မောင်ရင်မောင် ဆောင်းပါး

 

❝ မောင်ရင်မောင် ဆောင်းပါး ❞
            ( ပီမိုးနင်း )

ရိုသေစွာ အစီရင်ခံလိုက်ပါသည် ကြီးကြီး ၊ ကျွန်တော်သည် ကြီးကြီး၏ ကျေးဇူးကို ဘယ်သောအခါမျှ မမေ့နိုင်ပါ ။ ကျွန်တော့်မှာ မိခင် မရှိဘူးဟု ပြောပြသည် ကိုမျှ ကျွန်တော် မခံနိုင်ပါ ။ ငယ်စဉ်တောင်ကျေး ကလေးဘဝကတည်းက ကျွန်တော့်အား ကြီးကြီး ကျွေးမွေးသုတ်သင် ပဲ့ပြင်ဆုံးမပြီး ဆရာတော် ဦးအာသဝ ကျောင်းမှာ ရှင်ပြုပြီး အပ်နှံထားသော ကြီးကြီးဟာ အမေ ထက် ကောင်းပါသေးသည် ။ ကြီးကြီး၏ မျက်နှာကြောင့် ဆရာတော်ဘုရားကလည်း အတတ်ပညာများကို သင်ပေးသည်မှာ ဋီကာကျော် အထိ ရောက်ပါသည် ။ သည်ကျေးဇူးတွေကို ကျွန်တော် မမေ့နိုင်ပါ ။ ရှင်လူထွက်သော အခါလည်း ကြီးကြီး သွန်သင်ဆုံးမခြင်းများကြောင့် လူကောင်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့ သည့်အတိုင်း ကျွန်တော်မှာ ရပ်ထဲရွာထဲ၌ ထင်ရှားခဲ့ပါသည် ။ သာရေး နာရေး ပွဲလမ်းသဘင် အလှူအတန်းများ၌ ကြီးကြီးဟာ ကျွန်တော့်ကို နေရာတိုင်း၌ ဗန်းတင်ကာ ပရိသတ်အလယ်ကောင်မှာ တရားဓမ္မ အဟောအပြော ခိုင်းသဖြင့် ကျွန်တော့်အား အရွယ်နှင့်မလိုက် လိမ္မာရေးခြားရှိပါပေသည်ဟု လူကြီးလူကောင်းများက ချီးမွမ်းကြသည်များအတွက် ကြီးကြီး ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ဤတစ်သက်မှာ မမေ့နိုင်တော့ပါ ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကလည်း ကျွန်တော်တို့ ရွာရှိ ကလေးသူငယ် အမိုက်အမဲကလေးများနှင့် မပေါင်းရအောင် ကျွန်တော့်ကို အမြဲ စောင့်ကြပ်သည်များကို မမေ့ပါ ။ အသက် ( ၁၉ ) နှစ်သား ရှိတောင် ကြီးကြီး ဟာ ကျွန်တော့်အား လူပေါင်းမှားပြီး ပျက်စီးမှာ စိုးသောကြောင့် အင်္ဂလိပ် ကျောင်းကို မပို့ဘဲ ဆရာဖြူ ကို အိမ်ခေါ်ပြီး အင်္ဂလိပ်စာ အရေးအဖတ် သင်ခိုင်းပါသည် ။ ယခုမှ အင်္ဂလိပ်စာကို များစွာ မတတ်သော်လည်း ဝမ်းမနည်းပါ ။ အင်္ဂလိပ်စာ တတ်သောသူများကို မြင်ရသောအခါကျမှ အင်္ဂလိပ်စာ မတတ်ခြင်း၏ ကျေးဇူးကို သိရပါသည် ။ အများအားဖြင့် အင်္ဂလိပ်စာတတ်သူများဟာ လူကြီးမှန်း လူငယ်မှန်း မသိ ။ လူကြီးများ ရှေ့မှာလည်း ကုန်းကွ ၊ ကိုင်းရှိုင်းရမှန်း မသိ ။ အိမ်ပေါ်မှာ ဖိနပ်စီးပြီး လျှောက်ကြပါသည် ။ အင်္ဂလိပ်စာ မတတ်သော်လည်း ကြီးကြီး မှာ ရှိတဲ့ စည်းစိမ် ဥစ္စာဟာ ကြီးကြီး နဲ့ ကျွန်တော် တစ်သက်စာ စားလို့ ကုန်မှာ မဟုတ်သောကြောင့် အင်္ဂလိပ်စာ တတ်ဖို့လည်း မလိုပါ ။ ငယ်ငယ်က တခြား ယုတ်နိမ့်မိုက်မဲသော ကလေးများက ကျွန်တော့်ကို တစ်စုံတစ်ရာ နှိပ်စက် ပြောဆို နိုင်လိုမင်းထက်ပြုသည့်အခါ ကြီးကြီးကို ကျွန်တော် ပြန်၍တိုင်လျှင် ကြီးကြီး အဘယ်အခါမှ ခံ၍ မနေဘဲ ၎င်းမိုက်မဲသော ကလေးများနှင့် ၎င်းတို့၏ ဆွေမျိုးမိဘများ အပေါ်မှာ ကြီးကြီးဟာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးယူသည်များကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး မှတ်မိပါသည် ။ ကျွန်တော့်ကို သူတို့နှင့် မတူအောင် ကြီးကြီး မွေးမြူခဲ့ပါသည် ။ ကျွန်တော်၏ အသိအလိမ္မာမျိုးလည်း သူတို့မှာ မရှိပါ ။ ကျွန်တော့်အတွက် ရပ်ထဲ ရွာထဲမှာ ကြီးကြီး ဂုဏ်ရှိအောင် ကြိုးစားခဲ့ပါသည် ။

ယခု ကျွန်တော့် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ဖြင့် အတောင်အလက် စုံပါပြီ ။ ကမ္ဘာလောကကြီး အကြောင်းကိုလည်း ကျွန်တော့်ထက် ပို၍ သိသူ နည်းပါးသည် ။ ဤအကြောင်းကို ကြီးကြီး သိသဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကြီးကြီးသည် ရန်ကုန်မြို့သို့ တစ်ယောက်တည်း လွှတ်လိုက်ပါသည် ။ သို့သော်လည်း ယခုလို ကြီးကြီး နဲ့ ခွဲပြီး တစ်ယောက်တည်း ရန်ကုန်ကို လာရခြင်း၌ ကျွန်တော်မှ အတော်ပင် စိတ်အားငယ်ပါသည် ။ သို့သော်လည်း ကြီးကြီး သင်ပြသော အလိမ္မာများကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ ဆရာကောင်းတပည့် ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ကြောင်း စိုးရိမ်စရာ မရှိလှပါ ။ အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းသာစရာကလေး ဖြစ်ရုံမျှ ရှိပါသည် ။

ကြီးကြီး မှာသည့်အတိုင်း လူအနည်းဆုံး မီးရထားတွဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လေအေးမတိုက်ရအောင် တံခါးများကို ပိတ်ပြီး အိပ်ရာကို နေရာတကျ ခင်းလျက် ထွေးထွေးနွေးနွေး စောင်ထူထူ ခြုံလျက် လိုက်ခဲ့ပါသည် ။ အအေးမိလျှင် ရောဂါရတတ်သည် ။ အသွားအလာ အနေအစားကို ဆင်ခြင်ရမည် ဟူသော ကြီးကြီး၏ အမိန့်ကို တစ်သဝေမတိမ်း လိုက်နာလျက် ရှိပါသည် ။

ကျွန်တော် ရန်ကုန်မြို့ သို့ ရောက်သောအခါ မသင်းထုံ နဲ့ သူ့အမေကြီး လာ၍ ကြိုပါသည် ။ ကြီးကြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်တာ မသင်းထုံ၏ မိဘများနှင့် စကား ရှိထားပြီး ကျွန်တော့်ကို မသင်းထုံနှင့် နေရာချဖို့ စိတ်ကူးပြီး လွှတ်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို ကျွန်တော် သိသဖြင့် အပြောအဆို အမူအရာမှစ၍ အစစအရာရာမှာ ကျွန်တော် သတိထားပါသည် ။

မသင်းထုံလည်း ကျွန်တော့်ကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း များစွာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ပါသည် ။ မော်တော်ကား တစ်စီးနှင့် ကျွန်တော့်ကို သူတို့ တင်ခေါ်သွားကြပါသည် ။ သူတို့အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်တော့် အတွက် နေရာခမ်းနားများ ပြင်ပေးပါ၏ ။ သူတို့လည်း အတော်ကြွယ်ဝ ပြည့်စုံဟန် ရှိပါသည် ။ သို့သော်လည်း ကျွန်တော်တို့လောက် ချမ်းသာဟန် မရှိဘူး ။ ကျွန်တော့် အတွက် တစ်အိမ်လုံး ပျာလောင်ခတ်နေကြပါသည် ။ ကြီးကြီး အဘယ်အခါက စပြီး စီမံထားသလဲ ဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိရပါ ။ ၎င်းတို့၏ အိမ်၌ အခြား ဘိုဆန်ဆန် အကောင် တစ်ယောက် ရှိပါသည် ။ ဘီအေ လို့ ပြောကြတာပဲ ။ ပုသိမ်မြို့က ဧည့်သည် ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော် ရောက်လာသောအခါ ကျွန်တော့်ကို သူနဲ့ အသိဖွဲ့၍ ပေးပါသည် ။ သို့သော်လည်း သူ၏ အမူအရာ နေပုံထိုင်ပုံ ပြောပုံဆိုပုံမှာ ကျွန်တော့်လို မဟုတ်ပါ ။ နည်းနည်းကလေး ရိုင်းသည် ထင်ပါသည် ။ ကျွန်တော်တို့မှာ မျိုးရိုးဇာတိက ရွှေမြို့တော် အဆက်တွေ ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော်တို့ ပြောပုံဆိုပုံ သုံးနှုန်းပုံမျိုးနဲ့တော့ မတူနိုင်ရှာပေဘူးလို့ သဘောထားပြီး သူ၏ ရိုင်းစိုင်းခြင်းများကို ကျွန်တော် ဗွေမယူပါ ။ အိမ်ကို ရောက်ပြီးနောက် ညဉ့်အခါ မိုးဖွဲကလေး ကျနေပါသည် ။ သို့သော်လည်း မသင်းထုံ က ကားနှင့် အလည်ထွက်ရအောင်ဟု ပြောပြီး ပြင်ဆင်ကြပါသည် ။ ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ဖို့ ခေါ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်က ကြီးကြီး စကားများကို အောက်မေ့ပြီး အအေးမိမှာ စိုးသဖြင့် တစ်ကြောင်း ၊ ညကလည်း ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်သည့်အတွက် တစ်ကြောင်း ၊ မလိုက်ချင်ကြောင်း ၊ ကျွန်တော့်ဘာသာ ငြိမ်ငြိမ်ကလေး ရေမိုးချိုးပြီး အိပ်ချင်နေကြောင်း ပြောရာ မသင်းထုံ၏ မိခင်လည်း လိုက်ဖို့ရန် ပြောပါသည် ။ ကျွန်တော်က ညဉ့်အခါ လည်ပတ်ခြင်းအလုပ်ကိုလည်း သဘောမကျသဖြင့် မသင်းထုံ ကိုလည်း နည်းနည်းပါးပါး ဆုံးမသြဝါဒ စကားကလေးများ ပြောချင်သောကြောင့် ဆက်လက် ငြင်းပယ်ရာ သူတို့က မနာခံဘဲ ကျွန်တော် မလိုက်ရင် ပုသိမ်သား ဧည့်သည်နဲ့ အတူသွားမည်ဟု ပြောပါသည် ။

တကယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်တည်း ထားပြီး သွားရင် မတော်ဘူး ဆိုတာကို စဉ်းစားကြဖို့ သင့်ပါသည် ။ သို့သော်လည်း ကျွန်တော် သည်းခံပြီး လိုက်ပါမည်ဟု ဝန်ခံသဖြင့် ကျွန်တော်ပါ လိုက်သွားရပါသည် ။

ဘုရားကို ရောက်၍ ဘုရားဖူးကြပါသည် ။ မသင်းထုံ က ကျွန်တော့်အား ပန်းဝယ်၍ ပေးပါသည် ။ အတူ ယှဉ်ကာ ထိုင်၍ ဘုရားရှိခိုးကြပြီး ဘုရားမှ ဆင်းကြပါသည် ။ ထို့နောက် ကန်တော်မင် ခေါ်တဲ့ ရပ်ကွက်ထဲ မှာ သူဌေးတစ်ယောက်၏ အိမ်ကို ရောက်သွားကြရာ ကျွန်တော်တို့ကို ကောင်းစွာ ဧည့်ခံကြပါ၏ ။ ထိုအိမ်မှာ တရုတ်သူဌေးအိမ် ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်သောအခါ အိမ်သားများ မတ်ချောင်း ဆိုလား ဘာလား မသိရ ။ သုံးပုံဖဲဖြူဖြူကလေးတွေနှင့် တူသော ဆင်စွယ်ဖဲကလေးများကို ကစား၍ နေကြပါသည် ။ မသင်းထုံ သည် ကျယ်သော စားပွဲ၌ လွတ်၍နေသော ကုလားထိုင် တစ်ခုမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး ကျွန်တော့်အား “ ကိုရင်မောင် ထိုင်လေ” ဟု ပြောကာ ကုလားထိုင်လွတ် တစ်ခုကို ပြပါသည် ။ ၎င်း၏မိခင်နှင့် ဧည့်သည်ကလည်း အခြား ကုလားထိုင်များမှာ ထိုင်ကြပါသည် ။ မကြာမီ မသင်းထုံသည် ပါဝင်၍ ကစားလေရာ ပိုက်ဆံတမ်း မဟုတ်သော်လည်း ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ မကောင်းဖြစ်သွားပါသည် ။ မော်တော်ကားပေါ်မှာ လာစဉ်ကလည်း ကျွန်တော် သူ့အား မိန်းမပီသဖို့ ၊ လိမ္မာဖို့ အလုပ်များကို ဟောပြပါသည် ။ မဂ္ဂဇင်းများ၌ ပါရှိသော လယ်တီပဏ္ဍိတ ရေးသော ထေရီဘာသာပြန်ထဲက ပုံဝတ္ထုများကိုလည်း ပြော၍ပြပါသည် ။ သို့ပါလျက် မတ်ချောင်းကစားဝိုင်းကို တွေ့လျှင်တွေ့ချင်း ဝင်၍ ကစားသောအခါ အလွန်အံ့သြခြင်း ဖြစ်မိပါသည် ။

မကြာမီ တရုတ်သူဌေးကြီးက ပုလင်းတစ်လုံးကို ဖွင့်ပြီး ကျွန်တော်တို့အား လာ၍ တိုက်ရာ ကျွန်တော်တို့နှင့် ပါလာသော ဧည့်သည်က ယူ၍ သောက်ပါသည် ။ မသင်းထုံတို့ သားအမိက မသောက်ကြပါ ။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း လာ၍ပေးရာ “ ကျွန်တော်က ဒါ ဘာလဲ ” ဟု မေးရာ “ ရှမ်းဖင် ” ဆိုလား နာမည်တစ်ခုကို ပြောပြပါသည် ။ ဒီတော့ ကျွန်တော်က “ ရှမ်းဖင်ဆိုတာ ဘာလဲ ” ဟု မေးရာ ပုသိမ်သား ဟိုအကောင်က “ ရှမ်းဖင် ဆိုတာ အရက်ဗျာ ” ဟု ပြုံးရယ်ကာ ပြောသဖြင့် ကျွန်တော်က သူရာမေရိယကံ၏ ဆိုးသွမ်းခြင်း အကြောင်းကို ဗြန်းဗြန်းကွဲအောင် ဟောပြပြီး ငြင်းပယ်လိုက်ရာ အားလုံး အံ့သြ၍ နေကြပါသည် ။ မသင်းထုံက ကိုရင်မောင် “ နေရာတိုင်းမှာ တရားမဟောပါနဲ့ ” ဟု ပြောသဖြင့် ကျွန်တော် ရပ်ပြီး နေလိုက်ပါသည် ။ ဘုရား ၊ တရားတော် ကို ဤကဲ့သို့ ရှုတ်ချလိုက်ခြင်းကိုလည်း ကျွန်တော် မနှစ်သက်ပါ ။ သို့သော်လည်း သင်းတို့ နုသေးလို့ပဲ ၊ ကိုယ့်စိတ်မှာ ထားပြီး အေးဆေးပဲ နေလိုက်ပါသည် ။

ထို့နောက် ဆက်လက် ကစားကြရာ မသင်းထုံက “ ကျွန်တော် ပါမလား ” ဟု ပြောရာ ကျွန်တော်က “ မသင်းထုံ ကစားတာကို ကြည့်ရတာ လွန်လှပြီ ။ ဒီကို အဖော်မညှိပါနဲ့ ။ လမ်းမှာ ပြောခဲ့တာတွေကို မမှတ်မိဘူး လား ” ဟု ပြောရာ မသင်းထုံက ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံး ပြူးလျက် ကြည့်နေပါသည် ။ ထိုအခါ ပုသိမ်သားက ကျွန်တော့်အနား ကပ်လာပြီး “ ခင်ဗျား ဘယ့်နှယ်လူလဲ ၊ တစ်လမ်းလုံးလည်း တရားတွေ ဟောလာသေးရဲ့ ။ ဒါ တောင် အားမရဘူးလား ။ အပြင်းပြေ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားတာ ဘာဖြစ်သလဲ ။ လူထဲသူထဲမှာ ခင်ဗျား မသင်းထုံ ကို ဘာမှတ်လို့ ဒီလိုပြောရသလဲ ။ ဒီလိုဖြစ်ရင် ခင်ဗျား ပြန်သွား ၊ နောက် ခင်ဗျားပါးစပ်ကို ဟရင် ဟောဟို ဖိနပ်တိုက်တဲ့ ကတ္တီပါအုံးနဲ့ ဆို့ထားရလိမ့်မယ် ” ဟု ပြောပါသည် ။

ထိုအခါ မသင်းထုံတို့ သားအမိက ဘာမှမပြောဘဲ ငေးကြည့်နေကြပါသည် ။ အိမ်ရှင်များကလည်း အံ့အားသင့်နေကြပါသည် ။ ထိုအခါ ကျွန်တော်တို့ မျိုးရိုးမာန် သွေးစစ်ဟာ ထောင်းခနဲ ထလာသော်လည်း “ သင်း ရူးမိုက်လို့ မူးလို့ပြောတာပဲ ” ဟု ဆင်ခြင်ကာ စိတ်ကို ချုပ်လျက် “ကောင်းပါပြီ ခင်ဗျာ ၊ ကျုပ် ဘာမှမပြောပါဘူး ” ဟု ပြန်ပြောပြီး စိတ်ထဲမှာ မကောင်းသဖြင့် အမှတ်တမဲ့ အပြင်ဘက် ဝရန်တာသို့ ထွက်၍ ထိုင်နေပါသည် ။ အတန်ကြာသောအခါ မသင်းထုံ ရောက်လာပြီး “ ကိုရင်မောင် ရှင် ဘယ့်နှယ်လူလဲ ၊ ရှင့်တရားတွေကို ကျွန်မတို့ နာနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး ။ ရှင့်ကိုယ်ကိုရှင် အင်မတန် လူလိမ္မာ ၊ လူတော်ကြီး ထင်သလား ။ ရှင်က တယ်တွင်ကျယ်ချင်သလား ။ ကျွန်မကို လူကြီးမိဘများက စီမံကြလို့ နားထောင်ပြီး ရှင့်ကို ဂရုစိုက်မိတာပါ ”

ကျွန်တော်က “ မင်းတို့ မကြိုက်ရင် မပြောပါဘူး ။ သို့သော်လည်း ဟိုအကောင်ဟာ အင်မတန် ရိုင်းတယ် ။ ဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အောက်တန်းစားလူကို မသင်းထုံ ဘာပြုလို့ အရောဝင်ရသလဲ ” ဟု ပြောရာ မသင်းထုံ က

“ရှင်က သူ့ထက်သာတယ် ထင်သလား ။ ဟိုက အရေးပိုင်သား ဘီအေ ၊ မျိုးကြီးဆွေကြီးပါ ။ ရှင့်မှာ လယ်ဧကကလေး တစ်ထောင်နဲ့ တောသူဌေး လုပ်နေတဲ့လူ ။ ရှင့် အမူအရာတွေကို ကျွန်မ သဘောမကျတော့ဘူး ။ မိဘစကားကိုလည်း ကျွန်မ နားမထောင်တော့ဘူး ” ဟု ပြောပြီး ဝင်သွားပါသည် ။

ကျွန်တော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ “ သင်းလည်း အရက်များ မူးသလား ” ဟု မှတ်ထင်ကာ သည်းခံ၍ နေလိုက်ပါသည် ။ ကျွန်တော်၏ စိတ်မှာ အများကြီး မကောင်းဖြစ်ပါသည် ။ မကြာမီ လူတစ်ယောက် အပါးရောက်ပြီး “ ဘာဖြစ်သလဲ ခင်ဗျား ၊ နေမကောင်းဘူးလား ” ဟု မေးရာ “ ကျွန်တော်က အအေးမိသွားတယ် ထင်တယ် ” ဟု ပြောရာ ထိုလူက ကပျာကယာ ပြန်သွားပြီး ဖန်ခွက်တစ်ခွက်ကို ယူ၍ “ အဲဒီ ဂျင်ကို သောက်လိုက်ရင် ပျောက်ကရောပေါ့ ” ဟု ပြော၍ပေးရာ ကျွန်တော်က ၎င်း “ ဂျင် ” ခေါ်သော တရုတ်ဆေးရည်ကို သောက်လိုက်ပါသည် ။ အတန်ကြာသောအခါ ကျွန်တော် နေကောင်းပြီး စိတ်ရွှင်လျက် အားတက်၍ လာပါသည် ။ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ လွန်စွာ အားတက်သော ဆေးဖြစ်ရာ ထိုလူ တစ်ဖန် ကြည့်လာသောအခါ ကျွန်တော်က “ခုတင်က ဆေးဟာ တယ်ကောင်းတယ် ခင်ဗျာ ။ တစ်ခွက် ပေးစမ်းပါဦး ” ဟု ပြောရာ ဆေးတစ်ခွက် ထပ်မံ၍ သောက်မိသောအခါ ကေသရာဇာ ခြင်္သေ့မင်းကဲ့သို့ စိတ်အားကိုယ်အား တက်၍ လာပြီး စော်ကားတဲ့ ပုသိမ်သားကို အိမ်ပေါ်က ကန်ချနိုင်လောက်သော ဣဒ္ဓိပါဒ် တန်ခိုးများ ပေါ်ပေါက်၍ လာပါကြောင်း ၊ သို့ဖြစ်၍ ၎င်းဆေးရည် နှစ်ခွက်ကို ထပ်တောင်းကာ သောက်ပြီး ထိုပုသိမ်သားကို အဆုံးတိုင် စီရင်ရန် ထ၍သွားရာ ၎င်းတို့၏ စားပွဲအနီးသို့ ရောက်၍ သွားပါကြောင်း ၊ အားလုံး ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကာကြည့်၍ နေကြပါသည် ။ သို့သော်လည်း အိမ်သမံတလင်းက ချောသဖြင့် ကျွန်တော် ခြေချော်၍ လဲသွားရာ ပုသိမ်သားက ကျွန်တော့်ကို လာ၍ ဆွဲကိုင်မြှောက်ထူရာ ကျွန်တော်က လက်ကို ပြန်ရုပ်ပြီး “ မင်း ငါ့လက်ကို မကိုင်နဲ့ ၊ ငါ့ကို ဘယ်လိုလူ မှတ်သလဲ ၊ ဦးအာသဝ ကျောင်းသားကွယ့် ” ဟု ပြောရာ လက်ကို လွှတ်ပြီး နောက်ကို ဆုတ်သွားပါသည် ။ ထို့နောက် ကျွန်တော် ကြိုးစား၍ ထသော်လည်း မရ ၊ သမံတလင်း နှင့် ဦးခေါင်း ထိမိလို့ ထင်ပါရဲ့ ။ အိမ်တစ်အိမ်လုံး ချာချာလည်၍ နေပြီး တစ်ဖန် လဲကျရာ မသင်းထုံက “ ဘာဖြစ်ပါလိမ့်မလဲ ” ဟု မေးပါသည် ။ ပုသိမ်သားက “ မသိဘူး ၊ ဘယ်တုန်းက သောက်လာပါလိမ့်မလဲ ။ ခုတင်ကလည်း သောက်တာ မမြင်ပါဘူး ” ဟု ပြောသည့် စကားလိုလို ကြားရပြီး ကျွန်တော် မေ့၍ သွားပါသည် ။ သတိရ၍ လာသောအခါ ကျွန်တော့်မှာ မြင်းဇောင်းတစ်ခုထဲသို့ ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရပါသည် ။ အတန်ကြာသောအခါ မသင်းထုံတို့ သားအမိ ရောက်လာပြီး ကျွန်တော်၏ ပစ္စည်းများကို လာပို့ပြီး သားအမိ နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော့်ကို ရန်တွေ့ကြသည် ။ မသင်းထုံ မိခင်က “ မင်း ဘယ့်နှယ်လူလဲ ၊ မင်းကို ခေါ်လာမိတာ တို့များ အပုံကြီး ကျက်သရေ ယုတ်တယ် ။ တို့များ အိမ်ကို ပြန်မလာပါနဲ့ ။ မင်း အရီးကိုလည်း ပြောလိုက် ။ မင်းတို့ လူစုနဲ့ ငါတို့နဲ့ ဘာမှ အဆက်အဆံ မရှိတော့ဘူး ” ဟု ပြောပါသည် ။

ဤမျှလောက် ရိုင်းစိုင်း စွာ ပြောသော်လည်း ကျွန်တော့်မှာ သူတော်ကောင်းတို့ နှလုံးသားကို သုံးကာ ခန္တီပါရမီ တပေါ ဆိုသည့် ဘုရားရှင် ဒေသနာတော်အရ သည်းခံ၍ နေလိုက်ပါကြောင်း ၊ ကြီးကြီး ကျွန်တော့်ကို လွန်စွာရိုင်းစိုင်းသော သူတို့ထံ တစ်ယောက်တည်း လွှတ်လိုက်သည်မှာ မှားသည်ဟု ထင်ပါသည် ။ သို့သော်လည်း “ ဂျင် ” ဆိုတဲ့ ဆေးဟာတော့ တော်တော် သတ္တိရောက်တဲ့ ဆေးပဲ ။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ အရေးရှိရင် သုံးဖို့ တစ်လုံး ၊ နှစ်လုံး လောက်တော့ ထားဖို့ ကောင်းတယ် ထင်ပါသည် ။ ၎င်းဆေးကို အဘယ်မှာ ဝယ်ရသည် ဟု မေးမြန်းစုံစမ်းပြီး ကြီးကြီးအတွက် တစ်လုံး ၊ နှစ်လုံး ကျွန်တော် ဝယ်၍ လာပါမည် ။ မကြာမီ ပြန်၍ လာပါမည် ။

☐ ပီမိုးနင်း
📖သူရိယရုပ်စုံ သတင်း
     အတွဲ ၁ ၊ အမှတ် ၁၃
     သြဂုတ် ၊ ၁၉၃ဝ