❝ တို့များလည်း အားကျပါရဲ့ ❞ ( မင်းမြင့်ဇင် )
၁ ။
လှမောင်နဲ့ ခင်ဆင့်တို့ ညားခါစတော့ မောင်တစ်ထမ်း မယ်တစ်ရွက်စစ်စစ်ပါပဲ ။ လှမောင်က သံဖြူပုံးဝိုင်းနှစ်ပုံးကို ရှေ့တစ်ပုံး နောက်တစ်ပုံး ဆိုင်းထမ်းနဲ့ လျှိုထမ်း ၊ ခင်ဆင့်က ငါးဂါလန်ဝင် ပလတ်စတစ်ပုံးကို ခေါင်းခု မပါဘဲ လျှာထိုးဦးထုပ်ပေါ်မှာ တင်ပြီးရွက်နဲ့ပေါ့ ။ သည်မြို့ကလေးမှာ စည်ပင်ရေလိုင်းရှိတယ် ဆိုပေမဲ့ မော်တာလောင်လို့ ရေမလာတာ ၊ ပန့်ပျက်လို့ ရေမလွှတ်နိုင်တာ ၊ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားကြောင့် ရေမပေးနိုင်တာ အစရှိသည် အစရှိသည်တို့က နွေမိုးဆောင်း ရာသီစက်ဝန်းလို ဖြစ်နေတော့ လှမောင်နဲ့ ခင်ဆင့်တို့ လင်ကိုယ်မယားအဖို့ နှစ်ဝမ်းနှစ်ခါး မပူရပါဘူး ။ အပွားအစီး သားသမီးရယ်လို့လည်း ရှိသေးတာ မဟုတ်တော့လေ ။ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်နဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် နှစ်ဆိုင်ကို ပုံမှန် ပို့ပေးနေရတယ် ၊ မိတ်ပျက်မှာ စိုးလို့ ဘောက်ခေါ်တဲ့ အိမ်တွေကို အားနာပါးနာနဲ့ ငြင်းခဲ့ရတာများလှချည့် ။
“ ကိုဘအေးကြီး တို့လို ရေစည်လှည်းရှိရင် ကောင်းမှာနော် ”
ခပ်ညည်းညည်းကလေး ပြောလာတဲ့ ခင်ဆင့် ကို “ အေးပေါ့ကွာ ” ဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးနဲ့ပဲ လှမောင်က စကားတုံ့ပြန်ခဲ့ပါတယ် ။ တကယ်တော့ လှမောင် စိတ်ထဲမှာ ခင်ဆင့်ကို ပြန်ပြောစရာ စကားတွေ အများရှိတာပ ။
“ ရေစည်လှည်းတစ်စီး ရှိဖို့ဆိုတာက လွယ်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးကွ ။ သိန်းကပ်မယ့် ကိစ္စကြီးဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား ။ တွန်းလှည်း ထားဦးတော့ ပီပါတစ်လုံးတင် နှစ်သောင်းကျော်သတဲ့ ။ ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တတ်နိုင်မှာလဲ ။ အဲလေ ၊ ကပ်နိုင်မှာလဲ ။ နင်လေ တော်တော် မသိသား ဆိုးဝါးတဲ့ မိန်းမပါလား ” စသည်ဖြင့် .. စသည်ဖြင့် ... ။
တကယ်တော့ ခင်ဆင့် လည်း သိမှာပါ ။ သူချင်ခြင်း တပ်တာကို သူပြောတာပဲလေ ၊ လွတ်လပ်စွာပြောပါစေ ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ “ အေးပေါ့ကွာ ” နဲ့ စကားဖြတ်လိုက်တာပါ ။ ထောက်ခံလိုက်တယ်ပဲ ဆိုပါတော့ ။ သည်တော့လည်း ကိစ္စပြတ်သွားတာပေါ့နော် ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဆင့် ရဲ့ဆန္ဒပြု စကားကြောင့် လှမောင့် စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း လေးသွားတော့ အမှန်ပဲ ။ အဲသဟာကြောင့် ထင်ရဲ့ ။ ပခုံးပေါ်က ဝန်ကလည်း ပိုပြီးလေးလာသလိုလိုရှိတာနဲ့ ဘယ်ဘက် ကနေ ညာဘက် ပြောင်းပြီး ထမ်းလိုက်ရတယ် ။
နည်းနည်းတော့ ပေါ့သွားသလိုလို ထင်ရရဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဝန်ကတော့ ဒီဝန်ပါ ပဲ ။ ထမ်းထားရတဲ့ ဆိုင်းထမ်းကို ပြောပါတယ် ။
••••• ••••• •••••
၂ ။
“ ကိုလှတို့များ အိပ်ရာပေါ်ရောက်တာနဲ့ ခေါက်ခနဲပဲ ” လို့ ခင်ဆင့်က ပြောယူရတဲ့အထိ အိပ်ပျော်လွယ်တဲ့ အထုံပါရမီရှင် လှမောင် တစ်ယောက် အဲသည့် ညက တော်တော်နဲ့ အိပ်မပျော်ဘူး ။ ရေစည်လှည်းက ခေါင်းထဲ ရောက်နေတယ် ။ ရင်ဘတ်ပေါ် ဖြတ်နင်းလား နင်းရဲ့ ။
ဟူးခနဲ သက်ပြန်မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး နဖူးပေါ်တင်ထားတဲ့ လက်ကိုရုပ် ၊ ပက်လက်ကနေ တစောင်းလှည့် လိုက်တော့ ပိုးစုန်းကြူးကလေး နှစ်ကောင်ကို လှမောင် တွေ့ရတယ် ။ အစွပ်မပါတဲ့ ခေါင်း အုံးညစ်ထေးထေး မာတောက်တောက်ကလေးပေါ်မှာ လက်ဝါးကို ဖြန့်ခင်းပြီး ပါးတင်ထားတဲ့ ခင်ဆင့် ရဲ့ မျက်နှာက တစ်ထွာလောက် အကွာမှာ မျက်လုံး ဖွင့်လျက်သား ။ လမ်းတစ်ဖက် မျက်စောင်း ထိုးမှာ ရှိတဲ့ ဗီဒီယိုရုံ ဆိုင်းဘုတ်မီးရောင်ဟာ ကျီးယက် နဲ့ ကဲလားထောက် တံခါးကြားက ဝင်နေလေတော့ ပိုးစုန်းကြူးလေးနှစ်ကောင် ဖြစ်နေတာပေါ့ ။
“ ကိုလှ အိပ်မပျော်သေး ဘူးလား ” လို့ ခင်ဆင့်က မေးတော့ “ အေး ” လို့ အဖြေပေးလိုက်ပြီး “ နင်ရော ” လို့ တန်ပြန် မေးခွန်းဆင့်လိုက်တယ် ။
“ ကျုပ် စဉ်းစားနေတာတော့ ၊ ဟိုဒင်းလေ .. ”
ခင်ဆင့် စကားအဆုံးမသတ်ဘဲ ဝါကျပြတ် ဖြစ်သွားတယ် ။
“ နင့် ဟိုဒင်းဆိုတာကြီးက ဘာလဲဟ ” လို့ ပြုံးဖြီးဖြီး မေးရင်း လှမောင့်လက် က ခင်ဆင့် ပခုံးပေါ် တင်ဖက်ကလေး ဖက်လိုက်တယ် ။
“ နေစမ်းပါဦးတော် ၊ ကျုပ်က အကောင်းပြောမလို့ ” ဆိုပြီး ပုတ်ချလိုက်တာနဲ့ လှမောင့်လက်က ပခုံးပေါ်က ပြုတ်ကျပြီး ခါးကျဉ်ကျဉ်ကလေးပေါ် ရောက်သွားတယ် ။ အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး ဖယ်မနေတော့ဘဲ ခင်ဆင့် က -
“ ကျုပ်တို့ ကွက်သစ် ၃ လမ်းက ဘကြီးစိန်သော်လေ ။ သူ့သား ကိုတင်ဟန် သေသွားတော့ သူ့ညီ ဘုန်းကြီးက တစ်ယောက်တည်း မနေနဲ့ဆိုပြီး ခေါ်ထားလို့ တိုက်သစ်ကျောင်း မှာပဲ ကပ္ပိယ လုပ်ရင်း ပြောင်းနေသတဲ့ ။ သူ့အိမ်ကလေးကို တောင်မှ နေမယ့်လူ ရှိရင် အငှားတင်မလို့ ဆိုပဲ ”
“ အဲဒီတော့ ... ”
လှမောင်က စိတ်မပါ့တပါ ထောက်ပေးလိုက်တယ် ။
“ အဲဒီတော့ ကိုတင်ဟန် တွန်းခဲ့တဲ့ ရေစည်လှည်းကလေးကို ဘကြီးစိန်သော် မသုံးတဲ့အတူတူ ကျုပ်တို့ ငှားပါလို့ သွားပြောရရင် ကောင်းမလားလို့ ”
ခင်ဆင့် စကားလည်း ဆုံးရော လှမောင်တစ်ယောက ငေါက်ခနဲ ထထိုင်ပြီး “ ရွေ့ ဟုတ်ပဟေ့ ” လို့ ဥဒါန်းကျူး လိုက်တော့တယ် ။
“ တကယ်ပဲ ခင်ဆင့် ရယ် ။ ငါ အဲဒါကို မတွေးမိဘူး ။ နင်တော်တော် တော်တဲ့ မိန်းမပဲဟာ ၊ ဒါကြောင့် ချစ်ရတာ ” လို့ ပြောရင်း ပက်ခနဲ လှဲချလိုက်ပြီး ခင်ဆင့်ကိုယ် လုံးကျစ်ကျစ်ကလေးကို တအားညှစ်လိုက်တယ် ။
“ အိုတော် ... ကိုလှကလဲ ... ”
••••• ••••• •••••
၃ ။
အချိုရည်နှစ်ဘူး ၊ လက်ဖက်ခြောက်တစ်ဆယ်သားထုပ်ကလေး တစ်ထုပ် ၊ သုခိတာဆေးလိပ် ငါးဆယ်စည်း တစ်စည်းနဲ့ တိုက်သစ်ကျောင်း ရောက်လာခဲ့တော့ အခန့်သင့် ပါပဲ ။ ဘကြီးစိန်သော် က ဆွမ်းစားကျောင်းရေစင်မှာ သပိတ် ၊ ချိုင့်နဲ့ ဆွမ်းဟင်းခွက်တွေ ဆေးကြောပြီးလို့ တိုင်မှာ တွဲလောင်းဆွဲချထားတဲ့ သင်္ကန်းစုတ်နဲ့ လက်သုတ်နေချိန် ဖြစ်ပါတယ် ။
“ လှမောင်တို့ပါလား ကွ ၊ ခင်ဆင့် လည်း ပါသကိုး ၊ လာလာ အပေါ်တက်ခဲ့ကြ ”
ဘကြီးစိန်သော် က ခေါ်တာနဲ့ ကျောင်းကလေးပေါ် တက်ခဲ့ကြတော့ “ မလာစဖူး ရောက်လာကြတာ ကိစ္စက ” လို့ မေးပါတယ် ။
ခင်ဆင့်က ကြိမ်လက် ဆွဲခြင်းကလေးထဲမှာ ပါလာတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေထုတ်ပြီး “ အချိုရည်ဘူးက ဘုန်းဘုန်း ကပ်ဖို့ ၊ လက်ဖက်ခြောက်က ဥပုသ်သည်တွေ ဧည့်ခံဖို့ ၊ ဟောဒါက ဘကြီးစိန်သော် သောက်ဖို့ ” လို့ ပြောပြီး အဘိုးကြီးလက်ထဲ အပ်ပါတယ် ။
“ ကိုကြီးတင်ဟန် ဆုံးတာ လေးလလောက်ရှိသွား ပြီနော် ” လို့ လှမောင်က မေးလိုက်တော့ ဦးစိန်သော် မျက်လုံးတွေ ငေးရီမှေးစင်း သွားပြီး -
“ သန်ဘက်ခါ ဆိုရင် ငါးလ တင်းတင်းပြည့်တော့မယ် ” လို့ ပြောရင်း တစ်ဖက်ကို မျက်နှာလွှဲသွားပါတယ် ။
“ ဘကြီး အခုလို ကျောင်းမှာ နေတာ ကောင်းပါတယ် ။ စားရေးသောက်ရေးလည်း မကြောင့်ကြရဘူး ။ နို့မို့ဆို အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်း ငေါင်းစင်းစင်းနဲ့ ဒုက္ခများနေမှာ ။ ဒါ့ထက် ဘကြီး အိမ်ကလေး လူငှားတင်ဖို့ ရပလား ” လို့ ခင်ဆင့် က မေးတော့ ဦးစိန်သော် က -
“ ကုမ္ပဏီက ဆိုလား ၊ အထပ်သားစက်ရုံက ဆိုလား ၊ သူငယ်နှစ်ယောက်တော့ လာ ကြည့်ကြတယ် ။ ဒါပေမဲ့ မီး မရှိလို့ မနေဖြစ်ကြသေးဘူး ။ ပွင့်ကောက်ဆွဲလို့ ရ ၊ မရ စုံစမ်းကြည့်ဦးမယ်လို့ ပြောသွားကြတာပဲ ” လို့ ဖြေပါတယ် ။
“ အင်းပေါ့လေ ။ သူတို့က တီဗွီတို့ ၊ အောက်စက်တို့ ဖွင့်ချင်ကြမှာဆိုတော့ မီးရှိမှ အဆင်ပြေမယ်ထင်တယ် ဘကြီးရဲ့ ဒီခေတ်မှာက ... ”
လှမောင်ကို ခင်ဆင့် မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်တော့ စကားစပြတ်သွားတယ် ။ ဟုတ်တယ်လေ ၊ ဇာတ်တိုက်ထားတဲ့ စကားလမ်းကြောင်းက သွေဖည် သွားတာကိုး ။ သည်မှာတင် ခင်ဆင့် ကပဲ လမ်းကြောင်း တည့်သွားအောင်လို့ -
“ ဒါနဲ့ ၊ ကိုကြီးတင်ဟန် ရဲ့ ရေစည်လှည်းကလေးရော ရောင်းလိုက်ပြီလား ။ ဘကြီးလည်း သုံးနိုင်တာ မဟုတ်လို့လေ ”
“ မရောင်းရက်ပါဘူး ခင်ဆင့်ရယ် ။ နင့် အစ်ကိုက သူ့လှည်းကလေးကို သိပ်ခင်တွယ်တာကလား ။ ဘကြီး မသုံးတော့လည်း အိမ်နောက်ဖေးက အဖီဆွဲကလေးမှာ ထိုးထား အဲ သိမ်းထားတာပေါ့ဟယ် ”
“ ဟုတ်တာပေါ့လေ ” လှမောင်က ထောက်ခံစကား ပြောပြီး ဘာဆက်လို့ ဆက်ရမှန်း မသိတာနဲ့ စကားစပြတ်သွားပြန်တယ် ။ ဒီတော့ ခင့်ဆင့် ကပဲ -
“ ဒီလို လုပ်ပါလား ဘကြီး ၊ ကျွန်မတို့ ကိုကြီးတင်ဟန့်လှည်းကလေးကို တွန်းမယ်လေ ။ ရပ်ထားလို့ သံချေးတက်မယ့် အတူတူ ကျွန်မတို့ သုံးပါရစေလား ။ တစ်နေ့ချင်းအလိုက် ဘကြီးကို ကန်တော့ပါမယ် ။ ဘကြီး သင့်သလို ယူပါနော် ။ ကိုကြီး တင်ဟန်ကလည်း သူ့လှည်းကလေး လှိမ့်နေရင် သဘောကျမှာပါ ။ ပြီးတော့ ဘကြီးမှာ ဆေးဖိုး ၊ ကွမ်းဖိုးနဲ့ လှူဖို့ တန်းဖို့ ၊ သူ့လှည်းကလေးက ဝင်ငွေထောက်ပံ့နေတာကို ကိုကြီးတင်ဟန်က ဝမ်းသာနေမှာပါနော့ ဘကြီး ”
ခင်ဆင့်က စကားပြော နပ်တယ် ။ ဘကြီးစိန်သော် အလွန်ချစ်တဲ့ ၊ အလွန်အားကိုးတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား ကိုတင်ဟန်ကို ညွှန်းညွှန်းပြီး ရွှန်းရွှန်းဝေအောင် မွမ်းလိုက်တာ ဘာပြောကောင်းမလဲ ။ ဘကြီးစိန်သော် အရည်ပျော် သွားတော့တာပါပဲ ။
••••• ••••• •••••
၄ ။
အခုတော့ မောင်တစ်ထမ်း ၊ မယ်တစ်ရွက် မဟုတ်ချေတော့ဘူး ။ မောင် မောင်လည်း တွန်း ၊ မယ်လည်း တွန်း ။ တွန်းတူပြိုင် မောင်နှံ နှစ်သွယ် ဖြစ်တော့ပြီ ။ လှမောင်က အားထည့်တွန်း ခင်ဆင့် က စကားတတွတ် တွတ်နဲ့ မှေးပြီးတွန်း ၊ ညနေတိုင်လို့ အလုပ်သိမ်းပြီဆိုရင်း ရလာတဲ့ ငွေစက္ကူတွေထဲက တိပ်ကပ်ထားတာ ဖာထေးထားတာ အနည်းဆုံး ၊ အလတ်ဆုံး နှစ်ရာတန် သန့်သန့်တစ်ရွက် ရွေးပြီး ဘကြီး စိန်သော် လက်ထဲထည့် ၊ သာဓု ခေါ်သံ နာယူ ၊ မီးလင်းဖို တင်းကုပ်နားမှာ ရေစည်လှည်းကလေး ထားခဲ့ ။ မနက်လင်းတော့ သွားယူနဲ့ အိုကေမှာ စိုပြည်တယ်ဆိုပါစို့ ။ အောင်မယ်တစ်ခါတစ်ရံများ ဘကြီးစိန်သော် ကျွေးတဲ့ အရုဏ် ဆွမ်းကျန်များတောင် စားခဲ့ရသေးသပ ။
တစ်ခုပဲ ပြောစရာ ရှိပါတယ် ။ လမ်းကိစ္စ ။ ဟုတ်တယ် ။ ကိုယ်က သူတို့လမ်းကို ကပ်မြှောင်ပြီး သုံးရတာဆိုတော့ လမ်းပိုင်ရှင်များကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေရ ၊ အလေး ဂရုပြုရ ၊ ရိုကျိုးသမှုပြုရတဲ့ ကိစ္စပါပဲ ။ ကားလမ်းလေ ၊ သည်တော့ ဝေါခနဲ ၊ ဝီးခနဲ ပွတ်ကပ်ဖြတ်ကျော်သွားကြတဲ့ ကြီးကြီးငယ်ငယ် ၊ ရွယ်ရွယ်လတ်လတ် မှန်သမျှ ဂါရဝထားရတယ် ။ တဖုန်းဖုန်း ၊ တဗြဲဗြဲ အသံပေးပြီး လှစ်ခနဲ ရိပ်ခနဲ ဒုန်းစိုင်းသွားကြတဲ့ ကိုယ်တော်လေးများကိုလည်း ရိုသေရတယ် ။ ရေစည်ပီပါက လွဲရင် တာယာ ဘီးတပ်ယာဉ်ပေါ်မှာ ပါသူ မှန်သမျှ ရေးကြီးသုတ်ပျာချည်းပါပဲလားလို့တောင် လှမောင် တွေးမိပါရဲ့ ။
အန္တရာယ်ကင်းအောင် ဘေးရှင်းအောင် ကျီးကြည့် ကြောင်ကြည့်နဲ့ဘေးဘယ်ညာကို မျက်လုံးကစားရတော့ အခြားအခြားသော မြင်ကွင်း များက မကြည့်ချင်မြင်လျက်သားလေ ။ သည်ညနေ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တွန်း လာခဲ့တော့ ဆေးရုံကွေ့ကုန်း အတက်မှာ ကားဖြူကလေး တစ်စီး ကျော်သွားတယ် ။ ထွားထွားခံ့ခံ့ လူကြီးက မောင်းလို့ ၊ သူ့ဘေးမှာ မတိမ်းမယိမ်းအရွယ် ဖြူဖြူသန့်သန့် အမျိုးသမီးကြီးက စကားတပြောပြောနဲ့ ။ မကြာ ပါဘူး ။ ကုန်းထိပ်ရောက်လုလုမှာ တရုတ်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဝှီးခနဲ တက်သွားပြန်ရော ။ ခုံရှည်နောက်ပိုင်းမှာ တင်ပါးလွှဲထိုင်ပြီး လိုက်ပါလာတဲ့ လုံမလေး မောင်းနေသူရဲ့ ကျောပြင်ကို ရင်အပ်ပြီး ခါးကို ခပ်ကျပ်ကျပ်ကလေး ဖက်ထားပါတယ် ။ ကြောက်ရှာတယ် ထင်ပါ့ ။
ဝင်းသူဇာဆိုင် ရှေ့ အရောက်မှာ ပါဂျဲရိုးဆိုလား ကားတစ်စီးက ဟွန်းတစ် ချက် ပေးပြီး ဘေးက ဖြတ်သွားတယ် ။ နီညိုရောင်လား ၊ ဘာရောင်လဲ မသိတဲ့ မှန်တွေ တင်ထားတာမို့ ကားထဲ လူတွေကို မမြင်ရလေဘူး ။ ဆက်တိုက် ဆိုသလိုပဲ တော်တော်ကို လှတဲ့ ကားလေးတစ်စီး ကျော်သွားပြန်တယ် ။ လှမောင်တို့ အရွယ် အသက် သုံးဆယ်လောက် လူက မောင်းလို့ ဘေးမှာ ခင်ဆင့် လောက် မရှိတတ်သေးတဲ့ မိန်းမချောကလေး ။ မောင်းသူက ခွေကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထိန်းပြီး တစ်ဖက်ကတော့ ခပ်ယို့ယိုကလေး မှီနွဲ့နေတဲ့ ကောင်မလေးကို ဖက်ထားလေရဲ့ ။
ဟော နောက်တစ်စီး ဒါက ဟွန်ဒါပဲ ။ ကယ်ရီယာ ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီးလိုက်လာသူက ထဘီစိမ်းလေးဝတ်ထားတယ်ဆိုတော့ ကျောင်းဆရာမ လေးလား ၊ ဘဏ်ကလား တစ်ခုခုပဲ ။ သူက ခါးမတ်မတ်ထားပြီး လက်ဆွဲခြင်းကလေးကို ရင်မှာပွေ့ထားရင်း လက်တစ်ဖက်နဲ့ ရှေ့က ပခုံးကို ကိုင်ထားတယ် ။
ရေ ပို့ရမယ့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နား ရောက်လုလုမှာ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးဝေါခနဲ ကျော်တက်သွားလိုက်တာ လေရှိန်များတောင် ဟပ်သွား ခဲ့ ။ ဒီတီပဲ ။ ကြွားကြွားရွားရွားနဲ့ မြင့်မြင့်ကြီး ။ ကောက်ညှင်းဆိုင်း စည်းထားသလို ကျပ်ထုပ်နေတဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ ဆံပင်နီနီဆယ်ကျော် သက်ကောင်မလေးက ရှေ့က ကောင်လေးရဲ့ ချိုင်းအောက်ကနေ လက်ယှက်သိုင်းပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖက်ထားလေရဲ့ ။
“ လွန် လွန်လွန်းတယ်တော် ” တဲ့ ။ ခင်ဆင့်ရဲ့ မအော့မလည် အသံနဲ့ မှတ်ချက်စကား မြားတစ်စင်းလို ထွက်လာတယ် ။ အရှိန်များတဲ့ ဆိုင် ကယ်ကိုလား ၊ ဖုထစ်လုံးကျစ် ကလေးမကိုလား ၊ ဆိုင်ကယ်နောက် ကပ် ပါသွားတဲ့ လှမောင် မျက်စိကိုလား မသိနိုင်ပါဘူး ။ လှမောင် ကတော့ ဇက်ပုသွားတယ် ။
••••• ••••• •••••
၅ ။
ရေစည်လှည်းအပ်ဖို့ ဘကြီးစိန်သော် ရှိရာ တိုက်သစ်ကျောင်းကိုအသွား အဝင် လမ်းခွဲကလေး ရောက်တော့ လမ်းထောင့်ဆုံ ဓာတ်တိုင်က မီးလုံးကလေးတောင် မှ ခရမ်းချည်သီးမှည့်တစ်လုံးလို နီနီကြင်ကြင်နဲ့ အသက်ဝင်နေတော့ပြီ ။ မင်းကုသ ကတ္တရာလမ်းက ဖဲကြဉ်ပြီး ကျောင်း တိုက်မုခ်ဦးဆီ ဦးတည်နေတဲ့ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း မြေနီလမ်းကလေးက ကျင်းမရှိ ၊ ချိုင့်မရှိ သိပ်သည်းမာကျောတာကြောင့် တစ်နေကုန် လှိမ့်ခဲ့သမျှ လမ်းတွေထဲမှာ စိတ် အချမ်းသာဆုံးလမ်း ဖြစ်ပါတယ် ။
ကိုယ့်အတွေးနဲ့ ကိုယ် စကား မဆိုမိကြဘဲ တွန်းလာခဲ့ကြရာက ကျောင်းလမ်းကလေးထဲ ချိုးကွေ့ပြီးဝင်ခဲ့လို့ နှစ်လိမ့်သုံးလိမ့် အရှိမှာ လှမောင်က လှည်းလက်တံတန်းကို ဆွဲပြီး တုံ့ခနဲ ရပ်လိုက်တယ် ။ ပြီးတော့ ပုဆိုးကို တိုတို ပြင်ဝတ်ပြီး -
“ ခင်ဆင့် လှည်းပေါ် တက် ” လို့ ပြောလိုက်တယ် ။
“ ဘာတော့် ကိုလှ ဘာ ပြောလိုက်တယ် ” လို့ နားမလည်နိုင်တဲ့ အသံနဲ့ ပြန် မေးပေမဲ့ လှမောင် က ဘာမပြော ညာမပြော ဖြုန်းဆို ခါးက ပွေ့မြှောက်ပြီး ရေစည်လှည်း ဘေးက တန်းပေါ် တင်လိုက်တယ် ။ ခင်ဆင့် လည်း ပီပါပေါ် ကိုယ်တစ်ခြမ်း ရောက်သွားပြီး ဘေးက တန်းပေါ်မှာ တင်ပါးလွှဲ ထိုင်သလို ဖြစ်သွားတဲ့အခါ လှမောင်က “ ကိုင်ထားနော် ၊ မကျစေနဲ့ ” လို့ ပြောပြီး လှည်း ကို အားသွန်လို့ တွန်းလေတော့တယ် ။
ခင်ဆင့် က ကြောင်စီစီကလေး ရေပုံးချိတ်တဲ့ တိုင်ငုတ်ကို ကိုင်လို့ ။ လှမောင် က ပြေးရင်းလွှားရင် ကပေါက်တိကပေါက်ချာ သီချင်း ဆိုလို့ ။
ဘီးကလေးကို တွန်း ××× ဘီးကလေးကို တွန်း ××× မောတော့ မောတာပေါ့ ××× ဒါပေမဲ့ ××× မမောဘူး ×××
▢ မင်းမြင့်ဇင်
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
ဩဂုတ် ၂၀၁၃
