ပါးထက်ဝတ်မှုန်

 

❝ ပါးထက်ဝတ်မှုန် ❞
        ( ဆူးငှက် )

“ မြိုင်ခြေငယ် သင်းပါလို့
အင်ကြင်းငယ် ရွှေဖီ
ဝတ်မှုန်ငယ်စီသည် ...
မြစ်နဒီ သောင်တခိုက
မောင်မယ်ညို
မြူးပြန်တော့တယ်လေး .. ”

နေသည် ဒက္ခိဏယဉ်စွန်းတန်း ဆီသို့ တိမ်းညွတ် ယိမ်းယိုင် နေရာမှ ခေါင်းထောင် ထူမတ်လာ၏ ။ ထိုအခါ တောင်လေက သြဘာပေးသည် ။ နည်းနည်းလေး ထူမတ်လာသည်နှင့် အပူစွမ်းက သိသိသာသာ ပြသည် ။ သစ်ပင်သစ်တော တချို့ ရွက်ကြွေခါချ ပူပန်ကြ၏။ သစ်ပင်သစ်တော တချို့ကမူ ရွက်သစ်စိမ်းစို ၊ ပရစ်ဖူးနုသစ်တို့ ဖြင့် အံတုပြန်သည် ။ ထိုအ ခါမှ အားငယ်ရွက်ကြွေသစ်တောတို့ အားသစ်လောင်းသည် ။ ရွက်သစ် ဖူးတို့ စို့တက်ကြကုန်၏ ။ မြောက်လေ သွေးသွေး ဟိမ၀န္တာ အအေးက မ ဆုတ်ခွာချင့် ဆုတ်ခွာချင် ။ ဒါပေမယ့် သူ့ရာသီက ကုန်ချေပြီ ...။ ပြန်ပေ ဦးတော့ “ နှင်းရေ ..” ။

၁၂ လရာသီ မစွန်းမီ ပြန်လာဦးမည့် “ နှင်း ” ကို အကဲပိုစွာ တမ်းတ နေဆဲ ... သင့်ခနဲ မွေးလာသည့် မြတ်နိုးဖွယ် ရနံ့လေးက “ နှင်း ” ကို ရုတ်ခြည်း မေ့ပျောက်စေ၍ ဝေဒနာ တစ်ခုအား နိုးထစေပြန်၏ ။ ဩော် ... အပြောင်းအလဲ မြန်လှချည့်ရယ်လေ ။ ရနံ့လေးက ဝေးဝေးမှ လာပေမယ့် မှန်မိလွယ်လောက်အောင် အလုံးအဖန် အားကောင်းနေပြန်၏ ။

တောင်လေအဖော်က အပြေးကလေး လက်ဆွဲခေါ်လာတာ နေမှာ ပေါ့ ... ။ အနားရောက်ပါမှ မှတ်မိသွားသည် ။

ဟော ... သရဖီ ... ။

သဲနုန်းမြေ ရောစပ်ထားသော ရေဓာတ်ပါသည့် တလင်းမြေပြောင်ပြောင်မှာ ဟောတစ်ပွင့် ဟောတစ်ပွင့် နှင့် လုကောက်ခဲ့ရသည့် သရဖီ။ အလိုရမ္မက်ကြီးပြီး လောဘမသတ်နိုင်သူတို့ကမူ အပင်ပေါ်က သရဖီကို ဝါးစိမ်းလုံးရှည်ဖြင့် အလန့်တကြား ခုန်ဆင်းစေ၏ ။ ထိုအခါ အပျိုဖော်မဝင်သေးသော သရဖီငုံတို့လည်း ကြွေလွင့်ရရှာ၏ ။

လက်ခုပ် နှစ်ဖက်ဖြင့် အပြည့်အမောက် ရလာတော့ ဝါးနံ့ မပြယ်သေးသည့် ဆန်ခါခုံးလေးထဲ ထည့်ကာ ညဉ့်သိပ်ရေအေးအေးလေးနှင့် ဆေးလိုက်တော့ သရဖီတို့ မျက်စိကျယ် လန်းဆန်းကုန်ကြသည် ။ လှလှထွားထွား အပွင့်ကြီးတွေကို ကြွေပန်းကန်ပြား သန့်သန့်လေးထဲ ထည့်ကာ ဘုရားတင်မည် ။

ကျန်သရဖီပွင့်လေးတွေကို ဆန်ကာခုံးလေးထဲမှာပဲ အပ်ချည်ကြိုးလေးနှင့် သီကာ ပန်းကုံးထွားထွား တစ်ကုံး ကုံးမည် ။ ပြီးတော့ ဆန်ခါခုံးလေးထဲ ခွေထည့်ပြီး ရေဆွတ်ထားသည့် အဝတ်သန့်လေးနှင့် အသာအယာ ဖုံးအုပ်ကာ စိမ့်နေအောင် အေးသည့် ရေအိုးစင်လေး အောက် ထားသည် ။

ဆွမ်းကပ် ၊ ဆွမ်းလောင်း ၊ အိမ်ဝေယျာဝစ္စ လုပ်ဖွယ်ရာ ကိစ္စများ ပြီးစီးမှ ရေမိုးချိုး ၊ ခေါင်းလျှော် ၊ သနပ်ခါးတွေ မှုန်နေအောင် လိမ်းကာ အဝတ်အစား အသစ် ဝတ်ပြီး တင်ပါးနားဆီထိ ရှည်လျားဖြောင့်စင်းသော ခေါင်းလျှော်ပြီးစ ဖားလျားချ ဆံပင်ကို စိတ်ရှည်စွာ ဖြီးသင်၍ နဖူးဆံစ ဆီမှာ သရဖီပန်းကုံးကို ဝေနေအောင် ပန်တော့သည် ။

အဲသည် နေ့က ကနဦး ပထမဦးဆုံး သရဖီပန်းတွေ စပွင့်တဲ့ နေ့ ။

ကနဦး ပထမဆုံး သရဖီတွေ စပွင့်တဲ့ နေ့က သရဖီပန်းကုံးလေးက သနပ်ခါးကျောက်ပြင်ဘေးက ထန်းခေါက်ဖာလေးထဲမှာ ရှိသည် ။ နောက်နေ့ မနက်မှာလည်း ခြံထောင့် သရဖီပင်ကြီးက ညွတ်နေအောင် ပွင့်လို့ ဘုရားတင် ၊ ပန်းကုံးရုံမက အိမ်နီးချင်းတွေဆီ အထိ ဝေလိုက်ရသေး၏ ။ ထိုသရဖီကုံးလည်း နွမ်းကြေသွားတော့ ထန်းခေါက်ဖာလေး ထဲမှာပဲ ထည့်ထား၏ ။ ဤသို့ဖြင့် သရဖီတွေ ဝေနေအောင် ပွင့် ၊ သရဖီကုံးတွေ ဝေနေအောင် ပန်ပြီး သကာလ ထန်းခေါက်ဖာလေးထဲက သရဖီကုံး ဟောင်းလေးတွေလည်း သွေ့နေအောင် ခြောက်သွေ့သွားကြပါပကော ။

သရဖီပန်းကုံးလေးတွေ မရိုးနိုင်အောင် ဝေနေအောင်ပန်ဆဲ ... မမ၏ ပါးထက်က သနပ်ခါးရနံ့က ထူးခြားစွာ ရနံ့ မွှေးလာသည် ။ အစွန်းအထင်းမဲ့ ညက်ညက်ဥ နေသည့် ပါးပြင်က ပါးကွက်မှာ သရဖီဝတ်ဆံခြောက်လေးတွေ ကျဲဖောက်လာတာလည်း သတိထားမိပါသည် ။ မမ ပါးမှာလည်း သရဖီပွင့်တွေ ဝေ ... ။

လျော့သွားသည် မရှိဘဲ ပန်တော်ကျ သရဖီကုံးလေးတွေ ထန်းခေါက်ဖာလေးထဲ တိုးလာတာနှင့်အမျှ ... ခြောက်သွေ့စ သရဖီကုံးဟောင်း လေးတွေက ကျောက်ပြင်ထက်မှာ သနပ်ခါးနှင့် ရောကြိတ် အသွေးခဲကာ မမပါးကို အလှဆင်ခဲ့ပါ၏ ။ ဆံထိပ်ဦးက သရဖီ ... ၊ ပါးပြင်ညက်က သရဖီ ... ၊ မမ သွားလေရာ ၊ မမ ကိုယ်လေးနှင့် ထိလေရာ သရဖီဓာတ် ကူးလေတော့ သရဖီသွေးတွေ လှည့်ပတ် ၊ သရဖီနှလုံးသား ဆတ်ဆတ်တုန် ၊ သရဖီအိပ်မက်တွေနှင့် သရဖီဘဝတွေ စိတ်ကူးယဉ်မိတာ မေ့မရတော့။

“ ..................... ”

စိတ်ကူးယဉ်မိတာ ... အရာအားလုံး မေ့သွားလုလု ... ။ အသံတစ်သံက လှုပ်နှိုးလိုက်မှ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိရသည် ။ သပြေပင်အုပ်ဆီမှာ ကူချွဲနေသော ချိုးတစ်ကောင်က ဖျပ်ခနဲ လန့်ပျံပြေးသည် ။ အိပ်မက် ပုံရိပ်က ချိုးငှက်နှင့်အတူ အဝေးဆီ ပျံသွားပေမယ့် ... သရဖီပန်းရနံ့လေးက ပျံ့သင်းမွှေးမြဆဲကို ... ။

“ အစ်ကို ... အစ်ကို ... သရဖီပန်းလေးတွေ ဝယ်ပါဦး ၊ တစ်ထုပ်မှ ငါးဆယ်တည်းပါ ” တဲ့ ... ။

သည်နှစ် နွေဦးပေါက် သရဖီ ကနဦး ပွင့်သောနေ့မှာ ... ငွေငါးဆယ်ကျပ်ဖိုး သရဖီအပွင့်လေး လက်တစ်ဆုပ်စာ ဝယ်ကာ သရဖီအတိတ်ကို ပြန်လည် လွမ်းမောရပေဦးမည် ။

ဪ ... မောင့် ... သရဖီ ။

▢  ဆူးငှက်
📖 ရွက်ကျင် ၊ မိုးစက် ၊ ပင်ထက် နှင်းပန်းပွင့် ..