❝ မပစ်ပါနဲ့ မယ်ရင်ရယ် ကြက်တက်စူးပါ့မယ် ❞
( နော် - ကျောက်တိုင် )
မနက်လင်းသည်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဝမ်းတစ်ထွာ အတွက် လှုပ်ရှားနေကြသူတို့၏ အသံမျိုးစုံကို ကြားရ၏ ။ မျက်နှာသစ် ၊ သွားတိုက်ပြီး ဇနီးသည် ပြင်ပေးသော ထမင်းကြော်ကို စားသည် ။ ရေနွေးကြမ်းသည် ငှက်တို့၏ တေးနှင့် တွဲဖက်ညီ၏ ။ နေဆာလှုံရင်း သူငယ်ချင်း ပေးခဲ့သော ဂျာနယ်ကို ကြည့်သည် ။ မှုခင်းဂျာနယ် ဖြစ်သည်နှင့်အညီ မျက်နှာဖုံး ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဒုစရိုက် အမျိုးမျိုး ၊ ပြစ်မှု အသွယ်သွယ် ၊ မှုခင်း အစုံစုံကို မြင်ရဖတ်ရ၏ ။ ရင်သည် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် တင်းခနဲ ။ တရားခံပုံ များကို ကြည့်တော့ အများစုက လူငယ်တွေချည်း ။ လုယက်မှု ၊ လူသ,တ်မှု ၊ ခိုးမှု ၊ မုဒိမ်းမှု စသဖြင့် ပြစ်မှုတို့ကို တစ်ဦးချင်း ကျူးလွန်သည်လည်း ရှိ၏ ။ အဖွဲ့လိုက် ကျူးလွန်ကြသည်လည်းရှိ၏ ။ ၉ တန်း ကျောင်းသားလေးက ၈ တန်း ကျောင်းသားကို ဓားနှင့်ထို း သည် တဲ့ ။ ၉ တန်း ၊ ၁၀ တန်း ကျောင်းသားလေးတွေ အဖွဲ့လိုက် ချိန်းရိုက်ကြသည်တဲ့ ။ ဆက်၍ မဖတ်နိုင်တော့သည် ထိ ရင်မှာ ခံစားရ၏ ။ သည်ကလေးတွေ အဘယ်မျှ ကြမ်းကြုတ်နေပြီလဲ ။ လူတစ်ယောက်ကို သ,တ်ချင်သည် အထိ ဒေါသဖြစ်လောက်အောင် သူတို့ နှလုံးသားတွေ ရိုင်းနေကြပြီလား ။ ဘာကြောင့်လဲ ။ ဆက်၍ တွေးမိသည် ။
“ အလိမ္မာ စာမှာရှိ ” ဟု ဆို၏ ။ ကျောင်းနေကြသည် ဆိုတော့သည် ကလေးတွေ စာသင်ကြမည်ပေါ့ ။ သို့သော် သူတို့ သင်သော စာတွေ၌ အလိမ္မာတွေ မရှိ၍လား ။ မဖြစ်နိုင် ။ အလယ်တန်းအဆင့်၌ပင် ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ၏ လင်္ကာတွေ ပြဋ္ဌာန်း ထားသည်ပဲ ။
“ ကိုယ်နှင့်လည်းစာ ၊ သတ္တဝါကို ၊ ကြင်နာလှစေ ၊ သူ့အသက်ကို ချစ်ပါလေ ” ။
“ သေနှင့်အရက် စီးပွားပျက်ကို ၊ တစ်စက်ကယ်မျှ ၊ မသောက်ကြနှင့် ၊ ရှောင်ကြပါလေ ၊ ရှင်တော်ဟောသည့် အဆိပ်ရည် ” စသည်ဖြင့် အလိမ္မာတွေ ရှိပြီးသားပဲ ။ သူတို့ ရင်ထဲ မရောက်၍ ဖြစ်မည် ။
ရင်ထဲ အရောက် ပို့ပေးရမည့် မျက်မှောက်ခေတ် ဆရာတွေ၏ အရည်အသွေးကရော ။
အများစုက စာမဖတ် ။ ဖုန်းပွတ်၍ အချိန်ကုန်သည် ။ ကလေးတွေ၏ စံပြ ဖြစ်ရမည့် ဆရာတွေက ကွမ်းသွေး တရဲရဲ ၊ ဘီယာတမြမြ ၊ ဆေးလိပ် တဖွာဖွာ ။ဆရာမတွေကျ ဒေါက်ဖိနပ် တခွပ်ခွပ် ၊ စကတ်ထဘီ အသွယ်သွယ် ၊ လက်သည်းနီ အဖုံဖုံနှင့် ဆံပင်တွေပင် နီလိုက်သေး ။
အဆိုးဆုံးက ကိုယ့်တပည့်ကို ကျူရှင် ပြန်ပေးသည့်ကိစ္စ ။ အမိန့်တွေ ဥပဒေတွေနှင့် မည်သို့ပင် တားမြစ်စေကာမူ ကင်းရှင်းသည်ဟူ၍ မရှိ ။ တပည့်မွေး ဆရာမွေးနှင့် ဆရာမ အချင်းချင်းလည်း မတည့် ။
ကျူရှင်မှာ သင် သလောက် ကျောင်းမှာ မသင် ။ ထိုအခါ မိဘတိုင်း ကျူရှင်ထားပေးရ၏ ။ အမှတ်ကောင်းဖို့ ၊ အဆင့်ကောင်းဖို့ ကြိုးစားရ၏ ။ ဆရာများ ကလည်း ကလေး၏ သိခြင်း တတ်ခြင်းထက် အမှတ်ကောင်းဖို့ ဦးစားပေးကြ၏ ။ အမှတ်ကောင်း ၊ အဆင့်ကောင်း မှလည်း မိဘတွေက ကြိုက်သည်ကိုး ။ မိဘတွေ ကြိုက်မှလည်း မိမိ ကျူရှင် ၊ မိမိ ဘော်ဒါ လူပိုရသည်ကိုး ။ ဤသို့ဖြင့် မြန်မာ့ပညာရေးက ကြာအေး ဖြစ်နေသည် ။
* ကြက်ဖတိန်ညင် တောကိုဝင် ။
“ ကြက်ဖတိန်ညင်သည် တောသို့ ဝင်သွားပါသည် ”
* မောင်ရင်လာ ၊ လေးနှင့်ပစ် ။
“ မောင်ရင် လာသောအခါ လေးနှင့် ပစ်ပါသည် ”
* မပစ်ပါနှင့် မောင်ရင်ရယ် ၊ ကြက်တက်စူးပါ့မယ် ။
“ မပစ်ပါနှင့် မောင်ရင်ရယ် ကြက်တက်စူးနေပါ့မည်ဟု ကြက်ဖတိန်ညင်ကြီးက ပြောပါသည် ”
* ဘယ်ဘက်က စူးစူး ၊ ညာဘက်က စူးစူး ၊ ခွပ်လိုက်ကြစို့ သူငယ်ချင်း ၊ အောက်အီအီအွတ် ။
“ ဘယ်ဘက်က စူးစူး ၊ ညာဘက်က စူးစူးရပါသည် ။ ခွပ်လိုက်ကြစို့ သူငယ်ချင်းရယ် ။ အောက်အီအီအွတ် ဟု တွန်ပါသည် ”
ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသော အသံကြောင့် အတွေးတို့ လွင့်၏ ။ သားငယ် နိုးပြီး စာကျက်နေသည်ပဲ ။ ခပ်မြန်မြန် ဆိုနေသဖြင့် ဘာတွေ ဖတ်နေမှန်း မသိ ။ သေချာ နားထောင်မှ “ ကြက်ဖတိန်ညင် ” ကဗျာမှန်း သိသည် ။ သို့သော် ကဗျာ သက်သက်ချည်း မဟုတ် ။ စကားပြေနှင့် တွဲ၍ ဆိုနေသည် ။
“ သားရေ ၊ ဖေကြီးဆီ ခဏ လာပါဦးကွ ”
ခေါင်းလေးပွတ်၍ လာသည် ။ စာဖတ်ချိန် ပျက်၍ မရမှာ စိုးပုံရ၏ ။
“ ဘာတွေ ဖတ်နေတာလဲ ”
“ ကြက်ဖတိန်ညင်လေ ဖေဖေရဲ့ ”
“ မောင်ရင်လာသောအခါ လေးနှင့် ပစ်ပါသည် ဆိုတာရော ”
“ ဖေဖေကလည်း ဒါလေးတောင် မသိဘူးလား ။ မောင်ရင်လာ လေးနှင့်ပစ်ကို ဆိုတာလေ ”
“ ဟာ ၊ တယ်ဟုတ်ပါလား သားရဲ့ ။ အဲဒါ သားဘာသာ ရေးထားတာလား ”
“ မဟုတ်ဘူးလေ ဖေဖေရဲ့ ၊ ဆရာမ ရေးပေးတာကို သားတို့ လိုက်ရေးရတာ ”
နံနက်ခင်းသည် အကျည်းတန် သွား၏ ။ သားကို လွှတ်လိုက်သော်လည်း အာရုံသည် အတွေးနှင့် နစ်ပြန်၏ ။
တတိယတန်း ရောက်လာသော သားသည် အလွန်တော်၏ ၊ ကြိုးစား၏ ၊ လိုချင်စိတ်လည်း ရှိ၏ ၊ ဆရာမ ပြောသမျှ တစ်သဝေမတိမ်း လိုက်နာတတ်သူ ဖြစ်၏ ။ ယခုလည်း ကြက်ဖတိန်ညင် ကဗျာကို အော်အော်ပြီး ဖတ်နေ၏ ။ ကဗျာကိုချည်း ဖတ်သည် မဟုတ် ။ အကျည်းတန်လွန်းသော ကဗျာစကားပြေကိုပင် ဖတ်နေ၏ ။
ရင်သည် သောကနှင့် ဆို့၏ ။ အမှန်က ထိုကဗျာသည် ကဗျာသက်သက် မဟုတ် ။ တေးကဗျာ အမျိုးအစား ဖြစ်၏ ။ ရည်ရွယ်ချက် အဓိပ္ပာယ် ဆိုသည်ထက် ကလေးများ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားရင်း သီဆိုရသော ကဗျာမျိုးဖြစ်၏ ။ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုနယ်ပယ်တွင် ထိုကဗျာမျိုးတို့ များစွာ ရှိကြ၏ ။ ‘ ရွှေစွန်ညို ’ ၊ ‘ ကြာအေး ’ ၊ ‘ ညောင်ပင်တစ္ဆေ ’ စသဖြင့်ရှိကြသည် ။ ထိုကဲ့သို့ လှပြီးသား တေးကဗျာများကို စကားပြေ ဓားနှင့် ခုတ်လျှင် အလှပျက်၏ ။ ရသပျက်၏ ။
ထိုသို့ မဖြစ်သင့်ဟု ထင်သည် ။ ထို့ကြောင့် သား ကျောင်းသွားသောအခါ ဆရာမကြီးနှင့် တွေ့ရန် လိုက်လာဖြစ်ခဲ့သည် ။
ကျောင်း ရောက်သောအခါ ဆရာမကြီး မလာသေးသဖြင့် စောင့်နေရ၏ ။ ကျောင်းတက်ချိန်လွန်မှ ဆိုင်ကယ်လေးနှင့် ရောက်၍လာသည် ။
ဆရာမကြီး ဆိုသော်လည်း သိပ်မကြီးသေး ။ ၃ဝ ကျော်လောက် ရှိမည်ထင်သည် ။
ဝင်ခွင့်တောင်းပြီး ရုံးခန်း၌ ထိုင်ရ၏ ။ ထို့နောက် သား၏ ဖခင်ဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်ရသည် ။ ပြုံးရွှင်စွာပဲ စကားလမ်းကြောင်း ဖွင့်ပေးသဖြင့် ဝမ်းသာရ၏ ။
“ တခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာမရယ် ။ သိလိုတာလေး ရှိလို့ လာခဲ့တာပါ ။ ဆရာမတို့ သင်ကြားရေးကို ဝင်စွက်ဖက်သလို ဖြစ်မှာလည်း စိုးတယ် ။ အဲဒီလို ဖြစ်သွားရင်လည်း ကြိုပြီး တောင်းပန်ထားချင်ပါတယ် ”
“ ဟုတ် ရပါတယ် ၊ ပြောပါ ရှင့် ”
“ ဟိုလေ ၊ တတိယတန်း မြန်မာစာမှာ ပါတဲ့ ကြက်ဖတိန်ညင် ကဗျာမျိုးက စကားပြေ ပြန်စရာ မလိုဘူးလားလို့ ။ ဒီကဗျာမျိုးက .. ”
“ ဟင်းဟင်း ။ ဘာများလဲလို့ ဦးရယ် ။ မြန်မာဖတ်စာမှာ ပါတဲ့ ကဗျာတိုင်း စကားပြေ ပြန်ဖို့ လိုတယ်လေ ။ ဘာကြောင့်ဆို စတုတ္ထတန်း မေးခွန်းကို ကြည့်ပါလား ။ အဲဒီမှာ ကဗျာ စကားပြေ ပြန်ခြင်းကို ၁၅ မှတ်ထိ ပေးထားတာ ဦးရဲ့ ။ တတိယတန်း မေးခွန်းပုံစံမှာလည်း စကားပြေပါတယ် ။ ကျွန်မဆို ဒုတိယတန်း ကဗျာတွေက အစ စကားပြေ ပြန်ပေးတာလေ ၊ ဟင်းဟင်း ... ”
သူ့အပြုံးက ပို၍ နင့်၏ ။
“ စကားပြေ ပြန်တာတော့ ပြန်တာပေါ့ ဆရာမရယ် ။ ဒီလို တေးကဗျာမျိုးတွေ ဆိုတာက စကားပြေ ပြန်လိုက်ရင် အလှပျက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့တာလေ ဆရာမရဲ့ ။ ကြာအေး တို့ဆို ... ”
“ အဲဒီ ကြာအေး ပဲ ပြီးခဲ့တဲ့ မြန်မာစာထူးချွန်မှာ မေးတာ ။ ကြာအေး ဘယ်မှာ ငိုနေသနည်းတဲ့ ။ ကြာအေး အမှောင်မှာ ငိုနေသည်လို့ သင်ထားလို့ တော်သေးတယ် ။ မဟုတ်ရင် ဖြေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားတယ်လေ ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မကျောင်းက မြန်မာစာထူးချွန် တိုင်းအထိ ပါတယ် ဦးရဲ့ ။ ငှင်း ... ငှင်း ... ငှင်း ”
လာမိသည့် ကိုယ့် ကိုယ်ကိုပင် အပြစ်တင်ချင်၏ ။ ဘာသာနေလိုက်သည်က တော်သေးသည် ။ ယခုမူ ပို၍ ဆိုး၏ ။ အရာရာ သိနေတတ်နေသော ဆရာမ နှင့် ဆွေးနွေးနိုင်စွမ်း မရှိသော အခါ ခေါင်းငုံ့၍ ပြန်ခဲ့ရ၏ ။
ခြေလှမ်းတိုင်း၌ ဆရာ ငြိမ်းမင်း၏ အသံကို ကြားမိသည် ။
“ မြန်မာနိုင်ငံက ဆရာတွေကို ကဗျာ ဘယ်လိုသင်လဲ မေးတော့ စကားပြေ ပြန်တတ်အောင် သင်တယ်တဲ့ ”
ကဗျာ၏ အနုအလှ ရသတွေကို ခံစားစုပ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိဖို့ထက် ရေးပေးသော စကားပြေကို အလွတ် ကျက်မှတ်ကြသည့် ပညာရေးစနစ်မှာ ရသ ပျက်ပြီပေါ့ ။ ရသ ပျက်လျှင် အလိမ္မာ မဲ့ပြီပေါ့ ။ ထိုအခါ လူငယ့်နှလုံးသားတွေ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်ကြပြီပေါ့ ။
ထို့ကြောင့် လူသ,တ် ၊ မုဒိ မ်းတွေ ပိုများလာလေသလား တွေးမိသည် ။
* မပစ်ပါနှင့် မောင်ရင်ရယ် ၊ ကြက်တက်စူးပါ့မယ် ။
“ မပစ်ပါနှင့် မောင်ရင်ရယ် ကြက်တက်စူးနေပါ့မည် ဟု ကြက်ဖတိန်ညင် ကြီးက ပြောပါသည် ”
ကလေးများ၏ အော်ကျက်သံက နားထဲ စူး၍စူး၍ ပါလာသည် ။
အတွေး၌ ဆရာမကြီး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး -
“ မပစ်ပါနဲ့ မယ်ရင်ရယ် ကြက်တက်စူးပါမယ် ။ မပစ်လိုက်ပါနဲ့ မယ်ရင်ရယ် ကြက်တက်စူးနေပါ့မယ် ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောနေမိသည် ။ သို့သော် ရင်သည် ပေါ့၍ မသွား ။ ခြေလှမ်းတို့သည် အလာထက် ပို၍ ပို၍ လေးနေမိတော့သည်လေ ။
▢ နော် ၊ ကျောက်တိုင် ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
အောက်တိုဘာ ၊ ၂၀၁၈
No comments:
Post a Comment