ရိက္ခာယူကြသူများ

 

❝ ရိက္ခာယူကြသူများ ❞
▢ မကျည်းတန် ( လွိုင်ကော် )

ဤမြို့တွင် ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်လည်း မနေ ၊ ငှားရမ်းသူလည်း မရှိသော နှစ်ထပ်တိုက်ကြီး တစ်လုံး ရှိ၏ ။ ညသန်းခေါင် ရောက်ပြီ ဆိုလျှင် ထိုတိုက်ကြီး၏ အပေါ်ထပ် ဝရမ်တာတွင် ပါးလွှာဖြူဆွတ်သော ဝတ်စုံကိုဝတ်ကာ ဖြောင့်စင်းနက်မှောင်သော ဆံပင်ရှည်ကြီးကို ဝေ့ဝဲလျက် မိန်းမလှလေးတစ်ယောက် ကူးလူး သွားလာလေ့ရှိသည်ဟု ပြောသူက ပြောကြ၏ ။ မြင်သည်ဟု ဆိုသူက ဆိုကြ၏ ။ ညဉ့်နက်လာလျှင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်သံကိုလည်း ကြားရတတ်သည်ဟု ပြောသူက ပြောကြ၏ ။ အများအထင်နှင့် အကြားအမြင်တို့ ဟုတ် ၊ မဟုတ် ဆိုသည်ကိုမူ .. ။

••••• ••••• •••••

[ ၂ ]

ဝရန်တာမှ မျှော်ကြည့်လိုက်လျှင် လှိုင်းလက်လက် ဖွေးနေသော မြစ်ပြင်ကို လှမ်းမြင်နေရသည် ။ မြစ်ကြောင်းထဲတွင် စက်လှေတို့ ကူးသန်းသွားလာနေကြသည် ။ မြစ်ပြင်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေသည် ရင်ကို အေးမြမှု ပေးနိုင်လေစွ ။ သို့သော် သည်လေ နှင့် သည်ရှုခင်းသည်ပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ယောက် ခံစားရန်အတွက် မြခွာညို ကဲ့သို့ပင် အဖြည့်ခံသက် သက်သာ ။

မှောင်ရီဝိုးတဝါး အချိန်တွင် နုသစ်လှပမှုကို အင်မတန် နှစ်သက်လေ့ရှိသော ဦး ... တစ်ယောက် လာနေကျဖြစ်သည် ။ ဦး .. လို့ ခေါ်ရပေမဲ့ အရွယ်က အဖေအရွယ်ပါ ။ သို့သော် ဘဘ လို့ ခေါ်၍ မဖြစ်ပါ ။ ဘဘတို့ ၊ ဘကြီးတို့ အခေါ်အဝေါ်များသည် မြခွာညို တို့ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အဆင်မပြေပါ ။ ဘယ်လောက်ပင် အသက်ကြီးကြီး မြခွာညိုတို့ လောကမှာ ဦး မှ ဦး ပါပဲ ။ ဦး လာလျှင် သည်ဝရန်တာမှာပဲ နေရာယူသည် ။ ကောင်းပေ့ ၊ ဈေးကြီးပေ့ ဆိုသော ယမကာကို ၊ အကျအန တစိမ့်စိမ့် မှီဝဲခံစားမည် ။ ဦး ခံစားသည့် အထဲတွင် မြခွာညို လည်း ပါဝင်သည် ။ ဦး သောက်သုံးမှီဝဲနေ ချိန်တွင် မြခွာညို သည် ဦး၏ ပခုံးကြော ၊ ဇက်ကြော ၊ လက်ပြင်ကြော စသည်တို့ကို ဖြူနုသော လက်ကလေး ဖြင့် ဆုပ်နယ်ပွတ်သပ်ပေးရသည် ။ ထိုအချိန်တွင် ဦး၏ ဦးခေါင်းသည် မြခွာညို ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှေးငိုက်နေတတ်လေသည် ။

အတန်ငယ်ကြာလျှင် ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြေလျော့လာပြီး ဦး၏ ဇက်သည် နောက်မှီပေါ် မှေးတင်လာ၏ ။ ထိုအချိန်တွင် ခြေတင်ခုံ ပေးပြီး မြခွာညို သည် ခြေတင်ခုံနံဘေးသို့ ပြောင်းထိုင်ကာ ဦး၏ ခြေထောက်ပိုင်းကို ဆုပ်နယ်အကြောဖြေပေးရပြန်၏ ။

ဦး လာလျှင် မြခွာညို ကိုပဲ ခေါ်သည် ။ မြခွာညို ကို လက်စွဲ ။ ပြီးတော့ ဦး က အခန်း မသုံး ၊ လေညင်း ခံရင်း စည်းစိမ်ယူတတ်သည့် သူ ။ ပိုက်ဆံကိုလည်း သုံးနိုင်သလား မမေးနှင့် ။ သို့ရာတွင် မော်ကြွားတတ်သော ပုံစံမျိုးမဟုတ် ။ ငွေ ဆိုတာ သွေးအေးအေးနှင့် ရက်ရက်စက်စက် သုံးတတ်သော သူဖြစ်သည် ။ ကျေနပ်ပြီ ဆိုလျှင်တော့ ဦး က မှိန်းနေရာက ထမည် ။ မြခွာ ညို ကို ဘောက်ဆူး ပေးမည် ။ ကျသင့်သမျှ ငွေချေမည် ။ ပြီးလျှင် ဆိုင်ကယ်စီး ပြန်မည် ။

မြခွာညိုတို့ အလုပ်က ရိုးရိုးလေးပါပဲ ။ အဲလေ ရိုးတော့ မရိုးဘူးပေါ့ ။ တစ်မိသားနဲ့ တစ်မိသမီး ၊ သူစိမ်းတစ်ရံဆံ ၊ အဖိုနဲ့ အမ တွေ့ဆုံကြ ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဟေးလား ဝါးလား စားသောက်ကြ ၊ သီချင်းဆိုကြ ၊ ခြေဆုပ်လက်နယ်ပြုစုကြ ဆိုတာ ရိုးမှ မရိုးတာ ။ နည်းနည်းတော့ ဆန်းတာပေါ့ ။ တစ်ရက်ကို များများ မဟုတ်တောင် ဦးလို လူ ငါးယောက် ၊ ခြောက်ယောက် လောက်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ဦးတော့ မြခွာညိုတို့ ဒူးနှန့် နေရုံပါပဲ ။

သည်အလုပ်က လှဖို့ပဲ လိုတယ် ။ ဣတ္ထိရူပံ ဓနံ ဆိုတာ သည်အလုပ်စစ်စစ်ပဲ ။ သည်အဝန်းအဝိုင်း ထဲမှာ မြခွာညို ကျင်လည်နေမိပြီ ။ သည်အရည်အချင်း က လွဲပြီး တခြား အရည်အချင်း မရှိတဲ့ မြခွာညို အဖို့ သည်အလုပ်က ဝင်ငွေပမာဏကိုလည်း စုံမက်နေမိပြီ ။

နေစောင်းပြီ ဆိုရင် မြခွာညို ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်မခံတော့ဘူး ။ ရေကို ကျကျနန စိမ်ပြီးချိုး ၊ ခြေသည်းလက်သည်း ၊ ချိုင်း ၊ သွား ၊ အားလုံး ဂရုတစိုက် သန့်စင် ၊ အချိန်ပေးပြီး အလှပြင်တော့တာပဲ ။ မြခွာညို အလှပြင်တာက ပေါပေါပဲပဲမဟုတ်ဘူး ။ ပြေပြေကလေးနဲ့ လှုပ်ခတ်သွားအောင် ပြင်တာ ။ ညနေစောင်းမှာ မြခွာညို ဆီ လာမယ့်လူက ဝရန်တာ ဦးဦးလေ ။ ညင်းလေကလေး တဖြူးဖြူမှာ မြခွာညို ဟာ ပိုးသား ပျော့ပျော့လေးတွေ ၊ ဖဲသားပျော့ပျော့လေးတွေကို မရိုးအောင် ဝတ်လေ့ရှိတယ် ။ လေနဲ့အတူ ဝဲလွင့်နေတဲ့ ဆံမျှင်ရှည်တွေနဲ့ မြခွာညို ရဲ့ အလှဟာ ရှယ်ပါပဲ ။ ဦး က ကားနဲ့ မလာဘူး ။ လူသိမှာ စိုးလို့ ဆိုင်ကယ်နဲ့ပဲ လာတာ ။ ဆိုင်ကယ်ကို ထည်လဲ စီးတာ ။ ဦး အလုပ်က အရောင်းအဝယ်တဲ့ ။ ဒါကြောင့် နယ်စပ် ခဏခဏ ရောက်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့ ။

တစ်ရက်မှာတော့ ဦးက စကား အထူးအဆန်း တစ်ခု ပြောပါတယ် ။ ဦး မျက်စိတွေကတော့ ရီရီဝေဝေပါပဲ ။

“ မြညို ကိုယ်နဲ့ တစ်ညလောက် အဖော်လုပ် ပေးနိုင်မလား ” တဲ့ ။

ဦးက မြခွာညို ကို မြညို လို့ပဲ တုံးတိကြီး ခေါ်တယ် ။ အင်းလေ မြခွာညိုရဲ့နာမည်ရင်းကလည်း မြညို ပဲ ဥစ္စာ ။ သည်လောက ရောက်သွားရင် နာမည်တွေက ဆန်းသွားတတ်ကြတယ် ။ ဝိုင်းတင်မ က ဝိုင်းချစ်ဝေ တဲ့ ၊ ခင်ကြော့ က ကြော့ယမင်းခင် တဲ့ ။ ချစ်ချစ်ထွေး က စုပုံချစ် တဲ့ ။ အဟိ ရယ်စရာတော့ အကောင်းသား ။ မြခွာညို က ဦးကို မခို့တရို့လေး ပြန်ကြည့်လိုက်တယ် ။

“ တစ်ညတည်းလား မြခွာညို က တစ်သက်လုံး အဖော်လုပ်ချင်တာ ”

“ တစ်သက်လုံး ဟုတ်လား ။ အိပ်မက် မက်မနေနဲ့ မြညို ။ စိတ်ကူးလည်း ယဉ်မနေနဲ့ ။ ကိုယ်ခေါ် တဲ့အခါ မင်း လာနိုင်ရင် ပြီးတာပဲ ။ မင်းအတွက် ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ပို့ပေးလိုက်မယ် ။ အဲဒီ ဆိုင်ကယ်က မင်း အတွက်ပဲ ၊ အပိုင် ယူလိုက်တော့ ”

နှလုံးသားနဲ့ ကြားနာရမယ် ဆိုရင် ဦး စကားတွေက ရင်နာစရာပါပဲ ။ ဒါပေမဲ့ နားနဲ့ နားထောင်တာဆိုတော့ ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဆိုတဲ့ အသံက နားဝင်ချိုပါတယ် ။ နယ်စပ်မှာ ဆိုင်ကယ်အသစ်တစ်စီးဆိုရင် လေး ၊ ငါးသိန်း ရှိတာလေ ။

ဦး ထည်လဲ စီးနေတဲ့ ဆိုင်ကယ်တွေ ထဲက တစ်စီးကို စိတ်ကူးနဲ့ စီးကြည့်လိုက်တယ် ။ ရင်ကလေး ကော့ ။ တင်ကလေး နောက်ပစ် ၊ ဆံပင်တွေက လေထဲ တလွင့်လွင့် အားပါး ။ အရသာ ရှိမှ ရှိ ၊ စီးလို့ ဝရင် အဲဒီဆိုင်ကယ်ကို ရောင်း ။ သည်အတောအတွင်းလည်း ဆုပ်ဆုပ်ခဲခဲစု ၊ ဆယ်သိန်းလောက် ရရင် ရွာကိုပဲ ပြန်တော့မယ်ကွယ် ။

သည်လိုနဲ့ ညပိုင်းရောက်ရင် ဦး ဆီက ဖုန်းကို မျှော်ရတယ် ။ ဦး ခေါ်ရင် အလှဆုံး ၊ အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံး ပြင်ပြီး ဆိုင်ကယ်လေးနဲ့ သွား ၊ ဦးက မိုးလင်းတဲ့ အထိ နေခွင့် မပေးဘူး ။ မနက် သုံးနာရီ ၊ လေးနာရီ လောက်ဆို ဆိုင်ကယ်လေးနဲ့ပဲ ပြန်လာ ၊ အဆင်ကို ပြေလို့ ။

အရှက်တွေ ၊ သိက္ခာတွေ ၊ တန်ဖိုးတွေ အဆုံးစွန် ကင်းမဲ့နေပေမဲ့ ဘဝ စားဝတ်နေရေးတော့ အဆင်ပြေသားပဲ ။ ပြီးတော့ ကိုယ်လည်း သာယာတာ ၊ တိမ်းမူးတာ ၊ ညွတ်ပျောင်းပျော်ဝင်တာတွေလည်း ရှိပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဦးက သိပ်ပြီး တိကျပြတ်သားတယ် ။ မနက် သုံးနာရီလောက်ဆို နှိုးပြီ ။

“ မြညို ပြန်ချိန်ရောက်ပြီ ” တဲ့ ။

မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်မှာ မြခွာညို ဦးကို တိုးပြီး ဖက်ထားလိုက်တယ် ။

“ ဟင့်အင်းကွာ ၊ အိပ်ချင်သေးတယ် ။ ဦးရယ် မြခွာညိုကို ပြန်ဖက်ထား ”

“ မဖြစ်ဘူး မြခွာညို ၊ ပြန်ရမယ့် အချိန်ပဲကွာ ၊ ပြန်တော့နော် ၊ နောက်မှ ”

ဘယ်လိုပြောပြော ပြောမရတဲ့ လူမို့ မြခွာညို အိပ်ရာက ထရတော့တာပါပဲ ။ အဝတ်အစားကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြုပြင် ။ ဆိုင်ကယ်လေးကို ထုတ် ၊ စတတ် ဆွဲနှိုးပြီး အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ပြန်လာရတဲ့ရက်တွေ များလာတယ် ။

သည်နေ့တော့ ဆိုင်ကယ်က ဗွေဖောက်တယ် ။ စတတ်ဆွဲပြီး နှိုးတာ ဘယ်လိုမှ နှိုးမရဘူး ။ သည်တော့ ကစ်စတတ်နဲ့ ခြေဆောင့်နှိုးရတော့တာပေါ့ ။ စကတ်အကွဲ ဝတ်ထားတော့ ရှိုးပဲ့လို့တာ ။ ဆောင့်ဆောင့်အောင့်အောင့်နဲ့ စက်နှိုးပြီး စီးထွက်ခဲ့တာ ဦးဆီ ရောက်တော့ ည ဆယ်နာရီ ထိုးလုပေါ့ ။

“ ဘာဖြစ်လို့ နောက်ကျနေတာလဲ ”

“ ဆိုင်ကယ် နှိုးမရလို့ ” 

“ ပြီးရော ”

ဦးက စကားဖြတ်လိုက်ပါတယ် ။ မြခွာညို ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဦး စားတတ် ၊ ကြိုက်တတ်တာလေးတွေ ပြင်ဆင် ၊ ရေနွေးတဘက်လေးနဲ့ ဦးရဲ့ ကုပ်ပိုးတွေ ၊ ပခုံးတွေ ၊ ကျောပြင်တွေကို ပွတ်သပ်နှိပ်နယ် ပေး ။ သည်အချိန်မှာ ဦး စားနေတာတွေဟာ ညစာ မဟုတ်တော့ပါဘူး ။ ညလယ်စာ ပြောရမလား ၊ သန်းခေါင်ယံစာ ပြောရမလား ခပ်ခက်ခက်ပါ ။

မနက် သုံးနာရီထိုးတော့ ဦးကပဲ စပြီး နှိုးပါတယ် ။

“ မြညို ပြန်တော့နော် ” 

“ အင်း အင်း ”

မြခွာညို ဗျစ်ဆွဲကြီး လုပ်ရင်း မထချင် ၊ ထချင် ထလိုက်ပါတယ် ။ ဟုတ်တယ်လေ ။ အင်မတန် အိပ်ကောင်းတဲ့ချိန်ဥစ္စာ ။ မြခွာညို သဘောအတိုင်းဆို ရင်ဖြင့် မပြန်ချင်သေးပါဘူး ။ မက်မက်စက်စက်ကြီးကို ပြန်အိပ်ချင်သေးတာပါ ။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက မပေးပါဘူး ။ လူမသိ သူမသိ အချိန်လာပြီး လူမသိ သူမသိ အချိန် ပြန်ရတဲ့ဘဝကို စက်ဆုပ်နေမိသလို ခံစားနေရပါတယ် ။ ရီဝေဝေ အိပ်ချင်စိတ်နဲ့ ဆိုင်ကယ် စတတ် ဆွဲနှိုးတော့ မနိုးဘူး ။ ဒါနဲ့ ခြေဆောင့်ပြီး နှိုးလိုက်တော့ အိပ်ချင်စိတ်က ကဲနေလို့ ကစ်စတတ် ချော်ပြီး မောင်းပြန်ရိုက်မိတာ ။

“ အားလားလား ” လို့ အသံထွက် အော်လိုက်မိပါရဲ့ ။

“ ဟေ့ ဟေ့ မအော်နဲ့ ရော့ ရော့ အသစ်တစ်စီး ယူသွား ၊ အဲဒါ ထားခဲ့လိုက် ”

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆူညံသံ မထွက်စေလိုတဲ့ ဦး က သော့အသစ်တစ်ချောင်း ထပ်ပေးပါတယ် ။ မြခွာညို က စက်နှိုးမရတဲ့ ဆိုင်ကယ်ကို ထားခဲ့ပြီး ဦး ပေးတဲ့ သော့နဲ့ နောက်တစ်စီးကို စတတ်ဆွဲနှိုးလိုက်ပါတယ် ။ ဝူးခနဲ စက်အနိုးမှာ မြေပြင်ထောက်ထားတဲ့ ခြေထောက်ကို ဆိုင်ကယ်ပေါ် မတင်ခင် ...

“ သွားမယ် ဦး ” လို့ နှုတ်ဆက်ခဲ့သေးတယ် ။

“ အေး အေး ဩော် မြညို ၊ ဒီဆိုင်ကယ်က မင်းစီးနေကျ တော့ဂီယာ မဟုတ်ဘူးနော် ။ ရောင်းဂီယာ သတိထား စီး ”

“ အင်းပါ ”

ဦး ပြောတာ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုမှ သဘော မပေါက်ဘူး ။ အိပ်ချင်တာပဲ သိတယ် ။ မြန်မြန်စီး မြန်မြန်ရောက် ။ အခန်းဖွင့် ခေါင်းထိုးပြီး အိပ်ချလိုက်ဖို့ပဲ စိတ်ကူးရှိတယ် ။

ဒါနဲ့ပဲ ဆိုင်ကယ်လေးဟာ လေးညှို့ဆွဲပြီး လွှတ်တင်လိုက်တဲ့ မြားတစ်စင်းလို သွန်ပြီးပြေးထွက်ခဲ့တယ် ။ တစ်လမ်းလုံး ရှင်းလင်းနေတာပဲ ။ ကားတွေ ၊ လူတွေ ၊ ဘာမှမရှိဘူး ။ အင်းလေ လောကကြီး အိပ်မောကျနေချိန်ပဲ ။ ငါသာ ဆိုပြီး တွေးမိတယ် ။

နံပါတ်ဖိုးဂီယာနဲ့ ပြင်းပြင်းစီးလာတဲ့ ဆိုင်ကယ်ဟာ လမ်းမကြီးကနေ ဖဲ့ဆင်းတဲ့ လမ်းသွယ်ထဲ အရောက် ၊ ချိုင့်ခွက်ထဲ ဒုန်းခနဲ ကျသွားတယ် ။ လူ မြောက်သွားပြီး ဟန်ချက်ပျက်သွားတဲ့ ဆိုင်ကယ်ကို ကပျာကယာ ခြေတစ်ဖက်တရွတ်ဆွဲ ထိန်းရင်း ချိုင့်ထဲကနေ ပြန်တက်လိုက်တယ် ။ ဖရီးဖြစ်ဖို့ ဂီယာအချိန်းမှာ ရုတ်တရက် ဖရီး မဖြစ်ဘဲ ဂီယာနံပါတ်ဝမ်း ဝင် သွားတဲ့အချိန်နဲ့ ဂီယာအဝင် အင့်ခနဲ ဆောင့်ထွက် သွားတဲ့အခါ ၊ လန့်ဖျပ်ပြီး လီဗာကို ဆွဲတင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတဲ့အချိန်မှာ တစ်ထပ်တည်းမှ တစ်ထပ်တည်းပဲ ။

“ ဘုရား ဘုရား ”

ဆိုင်ကယ်ဟာ အရှိန်ပြင်းစွာနဲ့ မြခွာညို ကို ဆွဲခေါ်သွားလိုက်တယ် ။

“ အမလေး ”

မြခွာညို အမြင်ထဲမှာ အုတ်တံတိုင်း ထူထူကြီး တစ်ခုပါပဲ ။

••••• ••••• ••••• 

[ ၃ ]

စောစောစီးစီး ကောက်ညှင်းပေါင်း ၊ ပဲပြုတ် ခေါင်းရွက် အရပ်လည် ရောင်းချသော ဈေးသည် မရှိသည့် ဤမြို့တွင် အုတ်တံတိုင်းနှင့် ဆိုင်ကယ် ဆောင့်ကာ လူနောက်ပြန် ပစ်ကျပြီး နောက်စေ့နှင့် လမ်းမ ရိုက်ထားသော မြခွာညို၏ အလောင်းကို လူနှင့် ယာဉ်များ နိုးကြားသောအချိန်ကျမှ တွေ့ကြရလေ၏ ။

ဤမြို့တွင် ပိုင်ရှင် ကိုယ်တိုင်လည်း မနေ ၊ ငှားရမ်းသူလည်း မရှိသော နှစ်ထပ်တိုက်ကြီးတစ်လုံးရှိ၏ ။ ညသန်းခေါင်ရောက်ပြီ ဆိုလျှင် ထိုတိုက်ကြီး၏ အထက်ဝရန်တာတွင် ပါးလွှာဖြူဆွတ်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ကာ ၊ ဖြောင့်စင်းနက်မှောင်သော ဆံပင်ရှည်ကြီးကို ဝေ့ဝဲလျက် ၊ မိန်းမလှလေးတစ်ယောက် ကူးလူးသွား လာလေ့ရှိသည်ဟု ပြောသူက ပြောကြ၏ ။ မြင်သည်ဟု ဆိုသူက ဆိုကြ၏ ။ ညဉ့်နက်လာလျှင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်သံကိုလည်း ကြားရတတ်သည်ဟု ပြောသူက ပြောကြ၏ ။ ကြားသည်ဟု ဆိုသူကလည်း ဆိုကြ၏ ။ အများအထင်နှင့် အကြားအမြင်တို့ ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကိုမူ ... ။

▢  မကျည်းတန် ( လွိုင်ကော် )
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ဒီဇင်ဘာလ ၊ ၂၀၁၀