❝ ခေတ်သစ်ငိုချင်း ❞
( ခေတ်သစ် - စကုကျွန်း )
တက္ကသိုလ် တတိယနှစ် ကျောင်းသား တစ်ယောက် ကရုဏာဆည်မှာ ရေကစားရင်း ရေနစ်ပြီး ဆုံးလို့ ဆေးရုံကို ပို့ထားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ပရဟိတ လူငယ်အဖွဲ့ အကူအညီပေးဖို့ ရောက်သွားကြတော့ သတင်းမေးဖို့ ရောက်နေကြတဲ့ ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူတွေ၊ ဆရာ၊ ဆရာမတွေက အခန်းထဲမှာ ပြည့်ကျပ်နေပြီ။ ဆရာဝန်နှင့် ရဲတွေ စစ်ဆေးပြီးလို့ အတန်ကြာမှ ကျန်သူက ကျန်၊ ပြန်သူက ပြန်သွားကြတော့တယ်။ အဲဒီတော့မှ ကျွန်တော်တို့ ပရဟိတ လူငယ်အဖွဲ့လည်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အလောင်းအတွက် လိုအပ်တာတွေကို ဆောင်ရွက်နေစဉ် ဘေးနားခုတင်က မိန်းမကြီးတစ်ယောက်က “ငါ့သားလေးကို ကယ်ကြပါဦးရှင်” ဆိုပြီး အလန့်တကြား အော်သံကြောင့် အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လူနာက ခုတင်ပေါ်မှာ တက်နေပြီ။ ဆရာမကို အမြန်ဆုံး သွားခေါ်ပြီး ဆေးထိုး ပေးလိုက်တော့မှ အတက်က ကျသွားတယ်။ အနားက မိန်းမတစ်ယောက်ကတော့ အရက်သောက်လို့ အိမ်မှာလည်း ဒီလိုပဲ ခဏ ခဏ တက်တတ်တယ်တဲ့။ အဲဒီတော့မှ ကျွန်တော်တို့လည်း အရက်သမားမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ ပြီးမှ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးလည်း အလောင်းတင်ထားတဲ့ ခုတင်ဘက် ပြန်လာပြီး ဆောင်ရွက်စရာများကို ပြုလုပ်နေကြစဉ် အရွယ် ကောင်းကောင်းနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဗြုန်းစားကြီး ရောက်လာပြီး အလောင်းကို ဖက်ကာ အားရပါးရ ငိုပါလေတော့တယ်။
“ဒီလောက်ခေတ်ကြီးမှာ စာမတတ်၊ ပေမတတ်၊ အရက်တွေ ပတ်သောက်နေကြတဲ့ ဆန်ကုန်မြေလေး လူတွေကျတော့ မခေါ်ဘဲ ပညာတတ်ကျောင်းသားကလေး ငါ့မောင်ကိုမှ ရွေးခေါ်ရသလား၊ မတရားလိုက်တာ သေမင်းကြီးရယ်”
ကျွန်တော်တို့ အားလုံး မတ်တတ်ရပ်ပြီး ငေးမောနေကြစဉ် ဘေးနားက လူကြီးတစ်ယောက်က...
“အင်း ... ခေတ်သစ်ငိုချင်းဆိုတာ ဒါမျိုးပြောတာရှိမယ်” ဆိုပြီး ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောသံနဲ့အတူ လှည့်ထွက်သွားတော့ ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့လည်း အားမရ၊ ဝမ်းမသာ ပြုံးမိလိုက်ကြပါတော့တယ်။
▢ ဇော်သစ် (စကုကျွန်း)
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၈
