ဗေဒါမောင်မောင်

❝ ဗေဒါမောင်မောင် ❞

        ( ရေအေး )

၁ ။

တစ်ခုသော တနင်္ဂနွေနေ့ မနက်ခင်း အိပ်ရာထ,ချိန်တွင် ဆေးရုံအုပ်ကြီး ဦးမောင်မောင်သည် သူ့ကိုယ်သူ မှန်ထဲတွင် အမှတ်တမဲ့ ကြည့်မိ၏ ။ ထိုအခါ ကြာဆံချောင်း ကဲ့သို့ အဖြူများများ ၊ အနက်နည်းနည်း ဆံပင်များကို သတိထားမိ၏ ။ တွန့်လိမ်ချင် နေသော အရေးအကြောင်းများကိုလည်း ဂရုပြုမိသည် ။ မျက်လုံးထောင့်စွန်းတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်နေသော ကြက်ခြေထောက်ကို လည်းကောင်း ၊ မေးစေ့ အောက်နားတွင် တွဲရွဲကျနေသော အရေပြားတွန့်များကို လည်းကောင်း ရိပ်ခနဲ ဆိုသလိုပင် အမှတ်ထားမိသည် ။ စိတ်ထဲမှမူ “ အမယ်လေးလေး အိုစာသွားလိုက်တာပါလား ” ဟု ရေရွတ်မိ၏ ။ အခြားသူများ အဖို့ကား “ အသက်ကြီးလာပြီ ဆိုတော့လည်း ရုပ်အဆင်းအင်္ဂါတွေ ပျက်ပြီပေါ့ ” ဆိုသည့် တရားနွှယ်သည့် အတွေးမျိုး တွေးမိကောင်း တွေးမိနိုင်သော်လည်း ဦးမောင်မောင်ကား ထိုသို့ ဆက်မတွေးမိ ။ သူ၏ အဆီများ စုပြီး ဖောင်းတင်းနေသည့် ပါးစုန့်ကြီးကိုသာ စိတ်တွင် မြင်အောင် ကွက်ကြည့်ပြီး “ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူများတကာ အသက်ခြောက်ဆယ် နီးရင်ဖြင့် ဒီထက် အိုစာကြတာပဲ ။ ငါ့ဖြင့် ပါးရေတောင် တွန့်သေးတာ မဟုတ်ဘူး ” ဟု ကိုယ့်ဘက် ကိုယ် ယက်ကာ ဆက်တွေး၏ ။ ထိုသို့ တွေးရင်းပင် ဦးမောင်မောင်သည် သူ့ ခေါင်းပေါ်မှ ဆံပင်ဖြူများကို ဖုံးဖိရန် အလို့ငှာ ဆေးဆိုးခြင်းကို ခပ်သွက်သွက် လုပ်၏ ။ မျက်လုံးထောင့်စွန်းရှိ ကြက်ခြေများ လျော့ပါးစေရန် အရေပြား တင်းစေသော ဆေးကို လိမ်း၏ ။ ပြီးလျှင် မှန်ကို ရှေ့တိုး နောက်ငင်ကြည့်ရင်း ရွှီခနဲ လေတစ်ချက် ချွန်လိုက်သေး၏ ။ ထိုသို့ ပြင်ဆင်ရင်းပင် ဦးမောင်မောင်၏ စိတ်သည် ငါးဆယ့်ရှစ် ဆိုသည့် သူ့အသက်နှင့် မကာဘဲ တစ် ဆယ့်ရှစ်နှစ်သား လူပျိုပေါက် ကဲ့သို့ မြူးထူးလာ၏ ။

ဒီနေ့သည် ဘုရားသခင် ကိုယ်တော်ပင် အလုပ်နားတော်မူသည့် တနင်္ဂနွေ မဟုတ်လား ။ သူလို လူ သာမန်အဖို့ အဘယ်ကြောင့်  မနားရမည်နည်း ။ ဘုရားသခင် ကိုယ်တော်သည် တနင်္ဂနွေ နားရက်တွင် မည်သို့သော အလုပ်မျိုး လုပ်တော်မူသည်ကို ဦးမောင်မောင် မသိ ။ ခေါင်းရှုပ်ခံကာ စဉ်းလည်း မစဉ်းစားမိ ။ စဉ်းစားရန် အချိန်ပိုလည်း ဦးမောင်မောင် တွင် မရှိ ။ သူသည် အလုပ် အလွန် ရှုပ်သော ဆေးရုံအုပ် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏ ။ သူ့ အဖို့ကား ရံဖန်ရံခါတွင် တနင်္ဂနွေ တစ်ရက်သည်ပင် အချိန် အပြည့်အဝ ရသည် မဟုတ် ။ သူ့အား ကြီးပွားစေမည့်သူ ၊ သူ့အား ဒုက္ခပေးနိုင် မည့်သူများကို စုဖိတ်ပြီး သကာလ “ ဆရာကြီးတို့ဖို့ ကျွန်တော် ပေးတဲ့ ပါတီဗျ ” ဟု အမည်တပ်ကာ သူ ဝါသနာပါသည့် သောက်စားသီဆိုခြင်းများကို ကျွဲကူးရေပါ ပြုလုပ်ရခြင်းမျိုး ရှိ၏ ။ ရံဖန်ရံခါတွင်လည်း သူ့အား ဖိတ်ထားသည့် ပွဲလမ်းသဘင်များသို့ မသွားချင်ပါဘဲ ဟန်ဟန်ပန်ပန် သွားနေရခြင်းများလည်း ရှိ၏ ။ ယခု တနင်္ဂနွေ သည်ကား ထိုသို့သော တနင်္ဂနွေမျိုး မဟုတ် ။ လုံးဝ လွတ်လပ်သော တနင်္ဂနွေ ဖြစ်၏ ။ ထို့ကြောင့်ပင် ဦးမောင်မောင်သည် မြူးသည်ထက် မြူးနေခြင်း ဖြစ်၏ ။

ဦးမောင်မောင်သည် လူ သည်သာ မြူးနေသည် မဟုတ် ။ စိတ်သည်လည်း ဖြိုးခနဲ ဖျတ်ခနဲ မတည်မငြိမ် ရှိလှ၏ ။ သို့သော် လုံးဝ လွတ်ထွက်သွားသည် အထိကား မပျော်ဝံ့သေး ။ ပါးပါးလျလျ ဆံပင်ကို ဘီးဖြင့် တရွှပ်ရွှပ် အကြိမ်ကြိမ် ဖြီးရင်း ဟန်ကိုယ့်ဖို့ ဆိုသကဲ့သို့ပင် မှင်မောင်း တည်တည်ဖြင့် “ အင်း ... အေဒီက လာခဲ့ပါ ဆိုလို့သာ သွားရမယ် ၊ ကိုယ်ဖြင့် ခင် မပါတော့ မသွားချင်ပါဘူး ” ဟု အကဲခတ်သလို ကြည့်နေသော ဆေးရုံအုပ်ကြီးကတော်အား ညုတုတု လုပ်ရသေး၏ ။ စိတ်ထဲ၌မူကား “ အင်း ပပလေးတော့ စောင့်ရလွန်းလို့ စိတ်ကောက်နေလောက်ပြီ ” ဟု တွေးမိ၏ ။ “ ချော့ရတော့မှာပဲ ” ဟု တွေးမိသော အခါ သက်ပြင်း တစ်ချက်သည် ထိန်းထားသည့် ကြားမှ ဝူးခနဲ ထွက်သွား၏ ။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးကတော်သည် “ ခင် မပါတော့ မသွားချင်ပါဘူး ” ဟူသော စကားကို ကြား၏ ။ “ ဝူး ” ခနဲ သက်ပြင်းချသည်ကို မြင်၏ ။ ထိုနှစ်ခု ကြားမှ ဆေးရုံအုပ်ကြီး၏ အတွေးကို မြင်သည် မဟုတ် ။ ထို့ကြောင့်ပင် “ အမယ်လေး ငါ့ယောက်ျားက ငါ့ကို တကယ် ချစ်ရှာတာပါလား ” ဟု တွေးကာ ပီတိလှိုင်းလုံးကြီးသည် ရင်ဝတွင် ဆို့၏ ။ ထို့ ကြောင့်ပင် “ အို မောင်ရယ် ဒါက တိုးတက်ရာ တိုးတက်ကြောင်းပဲ ။ အေဒီ သာ သဘောကျရင် ... ” ဟု စကားကို အစမရှိ အဆုံးမရှိ ပြောကာ သူ့လင်ကြီးအား ရှောရှောရှူရှူ သွားခွင့်ပြု၏ ။ ထို့နောက်တွင်ကား ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် မြင်းဇောင်းမှ လွှတ်သော မြင်းကဲ့သို့ လှစ်ခနဲ အိမ်မှ ထွက်လေ၏ ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

ဆေးရုံအုပ်ကြီး၏ ကားသည် တစ်လမ်းဝင် တစ် လမ်းထွက် ကွေ့ကွေ့ကောက်ကောက် သွားနေ၏ ။ လေး ၊ ငါးမိုင်ခန့် မောင်းပြီး လေး ၊ ငါး ၊ ခြောက်ကွေ့မျှ ကွေ့ပြီးချိန်တွင်မူ ချောင်ကျပြီး သာ တောင့်သာယာ ရှိသော နေရာတစ်ခု ရှေ့၌ ရပ်၏ ။ ထိုနေရာသည်ကား ဆေးရုံအုပ်ကြီးနှင့် သူ၏ ပပတို့ ချိန်းတွေ့နေကျ နေရာတည်း ။ ကားရပ်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် “ အိစက်ညက်ညောတဲ့ ဖဲမွေ့ရာပေါ်ဝယ် ချစ်ဗျူဟာကျင်းလို့ ချစ်တလင်းခေါ်မယ် မေရယ် ” ဟူသော သီချင်းကို မြူးထူးသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏ ။ ထို့နောက် ကားထဲတွင် ကုန်းကုန်းကွကွဖြင့် ထိုင်ခုံနှစ်ခုကြား ကြမ်းပြင် အောက်တွင် တိုလီမုတ်စများဖြင့် ဖုံးဖိထားသော အထုပ် တစ်ထုပ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဆွဲထုတ်သည် ။ ထိုအထုပ်သည်ကား လွန်ခဲ့သည့် ကြာသပတေးနေ့က ဆေးရုံအချုပ်ဆောင်မှ မဆင်းချင်သေးသော လူနာ၏ ဆွေမျိုးတစ်ဦး လာရောက်ပြီး ပူဇာစ , ထားသော အထုပ်ဖြစ်၏ ။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးကတော် မမြင်စေရန် နှစ်ရက်တာမျှ တောခိုပြီး သကာလ ယခုမူ ဆေးရုံအုပ်ကြီးမှ သူ၏ ပပကို ဆက်သမည့် လက်ဆောင်ပဏ္ဏာအဖြစ် အရှင်လတ်လတ် ဘဝ ပြောင်းရချေတော့မည် ။ “ ဒီနေ့ တော့ကွာ ” ဟူသော အတွေးသည် ဆေးရုပ်အုပ်ကြီး၏ ရင်ကို တဖြည်းဖြည်း ပူလာစေ၏ ။ ခြေထောက်များသည်လည်း မြောက်ခနဲ မြောက်ခနဲ ။ လူသည် မြေကြီးနှင့် မထိသလို ရှိ၏ ။ ဟိုဝေးဝေး တစ်နေရာတွင်မူ သူ့အား လက်ပြနှုတ်ဆက်နေသည့် ယိုင်နွဲ့နွဲ့ အရိပ်ကလေး တစ်ခုကို မြင်လာရ၏ ။ ဆေးရုံအုပ်သည် ထိုအရိပ်အား လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်ရင်းပင် အာခေါင် ခြောက်လာပေ၏ ။

“ လူမင်း ရာဇာ ... နတ်မင်း ဒေဝါ ... ကြည်သာ ရွှင်ပျ ရှိစေသော် ၊ ကျွတ်ထိုက်သူများ ဝေနေယျာ ... ကျွတ်တမ်း လွတ်တမ်းဝင်စေသော် ”

ဦးမောင်မောင်၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းကလေးသည် ရုတ်ခြည်းပင် ထ,ကာ သီချင်းဆို၏ ။ ဆေးရုံအုပ်သည် အလိုမကျဟန်ဖြင့် စိတ်ပျက်လက် ပျက်ပင် “ ဟာကွာ ” ဟု ရေရွတ်မိ၏ ။ ဖုန်းကို မဖြေဘဲနေရန် စဉ်းစားမိသေးသည် ။ သို့သော် ကြာကြာ မစဉ်းစားနိုင် ။ ဖုန်း၏ မျက်နှာပြင်တွင် ပေါ်နေသည့် “ ဝန်ကြီးချုပ်၏ ပီအေ ” ဆိုသည့် စာတန်း ကြောင့် လျှာခလုတ်တိုက် မတတ် ဖုန်းကို ပြန်ဖြေလိုက် ရ၏ ။ ခဏမျှကြာလျှင် ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် ပပ၏ အနားတွင် ရိုရိုကျိုးကျိုး ရပ်ကာ ရှိ၏ ။ အသံသည်ကား ချော့ချော့မော့မော့ ပျော့ပျော့ပျောင်းပျောင်း ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ့လက်ဝါး ပြန့်ပြန့်ကြီးဖြင့် ပပ၏ ခါးကို ပွတ်ဆွဲကာ သူ့နှာခေါင်းဖြင့် ပပ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းကို အတင်းထိုးပြီး “ နော် … နော် ” ဟု အဆုံးသတ်လိုက်သည် ။ ပပ မူကား ကျေနပ်ဟန် မပြ ။ “ သူ့မှာ ဘယ်တော့မှ မအားဘူး ” ဟု နွဲ့နွဲ့တဲ့တဲ့ ဆိုသည် ။ ကိစ္စကား ဝန်ကြီးချုပ်၏ ညီ အသည်းအသန် နေမကောင်း ဖြစ်သဖြင့် ဆေးရုံတက်ရန် လာမည် ဖြစ်ကြောင်း ၊ ဝန်ကြီးချုပ်က သူ့ညီ ဖြစ်သူကို ဆေးရုံ လိုက်ပို့ရင်း ခဏပါလာမည်ဖြစ်ကြောင်း ၊ ဆေးရုံအုပ်ကြီးနှင့် အထူးကုသမားတော်ကြီးတို့သည် အဆင်သင့် ရှိနေစေလိုကြောင်း ၊ နာရီဝက် အတွင်း ရောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း တို့ကို ဝန်ကြီးချုပ်၏ ပီအေ ဆိုသူမှ ဖုန်းထဲမှ တစ်ဆင့် အရေးပေါ် သံချောင်းခေါက် လိုက်သောကြောင့်တည်း ။

“ အလွန်ဆုံးကြာ နှစ်နာရီ ပေါ့ကလေးရယ် ၊ ပါကြီး ပြန် လာခဲ့မယ်နော် ” 

ပြောရင်းပင် ဆေးရုံအုပ် သည် လက်ထဲ ပါလာသမျှ အထုပ်နှင့် အိတ်များကို ပြန် ကောက်ပြီး ခပ်သွက်သွက် ထ , ၏ ။ ထိုနောက်တွင် မကျေနပ်သလို တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေသော ပပအား ခပ်သာသာ ဝင်တိုက်ပြီး “ အဲဒီ အခါကျရင်တော့ အကြော ကောင်းကောင်း လျှော့ပေးရမယ်နော် ” ဟု မျက်နှာချိုသွေးသလို ဆို၏ ။ များမကြာမီ အချိန်တွင် ဆေးရုံအုပ်ကြီး ချိုင်းကြားတွင် ညှပ်လာသော အထုပ်ကလေးသည် သူ၏ မူလနေရာဖြစ်သော ထိုင်ခုံ နှစ်ခုကြား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး ကားလေးသည်လည်း ဆေးရုံဘက်ဆီသို့ တရိပ်ရိပ် ဦးတည်ပြန်၏ ။

••••• ••••• •••••

၃ ။

ဆေးရုံအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာသည် စူပုပ်တင်းမာနေ၏ ။ သူ့ပါးစပ်မှလည်း “ တစ်ခုခုဆို အားလုံး တန်းစီပြီး ပြုတ်သွားမယ် ” ဟု ရေရွတ်၏ ။ အကြောင်းကား သူအကြိမ်ကြိမ် ကြိုဖုန်းဆက် ထားသည့် ကြားမှပင် တာဝန်ကျ အထူးကုဆရာဝန်ကြီးသည် မလာသေး ။ ထို့ပြင် တာဝန်ကျ လက်ထောက်ဆရာဝန်လေး၏ ပုံစံ အေးတိအေးစက် ကလည်း သူ့ကို ထီမထင်သလို ၊ သရော်နေသလိုလို ။ ဆရာမတွေ ကြည့်ရတာ ကလည်း စေတနာ မပါဘဲ ဝတ္တရားကျေ အလုပ် လုပ်နေကြသည့် ပုံစံမျိုးဟု သူ ထင်နေ၏ ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဝန်ကြီးချုပ် ဘေးနား ရပ်ပြီး “ ဟုတ်ကဲ့ ” ဟု တွင်တွင်ရွတ်နေသည့် သူသာ ဒေါသပိုတိုး လာရ၏ ။ နောက်ဆုံး သူ့စိတ်ထဲတွင် “ နေဦး ၊ နောက်ရက်မှ ဖျားနာဆောင် တစ်ခုလုံး ခေါ်ပြီး ဆူပစ်ဦးမယ် ” ဟု နိုင်ရာ တွေးလိုက်မှ စိတ်ထဲ ကျေနပ် သလိုလို ဖြစ်၏ ။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီး ဝန်ကြီးချုပ် ပြန်သွားချိန်တွင်မူ ဆေးရုံအုပ်ကြီး၏ ခေတ္တ သိမ်းဆည်းထားသော ဒေါသများသည် တော်သလင်းကာလ အုန်းအုန်းဒိုင်းဒိုင်း ရွာချတတ်သည့် မိုးကဲ့သို့ ရှိလေ၏ ။ 

“ ဒီမယ် မပြောချင်လို့ ကြည့်နေတာ ။ ခင်ဗျားတို့ ဖျားနာဆောင် တစ်ခုလုံးက အထူးကုလည်း အတူတူ ၊ လက်ထောက်ဆရာဝန်လည်း အတူတူ ၊ ဆရာမလည်း အတူတူ ကိုယ်က တစ်လောကလုံးကို လုပ်ကျွေး နေရသလို မျက်နှာကြော တင်းလွန်းတယ် ။ တခြား လူနာတွေဆို မပြောပါဘူး ။ အခုက ဝန်ကြီးချုပ် ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့တဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ညီ ။ ဘယ်သူတွေ ဘယ်လို ပြောပြော ဖားရမယ် ။ သူတကာတွေက ဒီလို အခွင့်အရေး ရချင်လို့ နည်း လမ်း ရှာနေရတာ ၊ အခုက ရှာစရာ မလိုဘဲ ကိုယ့်ဆီကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ကြီးရောက်လာတာ ။ ဘယ်လောက် ကုသိုလ်ထူးလဲ ။ တကူးတက အောက်ကျို့ပြီး သွားနေစရာလည်း မလိုဘူး ၊ ကိုယ့် ပိုက်ဆံလည်း ကုန်တာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒါပဲနော် ၊ မပြောမရှိနဲ့ သူတို့က တတ်နိုင်ဦးတော့ အားလုံးကို အလကား ပေးပါ ။ ဘာဖိုးမှ မတောင်းပါနဲ့ ” ဟု အားလုံးကို သိမ်းကျုံးကြည့်ကာ ခပ်မာမာ ပြောပြီး လှည့်ထွက်ခဲ့သည် ။ စိတ်ထဲမှလည်း “ ဟင်း ... ဟိုက မကြည်ရင် အားလုံး ဒုက္ခ ရောက်သွားမယ် ဆိုတာ နားမလည်ကြဘူး ” ဟု ဆက်တွေးမိ၏ ။ သို့သော် သူ့စိတ်သည် ထိုကိစ္စတွင် ကြာရှည် မတည် ။ လည်တံရှည်ကလေးဖြင့် စောင့်မျှော်နေရှာမည့် ပပထံသို့ စိတ်သည် လှစ်ခနဲ ပြေး၏ ။

••••• ••••• •••••

 ၄ ။

“ ကိုယ်လည်း အားလုံးကို လှည့်ပတ်ပြီး ဆူပစ်လိုက် တယ် ။ ဘယ့်နှယ် သူတို့က ဝန်ကြီးချုပ်ကို ဘာထင်နေ တယ် မသိဘူး ။ ဟိုက ဟို ဟာ လုပ်လို့ သူတို့ ဒုက္ခရောက်မှ အဘ ကယ်ပါ ၊ အစ်မ ကယ်ပါ ဖြစ်ကြဦးမယ် ” 

ဦးမောင်မောင် ပါးစပ်က တတွတ်တွတ် ပြောနေသလို လက်သည်လည်း အငြိမ် မနေ ။ ပပ၏ မေးစေ့ကို ဖျစ်သည် ၊ နားရွက်ကို ပွတ်သည် ၊ ဆံပင်ကိုလည်း ဖွ လိုက်သေးသည် ။ ထို့နောက်တွင် ဘူတာ စဉ်ဆက်မပြတ် ခုတ်သော ရထား ကဲ့သို့ပင် ဦးမောင်မောင်၏ လက်သည် ပပ၏ ရွှေရင်အစုံကို ဝဲသွား ပြန်၏ ။ ထိုအခါ ဆေးရုံအုပ်ကြီးအား မြတ်နိုးကိုးစားသော အကြည့်ဖြင့် တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေသော ပပသည် “ အွန် ... ပါကြီးနော် ” ဟု ညည်းကာ ကိုယ်ကို တွန့်၏ ။ “ ပပ အတွက် ခြံဝင်း တစ်ခုလောက် ဝယ်ပေးပါ ပြောတော့ မဝယ်ပေးဘဲနဲ့ ” ဟုလည်း ငြူစူသလို ဆက်လိုက်သေး၏ ။ ထိုစကား ကြားလျှင် ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် ပပ ကိုယ်ပေါ် ဆော့ကစား နေသည့် လက်ကို ရုပ်ကာ ထ,ထိုင်၏ ။ “ ဟူး ” ခနဲ နေအောင်လည်း သက်ပြင်းကို ချလိုက်သေး၏ ။

“ ပပရယ် ပါကြီး ပြောပြီးပြီပဲ ။ အခုတလော အိမ်က ဗိုင်းတာမကြီးက အသုံး စရိတ်တွေ အရမ်းစိစစ်နေ တယ် ။ လစာလည်း လစာ မို့ ၊ ကြားပေါက်လည်း ကြား ပေါက်မို့ ။ ဆေးတင်ဒါကိစ္စ တုန်းက ဆေးကုမ္ပဏီတွေ ဆီက ရတဲ့ ငွေတွေလည်း အကုန် အဲဒီဟာမကြီးပဲ လက်ဝါးကြီး အုပ်သွားတာ ။ ကြည့်ရတာ ကိုယ်တို့ ကိစ္စများ နည်းနည်း ရိပ်မိနေသလား မသိဘူး ။ ဒါကြောင့် ခဏဆိုင်းပါဦး ။ ပပ လိုချင်တဲ့ ဝင်းတစ်ခု နောက် မကြာခင် ပါကြီး ဝယ်ပေးပါ့မယ်လို့နော် ပပ ” 

ချော့ချော့မော့မော့ ပြောရင်း ဦးမောင်မောင်၏ နှာခေါင်းသည် ပပ၏ လည်ပင်းနား ဝဲခနဲ ရောက်သွားပြန်၏ ။ ပပ သည်လည်း ငြိမ်မနေ ။ “ ဟွန့် သူ့ကို ပြောလိုက်ရင် ဒီလိုချည်းပဲ ။ အိမ်က မိန်းမကြီးက ဘာဖြစ်လို့ ညာဖြစ် လို့နဲ့ ။ ကွာပစ်လိုက်ပါဆိုတော့လည်း မကွာဘူး ” ဟု ပြောရင်း ဦးမောင်မောင်၏ အနမ်းအား ကိုယ်ကို ယိမ်းကာရှောင်သည် ။ ပါးစပ် အဖြဲသားဖြင့် တဟဲဟဲ ရယ်နေသော်ငြား ဆေးရုံအုပ်၏ စိတ်ထဲတွင်ကား မကျေနပ်စိတ်ဖြင့် တလိပ်လိပ် ရှိလေပြီ ။

“ ကြည့်ရတာ ဒီကောင်မလေး တတိယခင်သန်းအေး ဖြစ်ချင်ပြီ ထင်တယ် ” ဟု ပပ မတိုင်မီ သူနှင့် ပလူးခဲ့ဖူးသည့် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို သတိရလိုက်သေး၏ ။ “ မိန်းမတွေများ လိုချင်တာချည်းပဲ ၊ မလိုတာကို မရှိဘူး ” ဟု မိန်းမသားထု တစ် ရပ်လုံးကိုလည်း ဝေဖန်မိ၏ ။ နောက်ဆုံးတွင် “ စိန်လေးတွေက ခံ့လည်းခံ့ ၊ သန့်လည်း သန့်တော့ ယူလိုက်ရမလားလို့ ” ဟူသော ဆေးရုံအုပ်ကြီး ကတော်၏ အသံကို ပြန်ကြားရင်း အိမ်က ဟာမလည်း အတူတူ ဟု အဆုံးသတ် တွေး၏ ။ မကြာသေးခင်ကပင် ဆေးရုံအုပ်ကြီး နှာခေါင်းအား မတူသလို မတန်သလို ရှောင်သွားသည့် ပပသည် သူမ၏ ပါးအား ဆေးရုံအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာနား အတင်း တိုးကပ် လာပြီး “ အခု အိမ်ဝင်း အဆင် မပြေသေးရင်လည်း မဝယ်ပေးပါနဲ့ဦး ။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံဆယ်သိန်းတော့ ပေး ။ ပပ လုပ်စရာရှိလို့ ” ဟု တောင်းပြန်လျှင် ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ရုတ်တရက် အသက်ရှူ ကျပ်လာသလို ခံစားရ၏ ။ ထိုစဉ် “ လူမင်းရာဇာ ၊ နတ်မင်း ဒေဝါ ” ဟူသော ဖုန်းခေါ်သံ ကြားလျှင် ထွက်ပေါက်ရပြီး မျက်နှာကြီးသည် ရုတ် တရက် ဝင်းလက်လာသည် ။

“ လူမှုရေးဝန်ကြီးရယ် ၊ ပြည်နယ်တရားလွှတ်တော်ချုပ်ရယ် ဝန်ကြီးချုပ်အိမ် လူနာ လာမေးကြရင်း နှစ်ယောက်လုံး ခေါင်းမူးတူးတူး ရှိတဲ့ ကိစ္စလေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆေးစစ်ချင်လာကြလို့ ဆေးရုံကို လာမလို့တဲ့ ။ နှစ်နာရီခွဲလောက် ရောက်မယ်တဲ့ ။ အဲဒါ အခုက နှစ်နာရီကျော်ပြီ ဆိုတော့ ပါကြီး သွားမှ ဖြစ်တော့မယ်နော် ... ပပ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အခွင့်အရေးပဲ မဟုတ်လား ။ ကံကောင်းရင် ပပ အတွက် ဝင်းတစ်ဝင်းလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ ။ ပါကြီး အတွက်လည်း တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တာပဲ ”

ပြန်တော့မည့် အရေးကို စူတူမူတူဖြင့် ဆန္ဒပြနေသည့် ပပအား ချော့ရင်း ဆေးရုံအုပ် ကြီးသည် ပစ္စည်းများကို ကောက်သိမ်း၏ ။ သူ့မျက်နှာသည် စိတ်မကောင်းဟန် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့စိတ်သည်ကား ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် တလွင့်လွင့် ။

••••• ••••• •••••

၅ ။

“ ရုံးပိတ်ရက်ကလေး အနားယူရမလားလို့ ၊ ဆေးရုံကို သွားလိုက် ပြန်လိုက်နဲ့ကို တော့ လောစံခွေသွားတာပဲ အဟင်းဟင်း ”

ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် နေ့ခင်းမှ အဖြစ်အပျက်များ ဖုံးတန်ဖုံး ၊ ဖိတန်ဖိ၍ ဇာတ်စုံခင်း ၊ တဟင်းဟင်း မျဉ်းရယ်ရင်းပင် နောက်ဆုံး အတွေး တစ်ခု တွေးမိကာ သက်ပြင်း ချမိ၏ ။ ကောင်းကင်တွင် ကြယ်များသည် မရေမတွက် နိုင်ဘိ သကဲ့သို့ပင် ဝန်ကြီးချုပ် ၊ ဝန်ကြီးနှင့် သူတို့၏ အမျိုးများသည်လည်း မရေမတွက်နိုင် ရှိလှ၏ ။ စဉ်းစားရင်းပင် မရပ်တန့်နိုင်ဘဲ “ အင်း ... ဝန်ကြီးချုပ်က မောင်နှမ ခုနစ်ယောက် ရှိတာတဲ့ ။ တစ်ယောက်ကို လေးယောက်စီပဲ မွေးဦး ၊ တူ , တူမ နှစ်ဆယ့်ရှစ်ယောက် ၊ သူ့ မြေးတွေ ဆိုရင်တော့ ဘုရား ... ဘုရား ” ဟု ဆက်တွေးမိ၏ ။ ထိုတင် မရပ်နိုင်သေးဘဲ “ ဒါနဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ အဘွားက သားသမီး ဆယ့်တစ်ယောက် မွေးခဲ့တာတဲ့ ” ဟု အထက်ကို ဆန်မိပြန်လျှင် အသက်ရှူမဝ သလိုလို ဖြစ်လာ၏ ။ “ ဒါက ဝန်ကြီးချုပ် တစ်ယောက်စာ ရှိသေးတာ ၊ ဝန်းကြီးကိုးပါးရဲ့ အမျိုးတွေပါ ထပ်ပေါင်းရင်တော့ ... ” စာရင်းဆန့်မိချိန် တွင်ကား လက်ထဲ ကိုင်ထားသော ပုတီးသည် “ ဒေါက် ” ခနဲ ကြမ်းပြင်ထက် ပြုတ်ကျ၏ ။

ထိုစဉ် ဘယ်ကဘယ်လို လွင့်လာသည် မသိသော သီချင်းသံသည် ဆေးရုံအုပ်၏ နားအတွင်းသို့ ဝေ့ဝေ့၀ဲဝဲ ရောက်လာ၏ ။ ယင်းကား အခြား မဟုတ် ။ ဆရာ ဇော်ဂျီ၏ နာမည်ကြီးလှသည့် ပန်းပန်လျက်ပဲ ကဗျာကို အသွားထည့်ထားသည့် သီချင်းတည်း ။ 

“ ဘဲအုပ်က တစ်ရာနှစ်ရာ မဗေဒါက တစ်ပင်တည်း ... အယက်ကန်ခံလို့ ... ဗေဒါပျံ ... အံကိုခဲ ... ပန်းပန်လျက်ပဲ ”  

သီချင်းသံ ကြားလျှင် ဦးမောင်မောင်၏ စိတ်သည် အတန်ငယ် ငြိမ်ပြီး အေးချမ်း သလို ခံစားလာရသည် ။ 

“ ဪ ဘဲက အကောင် တစ်ရာ ၊ မဗေဒါက တစ်ပွင့်တည်း ” ဟု တီးတိုးရေရွတ်မိ ချိန်တွင်ကား သူ့ကိုယ်သူ သနားစဖွယ် ဗေဒါနှင့် တူ သည်ဟု ထင်လာ၏ ။ သူ့ဘဝ သည်လည်း ဝန်အပါးက တစ်ရာ ၊ ဆေးရုံအုပ်က တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်လော ။ ထို့နောက် ဦးမောင်မောင်၏ စိတ်သည် ရေတွင် မျောနေသည့် ဗေဒါပန်းကလေး နောက်သို့ လိုက်ပါ ခံစားရင်း တငြိမ့်ငြိမ့် ဖြစ်လာ၏ ။ ရေလှိုင်းပုတ်၍ ဗေဒါ မြောက်လျှင် သူ့စိတ်သည်လည်း မြောက်ခနဲ ဖြစ်၏ ။ ဗေဒါပန်းကလေး လှိုင်းဖုံးသွားချိန်တွင်ကား သူ့မှာ မွန်းကျပ်ကာ ငိုမိ လုလု ။ ထိုစဉ် သူ့နား အတွင်းသို့ ဆေးရုံအုပ်ကြီးကတော်၏ ဝေဖန်သံ ဆိုးဆိုးသည် အတင်းပင် ဝင်လာလေ၏ ။ 

“ ကြည့်ရတာ ဒီသီချင်း ရေးတဲ့သူက ဗေဒါပင် တော်တော် ရှားတဲ့ အရပ်မှာ မွေးတယ် ထင်ပတော် ။ ကျုပ်တို့ ငယ်ငယ်တုန်းကများ ရွာ အနောက်ဘက်က ချောင်းထဲ များ ဘယ့်နှယ် ဗေဒါပင်တွေ များ ပေါချက် ။ ပြီးတော့ ဘဲ လည်း မမွေးကြ ၊ မွေးတဲ့သူ ကလည်း နည်းနည်း ၊ တစ်ရွာလုံးမှ လေး ၊ ငါး ၊ ခြောက် ကောင် ဆိုတော့ တစ်ခါတစ်ခါ ဗေဒါအုပ်နဲ့ ဘဲတွေနဲ့ တိုးရင် ဘဲတွေခမျာ ရှောင်မရလို့ မျောတောင်ပါတယ် ”

ဆေးရုံအုပ်၏ မဗေဒါ ဖီလင်သည် ရုတ်ခြည်းပင် ပျောက်၏ ။ ထိုနောက် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့မိန်းမအား စူးစူးကြီး ကြည့်မိ၏ ။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးကတော်သည်ကား လရောင်၏ အလင်းဖျဖျ လှည့်စားမှုတွင် ဦးမောင်မောင် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မမြင် ။ ဗေဒါ ၊ ဘဲတို့နှင့် စကားဆက်ကာ အမှိုက်တို့ ၊ ဒိုက်တို့ အကြောင်း ဋီကာချဲ့နေ၏ ။ ဦးမောင်မောင်ကား ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းပင် သူ့မိန်းမ၏ အသံပြာပြာကို ဘဲအော်သံ တဂတ်ဂတ် အဖြစ် ကြားလာ၏ ။ ရိုးတိုးရိပ်တိပ် အမှောင်တွင် ကြည့်ရင်း သူ့မိန်းမအား ခြေပြားကြီးကြီး ၊ လမ်းလျှောက်လျှင် ယက်ကန်ယက်ကန် ၊ ကားရားကားရားနှင့် ဘဲဆူဆူဖြိုးဖြိုး တစ်ကောင် အဖြစ် မြင်လာ၏ ။ နောက်ဆုံး “ ဟုတ်တယ် ၊ ဟို ဝန်မျိုး တစ်ရာ့တစ်ပါးလည်း ဘဲတွေပဲ ။ ငါ့ဆီကနေ တစ်ခုပြီး တစ်ခု လိုချင်နေကြတဲ့ သင်းတို့လည်း ဘဲတွေပဲ ” ဟု ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ် တွေးပစ်လိုက်၏ ။ ပြီးလျှင် “ ငါ့မှာသာ …. ” ဟု သူ့ကိုယ်သူ သနားသော အတွေးကို ဆက်၏ ။ ထို့နောက်တွင်ကား ကျနေသည့် ပုတီးကို ကောက်ပြီး မျက်လုံး စုံမှိတ်ကာ “ အနိစ္စ ၊ ဒုက္ခ ၊ အနတ္တ ” ဟု နာနာရွတ်၏ ။ ပါးစပ်ကသာ တရားစာကို ဒုက္ခချင်း ထပ်အောင် ရွတ်နေသော်လည်း စိတ်ကမူ မငြိမ် နိုင်သေး ။ တဖြည်းဖြည်း တိုးလျ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဗေဒါ သီချင်းသံ နောက်သို့ အမျှင်တန်းနေ၏ ။

 ⎕ ရေအေး

📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း

     မေ ၊ ၂၀၁၆