မင်းတိုင်ပင်

 ❝ မင်းတိုင်ပင် ❞

 ( သိန်းဖေမြင့် )

အခန်း ၁

▢ အမတ်ကြီးဖြစ်၍ ရန်ကုန်မြို့သို့ ထွက်ခန်း

“ ဪ …  လောကကြီး တယ်ပြောင်းလွဲလွယ်ပါကလား ။ တစ်လအတွင်းမှာပဲ ငါဟာ ရှေးကလို တောသား အနုပ်စုတ်ကုပ်စုတ် ဖိုးကူး မဟုတ်တော့ဘူး ။ မင်းတိုင်ပင်အမတ်ကြီး ဦးဖိုးကူး ဖြစ်နေပါပကောနော် ။ ငွေသုံးလေးထောင် အကုန်ခံလိုက်တော့ ချက်ချင်း အရေးပိုင် ထက်တောင် ကြီးတဲ့ မင်းတိုင်ပင်အမတ်ကြီး ရာထူး ရလာတာပဲ ။ ခု ငါဟာ အာဂ အာဇာနည် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်ပေါ့ ” ဟု တွေးတောရင်း အမတ်လက်သစ် ဦးဖိုးကူးသည် နောက်လိုက်များနှင့် ရထားစောင့်နေလေ၏ ။ လက်ထဲ၌ရှိသော ပထမတန်းရထားလက်မှတ်ကို ကြည့်လျက် ပီတိ သောမနဿ ဖြစ်နေလေ၏ ။

မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်ပြန်လေ၏ ။ မန္တလေးပိုးရင်ဖုံး ဝါကြင့်ကြင့် ဘန်ကောက် ဖက်ဖူးရောင် တောင်ရှည်ပုဆိုး ၊ ကတ္တီပါပုံတော်ဖိနပ် တို့ဖြင့် မွမ်းမံအပ်သော မိမိသည် ဧရာမ လူချောလူလှ လူမြတ်ကြီး ဖြစ်နေပြီဟု အောက်မေ့မိလေ၏ ။

တင်ဖေ ဆိုသော ( B.A., B.L. ) ဘီအေ ဘီအယ် ရှေ့နေပေါက်စ တစ်ယောက်သည် အနီးသို့ ကပ်ပြီး “ ဘကြီးက ဒီလိုဆိုတော့ အရင်နဲ့ လုံးလုံးမတူတော့ဘူး ။ သိသိသာသာကြီးကို မင်းတိုင်ပင်အမတ်ကြီး ဦးဖိုးကူးပဲဗျာ ” ဟု ချီးကျူးလိုက်သောကြောင့် အသည်းသို့ခိုက် ဘဝင်သို့ဆိုက်၍ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ကြီး ပြုံးပြီးမှ -

“ အိမ်း ဟုတ်မှဟုတ်ရဲ့လားကွယ် ။ ဒူးနေရာဒူး တော်နေရာတော် ဆိုတာလို ကြည့်ပြီး ဂိုက်ထုတ်ရတာကိုးကွယ့် ။ အမတ်တွေ စုံညီညာနဲ့ မင်းပွဲဝင်ရမှာဆိုတော့ ခုလို ပြောင်ပြောင်လက်လက်မှပဲ တင့်တယ်တာကိုးကွယ့် ” ဟု ပြောလိုက်လေ၏ ။ ထိုအခိုက် ဦးဖိုးကူးအား အမတ် ဖြစ်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးလိုက်သော နယ်လုံးဆိုင်ရာ သံဃာ့အဖွဲ့ချုပ်ကြီး ဥက္ကဋ္ဌ ဆရာတော် ဦးသုမန ရောက်လာသဖြင့် ဦးဖိုးကူးသည် ပျာပျာသလဲ ဖိနပ်ချွတ်ကာ လက်အုပ် မိုး၍ ရှိခိုးပူဇော် ဖူးမြော်မာန်လျော့ ကန်တော့ရလေ၏ ။ ဆရာတော်လည်း မင်းတိုင်ပင် အမတ်ကြီး တောသူဌေးဦးဖိုးကူးက ရိုညွှတ်ခယသည်ကို ခံရသည်မှာ အရသာရှိသလိုလို ဖြစ်ပြီး ခေါင်းကို မော့လျက်

“ အဲ အဲ … ဒကာကြီး ၊ ဟိုကျတော့သာ ကျုပ်တို့နယ် အတွက် ကြိုးစားပေတော့ ။ ကျုပ်တို့ ဝတ္တကမြေအကြောင်း မေးခွန်းထုတ်ဖို့လည်း မမေ့လေနဲ့နော် ” 

“ အရှင်ဘုရား ခိုင်းစေတာတော့ မေ့ရိုးလားဘုရား ။ ဒီ့ပြင် မှာချင်တာရှိ မှာလိုက်ပါဘုရား ”

“ တခြားတော့ မှာစရာ မရှိပါဘူးဗျာ ။ ဟိုရောက်တော့ ကျုပ်တို့သမ္မတကြီး ကိုသာ ဘုန်းတော်ကြီးက မေတ္တာပို့ကြောင်း ပြောလိုက်ပါတော့လေ ။ ဒါထက် ဒကာကြီး ၊ ခုတော့ တစ်သွေးတစ်မွေးပြောင်းပြီး မင်းဟန်စိုးဟန် ရနေတာပဲ ။ ဟိုအရင်တုန်းကတော့ ဒကာကြီးမှာ တောသူဌေးပစ္စည်းရှင် ဆိုတာက လွဲလို့ ဘာမှ ဂုဏ်မရှိခဲ့ဘူး ။ အဲဒီတုန်းက နေတာကလည်း စုတ်စုတ်ချာချာနဲ့ ။ ခုလို မင်းတိုင်ပင် အမတ်ကြီး ဖြစ်နေတော့ တစ်သွေးတစ်မွေးပဲ ဒကာကြီးရဲ့ ”

“ တင်ပါ့ဘုရား ” ဟု သွက်သွက်ပြောပြီး မှိုရသောသူကဲ့သို့ ဦးဖိုးကူးသည် ဇောတဖိန်ဖိန့် ပီတိစိမ့်၍ ခေါင်းညိတ် နေလေ၏ ။ ထို့နောက် ဘီအေဘီအယ်တင်ဖေ ဘက်သို့ လှည့်၍ “ တင်ဖေရေ ၊ အိမ်ကြည့်ရစ်ပါကွယ် ။ အစစ အရာရာ စိတ်ချပရစေဟေ့နော် ” ဟု စကားပြောဆို မှာထားလေ၏ ။ အမတ်ကြီးကတော် မရွှေတုတ်ကို ငဲ့ကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်ကာ ခေါ်လေ၏ ။ အနီးသို့ ရောက်လေလျှင်

“ ကောင်းကောင်း နေရစ်နော် ၊ ကြားလား ။ အိမ်မှာ ရောင်းစရာ ချစရာတွေ အားလုံးပဲ ကြည့်ရှု ရောင်းရစ်ပေတော့ ။ ဟ ... ဟိုဗေဒင်ဆရာကြီး အိမ်လာသေးသလား ။ ငါ မင်းတိုင်ပင် ရွေးကောက်ပွဲနိုင်မယ်လို့ ဟောတဲ့ ဗေဒင်ဆရာ ဟာလကွယ် ။ သူ လာရင် ငွေသုံးကျပ်လောက် ကန်တော့လိုက်ဟေ့ ။ အရှေ့ကျောင်းကိုလည်း ဆွမ်းအုပ်နေ့တိုင်း မှန်မှန်ပို့ရစ်ပါဟေ့ ” ဟု ပြောသည်တွင် ဝဝတုတ်တုတ် ၊ ဖဲကြီးလုံချည် ပန်းပွင့်ထိုးကြီးဝတ်ထားသူ အမတ်ကြီးကတော် ဒေါ်ရွှေတုတ်က စိန်နားကပ်ကို ယမ်း၍ “ စိတ်ချသာ သွားပါတော် ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေ၏ ။ တစ်ဖန် မောင်ဒေါင်းကို လက်ယပ်ခေါ်ပြီး

“ ဟေ့ ဖိုးဒေါင်း ၊ ရေတစ်ခွက် ခပ်ခဲ့စမ်းပါကွာ ” ဟု အမိန့်ပေးလေ၏ ။ နောက် ဒေါ်ရွှေတုတ်ဘက်သို့ တစ်ဖန်လှည့်ပြီး “ ရွှေတုတ်ရေ ၊ ငါ့ဆေးပေါ့လိပ် မီးညှိယူခဲ့စမ်းပါဟေ့ ” ဟု ပြောသည်တွင် တင်ဖေက အနီးသို့ ကပ်ပြီး

“ ဘကြီးကလည်း တောလေတွေ ဖျောက်ပါဦးဗျာ ။ ဒီအဝတ်ဒီအစားနဲ့ ပထမတန်း ရထားစီးမယ့် မင်းတိုင်ပင်ကြီးက ပြောင်းဖူးဖက်ဆေးလိပ်ကြီး သောက်နေလို့ ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး ဘကြီးရဲ့ ၊ ရော့ ဟောဒီက စီးကရက်သောက် ” ဟု ဆေးဖြူလိပ်ကလေးများကို ပေးလေ၏ ။ 

သို့နှင့် မင်းတိုင်ပင်အမတ်ကြီး ဦးဖိုးကူးသည် မိမိသဏ္ဌာန်တွင် မှီခိုနေသော တောလေများကို တောအရပ်၌ မှုတ်ထုတ်စွန့် ခွာခဲ့ပြီးလျှင် မြို့လေများကို ရှူရှိုက်စပြုလာလေ၏ ။ များမကြာမီ မီးရထားသည် ဝူးရှဲဝူးရှဲနှင့် ဘူတာဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာလေ၏ ။ ဦးဖိုးကူးသည် ဆရာတော်ဦးသုမနအား နှုတ်ခွန်းဆက် ကန်တော့ပန်း ဆင်ပြန်လေ၏ ။ နောက် ပထမတန်း တွဲပေါ်သို့ တက်၍ အပေါက်ဝက မတ်တတ်ရပ်လျက် အားလုံးကို နှုတ်ဆက်နေလေ၏ ။ ခရီးသည် အပေါင်းတို့သည် ဦးဖိုးကူးအား ဂရုပြု၍ ကြည့်ကြလေ၏ ။ လူအများတို့၏ ဂရုပြုခြင်းကို ခံရသောအခါ အငြိမ့်မင်းသမီးသည် ပွဲကြည့်သူ ကာလသားကိုကိုနှင့် နောက်ပိုး သားသည်အဖေများတို့၏ ပိုးပန်းခြင်းကို ခံရရာ၌ ဘဝင်ကြွ၍ သွေးမြောက်မိသလို ဦးဖိုးကူးသည် ဘဝင်ကြွ၍ သွေးမြောက်မိ၏ ။ “ ငါဟ ယောက်ျား ၊ ဖိုးကူးတဲ့ ။ ဘ ဗို ပုံ့ ထိ ” ခနဲ ဆို၍ လက်ပန်းပေါက်ခတ်ချင်လေ၏ ။

‘ အူ ဂျိတ် ’ ဟု ရထားထွက်စပြုသောအခါ နိုင်ငံကြီးခေါင်းဆောင် ဒေါက်တာသာကျော်၏ ထုံးကို နှလုံးပိုက်၍ မတ်တတ်ရပ်ရင်း လက်အုပ်ချီကာ “ အရှင်ဘုရား ၊ သွားပါသေးပြီ ဘုရား ။ ဦးတင်ပါသေး ဘုရား ” ဟု ပါးစပ်က ရေရွတ်ကာ ဆရာတော်ဦးသုမနကို နှုတ်ဆက်နေလေ၏ ။

ဆရာတော်ဦးသုမနသည်လည်း “ အင်း တယ်ရိုသေ ဂါရဝတရားရှိတဲ့ သူပဲ ။ ငါ့ဒကာကြီး တန်ခိုးတက်ပြီး ကျော်ကြားပါစေ ” ဟု ဆုတောင်းလေ၏ ။ ဦးဖိုးကူးသည် အတန်ကြာမှ တံခါးပိတ်ပြီး ဆိုဖာကုလားထိုင်ကြီးများပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်လေ၏ ။

အခန်းတို့၏ ပြောင်လက်ပုံ ၊ တံခါးတို့၏ သပ်ရပ်ပုံ ၊ ထိုင်ခုံများ၏ သာယာပုံ ၊ ထိုင်ခုံခင်းကတ္တီပါ၏ နူးညံ့ပုံ ၊ အောက်မှမွေ့ရာ၏ အိစက်ပုံတို့ကို တွေ့ထိပြီး အရသာခံစား နေလေ၏ ။ “ ဒါတွေကြောင့်လည်း ပိုက်ဆံပိုပေးရတာကိုး ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ပေါက်နေလေ၏ ။ နူးညံ့သော ကတ္တီပါကလေးများကို လက်နှင့် ပွတ်၍ နေလေ၏ ။

၎င်းနောက် ပိုးအင်္ကျီရင်ဖုံးကို ချွတ်မည် ကြံသော်လည်း အထက်က တဟူးဟူးလည် နေသော လေနတ်သား အငယ်စားကလေး မောင်ပန်ကာကြောင့် အေးတေးတေးရှိသည်က တစ်ကြောင်း ၊ ပိုးရင်ဖုံးအင်္ကျီကို ပန်ကာလေတိုက်သောအခါ မြစ်ရေပြင်တွင် လေချိုကလေး ရှပ်၍ တိုက်ခတ်လိုက်သော အခါကဲ့သို့ လှိုင်းကလေးတွေ ထနေသည်မှာ တစ်မျိုးလှပသည်ဟု ထင်မိသည်က တစ်ကြောင်းကြောင့် မချွတ်ဘဲ ထားလေ၏ ။ အခါတိုင်းကဲ့သို့ ရထားပေါ်၌ လုံချည်လဲရန် လုံချည်တစ်ထည် ထုတ်ပြီးမှ တွေဝေငေးမောနေပြန်လေ၏ ။ “ ဒီ ပိုးအင်္ကျီဝါလဲ့လဲ့ကလေးနဲ့ ဒီဘန်ကောက်ပုဆိုးနဲ့ သိပ်လိုက်တာပဲ ။ ဒီလို ပထမတန်းတွဲပေါ်မှာ လုံချည် ညစ်ဖို့လည်း မကြောက်ရဘူး ။ ပထမတန်း စီးရင်လည်း ပထမတန်း အဝတ်အစားနဲ့မှ တော်တာပဲလေ ” ဟု စဉ်းစားပြီး လဲမည့် လုံချည်ကို ပြန်ခေါက်ထားလေ၏ ။ နောက် ခေါင်းပေါင်းချွတ်မည် ရွယ်ပြီးမှ ပန်ကာကြောင့် တလွှားလွှား တလွင့်လွင့်နေသော ခေါင်းပေါင်းမြိတ်စကလေးသည် အပျိုကလေးဆံမြိတ်စကဲ့သို့ ကြည့်လှနေသည်ဟု အောက်မေ့ အနက်ထင်မိသောကြောင့် ခေါင်းပေါင်းကိုလည်း မချွတ်ဘဲ ထားလိုက်လေ၏ ။

••••• ••••• •••••

အခန်း ၂

▢ မင်းတိုင်ပင်အမတ်ကြီး လွှတ်တော်တက်ခန်း

ခိုင်ခံ့မြင့်မားသော စက္ကရီတေရီ ရိတ်တိုက်တန်းကြီးများ ဝန်းဝိုင်းလျက်ရှိသဖြင့် ပုကွသေးနုံ့သော မြန်မာပြည် လွှတ်တော်အဆောက်အအုံသည် ပိုပု ၊ ပိုကွ ၊ ပိုသေး ၊ ပိုနုံ သည်ဟု ထင်ရလေသည် ။ ဘုတ်အိုင့်အိုင့် အစည်းအဝေးခန်းမသည် ဘုတ်အိုင့်အိုင့် ဧည့်ခန်း ၊ ဘုတ်အိုင့်အိုင့်စားပွဲရုံတို့ဖြင့် ဆက်သွယ်နေသဖြင့် လွှတ်တော်တို့၏ ဓမ္မတာ မောက်မောက်မားမား ထူထူထောင်ထောင် မဟုတ်တော့ဘဲ အလုပ်ရုံကလေးနှင့်သာ တူနေတော့၏ ။ ထူထောင်ထားသော လွှတ်တော်အလံသည်လည်း ကြောက်တတ်သော သတ္တဝါကုပ်ကုပ်နေသလို မလှုပ်မလွင့် ကုပ်ကုပ်ကလေး ရှိနေလေသည် ။

သို့သော် ဥပဒေပြုလွှတ်တော်သည် ပိန္နဲသီးနှင့်တူစွာ အပြင်ဘက်၌ မခံ့မညားသော်လည်း အတွင်းမှာ အတော်အသင့် သပ်ရပ်ခံ့ညားသည်ဟု ဆိုရပေမည် ။ အထက်အမိုးမှ ပန်ကာများသည် အမတ်ကြီးများ ကိုယ်ကို အေးမြစေသည် ။ အသည်းနှလုံး ချမ်းမြေ့စေသည် ။ ခေါင်းပေါင်းစ တလူလူ လွင့်စေသည် ။ နေ့ကြောင်တောင် တစ်ခါတစ်ခါ မှောင်နေသဖြင့် ဓာတ်မီးများ ထွန်းညှိထားလေ့ရှိရာ အခန်းတစ်ခုလုံး ပြောင်လက်၍နေလေသည် ။ အမတ်ကြီးများ ထိုင်ခုံမှာလည်း ချိပ်ဆေးအရောင်ဖြင့် တောက်ပြောင်၍နေသည် ။ စားပွဲများသည်လည်း ချောမောသပ်ရပ်ပေသည် ။

ဆယ့်တစ်နာရီ ထိုးလေပြီ ။ အမတ်ကြီးတို့ကား လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တချို့ ၊ ပြင်ဘက် တချို့ ၊ ဧည့်ခန်း တချို့ဖြင့် အစည်းအဝေးခန်းမတွင်းသို့ မရောက်ကြသေးချေ ။ ခေါင်းလောင်း ထိုးလိုက်ရလေသည် ။ မကြာမီ အစည်းအဝေးခန်းမကြီး ပြည့်လာလေပြီ ။ ဥက္ကဋ္ဌ၏ ရှေ့တော်ပြေးသည် ငွေလှံတံကို ထမ်းလျက် ဝင်လာလေပြီ ။ ဥက္ကဋ္ဌကြီးလည်း မည်းနက်သော အင်္ကျီရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်လျက် နောက်မှ ပါလာလေပြီ ။ အမတ်အပေါင်းတို့သည် ထ၍ အရိုအသေ ပေးကြရသည် ။ ဥက္ကဋ္ဌကြီးသည် စင်ခပ်မြင့်မြင့်ပေါ် တက်၍ ဥက္ကဋ္ဌကုလားထိုင်တွင် ထိုင်မှ အားလုံးသော အမတ်များ ထိုင်ကြရသည် ။ ထိုသို့ ထ၍ အရိုအသေပြုရသော သူထဲတွင် သစ်တောရေးဝန်ကြီးချုပ် လည်း ပါသည် ။ ပညာရေးဝန်ကြီးချုပ် ၊ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးချုပ် ၊ ဟုမ်းမင်းဘား ခေါ်သော အတွင်းဝန်ကြီးတို့ ပါဝင်လေသည် ။ ထို့ကြောင့် “ ငါဟာ တကယ့်လူ ၊ အဓိပတိကြီးပဲ ။ ဒီဝန်ကြီးတွေကပဲ ထပြီး အရိုအသေပြုကြရကား ငါ ငါ ပထမတန်း ငါ ” ဟု စဉ်းစား၍ ဥက္ကဋ္ဌကြီး သဘောတွေ့ မနောမွေ့နေမည်လောဟု တွေးတောဖွယ် ရှိလေသည် ။

များမကြာမီ အမတ်အသီးသီးတို့က မေးခွန်းများမေး၍ ဆိုင်ရာအတွင်းဝန်တွေက ဖြေကြရသည် ။ “ မြန်မာပြည်အစိုးရသည် ဘယ်နေရာ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိပါသလား ၊ သိလျှင်ဘာကြောင့် လမ်းမှန်ရောက်အောင် မပြုပြင်ပါသလဲ ” စသော မေးခွန်းကို ထုတ်လေသည် ။ အစိုးရအမတ်များက “ အဲဒါကို သိပါ၏ ။ ငွေမရှိသောကြောင့် မပြုပြင်နိုင်သေးပါ ။ အဲဒါကို မသိရသေးပါ ။ နောင် စုံစမ်းပါအံ့ ” “ မြန်မာပြည်အစိုးရသည် ခရိုင်ဝန်ကြီးများရာထူးကို မြန်မာများအား ဘာကြောင့် မပေးအပ်ပါသနည်း ။ “ မြန်မာများသည် လုံလောက်သော အရည်အချင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည် ” စသော မေးခွန်းနှင့် အဖြေမျိုးကို မေး၍ ဖြေကြလေသည် ။

ဆာ အေ ဂျေ မောင်ထီး၏ ဂိုဏ်းမှ ဦးဖေထွန်းက အဆိုတစ်ခု တင်သွင်းလေသည် ။ အဆိုသွင်း မပြီးခင် စကားထွေရာ ပြောလေသည် ။ အမတ်မင်းတို့က ကြားညှပ်၍ ‘ နိုး နိုး ’ အော်သူအော် ၊ ‘ အိုင်း အိုင်း ’ အော်သူအော် ဆူညံ၍ နေလေသည် ။ တစ်ခါတစ်ခါ ဆာ အေ ဂျေ မောင်ထီးသည် ‘ ဟီးယား ဟီးယား ’ ဟု အော်ပြီး ရှေ့စားပွဲကို လက်နှင့် ပုတ်ကာ သြဘာပေးလေသည် ။ ဦးဖေထွန်း ပြီးသောအခါ ဆာ အေ ဂျေ ကိုယ်တိုင် အဆိုကို အကျယ်တဝင့် ရှင်းပြ၍ ထောက်ခံလေသည် ။ နောက်သို့ ပြောနေခိုက် ပြည်သူဘက် အမတ်တို့သည် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဥက္ကဋ္ဌကို မတ်တတ်ရပ်လျက် အရိုအသေ ပေးပြီး အစည်းအဝေး ပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလေ၏ ။ အချို့သော အမတ်တို့လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကား စစ်ထိုးနေကြလေသည် ။ အချို့လည်း စာရေးခြင်းဖြင့် အလုပ်ပွေနေလေသည် ။ နောက်တစ်ကျိပ် နှစ်ဦးအဖွဲ့ဝင် ဇီးကွက်ဦးပေါက လက်သီးလက်ရုံးတန်း၍ အဆိုကို ကန့်ကွက်လေသည် ။ ဇီးကွက်ဦးပေါ ပြောနေခိုက် အစိုးရဘက် အမတ်များသည် ဥက္ကဋ္ဌကို ခေါင်းညွှတ်၍ အစည်းအဝေး ပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားပြန်လေသည် ။ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးလည်း ထွက်သွားလေသည် ။ ဟုန်းမင်းဘားလည်း ထွက်သွားပြန်လေသည် ။ ဒေါက်တာသာကျော် အဖွဲ့ဝင်ဆော်သြသူ ဦးလှသည် ထပ်မံ ကန့်ကွက်ပြန်လေသည် ။ ဤအဆိုသည် တိုင်းပြည်ကို အကျိုးနစ်နာစေသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ကန့်ကွက်ပါကြောင်းဟု အဆုံးသတ်လိုက်သောအခါ ကျန်ရစ်သူ အမတ်အပေါင်းက သောင်းသောင်းဖြဖြ သြဘာပေးကြလေသည် ။

မင်းတိုင်ပင်အမတ်ကြီး ဦးဖိုးကူး သည်ကား တစ်ကျိပ်နှစ်ဦးအဖွဲ့ကို လည်းကောင်း ၊ ဒေါက်တာသာကျော်အဖွဲ့ ကိုလည်းကောင်း တူးတူးခါးခါး မုန်းထားရွံရှာသူ ဖြစ်သဖြင့် ဆာ အေ ဂျေ အဖွဲ့ကို မကြည်ညိုသည့် တိုင်အောင် ၎င်းတို့အား ကိုးလိုးကန့်လန့်လုပ်ရလျှင် တော်ပြီဟူသောသဘောဖြင့် ဆာ အေ ဂျေ ကို ထောက်ခံလေသည် ။ အမတ်ဦးဖိုးကူး ကား တိုင်းပြည်အကျိုး ရှိ ၊ မရှိ စုံစမ်းဖို့ မရှိ ။ သူ့ရန်သူကို လက်စားချေရ ပြီးရောဟု ဇွတ်ထောက်ခံသူ ဖြစ်လေသည် ။

သည်တွင် တစ်ကျိပ်နှစ်ဦးအဖွဲ့ဝင် မိမိကိုယ်ကို မိမိ ရှေးက ဖိုးရာဇာအမတ်ကြီး ၊ ဦးပေါ်ဦး တို့ ကဲ့သို့ ပညာရှိကြီးဟု ထင်နေသော ဦးဘစိန် ထပြီး ‘ ကျွန်တော်တို မိတ်ဆွေကြီး ဦးဖိုးကူးဟာ လူထူးပဲဗျ ။ ဟိုအရင် တစ်နေ့ကတော့ ဆာ အေ ဂျေ ဟာ လူမသမာ ၊ လူယုတ်မာကြီးတဲ့ ။ ခုတော့ စိတ်တစ်မျိုး ပြောင်းပြီး ဘယ်နတ်များ ဝင်ပူးနေလို့ ဆာ အေ ဂျေ ကို ကြည်ညိုနေသလဲဆိုတာ မပြောတတ်ပါဘူးဗျာ ’ ဟု ထေ့တေ့တေ့နှင့် ပြောလိုက်လျှင် ဦးဖိုးကူးက -

“ ကျွန်တော် ဘယ်တုံးကများ ဆာ အေ ဂျေ ဟာ လူယုတ် လူမသမာလို့ ပြောဖူးလို့လဲ ။ ခင်ဗျားတို့ တစ်ကျိပ်နှစ်ဦးတွေဟာ သူခိုးက လူပါ အော်တာလိုကိုး ” ဟု ဒေါသလွှမ်းစွာဖြင့် မေးလေလျှင် -

“ အင်း ဟုတ်မှာပေါ့ဗျာ ၊ မေ့နေရောပေါ့ ။ ဒီတုန်းက ခင်ဗျားက အရက်မူးနေတုန်း ပြောတာကိုး ။ မေ့ရောပေါ့လေ ။ အသက်ကလည်း ကြီးမှကိုး ” ဟု ချေပလိုက်သောအခါ ဥပဒေပြုလွှတ်တော် တစ်ခုလုံး ရယ်မောသံ ၊ သြဘာသံတို့ဖြင့် ပဲ့တင်သွားလေ၏ ။ သို့ဖြင့် မဲခွဲကြသောအခါ ဆာ အေ ဂျေ အဆို ရှုံးသွားလေ၏ ။

နေ့လယ် အနားပေးသောအခါ ဦးဖိုးကူးသည် စားပွဲရုံ၌ ထမင်းစားလေ၏ ။ တစ်သက်လုံး မကိုင်ဖူးသော ဇွန်းခက်ရင်းကို တောက်တက် ၊ တောက်တက်နှင့် ကိုင်၍ ပွဲတော်တည်နေလေ၏ ။ ကြက်ဥ ဟပ်ဖရိုင်ကိုလည်း မှာစားလေ၏ ။ ထမင်းစားပြီးလျှင် လင်မနစ်နှင့် ချောကလက်များ မှာစားလေသေး၏ ။ ထမင်းဝရုံ တစ်ခါစားကာမျှနှင့် ငွေတစ်ကျပ်လေးပဲ ကျနေသည်ကို အံ့သြနေလေ၏ ။ “ အင်း .. အမတ်ထမင်း ၊ အမတ်ဟင်း ၊ အမတ်မုန့်တွေ စားရတာ တယ် အဖိုးကြီးသာကိုး ။ ဒီလိုပေါ့ ၊ ချစ်တီးပေါင်းမိမှ ကြွေးတင်တာ မကြောက်ရသလိုပေါ့လေ ” ဟု စဉ်းစားနေခိုက် ဆာ အေ ဂျေ တို့ လူစု ရောက်လာပြီး ဦးဖိုးကူး မဲထည့်ခြင်း ၊ ထောက်ပံ့ ကူညီခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောနေလေ၏ ။ မိမိကလည်း နောင်အခါ ၊ အခွင့်သင့်သောအခါ ဦးဖိုးကူးအား ကူညီပါမည်ဟု ကတိထားလေ၏ ။ ဦးဖိုးကူးလည်း ဆာ အေ ဂျေ လို ဆာဘွဲ့ရ ဝတ်လုံတော်ရကြီးက ကျေးဇူးတင်ခြင်းခံရသောအခါ ဆာ အေ ဂျေ အား နောက်နောင်လည်း ကူညီရန် သဘောပေါက်လာလေ၏ ။

ဒေါက်တာသာကျော် ရောက်လာလေ၏ ။ ဒေါက်တာသာကျော်သည် မိမိဖေးဘရိတ် မြင်းကြီး ပန်းတိုင်ပထမဦးဆုံးဝင်ခါနီး ပြုံးသကဲ့သို့ ပြုံးပြီး –

“ ဟလို ၊ သူဌေးမင်း ဦးဖိုးကူးပါကလား ။ ကျွန်တော့် ထမင်းမကျွေးတော့ဘူးလား သူဌေးမင်းရဲ့ ” ဟု အရောတဝင် နှုတ်ဆက်လေ၏ ။

“ အို ... ကြွပါဗျာ ၊ ကြွပါ ။ သုံးဆောင်ပါ ဝတ်လုံတော်ရမင်း ။ ဟေ့ ... ဘွိုင် ၊ အောင်း ” ဟု အမိန့် ပေးလိုက်လေ၏ ။ ဒေါက်တာသာကျော်သည် ဦးဖိုးကူး၏ ညာဘက်က ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ပြီး “ ကျွန်တော် ထမင်းစားပြီးခဲ့ပါပြီ ။ လင်မနစ် တစ်ခွက်လောက်သာ ” ဟု ပြောလေသည် ။ နောက် ငွေစီးကရက်ဘူးမှ စီးကရက်တစ်လိပ်ထုတ်သောက်ပြီး ဦးဖိုးကူးအား စီးကရက် တည်လေ၏ ။

“ ဘယ့်နှယ် သူဌေးမင်း ၊ ရန်ကုန် ဘယ်မှာ တည်းသလဲ ။ ကျွန်တော့် အိမ်မှာ မတည်းဘဲ ကိုး ” ဟု ဖော်ဖော်ရွေရွေပြောသည်တွင်

“ အင်း ... တယ်ဟန်တဲ့ ငါပဲကိုး ။ ဒေါက်တာဆိုတာ အင်္ဂလိပ်ပညာဘွဲ့ထူးရ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ၊ ဝတ်လုံတွေကလည်းပဲ ဖူးဖူးမှုတ်ပြီးနေကြ ၊ အရိုအသေပြုနေကြရပါကလား ။ ခုဆို သူတို့နဲ့ ပခုံးချင်းယှဉ်ပြီး စားသောက်နေကြရ ၊ ငါရှေးရှေးတုန်းက ဖိုးကူးနဲ့ တယ်ကွာပါကလား ” စသဖြင့် စဉ်းစားရင်း -

“ ကိစ္စမရှိပါဘူး ဝတ်လုံတော်ရမင်းရယ် ။ ကျွန်တော့်မှာ ဆွေမျိုးများရှိလို့ သူတို့ အိမ်မှာပဲ တည်းနေရပါတယ် ” ဟု ထပ်ပြောပြန်၏ ။

“ ဟီး ၊ ဒေါက်တာသာကျော်ဟာ သူများ ပြောသလို မရိုင်းပါဘူး ။ သဘောကောင်းရှာ သားပဲ ။ ငါက သူ့ရန်သူ ထင်ပြီး နေရာတကာ ကိုးလိုးကန့်လန့် လုပ်ခဲ့တယ် ။ ဒါတွေ သူအပြစ် မယူတဲ့အပြင် ခုတော့ ငါ့ကိုပဲ မိတ်ဖွဲ့နေပါကလား ။ မွန်မြတ်တဲ့ ၊ သူတော်ကောင်း စိတ်ရှိတဲ့ လူတွေပဲ ။ အကျင့်စာရိတ္တဆိုတာ လူရုပ်လိုက်တာ ထင်ပါရဲ့ ။ ရုပ်ကလေးကလည်း ချောရန်ကော ။ ပေါင်ဒါကလည်း ရိုက်ထားတော့ ပြုံးတာများ မိန်းကလေးထက်တောင် ကြည့် ကောင်းသေးတယ်နော် ။ အင်း … ခေါင်းပေါင်းကလေးကလည်း တစ်မျိုးပဲ ။ ဒေါင်းအမြီး ဖြန့်သလို တကားကား လွင့်ပြီး နေတာပဲ ။ တောင်ရှည်ပုဆိုးနဲ့ အပေါ်အင်္ကျီနဲ့ ရွှေနဲ့မြ ၊ နေနဲ့လလို တယ်လို့လည်း ပနံရပေတယ် ။ အတွင်းချော ၊ အပြင်ချော ခေါင်းဆောင်ပဲထင်ပါရဲ့ ” ဟု တွေးတောရင်း ဒေါက်တာသာကျော်အား မုန်းစိတ်တွေ ဖျောက်၍ ချစ်စိတ်တွေ သွင်းနေလေ၏ ။

“ သူဌေးမင်းတို့ နယ်မှာ အေးအေးချမ်းချမ်းပဲလား ”

စီးကရက်ကို ပြင်းပြင်းဖွာပြီး မီးခိုးများကို မျက်နှာမော့၍ ထုတ်ရင်း မေး၏ ။ 

“ အေးအေးချမ်းချမ်းပါပဲဗျာ ။ ရောဂါဘယလည်း ကင်းပါရဲ့ ”

“ အသီးအနှံများကော ကောင်းပါရဲ့လား ။ အို … ဒါထက် သူဌေးမင်းတို့နယ်မှာ တန်ခိုးကြီးဘုရားများ ရှိရဲ့လား ။ ကျွန်တော် ဘုရားဖူးလာချင်တယ် ”

“ ရှိပါတယ်ဗျာ ။ ဘုရားဖူးလာရင် ကျွန်တော့်သာ အကြောင်းကြားလိုက်ပါ ။ ကျွန်တော့် အိမ်မှာပဲ တည်းတာပေါ့ ”

“ ကျေးဇူးအထူးတင်လှပါပြီဗျာ ။ တကယ်ပဲ အားကိုးရမှာလား ”

“ ဘယ်နေရာမျိုးမဆို အားကိုးတာပေါ့ ”

“ ဟား ဟား ” ရယ်ပြီး ( လက်ညှိုးကလေးကို ထောင်၍ ထောင်ပြရင်း ) “ တကယ် ပြောတာလား သူဌေးမင်း ။ ယုံရမှာလား ”

“ ဪ … ဝတ်လုံတော်မင်းနှယ် ၊ ကျွန်တော်တို့ တောအမတ်တွေ မလိမ်တတ်ပါဘူး ”

“ ကဲ … ဒါဖြင့် ကျွန်တော်အားကိုးရတဲ့ အမတ်ကြီး ဖြစ်မယ်ဆိုပါတော့ ” စသည်ဖြင့် စကားသွယ် ၊ စကားနွယ် ၊ စကားဆွယ်၍ ကြွယ်ကြွယ်ကလေး ဆက်ပြောသည်တွင် ဦးဖိုးကူးသည် ဒေါက်တာသာကျော်အဖွဲ့ဝင်အမတ် ဖြစ်သွားလေသတည်း ။

••••• ••••• •••••

အခန်း ၃

▢ အမတ်ကြီး ရန်ကုန်မြို့ အရသာကို ရှာဖွေခြင်း

အမတ်ကြီးဦးဖိုးကူးသည် ထမင်းစားပြီးသောအခါ ပက်လက်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေစဉ် မောင်ဘတင် ရောက်လာလေ၏ ။ မောင်ဘတင်သည် ရန်ကုန်ကြမ်းပိုး ဖြစ်၍ ရှေးအခါက ဟိုတယ်များတွင် မန်နေဂျာ အဖြစ်ဖြင့် လည်းကောင်း ၊ မိန်းမထိန်း အဖြစ်ဖြင့် လည်းကောင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်လေသည် ။ ၎င်းသည် မင်းတိုင်ပင်အမတ်များ မြို့သို့ လာလျှင် မြို့ရည်လည်အောင် သင်ပြရသော ကထိကတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည် ။ အခြားသော မင်းတိုင်ပင် တစ်ဦးက မိတ်ဆက်ပေးသဖြင့် မောင်ဘတင်နှင့် ဦးဖိုးကူးသည် အသိအကျွမ်းများ ဖြစ်လာကြလေသည် ။ 

ဦးဖိုးကူး အနီးသို့ ရောက်လျှင်

“ အမတ်မင်း ပျင်းသလားခင်ဗျာ ” ဟု မေးလေ၏ ။

“ အေးကွယ့် ၊ ထမင်းစားပြီး ပျင်းပျင်းရှိတာနဲ့ ထိုင်နေတယ် ။ ဘုရားလည်း ခဏခဏ ရောက်တာနဲ့ ခုတော့ ပျင်းလာပါပြီကွယ် ။ ရန်ကုန် ဆိုတာ ပျော်ဖို့ ကောင်းတယ် ဆိုပေမဲ့ ဦးတို့တော့ ပျင်းတာပဲ ”

“ ဒါကတော့ ရန်ကုန်အကြောင်း သိတဲ့လူများ ဆိုရင် ပျော်စရာတွေ တွေ့ရတာပေါ့ ။ ရန်ကုန် ဆိုတာ ဘယ်လိုပါလိမ့်ဆိုတာ မသိသူတွေကတော့ ရန်ကုန်မှာ မပျော်ဘဲ အိမ်က အမတ်ကတော်ကြီး လွမ်းနေရတာပေါ့ ” ဟု ပြောပြီး အနီးက ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေလေ၏ ။

“ အေးကွယ့် ၊ ဦးတို့တော့ အတယ် ဆိုဆို ၊ နတယ် ဆိုဆို အိမ်ကိုသာ လွမ်းလွမ်းနေတော့တာပဲ ။ ဘယ်လိုဘယ်ပုံ ရန်ကုန်မှာ ပျော်ပျော်နေရမယ် ဆိုတာကို နားမလည်ဘူးကွယ် ” 

“ မသိမေး မစင်ဆေးတဲ့ ၊ မေးပါများ စကားရသတဲ့ ၊ အမတ်မင်းလည်း အသိသားနဲ့ ။ သိတဲ့လူ ၊ နားလည်တဲ့လူကို မေးရင် ပါဠိကြည့် အနက်မထင်တော့ နိသျ ရှာသလို ထင်းခနဲသွား မှာပေါ့ ”

“ အေး ... ဟုတ်ပါရဲ့ ၊ မေးဖို့က ရှက်တက်တက် ဖြစ်နေလို့ ငါ့တူတော့ လူယုံမို့ မေးရဦးမယ် ။ ပျော်ဖို့ စနစ်ကလေးများ ပြောပါဦးလေ ”

“ ပြောတော့ လွမ်းရုံပဲ ရှိမယ် ။ အပြောနဲ့ မလွမ်းဘဲ အတွေ့နဲ့ လွမ်းရအောင် ။ ကဲ .. ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲ လှည့်ပြီး မော်တော်ကားစီးကြမယ် ” ဟု ပြောပြီး “ ကဲပါ ... အမတ်မင်းရယ် ၊ ရှက်စရာမရှိပါဘူး ” ဟု ခေါ်လေ၏ ။

မကြာမီ အိမ်ပေါက်သို့ ပရိုက်ဗိတ် တက္ကစီကလေး တစ်ခု ဆိုက်လာလေ၏ ။ ဘတင် က နောက်က နေပြီး အမတ်ကြီးအား ခေါ်လေလျှင် အမတ်ကြီးသည် ရန်ကုန် လာခဲ့စဉ်က ရထားပေါ် ၌ မချွတ်ရက် မလဲရက်သော ပိုးအင်္ကျီ ၊ ဘန်ကောက်ပုဆိုးကို ဝတ်ဆင်၍ ဆင်းခဲ့လေ၏ ။ ကားအနီးသို့ ရောက်သောအခါ မောင်ဘတင် အား -

“ ဒီကားငှားခက ဘယ်လောက်ပေးရမှာလဲကွယ့် ” ဟု မေးမှ ဘတင်က -

“ အောင်မယ်လေး စီးသာစီးပါ ၊ ကားခ အရေးမကြီးပါဘူး ။ နောက်ကြည့်ပေးပေါ့ ။ ကိုင်း ကိုင်း ... တက် တက် ” ဟု ပြောပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလေ၏ ။

အမတ်ကြီးဦးဖိုးကူးသည် ကားပေါ်၌ အခန့်သား ထိုင်ပြီး ‘ ငါ ပျော်ရတော့မည် ’ ဟု တွေးရင်း ရင်ခုန်နေသည်ကို သတိပြုလေ၏ ။ မီးတထိန်ထိန် ၊ ဓာတ်ရထားသံက တညံညံ ၊ မော်တော်ကားသံက တကွီကွီဖြင့် ဆူပွက်နေသော လမ်းများပေါ်တွင် မော်တော်ကားကလေးသည် မနှေးလွန်း မမြန်လွန်း မှန်မှန်ကလေး သွားနေလေ၏ ။

မကြာမီ လမ်းကြား တစ်ခုထဲသို့ ထိုးဝင်ပြီး ဘတင်က “ ကဲ ... အမတ်ကြီး တိုက်ပေါ် ခဏ တက်ပါဦး ” ဟု ပြော၏ ။

“ ဘာလုပ်လဲကွ ”

“ ကဲဗျာ ၊ ကိစ္စ အပေါ်ကျတော့ သိရောပေါ့ ။ တက်သာတက်ပါ ” ဟု ပြောမှ ဖားသံကြားရာ၌ ရေရှိသည် အထင်နှင့် နားစွင့်၍ သွားမိသော ဆင်ကန်းကြီးလို ဘတင် ပြောရာ၌ ပျော်စရာရှိသည်ဟု ယုံကြည်ကာ ဘတင် နောက်မှ လိုက်သွားလေ၏ ။ အထက်ထပ်သို့ရောက်သောအခါ ဦးဖိုးကူးအား ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင်ထိုင်စေ၍ ဘတင်သည် ဗိုလ်ကေစုတ်ဖွားနှင့် ခပ်ဝဝလူတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေလေ၏ ။ ဦးဖိုးကူး၏ မျက်လုံးများက နံရံတွင် ချိတ်ထားသော မိန်းမပုံများတွင် ကျက်စားနေလေ၏ ။ မကြာမီ သနပ်ခါးထူထူ လိမ်း၍ ၊ နှုတ်ခမ်းနှင့် ပါးကို ဆေးနီဆိုး၍ ဆံမြိတ်ဖားဖား ၊ ဆံထုံးကားကားနှင့် မိန်းမတစ်ယောက်သည် ကာလပေါ် ချစ်ရေစင်လုံချည်ကို ဝတ်ဆင်လျက် ဦးဖိုးကူး ရှေ့၌ ထိုင်လာလေ၏ ။ အသက်မှာ နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့် မျှ ရှိပေဦးမည် ။ နောက် ပိုးတွန့်ပြောင် အစိမ်းလုံချည်နှင့် အင်္ကျီပါးပါး ၊ ဇာနားမြိုင်မြိုင်ကို ဝတ်ဆင်လျက် ဝဝတုတ်တုတ် ဖြူဖြူ မိန်းမတစ်ယောက်သည်လည်း ဦးဖိုးကူး ရှေ့တွင် ထိုင်လာပြန်၏ ။ ဦးဖိုးကူးသည် ထိုမိန်းမကို စိုက်၍ ကြည့်ပြီး ‘ အီး ၊ သာလည်း အနိပ်သားကပဲ ။ တုပ်တုပ်စက်စက်ကြီး ’ ဟု သက်ပြင်းချလေ၏ ။ ထိုမှတစ်ပါး ဆံပင်ကို ဖားလျားထားလျက် တလွင့်လွင့် တထောင်ထောင် နေသော ဖဲပွင့်ကို တပ်ထိုးထားသော ရယ်တာပေါ့ လုံချည်ကလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသူကလေးသည်လည်း ရှေ့တော်သို့ ရောက်လာပြန်လေ၏ ။ ထိုသူငယ်မကလေး အသက်မှာ ဆယ့်ရှစ်နှစ်မျှ ရှိပေဦးမည် ။ ဦးဖိုးကူးသည် အံ့သြသောအမူအရာဖြင့် စေ့ငစွာကြည့်ပြီး ‘ အင်း … တယ်ချော ၊ တယ်လှ ၊ တယ်နိပ်ပါကလား ။ ပါးအို့ကလေးတွေကလည်း မို့မို့ ၊ အသွေးနီစို့စို့ ၊ နှာတံ ကလေးကသွယ်သွယ် ၊ မျက်တောင်ကလေးက ကော့ကော့ ။ ကြည့်ပ ၊ ပါးစပ်ကလေးကလည်း ရေးထားသလို ၊ ကိုယ်ပေါက်ကလေးက ယဉ်ယဉ် ၊ ခါးအင်က ပြည့်ပြည့် ၊ တင်နေက ဖောင်းဖောင်း ၊ အကောင်းတကာ့ အဆီခဲ ရွှဲလို့သာစိုဆိုသာလိုပဲ ’ ဟု တွေးရင်း တံတွေးမျိုနေလေ၏ ။

ဘတင်က “ ကဲ … အမတ်ကြီး ၊ ဘယ်သင်း ကြိုက်သလဲ ။ ပန်းကုံးစွပ်ချင်ရာ စွပ်ပေတော့ ။ အပျိုတွေ စုံညီညာ ခေါင်းခေါက်လို့သာ ယူပေတော့ ” ဟု စပ်ဖြီးဖြီး ပြောသည်တွင် မိန်းမတွေထဲမှ ကြိုက်ရာကို ခေါင်းခေါက်၍ ယူရမည် ဖြစ်သဖြင့် ‘ ငါဟာ ရှေးမင်းသားများလို ဖြစ်နေပါ ပေါ့လား ’ ဟု မိမိကို ရှေးမင်းသားများနှင့် နှိုင်းဖက်မိလေ၏ ။

“ ကွယ် ... ဟိုဘက်က ကြီးကြီးတွေတော့ တို့ ဘယ်မှာ မဆို တွေ့နိုင်သားပဲ ။ မြေးအရွယ် ဟောဒီက ဖဲပွင့်ထိုးကလေးမှ နွားအိုမြက်နုကြိုက် ဆိုတာနဲ့ ညီမှာပေါ့ ။ ဟဲ ဟဲ ... သူငယ်မ လာစမ်း ။ မြေးအရွယ် အဆွယ်အရံတွေနဲ့ သူငယ်ပြန်ကာ တူတူပုန်းကြရအောင် ” ဟု အာဝဇ္ဇန်းဉာဏ်အပွေသားနှင့် လေထွား၍ နေလေ၏ ။

“ ဟင့်အင်း ၊ လူကြီးကလည်း ကြောက်စရာကြီး ” ဟု ချွဲ၍ ခေါင်းငုံ့ကာ ထားပြီး ပေါ်နေသော ခြေဖျားများကို ထဘီနှင့်ဆွဲဖုံးရင်း ပြုံးစစနှင့် ပြောလေ၏ ။ အမတ်ကြီး ဆရာကူးလည်း တဏှာရူး ဖြစ်သွားလေပြီ ။

“ ဟဲ့ ... လာလေ ၊ နာမည်က ဘယ်လို ခေါ်သလဲ ”

“ လူစီခင်ခင်တဲ့ဗျား ” ဟု ဘတင်က ပြောလေ၏ ။

“ အောင်မယ် ၊ ကပြားမလေးပေါ့ ။ ကပြားမနဲ့ ငါ ညားရမကွယ့် ” ဟု ဥပဒေပြုအစည်း အဝေးတွင် ထစ်အအနှင့် ပြောနေကျ အမတ်ကြီးသည် နဘေထပ်နှင့် ကျေနပ်စွာပြောနေလေ၏ ။

“ လူစီခင်ခင်ရေ ၊ သွားကြစို့ကွယ် ” ဟုခေါ်ပြီး ကားပေါ်သို့ တက်ကြလေ၏ ။ ကားသည်လည်း ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းသွားလေသည် ။ ကားပေါ်၌ ထိုင်မိ၍ အသားကျလျှင်ကျချင်း အမတ်ကြီးသည် လူစီခင်ခင်အား အတင်းဖက်ထားပြီး ‘ လူစီ လူစီ လူစီ ’ ဟု မြည်တမ်းနေလေ၏ ။ ပွေ့ရင်း မြူရင်း အပျော်ကြီးပျော်နေလေ၏ ။ လေပြည်ကလေးက တဟူးဟူး ၊ ရင်ကို တိုးဝှေ့တိုက်လိုက် ၊ လူစီခင်ခင် ထံမှ သနပ်ခါးနံ့ သင်းကြူကြူကလေးက နှာဝသို့ တိုးဝင်လိုက် ၊ လူစီခင်ခင်က ‘ ဟင့်အင်း ၊ ဟင့်အင်း ’ ဟု မူလိုက် ၊ မော်တော်ကားထိုင်ခုံက အိပက်အိပက်နှင့် စည်းစိမ်တစ်မျိုးကို တိုးတက်စေလိုက်သဖြင့် ဦးဖိုးကူးသည် လူ့လောကကြီးကို မေ့သလိုလို ဖြစ်လာလေ၏ ။ လက်ကလည်း ထူးမြတ်သော ထိတွေ့ခြင်းကို ခံစားနေရသဖြင့် အပျော်တကာတွင် ဘယ်အပျော်နှင့်မျှ မတူအောင် အပျော်ကြူးနေလေ၏ ။ ‘ အမေရေ ၊ အို အမေ ။ ခင်ဗျားသားကြီး ဖိုးကူးကို ကြည့်လှည့်ပါဦးဗျာ ’ ဟု အောက်မေ့နေလေ၏ ။ လမ်းနံဘေးရှိ တိုက်တာများ ၊ သစ်ပင်များ ၊ အားလုံးသော အရာများကို မမြင်ရတော့ဘဲ လူစီခင်ခင် ကိုသာ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်ရလေသတည်း ။

••••• ••••• •••••

အခန်း ၄

▢ လူစီခင်ခင်အား ချစ်လာခန်း

ရန်ကုန်မြို့ကြီးသည် ဆောင်းဘက်မှ ခြေတစ်လှမ်း ခွာ၍ နွေဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဝင်ခါစ ဖြစ်သောကြောင့် မပူလွန်း မအေးလွန်း ။ ကောင်းကင်ကြီးသည်လည်း စိန်မြ ပတ္တမြား တို့ဖြင့် သီကုံးထားသော ကတ္တီပါပြာကြီးကဲ့သို့ လမင်းကြယ်တာရာတို့ဖြင့် လှပတင့်တယ်နေလေသည် ။ အမတ်ကြီးဦးဖိုးကူးတို့ ကားကလေးသည် ငွေရည်ပက်ဖျန်းထားသော လမ်း ကလေးပေါ်တွင် ပြေးနေသည်မှာ ကြည့်၍ သာယာလှသည် ။ ကန်တော်ကြီး တစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက် ည ၁ဝ နာရီခွဲလောက်ရှိသောအခါ သိမ်နီဟိုတယ်ထဲသို့ ကားထိုးဝင်သွားသည် ။ ဂွီခနဲ ဟွန်းပေးလိုက်လျှင် လူတစ်ယောက် ထွက်လာသဖြင့် ဘတင်က “ အခန်းရှိသေးသလား ” ဟု မေး၏ ။

“ ဆောရီးဗျာ ၊ အခန်းမအားဘူး ။ တော်တော်နေမှ အားမှာပဲ ” ဟု ဝမ်းနည်းစွာနှင့် ထိုလူက ဖြေလိုက်လေ၏ ။

“ နဲဗားမိုင်း ” ဟု ရေရွတ်ကာ ကားကို လှည့်မောင်းပြီး အတန်ကြာလျှင် ပလေးဟိုတယ်သို့ ရောက်ခဲ့လေ၏ ။ ဦးဖိုးကူးက -

“ ဒီမှာလည်း အခန်း မအားရင် ခက်တာပဲ ။ ရန်ကုန် တယ်ပေါတာပဲနော် ။ ဟိုတယ်တွေ အခန်းပြည့်ချည်းပဲ ” ဟု မှတ်တမ်းတင်လိုက်၏ ။

“ ဘာခက်ရမလဲ ။ ဒီ့ပြင်နေရာတွေ ပြည့်နေတာပဲ ” ဟု ဘတင်က ပြောလျှင် ကားသမားက “ ယုတ်စွ အဆုံးဗျာ ၊ အင်းလျားကန်စောင်းပေါ့ ” ဟု နောက်လိုက်လေ၏ ။ သို့သော် ကံအားလျော်စွာ အခန်းတစ်ခုရရှိလေ၏ ။

ဘတင်နှင့် ကားသမားတို့သည် ပြင်ဘက်ဧည့်ခန်းတွင် နေခဲ့ကြ၍ ဘီယာ ၊ ခေါက်ဆွဲ ၊ ဝက်သားသုပ်တို့ဖြင့် စားပွဲထိုင်ကြလေ၏ ။ ဘတင်၏ သွန်သင်ချက်အရ ဦးဖိုးကူးသည် လူစီခင်ခင်ကို အခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး

“ ပုစွန်ဆိတ်ဆိတ် ၊ ခင်ခင်လာ တံခါးပိတ် ၊ ဂျိတ် ” ဟု ဆိုကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေ၏ ။ လူစီသည် ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပါးလွှဲထိုင်ကာ ခြင်ထောင်ကို ဆွဲ၍ လက်ဆော့နေလေ၏ ။ ဦးဖိုးကူးသည် တော်သလင်းလ၌ လက်ဖြူ ဆိုသော ခွေးကြီးသည် နီမအနီးသို့ ကပ်သောအခါ အမြီးနှန့်သလို စပ်ဖြီးဖြီးကြီး လုပ်၍ တံတွေးမျိုပြီးမှ “ ဟဲ ဟဲ လူစီခင်ခင်ရဲ့ ၊ သီချင်းကလေးများ မရဘူးလား ” ဟု မေးလေ၏ ။

“ အို … ဘဘကြီးရဲ့ မရပါဘူး ” ဆိုပြီး ခေါင်းယမ်းနေလေ၏ ။

“ အို … ဘဘကြီး ခေါ်မယ့်အစားလေ ခွေးဝဲစား သေခါနီးကြီးရဲ့လို့ ခေါ်ပါတော့လား ။ သလိုခေါ်ပါနဲ့ ခင်ခင်ရယ် ၊ ကိုကိုလို့ ခေါ်စမ်းပါ ” ဟု ပြောသည်တွင် လူစီက ပြုံးပြီး – 

“ အမယ် … ခေါ်နိုင်ပေါင်ရှင် ။ ခေါ်တော့ ဘာပေးမှာလဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။

“ ဒါပေးမှာပေါ့ ” ဟု ပြောပြောဆိုဆို အနီးသို့ တိုး၍ လူစီကို ဖက်လိုက်သည်တွင် ပေါင်တွင်းကြော လိမ်ကာ

“ ကိုကို ၊ ကိုကိုလို့ ခေါ်ရမှာလား ”

“ အိုင်း ၊ ကိုကိုလို့ ခေါ်ကွယ် ။ ကဲပါ ... တေးချင်းများ တစ်ပုဒ်လောက် ဆိုပြစမ်းပါဦး ” 

“ အို ... ကြံကြံစည်စည် ရှက်ပါတယ် ၊ ဆိုတတ်ပေါင် ။ ခင့်ကို ကိုကိုက အဆိုသမ မှတ်လို့လား ” ဟု လူစီက ဆယ့်သုံးနှစ်သမီးကလေး ၊ အပျိုစစ်စစ်ကလေး ရှက်ပုံမူ၍ ပြောသည်ကိုပင် တကယ်ထင်သော ဦးဖိုးကူးသည် ‘ အင်မတန် ချစ်ဖို့ ကောင်းပါကလား ။ တယ်သနားဖို့ ကောင်းပါကလားနော် ။ တေးချင်း ဆိုရမှာကိုပဲ ရှက်တယ်ဆိုတော့ ဘတင် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ အသစ်ဆိုတာ ဟုတ်ရှာမှာပဲ ’ ဟု တွေးနေလေ၏ ။

“ အိုင်း အိုင်း ဒါဖြင့် ကိုကိုကပဲ ဆိုပြရတာပေါ့ ”

“ ကလေးလို ဘူတုံးဟေ့လို ၊ မြှူပြုံး၍နေစဉ် ၊ ယူကျုံးလို့ ပွေ့ချင်တယ် ၊ ငွေ့ရွှေရင် လှုံလို့ ။ နုပါးတော် မွှေးအဆီကို ၊ သွေးနီအောင် နမ်းချင်ရဲ့ကို ။ ရွှေရင်လှပ် ပြီ့တပြီကို ၊ မှီ့ တမှီ ပိုခိုမို့ ။ သီကရီ အိုမပို့ပါနဲ့ ၊ ညိုတိုတို့မျက်နှာ ၊ သေသတ်တာ အိုမဟုတ်ပါဘူး ၊ အို ဆုတ်ဆုတ် ဘာပြုဆိုလာ ၊ လိမ့်ကော့လို့ ရွံ့တဲ့ခါငယ် ၊ တုံ့လှဲ့ကာ ကိုယ်မရုန်းပါနဲ့ ၊ စံပယ်ကုံး မုန်းဘူးနော် ၊ ဖုန်းနဲ့ ပျော်ပျော် ။ ယနေ့ဖြင့် အချက်ပေါ်ပြီ ၊ အို ရှက်တော်မူစမ်းပါနဲ့ လေး ။ တဒူနဲ့တဲ့ ၊ တူနက်တယ်တယ် ၊ တူတဲ့တယ် တဒူတဲ့တယ်တဲ့ ၊ တဒူနဲ့ တဲ့တဲ့ တဲ့တိမ်း ” ဟူသော တေးထပ်ကို နွေရာသီ နေပူကြီး ခိုညည်းသော အသံမျိုးဖြင့် ချွဲငင်ကာ ဆိုပြလေ၏ ။

နောက် မိနှစ် ၂ဝ မျှကြာလေသော် ဦးဖိုးကူးသည် စကားပြောဖို့ သတိရပြီး - 

“ ကိုကို့ကို ချစ်တဲ့လား လူစီခင်ခင်ရဲ့ ” ဟု အသည်းနှလုံးထဲမှ ထွက်လာသော လေသံဖြင့် မေးလေ၏ ။

“ ချစ်တာပေါ့ ” ဟု ကြာကြည့် ကြည့်ပြီး ပြန်ပြောလေ၏ ။

“ ဟားဟား ၊ ဘယ်လောက်များ ချစ်သလဲ ခင်ခင်ရဲ့ ”

“ အို ပြောမပြနိုင်အောင် ချစ်တာပေါ့ ” ဟု ပြောရင်း ဦးဖိုးကူး၏ နှုတ်ခမ်းမွေးကလေး ကို လက်နှင့် ဆွဲလိမ်နေလေ၏ ။

“ လူစီ ဒီလိုဖြစ်တာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ ”

“ အို … ဘာကြာသေးသလဲ ။ ဟိုဒင်းလေ ၊ ဟို မတ်လဆန်းစကမှပေါ့ ။ လူတိုင်းနဲ့လည်း မလိုက်ပါဘူး ။ ကိုကိုတို့လို အမတ်ကြီးတို့ ၊ အရေးပိုင်တို့ ၊ ဝတ်လုံတို့နဲ့မှ လိုက်တာပဲ ။ ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေတောင် မလိုက်ဘူး ။ ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေက လူဆန်း လူရမ်းတွေ ”

“ ဪ …  တွေ့ကရာ မလိုက်ဘဲကိုး ။ ဒါကြောင့် ထင်ပါရဲ့ ၊ အင်း ” ဟု ဝါကျ အဆုံးမသတ်ဘဲ “ တွေ့ခဲ့တဲ့အထဲ ကိုကို့ကို အချစ်ဆုံး မဟုတ်လား ” ဟု မေးပြန်လေ၏ ။ 

“ ဟုတ်တာပေါ့ ကိုကို ”

“ ချစ်ရင် ” ဟု ဆိုပြီး ဦးဖိုးကူးက ပါးပုတ်ပြလေ၏ ။ ပါးနပ်သော လူစီသည် ‘ ကဲ ကဲ ’ ဟုဆိုပြီး ဘကြီးကူး အလို ဖြည့်လိုက်လေ၏ ။

နောက်တစ်နာရီခန့် ကြာသော် လူစီသည် အရက်သောက်သဖြင့် မူးနေလေ၏ ။ ဦးဖိုးကူး သည်လည်း အနည်းငယ်လောက်သာ သောက်သဖြင့် ပျော်ရုံကလေးသာ ရှိလေ၏ ။ 

“ လူစီခင်ခင် ၊ ဘာလို့ ဒီအလုပ်မျိုး လုပ်တာလဲ ။ ရုပ်ကလေးက ချောပါဘိသနဲ့ ။ ယောက်ျားတစ်ယောက် ကောင်းကောင်းရနိုင်သားနဲ့ ”

“ ကိုကို့ ကြိုက်လို့ လုပ်တာပေါ့ ”

“ ကိုကို့ ကြိုက်ရင် တောပြန်တော့ လိုက်ခဲ့ပါလား ”

“ တကယ် ခေါ်မှာလား ကိုကို ”

“ နှစ်ကယ်ပါ ခင်ဗျ ”

“ အို ... အိမ်က အမတ်ကတော်က ရိုက်ထုတ်မှာပေါ့ ။ ရိုက်မထုတ်လည်း သိပ်နှိပ်စက်မှာပေါ့ ။ ကြောက်ပါတယ် ကိုကိုရယ် ”

“ အို ... အိမ်က ဟာကြီးက ကိုကို ကြိုးဆွဲသလို ခံနေရတာပါ ။ ကိုကိုက သေဆိုသေ ၊ ရှင်ဆိုရှင်ပါဗျ ”

“ အဟုတ်နော် ၊ ဒါဖြင့် ခင်ခင် လိုက်ခဲ့မယ် ။ ခင်ခင် နေတဲ့အိမ်က ခင်ခင့်ကို သိပ် နှိပ်စက်တာပဲ ”

“ ဘယ်လို နှိပ်စက်သလဲ ပြောစမ်း ၊ မင်းတိုင်ပင်အစည်းအဝေးမှာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်မယ် ” 

“ အို …  သိပ်ခိုင်းတာပဲ ၊ ခင်ခင် လိုက်ချင်ပြီ ”

“ လိုက်သာ လိုက်ခဲ့ပါကွယ် ”

“ ဘုရားစူး ”

“ ဘုရားအဆူဆူ စူးပါစေရဲ့ ” 

“ ရှင့် မိုးကြိုးပစ် ” 

“ ပစ်ချစေဗျ ”

“ ကဲ ၊ ဒါဖြင့် ” ဟု ဆိုပြီး ဦးဖိုးကူး၏ လည်ပင်းကို အတင်းဖက်ထားလေ၏ ။ 

သို့ဖြင့် နံနက်လင်းမှ ပလေးဟိုတယ်မှ ပြန်ခဲ့ကြပြီး လူစီခင်ခင်ကို ပြန်ပို့ရလေ၏ ။ ကားမှ ဆင်းခါနီးတွင် လူစီခင်ခင် က -

“ ကိုကို ၊ ဒါကော ” ဟု လက်ကွင်းပြမှ

“ ဪ ဟုတ်သားကလား ” ဟု အမှတ်ရပြီး ညစ်ပေသော လက်ကိုင်ပဝါနှင့် ထုပ်ထားအပ်သော ငွေပြားရေ တစ်ဆယ့်ငါးတိတိကို ထုတ်ပေးလိုက်လေ၏ ။

လူစီက “ ခင်ခင်လေ ၊ ပင်မင်း အပ်ထားတာ ရွေးချင်လို့ ငါးမူးလောက် ပေးပါဦး ” ဟု လက်ဝါးဖြန့် ပြန်သောကြောင့် ငါးမူး ပေးလိုက်ရပြန်သေး၏ ။

••••• ••••• •••••

အခန်း ၅

▢ အမတ်ကြီး လူစီခင်ခင်ကို ခိုးပြေးခြင်း

အပျက်အပျက်နှင့် နှာခေါင်းသွေးထွက် ဆိုသော စကားသည် ဦးဖိုးကူး အတွက် အလွန်မှန်နေလေ၏ ။ အစသော် စိတ်လက် ပျော်ရွှင်အောင် လူစီခင်ခင်ကို ခေါ်၍ ကားစီးခြင်း ဖြစ်၏ ။ ဒုတိယအဆင့်မှာမူ “ တွေ့တုန်းပဲ နောက်မေ့မှာပေါ့ ” ဟု သဘောထားပြီး “ ခင်ခင့်ကို ခေါ်မယ် ။ ခင်ခင့်ကို မယားလုပ်ပြီး စံစားမယ် ” ဟု အာမဝန္တာခံခဲ့၏ ။ တတိယအဆင့်ကား “ ဒီရုပ်ဒီရည်ကလေးနဲ့ ဒီလို ဖြစ်နေရှာ ၊ သနားစရာကြီးပဲ ။ သူ့ခမျာမှာလည်း သိပ်အနှိပ်စက်ခံရသတဲ့ ။ ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေနော် ” ဟု သနားလာ၏ ။

နောက်တစ်ရက်ညတွင် ထမင်းစားပြီး ထိုင်နေသောအခါ မနေတတ် မထိုင်တတ် ဖြစ်နေလေ၏ ။ လက်ဖက် စား၍လည်း မတင်းတိမ် ။ စီးကရက် သောက်၍လည်း အားမရ ။ လက်ဖက်ရည် သောက်၍လည်း စိတ်မငြိမ် ။ ၎င်း၏ စိတ်သည် ရပ်တည်ရာမရ ဖြစ်နေလေသည် ။ ၎င်း၏ စိတ်တွင် ကြီးကျယ်ထင်ရှားသော အရာ တစ်ခုသည် လိုနေလေ၏ ။ ပွဲကြီး တညံညံ စည်ကားခိုက် ပျော်ပါးပြီးနောက်တစ်နေ့၌ စိတ်ဟာတာတာ နေသလို ဦးဖိုးကူးသည် စိတ်ဟာတာတာနှင့် ကန္တာရသဲလမ်းတွင် ခရီးပြင်းသွားနေရလေ၏ ။

အပေါင်းအဖော်များ လာလည်ပတ်ကြ၏ ။ စကားထွေရာ ပြောကြ၏ ။ ဦးဖိုးကူးမှာ မေးတစ်ခွန်း ပြောတစ်ခွန်းသာ ရှိလေ၏ ။ စကားပြောရာ၌ စိတ်မဝင်စားဘဲ ငေးမောတွေဝေနေလေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ရံ မိမိအား မိတ်ဆွေများက မေးခွန်းထုတ်သည်ကိုပင် မကြားဘဲ ရှိနေလေ၏ ။ ယမန်နေ့ညက ခင်ခင်နှင့် ပျော်ခဲ့ပုံသည် လည်းကောင်း ၊ မြူးခဲ့ပုံသည် လည်းကောင်း ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရုပ်ရှင်ပြသလို ပေါ်နေလေ၏ ။ လူစီခင်ခင်၏ မျက်နှာကလေးနှင့် ဖဲပွင့်ထိုး ဆံပင်ဖားဖားကလေးကိုသာ မြင်ယောင်ယောင် ရှိရှာလေ၏ ။ လူစီခင်ခင်က “ ချစ်ပါ တယ် ” ဆိုသံကလေးကို ကြားနေမိလေ၏ ။

လူစီခင်ခင်ကို ထပ်မံတွေ့ လို၏ ။ ထပ်မံ အတူတူ ကားစီးလို၏ ။ ထပ်မံ၍ ဟိုတယ် တက်လို၏ ။ သောက်လေသောက်လေ မက်မပြေသည့် ဆားငန်ရည် ဆိုသော တဏှာရာဂကား ရောင့်ရဲခြင်း ၊ ကျေနပ်ခြင်းကို မိတ်မဖွဲ့ ၊ အသိမလုပ် ။ ပုထုဇဉ် စိတ်ကား တဏှာရာဂ၌သာ မွေ့ဘိ၏ ။

ဦးဖိုးကူးသည် စိတ်ဆောက်တည်ရာ မရသဖြင့် ထိုင်မနေဘဲ လမ်းလျှောက်နေလေ၏ ။ “ အင်း ၊ ငါထပ်သွားရင်ကောင်းမလား ” ဟု သူ့စိတ်တွင် မေးခွန်းပေါ်လာလေ၏ ။ “ ဪ …  တန်ဆေး ၊ လွန်ဘေး ဆိုတဲ့စကား ရှိသေးတယ်လေ ။ တော်တော်ကြာ ခက်နေဦးမယ် ” ဟူသော အဖြေလည်း ပေါ်လာပြန်၏ ။ သို့ဖြင့် အနည်းနည်း ဖြေဖျော်နေရှာလေ၏ ။ စိတ်ပြေလက်ပြေ အိမ်နားက ၎င်း၏ အသိ ရုပ်ရည်ချောချော ရေခဲလက်သုပ်သည် မသစ်နှင့် စကားခဏ သွား၍ ပြောနေပြန်၏ ။ သို့သော် မသစ်ကို လူစီခင်ခင့် နေရာ၌ ထား၍ စဉ်းစားမိပြန်လေ၏ ။ “ ကြာရင် ခက်ချေရဲ့ ” ဟု တွေးပြီး ပြန်လာခဲ့ရလေ၏ ။ အိမ်သို့ရောက်သောအခါ အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်ပြန်လေ၏ ။ အိပ်၍ကား မပျော် ။ “ အမယ်လေး ဘေးစောင်းအိပ်ပြန်တော့လည်း သူက ကျုပ် ဘေးက ။ ပက်လက်အိပ်ပြန်တော့ သူက အထက်က ပေါ်နေပြန် ။ မှောက်လျက် အိပ်ပြန်တော့ အမယ်လေးရဲ့ ” ဟု အော်သော ရုပ်သေးစင်ပေါ်က မင်းသားရူးကြီး အခြေသို့ ဆိုက်ရောက်နေလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ကျသောအခါ ပြုမြဲအတိုင်း ထမင်းစား ၊ ရေချိုး ၊ လွှတ်တော်သွား ၊ ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်၍ အချိန်ဖြုန်းလေ၏ ။ အခြားအမတ်တွေ ပြောသမျှ ဘာမျှမကြား ၊ ကြားသည့်တိုင် နားမလည် ၊ စိတ်မဝင် ။ လူစီခင်ခင် ပြောသံသည် ဓာတ်စက်ဖွင့်သလို ကြားနေရလေ၏ ။ လွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ ထိုင်ရာ နေရာတို့သည် ဦးဖိုးကူး မျက်စိတွင် ပျောက်သွားပြီး ရုပ်ရှင်ကား ပေါ်လာလေ၏ ။ ထိုရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားတွင် ဦးဖိုးကူးကား ဇာတ်လိုက်မင်းသား ၊ လူစီခင်ခင်ကား ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး ဖြစ်လေ၏ ။ သို့ဖြင့် အချိန်ကုန် ၊ အိမ်ပြန် ၊ ထမင်းစား၍ ပက်လက်ကုလားထိုင်ဖြင့် ထိုင်နေပြန်၏ ။ ယနေ့အဖို့မှာမူ စိတ်ကို ထိန်းမရတော့ချေ ။ လူစီ ထံသို့ သွားမှ ဖြစ်တော့မည် ။ မသွားလျှင် အပျင်းစခန်း သိမ်းတော့မည် မဟုတ်ပေ ။ 

ထို့ကြောင့် ပရိုက်ဗိတ်တက္ကစီကို ငှားလျက် လူစီခင်ခင်ကို ခေါ်၍ ပလေးဟိုတယ်သို့ သွားရပြန်၏ ။

“ မနေ့ညက ကိုကို ဘာလို့ မလာသလဲ ” ဟု လူစီခင်ခင်က မေးသဖြင့် 

“ ကွယ် .. အလုပ်ကလေး နည်းနည်းရှုပ်နေလို့ပါ ” ဟု ပြောရသေး၏ ။

“ မင်းကော ကိုကို မလာတော့ ဘယ်သွားရသေးသလဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။ 

“ ဝတ်လုံ ဆိုလား ၊ ရှေ့နေ ဆိုလား ကိုကိုရယ် ။ လာခေါ်လို့ လိုက်သွားရသေးတယ် ” ဟု ပြန်ပြောလျှင် ဦးဖိုးကူးသည် ထိတ်လန့်သွားလေ၏ ။ အသည်းကို လှံနှင့် ဆွသလို နာလာလေ၏ ။ “ တောက် ၊ ဘာလို့ ဒီဝတ်လုံနောက် လိုက်ရပါလိမ့်မလဲ ” ဟု တွေး၍ ဒေါပွမိလေ၏ ။ ဝတ်လုံ ဆိုသော သတ္တဝါအား မုန်းမိ၏ ။ မနာလိုမိ၏ ။ အစိမ်းလိုက် ဝါးစားလို၏ ။ လောကကြီးတွင် မိန်းမသည် အူတိုမျိုးဟု ဆိုရိုးရှိ၏ ။ ယောက်ျားသည်လည်း မိန်းမထက် ပို၍ အူမတိုသည့် တိုင်အောင် ညီတူညီမျှ အူတိုကြောင်း ဦးဖိုးကူးက သက်သေပြလျက်ရှိ၏ ။ ဦးဖိုးကူးသည် စိတ်မသက်သာဘဲ များစွာ မနာလိုမိ၏ ။

“ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ ကိုကိုရယ် ။ အိမ်က အတင်းထည့်တာကိုး ” ဟု လူစီက ချွဲလိုက်မှ စိတ်သက်သာရာရလေ၏ ။

••••• ••••• ••••• 

နောက် စနေနေ့တွင် ဦးဖိုးကူးသည် မင်းတိုင်ပင်အမတ်များကို အခမဲ့ဖိတ်သော မြင်းပွဲ တစ်ဆယ်တန်လက်မှတ်တစ်ခု ရလေ၏ ။ တစ်ဆယ်တန် လက်မှတ်တစ်စောင်ကို မင်းတိုင်ပင်အမတ်ကြီးမို့ ရရသည် ။ ငွေတစ်ဆယ် ဆိုသည်မှာ နည်းသောငွေ မဟုတ် ။ မြင်း မလောင်းသည့်တိုင် အလကားရသောကြောင့် ကြည့်ရုံမျှဖြစ်စေ ကြည့်ထိုက်ပါသည် ။ ထိုသို တွက်ကိန်းချသော ဦးဖိုးကူးသည် မြင်းပွဲသို့ သွားကြည့်လေ၏ ။ သို့ရာတွင် ဘေးက လူတွေ လောင်းကြသည်ကို အားကျသဖြင့် လည်းကောင်း ၊ မြင်းပြေးသည်ကို အားကျသဖြင့် လည်းကောင်း မြင်းလောင်းလေ၏ ။ ‘ ဩော် ၊ ဒါ နတ်တင်ပွဲပေါ့ ’ ဟု တွက်ခြေချ၍ စိတ်သက်သာရာ ရစေတော့၏ ။

တနင်္ဂနွေနေ့ တွင်ကား လွှတ်တော်လည်း မတက်ရ ၊ လည်စရာလည်း မရှိသောကြောင့် ပျင်းနေပြန်လေ၏ ။ လူစီခင်ခင်ကို အောက်မေ့လွမ်းဆွတ်နေပြန်လေ၏ ။ ယနေ့မူ လူစီကို သုံးနာရီကပင် သွားခေါ်ပြီး ရုပ်ရှင်ရုံသို့ သွားပြန်လေ၏ ။ လူစီ့ တိုက်တွန်းချက်အရ တဏှာရာဂ အားပေးရာတွင် မည်သူနှင့်မျှ မတူသော အင်္ဂလိပ်ဇာတ်ထုပ်ကို ဝင်ကြည့်လေ၏ ။ ရုံထဲ ထိုင်မိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူစီခင်ခင် က -

“ ကိုကို မနေ့ညက ဘယ်သွားနေသလဲ ။ သိပါတယ် ၊ ကိုကိုတို့ကတော့ အသစ်တစ်ယောက် တွေ့နေပြီဟာပဲ ”

“ အို ... မဟုတ်ပါဘူးကွယ် ။ မိတ်ဆွေတွေ လာလည်နေကြလို့ ဘယ်မှ မထွက်ရဘူး ” 

ယမန်နေ့ညက ခေါ်သူကို စောင့်ပါသော်လည်း တစ်ယောက်မျှ မပေါ်လာသဖြင့် မလိုက်ရသော လူစီ က -

“ ခင်ခင် ကတော့ ဟိုသီချင်းလို ကျနေပြီ ။ ‘ စိန်ခြူးကြာညောင် ၊ လရောင်တွေ လင်းပါလို့ ၊ မှန်ရွှေဖြူ ပြတင်းရယ်က မယ်ခုမျှော် ။ သုံးချက်စည်တော် ၊ ရိုက်ဆော်ကာ ညင်းတယ်လေး ၊ လင်းရွှေကြက်ဆော် ’ ဆိုတဲ့ သီချင်းကလေးနဲ့ စောင့်လိုက်ရတာ ” 

“ ခင်ခင့် ဘုရားစူး ”

“ စူးပါစေရဲ့ ”

“ ဟဲ ဟဲ ၊ ဒါမှ ငါ့မယားကွ ” ဟု ပြောပြီး ဝမ်းသာလုံးဆို့နေလေ၏ ။ နောက်မှ “ ငါဟဲ့ … ယောက်ျား ၊ ငါဟဲ့ … ဖိုးကူး ၊ ငါဟဲ့ ... ယောက်ျား ၊ ပေါင်း ... ပေါင်း ... ပေါင်း ... ထိ ” ဟု လက်ခမောင်းခတ်လိုသောစိတ်များ ပေါ်လာလေ၏ ။

ထိုအတောအတွင်း ရုပ်ရှင်စပြလေ၏ ။ လူစီခင်ခင်သည် အင်္ဂလိပ်စာ အတော်အတန် တတ်သည့်ပြင် ရုပ်ရှင်ကို ခဏခဏ ကြည့်သောကြောင့် အင်္ဂလိပ်ရုပ်ရှင်ကို သာမန်ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ထက် နားလည်လေ၏ ။ ဦးဖိုးကူးအား ဘာသာပြန် ပြောရသေး၏ ။ ဦးဖိုးကူးလည်း ‘ အိုင်း အိုင်း ’ နှင့် လွန်စွာသဘောကျလေ၏ ။

“ ကိုကို ၊ ဒါက မောရစ် ရှိတ်ဘယ်လီရား ဆိုတဲ့လူပေါ့ ။ မြာမြှူများ သူ့ မီတဲ့လူ အရှားသား ။ ခင်ခင်ဖြင့် ကိုကို တစ်ယောက်ပဲ တွေ့ဖူးသေးတယ် ”

“ အိုင်း .. ဟုတ်ပေသားပဲ ”

“ အိုင်း ... အိုင်းနဲ့ ကိုကိုဟာ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ် ။ ကိုကိုတို့ ဆီမှာ ဒီလိုပဲ ပြောသလား ” 

“ အိုင်း ... ဆိုတာက မင်းတိုင်ပင်အစည်းအဝေး ရောက်မှ တတ်တဲ့ စကားပေါ့ ခင်ခင်ရဲ့ ။ ကိုကိုတို့တော့ ဟုတ်ကဲ့ ၊ ဟုတ်တယ် ၊ အင်းလို့ ပြောလေ့ရှိတယ် ။ မင်းတိုင်ပင်ကောင်စီမှာတော့ ဒီအဆိုကို သဘောမတူရင် ‘ နိုး ’ အော်ပါ ၊ ဒီအဆိုကို သဘောတူရင် ‘ အိုင်း ’ လို အော်ပါတဲ့ ။ ဒီတော့ သဘောတူလို့ ‘ အိုင်း ’ ပြောတာပေါ့ ”

“ ဪ ... ဪ ၊ အိုင်း ဆိုတာ မင်းတိုင်ပင်တွေ ပြောတဲ့ စကားကိုး ။ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ရက်စ်ပေါ့လေ ”

“ အိုင်း အိုင်း ၊ မှန်တယ် ” ဟုပြောရင်း ရန်ကုန်မြို့ကြီး၏ အရသာကို ခံစားနေလေ၏ ။ သို့ဖြင့် ဦးဖိုးကူးသည် ငွေကုန်စရာလမ်း များနေလေ၏ ။ အိမ်က ငွေမှာ၍ သုံးနေရ လေ၏ ။ ထိုအတောအတွင်း လူစီခင်ခင်ကို အ,အ အမဲသားကျွေးဆိုတာလို စွဲနေလေ၏ ။ လူစီခင်ခင်နှင့် နေရမှ ပျော်၏ ။ ၎င်းနှင့် ကင်းသောနေ့တွင် ပျင်း၏ ။ လူစီခင်ခင်က ၎င်းအထိန်းများ နှိပ်စက်ပုံကို ပြောလျှင် သနား၍ လူစီကို ကယ်ချင်လာလေ၏ ။ လူစီခင်ခင် တစ်ပါးသော ယောက်ျားနှင့် လိုက်ပါသွားသည်ကိုပင် မခံနိုင် ။ မကြည့်ရက် ။ တစ်ပါးသော ယောက်ျားများကို မနာလိုလာလေ၏ ။

အတိုပြောရသော် လူစီခင်ခင်ကို အတည်ကြံ၍ ယူထားလို၏ ။ ချစ်မိ၏ ။ ၎င်းပြင် “ ငါ ခုလို သွားနေရတာက သိပ်ပိုက်ဆံကုန်တယ် ။ သူ့ကို အပိုင် ယူထားရင် ငွေလည်းဒီလောက် ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ ငါတစ်ယောက်တည်း ရီဇပ်ဖြစ်နေမှာပဲ ။ သူ့ကျွေးမွေးထား ၊ ဆင်ထားရင် ငွေကုန်သက်သာမယ် ။ ဟိုတယ်အခန်းခ ၊ ကားခ အကုန်ငြိမ်းမယ် ” ဟူသော ဆင်ခြေက ထောက်ခံလိုက်သဖြင့် အတည်ယူရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်မိလေ၏ ။ လူစီခင်ခင်လည်း “ ဒီလို အဘိုးကြီး ၊ ပိုက်ဆံပေါ တောသူဌေးကြီး ချိုင်လိုက်ရရင် ငါလည်း ဒီလောက် ဆင်းရဲမှာမဟုတ်ဘူး ။ သူကလည်း လူကြီးမို့ သိပ်အလိုလိုက်မှာ ။ တင့်တောင့်တင့်တယ် ဝတ်စားပြီး နေရမှာပဲ ။ သူ တကယ်ယူရင် တကယ် ငါကြိုက်မယ် ။ ဟိုကျတော့ အမတ်ကတော် အခေါ်ခံ ၊ သနပ်ခါး ခြေဆုံး ခေါင်းဆုံးလိမ်းပြီး စည်းစိမ်နဲ့နေမယ် ” စသည်ဖြင့် သဘောကိုက်ညီနေသောကြောင့် အမတ်ကြီး ဦးဖိုးကူး၏ “ တောပြန်တော့ ခိုးပြေးရန် ” ဟူသော အဆိုသည် ကန့်ကွက်ချက် မရှိ ၊ ဖြည့်စွက်ချက် မရှိဘဲ လူစီခင်ခင်ကောင်စီရုံးတွင် နိုင်သွားလေ၏ ။

••••• ••••• •••••

အခန်း ၆

▢ မယားကြီး မယားငယ်နှင့် စံစားခန်း

တောသို့ ရောက်သောအခါ အမတ်ကြီးဦးဖိုးကူး၏ အိမ်သည် အခါတိုင်းနှင့် မတူတော့ပေ ။ အိမ်မှာ ထန်းပလပ်ပြား ကုလားထိုင်များသည် အမတ်ကြီးတစ်ယောက်အိမ်နှင့် မတော်ဟု ယူဆပြီး အခြားသို့ ပို့ထားလိုက်လေ၏ ။ ဆိုဖာကုလားထိုင်ကြီးများ ဝယ်ယူထားလေ၏ ။ ဧည့်ခံရန် ဥယျာဉ်ထဲတွင် မဏ္ဍပ်တစ်ခု ဆောက်လုပ်ထားလေ၏ ။ ရှေးက လက်ဖက်ရည် အကြမ်းဖြင့် တင်းတိမ်ခဲ့သော အိမ်သည် ယခုအခါ လက်ဖက်ရည်အချိုကလေးနှင့်မှ တင်းတိမ်တော့၏ ။ ဦးဖိုးကူး ထမင်းစားသောအခါ ချောက်ဂျက် ချောက်ဂျက် ဟူသော ဇွန်းခက်ရင်းသံများကို ကြားရလေ၏ ။ ဟိုအရင်က ဘုရားတရားသံ ၊ ကြေးစည်သံဖြင့် သာယာခဲ့သော အိမ်သည် ယခုအခါ ဓာတ်စက်သီချင်းသံဖြင့် ဆူညံနေလေ၏ ။ ကိုလန်ဘတ်သည် အမေရိကန် ကမ္ဘာသစ်ကြီး တွေ့သောအခါ ကမ္ဘာဟောင်းကြီး ပြောင်းလဲသလို ဦးဖိုးကူး ရန်ကုန်ကို တွေ့ မှ ဦးဖိုးကူးအိမ်သည် ပြောင်းလဲလာလေ၏ ။ ဦးဖိုးကူး ကိုယ်တိုင်ကလည်း များစွာ ပြောင်းလဲလာလေ၏ ။ ဟိုအရင်ကထက် ဂိုက်ထွားလာလေ၏ ။ အဝတ်သစ် ၊ အစားသစ်ကလေးနှင့်သာ နေလေ၏ ။ ရှေးကလို အိမ်နားနီးချင်းအိမ်သို့ သွားရောက် မလည်ပတ်တော့ဘဲ အိမ်မှာ လူစီခင်ခင်နှင့် တခင်တည်း ခင်နေလေ၏ ။

“ အမတ်ကြီး ဦးဖိုးကူးက မယားကလေး ခိုးပြေးလာတယ် ” ဟူသော သတင်းသည်လည်း လျင်မြန်ပျံ့နှံ့သွားလေ၏ ။ အချို့သော သူတို့သည် အိမ်နားသို့ လာရောက်ကာ ဦးဖိုးကူးမိန်းမကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ကြလေ၏ ။ “ ဟင်ကွာ ၊ မြေးလောက်ကလေး ယူလာတယ်ဟေ့ ” ဟု အချို့က ပြောကြ၏ ။ အချို့ကမူ “ တို့အမတ်ကြီး ဘယ်လို လုံးလုံး တာဝန်ကျေပွန်အောင် ထမ်းနိုင်မလဲကွယ် ” ဟု သောလုံးထိုးကြလေ၏ ။ တချို့က “ ငတိကြီး သေရင် တို့တော့ မုဆိုးမကလေး ယူဦးမယ် ” ဟု ပြောပြီး လက်နှစ်ဖက် အထက်မြှောက်၍ ဟူးဝါးခနဲ မသမ်းချင်ဘဲ သမ်းလိုက်သေး၏ ။

အမတ်ကြီးကတော် ဒေါ်ရွှေတုတ်သည် သူ့လင်တော်မောင် ကိုသာ ထောင်ဆဲလို၏ ။ သို့သော် ငယ်ရွယ်သူ မဟုတ်ကြ၍ ရန်ထောင်ဖို့မှာ ရှက်ဖွယ် အလုပ်တစ်ခုဟု အောက်မေ့နေ၏ ။ လူစီခင်ခင်ကို စောင်းမြောင်းနှိပ်စက်ရန်မှာလည်း ဒေါ်ရွှေတုတ်သည် သဘောရင်းက ကောင်း ၊ စိတ်ရင်းက အေးအေး ဖြစ်သည့်ပြင် လင်ကိုလည်း ကြောက်ရသေးသောကြောင့် ဘာမျှမလုပ်ဝံ့ အောင် ရှိနေလေ၏ ။ “ မယားခိုးလာတာ တော်တော်ကြာ တရားစွဲ ခံနေရပါလိမ့်မယ် ” ဟုသာ လင်ရတနာကြီး အတွက် စိုးရိမ်မိလေ၏ ။ သို့သော် ကမ္ဘာ့ဓမ္မတာကြီးအတိုင်း ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ မနေနိုင်ရှာပေ ။

လူစီခင်ခင် မှာကား လင်နှင့်သားနှင့် နေရာတကျ ဖြစ်ပြီဟု စိတ်တိုင်းကျကာ ဖဲပွင့် ကလေးကို ဖြုတ်၍ အုပ်လုံးသိမ်းပြီး ဆံထုံးထုံးကျင့်လေ၏ ။ ဆံထုံး ထုံးတတ်သောအခါ ဆံထုံး ကားကားထုံး ၊ နံနက်လင်းလင်းချင်း ရေချိုး ၊ သနပ်ခါး ခြေဖျားခေါင်းဖျားလိမ်း ၊ ဘီအေလုံချည် ၊ အမ်အေလုံချည် ၊ အိုင်စီအက်လုံချည် ၊ ယုဇနလုံချည် ၊ မဟာညွန့်လုံချည် ၊ ဘာလုံချည် ၊ ညာလုံချည် အမျိုးမျိုးတို့ကို ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်၍ နေလေ၏ ။ နေ့လယ် ထမင်းစားပြီး အင်္ကျီပန်းထိုး ၊ ၎င်းနောက် ဝတ္ထုဖတ် ၊ အိပ် ၊ ရေချိုး ၊ သနပ်ခါးလိမ်းဖြင့် တစ်နေ့လုံးမအားအောင် ရှိလေ၏ ။ ဘုန်းကြီးလူထွက်များ ဂိုက်ထွားသလို မိန်းမရွှင်လူထွက် လူစီခင်ခင်သည် ဟောတစ်မျိုး ၊ ဟောတစ်မျိုးဖြင့် ဂိုက်ထုတ်ပညာတွင် ဝိဇ္ဇာမဖြစ်နေလေ၏ ။

လက်ဖက်ရည်ကို ခဏခဏသောက် ၊ ဘီစကွတ်မုန့်ကို ပုံးလိုက်ဝယ်စား ၊ ကတ်ဗာရီ ချောကလက်ကိုစား ၊ တော်တော်ကြာ အစုံသုပ် သုပ်စား ၊ တော်တော်ကြာ ထောပတ်ထမင်းချက် ပြီး ကြက်သားဟင်းနှင့် ပွဲတော်တည် ၊ တော်တော်ကြာ ထပ်တစ်ရာ ( ဝါ ) ပလာတာလုပ်၍ ဆိတ်သားဟင်းနှင့် စားပွဲထိုင်ကာ မြိုင်မြိုင်ကြီး ထမင်းစားနေလေ၏ ။ ငွေကို ရေလို သုံးနေလေ၏ ။

ဦးဖိုးကူး ကလည်း နေရာတကာ အလိုလိုက်ထားလေ၏ ။ အများက “ ခင်ဗျားမိန်းမ ဘယ်ကလဲ ” မေးသောအခါ “ ဟာ ... မပြောပါရစေနဲ့ဗျာ ၊ သူ့မိဘများက လိုက်ရှာနေလို့ ” ဟု ခပ်တည်တည် ကြွားလေ၏ ။ “ ဪ … ပြောသာ ပြောပါ ၊ ကျုပ်တို့ မပေါက်ကြားစေရပါဘူး ”

“ လူရင်းချင်းမို့ ယုံလို့ ပြောတာနော် ၊ ဘယ်သူ့မှ ပြောမနေနဲ့ဦး ။ သူက ကွန်ဗင့်ဆိုတဲ့ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းသူကလေးဗျ ။ မင်းတိုင်ပင် ဆိုတော့ တယ်ဂုဏ်ရှိတာကို ။ ရန်ကုန်မှာ မင်းတိုင်ပင် ဆိုရင် အလွန်အရေးပေးကြတာကလား ။ ဒါနဲ့ ကျုပ် ဒီက ကွန်ဗင့်ကျောင်းသူကလေး အရချူနိုင်တာပေါ့ ဟား ဟား ” ဟု ပိပိကြီး ကြွားနေလေ၏ ။

••••• ••••• •••••

အခန်း ၇

▢ ထူးဆန်းသောရောဂါရပုံ

သို့ဖြင့် နေခဲ့ကြရာ နှစ်လမျှကြာလာလေ၏ ။ တစ်နေ့ညနေသော် ပန်းခြံတွင်း၌ အမတ်ကြီးသည် ပက်လက်ကုလားထိုင်နှင့် ခွေခွေကလေး ထိုင်နေလေ၏ ။ ၎င်းသည် တစ်ကိုယ်လုံးကိုက်ပြီး တုတ်ဖြင့် အရိုက်ခံရသလို နေလေ၏ ။ နေရသည်မှာလည်း မအီမသာ ရှိလေ၏ ။ လူစီခင်ခင်က အနီးရှိ ခုံပေါ်တွင် ထိုင်၍ ဝတ္ထု ဖတ်နေလေ၏ ။

“ ခင်ခင်ရယ် ၊ ကိုကိုတော့ သိပ်ညောင်းတာပဲ ။ တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်လိုက်တာလည်း ရစရာ ဘာမှမရှိဘူး ။ အရိုးတွေက အောင့်တာပဲ ” ဟု ရှုတ်မဲ့၍ ပြောလေရာ -

“ ဒါဖြင့် အနှိပ်သည်တို့ ၊ ဆေးဆရာတို့ ခေါ်ပေးမယ်လေ ” ဟု ပြောလေ၏ ။ 

“ ဟေ့ … ဖိုးဒေါင်း ၊ ဖိုးဒေါင်း ။ ဆေးဆရာ ဦးကျောက်တန် ပင့်ချည်ကွာ ။ လမ်းအနှိပ် သည် မောင်ဖိုးမှင်လည်း ခေါ်ခဲ့ဟေ့ ” ဟု ပန်းပင် ရေလောင်းနေသော ဖိုးဒေါင်းအား အမိန့်ပေးလေ၏ ။ ဖိုးဒေါင်းလည်း မကြာမီ ပြေးသွားလေ၏ ။

“ ခင်ခင်ရေ ၊ အလားလား ၊ အလားလား ။ ကိုက်လှချေကွယ် ။ ဟင်း ဟိုဟာက ယားလိုက်တာကွယ် ။ အမယ်လေး ပူလိုက်တာ ။ အမယ်လေးဗျ ၊ ကိုက် လိုက်တာကွယ် ။ ဖွားဖက်တော်ထဲ ခြင်ကောင်များ ခဲနေရော့လား ။ ကယ်ပါဦး လူစီခင်ခင်ရဲ့ ။ ကျွတ် ကျွတ် ” ဟု စုတ်သပ်ကာ “ ဪ … သိပ်ခက်တာပဲ ။ ခင်ကလည်း ဘာမှ မလုပ်တတ်ဖူးလား ” 

“ ယားပြီး ကိုက်တာလား ”

“ အေးကွယ် ၊ ကျွတ် ကျွတ် ” ဟု စုတ်သပ်၍ အမြီးပြတ်သော အိမ်မြှောင်လို တရွရွ ဖြစ်နေလေ၏ ။

“ ကဲ ကဲ ... သိပြီ ။ ဒီလိုနဲ့ မပြီးသေးဘူး ။ ဆေးကုလားမ ရှာပြီး ရေစိမ်သောက်မှ ဟန်မှာပဲ ။ ဆေးကုလားမ မရခင် ဒု ဆော်ဒါသောက်တာပေါ့ ။ နွားနို့နဲ့ ဘိလပ်ရည်ခါးလေ ” ဟု ပြောပြောဆိုဆို ထသွားပြီး ကာကာဆိုင်သို့ ဆော်ဒါအဝယ် လွှတ်လိုက်လေ၏ ။

ဤအတောအတွင်း ဆေးဆရာဦးကျောက်တန် ရောက်လာလေ၏ ။ သွေးလေများကို စမ်းသပ်လေ၏ ။

“ ခုနေခါ နေက သိပ်ပူတော့ တေဇောလွန်လို့ ဝါယောကြွတာကိုး အမတ်ကြီးရဲ့ ။ ဝါယောကြွတော့ အဆစ်တွေ အရိုးတွေ ကိုက်လာရောပေါ့ ”

“ ဟုတ်ပါလိမ့်မယ် ဆရာရယ် ၊ ကြည့်ရှု ကုသပါခင်ဗျာ ။ ဟာ ... ဒါထက် ခါးကိုက်တာက ခက်တယ်ဗျ ။ အလေးရဲ့လေး ၊ လေးလေးဗျ ။ လူစီရေ ”

“ ဪ အမတ်ကြီး ၊ ငရုတ်သီးတွေ သိပ်စားတယ် ထင်တယ် ။ ဒုက္ခပဲဗျာ ၊ ဥဏှာလွန်တဲ့ ကာလကြီး ငရုတ်သီး စားတယ် ဆိုတော့ ခက်တာပေါ့ အမတ်ကြီးရဲ့ ” ဟု ဆေးဆရာကြီးသည် ရောဂါမှန်ကို မသိဘဲ မြေစမ်း ခရမ်းပျိုး နေလေ၏ ။

ထိုအခိုက် လူစီလည်း ရောက်နေပြီ ဖြစ်၍

“ ဘယ်ဆရာကလည်း မဟုတ်တဟုတ်တွေ ပြောနေပါပြီ ။ ခုတ်ရာတခြား ရှရာတခြား ။ သူ ဖြစ်တာက ... .... ဆရာရဲ့ ” ဟု ဆရာကြီးအား တိုးတိုးကလေး ပြောလိုက်မှ သဘောပေါက်သွားပြီး

“ ဪ .. ဟုတ်သားပဲ ။ ဒါဖြင့် မှိုင်းခံကြည့်ပါလား ” ဟု အားရပါးရ ပြောလျှင် 

“ နောက်ကျမှ မှိုင်းခံတန်ခံတာပေါ့ ဆရာရယ် ။ ခုတော့ ဆေးကုလားမပဲ ရေစိမ် တိုက်သေးတာပေါ့ ။ ဒါထက် ဒီမှာ တရုတ်မျက်စဉ်းမှုန့် ဆိုတာ မရနိုင်ဘူးလား ”

“ ခင်ဗျာ ၊ တရုတ်မျက်စဉ်း မကြားဖူးဘူးခင်ဗျ ။ မရနိုင်ဘူးထင်တယ် ” 

“ ဒါဖြင့် ချောက်ပဲ ဆရာရေ ၊ မှိုင်းခံဖို့ ရှိတော့တာပဲ ”

သို့ဖြင့် ခေါင်းချင်းရိုက်၍ ဆေးကုကြသော်လည်း ဦးဖိုးကူး ရောဂါမှာ မပျောက်ဘဲ ဆိုးသည်ထက် ဆိုးရွားလာလေ၏ ။

••••• ••••• •••••

အခန်း ၈

▢ တောက်ထွန်း၏ ရှာပုံတော်

လူစီခင်ခင်ကို ထိန်းသော မောင်တောက်ထွန်းသည် နာမည်ကျော် လူမိုက်ခေါင်းဆောင်ကြီး ဖြစ်လေသည် ။ လူစီခင်ခင် ပျောက်ခြင်းကြီးမလှ ပျောက်ရသည်ကို အခဲမကျေနိုင်ဘဲ ရှိလေသည် ။ ‘ မြွေပွေး ပိုးထိ ’ ဆိုသော စကားကဲ့သို့ ရှိနေသောကြောင့် သာမန်လူ ဒေါသထွက်သည်ထက် ပိုထွက်နေလေ၏ ။ မိုက်သည် ၊ လည်သည် ဟူသော နာမည်ကြီးကို လက်ကိုင်ထား ပြီးမှ ယခုကဲ့သို့ ခေါင်းတုံးပေါ် ထိပ်ကွက်ခံရသည်မှာ လောကတွင် ရှက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးသော အရာဖြစ်သည်ဟု အောက်မေ့မိလေ၏ ။ ဤကိစ္စသည် တောက်ထွန်း၏ ဂုဏ်ကို အထိခိုက်ဆုံး ဖြစ်ပေသည် ။ သူခိုးလက် သူဝှက်လု ဆိုသကဲ့သို့ ၎င်းကဲ့သို့ မိန်းမထိန်း၍ အသက်မွေးသောသူများပင် ခိုးတန်ရာ၏ဟု ရန်ကုန်မြို့ပေါ်တွင် အမျိုးမျိုး စုံစမ်းလေ၏ ။ အထိန်းချင်း ခိုက်ရန်ဖြစ်သည်မှာလည်း မကြာခဏ ဖြစ်လေ၏ ။ တစ်လလောက် ကြာအောင် စနည်းနာ၍ ရှာပါသော်လည်း မတွေ့သဖြင့် တောသို့ လိုက်လံ ရှာဖွေပြန်လေ၏ ။ အထူးသဖြင့် လူစီခင်ခင် သည် နာမည်နှင့် လိုက်အောင် လူစီပြီး ပိုက်ဆံ အဝင်ဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် တောက်ထွန်းသည် တွေးလေ နှမြောလေ ဖြစ်လေသည် ။

••••• ••••• •••••

အခန်း ၉

▢ အမတ်ကြီး လဲရာတွင် သူခိုးထောင်းခြင်း

ဦးဖိုးကူးသည် မင်းတိုင်ပင်လုပ်သည့် နေ့က စ၍ ဝင်ငွေ မရှိ ၊ ကုန်ငွေသာ ရှိလေ၏ ။ စတင် လျှောက်ကတည်းက ငွေကုန်ရ၍ ရွေးကောက်ပွဲတွင်လည်း စုစုပေါင်း ခြောက်ထောင်လောက် ကုန်လေ၏ ။ နောက် ရန်ကုန်သို့ သွားသောအခါ ယူသွားသော ငွေသားငါးရာကျပ် ၊ ကြေးနန်းဖြင့် မှာသော ငွေတစ်ထောင့်ငါးရာ ၊ မြင်းရှုံးသဖြင့် တည်းအိမ်၌ ကြွေးတင်ခဲ့သောငွေ ၊ နောက်မှ ဆပ်ရသော ငွေတစ်ထောင်ကျပ် စသည်ဖြင့် မြောက်မြားစွာ ကုန်လေသည် ။ လူစီခင်ခင် ကို လက်ဝတ်လက်စား ဆင်ရသည်မှာလည်း ငွေရှစ်ရာဖိုးလောက် ကုန်လေသည် ။ တစ်ဖန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကုန်စည်ကူးသန်းမှုကို ရပ်ဆိုင်းထား၍ ဝင်ငွေ မရှိဘဲ စားနေရာ လူစီခင်ခင်က ဖြုန်းနေသဖြင့် ငွေတစ်ထောင်ကျော်ကျော် ကုန်ပြန်လေ၏ ။ သို့ဖြင့် ခြောက်လ အတွင်း ငွေတစ်သောင်းကျော် ကုန်သွားလေ၏ ။ သို့ကြောင့် လက်ထဲ၌ ငွေသားမကျန်ရစ်လောက်အောင် ဖြစ်နေလေ၏ ။ မိမိအလုပ်ကို ပြန်လုပ်မည်စိတ်ကူးသော်လည်း လူစီခင်ခင်နှင့် ပျော်နေရသဖြင့် ရက်ရွှေ့ဆိုင်းလာခဲ့သည်မှာ ရောဂါဖြစ်သည့်တိုင်အောင် ဆိုက်ခဲ့၏ ။ သို့ဖြင့် တစ်အိမ်လုံး ငွေသုံးကျပ်နေလေ၏ ။

ဦးဖိုးကူးသည် ပြန်၍ မကျန်းမာတော့ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ အိပ်ရာ၌ နေရလေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ခါ လူက ဖျား ၊ တစ်ခါတစ်ခါ ညီကလေးက ဖျားသဖြင့် အနားမရဘဲ ရှိနေလေ၏ ။ လည်ပင်း၌ လည်းကောင်း ၊ ပေါင်ခြံ၌ လည်းကောင်း အကျိတ်များ ထွက်နေသဖြင့် ခွဲ၍ ကုသရလေ၏ ။ ၎င်းအရာများကား တော်တော်နှင့်မပျောက်အောင် ရှိလေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ရံ လောက်သာ တောင်ဝှေးကိုင်၍ ပန်းခြံထဲ၌ လမ်းလျှောက်နိုင်လေ၏ ။ ၎င်းရောဂါကြောင့် စိတ်ဒုက္ခရောက်ရ၏ ။ ရောဂါမှ ခံစားမှုဝေဒနာသည် ကြီးကျယ်ပြင်းထန်လာလေ၏ ။ ထို့ပြင် ပျော်ခဲ့မိစဉ်က အရှက် မဖက်မိသော်လည်း ယခုကား အရှက်ရနေလေ၏ ။ နယ်သားတွေက မိမိအကြောင်း သိသည်ကို တွေး၍ ရှက်နေလေ၏ ။ မိမိ တစ်သက်လုံး ဖုံးသမျှ ခုမှ ပေါ်တော့ သဖြင့် များစွာ ရင်ထုမနာ ရှိလေ၏ ။ ရှေးက မိမိ မယားကို အမွှမ်းတင်၍ မိမိ ကြွားခဲ့သမျှသည် ယခုမှ အမှန်တွေ ပေါ်နေလေ၏ ။ မိမိမယားကား မိန်းမရွှင် ၊ မိမိမယားကား ရောဂါတောင် မကင်းသည့် မိန်းမရွှင် ။ ထိုသို့သော အကြောင်းတို့သည် ဦးဖိုးကူး၏ စိတ်ကို အပေါ်ယံ ရောဂါထက် ထိခိုက်စေလေ၏ ။ ရှက်ခြင်းတည်း ဟူသော မြွေပွေးသည် ဦးဖိုးကူးအား အမြဲ ပေါက်၍ နေလေသည် ။ သည်အတောအတွင်း ဒေါ်ရွှေတုတ်၏ ငွေကျပ်ကြောင်း ညည်းညူသံ ၊ လူစီခင်ခင်၏ ဘာမသုံးရဘူး ၊ ညာမသုံးရဘူး စသော အောင့်သက်သက် အသံတို့ကို ကြားရလျှင် သေမင်းပြည်က သေမင်းခေါ်သံကို ကြားရသကဲ့သို့ မှတ်ထင်မိရှာလေ၏ ။ ခုနေအခါ မည်သူ့မျက်နှာကိုမျှ ရဲရဲ မကြည့်ဝံ့အောင် ရှိနေလေ၏ ။ ဆရာတော်ဦးသုမနသည် ဒကာကြီး ဖျားကြောင်းကြား၍ လာရောက်မေးမြန်းသည်ကိုပင် အတွေ့ မခံဝံ့ဘဲ ရှိနေလေ၏ ။

သို့သော် ထိုရောဂါ ထိုအရှက်ကို ပေးသော ၊ ထိုရောဂါ ထိုအရှက်ကို ဖြစ်စေသော လူစီခင်ခင်ကို ဦးဖိုးကူး မုန်းလေသလောဟု မေးဖွယ် ရှိချေသည် ။ ဦးဖိုးကူးသည် ရုတ်တရက်သော် လူစီ အပေါ်၌ အမျက်မာန် ပွားမိ၏ ။ လူစီကို “ ဒါ မင့်ကြောင့် ” ဟု ပြောကာ အိမ်မှ နှင်ထုတ်လို၏ ။ သို့သော် သေသေချာချာ စဉ်းစားလျှင် မည်သူမပြု မိမိမှု ဆိုသော စကားပုံ ကိုသာ သတိရလာလေ၏ ။ သည့်အပြင် လူစီခင်ခင် ကို မမုန်းနိုင်သောအချက် ရှိချေသေး၏ ။ ထိုမျှ ကြာရှည်စွာ ပေါင်းသင်းခဲ့သော မိန်းကလေးအချောအလှကလေးတစ်ယောက်အား စွန့်ပစ်ရန်မှာ ခဲယဉ်းသောကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေလေ၏ ။

ဦးဖိုးကူး၏ စိတ်ထဲတွင် လူစီအား ချစ်စိတ်သည် မြဲမြံစွာ အမြစ်တွယ်၍ နေချေပြီ ။ ရှေးက ပျော်ပျော်ပါးပါး နေခဲ့ကြသည်ကိုသာ မြင်ယောင်ယောင် ထင်ယောင်ယောင်ဖြင့် တွေးကာ စားမြုံ့ ပြန်နေလေ၏ ။ ‘ ငါ ဒီရောဂါပျောက်ရင် ထပ်ပြီးပျော်ပျော်ကလေး နေရဦးမှာပဲ ’ ဆိုသော မျှော်လင့်ချက်လည်း ပေါ်ပေါက်လာတတ်သေး၏ ။ သည်တွင်မကသေး ။ ‘ တကယ်လို့ ငါက နှင်ထုတ်လိုက်ရင် ဒင်းကလေး ဘယ်လိုနေလို့ ဘယ်လိုစားရှာမလဲ ။ ငါမှတစ်ပါး အားထားရာ မရှိပါကလား ။ ရန်ကုန်ပြန်သွားရရင်လည်း ဒင်းကလေး အရင်ကလို ထပ်ပြီး ဖြစ်နေဦးမယ် ’  စသည်ဖြင့် သနားစိတ်ပေါက်နေပြန်လေ၏ ။ သို့ဖြင့် လူစီခင်ခင် ကို မခွဲနိုင်ဘဲ စွဲခိုင်မြဲသော မေတ္တာပေါက်နေလေ၏ ။

••••• ••••• •••••

အခန်း ၁၀

▢ အသွင်မတူ အိမ်သူမဖြစ် 

လူစီ မှာမူ တွက်ခြေ တစ်မျိုး ချနေပြန်၏ ။ သူသည် အစက အဘိုးကြီးနောက် လိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ အသက်မွေးရသည်ကို ငြီးငွေ့သည်က အရေးမကြီးလှ ။ အဘိုးကြီး၏ ပိုက်ဆံကို များများဖောဖော သုံးပြီး ခပ်ခန့်ခန့် နေချင်၍သာ လိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည် ။ ယခုမူ အဘိုးကြီးမှာ ငွေကြေးလည်း ကျပ်နေလေပြီ ။ မိမိမှာ ရောက်စကလို သုံးချင်တိုင်း မသုံးရ ၊ စားချင်တိုင်း မစားရတော့ပြီ ။ ငွေကိုလည်း မိမိ သော့ကိုင်၍ မသုံးရဘဲ အဘိုးကြီးထံက တောင်းသုံးရခြင်း ဖြစ်ရာ ၊ ယခု အဘိုးကြီး ဖျားနေခိုက် ဒေါ်ရွှေတုတ် ထံမှ တောင်းသုံးရလေ၏ ။ ဒေါ်ရွှေတုတ်မှာ နှမြောတတ်သဖြင့် ရှိသည့်တိုင်အောင် မရှိဘူးဟု လိမ်လည် ပြောတတ်လေ၏ ။ လူစီခင်ခင် သည် မယားကြီး ထံမှ မယားငယ်က ခယ တောင်းနေရသည်ကို မခံနိုင်အောင် ရှိလေ၏ ။ ထို့ပြင် ရန်ကုန်မြို့၌ ရုပ်ရှင် ခဏခဏ ကြည့် ၊ အငြိမ့် ခဏခဏ သွား ၊ လမ်း ခဏခဏ သလားခဲ့ သော ဝသီသည် ခေတ္တခဏသာ ငြိမ်ဝပ် နေသော်လည်း ကြာလျှင် ပေါ်လာပြန်သောကြောင့် တော၌ နေရခြင်းကို မခံမရပ်နိုင် ရှိနေလေ၏ ။ မြို့၌သာ ပျော်လို၏ ။ တစ်ခါတစ်ရံ ပျင်းရိလှ သဖြင့် စက်သီချင်း ဖွင့်လျှင် ဒေါ်ရွှေတုတ်လည်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ “ မိန်းမရွှင်ပီပီ အလိုက် မသိလိုက်တာ ။ ဟိုမှာ ဖျားနေလျက်ကြီး ၊ သူက ဓာတ်စက် ဖွင့်နေပြန်ပြီ ” ဟု ဆောင့်အောင့်ပြော သောကြောင့် နာကြည်း၍ မဆုံးနိုင်အောင် ရှိနေလေ၏ ။ သည်ထက် လွန်ကဲသော အရာ တစ်ခု ရှိသေး၏ ။ လူစီခင်ခင်သည် မိန်းမတို့ တစ်သက်တွင် အပျော်ဆုံး ၊ အရွှင်ဆုံး အရွယ်သို့ ရောက်စ ရှိသေး၏ ။ ထိုအချိန်သည် တဏှာရာဂ အဆူဆုံး ဖြစ်၏ ။ ထိုကဲ့သို့သော လူစီခင်ခင် မှာ ရောဂါသည် လူအိုကြီးနှင့် အဘယ်သို့ ပျော်မွေ့နိုင်အံ့နည်း ။ အမတ်ကတော် ၊ သူဌေးကတော်၏ စည်းစိမ် ခံစား နေရသဖြင့် ပြာဖုံးထားသော မီးခဲကဲ့သို့ ခေတ္တမျှ နစ်မြုပ်နေသော စိတ်ဆန္ဒတို့သည် ယခုအခါ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လျက် ရှိလေ၏ ။ စိန်နှင့် သံပုရာ မတည့်သလို ၊ ဦးဖိုးကူးနှင့် လူစီခင်ခင်သည် ဓာတ်မတည့်တော့ချေ ။ လူစီခင်ခင်၏ ဆန္ဒသည် ဦးဖိုးကူးနှင့် နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ပြည့်မည် မဟုတ် ။ သို့ကြောင့် လူစီခင်ခင်သည် ဦးဖိုးကူး ထံမှ ခွာလိုလေပြီ ။

တစ်နေ့ညနေ၌ ဦးဖိုးကူးသည် ခြံထဲ၌ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက် နေလေသည် ။ တောင်ဝှေးဖြင့် ဒေါက်ထောက်၍ လျှောက်နေလေ၏ ။ ဦးဖိုးကူး၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ရှိချေပြီ ။ သွားပုံလာပုံမှာလည်း လွန်စွာ ချည့်နဲ့ နေလေသည် ။ ၎င်းသည် ဖြည်းဖြည်းကလေး လျှောက်နေလေ၏ ။ လူစီခင်ခင် သည်လည်း မနီးမဝေး သစ်ပင်အောက်၌ ထိုင်၍ မှိုင်နေလေသည် ။ တစ်ခါတစ်ခါ ဦးဖိုးကူး လမ်းလျှောက်နေသည်ကို ညှိုးငယ်စွာ ကြည့်မိလေ၏ ။

ထိုအခိုက် တောက်ထွန်းသည် သစ်ပင်ကြားထဲမှ ဘွားခနဲ ပေါ်လာ၏ ။ သူ၏ လက်ထဲ၌ တုတ်တို တစ်ချောင်း ပါလေသည် ။ ဦးဖိုးကူး နောက်မှ တိတ်တိတ်ကလေး လိုက်သွားပြီး လက်ထဲရှိ တုတ်နှင့် တအားကုန် ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်လေ၏ ။ ဦးဖိုးကူး သည်လည်း ဗုန်းခနဲ အရုပ်ကြိုးပြတ်လို လဲသွားလေ၏ ။ လူစီ သည် လူသံများ ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်လျှင် ဆံပင်စုတ်ဖွားနှင့် တောက်ထွန်း ကို မြင်ရာ အံ့အားသင့်သွားလေ၏ ။ ပထမ၌ အော်မည် ကြံသော်လည်း မအော်ဘဲ “ ကိုကို ဘယ်တုံးက လိုက်လာသလဲ ” ဟု မေး၏ ။

“ မိရွှေခင် ၊ စကား များမနေနဲ့ ။ လိုက်ခဲ့ ” ဟု ပြောသည်တွင် ဖိုးဒေါင်း ပြေးလာလေ၏ ။ လူစီခင်ခင်က ကြောက်လန်သော အမူအရာဖြင့် “ ကျွန်မ လက်ဝတ်လက်စားတွေ ယူပြီး ည စောင့်နေမယ် ။ ကိုကိုပြေး ၊ ပုလိပ်တွေ ဖမ်းနေဦးမယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။ “ အေး ၊ ညသာ စောင့်နေနော် ။ မစောင့်ရင်တော့ မရွှေခင် သေဖို့သာ ပြင်ပေရော့ ” ဟု ဆိုကာ အတင်း ထွက်ပြေးလေ၏ ။ လူစီ သည် မာယာ ဆည်ကာ

“ ကိုဖိုးဒေါင်း ကိုဖိုးဒေါင်း ၊ လာ ... လာ ၊ ဟိုလူက ရိုက်သွားတယ် ။ အမယ်လေး ကယ်ကြပါဦး ” ဟု အော်ကာ ဦးဖိုးကူးကို ပွေ့ထားလေ၏ ။ ဦးဖိုးကူးသည် မေ့မြောနေလေပြီ ။ ပါးစပ်ကြီး ဟောင်းလောင်းနှင့် လူစီ၏ လက်ထဲ၌ ခွေခွေကလေး ဖြစ်နေလေ၏ ။ ဖိုးဒေါင်းသည် တောက်ထွန်း နောက်သို့ လိုက်သော်လည်း မျက်ခြည်ပြတ် သွားသဖြင့် ပြန်ပြေးလာလေ၏ ။ နောက် အမတ်ကြီးကတော် ပေါက်လာလေ၏ ။ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေလေ၏ ။ မျက်ရည်များလည်း ကျနေလေ၏ ။ လူစီခင်ခင်သည်လည်း မျက်ရည်များ ညှစ်ထုတ်ကာ တရှုပ်ရှုပ် ငိုလေ၏ ။ ဦးဖိုးကူးကို အိမ်ပေါ်သို့ ပွေ့တင်ထားကြလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့နံနက် ခုနစ်နာရီ လောက်မှ သတိရ လာလေ၏ ။ သတိရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်

“ လူစီရေ ၊ ကိုကို့ကို ကူပါဦးကွယ့် ” ဟု အော်နေလေ၏ ။ ဒေါ်ရွှေတုတ် သည်လည်း ကရုဏာဒေါသော ဖြစ်ပြီး -

“ တောက် ... ဒီတဏှာရူးကြီး ၊ တဏှာရူးချင်လို ဒီလို ဖြစ်ရတာ ။ အမှတ် မရသေးဘူး ” ဟု ဟစ်လေ၏ ။

“ ရွှေတုတ်ရေ ၊ ခင်ခင်ကောကွ ”

“ တော့်ခင်ခင် လင့်နောက် လိုက်ပြေးသွားပြီတော့ ” ဟု အော်ပြောလိုက်လေ၏ ။ ဦးဖိုးကူးသည် မိမိ နားကို မယုံ သလိုလို ဖြစ်နေလေ၏ ။ သို့သော် ဒေါ်ရွှေတုတ်သည် သည်စကားကိုပင် ကျယ်ကျယ်ပြောသောကြောင့် နားကြား မလွဲတန်ရာ ။ ဒေါ်ရွှေတုတ် ကသာ မလိုတမာ ပြောလိုက်သည် ထင်သဖြင့် -

“ အကောင်း မေးတာပါကွယ့် ၊ ခင်ခင်ကော ”

“ ရှင့်မယားကလေး လင့်နောက် လိုက်ပြေးပြီ ဆိုတာ မယုံဘူးလား ။ လက်ဝတ်လက်စားတွေ အားလုံးကိုတောင် ယူသွားတယ် ” ဟု ပြောလိုက်ရာ ဦးဖိုးကူးသည် မျက်လုံးများ ပြူးသွား၍ “ ဟင့် ဟုတ်ပေ့ကွာ ” ဟု ညည်းကာ မေ့မြော သွားပြန်လေ၏ ။ ထိုသို့ မေ့ရာမှ ပြန်မလူတော့ဘဲ နောက်ဆုံး၌ “ အမယ်လေး …  ဦးဖိုးကူးရဲ့ ၊ သွားတော့မလားကွယ် ” ဟူသော ဒေါ်ရွှေတုတ်၏ ငိုသံကြီးနှင့် ခွေးကြီးအူသံကို ကြားရလေသတည်း ။

••••• ••••• •••••

ဦးဖိုးကူး ကွယ်လွန်ပြီး နောက် ဘိုင်အီလက်ရှင်း ခေါ်  ကြားရွေးကောက်ပွဲကို ကျင်းပမည်ဟု ကြော်ငြာလေသည် ။ နယ်သူနယ်သားတို့လည်း ဦးဖိုးကူး ထက် သာသော မင်းတိုင်ပင် အမတ်များကို ရှာကြလေသည် ။ ၎င်းတို့သည် တွေ့မည် မတွေ့မည်ကို ရွေးကောက်ပွဲ ပြီးမှသာ သိရလေတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ။

 ▢  သိန်းနေနွယ် 

📖 ဒီးဒုတ် သတင်းစာ

      အတွဲ - ၁၁ ၊ အမှတ် -၂၉

      ၄ မေ ၊ ၁၉၃၅