❝ အိမ်အပြန် ❞
( နော် - ကျောက်တိုင် )
မနက်ဖြန် ပြန်ရမယ်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ညကတည်းက အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး ။ မနက်ရောက်တော့ စောစောထ ၊ မျက်နှာသစ် ၊ သွားတိုက်ပြီး အဝတ်အစားတွေကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ် ။ ထမင်းအိုး ၊ ဟင်းအိုးတွေ တိုက်ချွတ်ဆေးကြောပြီး စင်လေးပေါ် တင်ရတယ် ။ ဆီပုံးကို ကြောင်အိမ်ထဲ ထည့် သော့ခတ်ရတယ် ။ ပြီးမှ ခြုံစောင်တွေ ခေါက်သိမ်း ၊သေတ္တာထဲ ထည့်ပေါ့ ။ မိဘအိမ် ပြန်ရမှာ ဆိုတော့ ဘယ်အချိန် ရောက်ရောက် အဆင်ပြေတယ် ။ ဒါကြောင့် အေးဆေးပဲ သိမ်းနေဖြစ်တယ်လေ ။
အားလုံးပြီးတော့ မနက် ခြောက်နာရီခွဲ ။ ဒါပေမဲ့ ရိုးမတောင်ခြေရွာလေးမှာ မြူတွေနဲ့ လင်းအား မကောင်းသေးဘူး ။ မြူနှင်းတွေ ကြားကပဲ ကျွန် တော် လှမ်းထွက်လာခဲ့တယ် ။ အိမ်အပြန် ဆိုတော့ ခြေလှမ်းတွေ ပေါ့တယ်ပေါ့ ။
တောင်တန်းလေးပေါ် ရောက်တော့ ရွာလေးကို သမင်လည်ပြန် ကြည့်ဖြစ် တယ် ။ မြူနှင်းတွေအောက် မှာ မီးခိုးတလူလူနဲ့ ငွေ့ရည်ဖွဲ့ လှနေတဲ့ ရွာလေးက လက် ရာမြောက် ပန်းချီကားတစ် ချပ်လို လှလို့ ။ ဒီရွာလေးက ကျောင်းလေးမှာ တိမ်တွေကို အကသင်ရင်း ဘဝကို နေ သားကျဖို့ ကျွန်တော် ကြိုး စားခဲ့ရတယ် ။ ကျွန်တော် စိုက်ပျိုးခဲ့ရတဲ့ မျိုးစေ့တွေက အမျိုးမျိုး ။ တချို့က နှစ်ချို့ ၊ တချို့က မစုံမမာ ။ ဒါတွေကို ပဲ ကျွန်တော့်မှာ စိုက်ပျိုးပြီး ရေလောင်း ပေါင်းသင် ၊ ပေါင်းလိုက် နေခဲ့ရတာလေ ။
ရိုးမတက် မျှစ်ချိုး ၊ ဖားရိုက် ၊ ကြွက်လိုက် ၊ ကျွဲအုပ်ကြီးတစ်သိုက်နဲ့ စရိုက်ကတော့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းတွေချည်းပဲ ။
အမှန်ပြောရရင် ဒီလို အရပ် ၊ ဒီလို ဒေသကို ရောက်ရလိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ပါဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ရှေးရေစက်တွေ ဆုံလာတဲ့ အခါ ရောက်ခဲ့ရတယ်ပေါ့ ။ မှတ်မိသေးတယ် ။ အော်ဒါ စာရွက်ကလေး ကိုင်ပြီး အမေ့ ကို ပြောတော့ အမေ့မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်တွေဝေ့လို့ ။ အဖေကတော့ ယောက်ျားပဲကွာတဲ့ ၊ အားပေးရှာတယ် ။
အဲဒီကတည်းက ကျွန်တော့်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အမေ ထည့်ပေးခဲ့တယ် ။ အိပ်ရာလိပ် ၊ နေရာထိုင်ခင်းက အစ ၊ သွားတိုက်ဆေး ၊ သွားတိုက်တံ ၊ ခေါင်းလိမ်းဆီ အဆုံး အပြည့်အစုံ စီစဉ်ပေးတယ် ။ ကြာကြာ စားခံမယ့် ဟင်းတွေလည်း ကြော်လို့ ။ နေပါစေ ပြောလည်း မရ ။ သားသမီးအပေါ် ထားတဲ့ မိဘမေတ္တာ ဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို ကလေးလေးလို့ အမေ ထင်နေပုံရတယ် ။
လူပေါင်း မမှားဖို့ ၊ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ဖို့ ၊ ဘုရား ၊ တရား မမေ့ဖို့ ၊ အိမ်နားက ဖုန်းကို မကြာမကြာ ဆက်ဖို့ တတွတ်တွတ် မှာရှာတယ် ။
အဆင်သင့်ဖြစ်လို့ မိဘ နှစ်ပါးကို ကန်တော့ , တော့ ဆို့ဆို့နှင့်နှင့် ။ ဆုပေးတဲ့ အမေ့ အသံက အဖျားဆွတ် တုန်နေတယ် ။ ကျွန်တော် လှမ်း ထွက်လာတဲ့အခါ ခြံဝမှာ အမေ ငေးကျန်ခဲ့တာပဲ ။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ အမေ့ ရင်ခွင်ရိပ်က အပြီး လွင့်စဉ် သွားသလို ခံစားခဲ့ရတယ် ။ ဒါဟာ ကိုယ် မွေးဖွားရှင်သန် ကြီးပြင်းခဲ့ရတဲ့ အမေ့အိမ်ကို အပြီး ခွဲခွာခဲ့ခြင်းလားလို့ တွေးမိတယ် ။ မိဘ အရိပ်ထဲ ထာဝရနေဖို့ ဆိုပြန်တော့ လည်း မဖြစ်ပြန်ဘူး ။ အတောင်စုံရင် ပျံထွက်သွားရတာကိုက လောကသဘာဝပဲလေလို့ တွေးရင်း ဖြေခဲ့ရတယ် ။
တာဝန်ကျ ရွာမှာ ရှိနေပေမဲ့ အမေ့ထံ အမြဲလိုလို ဖုန်း ဆက်ပြီး စကားပြောရတယ် ။ တစ်ခါတလေ အလုပ်တွေရှုပ်လို့ တစ်ရက်နှစ်ရက် မဆက် ဖြစ်မိတဲ့အခါ အမေ့မှာ နေမထိ ထိုင်မသာ ဖြစ်ရတယ်တဲ့ ။ ကျွန်တော်က မေ့နေပေမဲ့ ဖုန်းဆက်ချိန် ရောက်ရင် အမေ မျှော်နေတတ်တယ်တဲ့ ။ ကျွန်တော့် အသံဟာ အမေ့အလွမ်းကို တစ်ဝက် သက်သာစေတယ်တဲ့လေ ။
တွေးရင်း လှမ်းနေဖြစ်တယ် ။ ဘဝမှာ နှစ်သက်စရာ များစွာရှိတဲ့အထဲ တစ်ယောက်တည်း အတွေးနဲ့ ခရီးသွားရတာကို သဘောကျတယ် ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီအရပ်ဒီဒေသ ရောက်လာသလား မပြောတတ်ဘူး ။ သစ်ပင် အမြင့်ကြီးတွေ ကြည့်ပြီးလည်း သဘောကျတယ် ။ လေအသုတ်မှာ ယိမ်းနွဲ့နေကြတဲ့ ဝါးရုံပင်ကြီးတွေ မြင်လည်း သဘောကျတယ် ။ တောပန်းလေးတွေ ကြည့်ပြီး မြတ်နိုးတယ် ။ ကျေးငှက်သံတွေကို သာယာတယ် ။ ဒါကြောင့် ခရီးကြမ်းပေမဲ့ မောရမှန်း မသိဘူး ။ ချောင်းတွေကို ဖြတ်ပြီး လျှိုကြီးတွေထဲ လျှောက်ရတဲ့အခါ တစ် ယောက်တည်း ခရီးမသွား စေချင်တဲ့ အမေ့ကို တွေးမိပြန်ရော ။ ကျွန်တော့် အဖြစ်ကို အမေ သိရင် ဘယ်လောက် စိုးရိမ်သောက ဖြစ်လိုက်လေမလဲ ။
မွေးချင်းထဲ တစ်ဦးတည်းသောသား ၊ ကျွန်တော့်ကို ကျန် သမီးတွေထက် အမေ ပိုချစ်ခဲ့တယ် ။ ဒါကြောင့် ရွှံ့ဗွက်တွေထဲလည်း မနင်းစေချင်ခဲ့ဘူး ။ ပင်ပန်းတာမှန်သမျှ အမေ မခိုင်းရက်ခဲ့ဘူး ။ အခုတော့ ခရီးက ပင်ပင်ပန်းပန်း ခက်ခက်ခဲခဲ ။
ကျွန်တော်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် တစ်လောကလုံးကို ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ သတ္တိ အမေ့မှာ ရှိတယ် ။ မှတ်မိသေးတယ် ။ ကျွန်တော် လူငယ်ဘဝ တစ်ခုသော သင်္ကြန်မှာ ကျွန်တော့် ညီဝမ်းကွဲတစ်ယောက်က သူ့ ကောင်မလေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်အပေါ် အမြင်လွဲခဲ့ဖူးတယ် ။ ကြီးမေတို့ကပါ ဘာလိုလို ဖြစ်ခဲ့တယ်ပေါ့ ။ အဲဒီအခါ အမေ ဘာပြောတယ် ထင်လဲ ။ ကြီးမေတို့ဆီ သွားပြီး ရန်တွေ့တာလေ ။ ကျွန်တော့်ညီကိုလည်း “ မ ” အတွက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒီလို ဖြစ်ရပါ့မလားလို့ ဆိုပြောလိုက်တာ မပြောနဲ့ ။ အဲဒီ ကတည်းက စိတ်ဆိုးပြီး အစ်မအရင်းကို မခေါ်ဘဲနေတာ အတော်ကြာတယ် ။ ကြီးမေတို့က လိုက်လိုက်လျောလျော ရှိတာတောင် အမေ စိမ်းပြီး နေပစ်ခဲ့တာလေ ။ မမ ( ကြီးမေ့သမီး ) မွေးလို့ ဆေးရုံ တက်ရမှ စိတ်လျှော့ပြီး လိုက် ပြုစုပေးဖြစ်တာလေ ။ ကျွန်တော့်အတွက်ဆို အမေ ရှေ့က အမြဲရပ်ပေးခဲ့တာပဲ ။
အန္တရာယ် အခက်အခဲတွေအတွက် ရှေ့က အမြဲ ရပ်ပေးခဲ့တဲ့ အမေက ဝမ်းသာဂုဏ်ယူစရာ တွေ့ပြန်တော့လည်း ကျွန်တော့်ထက် နှစ် ဆမက ဝမ်းသာဂုဏ်ယူနေ တတ်သေးတယ် ။
နာမည်ရ မဂ္ဂဇင်းကြီး တစ်စောင်မှာ ကျွန်တော့်ဝတ္ထုတိုလေး ပါလာတော့ အိမ်လာတဲ့ သူတိုင်း အမေ ကြွားခဲ့ တယ် ။ ကျွန်တော့်ဝတ္ထု စာမျက်နှာမှာ သစ်သားစလေး ညှပ်ပြီး အလွယ်တကူ ရှာပြီး ကြွားခဲ့တယ် ။ အဖေကတော့ ပြုံးလို့ ။
အဲဒီလို နွေးထွေးတဲ့ မိသားစုရှိရာ ကျွန်တော် ပြန်ခဲ့တယ် ။ ကျွန်တော် ပြန်လာတာကို သိရင် အဖေနဲ့ အမေ ဘယ်လောက် ဝမ်းသာကြလေလဲ ။ အစ်မ ၊ ညီမနဲ့ တူမ လေးတွေ ဘယ်လောက် ပျော်ရွှင်ကြလေမလဲ ။ သူတို့ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စေဖို့အတွက် ကျွန်တော် ကြိုပြောမထားခဲ့ဘူး ။ ကျွန်တော့်ကို မြင်ပြီး ဝမ်းသာသွားမယ့် အမေ့ မျက်နှာကို ကြည့်ချင်တယ် ။ ပြုံးနေမယ့် အမေ့မျက်နှာကို မြင်ချင်တယ် ။ ပျော်ရွှင်သွားမယ့် တူမလေးတွေရဲ့ မျက်နှာကို တွေ့ချင်တယ် ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မိသားစုရှိရာ တိတ်တဆိတ် ပြန်ဖြစ်ခဲ့တယ်ပေါ့ ။
ခြေလျင်ဆုံးတော့ ကားလေးပေါ်တက်ရတယ် ။ ပြေးနေတဲ့ ကားလေးလိုပဲ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ လွင့်နေတယ် ။ အဲဒီအချိန် မဆီမဆိုင် အတွေးတစ်ခုက ခေါင်းထဲ ဖျတ်ခနဲ ရောက်လာတယ်လေ ။ ယုံကြည်ချက်ကြောင့် အမေ့အိမ်နဲ့ ဝေးခဲ့ရသူတွေရဲ့အကြောင်း ဆိုပါတော့ ။
လူ့ဘဝရဖို့ ဆိုတာ ဗြဟ္မာ့ ပြည်က ကျလာတဲ့ အပ်တစ်စင်းနဲ့ လူ့ပြည်က အပ်တစ် စင်း ထိဖို့ထက် ပိုခက်တယ် တဲ့ ။ ခက်ခက်ခဲခဲ ရလာတဲ့ လူ့ဘဝတိုတိုလေးကို တန်ဖိုး ရှိရှိ အသုံးချသွားချင်ကြတာ မြင့်မြတ်သူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်ဖြစ်မယ် ထင်တယ် ။
ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ အခင်းအကျင်း တစ်ခုမှာ ယုံ ကြည်ရာ အမှန်တရား အတွက် စွမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီလို သူမျိုးတွေ အမေ့အိမ်နဲ့ ဝေးခဲ့ရဖူးတယ် ။ အမိမြေနဲ့ ဝေးခဲ့ကြရတယ် ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်ရင်မှာ ခံစားမှု သိပ်မပြင်းခဲ့ဘူး ။
ရှင်းရှင်းပြောရရင် အမေ့အိမ်နဲ့ ဝေးခဲ့ရတဲ့ သူတို့ ဘဝတွေအတွက် ကိုယ်ချင်းစာစိတ် မထက်မြက်ခဲ့ဘူးပေါ့ ။ အခုချိန် ပြန်တွေးကြည့်မှ ရင်ထဲ နင့်လာရတယ် ။ အမေ့အိမ်နဲ့ ဝေးနေရတဲ့ သား တစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်ကို စာနာမိလာတယ်ပေါ့ ။
အတွေး ကောင်းနေတုန်း ကားက ရွာရိပ် နင်းလာတယ် ။ ရေကန်ကြီးနဲ့ သရက်ပင်တွေမြင်တော့ ငယ်စဉ်က တည်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သရက်သီးတွေ တက်ဆွတ်ပြီး ကန်ထဲ ကစားခဲ့တာတွေ သတိရနေသေးတယ် ။
ရွာရိပ်ကို ခိုပြီး ရွာလေကို ရှူလိုက်ရတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ငယ်သွားသလို ခံစားရတယ် ။ ရွာထိပ်မှာ ဆင်းပြီး ရွာထဲ လှမ်းဝင်ခဲ့တယ် ။ လမ်းတစ်လျှောက် နှုတ်ဆက်သံတွေ ညံလို့ ။
အိမ်လေးကို လှမ်းကြည့်တော့ ခြံတံခါးအနီး ကျောက်ရုပ် တစ်ရုပ်လို ရပ်နေတဲ့ အမေ့ကို တွေ့ရတယ် ။
“ အမေ ” လို့ ကျွန်တော် လှမ်းခေါ်တော့ အမေ့အသံ ချက်ချင်း ထွက်မလာဘူး ။ ဝမ်းသာလုံးဆို့တယ် ဆိုတာ ဒါပါလားလို့ အမေ့ကို ကြည့် ရင်း သိလိုက်တယ် ။ ကျွန် တော့်ကို လာကိုင်တဲ့ အမေ့ လက်ချောင်းလေးတွေ တုန် လို့ ။ ပြီးမှ အဖေ့ကို လှမ်းပြောနိုင်တယ် ။ အားရဝမ်းသာ အဖေက ရယ်လို့ ။ မမကြီး ၊ ညီမလေး ၊ ပြီးတော့ တူမလေးတွေ ။ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဝိုင်းအုံသွားတယ် ။ ဆူညံသွားကြတယ် ။ မိဘအိမ် ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ မိသားစု မေတ္တာတရားက နှလုံးသားမှာ တသိမ့်သိမ့် ။
ဘဝမှာ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစရာ များစွာ ကြုံခဲ့ရပေမဲ့ အဖေ ၊ အမေ အစုံရှိတဲ့ မိသားစုရိပ်မြုံလေးထဲ ပြန်လာရတာလောက် ကြည်နူးချမ်းမြေ့ စရာ မရှိခဲ့ဘူး ။ မိဘနှစ်ပါးရဲ့ မေတ္တာနဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေ ကြားမှာ နှလုံးသားက ပီတိတွေနဲ့ တစိမ့်စိမ့် ၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းတွေနဲ့ တသိမ့်သိမ့် ။ အဲဒီအချိန် -
မဆီမဆိုင် အတွေးတစ်ခုက ခေါင်းထဲ ဖျတ်ခနဲ ရောက်လာပြန်တယ် ။ ယုံကြည်ရာ အမှန်တရား အတွက် ရဲဝံ့ကြိုးစားခဲ့သူတွေ အမေ့အိမ်ဆီ ပြန်ခွင့်မှ ရကြပါလေစ ။ ပြန်ခွင့်ရသူ တွေလည်း မိဘနှစ်ပါးရဲ့ အပြုံးမျက်နှာတွေကို မြင်ခွင့်လေးမှ ရှိပါလေစ ။
နှလုံးသားက စာနာခြင်းနှင့် တနင့်နင့် ။
⎕ နော် ၊ ကျောက်တိုင် ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
၂၀၁၆ ၊ ဩဂုတ်
