❝ ရူပါရုံ ❞
( ပီမိုးနင်း )
မိုးသည် မရပ်မနားဘဲ တစိမ့်စိမ့်စွေ၍ နေလေ၏ ။ ရန်ကုန်မြို့ အရှေ့ပိုင်း လူနည်းသော ရပ်ကွက် ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် လူငါးယောက် လက်ဖက်ရည် သောက်၍ ပြီးသည့်နောက် မိုးလည်း မရပ် လေကလည်း မစဲ လန်ချားများကိုလည်း ခေါ်မရသဖြင့် ဆိုင်မှ မထွက်နိုင်ဘဲ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို သောက်လျက် နေကြလေ၏ ။
တစ်ယောက်က သတင်းစာကို ကောက်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ ယောက်ျားတစ်ယောက် ကြိုက်သော မိန်းမကို မရသဖြင့် မြစ်ထဲ ခုန်ချပြီး သေဆုံးသည့် သတင်း တစ်ခုကို တွေ့ရသဖြင့် ဖတ်ပြရာ အားလုံး နားထောင်၍ နေကြလေ၏ ။
ထိုလူ ငါးယောက်အနက် တစ်ယောက်မှာ မည်သူမည်ဝါ မည်သည့်အရပ်က လာသူဟု မည်သူမျှ မသိရချေ ။ အဆိုပါ သတင်းစာကို ဖတ်၍ ပြီးသောအခါ ၎င်း လူက မိုးရိပ် ၊ မိုးဆင်ကို ကြည့်ပြီး ဆိုင်မှထွက်တော့မည် ဟန်ပြင်ရင်း မိမိ အနီးရှိ မိုးကာကို ကိုင်၍ ဝတ်လေ၏ ။ သို့ဝတ်ရင်း သတင်းစာ၌ ပါသော အကြောင်းကို သတိရ သလို ဖြစ်ပြီး ကိလေသာတဏှာအချစ်ဆိုတာ အရက်ကြမ်း ၊ အရက်ပြင်းနဲ့ အင်မတန် တူတာပဲ ။ အရက်ကြမ်းကို အသည်းကောင်းတဲ့လူမှ များများကြီး သောက်နိုင်တာကလား ။ ဒီလိုပဲ ချစ်ကြိုက်ခြင်းအလုပ်မှာလည်း အသည်းကောင်းဖို့ လိုတယ် ။ အသည်းမကောင်းရင် ရူးတတ်တာပဲ ။ အရက်လည်း ဒီလိုပဲ ။ အသည်း မကောင်းလို့ ခံနိုင်ရည် မရှိရင် ရူးတာပဲဟု ပြောလေ၏ ။
ထိုအခါ ထူးဆန်းသော စကားကို ကြွင်းသော လူပျိုလူရွယ် လေးယောက်တို့သည် နားစိုက်၍ နားထောင်ရင်း အရပ်မြင့်သော ၎င်းလူကြီး၏မျက်နှာကို မော်၍ ကြည့်ပြီး ရယ်မောကြလျက် “ ဟုတ်တယ်ခင်ဗျာ ။ အင်မတန်မှန်တယ် ” ဟု ပြောကြလေ၏ ။
“ ဒီလိုကလား မောင်တို့ရဲ့ ” ဟု စကားပြောသူသည် မိုးကာအင်္ကျီ ကျန်သော လက်တစ်ဖက်ထဲသို့ လက်ကို လျှိုတော့မည် ပြုပြီးမှ မလျှိုသေးဘဲ ထိုင်ကာ “ ဦးခေါင်း ပျော့တဲ့ လူဟာ အရက်သောက်တဲ့အခါ ငါ ဒီလောက်ဖြင့် ရေချိန်ကိုက်ပြီ ဒီထက် ဒီဂရီပိုရင် ငါမူးတော့မယ် ။ စိုက်တော့မယ် ဆိုတာကို များများကြီး သတိထားရတာ ကလား ။ သတိ မထားဘဲ မူးလေ ၊ မူးမှန်း မသိလေ ဖြစ်ပြီး ဆက်ကာ ဆက်ကာ သောက်ပြီ ဆိုမှဖြင့် ဒုက္ခဖြစ်တတ်တာ မျိုးပဲ ။ဒီလိုပဲ မိန်းမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အပျော်အပါးများဟာလည်း ဒီဂရီလွန်ရင် ရူးသွပ်တဲ့ ဝေဒနာဟာ သိသိသာသာ စွဲတတ်တာမျိုး ညီမောင်တို့ရဲ့ ။ ကျုပ် မှတ်မိသေးတယ် ။ တစ်ခါ ” ဟု ပြောပြီး မိုးကာကို ပြန်၍ ချွတ်ပြီးနောက် စားပွဲ၌ တင်ကာ ဆက်၍ စကားမပြောဘဲ နားထောင်သူများ၏ မျက်နှာများကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကြည့်လျက် မိမိ ပြောမည့်စကားကို ဆက်လက် နားထောင်လို ကြပါမည်လားဟု အကဲခတ်သော အမူအရာနှင့် နေလေ၏ ။ သို့နေပြီးနောက် အောက်ပါ အကြောင်းကို ဆက်၍ ပြောလေ၏ ။
“ မကြာသေးပါဘူး ။ အလွန်ဆုံး သုံးနှစ်ကျော်ကျော်ကလေးလောက်ပဲ ရှိဦးမယ် ။ ကျုပ် လှိုင်မြစ်ကမ်း အနီး ရှိဦးမယ် ။ ကျုပ် လှိုင်မြစ်ကမ်းအနီး ရွာကလေး တစ်ရွာကို ကျုပ် ရောက်သွားတယ် ”
“ ရွာ ဆိုပေမယ့် တကယ်တော့ ရွာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ချောင်းကြိုမြစ်ကြား ကျွန်းစွယ်အငူကလေး တစ်ခုနဲ့ အိမ် အနည်းငယ်မျှ ရှိတာပါပဲ ။ ဒီအိမ် အနည်းငယ်မှာ ရှိတဲ့ အကြီးဆုံး အိမ်ကြီး တစ်အိမ်ရဲ့ အရန် ၊ သက်တော်စောင့်ကလေးများ ဖြစ်ကြတာကလားခင်ဗျာ့ ။ ကျုပ် သွားရင်းကတော့ ဒီအိမ်ကြီး၏ ပိုင်ရှင် ကိုဘိုးကြူး ဆိုသူကို တွေ့ရအောင် သွားတာပါပဲ ။ သူနဲ့ မတွေ့ရတာကလည်း နှစ်ပေါင်း အတော်ကြာနေသည့်အတွက် ဘယ်နည်း ဘယ်ပုံ နေတယ်ဆိုတာ သိချင်တာနဲ့ ခရီးလမ်းကြုံကြိုက်တာမို့ လှေကလေးတစ်စင်း ငှားပြီး ကျွန်းကို ရောက်သွား တော့ ဆောင်းဦးပေါက်စ ။ ညဉ့် ၇ နာရီသာသာကလေးလောက် ရှိသွား ။ ကျွန်းပေါ်ကို ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း ကြည့်လိုက်တော့ ရှေ့ကနဲ့ မတူ အိမ်ကြီးမှာ မီးရောင်မှ မမြင်ရတဲ့အတွက် အင့်ဟင် လူများမှ ရှိပါဦးမလား လို့ စဉ်းစားပြီး မှောင်တာကလည်း မည်းနေတဲ့ အတွက် တစ်ကြောင်း ၊ လမ်းတွေဘာတွေ အုပ်နေသည်အတွက် တစ်ကြောင်း ရှေ့ကို ရုတ်တရက် တိုးမသွားဝံ့ဘဲ အကဲကို အတန်ကြာ ရပ်ပြီး ကြည့်နေ ။ လေကလည်း ငြိမ်လိုက်တာ ဘာသံမှ မကြားရဘူး ”
“ ကျုပ်နေတဲ့ အရပ်နံဘေးပတ်လည်မှာလည်း ကိုင်းပင်တွေဟာ လက်တစ်ဖောင်လောက် မြင့်နေတာပေါ့ လေ ။ သည်တော့ မြွေကင်းပိုးမွှားတို့ကို ကြောက်သော်လည်း ရောက်မိလို့ ရှိမှဖြင့် ပြန်လို့တော့ မဆုတ်ဘူး ။ ဒီအိမ်ကြီးကို အရောက်ပဲ သွားတော့မယ်လို့ စိတ်ကို တင်းပြီး အတင်း ဇွတ်တိုးပြီး သွားလိုက်တာ ။ မကြာမီ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်သွား ၊ အိမ်ကို ကြည့်တော့ ဘာမျှ မမြင်ရတာနဲ့ ခေါက်တံခါးကြီးတွေကို သွားပြီး တွန်းလိုက်တော့ အထဲက မီးရိပ် မီးရောင်ကလေးကို မြင်ရပြီး “ ဘယ်သူလဲ ” လို့ ပြာလဲ့လဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်တာကို ကြားရတာနဲ့ “ ကျွန်တော်ပါပဲဗျာ ” လို့ ပြန်ပြောလိုက် ၊ ပြန်ပြော လိုက်တော့ “ ဘယ်က ကျွန်တော်လဲ ။ ဘာကိစ္စလဲ ” ဒီအသံပြာပြာက တစ်ခါ ပြန်မေးပြန်တော့ ကျုပ်က “ ကျွန်တော်ပါပဲခင်ဗျား ။ ဒီအိမ်ရှင် ဦးဘိုးကြူးကို တွေ့ချင်လို့ လာတာပဲ ” လို့ ပြန်ပြောတော့ ။ အတွင်းက အသံပြာပြာက “ ဦးဘိုးကြူး မှာ ဘယ်လိုဖြစ်တယ်ဆိုတာ မသိလို့လာတာလား ။ မသိရင် အရပ်ဝေးက လာလို့ပဲ ” ဟု ပြောပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေးပါရော ခင်ဗျား ။ ကျွန်တော်လည်း လူကိုမှ တွေ့ ရပါ့မလားလို့ တွေးပြီး စွန့်အလာမှာ လူကို တွေ့ရတော့ အတိုင်းမသိ အားရှိသွားတာပါပဲ ”
“ မကြာမီ အိမ်စောင့်အဘိုးကြီးဟာ ကျွန်တော့်ကို မီးတိုင်နဲ့ လမ်းပြပြီး ဇရပ်ကြီးလို ဖြစ်နေတဲ့ အိမ်ကြီး အောက်ထပ်မှာ ခုံတန်းလျား တစ်ခု ရှိရာကို ခေါ်သွား ။ မီးရောင်ကို ရှေ့မှာ ရှိတဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ပြီး ကျုပ်မျက်နှာကို စိုက် ကြည့်ပြီး - ခင်ဗျား ကျုပ်ဆရာ အသိလား - လို့ မေးတယ် ”
“ အင်မတန်ကျွမ်းတဲ့ မိတ်ဆွေကြီးပါပဲ ”
“ ဒီလိုဖြင့် ကျုပ်သခင် ဘယ်လို ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ပြောပြရဦးမယ်မှာပေါ့ ”
“ အိမ်ကြီးက ကြီးပြီး ပင့်ကူအိမ်တွေ ကြပ်ခိုးတွေနှင့် မှောင်မည်းနေတော့ ပြူတင်းပေါက်တွေကိုလည်း အကုန် ပိတ်ထားတာနဲ့ ။ အဘိုးကြီး မီးတိုင်က မီးရောင်ဟာ အရောင်ကို ပျောက်လောက်အောင် အားအစွမ်း မရှိ ။ အဘိုးကြီးနှင့် ကျုပ် အနီးမှာသာ လင်းပြီး နေသလို မှတ်ထင်ရတာပါပဲ ”
“ ကျုပ်တို့ ထိုင်နေတဲ့ အောက်မှာလည်း တချို့ ပျဉ်ပြားများဟာ ပေါက်နေသည့်အတွက် ပြတင်းပေါက်က မဝင်ရတဲ့ လေကလေးနည်းနည်းပါးပါးဟာ ကြမ်းပေါက်ကနေပြီး ဝင်ရတာပေါ့ ခင်ဗျာ ”
“ ဟိုအရင် ကျုပ် ရောက်ဖူးတုံးက သောက်ကြ ၊ စားကြ ၊ ပျော်ကြ ၊ ပါးကြ ၊ မူးကြ ၊ ယစ်ကြ ၊ ကကြ ၊ ခုန်ကြ ၊ လောင်းကစားကြနဲ့ ဓာတ်စက်သံတွေ ပတ္တလား ၊ ပလွေ အတီးအမှုတ်သံတွေနဲ့ ဆူညံပြီး ဝင်းဝင်းထိန်နေတဲ့ အိမ်ကြီးဟာ အခုတော့ ဆိတ်ငြိမ်မှောင်ကျပြီး အစာမှ ကောင်းကောင်း မဝတဲ့ ကြွက်များသာ ကျုပ်တို့ ရှေ့မှာ ဖြတ်သန်းသွားလာ စကားပြောဆို နေကြတာကို တွေ့ရတော့ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လို ဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ ဒီအိမ်ကြီးဟာ အဆံကျွတ်တဲ့ ခရုခွံကြီးနဲ့ တူလှပါပေါ့ကလား ကရိုလို့ ကျုပ် စိတ်ထဲမှာ တွေးပြီး သင်္ခါရဘေးကြီးကို မြင်မိတာပေါ့ ခင်ဗျာ ။ ဒီအိမ်ကြီးထဲကို ရောက်သွားတော့ အင်မတန်မှ တရားရသွားတာပါပဲ ”
“ ရှေးက ကော်ဇောတွေ သင်ဖျာတွေနဲ့ ဝင်းထိန် ပြောင်လက်နေတဲ့ ကြမ်းများဟာလည်း အခုတော့ သဲတွေ ၊ ဖုန်တွေ ၊ အမှိုက်တွေနဲ့ တစ်အိမ်လုံး ကြွက်သိုက်ကြီး ဖြစ်နေတာပါပဲ ”
“ ဒီနေရာဟာ နည်းနည်း နွေးတယ် ။ ကျုပ် ဒီအိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း စောင့်နေရတာပဲ ။ ခင်ဗျား တစ်ယောက်က လွဲလို့ ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ မလာဘူး ။ သို့သော်လည်း ကျုပ်မပျင်းပါဘူး ။ နှုတ်ခမ်းမွေးထောင်ထောင်နဲ့ ဝဝတုတ်တုတ် ၊ ပုတ်လောက်နီးနီး ကြွက်ကြီးတွေနဲ့ပဲ တစ်နေ့ပြီး တစ်နေ့ ပျော်နေရတာပဲ ။ သူတို့ဟာ ကျုပ်သူငယ်ချင်းတွေပဲ ကျုပ် စားရရင် သူတို့ စားရတာပဲ ။ တစ်ခါတစ်ခါ ရေကြီးတော့ ဒီအိမ်ပေါ်မှာပဲ နေကြရတယ် ။ သင်းတို့တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကုသိုလ်ကလေးများတော့ ရပါရဲ့ ။ သို့သော်လည်း သူတို့နဲ့ ပတ်သက်လို့ရတဲ့ ကုသိုလ်ကလေးများဟာ ကျုပ်ကို ငရဲက ကယ်နိုင်ပါ့မလား ။ ကျုပ်ဆရာဟာ လူဆိုးပဲ ။ ဆရာဆိုးတော့ တပည့်လည်း ဆိုးခဲ့ရတာလေ ။ “ တပည့်လိမ္မာ ၊ ဆရာ အာပတ်လွတ် ” ဆိုတဲ့ဟာမျိုးတွေက အတော်ကြီး များခဲ့တာကလား ”
“ ကျုပ်ဆရာလို လူကတော့ လူ့ပြည်မှာ အရှားသားကလား ခင်ဗျာ ။ သောက်စားပျော်ပါး လောင်းကစားပြီး ဓားပြ ဆိုလည်း တိုက်လိုက်တာပဲ ။ ရပ်ထဲရွာထဲမှာ သမီးပျိုချောချော မြင်ရင်လည်း ငွေကုန်ကြေးကုန် ပေါက်ပြီး မူးမိုက်အသွားမှာ ဖမ်းလိုက်တာပဲ ။ လူပုံကလည်း ခင်ဗျား သိတဲ့ အတိုင်း လူချောပေကိုးဗျာ ။ ဟိုတစ်ခါက အရွယ်ကလည်း ကောင်းတုန်း တစ်နေ့တစ်နေ့ ကစားဝိုင်း ဒိုင်ခံတာ ချည်း ငါးရာတစ်ထောင် ရတာကလား ခင်ဗျာ ။ ပဉ္စမ သင်္ဃာရနာတင် ဘဝရှင်မင်းတရားကြီး စည်းစိမ်မျိုးကို ဘာမက်မှာတုံး ။ ယုတ်မာတဲ့ နေရာမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင် ဧတဒဂ် ပေးပါရဲ့ ။ ဟိုတုန်းကဟာတွေ ပြောရင်း ပြောရင်း အောက်မေ့မိသေးခင်ဗျာ ” လို့ ပြောပြီး မျက်ရည်ကို သုတ်လေ၏ ။
ထို့နောက် ဆက်၍ ပြောသည်မှာ
“ ကုသိုလ်က ကောင်းတော့ ကြံလိုက်တိုင်း ပေါက်တာပဲ ။ ဧရာမဓားပြမှုကြီးများ ငါးကြင်းဆီနဲ့ ငါးကြင်းပြန် ကြော်လိုက်တာ ။ ချောခနဲ သွားတာပဲ ။ အခုလို မဖြစ်မီ ဆဲဆဲမှာ ‘ တီ ပီ အက် ’ ဘွဲ့တောင် ရမလို့ ။ ကံကြီးလို့ တဲတဲကလေး လွတ်သွား ။ မြို့အုပ်သူကြီး အင်စပတ်တော် ၊ ဌာနအုပ် ၊ စကားကုန် ပြောလိုက်မယ် ။ ရာဇဝတ် ဝန်ထောက်တောင် သူနဲ့ တွေ့ရင် ပြားသွားတာပဲ ။ ဒါတွေဟာ သူ့တပည့်ချည်းပဲ ။ ကျပ်ပြားကိုဗျာ့ ။ ကျပ်ပြား ... ဟဲ ... ဟဲ ”
“ ကိုင်း သူ ဖြစ်ပုံကို ပြောစမ်းပါဦးခင်ဗျာ ” လို့ ကျွန်တော်ကမေးတော့ “ နေပါလေ ။ ပြောတာ နားထောင်စမ်းပါဦး ။ ကိုဘိုးကြူး အကြောင်းကို ခင်ဗျား သေသေချာချာ သိပြီ မဟုတ်လား ။ မသိရင် ဟောဒီ ရပ်ရွာပတ်ဝန်းကျင်မှာ မေးတော့ ။ သူ ကျင့်ကြံတဲ့ မကောင်းမှုတွေဟာ အဝီစိ ငရဲအိုးပင် ကျွန်တောင် သူ့မကောင်းမှုတွေ ကျွမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ညအခါများ ဒီအိမ်ထဲမှာ တရုန်းရုန်းနေတာပါပဲ ။ မိန်းကလေးတွေကလည်း အသစ်အသစ် လောင်းကစားသူတွေ ပျော်လောက်မက်လောက်အောင်ဟာ ။ ဘယ်ကများ ရှာလို့ရတယ် မပြောတတ်ပါဘူးခင်ဗျာ ။ ဟောဟိုထောင့်က အခန်းကြီးတစ်ခန်းဟာ ခင်ဗျားမှာ လောကကြီးမှာ ယုတ်မာညစ်ညမ်းခြင်းတို့ကို အစွမ်းကုန် ကြံပြီး ကြည့်နိုင်တဲ့ဉာဏ် ရှိရင် ကြံလို့သာကြည့်ပေတော့ ခင်ဗျား ။ ဉာဏ်မီမှာ မဟုတ်ဘူး ။ လူကလည်း လူပျိုကိုးဗျ ။ သားမယား အတည်တကျ မထားတော့ ထင်သလို ကိလေ သာ ဒုန်းစိုင်းရုံမက ကဆုန်ရိုက် နေတာပါပဲ ”
“ သူ ကြောက်တာဟာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ် ။ ဒီတစ်ခုဟာ သူပဲ ။ သည့်အတွက် သူဘယ်တော့မှ တစ်ယောက်တည်း မနေဝံ့ဘူး ။ သူ့ကိုယ်ကိုပဲ သူ ပြန်ကြောက်နေနဲ့ အိမ်မှာ နေ့ရောညရော လူတွေအပြည့်နဲ့ နေရသဟာ ပလေ ။ အဲဒီသည်တွေဟာလည်း ‘ သူ့ထက်ကဲ ရွှေပြည်စိုး ’ ဆိုတဲ့လူတွေပဲခင်ဗျာ ။ သူ့အတွက်တော့ ဆိုးလေ ကောင်းလေပဲ ။ အယုတ်မာဆုံး လူကို ရနိုင်လျှင် သူ့ အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ ။ ဒီလူတွေဟာ အရပ်ရပ်က လူတွေပဲ ။ မိန်းမတွေလည်း ပါရဲ့ ။ ယောက်ျားတွေလည်း ပါရဲ့ ။ သူတို့ ဒီအိမ်က လူနဲ့ ဝင်ဆံ့ဖို့ရန် အထူးဆက်သွယ်ပေးဖို့ လူမလိုဘူး ။ ပါးစပ်က ညစ်ညစ်ညမ်းညမ်း ၊ ယုတ်ယုတ်မာမာ ပြောတတ် အကျင့်များများ ယုတ်ရင် မိတ်ဆွေကောင်း ဖြစ်တော့တာပါပဲ ”
“ အဲဒီလိုပျော်ပျော်ပါးပါး သာသာယာယာ ၊ အေးအေးကြည်ကြည်နေကြဆဲမှာ ဖြစ်ချင်တော့ အမှု အိမ်ပေါ် တက်မလာဘူး ။ အမှု ရှိရာကို ကျုပ် ဆရာ ရောက်သွားရှာတာပဲ ”
“ ဒီအိမ်နဲ့ လေးငါးမိုင်ကွာလောက်မှာ ရွာတစ်ရွာ ရှိတယ် ။ ဒီရွာမှာ အင်းသူကြီး တစ်ယောက်ရှိတယ် ။ တော်တော်ချမ်းသာတာပလေ ။ မယ်ဖွား ခေါ်တဲ့ သမီးချောကလေး တစ်ယောက်ကလည်း အပျိုဖြန်းကလေးကိုး ”
“ တစ်နေ့တော့ ကျုပ်ဆရာက တပည့်တစ်ယောက် နဲ့ လှေလှော်ရင်း သေနတ်တစ်စင်းနဲ့ စုန်သွား ၊ သူတို့နေတဲ့ နေရာရောက် ကုန်းပေါ်တက်ပြီး အင်း အလုပ်တွေကို ကြည့်သဟာပလေ ။ ကြည့်ရင်းနဲ့ မြင်ရော ဆိုပါတော့ ။ မြင်တာက ငါးလည်း မဟုတ် ၊ ဖားလည်း မဟုတ်တော့ ခက်တာပေါ့ ။ ဆံတောက်အချော ၊ မယ်ဖွားက အပျိုဖြန်းကလေးပေလား ခင်ဗျာ ”
“ ကျုပ်ဆရာ့ အကဲကို မြင်ရင်ပဲ သူ့အဖေက ရိပ်မိသဟာပလေ ။ မရိပ်မိဘဲ နေပါ့မလား ။ သူလည်း လူပါး ကလားခင်ဗျာ ။ မပါးဘဲ နေပါ့မလား ။ ငါးစိမ်းသည်မများနဲ့ နေ့တိုင်း ဆက်ဆံပေါင်းသင်းနေရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦးပေကိုးဗျာ့ ”
“ ကောင်မကလေးမှာတော့ ပါးကလေးက ကတ္တီပါသား ၊ အသားကလေးက ဆပ်သဝါ ၊ မျက်နှာကလေးက သနားစရာ ၊ ပိတုန်းရောင်ဆံတောက်က တစ်ခါခါ အင်း ... ကျုပ်လည်း စာရေးဆရာ ဖြစ်နေထင့်ပါ့ ဟဲ - ဟဲ ”
“ ဒီကောင်မလေးမှာလည်း မြို့သား အင်္ဂလိပ်စာ သင်နေတဲ့ သူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ လူကြီးများ ဝမ်းတွင်းကတိ ဆိုတာလို ထားခဲ့ကြတဲ့အပြင် သူတို့နှစ်ယောက် ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကြိုက်နေကြသတဲ့ ။ ဟဲဟဲ ”
“ မိန်းကလေးရဲ့ အဖဖြစ်သူက ကျုပ်ဆရာကို နဂိုက ခပ်ကြောက်ကြောက်ဆိုတော့ တိုက်ရိုက်ကြီးလည်း မငြင်းဝံ့ရှာဘူးလေ ။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပေါင်းမယ် ဆိုရင်တော့ ဂုဏ်ရှိတဲ့ ယောက်ျား စိတ်ကလည်း ခပ်ပါပါ ဖြစ်နေရှာ ထင်ပါရဲ့ ”
“ နို့ မိန်းကလေးက ခင်ဗျားဆရာကို ကြိုက်တဲ့လား ”
“ သူ့ရည်းစား ကျောင်းသားက သေမှ မသေသေးဘဲ ကလား ။ သည်တော့ ဘယ်ကြိုက်နိုင်မလဲ ။ သည့်ပြင်မှ တစ်ပါးလည်း ကျုပ်ဆရာကို ကြောက်လည်း ကြောက်တယ် ထင်ပါရဲ့ ။ ကျုပ်ဆရာဟာ ရုပ်တော့ မခေပါဘူး ။ သို့သော်လည်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်တာကိုး ။ တစ်နယ်လုံး သိနေတာကလား ”
“ ကောင်မလေးက ရုတ်တရက် မပါတော့ အကြိုက်ဟာ တိုးပြီး သန်သဟာပလေ ။ သူ့မျက်စိထဲမှာ ဒီ မိဖွားကလေးဟာ အဖိုးထိုက် ကျောက်မျက်ရတနာ အစစ်ကလေးလို မှတ်ထင်နေတာပေါ့ဗျာ ”
“ ရှေးဦးပထမစပြီး ကြိုက်တုန်းကတော့ တခြား မိန်းမတွေလို လွယ်လွယ်ကူကူ ရမယ်လို့ မှတ်ထင်ရှာတာကိုး ။ နောက်လွယ်လွယ်ကူကူ မရတော့ အကြိုက်ဟာ ပိုပြီး သန်လာတာပေါ့ ခင်ဗျာ ။ ယောက်ျားဆိုတဲ့ သတ္တဝါ မျိုးဟာ ခက်ခက်ခဲခဲ ကြုံရမှ တိုးပြီးကြိုက်တတ်တာကိုး ။ လွယ်ရင် အလကား ဖြစ်သွားတာပဲ ”
“ နောက်တော့ ဒီကောင်မလေးကို တစ်နေ့ မမြင်ရရင် မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ပြီး ဒီကောင်မလေး ရှိရာကို နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သွားနေရတာပေါ့ ။ ယောက်ျားက စွဲစွဲမြဲမြဲ ကြာကြာကြီး ကြံပြီ ဆိုတော့ မိန်းမ ဘာခံနိုင်မှာတဲ့တုန်း ။ ကျုပ် ဆရာက တကယ် မချစ်မကြိုက်ဘဲနဲ့ ချစ်ဟန်ဆောင်ပြီး မိန်းမကို ရအောင် လှည့်နိုင်တဲ့ လူကလားဗျာ ။ အခုလို တကယ် ချစ်လာတော့ ဘာပြောစရာ ရှိတော့မှာ တုံး ။ နေ့တိုင်း စွဲစွဲမြဲမြဲ လာပြီး ပိုးနေတာကို မြင်နေရတော့ စိတ်ပါလာ ဆိုပါတော့ ခင်ဗျာ ။ ဟိုကျောင်းသား မောင်ကြွယ် ကိုလည်း မတွေ့ရတာ ကြာတော့ ခပ်မေ့မေ့ ဖြစ်သွား ထင်ပါရဲ့ ။ မိန်းမ ဆိုတာ နီးရာဘက်ကို ပါတတ်တာမျိုးကိုးဗျာ့ ။ ကျောင်းသားက နောက်ဘီအေအောင်မှ မြို့အုပ် ။ ဒါလည်း ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ဦးမှာ ။ ကျုပ်ဆရာမှာတော့ မြို့အုပ်ဝန်ထောက် လခလောက် ငွေဟာ ဆေးလိပ်ဖိုး ကွမ်းဖိုးမှ မရှိဘူးဆိုတာ ကောင်မလေးလည်း ကိုယ်တွေ့ ဖြစ်နေလေတော့ ကျောင်းသားက ယုန်ရှင် ။ ကျုပ် ဆရာ ကိုဘိုးကြူးက ယုန်သေလို ဖြစ်နေတာပဲ ”
“ တိုတို ပြောကြပါစို့ရဲ့ ။ ကောင်မလေးက ကြိုက်ကရော ဆိုပါတော့ ခင်ဗျာ ။ ကောင်မလေးက အသုံးမကျလို့ဘဲ ကြိုက်သလား ။ ကျုပ်ဆရာ အစွမ်းကောင်းလို့ ကြိုက်သလား ဆိုတာတော့ မပြောတတ်ပါဘူး ။ ကောင်မလေး အဖေပါ ကျုပ်ဆရာ ဘက်ကို ညွှတ်လာတာပါပဲ ”
“ သည့်နောက် ကျုပ်ဆရာကလည်း သူကြိုက်တဲ့ မိန်းမကို ရသည့်အတွက် အညစ်တကာ့ အညစ်ဆုံး ၊ အယုတ်မာဆုံး ယုတ်မာဖြစ်တဲ့ သူ့မိတ်ဆွေ တစ်စုနဲ့ အိမ်မှာပျော်ပွဲကြီး ခံတာပေါ့ခင်ဗျာ ။ ကျုပ်ဆရာနဲ့ သူ့ မိတ်ဆွေ ယောက်ျားမိန်းမလူညစ်ပတ်တစ်စု အိမ်အပေါ်ထပ် ပြတင်းပေါက်က နေပြီး အိမ်ရှေ့မှာ ခံနေတဲ့ပွဲကို ကြည့်ကြတာပေါ့ဗျာ ။ သူတို့ နေရာတော့ တခြားလူကောင်းများ မလာရအောင် အိမ်အပေါ်ထပ်ကို တက်တဲ့ လှေကားမှာ ပိတ်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း ပွဲကြည့်လိုက် ၊ စားလိုက် ၊ သောက်လိုက် ၊ ထင်သလို ကျင့်ကြံလိုက်ပေါ့လေ ”
“ နို့ သူ ယူမယ့် မိန်းမရော ဒီပွဲကို လာသလား ”
“ ကောင်မလေးကိုတော့ မခေါ်ဘူး ။ ခေါ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ ။ ယုတ်မာတာတွေကို တွေ့ပြီး ထိတ်လန့် သွားမှာပေါ့ခင်ဗျာ ။ ဒီအပေါ်မှာ ဒီကောင်မလေးကို သူ အတည် တကယ်ယူဖို့ ကြံထားတာကလားဗျာ ”
“ ဒီညဟာ သီတင်းကျွတ်လ ညနဲ့ တူတာပဲ ။ လေတွေ မိုးလေကလည်း အင်မတန် ပြင်းထန်တာပဲ ။ အရပ်ရပ်က လေတွေဟာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွား နေကြသလို ဖြစ်နေတာပါပဲ ။ မိုးကြိုးလျှပ်စစ်တွေကလည်း ညစ်ညမ်းယုတ်မာတဲ့ အိမ်ကို လောင်မီးချပြီး ဖျက်ဆီးမလို့ ကြံတာလိုပါပဲ ခင်ဗျာ ။ သို့သော်လည်း ဒီပွဲမှာ ပျော်ပါးနေတဲ့ လူတွေမှာတော့ မူးယစ်ပြီးနေကြတာနဲ့ မသောက်စားတဲ့လူ တစ်ယောက်ယောက် လာရင် မမူးမယစ်လို့ အရူး ဖြစ်ရတော့မလို ဖြစ်နေရတာပါပဲ ။
“ ဒီလို ပျော်ပါးနေတဲ့ အတွင်းမှာ ကျုပ်ဆရာ ရှိနေတဲ့ အိမ်အပေါ်ထပ်ကို ပုလင်းကျလာတာ ကျုပ်ဆရာက အကြောက်အရွံ့ဆိုတာ နားလည်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဗျာ့ ။ ပြတင်းပေါက်က ထွက်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ ပွဲတစ်ဖက် မှောင်ရိပ်ထဲမှာ လူနှစ်ယောက်သုံးယောက်ကို မြင်ရတာကိုး ။ ဒါနဲ့ ကျုပ်ဆရာကလည်း မူးမူးမို့ ထွက်လာပြီး ဒီမှောင်ရိပ်က လူစုထဲကို အတင်း ဓားလွတ်ကိုင်ပြီး ဝင်လိုက်သွားကို ။ သည်တော့ မှောင်ရိပ်ထဲက လူငယ်ငယ် တစ်ယောက် ဓားနဲ့ ထွက်လာပြီး “ ငါ မောင်ကြွယ်ဟေ့ ဒီကနေ့ည ဘိုးကြူး ကို သ,တ်ဖို့လာ တယ် ။ ဘိုးကြူးကို ယနေ့ည ခေါင်းဖြတ်ပြီး အဝီစိပို့လိုက်မယ် ”
“ ငါ ဘိုးကြူးကွယ့် ။ နင့်ကို အဝီစိရောက်အောင် အရင် ပို့ပြီးမှ ငါ သွားမယ် ”
“ ပွဲ ရုံးရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတည်း ပျက်တာပဲ ။ မောင်ကြွယ်လည်း ဓားချက်နဲ့ ကိုင်းတောထဲမှာ သေနေတာ ။ လင်းတ စားလို့ အရိုးချည်း ဖြူဖွေးနေမှ တွေ့ကြရတော့တာပဲ ”
“ ဒီတော့ ခင်ဗျားဆရာကို ပုလိပ်က မဖမ်းဘူးလား ”
“ ပုလိပ်လည်း ဘာမျှ မသိဘူး ။ ဘယ်သူကမှလည်း အရေးယူပြီး ပုလိပ်ကို တိုင်လား ၊ တမ်းလားလည်း မလုပ်ဘူး ”
ထိုကဲ့သို့ ပြောနေခိုက် ကြမ်းပေါက်က လေဝင်လာပြီး မီးတိုင်ကို ငြိမ်းလိုက်သဖြင့် တစ်အိမ်လုံး မှောင်ကျ၍ သွားလေ၏ ။ အဘိုးကြီးသည် မီးခြစ်ကို ခြစ်ပြီး မီးတိုင်ကို ပြန်၍ ထွန်းလေ၏ ။ ထွန်းပြီးအတ္ထုပ္ပတ္တိကို ဆက်၍ ပြောမည်အပြုတွင် “ ညဉ့်နက်လှပါပကော ။ ထမင်းမစားသေးဘူးလား ” ဟု ပြောလိုက်သော အသံတစ်ခု ကြားရလေ၏ ။
“ အေး ... အေး စားတာပေါ့လေ ။ ဒီ ဧည့်သည်ကိုရော ထမင်း မကျွေးဘူးလား လုပ်လေ မြန်မြန် ”
မိန်းမ တုတ်တုတ်ဝဝ ခေါင်းဖြူဖြူကြီး တစ်ယောက်ဟာ ကျုပ် အနား ကပ်လာပြီး ကျုပ်ကို ခါးထောက် ကြည့်နေပြီး ပါးစပ်က ဗျစ်တောက် ဗျစ်တောက် နဲ့ တစ်ခုခုကို ပြောပြီး ထွက်သွားတာပါပဲ ။
ထို့နောက် အဘိုးကြီးက “ ဘယ့်နှယ့်လဲ ။ ကျုပ် ပြောတဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိ နားထောင်လို့ ကောင်းရဲ့လား ” လို့ မေးတယ် ။ ကျုပ်က “ ကောင်းပါရဲ့ ။ နို့ ဒီ ကိုဘိုးကြူးတော့ ဘယ်လို ဖြစ်သွားရှာသလဲ ။ သေသလား ” လို့ ကျုပ်က ပြန်ပြီး မေးတယ် ။
“ ပြောဦးမယ်လေ ။ ခုအထိတော့ နားထောင်လို့ မကောင်းသေးဘူး ။ လွမ်းခန်းမှ မရောက်သေးဘဲကိုး ။ လွမ်းခန်း လာလိမ့်ဦးမယ် ”
“ အဲဒီည ရန်ဖြစ်ပြီးတော့ ကျုပ်ဆရာဟာ အခါတိုင်းနဲ့ မတူဘူး ။ အခါတိုင်းတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး ။ ခုတစ်ခါမှာတော့ကာ ဘယ်လို ဖြစ်သလဲ မသိဘူး ဒီအဖြစ်အပျက်မျိုးကို မဖွား ကြားရင် ငါ့ကို ဘယ်လို ထင်မလဲ ။ ငါ့ကို မုန်းပြီး မယူဘဲနေမလား ။ ကြောက်ပြီး ခွာနေမလားလို့ တွေးပြီး ကြောက်နေတယ် ထင်ပါရဲ့ခင်ဗျာ ။ တစ်မျိုးကို ဖြစ်သွားတာပဲ ”
“ သူ စိုးရိမ်တဲ့ အတိုင်းပဲ ဖြစ်တာပဲ ။ နောက် သုံးရက် လောက်ကြာလို့ ကောင်မလေးဆီ သွားတော့ မရှိဘူး ။ တောထွက်ပြီး ဝတ်ဖြူစည်း ၊ ပုတီးနဲ့ သွားတယ်လို့ ကြားသိရတာပဲ ”
“ ဒီကနေ့က စပြီး သင်းကိုတော့ ငါ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိတ်ချပြီး အချစ်ဟာ အသည်းနှလုံး ဝင်ပြီး မီးမွေးတာပါပဲ ။ ဒီ ရူပါရုံဟာ အသည်းကို ထုတ်ခြင်းခတ် ပေါက်ပြီး နုတ်လို့ မရအောင် စွဲနေတာပါပဲ ။ ညအခါများမှာ မအိပ်ဘဲ ခေါင်းငိုက်စိုက် ကျပြီး အိမ်ပေါ်မှာ လမ်းချည်း လျှောက်နေတာပဲ ။ လိုချင်ရင် ဘာကိုမှ မရဘဲ မနေခဲ့တဲ့ လူဟာ အခုလို ဖြစ်တော့ သိပ်ပြီး အနာတရ ဖြစ်သွားတာပါပဲ ။ သူ့အသက်ကိုလည်း သူ သ,တ်မသေချင်ဘူး ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ကောင်မကလေးက မသေသေးဘဲကိုး ။ ဒီမိန်းမကို မရဘဲနဲ့လည်း အသက်ရှင်ပြီး မနေနိုင် ။ သည်တော့ သူလည်း တစ်လမ်းထွင်တာ ပေါ့ ခင်ဗျာ ။ ဘယ်လို လမ်းထွင်သလဲဆိုတော့ ဒီအိမ်ကို ကျွန်တော့် အပ်ထားပြီး ဒီကောင်မလေး သွားပြီး ဝတ်ဖြူစည်းနေတဲ့ ဟင်္သာတမြို့ကို လိုက်သွားပြီး မယ်သီလရင်ကျောင်းအနီးက ခြံတစ်ခုထဲမှာ ခြံစောင့် လုပ်နေတော့တာပါပဲ ။ ဒီခြံထဲမှာ ဥယျာဉ်မှူးဖြစ်နေတာလားခင်ဗျာ ။ ဒီဥယျာဉ်မှူး အလုပ်ကို အခုအထိ လုပ်တာပဲ ”
ဒီတော့ ကျွန်တော်က “ ခင်ဗျား ပြောတာကို ယုံတောင်မယုံနိုင်အောင် ရှိတာပဲ ” လို့ ပြန်ပြောတော့ အဘိုးကြီးက “ မယုံမကြည် ဖြစ်စရာ ဘာမှမရှိဘူး ။ သည့်အတိုင်း အမှန်ပါပဲ ။ အခု နှစ်ပေါင်း ၂၅ နှစ်ကျော်ကျော် ရှိသွားပြီ ”
သည့်နောက် အဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးထဲမှ ကြီးသော မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများ ကျလာသဖြင့် ဪ ... သူ့ ဆရာကို ခင်လွန်းလို့ပဲဟု ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာ တွေးပြီး အများကြီး သနားသွားတာပဲ ။ သည့်နောက် အဘိုးကြီးက ဆက်ပြီး “ ဒီသူငယ်မလေး ရှိတဲ့နေရာမှာ နေရရင် သူ အေးတာပဲ ။ အင်မတန် ရုန်းရင်းကြမ်းတမ်းတဲ့ အချစ်ဟာ အင်မတန်မြင့်မြတ်တဲ့ အချစ် ဖြစ်ပြီး မပေါင်းရဘဲ မြင်ရုံနဲ့ တင်းတိမ် နေတာပဲ ”
ကျွန်တော်က မယုံကြည်လို့ မျက်နှာထားနဲ့ သူ့ကို ကြည့်နေမိပါတယ် ။
“ ကောင်မလေးက သူ့ကို မမြင်ဘူးလား ”
“ နေ့တိုင်း မြင်တာပေါ့ ”
“ ကောင်မကလေးနဲ့ သူနဲ့ စကား မပြောရဘူးလား ”
“ ဘယ်တော့မှ မပြောရဘူး ။ ယခင် လွန်ပြီးခဲ့တဲ့ အပြစ် မကောင်းမှုတွေနဲ့ မိန်းကလေး ယခု ဖြစ်နေတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အခြေအနေဟာ ဖီလာဆန့်ကျင် ဖြစ်ပြီး အခြေအနေ နှစ်ခု စပ်ကြားမှာ ရေသီတာခြားနေသလိုပဲ ။ မိန်းမ ကလည်း သူ့အနားမှာ ကျုပ်ဆရာ ရှိကြောင်း သိဟန် မရှိဘူး ။ သူကလည်း ဖွင့်ပြီး မပြောဘဲ “ မြင်ရုံသာမြင်ရ မကြင်ရ မောင့်ကို ” ဆိုသလို တိတ်တိတ်ကလေး နေရရှာတာပဲ ။ သူ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြရင် သူငယ်မက အတွေ့ခံမှာ မဟုတ်ဘူး ။ သို့သော်လည်း နောက်တော့ သူငယ်မက ရိပ်မိသွားတယ် ။ သို့သော်လည်း ဘာမျှ မပြောပါဘူး ။ ဘယ်အတွက် ခုလိုလိုက်ပြီး ဆင်းရဲခံနေတယ် ဆိုတာ ကိုလည်း သိတယ် ထင်ပါရဲ့ ။ သိလည်း သိလောက်တာပါပဲ ။ သူ့ စိတ်မှာတော့ ဒီလိုပဲ နေ့စဉ်နေ့စဉ်တိုင်း မြင်နေရရင် စိတ်ကျေနပ်တာပါပဲ ”
“ အခုလိုချည်းနေတာ နှစ်ပေါင်း အစိတ်မကဘူး ။ သုံးဆယ်လောက် ရှိသွားပြီ ထင်တာပဲ ”
“ ဒီနှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်အတွင်း ဒီမိန်းကလေးကို တွေးတွေးပြီး စံပယ် ကြက်ရုန်း ၊ နှင်းဆီပန်းပင်တွေထဲမှာ အချစ်ကို ပန်းရနံ့နှင့် ကျွေးမွေးပျိုးထောင်ပြီး ပန်းပင်တွေကို ပြုစုရင်း သူ့စိတ်ထဲမှာလည်း အချစ်ဆိုတဲ့ ပန်းပင်ကြီးကို စိုက်ပျိုးနေတာပဲ ”
“ ဒီလိုဖြင့် ခင်ဗျားဆရာဟာ မနည်းကြီး အိုရောပေါ့ ။ သူငယ်မလည်း မနည်း ကြီးရော့မယ် ”
“ ဟုတ်တယ် ။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက် မျက်စိထဲမှာတော့ အခု အိုနေတာကို မမြင်ရ ။ ဟိုအရင် ပျိုတုန်းက ပုံကိုသာ မြင်ပြီး နေကြတာပဲ ”
“ ဒီလိုချည်း သေသည်တိုင်အောင် နေသွားကြရမှာပါပဲ ။ စကားတစ်ခွန်းကို အချင်းချင်း ပြောမိရင် ဒီအချစ်ပင်ကြီးဟာ ပျက်စီးညစ်နွမ်းဖို့ရှိတာပဲ ။ ဒီအချစ်ဟာ နတ်များ နတ်သြဇာ မီဝဲသလို သိမ်မွေ့ သန့်ရှင်း အပြစ်ကင်းတဲ့ အချစ်ပဲ ။ နောင်ဘယ်လို အဆုံးသတ်မလဲဆိုရင် ဖွားသီလရှင်က အရင်သေမှာပဲ ။ သေတော့လည်း ဒီအချစ် စိတ်နဲ့ပဲ သေမှာပဲ ။ ဖွားသီလ သေလို့ ဂူသွင်း ပြီးတဲ့အခါကျတော့ ကျုပ်ဆရာလည်း ဥယျာဉ်မှူး ကိရိယာ ပေါက်တူး ၊ တူးရွှင်း စသည်တို့ကို ချပြီး ဖွားသီလရင်၏ ဂူနဲ့ မနီးမဝေး နေရာ တစ်ခုမှာ ဂူတစ်ခုနဲ့ မနိုးတဲ့ အိပ်ခြင်းကို အိပ်ရမှာပဲ ။ သူ ဒီဘဝမှာသာ ဒီမိန်းမကို ပိုးမှာ မဟုတ်ဘူး ။ နောင်ဘဝမှာပါ ဆက်ပြီး ဒီလိုပဲ တရစ်ဝဲဝဲ နေမယ့် လက္ခဏာပဲ ”
“ အဲဒါ ဦးဘိုးကြူးရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိပဲ ”
အဘိုးကြီး သည် ထိုအတ္ထုပ္ပတ္တိကို ပြောပြီး ခုံတန်းလျား နောက်မှီကို မှီ၍ လက်ပိုက်ကာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ မှောင်ထဲကို ကြည့်ပြီး ဘာကို တွေးမှန်း မသိ တွေးနေတာပဲ ။
ထိုအခိုက်တွင် ခေါင်းဖြူမ မိန်းမတုတ်တုတ်ကြီးဟာ ဖျာကို လာ၍ ခင်းပြီး ကျွန်တော် စားဖို့ ထမင်းပွဲကို လာချတာနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ထပြီး မစားချင်ဘဲလျက် ထိုင်ပြီး စားချင်ယောင် ဆောင်ရတာပဲ ။
“ စား စား ဒီအရပ်မှာ အစားအသောက် ဆင်းရဲတယ် ။ ဘာမှတော့ မရှိဘူး ”
ထမင်းပွဲမှာ ငါးရံ့ခြောက် ၊ ဘူးသီးဟင်းချို တို့စရာ ခရမ်းသီး ၊ ငါးပိရေ ခပ်ကြဲကြဲ ။ ထမင်းမှာ နီကြောင်ကြောင် ထမင်းမို့ ကျွန်တော်မှာ မနည်းကြီး မျိုရတာပဲ ။ မိန်းမကြီးက ဒီနေရာဟာ ပျင်းစရာ မကောင်းဘူးလားလို့ မေးတော့ ကျွန်တော်က တော်တော်ပျင်းစရာ အကောင်းသားပဲလို့ ပြန်ပြောလိုက်ရတယ် ။
အဘိုးကြီးကို ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်တော့ ဟောက်ပြီး အိပ်ပျော်နေတာကို တွေ့ရတယ် ။
ကျွန်တော် - ဒီအိမ်မှာ နှစ်ပေါင်း ၃ဝ တောင် သူ စောင့်နေနိုင်တာ အင်မတန် အံ့သြစရာ ကောင်းတာပဲ ။
မိန်းမကြီး - “ ဘာပြုလို့ အံ့ဩရသလဲ ”
ကျွန်တော် - “ အိမ်စောင့်နေရတဲ့ အလုပ်ထက် ပျင်းစရာ ကောင်းတာ ဘာရှိသေးသလဲ ”
မိန်းမကြီး - “ ဘယ်က အိမ်ကို စောင့်ရမှာလဲ ။ ဒါ သူ့အိမ်ပဲ ”
ကျွန်တော်မှာ အံ့အားသင့်ပြီး မိန်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေမိပါသည် ။
မိန်းမကြီးက “ ရှင် သူ့အသိ မဟုတ်လား ”
ကျွန်တော် – “ ကျွန်တော် သူ့သခင်ကို သိပါတယ် ”
မိန်းမကြီး - “ သူ ဘယ်မှာ သခင် ရှိရမလဲ ။ သူ့နာမည်ကို ရှင် မသိဘူးလား ”
ကျွန်တော် - “ မသိပေါင် ”
မိန်းမကြီး - “ ကိုဘိုးကြူးရယ်လေ ။ ရှင် ကိုဘိုးကြူးကို တွေ့ဖို့ လာတာ မဟုတ်လား ”
ကျွန်တော်မှာ ထမင်းစား၍ လက်ဆေးရင်း အံ့သြပြီး အဘိုးကြီးနှင့် မိန်းမကြီးကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေမိပါသည် ။ ထိုအခါ မိန်းမကြီးသည် အားရပါးရ ရယ်ပါသည် ။
မိန်းမကြီး - “ ရှင့်ကို ဘာတွေ သူ ပြောပြနေသလဲ ။ သူစိတ်မကောင်းဘူး ။ ကတောက်ကတက်နဲ့ ထင်တာတွေကို စပ်ဟပ်ပြီး ပြောတတ်တယ် ။ ဒီလို စကားပြောရမယ် ဆိုရင် နေ့တွေသာ ကုန်မယ် ။ သူ့အတ္ထုပ္ပတ္တိတွေ ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ သူ့အကြောင်းကို အမျိုးမျိုး ဇာတ်ခင်းပြီး ပြောနေတာပဲ ”
ကျွန်တော် - “ သူ စိတ်မကောင်းဘူးလား ”
မိန်းမကြီး - “ မကောင်းဘူး ။ ရှင်က အကောင်း မှတ်လို့ နားထောင်နေတာလား ။ မရူးဘဲ နေပါ့မလား ။ ဘယ်အခါတုံးကမှ လူလို မကျင့်ခဲ့ဖူးဘူး ။ ပျော်ပါး ရမ်းကား အားကြီးလို့ စိတ်နောက်သွားတာ ။ သူ ဘာတွေ ပြောသလဲ ”
“ သူ ကြိုက်တဲ့ မယ်ဖွား ဆိုတဲ့ သူငယ်မကလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ပြောတယ် ”
“ ဟုတ်တယ် ။ ဒါတော့ မှန်တယ် ”
ကျွန်တော်- “ ဒီမိန်းမကလေး မှာလည်း မောင်ကြွယ် ခေါ်တဲ့ သူငယ် တစ်ယောက်နဲ့ ကြိုက်နေတယ်ဆို ”
မိန်းမကြီး - “ ဒါလည်း မှန်တယ် ”
ကျွန်တော် – “ ညတစ်ည ပွဲမှာ အဲဒီ မောင်ကြွယ်နဲ့ သူနဲ့ ရန်ဖြစ်တယ် ဆို ”
မိန်းမကြီး - “ ဟုတ်တယ် ။ ဖြစ်ဖူးတယ် ”
ကျွန်တော် - “ ဒီနောက် မဖွား ဟာ သူ့ကို မယူဘဲ သူတော်ရှင် လုပ်သွားတယ်ဆို ”
မိန်းမကြီး - “ တန်တော့ ဒါ မဟုတ်ဘူး ။ သူ အမြဲ ဒီလိုချည်း ပြောနေတာပဲ ။ ဒါ အလကား စကား ”
ကျွန်တော် - “ တကယ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား ”
မိန်းမကြီး - “ မဟုတ်ပါဘူးရှင် ။ ဒီ မဖွား ဆိုတာ တခြား မဟုတ်ဘူး ကျွန်မပဲ ”
ဒီစကားကို ကျွန်တော် ပြောတော့ လွမ်းစရာ ကောင်းတဲ့ ပုံဟာ တစ်ခါတည်း ပျက်သွားတာပါပဲ ခင်ဗျာ ။ ပြီးတော့ မိန်းမကြီးက ဆက်ပြီး
“ ဟုတ်တယ် ။ သူ ကျွန်မကို ယူဖို့ပဲ ။ ဒီရပ်ရွာမှာ ကျုပ်လို မိန်းမကလေး တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး ။ သူက ကျုပ်ကိုမှ ရွေးပြီး ကြိုက်တယ် ။ ဒီတော့ ဟို ကျောင်းသား မောင်ကြွယ် ကျုပ် ပယ်လိုက်တယ် ။ ကိုဘိုးကြူးဟာ ဘယ်လိုပဲ ဆိုးဆိုး ကျုပ် သူ့ကို ချစ်တယ် ။ အခု သူ ဒီလို စိတ်နောက်သွားတော့ ဘာယူလို့ ဖြစ်တော့မှာတုန်း ။ ဒီအိမ်ထဲက သူ ဘယ်ကိုမှ မထွက်ဘူး ။ ဒီတော့ ကျုပ်က သနားလို့ လာပြီး ပြုစုချက်ပြုတ် ကျွေးမွေးနေရတာပဲ ။ ကျုပ် စိတ်ကတော့ သူ တစ်နေ့နေ့ ပြန် စိတ်ကောင်းလာလိမ့်မယ် ။ စိတ်ကောင်းရင် ယူမယ်လို့ ကြံနေတာပဲ ။ ကျုပ် မရှက်ပါဘူး ။ အဲ ဟိုညမှာ ရန်ဖြစ်လို့ အခုလိုဖြစ်သွားတာပဲ ။ သို့မဟုတ်လျှင် သည်လို ဖြစ်ဖို့ မရှိပါဘူး ။ ဟို တိရစ္ဆာန် ငကြွယ် ကြောင့် ဖြစ်ရတာ ။ အခုတော့ ပြန်လို့လည်း စိတ်မကောင်းဘူး ။ အိုလေ ရူးလေ ဖြစ်လာတာပဲ ။ ကျုပ်လည်း ငယ်ငယ်က ချောချောလှလှ လူမြင်တိုင်း လိုချင်ရတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက် ။ အခု သူ့ကို စောင့်ရင်း ပျိုရာက အိုပြီး ခေါင်းဖြူနေပြီ ။ ကျွန်မ အင်မတန် ကံဆိုး တာပဲ ။ ဟိုအကောင် လာပြီး မရမ်းကားရင် ဒီလို ဖြစ်ဖို့ မရှိဘူး ။ ဒါကြောင့် ငကြွယ်လည်း ဒုက္ခ ဖြစ်တာပဲ ။ ဒီလို အကောင်မျိုး သေတာပဲ ကောင်းတယ် ။ သို့သော်လည်း ကိုင်းတောထဲမှာ သေတဲ့ လူဟာ ငကြွယ် မဟုတ်ဘူး ။ တခြားလူလို့ ပြောကြတာပဲ ။ ငကြွယ်က ရန်ကုန်မှာလိုလို ပြောကြတယ် ”
ထိုအခိုက်မှာ ကျွန်တော် ထိုင်ရာက ထပြီး မိန်းမကြီး ၏ မျက်နှာကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့ မိန်းမကြီးဟာ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မျက်လုံးများ ပြူးကြည့်ပြီး “ အလို .. ကိုကြွယ်ပါလား ။ ရှင်ဘယ်က ပေါ်လာတာလဲ ” လို့ ထိတ်လန့်အံ့သြပြီး အော်လိုက်လေ၏ ။
ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို ခဏလေး ရပ်ကြည့်ပြီး တစ်ခါတည်းထွက်လာခဲ့တာပါပဲ ။ ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားသူ နှစ်ယောက် ဘယ်လိုဖြစ်ကြရတယ်ဆိုတာ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကြာတော့ လာတွေ့ရတာပါပဲ ။
ထိုစကားပြောသော သူသည် စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သောအခါ မိုးများလည်း စဲသဖြင့် ၎င်း လူသည် မတ်တတ်ထကာ မိုးကာကို ပခုံးပေါ်၌ တင်ပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ထွက်၍ သွားလေသတည်း ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 ဗြိတိသျှဘားမား မဂ္ဂဇင်း
မတ် ၊ ၁၉၂၇
No comments:
Post a Comment