❝ အချစ်နှင့် ကျားကစားသူများ ❞
( ကျိုက်စကောခင်စိုး )
လူဆိုတာ ကွက်ကျော် မြင်ရမယ် ၊ ကိုယ့်အတွက် တစ်ကွက် ချန်ရမယ် ၊ ဒါက သဘာဝ မင်းနွယ်ရဲ့ သီအိုရီ ။ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ ဒေါ်တင်ထားရဲ့ ရက်စက်ပက်စက် ဆိုရက်ပြောထွက် စကားကို ခံစားရတာက ကျော်မင်းစိန် ။
“ ကျွန်တော် ခံစားရတယ် ဆရာ ”
ဆရာ မင်းနွယ်က မျက်နှာအပြုံး ၊ မျက်လုံးလျှို့ဝှက် အလေးအနက် ပြောလိုက်တယ် ။
“ ပန်းလိုချင် အပင်စိုက် ၊ အမြတ်လိုချင် အရင်းစိုက် ၊ စံစားချင်ရင်တော့ ခံစားရမယ် ၊ ဒီမှာ ငါ့တပည့် မင်း ခံစားရမယ်ကွ ”
မင်းနွယ်က ကိုယ်လုံးကို ဆတ်ခနဲစောင်း ၊ ပခုံးကိုမြှင့် ၊ ခေါင်းကိုပင့် ၊ မျက်လုံးဝင့်ပြီး ပြောလိုက်တယ် ။
“ မင်း မရှိုက်ဘဲနဲ့ ငိုရမယ် ”
“ ဆရာ .. ဘယ်လို ငို ... ”
“ မင်းမျက်ဝန်းကို ဟိုအဝေးကြီး မျှော် ကြည့်လိုက် ၊ အဲဒီ အဝေး တစ်နေရာမှာ မင်း စံစားရမယ့် နတ်ဘုံနတ်နန်းကို မြင်အောင်ကြည့် ၊ အဲဒီမှာ မင်း စံစားဖို့ ခုခါမှာ မင်းခံစားရမယ် ၊ နာကြည်းရမယ် ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ယောက်ျားမာန မီးတောက်တွေကို မျက်ရည်စီးပေါက်တွေအဖြစ် ထွက်ကျလာရမယ် ။ လုံးဝ လုံးဝ မရှိုက်ရဘူး ။ မျက်တောင် မခတ်ရဘူး ။ မျက်ရည်တွေပဲ သွင်သွင် ကျနေရမယ် ။ မင်းရဲ့ နှလုံးအသည်း ဂဟေစွဲ ထားဖို့ တစ်ခွန်းတည်း ပြောလိုက်မယ် ”
ဆရာ မင်းနွယ်က ကျော်မင်းစိန့် ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုး ဒေါက်ဒေါက် ခေါက်လိုက်ပြီး
“ ဒီမှာ ငါ့တပည့် ပင်မြင့်စံပန်းကို လိုချင်ရင်တော့ အပင်ပေါ် တက်ရမယ်ကွ ”
••••• ••••• •••••
သဘာဝမင်းနွယ် ဆိုတာ တစ်ချိန်က အထင်ကရ ဇာတ်ကြီးတစ်ခုရဲ့ ပြဇာတ်မင်းသား ၊ ခုခါမှာတော့ သင်္ဘောသား ။ ခြံစည်းရိုးတိုင်လည်း စိုက်မရ ၊ ထင်းခွဲလို့လည်း မရ ၊ လွှင့်ပစ်ထားတော့ ပုပ်စော်နံတဲ့ သင်္ဘောပင်က အသားလို မင်းနွယ် ဘဝ သုံးစားလို့ မရ ဖြစ်နေပြီ ။ ရတုန်းက မစုမဆောင်း ဖွတ်ကျားလောင်း လုပ်ခဲ့တာကိုး ။ ခုတော့ သဘင်တွေက ခေတ်မကောင်း ၊ ရုပ်သွင်က ဇရာထောင်း ဆိုတော့ ဒေါ်လာက ဂျောင်းခဲ့လေပြီပေါ့ ။ ဝမ်းဂိုး တူးကမ်းမ် သရီးရီဇာတ်စနစ် နဲ့ အချစ်ရဲ့ဇာတ်လမ်းတွေလည်း စုံ ၊ နှလုံးသားတွေလည်း ဟုန်နေပြီ ဖြစ်တဲ့ သူဟာ သပြေညိုစိမ်းစိမ်း နဲ့ ရတော့ ခြေကုန်လက်ပန်း ကျသွားပါပြီ ။
စိမ်းစိမ်း နဲ့ အသက် ကွာလွန်းတာ အပြစ်လား ၊ အင်္ဂလိပ် ကတော့ မိန်းမယူရင် အသက် half the age + seven တဲ့ ။ မင်းနွယ်က မြန်မာလို ဒွေးချိုး လေးတိုးခဲ့တယ် ။ ကိုယ့် အသက်ကို ဝက်ပြီး လေးနှစ်လေးပဲ တိုးတဲ့ စိမ်းစိမ်း ကို ယူလိုက်တာဟာ သင်္ဘောပျက်ကို အင်ဂျင် အသစ်တင် မောင်းသလိုပဲ ။ အင်ဂျင်အား ကို ကိုယ်ထည်က မလိုက်နိုင် ဘူး ။ ကွဲပြဲကုန်ပြီ ။ စိမ်းစိမ်း ဝတ်ချင် စားချင်သမျှ သူက မလိုက်လျောနိုင်ဘူးလေ ။ အလုံးကြီးပြီး အပေါက် အဆက်လည်း လှတဲ့ သပြေညိုစိမ်းစိမ်းက ဇာတ်ထဲ ဆက်လိုက်တယ် ။ က , တယ် ၊ ရှေ့ဆက်တယ် ။ ဆက်ဆက် သွားရင်း နောက်ကြောင်းကို ပြန်လှည့် မကြည့်တော့ဘူး ။ လစ်ဟာနေတဲ့ မင်းနွယ်ရဲ့ အလပ်ပေါင်း များစွာထဲ နောက်တစ်ခု ထပ် လပ်ရပြန်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ မင်းနွယ်ဟာ တစ်ကောင်တည်း ဒါပေမဲ့ ယောက်ျား ၊ ရောက်တဲ့ အရပ်မှာ ကြားစေရမယ် ။ သင်းထက် သာတဲ့ မိန်းမ ရအောင် ယူပြလိုက်မယ် ။ အထီးကျန်ပေမဲ့ ပျက်စီး မခံနိုင်ဘူး ။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ ၊ ဘာလုပ် တတ်လဲ ။ ဘောလုံးသမား ငြိမ်းတော့ နည်းပြဆရာ ၊ ပြဇာတ်မင်းသား ငြိမ်းတော့ ဒါရိုက်တာ ။
••••• ••••• •••••
သူ့ဒါရိုက်တာ ဘဝမှာ ကျော်မင်းစိန် လို တပည့်ကို သင်ပေးရတာ အလွန်ပျော်တယ် ။ ဒီကောင်လေးက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဇာတ်သဘင် ထဲက မင်းသား မဟုတ် ။ အပျော်တမ်း က,တဲ့ ရွှေကျီးပင်ရွာရဲ့ ပြဇာတ်မင်းသား ။ ဇာတ်ဝင်ခန်းနဲ့ အပြင်လောက တစ်ထပ်တည်း ကျနေတဲ့ ဇာတ်လမ်း ။ မင်းနွယ် တမင် ရေးထားတဲ့ ဇာတ်လမ်း ။ ဇာတ်ခုံပေါ်က အတိုင်း အပြင်မှာ ကွက်တိ ဝင်သွားတာနဲ့ မင်းနွယ် လက်မ ထောင်နိုင်ပြီ ။ တစ်သက်လုံး ထောင်မယ့် လက်မ ၊ ရွှေလက်မ ။ သိ တယ်နော် ၊ မင်းနွယ်ရဲ့ သီအို ရီ ။ လူဆိုတာ ကွက်ကျော် မြင်ရမယ် ။ ကိုယ့်အတွက် တစ်ကွက် ချန်ရမယ် ။ မင်းနွယ်ကို ရွှေကျီးပင်နဲ့ မိတ်ဆက် ပေးတာက ကြွက်စုတ် ။ လူရွှင်တော်ငြိမ်း ကြွက်စုတ် လာခေါ် တော့ ဝမ်းသာအားရ ပုံစံ မဝင်အောင် အင်တင်တင် လုပ်ရသေးတယ် ။
“ တစ်နယ်လုံးကို ပြောပြီးပြီ ။ ဆရာ လိုက်မှကို ဖြစ်မယ် ။ ပြဇာတ်မင်းသားကြီး သဘာဝမင်းနွယ် ဆိုတာ လူကြီးပိုင်းတွေက ဆရာ့ပရိသတ်တွေ ဆိုတော့ အတင်း ခေါ်ခိုင်း လိုက်တာ ”
ကြွက်စုတ်ဟာ ဇာတ် လောကကနေ အနားယူပြီး ရွှေကျီးပင်ရွာမှာ အိမ်ထောင် ကျနေတာ ။
“ မင်း မဆိုးဘူး ကြွက်စုတ် ၊ ငါ့ကို သတိရဖော် ရသေး တယ် ။ တို့ ဇာတ်ခေါင်း ကွဲခဲ့တာလည်း ကြာပြီလေ ၊ မင်း ဆရာမှန်း သိတယ် ”
“ ဒါပေါ့ ဆရာရယ် ၊ ဆရာ့ကိုမှ ဆရာမှန်း မသိရင် ဘယ်ဆရာကို ဆရာ ခေါ်ရမလဲ ဆရာရယ် ”
နှစ်ယောက်သား ရယ်မောဟား တိုက်ရင်း ရွှေကျီးပင်ကို လာခဲ့တယ် ။ ဘတ်စ်ကားပေါ် ကြွက်စုတ် တိုက်တဲ့ နာဂစ်ထဲ တစ်ချိန်က မင်း သားမင်းနွယ် နောက် သည်းသည်းလှုပ်ခါ လိုက်ပါ ဘဝတွေ နာခဲ့ရတဲ့ အရွာရွာနယ် အဝှမ်းက ကြွေလွင့်ပန်းလေး တွေအကြောင်း သောင်း ပြောင်း ။
“ တော်ပါ ကြွက်စုတ် ရာ ၊ ငါလည်း နောင်တတွေ ရနေပါပြီ ။ ဝဋ်လည်း လည်နေပါပြီ ”
“ ခွ ကောင်းတွေ့ ရင်တော့ ထိုင်လိုက်ပေါ့ ဆရာ ”
“ ထိုင်ချင်တာပေါ့ကွာ ၊ စိမ်းစိမ်း ထက် သာရင် တော်ပြီ”
အဲဒီမှာတင် ကြွက်စုတ်က ရွှေကျီးပင် ဒေါ်တင်ထား အကြောင်း နာဂစ်ဆက်တိုက်တယ် ။
“ တစ်နယ်လုံးမှာ အချမ်းသာဆုံး ပွဲရုံကြီး ပိုင်ရှင် ၊ ဥပဓိရုပ်နဲ့ အရပ်အမောင်း ကတော့ မော်ဒယ်မကြီး တင်မိုးလွင် အတိုင်း ... ”
မင်းနွယ် နှာခေါင်း နည်းနည်း ပွလာတယ် ။
“ နှစ်တိုင်း ဇာတ်က,ရင် အမေခန်း ၊ လူကြီးခန်းက ပါ တယ်ဆရာ ၊ ခုလည်း ပြဇာတ်ထဲ စာရင်း ပေးထားတယ် ။ သူ့ကို တစ်ရွာလုံးက အားထားနေရတာပေါ့ ။ အလှူငွေ အများဆုံး ထည့်တယ် ၊ ဒါ ထောတယ် ”
ကြွက်စုတ်က လက်မနဲ့ လက်ညှိုး ဝိုင်းပြတယ် ။
“ အသက် ကတော့ ဆရာတို့ အရွယ်ဝတ် မြောင်းတူးပေါ့ ”
“ ဘာလဲ မြောင်းတူး ”
“ ဆရာကလည်း အဲဒါပေါ့ လူရွှင်တော်ဆိုတာ ဝမ်းစာ ပြည့်ရတယ် ။ မိန်းမတို့ အရွယ် အသက် လေးဆယ်ကို မြောင်းတူး ခေါ်တယ် ။ သူက မုဆိုးမ ၊ သမီး တစ်ယောက် ရှိတယ် ။ တစ်သွယ်ပိုင်းခြား ၊ ဆယ့်ငါးမျက်မည်း ၊ ကြည်ကြည်ရွှန်းရွှန်း ၊ နှစ်ဆယ်စွန်းက ၊ မျက်ဝန်းမည်တွင်တဲ့ ၊ မျက်ဝန်းအရွယ် နှစ်ဆယ်ကျော်လေးပေါ့ ”
“ မြင့်လှချည်လား ကြွက်စုတ် ၊ မင်းနဲ့ တွေ့မှ စာသံပေသံ ကြားရတယ် ”
“ ဆရာကတော့ မြောင်း ပဲ တူးပေါ့ ”
မင်းနွယ်ရဲ့ ကွယ်ငုပ်နေတဲ့ ငယ်ရုပ်က ဖောက်ထုတ် တိုးထွက်လာတယ် ။
••••• ••••• •••••
“ ထွီ ”
သူဌေးမကြီး ဒေါ်ခင်ခင်မြရဲ့ ထွီခနဲ တံတွေးစက်က ကျော်မင်းစိန် မျက်ခွက် စဉ်ထွက်သွားလေရဲ့ ။
“ ဒီမှာဟေ့ ခင်ခင်မြ တစ်မြပဲ ရှိတယ် မှတ်ထား ၊ မျောက်လက်နဲ့ သန်လျက် ကိုင် ၊ ဖင်မနိုင်ဘဲ ပလ္လင်ပေါ် ထိုင် ၊ အိမ်ခေါင်ပေါ် ခွေး တက် ၊ ပြည်ပျက်အောင်လုပ် မလို့လား ။ ရာရာစစ တူ သလား တန်သလား ဟဲ့ ... ထွီ ”
ဇာတ်က,ဖို့ ရက်က လိုပါသေးတယ် ။ ခုဟာက ဇာတ်တိုက် နေတာပါ ။ ဒေါ်ခင်ခင်မြဇာတ်ရုပ် ဒေါ်တင်ထား ကိုတော့ နှစ်ခါလောက် ဇာတ်တိုက်ပြီး နောက်ထပ် မကျင့်ဘဲ ဇာတ်လမ်းဖျောက် ထားတယ် ။ အထွေအထူး သင်ပြစရာ မလိုအောင် ကွက်တိ သရုပ်ဆောင်နိုင်တယ် ။ ဇာတ်တိုက်တာ လာကြည့်တဲ့ ပရိသတ် အမြင် ရိုးမှာ စိုးလို့ ဒေါ်တင်ထား အနားပေး ၊ တခြား ဇာတ်ကွက်တွေ ကျော်တိုက်တယ် ။ ကြိုးချင်း မငြိသေးပေမဲ့ အိုးချင်း ထိတာ မြင်ရဖန် များတော့ ရွာက ဇာတ်ဆရာနဲ့ ဒေါ်တင်ထား နည်းနည်း အမြင် မှားချင်ချင် ။ အဲဒီလို အမြင်အလွဲမှာ ချော် လဲရောထိုင်ချင် နေတာကိုက သဘာဝမင်းနွယ် ရဲ့ သီအိုရီ လေ ။ လူဆိုတာ ကွက်ကျော် မြင်ရမယ် ၊ ကိုယ့်အတွက် တစ်ကွက်ချန်ရမယ် ။
••••• ••••• •••••
ဘုံကထိန်လူကြီးတွေ ၊ ခင်မင်ရောဝင် ရွာသားတွေက မင်းနွယ်ကို လက်တို့တယ် ။ ဖင်ကုတ်တယ် ၊ ပြဇာတ်မင်းသမီးကို မြို့က မငှားပါနဲ့ ဆရာ ။ ခင်နှင်းသက် ဆို ကွက်တိပဲတဲ့ ။ မင်းသား ကျော်မင်းစိန်က ကျေးရွာလူမှုရေးအသင်း အတွင်းရေးမှူး ၊ ရွှေကျီးပင်ရဲ့ ဂုဏ်ဆောင် ၊ ခင်နှင်းသက် ကလည်း ရွာတန်ဆောင် ၊ ဘွဲ့ရ သူဌေးမ ။ ရွာ အချစ်တော် နှစ်ယောက်ကို ဇာတ်ခုံပေါ်မှာ မြင်ချင်တယ် ။ ဇာတ်ခုံပေါ်မှာ တင်လား ၊ မဟုတ်ဘူး ။ အပြင် ဘဝမှာလည်း တွဲဖက်စေ့ချင်တယ် ။ ကိုရီးယားကားတွေလို မန်နေဂျာလား ၊ ကိုယ်စားလှယ်လား ဘဝမျိုးကနေ ကုမ္ပဏီ ပိုင်ရှင်ကြီး ဖြစ်စေ့ချင်တယ် ။ မင်းနွယ် ကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ။ ဒါပေမဲ့ သူ့စေတနာက ရွာသားတွေလို မရိုးစင်းဘူး ။ ကျားထိုး သလိုမျိုး ခင်နှင်းသက် ကို ထိုးကျွေး ၊ ကျန်တဲ့ ကျား စားပြီး ကင်းဝင်မယ့် အကွက် ။ သို့သော် ဘဝက ဒီလို ထပ်တူ မကျဘူး ။ ဒေါ်တင်ထား က သူ့သမီး မျက်ဝန်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် -
“ ဆရာရယ် ချဉ်သီးနဲ့ ဆား အရသာ တခြား ဆိုပေမဲ့ ပေါင်းစားချင်ကြတယ် ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချဉ်သီးနဲ့ ဆား အတူ ထားလို့တော့ မဖြစ်ဘူး ၊ ဝေးဝေး ထားရမယ် ။ ဆရာ့ ဇာတ်မှာ ကျော်မင်းစိန်က မင်းသား ၊ မင်းသမီး နေရာ သမီး ထားပြီး မနီးစပ်စေချင်ဘူး ။ ဒါကို ဆရာ့ ဝမ်းထဲပဲ ထားပါ ။ နောက်ပြီး ကျော်မင်းစိန်က လယ်ထဲ ၊ ပွဲရုံထဲ ကျွန်မ ခိုင်းနေတဲ့ လူငှား ဆိုတော့ မကောင်းပါဘူး ဆရာ ရယ် ၊ မြို့က မင်းသမီးပဲ ငှားပါ ”
စပ်မိစပ်ပြော ထဲမှာ ဒေါ်တင်ထားက လယ်တွေ ၊ ပွဲရုံတွေ ၊ လုပ်ငန်းတွေကို ရုန်းနေရတာ မုဆိုးမ သားအမိ ပင်ပန်းလှကြောင်း ညည်းညူ ပြတော့ မင်းနွယ်ရဲ့ သည်းအူတွေက လှိုက်ဆူလာတယ် ။ သူ စိုက်ကြည့်နေတော့ ဒေါ်တင်ထား မျက်လွှာ ချသွားတယ် ။
••••• ••••• •••••
ဇာတ်က ထင်ထားတဲ့ အတိုင်းထက် ပိုအောင်မြင် တယ် ။ ရွာရဲ့ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် ထုံးတမ်းဓလေ့က တစ်နှစ်မှ တစ်ခါကြုံ ဘုံကထိန် ပွဲတော်မှာ ဘယ်ဇာတ်မှ မငှားဘူး ။ ပြဇာတ် ၊ ယိမ်း ၊ နောက်ပိုင်းက အစ သူ့ဆရာနဲ့ သူငှား ၊ ရွာသူရွာသားတွေကို သင် ၊ ဇာတ်စင်ပေါ် တက် ကကြ တယ် ။ ဆိုင်းနဲ့ ပြဇာတ်မင်း သမီးတစ်ဦးပဲ တခြားက ငှားတယ် ။ သည်ထုံးစံက သည် တစ်ရွာပဲ ရှိတော့ ထူးဆန်းဝိုင်း အုံကြည့်ကြတာ ပရိသတ်က ဘောလုံးကွင်း နီးပါး ဘုန်းကြီးကျောင်းဝင်းကြီးအပြည့် ။ ပြဇာတ်ဆရာက သဘာဝမင်းနွယ် ဆိုပဲ ။ ဒါကြောင့် ကောင်းတာ ဆိုတဲ့ အသံဗလံကလည်း ခုန်ပျံနေလေရဲ့ ။ ဆင်းရဲသား လူငှားလေးရဲ့ ရင်အစုံကို ဒေါ်ခင်ခင်မြ စုံကန်တဲ့ အသံကလည်း ရုံလျှံအောင် ကျယ်ပါတယ် ။
“ ထွီ ... ဒီမှာဟေ့ ... ခင်ခင်မြ တစ်မြပဲ ရှိတယ် မှတ်ထား ။ မျောက်လက်နဲ့ သန်လျက်ကိုင် ၊ ဖင်မနိုင်ဘဲ ပလ္လင်ပေါ်ထိုင် ၊ အိမ်ခေါင်ပေါ် ခွေးတက် ၊ ပြည်ပျက်အောင် လုပ်မလို့လား ။ ရာရာစစ တူသလား ၊ တန်သလားဟဲ့ ... ထွီ ”
ကျော်မင်းစိန်ဟာ သူ့ ဇာတ်ရုပ်ကို အဟုတ် ထွက်အောင် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တယ် ။ မခံချင်စိတ်တွေနဲ့ အံခဲ ၊ ကြေကွဲစွာ ဒေါ်ခင်ခင်မြကို စိုက်ကြည့်ရင်း မငိုဘူး ၊ မရှိုက်ဘူး ၊ မျက်တောင် မခတ်ဘူး ၊ မျက်ရည်တွေ သွင်သွင် စီးကျနေတယ် ။ သမီး ဖြစ်သူက တောင်းပန်တယ် ။
“ မေမေရယ် ဒီလိုတော့ မပြောသင့်ပါဘူး ”
“ ဘာ ….”
ဘာ ဆိုတဲ့ ပေါက်ကွဲသံက ပွဲတစ်ခင်းလုံး လျှံသွားလေရဲ့ ။
“ ဒီမှာဟေ့ ခင်ခင်မြ တစ်မြပဲ ရှိတယ် မှတ်ထား ...”
ပရိသတ်တွေက မျက်ရည်စီးကြောင်းတွေနဲ့ ကျော်မင်းစိန်ကို ငြိမ်တိတ်စွာ သနားနေကြတယ် ။ ဇာတ်ဝင်ခန်းလို့ မမြင်တော့ဘူး ။ အပြင်လောကနဲ့ ယှဉ်ထိုးစဉ်းစား သနားပိုနေကြလေရဲ့ ။
••••• ••••• •••••
ဇာတ်ပွဲ ပြီးပေမဲ့ ပါးစပ်ပွဲ မပြီးဘူး ။ ဘယ်သူ ဘယ် နေရာမှာ ဘယ်လို ကောင်း တာ ၊ ယိမ်းသမတွေထဲ ဘယ်သူ အချောဆုံး ၊ လူရွှင်တော် ကြွက်စုတ်က ဘယ်လို ရယ်ရတာ ပြောလို့ မဆုံးနိုင်ဘူး ။ ဆရာမင်းနွယ်ကို နောင်နှစ် ထပ်ငှားပါဦး ၊ ဆရာက ဘယ်လို အပင်ပန်းခံတာ ၊ တို့ ရွာသား ဖြစ်ရင် ကောင်းမှာ ၊ ဘာညာဘာညာ ။
မင်းနွယ် အပြန် တစ်ရွာလုံး လိုက်ပို့ကြ ၊ လက်ဆောင်တွေပေးကြ ၊ ဆရာချင်း မိုးမွှန်အောင် နှုတ်ဆက်ကြတယ် ။ နှစ်လလောက် အနေနီး ၊ သံယောဇဉ်တွေ ကြီးကုန်ပြီ ။ ပြောဆိုထားတဲ့ ဇာတ်ဆရာကြေးထက် ပိုပေးလိုက်ကြတယ် ။ နောင်နှစ် အတွက်ပါ ကြိုပြောလိုက်ပြီ ။ မင်းနွယ် က တပည့်ကို နှစ်ယောက်တည်း ကျိတ်မှာခဲ့တယ် ။
“ ဒီမှာ ကျော်မင်းစိန် ပင်မြင့်စံပန်းကို လိုချင်ရင်တော့ တံချူ ရှိရမယ် ။ ရွှေတံချူ ၊ ငွေတံချူ ၊ ရာထူး အာဏာတံချူ တစ်ချောင်းတော့ ရှိရမယ် ။ မရှိရင်တော့ ... ”
ဆရာ မင်းနွယ်က ကျော်မင်းစိန့် ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးနဲ့ ဒေါက်ဒေါက် ခေါက်လိုက်တယ် ။ နားကို ကပ်ပြီး ပြောလိုက်တယ် ။
“ ဒီမှာ ငါ့တပည့် အပင်ပေါ် တက်တတ်ရမယ် ”
••••• ••••• •••••
ရွှေကျီးပင်ရွာက ပြန်လာပြီး ဆယ်ရက် လောက်မှာ သဘာဝမင်းနွယ် ဆီ ဖုန်းဝင်လာတယ် ။ ကြွက်စုတ်ဖုန်း ။
“ ဆရာရေ ... ကျော်မင်းစိန် မင်္ဂလာဆောင်တော့မယ် ။ ကြောင်းလမ်းလိုက်ပြီ ”
မင်းနွယ် လက်မ ထောင်လိုက်တယ် ။
“ ဆရာ့တပည့်ကတော့ ဆရာ သင်ထားတဲ့ အတိုင်း ကွက်တိပဲ ။ ပင်မြင့်စံပန်းကို အပင်ပေါ် တက်ချိုင်လိုက်တာပဲ ဆရာ ”
မင်းနွယ် လက်မ ပိုထောင်လိုက်တယ် ။
“ ဒေါ်တင်ထား ကလည်း သူ့ဇာတ်ရုပ်အတိုင်း သမီးကို လူငှားနဲ့ မပေးစားဘူး ”
“ ဘာကွ ”
“ သူကိုယ်တိုင် သတို့သမီး လုပ်လိုက်တယ် ။ ကွက် ကျော်ရိုက်သွားတာပေါ့ ”
မင်းနွယ် လက်မ ကုပ်ကျသွားတယ် ။
⎕ ကျိုက်စကောခင်စိုး
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၈
No comments:
Post a Comment