ပိတောက်အဖူး စောဦးတတ်သည်

 

❝ ပိတောက်အဖူး စောဦးတတ်သည် ❞ 
( ဆောင်းဝင်းလတ် )

ပြာနှမ်းနှမ်း ကမ်းရိုးတန်းကို လွမ်းစရာကောင်းလောက်အောင် အမြင့်ပေ ၁၂,ဝဝဝ ကောင်းကင်ယံထက်ဆီမှာ တွေ့မြင်ရဖို့ နာရီပိုင်းလောက်သာ လိုတော့သည့် အချိန်တွင် လေယာဉ်၏ အရိပ်အယောင်ကို စီအိုနှင့် ကျွန်တော် မျှော်ငေးရင်း မင်္ဂလာဒုံလေဆိပ် နားနေဆောင်အတွင်း ထိုင်ခုံတန်းကလေးမှာ ယှဉ်တွဲ ထိုင်နေမိကြကာ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ် တစ်ပိုင်းတစ်စတို့ကို ဟိုမှသည်မှ ပြန်တွေးဆကာ ပြောနေကြသည် ။

စီအိုကား ကျွန်တော့် ဆရာသမားဟောင်း တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သလို ညီရင်းအစ်ကို လိုလည်း ခင်မင်ခဲ့ရကာ တစ်ချိန်တစ်ခေါက် သင်္ဘောတစ်စီးတည်းတွင် တာဝန် အတူတကွ ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသော ကျွန်တော်တို့ ရေယာဉ်၏ Comanding Officer အကြီးအကဲကို လည်း ဖြစ်ပေ၏ ။

ကျွန်တော်တို့ လိုက်ပါရမည့် လေယာဉ်ကို ကွင်းထဲတွင် အရိပ်မမြင်ရသေး ။ ကျွန် တော်နှင့် အတူတကွ မြို့ထားဝယ် ဆီသို့ အရောက်သွားဖို့ ဟန်ပြင်နေကြသည့် အဖော်မွန် ငါးဦးကား ဧည့်ဆောင်စားသောက်ဆိုင်ကလေး ဆီမှ ကော်ဖီနှင့် မုန့်များ မှာယူ ဝမ်းဖြည့်နေကြရာက တူမငယ် တစ်ဦးက ကျွန်တော့်အတွက် ကော်ဖီခွက်ကလေး လာပေးသည် ။

“ စီအို အခု စတေရှင်မန်နေဂျာ အနေနဲ့ တာဝန်ယူထားရတဲ့ ကမ်းလွန်ရေနံရှာဖွေရေး ကုမ္ပဏီနာမည်ကို ဘယ်လို ပေးထားလဲ စီအို ” ဟု ကျွန်တော် မေးတော့ စီအိုမိုးမြင့်က ပရီမီယာအွိုင်းလ် မြန်မာကုမ္ပဏီ ဟု ပြောပြပါသည် ။ ထိုရေနံစင်ကြီး ရှိရာသို့ ထားဝယ်မြို့မှ တစ်ဆင့် မကြာခဏ သွားရကြောင်းလည်း ပြောပြပါသည် ။ စီအိုကား ကျွန်တော့်ထက် အသက်အရွယ်အားဖြင့်ပါ ကြီးမြင့်သော ဂုဏဝုဒ္ဓိ အရ ရိုသေလေးစားရမည့်သူ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းမာရေး ဂရုထားဖို့ ကျွန်တော်က ပြောဘော့မှ သတိရဟန်ဖြင့် ...

“ အေးကွ ကိုယ်က အချိန်မှန် အိပ် ၊ အချိန်မှန် စားပြီး သတိထားပါတယ် ။ ခုတောင် မောင်ရင် ပြောမှ သတိရတော့တယ် ။ ဆေးသောက်ရဦးမယ် ” ဟု ဆိုကာ အားဆေး ဟု ထင်ရသည့် ဆေးတစ်မျိုးကို သူ့ခရီးဆောင် အိတ်ထဲမှ ထုတ်ပြီး သောက်ရေတစ်ခွက် ယူဖို့ စားသောက်ဆိုင်ကလေးဆီသို့ ထွက်ခွာသွားပါ၏ ။

စီအို ဆေးသောက်နေသည်ကို ကျွန်တော် လှမ်း၍ ငေးကြည့်နေမိသည် ။ ဆိုင်ကလေး၏ ကောင်တာ တစ်နေရာတွင် ပန်းစိုက်အိုးကလေးနှင့် ဝေအောင် စိုက်ထိုးထားသော ပိတောက်ပန်းများကို တွေ့တော့ ရုတ်တရက် အံ့အားတသင့် ဖြစ်မိ၏ ။ စောစီးစွာ ပိတောက်တွေ ပွင့်နေပြီလားဟု စေ့ငုလိုသဖြင့် ထိုင်နေရာမှ ထကာ အနီးကပ် သွားကြည့်လိုက်တော့မှ သင်္ကြန်ကို တင်ကြို ရင်ဖိုစရာ ဆင်ယင်ထိုးစိုက်ထားသော ပန်းအလှပညာရှင် တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးမြောက် လက်ရာ ပန်းစက္ကူ ပိတောက်ဝါ စိတ်ကူးဆန်း ဆန်းလေး ဖြစ်နေမှန်း သိသဖြင့် ပြုံးလိုက်မိပါ၏ ။ အတုလို့ဖြင့် သူ့ကို မဆိုရက်ပါပေ ။ တကယ်လည်း ခွဲခြားမရ တူလှပေသည် ။

“ စီအို ဘာဆေးသောက်တာလဲ ” ဟု ကျွန်တော် သူတစ်ပါး၏ ကိုယ်ရေးကိစ္စမို့ မမေးမိသော်ငြား ထိုင်ခုံကို ပြန်ရောက်ပြီး စကားဆက်ကြတော့ စီအိုနှင့် သက်တူရွယ်တူ မျှပင် ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ရသည့် ကျွန်တော့်၏ ငယ်ဘဝကျောင်းတုန်းက ဆရာမ တစ်ဦး အား ဆရာကန်တော့ပွဲနေ့က အမှတ်တရ ကျွန်တော် လက်ဆောင်ပါးခဲ့မိသည့် အားဆေးဘူးကလေး အကြောင်း ပြောပြမိသည် ။

“ ဒိန်းမတ် Pharma Nord Aps နဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိတဲ့ မိတ်ဆွေဆရာဝန်လေး တစ်ယောက်ဆီက ရတာနဲ့ အဲဒီ Super Bio - Quinone Q 10 Capsules ဆေးဘူးကလေး ဆရာမကို လက်ဆောင်ပေးရင်း ကျွန်တော် ကန်တော့ခဲ့တာပါ ၊ ဆရာမက ဆေးဘူးလေး ကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတယ် ။ ကျွန်ဘော့်ကို စိန်ဂျွန်းကျောင်းမှာ တုန်းက အင်္ဂလိပ်စာ သင်ပေးတဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဆရာမပါ ၊ သူ့မှာက သွေးတိုးရောဂါ ရှိတော့ Neuhumral Viscrislriction သွေးကြောလေးတွေ ကျဉ်းပြီး နှလုံးက တဖြည်းဖြည်း ညှစ်အား နည်းလာတာလို့ ပြောထားဖူးတာ ကျွန်တော် သိထားတော့ ဒီဆေးဘူးလေး ကန်တော့လိုက်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ကုသိုလ်ပါပဲ ။ ကုသိုလ် ရလိုက်သလိုပါပဲ ” ဟု ပြောပြတော့ စီအိုက ပြုံးရိပ်တွေ ဝေကာ သာဓု ခေါ်ပါသည် ။

“ ဪ ... အဲဒီဆေး ကိုယ်မြင်ဖူးတယ် ။ ကိုယ်တို့ ကုမ္ပဏီက ပင်လယ်ထဲမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဒိန်းမတ်က အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် အဲဒီဆေး သောက်တာ မြင်ဖူးတယ် ။ အလုပ်ပင်ပန်းတဲ့ လူတွေ ၊ နှလုံးရောဂါသည်တွေ ၊ အားကစားသမားတွေနဲ့ လည်ပင်းကြီးရောဂါ ရှိတဲ့ လူတွေလည်း သောက်ကြတယ်လို့ အဲဒီအင်ဂျင်နီယာက ကိုယ့်ကို ပြောဖူးတယ် ။ သူတို့ ဒိန်းမတ်က ထုတ်တဲ့ ဆေးပဲ မဟုတ်လား ။ ကိုယ် အခု သောက်တာက အားဆေးမဟုတ်ပါဘူး ။ မနက်က ခပ်စောစော ရေချိုးလာလို့ အအေးမိပြီး ဖျားမှာ စိုးတာနဲ့ ကြိုတင်ပြီး နှာစေးချောင်းဆိုးပျောက်ဆေးပြားလေး သောက်ထားတာပါ ” ဟု စီအိုက ပြောတော့ သူနှင့် ကျွန်တော် တနင်္သာရီကမ်းမြှောင်ဒေသထဲက “ ဘောင်းတောင် ” အမည်ရှိ ပင်လယ်ရွာကလေး တစ်ရွာမှာ တန်ကေးခေါ် ငါးဖမ်းသင်္ဘော တစ်စီးတည်းအတူ မနက် စောစောတွင် ရွာထဲက ရေတွင်းမှာ ရေချိုးရင်း နှစ်ယောက် ဆုံတတ်ခဲ့ပုံကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိ၏ ။

ဘောင်းတောင်ရွာကလေး ၊ ရေလုပ်ငန်းရှင်များ အားထားရာ ရွာကလေး ။ ထိုစဉ် သမယက မူလတန်းကျောင်းလေးမှာလည်း ကျောင်းသား များပြီး ဆရာ ၊ ဆရာမက တစ်ယောက်လား ၊ နှစ်ယောက်လား ၊ မှတ်မိသေးသည် ။ ထိုရွာသို့ ပထမဦးဆုံး ရေယာဉ်အဝင် မှာ ကျွန်တော် အဟောက် ခံရတာ ။ ယောာက်တာက စီအိုမဟုတ် ။ ပဲ့ထိန်း ကိုပျားကြီးက ဟောက်တာ ဟိန်းတာ ။

“ ဟေ့လူ စက်ခန်းထဲက ခဏ တက်ကြည့်ပါဦး ။ သင်္ဘောက လိပ်တစ်ကောင် လောက်တောင် မပြေးတော့ဘူး ။ နည်းနည်းပါးပါးလည်း စက်ရှိန် တင်ပေးဦးမှပေါ့ဗျ ။ တော်ကြာ ရေကျချိန် မိပြီး သောင်တင်သွားရင် ဒုက္ခ ” ဟု ဒေါသတကြီး ငုံ့ပြီး လာပြောနေသော ကိုပျားကြီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ သနားစဖွယ် ကျောက်ပေါက်မာသက်သက်ကို ကျွန်တော် မော့ကြည့်ခဲ့ဖူးသည် ။ စီအို ကတော့ ခပ်အေးအေးပင် ဘာမှ မပြောဘဲ ပဲ့စင်မှာ ရှိနေခဲ့သည် ။ ကျွန်တော်က ကိုပျားကြီးကို ဘာမှ ပြန်ပြီး Complaint မလုပ်ခဲ့ ၊ မတုံ့ပြန်ခဲ့ ။ ဖြစ်ပုံက ရွာအဝင်နီးခါမှ ကျွန်တော်၏ အင်ဂျင်စက်ထိပ်က ရေအေးလှည့်ပတ်ဆုံ Water Coling Systern Circulation Pump နှစ်လုံးအနက် တစ်လုံး၏ အောက်ခြေ အထိုင် Fundalin ကို ထိန်းထားသည့် ဝက်အူ Bolts and Nuts လေးချောင်းမှ နှစ်ချောင်းမှာ သံချေးစားကာ ပြတ်ထွက်သွားပြီး အင်ဂျင်ထပ်လည်ဘီး Pulley ကို ဆက်သွယ်ထားသော သားရေခါးပတ်ကြိုး V Belt ကြီးက ပြုတ်ပြီး လွင့်ထွက်သွားရာ ကျွန်တော့်မှာ မလွှဲသာ၍ စက်ရှိန် လျှော့ချလိုက်ရခြင်းဖြစ်၏ ။ စက်ရှိန် တင်ထားလျက် ရေဆူမှာ စိုး၍ဖြစ်သည် ။ အရေးပေါ်အခြေအနေမို့ လတ်တလော စက်မရပ်ဘဲ ရွာတံတားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်အောင် သွားပြီး စက်ရပ်ချိန်ကျမှ ပန့်အထိုင်ကို ပြန်ပြင်မည်ဟု ကျွန်တော်က စိတ်ကူးထားဆဲ ကိုပျားကြီးက ဘုမသိ ဘမသိ စက်ခန်းဝအထိ ဆင်းလာကာ ငုံ့ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းဟောက်ဟိန်းနေသဖြင့် ကျွန်တော်လည်း ဘာမျှ ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲမှ စီးကရက်ဘူး ထုတ်ကာ တစ်လိပ် မီးညှိရှိုက်ဖွာ လိုက်မိသည် ။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပဲ့စင်ဆီ ပြန်တက်သွားမှ ကျွန်တော့်စိတ်ကူး ...

“ ဪ .... လူရိုးလူဖြောင့်ကြီး ၊ တာဝန်ဝတ္တရား ကျေပွန်တဲ့ ပဲ့ထိန်းကြီး ၊ ပဲ့နင်းကြီး ၊ လူဖြောင့်စိတ်တိုကြီး ” ဟု သူ့ကို သည်းခံနားလည်ခွင့်လွှတ်နေမိသည် ။ သူက ကြာရှည် အတေးအမှတ် အာဃာတသမား မဟုတ် ၊ ဒေါသကြီးလည်း ခဏ ။ လောကသဘော အရ အထက်နှင့် အောက်ကြား အတွန်းအတိုက် အဖိအဖော့ အဖွသမား အမျိုးအစား မဟုတ် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို သည်းခံသည် ။ သူလည်း ကျွန်တော့်မှာ ချို့ယွင်းချက် ရှိသည့် အခါများတွင် ကြာတော့ သည်းခံတတ်လာသည် ။ အပြန်အလှန်ပင် ။ တစ်ခါ က ကျွန်တော်တို့ သင်္ဘော တနင်္လာသာရီမြို့ကလေးသို့ အရောက် ကောက်ကာငင်ကာ ပဲ့နင်းကိုပျားကြီး တစ်ယောက် ဆေးရုံပြစရာဝေဒနာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်ထလာသည့်အခါ အဆိုပါ တိုက်နယ်အဆင့် ဆေးရုံကလေး ဆီသို့ ကျွန်တော်ပင်လျှင် သူ့ကို အဖော် အဖြစ် လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရဖူးသည် ။ သင်္ဘောမှ သူပြောင်းသွားတော့ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ခင်ခင်မင်မင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြရသည် ။ သင်္ဘောတစ်စင်း၏ ကျွန်တော်တို့လို စက်ခန်းသမား ဆိုသည်က ပင်လယ်ထဲမှာ မြစ်တွေ ၊ ချောင်းတွေ ထဲမှာ စာဖတ်ဖို့ အချိန်က သိပ်မရ ။ ထို့ကြောင့် စာအုပ်တွေ အစား ‘ လူ ’ တွေကို ဖတ်ခဲ့ရသည် ။ မတစ်ထောင်သားတွေ ကြား ‘ လူ ’ ဆိုသည့် စာမျက်နှာများကို စိတ်ဝင်တစား အကဲခတ် ဖတ်ရင်းက အဇ္ဈတ္တ ၊ ဗဟိဒ္ဓ မျိုးစုံနှင့် ကြုံခဲ့ရသည် ။ အငြိုးအတေး ကလဲ့စားစိတ် ကြီးမားသူ ၊ လတ်တလော ဒေါသကြီးပြီး စိတ်ထဲတွင် အကျိတ်အခဲ အတေးအမှတ် မထားတတ်သူ ၊ ပျော်တတ်ပါးတတ် ခွင့်လွှတ်စာနာတတ်သူ ၊ ခပ်တည်တည် မှုန်တေတေ နေတတ်သော်လည်း ရင်ထဲက စိတ်ရင်းနူးညံ့မွန်မြတ်သိမ်မွေ့သူ ၊ အရက်မူးလျှင် တစ်ခါတစ်ရံ သတိလက်လွတ် ထင်ရာမြင်ရာလုပ် ၊ သွေးဆိုးတတ်သော်လည်း လူယုတ်မာ မဟုတ်သူ ။ ပင်ကို အခြေခံ စိတ်ထားအရ ရိုးစင်းအေးဆေးပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်တတ်သူ ။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲ လောဘသက္ကာရ အတ္တစိတ် ကြီးမားသူ ၊ ဘုရားတရား အမှန်တကယ် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းနိုင်သူ စသဖြင့် လူတွေကို ဖတ်ရင်း လူ့စာမျက်နှာတွေ ကြားထဲမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ဇာတ်ကောင် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရဖူးပြီ ။

ကျွန်တော်ဆိုသည့် ပုထုဇဉ်လူသား တစ်ဦး အပေါ်မှာလည်း ဖတ်ရှုအကဲခတ် ဆုံးဖြတ်သတ်မှတ်သူတွေက အသင်္ချေအနန္တ  ၊ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ကြသည် ၊ ခင်ကြသည် ၊ သည်းခံကြသည် ၊ ခွင့်လွှတ်ကြသည် ။ ထို့အတူ ကျွန်တော့်ကို မုန်းကြသည် ၊ နာကြည်းကြသည် ။ ပြစ်တင်ရှုတ်ချကြသည် ၊ စွန့်လွှတ်ခွဲခွာကြသည် ၊ ဝေဖန်ကြသည် ၊ စာကို မဖတ် ၊ လူကို ဖတ် ကြရင်း သည်လိုနှင့်ပင် ဘဝခရီးကား မပြီးဆုံးသေးပေတကား ။ အပြောင်းအလဲတွေကလည်း ဘဝမှာ များလှပါဘိ ။ စီအို နှင့် ကျွန်တော် သည်ပင်လျှင် တစ်ချိန်က လုပ်ငန်းတွေ နှင့်မတူသော ကွဲပြားခြားနား ဘဝ ဝမ်းစာရှာသမားတွေ ဖြစ်နေကြကာ ခုမှသာ ခရီးသွား ဟန်လွှဲ ပြန်ဆုံစည်းကြရခြင်းဖြစ်သည် ။ တကယ်တမ်းကျတော့ ဘဝ ဆိုတာ ခဏ ဆိုမှ ၊ ခဏလေးသာရယ် ။ ပျံသန်းချိန် မိနစ် ၈ဝ ဆိုသော ထားဝယ် - ရန်ကုန် လေယာဉ်ခရီးဝယ် မြေပြင်သို့ ဆင်းအသက် လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ မိမိ တာဝန်ရှိရာသို့ အသီးသီးအသက ခြေလှည့်ကြ ခွဲခွာကြရပေဦးမည်တကား ။

ရေခဲရေ အေးအေး တစ်ခွက်မျှ သောက်ချင်လာသဖြင့် အရောင်းဆိုင်လေး ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည် ။ ကောင်တာစားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းစိုက်အိုးငယ်တွင်မူ နွေကြိုသည့် ရွှေအိုရောင် စက္ကူပိတောက်ခက်လေးတွေက လှလို့ ဝေလို့ ။

စက္ကူပန်းရယ်လို့
စိတ်ကြမ်းကြီးနဲ့ မဆိုချင် ။

ရွှေအိုငယ် ပိတောက်ရယ်က
ဘယ်မေပျို မြတ်နိုးကာ
စိုက်ထိုးထားပါလိမ့်
ရိုးသားသူ ပန်းချစ်ခြင်းပေပဲ
ရင်ထဲထိ စိမ့်အီ ...

စသည်ဖြင့် အံ့အားတသင့် ကျွန်တော့် နှလုံးသား၌ လှိုက်ဝေ့ကာ ငေးနေဆဲ ..

အတုအပ ဆိုကာ
ဒုက္ခမဝေငှရင် လှစမြဲပေမို့ ဆိုသည့် ကဗျာအတွေး နွေးခနဲ ထပ်ဆင့်အဝင် တေးသံရှင်တစ်ဦးက ကျွန်တော့် နောက်မှ အသံပြုလာသဖြင့် လှည့် အကြည့်တွင် သိကျွမ်းခင်မင်ဖူးသူ လေဆိပ်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ပြီး ဝမ်းပန်းတသာ နှုတ်ဆက် လိုက်ရသည် ။ သူမ တာဝန်ကျသည့် နေရာမှာ ဟိုတစ်ဖက် အဆောက်အအုံတွင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါ၏ ။ “ ဒီဘက်ကို ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ခဏ လာရင်း မြင်လိုက်လို့ ” ဟု သူမက ပြုံး၍ ပြောရင်း သောက်ရေကို ခပ်ဖြည်းဖြည်း သောက်နေသည့် ကျွန်တော့်အား ခရီးစဉ်ကိစ္စ မေးရာ စာပေဟောပြောပွဲ ဖိတ်ကြားထား၍ ကျွန်တော် အပါအဝင် ကဗျာစာပေ အနုပညာရှင် ငါးဦး ကြည်ကြည်နူးနူး ခရီးထူးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်ရသည် ။

“ အပြန်ကျ အချိန်ရရင် တို့အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာကို ဝင်ခဲ့ဦးနော် ” ဟု သူက ဖိတ်မန္တက ပြု၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည် ။ သူလည်း ကျွန်တော့်လိုပင် အရောင်းဆိုင်လေး၏ ကောင်တာပေါ်တွင် တင်ထားသည့် စက္ကူပိတောက်ခက်လေးတွေကို မြင်ဟန် တူပါ၏ ။ ပြုံးရိပ်တွေ ဝေလာရင်းက

“ တကယ် ကဗျာဆရာမလေး ဖြစ်ချင်ပြီး ငယ်ငယ်တုန်းက စိတ်ကူးတွေ ယဉ်ခဲ့ရတာက တို့ပါ ။ ကြီးလာတော့ တကယ် ဖြစ်သွားတာက မင်း ... ” ဟု လက်ညှိုးလေး ထိုးပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြောပါသည် ။ ဝေ့ခနဲ ရယ်ကျဲကျဲလေး လုပ်ပြီး စီးကရက်သောက်ချင်လာသော်ငြား လေအေးစက်များ ဖွင့်ထားမည် ထင်၍ မျိုသိပ်ရင်းက ...

“ ဟုတ်ပါ့ဗျာ ၊ အလုံနော်မန်ကျောင်းလမ်းမှာ မင်း နေဘုန်းက သင်္ကြန်တွင်းကြီး သူများ ပျော်လို့ မပျော်နိုင် ရည်းစားနဲ့ စိတ်ကောက်ပြီး မှိုင်နေတဲ့ မင်းကို စိတ်ဆိုးပြေအောင် ကလေးတွေ အပျင်းပြေ မိုးပေါ်တင်လွှတ်တဲ့ လေပူဖောင်း ရောင်စုံလေးတွေ စုချည်ပြီး အဲဒီမနက်ခင်း ဦးဦးဖျားဖျား ပွင့်တဲ့ အလုံလမ်းဘူတာ ခုံးဆင်းထိပ် ပိတောက်ပင်ကြီးက ရလာတဲ့ ပိတောက်ခပ်သေးသေး တစ်ခက်ကို အပ်ချည်ကြိုးမှာ သီပြီး မင်းအိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်ဘက်ရောက်အောင် လမ်းမပေါ်က ရေတွေ စိုရွှဲနေတဲ့ ကိုယ်က လွှင့်တင်ပေးလိုက်တဲ့အကြောင်း မင်းတို့ ကျောင်းနှစ်ပတ်လည်မဂ္ဂဇင်းမှာ စိတ်ဆိုးပြေတဲ့ အထိမ်းအမှတ်နဲ့ ကိုယ့်အတွက် မင်း ရေးတဲ့ ကဗျာလေး သိပ်သတိရစရာပဲကွာ ။ ဘယ်လောက် သတိရတတ်လဲ ဆိုတာ နောက်မှ အလွတ် ရွတ်ပြမယ် ။ ခုတော့ အချိန်မှမရတာ ” ဟု ခပ်ရွှင်ရွှင် ခပ် နောက်နောက် ရောက်တတ်ရာရာတွေ ပြောနေမိလိုက် ခိုက်မှာပင် နားနေဆောင်တွင်းဆီက “ ထားဝယ်ခရီးသည်များ ... ထားဝယ်ခရီးသည်များ ” ဆိုသည့် သတိပေးသံလေး ကြားလိုက် ရ၏ ။ Boarding Pass လက်မှတ်အရ ကိုယ့်ထိုင်ခုံမှာ ကိုယ် ထိုင်ပြီးစ လေယာဉ်က စက်သံ စတင်မြည်ဟည်းချိန်တွင် စောစောက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ကသုတ်ကယက် လေယာဉ်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးဘက် Exit ထွက်ပေါက်ဘက်မှ မထွက်လာမီ ကပျာကသီလေး မေးလိုက်သော သူ့စကား တစ်ခွန်းကို ရင်ဖိုလှိုက်လှဲ ဖျတ်ခနဲ သတိရမိလိုက်၏ ။

“ ထားဝယ်ညမှာ မင်း ဘာအကြောင်း ပြောမှာလဲဟင် ” တဲ့ ။

ကျွန်တော့် အတွေးထဲတွင် စီကာစဉ်ကာ ရှိပြီး ဖြစ်လေ၏ ။ ငယ်ငယ်က သူမတို့နှင့် တစ်လမ်းတည်း နေသူ ကျွန်တော့်အဘိုး ဆရာဝန်ကြီးက ကိစ္စတစ်ခုခု မခိုင်းမီ ကျွန်တော့်ကို ဦးစွာပထမ ဥပမာဥပမေယျတို့ဖြင့် ဆုံးမစကား ပြောကြားတတ်ပုံ ၊ လောကကြီးသုံးပါးတွင် သည်းခံမှု ၊ ဇွဲလုံ့လဝီရိယရှိမှု အတွက် လက်တွေ့ရော သွယ်ဝိုက်၍ပါ အစဉ်တစိုက် အလေ့အကျင့် ကြိုတင် Well Train လုပ်ပေးခဲ့ပုံ ။ အဘိုး၏ ကျေးဇူးကို ဦးစွာပထမ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မရှိသော်ငြား ကာလများ ရှည်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သည်းခံခြင်း သဘောသကာယကို အတန်အသင့် နှလုံးပိုက်ကာ ဇွဲ လုံ့လ ဝီရိယ ဖြည့်စွက်လျက် စာပေအနုပညာလမ်း ခရီးကြမ်းကို မနားတမ်း ကြိုးပမ်းလျှောက်လှမ်းခဲ့ရပုံနှင့် ဧည့်ပရိသတ်များ ကြားထဲမှာလည်း စာကဗျာ အရေးအသား ဝါသနာထုံသူများ ရှိပါက အဆိုပါစိတ် ကလေး ရင်ထဲနွေးအောင် ထွေးပွေ့ရင်း အောင်မြင်မှုပန်းတိုင် လှမ်းကိုင်နိုင်ကြပါစေဟု ဆုတောင်းရင်း နိဂုံးကမ္ပတ် အဆုံးသတ်ဖို့ ကျွန်တော် တွေးထားပြီး ဖြစ်၏ ။

လေယာဉ်ပေါ်တွင်ကား စီအိုနှင့် ကျွန်ဘော် ထိုင်ခုံချင်း မတူကြပေ ။ မှန်ပြင်တင်း ထူထူ အလုံပိတ်ထားသည်မှ ငုံ့ကြည့်ရသည့် အမြဲစိမ်းလန်းဒေသ တနင်္သာရီရိုးမကြီးအား မှုန်ပျပျ မြင်ရသည်ကမူ အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည် ။

မိုးကောင်းသော ပင်လယ် ၊ မိုးရေတို့ဖြင့် ပြည့်ဖြိုးသော တောတောင်ဒေသက ကောင်းကင်ကြီး၏ အောက်မှာ တကယ့်ကို ပြာနှမ်းနှမ်း ။

ကော်ဖီနှင့် မုန့်တွေ လေယာဉ်မယ်လေး လိုက်လံဝေငှချပေးနေဆဲ၌ တစ်ဖက် ခုံတန်းမှ စီအိုနှင့် ကျွန်တော် ဝေ့ဝဲလှမ်းကြည့်မိသည် ။ ပစ္စက္ခသမယဝယ် တစ်ဦးက ကမ်းလွန် ရေနံ မန်နေဂျာ ၊ တစ်ယောက်က စာပေသမား ဘဝမို့ ပြန်လည်၍ အတူတကွ ရောက်ခွင့် မကြုံနိုင်ကြတော့သော ဟိုးခပ်ဝေးဝေး ခပ်နိမ့်နိမ့် အောက်ဆီက ဘောင်းတောင်ရွာကလေး၏ နွေဦးမိုးရေနှူးစ ပိတောက်ညတချို့ကို လွမ်းတတ်မည် ဆိုလျှင်လည်း တိမ်ယံထဲမှာပဲ လွမ်းကြရပေဦးတော့မည် ၊ ဟုတ်ပေ၏ ။ အမြဲစိမ်းလန်းသော သစ်တောတို့သည် ပိတောက်အဖူး စောဦးတတ်ပေသည် တကား ။

▢  ဆောင်းဝင်းလတ်
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      ဧပြီ ၊ ၂၀၁၂