❝ နာ ချစ်တယ် ❞
( ပီမိုးနင်း )
မှာထားချက် ။ ။ ဤအဖြစ်အပျက်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၂ဝ ကျော်က တကယ်ပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့၍ ယခု အခါတွင် အဆိုပါ မိန်းမသည် ဆူးလေဘုရားအနီးတွင် ခေါတောကုလားနှင့်ပင် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလျက် နေ ကြောင်း တွေ့ခဲ့ရလေသည် ။
( စာရေးဆရာ )
••••• ••••• •••••
“ ဟေး .. ကင်းမကလေး ဘာကြည့်လဲ ၊ ထမင်း ရှားပီးဘလား ၊ လာ နာ ရှားမယ် ။ နင် ရှားမယ် ။ ကတ်တားလေ ကတ်တားကို ကလပ်နဲ့ ထောပတ်နဲ့ ချက်ပီး ။ ပရာတာ ဆယ်ခု ၊ ကိုးခု လုပ်တယ် ။ နင် ထမင်း ရှားပီးပီလား ”
“ ဘယ်စားရဦးမလဲ ကိုမရိုးရဲ့ ၊ သူတို့ ဘယ်ကို သွားကြသလဲ မသိဘူး ။ စောစောကြီးက ထွက်သွား တယ် ။ ဘယ်သူမှလည်း မရှိဘူး ”
“ ကလေးကော မချိဘူးလား ”
“ ကလေးလည်း သူတို့ ခေါ်သွားတယ် ။ ထမင်း ဆာတာပေါ့ ”
“ အေးဟယ် ၊ နွေရှိန်ရယ် ။ နာလေ ၊ နာ နင်းဂို အများကြီး တနားတယ် ။ တူတို့ ဘာကောင်းသလဲ ။ နင်နဲ့ မင်းမဆပ်နဲ့ ညီအစ်ကိုတော်ဒယ် ပြောတယ် ။ အခု နင် ကလေး ထိန်းရတယ် ။ နင့်ခါးကို ကလေးနေ့တိုင်း စီးတယ် ။ နင် ခါးကျိုးမှာပဲ ”
“ မကောင်းဘူး ၊ မင်း မဆပ်လေ ။ ငါ့အစ်မ တစ်ဝမ်းကွဲ ။ သူက ကောင်းကောင်းထားမယ် ပြောလို့ ငါ တောက လာတယ် ။ အခု ထမင်းလည်း သူတို့ စားပြီးလို့ ကျန်မှ စားရတယ် ။ တစ်ခါလာလည်း ပဲ ။ တစ်ခါလာ လည်း ပဲ ။ မနက်စောစော တို့တောမှာလေ ကောက်ညှင်းပေါင်း စားရတယ် ။ အခု ဘာမှလည်း မစားရဘူး ”
“ အေးအေး ၊ နင် မပူနဲ့ ။ နာချိဒယ် ။ နာ နင်းကို တနားတယ် ။ အခု ကတ်တားနဲ့ ပရာတာ ချက်တယ် ။ နင်ရှား နာရှား ။ အတူတူ ရှားမယ် ။ လာလာ ထိုင် ” ဟု ပြောရာ အိမ်အောက်ထပ် အခန်းကလေးထဲသို့ ငွေစိန် ရောက်သွား၍ ကု,လားချက်ပြုတ်နေသော အနားမှာ ထိုင်လေ၏ ။
ငွေစိန်မှာ အသက် ၁၃ နှစ် ဆာတတ်သော အရွယ် ဖြစ်ရာ တောထဲ၌ ဝဝလင်လင် ထင်သလို စားနေရာမှ စည်းကမ်းကြီးသော ကု,လားသူဌေးကတော် အစ်မဝမ်းကွဲ အိမ်သို့ ကလေးထိန်း အဖြစ်နှင့် ရောက်၍လာသည် မှာ ငတ်ဖို့ လာသလို ဖြစ်၍နေလေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ မြင်းထိန်းကလား ခေါတောမရိုးက နံနက်တိုင်း ညတိုင်း မုန့်ပဲသရေစာကလေးများကို ပေးသည့်အတွက် ခင်မင်၍ နေလေ၏ ။
ထိုနေ့မှာကား မရိုး အကြံကြီး ကြံလျက် ကြက်သားနှင့် ပဲကို စွန့်စားကာ ချက်သောနေ့ ဖြစ်လေ၏ ။
သို့ကြံရာတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ဆာလောင်၍ ကျန်ရစ်ရှာသော ငွေစိန်မှာ ထောင်ချောက်တွင်းသို့ လွယ်ကူစွာ ရောက်ရှာလေတော့သတည်း ။
ကု,လားနှင့်အတူ လင်မယားလို စားကြလေ၏ ။ ထောပတ်နှင့် ပဲနှင့် ချက်သော ကြက်သားဟင်း၏ အရသာမှာ ပရာတာနှင့် ပေါင်းလိုက်သောအခါ တောသူမကလေးမှာ ဆာလောင်ခိုက် ကြုံရာတွင် နတ်သြဇာ ကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏ ။
ခေါတော ။ ။ နင် ငါနဲ့ နေမလား ။ ကြက်သားနဲ့ ပဲနဲ့ ကာနကာန ချက်ကျွေးမယ် ။ နင့်ကို နာလေ အာပုံကြီး ။ အာပုံကြီး ကားယားနာ ရှိတယ် ။ မြတ်တာ ရှိတယ် ။ ခြုံမက်တယ် ။ နင့်ကိုလေ နာကလေ ကြိုက်တာပဲ ။
“ အမယ် ကိုမရိုးကြီးက အာဂ ။ နင် ဒီလိုပြောရင် နင့်ဟာ ငါမစားဘူး ” ဟု ပြောပြီး ထမည် ပြုလေ၏ ။
“ ဟား .. ဟား ၊ ကျိတ်ချိုးဒယ် ။ နင် မရှားဘူးလား ။ ရှား ရှား ။ ကျိတ်ချိုးဒယ် ဘာကောင်းလဲ ။ နင်က မိန်းမ ၊ ငါက ယောက်ျား ချစ်တာပဲ ဘာဖြစ်တာလဲ ။ ချစ်တာ ကောင်းတယ် ။ ကျက်တားနဲ့ ပဲ နည်းနည်း ကောင်းတယ် ။ နင့်ကို နာ ချစ်တာ အများကြီး ကောင်းတယ် ။ ကြားကြား ဝအောင် ကြား ၊ ငါ နင့်ကို ချစ်တယ် ”
“ ငါ မချစ်ဘူး ”
“ နာ ချစ်တယ် ”
“ ငါ မချစ်ဘူး ”
“ နာ ကြိုက်တယ် ရှားရှား ” ဟု ပြောရုံမက မရိုးက ခါးကို တို့လိုက်ရာ တွန့်၍ သွားလေ၏ ။
ထို့နောက် မရိုးက “ ကြိတ်ချိုးဒလား နွေရှိန် ကြိတ်မချိုးနဲ့နော် ။ နာချစ်လို့ ကကြားဒယ် ” ဟု ပြောကာ ကျောကို တင်ပါးဖောင်းဖောင်းကလေးများသို့ တိုင်အောင် လက်နှင့် သပ်လိုက်လေ၏ ။
မကြာမီ စားပြီး၍ ငွေစိန် ရေသောက်ပြီးနောက် ကိုမရိုး သွားတော့မယ်ဟု ပြောခိုက်မှာ မရိုးက လက်ကို ဆွဲပြီး မိမိ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ လှဲလိုက်ရာ ငွေစိန်မှာ ထောပတ် ရှိန်တက်၍ ဖိန်းနေခိုက် ဖြစ်လေရာ မရိုး၏ ပေါင်ပေါ်မှာ တစ်ခါတည်း မှိန်း၍သာ နေချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ကြက်သားဟင်းမှာ ဆေးခြောက်နှင့် ချက်သဖြင့် အဘယ်အခါကမှ ထိုမျှလောက် ကောင်းသော နတ်သြဇာမျိုးကို ငွေစိန် မကြုံဖူးခဲ့ပေ ။
“ မတွားနဲ့ ငွေရှိန် နင် အိပ်ချင်ပြီ ။ နင့်မျက်စိ မှိတ်တော့မယ် ။ အိပ် အိပ် နာ ကောင်းကောင်း သိပ်မယ် ။ အိပ်အိပ် ” ဟု ပြောရင်း ကျောကို ဆေးခြောက်ဆိပ်ပေါ်တွင် လက်ဆိပ်ကို တင်သဖြင့် ငွေစိန်မှာ ရုန်းပြန်ဟန် ပြုသော်လည်း အားမရှိ ။ စားရသော အစာကြောင့် ကျေးဇူး သိခြင်းက တစ်ဖက် ။ အတွေ့အထိဖြင့် ကလိသလို လုပ်သည်ကို ခံရခြင်းက တစ်သွယ် ။ အိမ်မှာလည်း မည်သူမျှ မရှိ ၊ ဆိတ်ငြိမ်တိတ်ဆိတ်ခြင်း တစ်မျိုး ။ ၁၃ နှစ် အရွယ်ကလေးမို့ ကိလေသာ သွေးအရှိန်က လွှမ်းမိုးခြင်းကြောင့် တစ်ဖုံ ၊ ရူးမိုက်သော အရွယ်ကလည်း တစ်ဖက် ။ အဖိုနှင့် အစ်မတို့၏ ဓမ္မတာစက်ကွင်းမှာ မလှုပ်သာမရုန်းသာ သက်သာခို၍သာ နေချင်သော စိတ်က ပိဿာလေးကြီး ဖိသလို ဖိ၍ ထားလေ၏ ။
မကြာမီ ကု,လား၏အခန်းမှာ မှောင်ကျအောင် တံခါးပိတ်၍ သွားလေ၏ ။
ထိုအခါ မိုးရောလေပါ တအုံးအုံး ရွာသွန်း၍ ချလေရာ အခန်းက ထွေးနွေးလုံခြုံသဖြင့် ငွေစိန်မှာ အဘယ် အခါကမှ မကြုံဖူးသော နတ်ဘုံသို့ ရောက်သလို ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။
ခေါတောကု,လားကိုလည်း အမုန်းကြီး မုန်းသွားသဖြင့် အစ်မဖြစ်သူအား အဖြစ်အပျက်ကို ပြော၍ ပြလေရာ အစ်မက မိမိမှသာ ကု,လားနှင့် ရာတန်သလို မှတ်ထင်လျက် နင့်လို ရုပ်မျိုးလား ကု,လားကယူမှာ မပလီပါနဲ့ ။ ကု,လားက နင့်လို ရုပ်မျိုးကို မမက်ဘူး ဟု ကြိမ်းမောင်းဆူပူသဖြင့် အောင့်လျက် နေရလေ၏ ။ ထို့နောက် ကု,လားကို မုန်းလျက်နှင့်ပင် အစားကြောင့် ခင်မင်မိလေရာ ရက်အတော် ကြာ၍ ကျင့်သား ရသောအခါ မုန်းရာမှ တစ်ဖန် ချစ်ပြီး အထက်ထက် က ထက် လွတ်လပ်ရဲတင်းစွာ ကု,လားနှင့် ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေလေ၏ ။ အုပ်ထိန်းသူ အစ်မ ကလည်း ဂရုမစိုက် ၊ ကု,လားသွေးဝင်၍ နေသဖြင့် သဘောတူ၍ပဲ လျစ်လျူရှုခြင်းလား မသိရ ။ ကု,လားနှင့် ဇီဝါဝင် တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ယဉ်ပါးခြင်း အဖြစ်မှ လင်သား အဖြစ်သို့ ရောက်ကာ နောက်ဆုံး၌ ၎င်းခေါတောနှင့် လိုက်ပါ၍ သွားရသည့်တိုင်အောင် အစ်မ ဖြစ်သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ နေခဲ့လေ၏ ။
သို့တင့်တယ်စွာ ကု,လားနှင့် နေရာ ငယ်ဂုဏ်ကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ မြန်မာမကလေး ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ များစွာပင် ယုယမြတ်နိုးသဖြင့် တစ်ဦး မေတ္တာ တစ်ဦး ဆိုသည့် စကားလို ကု,လား၏ အချစ်ကို ယုံကြည်ကာ ခေါတောတိုင်းပြည်သို့ လိုက်ပါ၍ သွားလေ၏ ။
ခေါတောပြည်သို့ ရောက်သောအခါကျမှ ကု,လား အချစ်ကို ခံရခြင်းဟာ အမှားကြီး ဖြစ်ကြောင်း သိရလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ခေါတော၏ မယားကြီးဖြစ်သူ ကု,လားမနှင့် ကု,လားဆွေမျိုးများ၏ အလယ်၌ ကျွန်ဘဝသို့ ရောက်ရုံမက သဘောက်လောက် အနေကျပြီး တစ်အိမ်သားလုံး ခိုင်းရာကို ခံရရုံမက ရိုက်နှက် ကန်ကြောက်ခြင်းများကိုပင် ခံရလေ၏ ။
မြန်မာပြည်က ရသော ဥစ္စာရွှေငွေနှင့် ဂုဏ်လုပ်သော ကု,လားများသည် မိမိတို့ကို အားကိုး၍ လိုက်ပါသော မြန်မာမကလေး တစ်ယောက်ကို ဤကဲ့သို့ နှိပ်စက် ခိုင်းစေရာ၌ မြင်သမျှသော ကု,လားအိမ်နီးချင်းများက မမြင်ရုံမက နာနာချ ၊ နာနာရိုက်သ,တ်ပစ် ဟူသော စကားမျိုးနှင့်ပင် အားပေးကြသည်ကို သိရလေ၏ ။ စားရာ၌လည်း မြန်မာလူမျိုးများ ဟင်းရွက်စားသည်ကို သစ်ရွက်အမျိုးမျိုး စားသည်ဟု မှတ်ထင်လေသလား မသိရ ။ တွေ့ကရာ သစ်ရွက်တွေကို ထမင်းနှင့် စားဖို့ရန် ခူး၍ ပေးကြသဖြင့် အငတ်ငတ်အမွတ်မွတ် ခွေးဝဋ်ကို ခံရသည်ထက် ဆိုးသော ငရဲဘဝကို ရောက်လေရာ နောက်ဆုံး၌ မနေနိုင်သဖြင့် မြန်မာပြည်သို့ ပြန်၍ ပြေးခဲ့ရလေသတည်း ။
ယခုအခါ ငွေစိန်သည် ဆူးလေဘုရား အနီး၌ နေထိုင်လျက် ရှိကြောင်း ။
( မှာထားချက် ) ။ ။ ဤအဖြစ်အပျက်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၂ဝ ကျော်က တကယ်ပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့၍ ယခုအခါတွင် အဆိုပါ မိန်းမသည် ဆူးလေဘုရား အနီးတွင် ခေါတောကု,လားနှင့်ပင် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံ လျက်နေကြောင်း တွေ့ခဲ့ရလေသည် ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 ရုပ်ရှင်လမ်းညွှန် ဂျာနယ်
အတွဲ ၂ ၊ အမှတ် ၆၈
ဇန်နဝါရီ ၁၈ ၊ ၁၉၃၅
No comments:
Post a Comment