❝ ဘဝတစ်ကွေ့ ❞
( ကိုရိုးကွန့် )
ဘဝအကွေ့ များစွာ ရှိသည့်အနက် ဘဝတစ်ကွေ့တွင် ကြီးကြီးမြကို ဤသို့ ဤပုံဖြင့် တွေ့မြင်ရမည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ ။
ကြီးကြီးမြဟု ခေါ်သော အဒေါ်ကြီးသည် ကျွန်တော်နှင့် ဆွေမျိုးနီးစပ် မတော် ။ ကျွန်တော်ကသာ ကြီးကြီးမြဟု သိသော်လည်း ကြီးကြီးမြက ကျွန်တော့်ကို သိမည် မဟုတ် ။ ကြီးကြီးမြ ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ရပ်ကွက်လုံးက သိကြပါသည် ။ စိန်ကုန်သည် ၊ ရွှေကုန်သည် ဟု ပြောစရာ မလိုဘဲ ခြံဝန်းကြီးနှင့် တိုက်တာကြီးကို ကြည့်ရုံဖြင့် လူချမ်းသာဟု သိကြသည် ။ သို့သော် မည်မျှ ချမ်းသာသည် တော့မသိ ။ ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်တွင် ကြီးကြီးမြက အချမ်းသာဆုံးဖြစ်မည် ။
ကျွန်တော်တို့ မန္တလေးတွင် ယခင်က ကျုံးရေတွင်းဟု ခေါ်သော ရေတွင်းများကို လမ်းထောင့်များ၌ ထားရှိသည် ။ ကျုံးရေတွင်းသည် သဘာဝရေကြည် အလိုအလျောက် ထွက်သော ရေတွင်း မဟုတ်ပေ ။ လေးထောင့်အုတ်ရေကန် ပြုလုပ်ပြီး ကျုံးထဲမှ ရေကို ပိုက်ဖြင့် သွယ်တန်း ထည့်ပေးသော ရေတွင်းဖြစ်သည် ။ မန္တလေးကျုံးထဲမှ ရေကို မြေအောက်ပိုက်လိုင်း ရှိရာ တစ်လျှောက် ပို့လွှတ်သည် ။ လမ်းထိပ်များတွင် ကျုံးရေ တွင်းများကို ယခင် မန္တလေး မြူနီစပယ်က ပြုလုပ်ထားခဲ့သည် ။ ကြီးကြီးမြတို့ အိမ်ရှေ့က လမ်းထိပ်တွင်လည်း ကျုံးရေတွင်း ရှိသဖြင့် ကျွန်တော်သည် အိမ်အတွက် သောက်ရေ ၊ သုံးရေကို နေ့စဉ် သွားရောက် ခပ်ယူရသည် ။ ရေချိုး ၊ အဝတ်လျှော်လိုလျှင်လည်း ကျုံးရေတွင်းမှာပင် ချိုးနိုင် ၊ လျှော်နိုင်သည် ။
ကျွန်တော်သည် ရေဆွဲရလွန်းသဖြင့် ကြမ်းထော်နေသော လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်ကို ပွတ်ရင်း ကြီးကြီးမြတို့၏ ခံ့ညားသော အိမ်ကြီးနှင့် ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းကြီးကို ငေးမောကြည့်ရှု၍ အားကျခြင်း ၊ တပ်မက်ခြင်းတို့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် ။ ဝန်းထရံကြီးက မြင့်ခြင်း ၊ ခိုင်ခံ့ခြင်းကြောင့် ခြံထဲကို အပြင်မှ ကောင်းကောင်း မမြင်ရ ။ ခြံထဲမှ ကားဖြင့် ထွက်လာသော ကြီးကြီးမြ ကိုတော့ မကြာခဏ မြင်ဖူးသည် ။ အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် ကြီးကြီးမြသည် ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် ပြည့်စုံသည် ။ အပျိုကြီး တစ်ကိုယ်တည်း ဆိုသော်လည်း ပြုစုဖေးမည့်သူတွေ ပေါများသည် ။ ကြီးကြီးမြ အပြင် ထွက်လျှင် တူ ၊ တူမ ၊ အခြွေအရံနှင့် တပည့်တပန်းများက နောက်မှာ ကားနှစ်စီးနှင့် ပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်နှင့် ကျွန်တော်တို့ တစ်ရပ်ကွက်လုံးက ကြီးကြီးမြကို သိသော်လည်း ကြီးကြီးမြက ကျွန်တော်တို့ကို သိမည် မဟုတ်ပါ ။
ကျွန်တော် အထက်တန်းကျောင်းသား ဘဝတွင် ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက် မီးလောင်သည် ။ အကြော်တဲလေး၏ မီးကြွင်းမီးကျန်မှ စလိုက်သော မီးတောက်ငယ်သည် နွေနေအောက်မှာ ကြွပ်ရွနေသော ဝါးကပ်အမိုးနှင့် ဝါးထရံတို့ကို ဝါးမျိုစားသောက်၍ တစ်မုဟုတ်ချင်း မီးတောက်ကြီး ဖြစ်သွားသည် ။ တောင်လေ တဖြူးဖြူးမှာ လေပွေရိုင်းတို့ကလည်း မီးတောက်ကို ပင့်မြှောက် ကစားသည် ။ မီးတောက် ၊ မီးလုံးတို့သည် တစ်လမ်းမှ တစ်လမ်းသို့ ၊ တစ်အိမ်မှ တစ်အိမ်သို့ ခုန်ကျော်သွားသဖြင့် တစ်ခဏချင်းပင် ရပ်ကွက်အနှံ့ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သည် ။
ကျွန်တော်တို့ မိသားစုလည်း အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနှင့် ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးရသည် ။ မီးငြိမ်းတော့မှ မီးလွတ်သော မူလတန်းကျောင်းလေးထဲမှာ မိသားစု ဆုံစည်းကြသည် ။ ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်နှင့် ဝစ်လမ်းကျော်တွင် စိုက်ပျိုးရေးခြံ ( နှင်းဆီခြံ ) များသာ ရှိပြီး လူနေအိမ်ကျဲပါး၍ အခြား ရပ်ကွက်များသို့ မကူးဘဲ မီးညွန့်ကျိုးခြင်း ဖြစ်သည် ။ တစ်ရပ်ကွက်လုံး လောင်သဖြင့် ကြီးကြီးမြတို့ ခြံနှင့် အိမ်ကြီးလည်း ပါသည်ပေါ့ ။ လူအသေအပျောက် မရှိသော်လည်း ကြီးကြီးမြတို့ ခြံထဲက ကားသုံးစီးနှင့် ခွေးတစ်ကောင် မီးထဲ ပါသွားသည်ဟု သိရသည် ။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ရပ်ကွက်လုံးလိုလို မူလတန်းကျောင်းထဲမှာ ဖြစ်သလို နေ၍ အခြား ရပ်ကွက်မှ လှူဒါန်းသော ထမင်းထုပ်ကို စားကြသော်လည်း ကြီးကြီးမြတို့ ကိုတော့ မတွေ့မိပေ ။ သူတို့ အဖို့ ဆင်ပိန် ၊ ကျွဲလောက်တော့ ကျန်ပေဦးမည် ။ ကျွန်တော်တို့မှာ သူတောင်းစား ခွက်ပျောက်သလို နေစရာ ဆုံးရှုံးခဲ့သည် ။ ရပ်ကွက်ထဲတွင် အိမ်ငှားနေထိုင်ကြသော ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ မီးလောင်သည့်အခါ နေစရာ ပြန်လည် မရရှိတော့ပေ ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုသည် မန္တလေးမြို့ပြင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည် ။
••••• ••••• •••••
ဘဝအချိုးအကွေ့များစွာ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမအားလုံးသည် ဘွဲ့ရ ကျောင်းပြီးသွားကြသည် ။ အလုပ်အကိုင်တွေ ရ ၊ အိမ်ထောင်အသီးသီး ကျပြီး ကိုယ့်အိုးကိုယ့်အိမ်နှင့် ဖြစ်ကြသည် ။ တချို့က မန္တလေးမှာ ကျန်သည် ။ တချို့က မြစ်ကြီးနား ၊ တချို့က တောင်ကြီး စသဖြင့် ရေကြည်ရာ မြက်နုရာမှာ နေထိုင်ကြသည် ။ ကျွန် တော်က ကေသီ ဟု ခေါ်သော တစ်ရုံးတည်း အတူတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်သော အမျိုးသမီးနှင့် အိမ်ထောင်ကျ၍ ရန်ကုန်မှာ အခြေချနေထိုင်သည် ။
တစ်နေ့တွင် မန္တလေးမှ ဆွေမျိုးသားချင်းလို ခင်မင်သော မောင်နှမနှစ်ယောက် ရောက်ရှိလာသည် ။ ထောက်ကြန့်တွင် နေသော အဒေါ် တစ်ယောက်ထံ သွားချင်သည်ဟု ပြောသဖြင့် ရုံးပိတ်ရက်တွင် ကျွန်တော်တို့ ဇနီးမောင်နှံက လိုက်ပို့ကြသည် ။
အငှားကားပေါ်တွင် စကား စပ်မိစပ်ရာ ပြောကြရင်း ကျွန်တော်က
“ ထောက်ကြန့်က မောင်လွင်တို့ အဒေါ်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ ”
“ အဒေါ်အရင်း မဟုတ်ပါဘူး ။ ဪ .. ကိုနှင်းဦးလည်း သိပါတယ် ။ ကျွန်တော်တို့ လမ်းထိပ်မှာ နေသွားတဲ့ ကြီးကြီးမြ ”
ကျွန်တော့်အသိစိတ်တွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသဖြင့် -
“ ဘယ် ကြီးကြီးမြလဲ ၊ သိပ်မမှတ်မိဘူး ”
“ လမ်းထိပ်က ခြံကြီးမှာ နေတဲ့ စိန်ကုန်သည် ကြီးကြီးမြပေါ့ ”
နှစ်ပေါင်း ၄ဝ ကျော် ဝေးကွာခဲ့သော ကြီးကြီးမြသည် အာရုံထဲသို့ စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်း ဖျတ်ခနဲ ဝင်ရောက်လာသည် ။
“ ဪ … ဟုတ်လား ၊ သိတာပေါ့ကွာ ။ မတွေ့တာ ကြာပြီနော် ။ ငါတို့ ၁၅ နှစ်သားလောက်က ရပ်ကွက် မီးလောင်ပြီး ရွှေ့သွားတာ ဆိုတော့ နှစ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူး ။ နှစ် ၄၀ လောက် ရှိမယ် ထင်တယ် ”
“ အင်း … နှစ် ၄၀ အတွင်းမှာ ကြီးကြီးမြလည်း လောကဓံကို တော်တော် ခံရပါတယ် ။ ကိုနှင်းဦးတို့ ရပ်ကွက် မီးလောင်ပြီးတော့ ကိုနှင်းဦးတို့က မြို့သစ်ကို ရွေ့သွားတယ်နော် ။ ကြီးကြီးမြက မီးလောင်တဲ့ တိုက်ကို ဖျက်ပြီး တိုက်အသစ် ပြန်ဆောက်တယ် ။ တိုက်ဆောက်နေတုန်းမှာ ကြီးကြီးမြ အဖေရဲ့ အမြှောင်မယားက မွေးတဲ့ သား ဆိုတဲ့လူ ပေါ်လာပြီး အမွေတောင်းလို့ တရားတွေ ဘာတွေ ဖြစ်ကြသေးတယ် ။ နောက်တော့ အမှု ကျေအေးပြီး အဲဒီ လူကို ၁၀ သိန်းလား မသိဘူး ပေးလိုက်ရတယ်တဲ့ ၊ အဲဒီခေတ်က ၁၀ သိန်းဆိုတာ ဘယ်နည်းလိမ့်မလဲ ကိုနှင်းဦးရယ် ။ ကြီးကြီးလည်း စိတ်ညစ်ပြီး တိုက်ဆက် မဆောက်တော့ဘဲ တရုတ်ကို ရောင်းလိုက်တယ် ။ နန်းရှေ့ဘက်မှာ မြေဝယ်ပြီး ဆောက်တယ်တဲ့ ။ နောက်ပိုင်းမှာ ကြီးကြီးမြ စီးပွားရေးက သိပ်မကောင်းတော့ဘူး ။ အပျိုကြီး မဟုတ်လား ။ ဟိုတူ ၊ တူမတွေက လာယူလိုက် ၊ ဟိုလူက ညာလိုက် ၊ လိမ်သွားလိုက် ၊ တရားစွဲလိုက် ၊ စိတ်ညစ်လိုက်နဲ့ ငွေကုန်လူပန်း ဖြစ်တာ မနည်းဘူး ။ နောက်ဆုံးတော့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ အားလုံး ကုန်ဆုံးပြီး ထောက်ကြန့်ဘက်က ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ ရောက်နေတယ်လို့ ကြားတယ် ။ ဒါကြောင့် မန္တလေးမှာ လိပ်စာတောင်းလာပြီး ရန်ကုန် ရောက်တုန်း ဝင်တွေ့တာ ။ အခုတော့ သာပေါင်းညာစားသမားတွေ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး ။ မခြွေနိုင်လို့ ရံမယ့် လူလည်း ရှိတော့ဘူး ။ တစ်ယောက်တည်း နေတယ်လို့ ကြားတယ် ”
မောင်လွင့် စကားကို နားထောင်ရင်း ရင်ထဲ တင်းကျပ်လာသည် ။ လမ်းဘေးတွင် သစ်သီးဆိုင် တွေ့သဖြင့် ကားဆရာကို ခဏ ရပ်ခိုင်းပြီး ကြီးကြီးမြ အတွက် သစ်သီးတချို့ ဝယ်သည် ။ လိပ်စာပါ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာသည် ။
••••• ••••• •••••
ကိုရင်လေး တစ်ပါးက ကြီးကြီးမြ နေသော သစ်သားကျောင်းလေးသို့ လိုက်ပို့သည် ။
“ ဒကာမကြီး ၊ ဒီမှာ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ် ။ တကာမကြီး ၊ ဒကာမကြီး ”
ကိုရင်လေး၏ အသံကြောင့် စေ့ထားသော တံခါးရွက် ပွင့်လာသည် ။ အထဲမှ ပိန်ပိန်မည်းမည်း အဘွားအို တစ်ယောက်သည် ဖင်တရွတ်တိုက်၍ ထွက်ပေါ်လာသည် ။
“ ဒါ ... ဒါ ... ကြီးကြီးမြလား ”
ဖွေးဖွေးဖြူနေသော ဆံပင်တို့က မျက်နှာပေါ် ဝဲကျနေသည် ။ ဟောင်းလောင်းပေါက် နားရွက်က အိတွဲကျနေသည် ။ ပါးစပ်ထဲမှာ သွားမရှိသော ပါးက ပိန်ချိုင့်နေသည် ။ နွမ်းနွမ်းကြေကြေ အဝတ်အဆင်များနှင့် အဘွားအိုသည် ကြီးကြီးမြ ဟုတ်ပါရဲ့လားဟု သံသယ ဝင်မိသည် ။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၄၀ က ကျွန်တော် မြင်တွေ့ခဲ့ ၊ မှတ်မိခဲ့သော ကြီးကြီးမြနှင့် ရေနှင့် ဆီလို ကွာခြားသည် ။ ထိုစဉ်က ကြီးကြီးမြသည် အသက် ၄၀ ကျော် အရွယ် ၊ ဂုဏ် ၊ ကျက်သရေနှင့် ပြည့်စုံသော အမျိုးသမီးကြီး ဖြစ်သည် ။ ခန့်ညားသည် ။ ထည်ဝါသည် ။ ဦးထိပ်မှ ၊ ခြေဖျားအထိ စိန်ရွှေရတနာများ သီးခဲ့သည် ။ ရင်ကော့ ၊ ခေါင်းမော့ နေနိုင်သော အရွယ်ဖြစ်သဖြင့် အရပ်က မြင့်မြင့်မားမား ရှိသည် ။ အသားညိုသော်လည်း ဖြူစင်ကြည်လင်သည့် မျက်နှာကြောင့် ဝင်းပလင်းလက်သည် ။
သေသေချာချာ ရှာဖွေကြည့်တော့မှ အသက် ၄ဝ ကျော်အရွယ်က မျက်လုံး ၊ မျက်ခုံး ၊ နှုတ်ခမ်းနှင့် နှာတံတို့ကို အသက် ၈၀ ကျော် အဘွားတွင် တွေ့မြင်ရသည် ။
“ ဘယ်က ဧည့်သည်တွေလဲ ၊ ဒီနေ့တော့ ထူးခြားတယ်ဟေ့ ၊ မိုးတွေ ဘာတွေ ရွာနေဦးမယ် ထင်တယ် ။ လာကြ လာကြ ၊ အပေါ်တက်ကြ ”
အဘွားအိုက နှုတ်ဆက် ဖိတ်ခေါ်မှပင် ကျွန်တော်တို့သည် ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားကြဖို့ သတိရကြသည် ။ ကိုရင်လေးက ကျောင်းကြီးပေါ်သို့ ပြန်ပြေးသွားသည် ။ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်လည်း အဘွားအို၏ သစ်သားကျောင်းပေါ် ဖြည်းဖြည်းညင်သာ တက်ကြသည် ။
“ မင်းတို့ ကြည့်ကျက် ထိုင်ကြ ၊ ဖျာတွေ ဘာတွေတော့ မရှိဘူး ”
အဘွားအိုသည် ဖင်တရွတ်ဆွဲ သွားရာမှ ထရန် ကြိုးစားသည် ။ သို့သော် ဇရာ၏ ဖိစီးမှုကြောင့် ထလို့ မရ ။ လေးဖက်ထောက်လျက် ကုန်းကုန်းကြီး ဖြစ်နေသည် ။
“ အဘွား မထပါနဲ့ ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ထိုင်မယ် ” ဟု မောင်လွင်က ပြော၍ အဘွားရှေ့က ဖုန်အလိမ်းလိမ်းနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည် ။
အဘွားသည် ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်၏ မျက်နှာများကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး -
”မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ ၊ ဘယ်က လာကြတာလဲ ”
“ မန္တလေးက လာတာပါ အဘွား ၊ သူက ကိုနှင်းဦးနဲ့ မကေသီတဲ့ ၊ သူတို့ နှစ်ယောက်က ရန်ကုန်မှာ နေတာပါ ။ ကိုနှင်းဦး ငယ်ငယ်က အဘွားတို့ ရပ်ကွက်မှာ နေဖူးတယ် ”
ဟု မောင်လွင်က မိတ်ဆက်စကားဆိုသည် ။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ရှေ့တိုး၍ ကြီးကြီးမြ အနီးသို့ ပိုကပ်လိုက်သည် ။
ကြီးကြီးမြက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မှတ်မိအောင် ကြိုးစားနေပုံရသည် ။
“ မင်းက ဘယ်အိမ်မှာ နေတာလဲ ”
“ ကျွန်တော်တို့က အိမ်ငှားနဲ့ နေတာပါ ကြီးကြီးမြ ။ ကျွန်တော်တို့ကို ကြီးကြီးမြ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ကြီးကြီးမြတို့ အိမ်ရှေ့က ကျုံးရေတွင်းမှာ နေ့တိုင်း ရေခပ်ရလို့ ကြီးကြီးမြကို ကျွန်တော်တို့က မြင်သိနေတာပါ အဲဒီတုန်းက ကြီးကြီးမြတို့ ခြံက အကျယ်ကြီးပဲ ၊ အိမ်ကလည်း အကြီးကြီးပဲ ”
ကျွန်တော်သည် ဘာရယ် မဟုတ် ၊ ကျွန်တော် မှတ်မိသမျှကို ပြောနေမိသည် ။ ကျွန်တော့် စကားကြောင့်လား မသိ ၊ ကြီးကြီးမြ မျက်နှာသည် ပိုမို ညှိုးနွမ်းသွားသည် ။
“ အဲဒါက ကြီးကြီးရဲ့ မိဘအမွေအနှစ်ပေါ့ကွယ် ။ ရွှေထီးဆောင်းခဲ့တဲ့ ကာလပေါ့ ။ ဆွေမျိုးတွေ ၊ တူတွေ တူမတွေနဲ့ သိုင်းသိုင်းဝိုင်းဝိုင်း နေခဲ့တာ ။ အခုတော့ ဘယ်ဆွေမျိုးမှ မရှိတော့ဘူး ။ တူတွေ တူမတွေလည်း မလာတော့ဘူး ။ ဒီဇရပ်က ကြီးကြီး ဆောက်ပြီး လှူခဲ့တဲ့ ဇရပ်လေ ။ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ဧရပ်မှာပဲ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း နေရတော့တယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ နေရတာလည်း အဆင်မပြေပါဘူး ။ ဘုန်းကြီးကျောင်း မဟုတ်လား ။ ဆရာတော်ကြီးက ကြီးကြီးကို ခိုကိုးရာမဲ့မို့ နေခွင့်ပြုထားတာ ။ ဖျားရင် နာရင် မသွားနိုင် မလာနိုင် ဖြစ်ရင် ဒုက္ခရောက်ပါတယ် ၊ ပြုစုမယ့်လူ မရှိဘူး သားတို့ရယ် ”
ကြီးကြီးမြသည် စကားပြောရင်း အသံတိမ်ဝင်သွားသည် ။ စီးကျလာသော မျက်ရည်ကို အင်္ကျီလက်ဖျားဖြင့် တို့သုတ်သည် ။
“ စားရေးသောက်ရေးကော အဆင်ပြေရဲ့လား ကြီးကြီးမြ ”
“ နေ့စာကို ဆရာတော်တွေက ကျွေးပါတယ် ။ ညစာကို ကပ္ပိယကြီးက ချက်ပြုတ်ပေးတယ် ။ စားရသောက်ရတာ အဆင်ပြေပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ရေရှည်မှာ ဘယ်ကောင်းပါ့မလဲ ။ မသင့်တော်မှန်း သိပေမယ့် ကြီးကြီးမှာ သွားစရာ ၊ လာစရာ ၊ နေစရာ မရှိဘူး ။ မင်းတို့မှာ နေစရာများ ရှိရင် ကြီးကြီးကို ပို့ပေးစမ်းပါ ”
ကြီးကြီးမြသည် ရေနစ်သူက မိရာ ၊ မီရာကို ဖမ်းဆွဲဆုပ်ကိုင်သလို ကျွန်တော်တို့ကို အားကိုးတကြီး ဆုပ်ကိုင်သည် ။
ကျွန်တော်တို့မှာ ပါးစပ်ထဲ အာစေး ထည့်ထားသလို ဟလို့ မရ ၊ ပြောလို့ မရ ။
နောက်ဆုံးတွင် ပါလာသော သစ်သီးများဖြင့် ကြီးကြီးမြကို ကန်တော့ပြီး နှစ်သိမ့်စကား ဆိုခဲ့သည် ။
“ အခုချက်ချင်းတော့ နေစရာ စဉ်းစားလို့ မရသေးဘူး ။ စဉ်းစား ၊ စီစဉ်ပြီးရင် ကြီးကြီးမြကို လာခေါ်ပါ့မယ် ”
ဘဝအကွေ့များစွာ အနက် ဘဝတစ်ကွေ့တွင် ကြီးကြီးမြကို ဤသို့ ဤပုံဖြင့် တွေ့မြင်ရမည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ ။
••••• ••••• •••••
၁ - ၁၁ - ၂၀၁၂ နေ့က ကျွန်တော့်ဇနီး မွေးနေ့ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် အရှေ့ဒဂုံမြို့နယ် ၊ ၁၂ ရပ်ကွက်ရှိ “ ဆည်းဆာရိပ် ” ဂိလာနဘိုးဘွားများ ရိပ်သာသို့သွားရောက်၍ “ ဆေးဝါး ၊ အာဟာရ တစ်နေ့တာဒါန ” ပြုလုပ်ခဲ့သည် ။ စည်ကားရှုပ်ထွေးမှု မရှိသေးသော ရပ်ကွက်တွင် နှစ်ထပ် အဆောက်အဦက သစ်လွင်ငြိမ်းချမ်းသည် ။
အသက်အရွယ် အိုမင်း၍ ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ကာ ခိုကိုးရာမဲ့နေသော ဘိုးဘွားများကို မိသားစုပုံစံဖြင့် ကြင်နာယုယမှုပေးရန် ရည်ရွယ်ဖွင့်လှစ်ထားသော ရိပ်သာဖြစ်သည် ။ ထိုရိပ်သာတွင် လူမျိုးဘာသာ မခွဲခြားပေ ။ သားသမီး ၊ ဆွေမျိုး မရှိသည့် ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ နေသော ဘိုးဘွားများကို လည်းကောင်း ၊ သားသမီးဆွေမျိုး ရှိသော်လည်း ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်သည့် အခြေအနေ မရှိသော ဘိုးဘွားများကို လည်းကောင်း ၊ အသက် ၇၀ နှင့် အထက် ဘိုးဘွားများကို လည်းကောင်း လက်ခံ၍ စနစ်တကျ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးသည်ကို တွေ့ရသည် ။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်ရှိစဉ်က အဘိုးဆောင်တွင် အဘိုး ၁၄ ဦး ၊ အဘွားဆောင် ( က ) တွင် အဘွား ၂၁ ဦး နှင့် အဘွားဆောင် ( ခ ) တွင် အဘွား ၈ ဦး ရှိသည် ။ ဘိုးဘွားစုစုပေါင်း ၄၃ ဦးကို ပြုစု စောင့်ရှောက်ထားသည် ။
ဘိုးဘွားများ အတွက် အာဟာရ ပြည့်ဝ၍ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သော အစားအစာများကို စီမံကျွေးမွေးသည် ။ အသုံးအဆောင် ၊ အဝတ်အထည်နှင့် နေရာထိုင်ခင်း စသည်တို့ကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ထားရှိသည် ။ ဘိုးဘွားများ၏ ဘာသာအလိုက် ကိုးကွယ်ပွားများ အားထုတ်မှုကို သူတို့၏ ဆန္ဒအတိုင်းကူညီဆောင်ရွက်ပေးသည်တို့ကို တွေ့ခဲ့ရသည် ။
ရုံးခန်းထဲတွင် ကဗျာ တစ်ပုဒ်ကိုလည်း ရေးချိတ်ထားသည် ။ ကဗျာဆရာအမည်မှာ လက်ယာ ( မေတ္တာတံခွန် ) ဖြစ်၍ ကဗျာအမည်မှာ “ နားခို ချွေးသိပ် ဆည်းဆာရိပ် ” ဖြစ်သည် ။
* ဆည်းဆာက ညို
အဘွားအို ငိုပါနဲ့
အားတင်းပါကွဲ့ ။
* ညနေချိန်ဆို
အဘိုးအို ပျိုချိန်ငဲ့
တမ်းတပါရဲ့ ။
* အဘိုးအိုနဲ့ အဘွားအို
ပျိုချိန်ကို မျှော်ကာတမ်းလို့
လွမ်းပါနဲ့ ဗျို့ ။
* ပျိုစဉ်က ဟန်မာန်ပို
ကြံဖန်ကာ လှုပ်ရှား ။
ကြင်ဖက်ပါ သားနဲ့ သမီးတွက်
သွက်တဲ့ လုပ်အား ။
••••• ••••• •••••
ထောက်ကြန့်မှ အပြန်လမ်းသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသည် ။ ကျွန်တော်တို့သည် အတွေးကိုယ်စီဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည် ။
လမ်းသည် ဖြောင့်သည့် အခါ ရှိသလို ၊ ကောက်သည့် အခါလည်း ရှိသည် ။ အတက်လမ်းပေါ် သွားရသလို ၊ အဆင်းလမ်းပေါ်လည်း သွားရသည် ။ ချောမွေ့ညီညာသော အပိုင်း ရှိသလို ၊ ဖုထစ်ချိုင့်ခွက်သော အပိုင်းလည်း ရှိသည် ။ ထို့ပြင် ကွေ့များစွာကိုလည်း တွေ့ခဲ့ကြရသည် ။
လမ်းဆုံလမ်းခွသို့ ရောက်သည်နှင့် မည်သည့် ဘက်သို့ ကွေ့မည်ကို ကြိုတင်သိရှိ ပြင်ဆင်ထားရမည် ။ ကွေ့ကို မေ့လျော့နေလျှင် ကြီးကြီးမေ ကဲ့သို့ ဒုက္ခကြုံကြရမည်ဟု ဆင်ခြင်မိသည် ။
ဘဝတစ်ကွေ့တွင် အနာဂတ် မလှမပ ဖြစ်နေသော ကြီးကြီးမြကို ကျွန်တော် မည်သို့ ကူညီရမည်နည်း ။ မည်သည့် ဘက်သို့ ကွေ့ရန် လမ်းညွှန်ရမည်နည်း ။ ဆည်းဆာရိပ်တွင် နားခိုချွေးသိပ်စေရန် အကွေ့ခိုင်းရမည်လေ ။
▢ ကိုရိုးကွန့်
📖 ကွေ့ စာစု
၂၀၁၃ ခု ၊ မေ
📖 ဖြောင့်ဖြောင့်စင်းစင်း ဝတ္ထုတိုများ ( ၂ )
