❝ ကြာအေး ❞
⎕ နော် ၊ ကျောက်တိုင် ၊
မုန့်လုံးစက္ကူကပ်ပါလို့ ကြာကလပ်နှင့် ဆွမ်းတော်တင် ပလ္လင်ပေါ်က မျောက်ကလေး ဆင်းတယ်လို့ပြေး
ကြာအေး ။
ကြာအေးကို သူ့အမေ ရိုက်လို့ မှောင်မိုက်မှာငို ကိုလူပျိုထရံပေါက်က ခြေထောက်ကိုဆွဲ
တွဲလဲ ။
တွဲလဲနေပါဦး မိုးတောင်ကချုန်း
မုန့်လုံး ။
ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ် ကလေးဘဝက အော်ဆိုခဲ့တဲ့ ကဗျာလေးကို အမှတ်ရနေမိတယ် ။
“ မိုးတောင်ကချုန်း မုန့်လုံး ” ပြီးတော့ “ မုန့်လုံး စက္ကူကပ်ပါလို့ ” ပြန်စ ။ နောက် “ မိုးတောင်ကချုန်း မုန့်လုံး ” ဖြစ် ။ မုန့်လုံးစက္ကူပြန်ကပ်နဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ ကဗျာကို မမောတမ်း အော်ဆိုခဲ့ဖူးတယ် ။
တကယ်တော့ ဟောဒီ လောကကြီးထဲက အရာအားလုံးတို့သည်လည်း ကြာအေး ပဲ ထင်ပါရဲ့ ။
••••• ••••• •••••
“ ဆရာဆိုတာ ဒုတိယ ဘုန်းကြီးပဲ ။ သာသနာပြု ပုဂ္ဂိုလ်လိုကျင့်ပြီး အားလုံးရဲ့ စံပြဖြစ်ရမယ် ” ဆိုတဲ့ ခံယူချက်နဲ့ အဖြူအစိမ်းကို ယုံယုံကြည်ကြည် ဝတ်ဆင်ခဲ့တာပါ ။
ဘဝတစ်လျှောက် ကိုယ်ပျိုးထောင်ပေးလိုက်တဲ့ ပန်းကလေးတွေ လောကထဲ ဝင့်ကြွား တောက်ပနေခဲ့ရင် လူမသိ သူမသိ ဂုဏ်ယူရသလို ၊ ဘဝခရီးလမ်းမှာ ကိုယ့်ပျိုးပန်းကလေးတွေ ပိုးကိုက် ခြစား နွမ်းလျသွားရင်လည်း တနင့်နင့် ခံစားရတာပါပဲ ။ ဒါကိုက ဆရာ့စိတ် ၊ ဆရာ့နှလုံးသား ဖြစ်မယ်ထင်တယ် ။
ဒီကလေး ကျွန်တော့်ထံ ရောက်လာ ကတည်းက သာမန် မဟုတ်တာကို သတိထားမိခဲ့တယ် ။ “ မအောင်မရှိ ငါ့တပည့် ” နဲ့ “ နေအောင် ပညာရေးစနစ် ” ကြောင့်သာ ပဉ္စမတန်း ရောက်လာတာလေ ။ ကိုယ့်အမည်က လွဲရင် ဘယ် စာမှ မဖတ်တတ်ဘူး ။ အင်္ဂလိပ် ၊ သင်္ချာတွေ အသာထား မြန်မာစာတောင် မဖတ်တတ်တော့ စိတ်မတတ်တဲ့ ဆရာမတွေ အကုသိုလ်ဖြစ်ရုံပေါ့ ။
နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဆို ၊ ပြော ၊ ကြိမ်းမောင်း ၊ ရိုက်နှက် ။ ဘယ်စနစ်ပဲသုံးသုံး သူကတော့ ပုံမှန်ပဲ ။ အဆုံးစွန် စာမရလို့ သ,တ်ရင် သေရုံပဲရှိမယ် ။ ထူး လာစရာ အကြောင်း မရှိဘူး ။ နောက်ဆုံး ဆရာမတွေပဲ လက်လျှော့ သွားကြတယ် ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်က လွဲရင်ပေါ့ ။
ကျွန်တော်က စာတစ်ခုတည်း သင်တာ မဟုတ်တော့ ကလေးတိုင်းကို စိတ်ဝင်စားတယ် ။ ကလေးတိုင်းက ကျွန်တော့် အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ သက်ရှိပန်းကလေးတွေပဲ ။ ရနံ့အမျိုးမျိုး ၊ အဆင်း အသွယ်သွယ် ရှိတယ်လို့ ယုံတယ် ။
စာသင်လို့ မရတဲ့သူကို သင်လို့ရတာ မှန်သမျှ ကျွန်တော် သင်ပေးတယ် ။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ၊ တာဝန်ကျေမှု ၊ တာဝန်ယူတတ်မှု ၊ ယဉ်ကျေးခြင်း ၊ စာရိတ္တ စသဖြင့်ပေါ့ ။ ဒီအရာတွေမှာတော့ ဒီကလေးက တော်တယ် ။ စာတစ်ခုကလွဲရင် အားလုံး တော်တယ်လို့ ပြောရမယ် ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်က ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး ။ တစ်ခါတစ်ခါ စိတ်ပါလက်ပါ ရှိသလောက် တစ်ခါတစ်ခါ ငူငူငိုင်ငိုင်ကြီး နေတတ်တယ် ။ ခေါ်လည်း ထူးချင်မှ ထူးတယ် ။ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကြောင်တက်တက်ကြီး လုပ်နေတတ်တယ် ။ များသောအားဖြင့်တော့ ကျောင်းလုပ်ငန်း မှန်သမျှ မခိုမကပ် လုပ်တတ်ကြောင်း ကျွန်တော် သတိပြုမိခဲ့တယ် ။
ဒီလိုနဲ့ အတန်းစဉ်တွေ တက်လာပြီး အဋ္ဌမတန်း ပြီးသွားတယ် ။ အရွယ်လေး ရောက်လာတော့ လူကောင်လည်း ထွားလာတယ် ။ သူ့ ကိုယ်သူ သိတာမို့ ကျောင်း ဆက် မနေဘူး ။ မိဘတွေကို ရန်ကုန် သွားချင်တဲ့အကြောင်း ပူဆာတယ်တဲ့ ။ ငယ်ကတည်းက ဖိနှိပ်ခဲ့တဲ့ မိဘတွေ မနိုင်တော့ ခွင့်ပြုကြရတယ် ။ မသွားခင် ကျွန်တော့်ကို လာပြီး ကန်တော့သေးတယ် ။ ဒါကြောင့် လိမ်လိမ်မာမာ နေဖို့ ၊ အပေါင်းအသင်း မမှားဖို့ ၊ အလုပ်ကြိုးစားဖို့ စသဖြင့် မှာဖြစ်တယ် ။
ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ လောကသမုဒ်ပြင်ထဲ ကိုယ့် ကိုယ်ကို ပဲ့ကိုင်ထိန်းကျောင်းရင်း ချီတက်ရတာဆိုတော့ ကျွန်တော့် စကားတွေ လက်တွေ့ မကျင့်သုံးနိုင်တဲ့အခါ သူ့ အတွက် မထိရောက်ဘူးပေါ့ ။
ရန်ကုန်မှာ နှစ်နှစ်လောက် နေပြီး သူ ရွာပြန်ရောက်လာတယ် ။ တိုးတက်မှုအဖြစ် ကားမောင်းတတ်လာတယ် ။ စက်ပစ္စည်း အကြောင်း တီးမိခေါက်မိ ရှိလာတယ် ။ ကွမ်းစားတတ်လာတယ် ။ အရက်သောက်တတ်ပြီး လူတွေနဲ့ တဝေါဝေါ အဖွဲ့ကျတတ်လာတယ် ။
သူ့ကို ဘယ်အချိန် ကြည့်ကြည့် ပါးစပ်ထဲမှာ ကွမ်းအပြည့်ပဲ ။ တစ်ခါတစ်ခါ အရက်နံ့ပင် ရနေတတ်တယ် ။ အလုပ်တော့ အတည် မရှိဘူး ။ ဟိုလူ့ကား တက်မောင်းလိုက် ၊ ဒီလူ့နောက် စပယ်ယာလိုက်လိုက်နဲ့ အချိန်တန် မိဘအိမ်ပေါ် တက်စားတာပဲ ။ ဒီကြားထဲ မိဘတွေကို ရန်လုပ်ချင်သေးတယ် ။ အကြောက်တရား တစ်ခုနဲ့ ထိန်းကျောင်းခဲ့တဲ့ မိဘတွေလည်း ခြေရာချင်း တူလာတော့ မတတ်နိုင်တော့ဘူး ။ လက်လျှော့ပြီး ရှောင်ပေးကြရတယ် ။
ပတ်ဝန်းကျင် ဆိုတာကလည်း လူတစ်ယောက်ကို လမ်းကောင်းပေါ် ဆွဲတင်ဖို့ မစွမ်းနိုင်ပေမဲ့ ဆွဲချဖို့တော့ အသင့်ရှိနေကြတယ် ။ အရက်ကြိုက်သွားတဲ့ သူ့ကို အရက်ပေး ခိုင်းဖို့ အဆင်သင့် ။ အလုပ်လေး ခိုင်းလိုက် ၊ အရက် ပေးလိုက် ။
ဒီလိုနဲ့ သူ့ဘဝ ရေစုန်မျောတာပဲ ။
သူ့မိဘတွေ ဆိုတာ တစ်နေ့မှ စိတ်မချမ်းသာရဘူး ။ တစ်ခါတစ်ခါ ကျွန်တော့်ဆီ လာပြီး ပြောတတ်တယ် ။
“ ဆရာရေ ၊ ဟောဒီ လောကကြီးမှာ အရက်ဆိုင်နဲ့ ကွမ်းဆိုင်တွေ မရှိရင် လူတွေ ဒီလောက် အရက် ၊ ကွမ်း စွဲမယ် မထင်ဘူး ။ အခုတော့ အလွယ်တကူ ဝယ်လို့ရတဲ့ အရက်ဆိုင်ကြီးတွေ ၊ ကွမ်းဆိုင်တွေ မှိုလိုပေါက်နေတော့ အရက်သမား ကွမ်းသမားတွေ များတာပေါ့ ။ ဆရာ့ တပည့်လည်း အရက်သမား ၊ ကွမ်းသမား လုံးလုံး ဖြစ်သွားပြီ ဆရာရေ ” တဲ့ ။
အရက်ဆိုင် ၊ ကွမ်းဆိုင်တွေကို ကြည့်ပြီး သူ့အဖေ ဦးခင်မောင်ထွန်း ကိုယ်တိုင် မသက်မသာ ပြောခဲ့ဖူးတယ် ။ ဟုတ် တော့လည်း ဟုတ်တယ် ။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံမှာ အရက်သမား ၊ ကွမ်းသမားတွေ သိပ်များတယ် ။
အရက်ဆိုင် ၊ ကွမ်းဆိုင်တွေလည်း များတယ် ။ အရက်သမား ၊ ကွမ်းသမားတွေ များလို့ အရက်ဆိုင် ၊ ကွမ်းဆိုင်တွေ များတာလား ၊ အရက်ဆိုင် ကွမ်းဆိုင်တွေ များလို့ အရက်သမား ၊ ကွမ်းသမားတွေ များတာလား ။ မစဉ်းစားတတ်ခဲ့ဘူး ။ သေချာတာက လောကကို အကျိုးမပြုတဲ့ ဒီအရာတွေ ဒီနိုင်ငံမှာ မရှိရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးဖြစ်ခဲ့တယ် ။
လွယ်လွယ်ဝယ်လို့ ရနေတော့ လွယ်လွယ် သောက်ကြတယ် ။ လွယ်လွယ် သောက်တော့လည်း လွယ်လွယ်ပဲ ဘဝတွေ ပျက်ကြတယ်ပေါ့ ။
တကယ်ဆို အသက် ၂၅ နှစ်ဆိုတာ လောကကြီးထဲ ခြေချစ , အရွယ်လို့တောင် ပြောနိုင်တယ် ။ အခုတော့ ပန်းကောင်းအညွန့်ကျိုး ။ အစ နဲ့ ကြွေခဲ့ရတယ် ။
သူ့ အသုဘမှာ ငိုသူ မရှိဘူး ။ ပန်းခွေ မရှိဘူး ။ တိတ်တဆိတ် ဝင်လာပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားရသူ အတွက် လောကကြီးက ဝမ်းနည်းပုံ မပေါ်ဘူး ။ အဆိုးဆုံးက သူ့ သေဆုံးမှုအတွက် လောကကြီး ဝမ်းသာနေအောင် ရှင်စဉ်က သူပြုခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုတွေပဲ ။
သူ့မိဘတွေ လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြောနေသေးတယ် ။ “ ဆရာရေ ၊ အရက်သမား ဝဋ်ကျွတ်ပြီ ” တဲ့ ။
အဲဒီနောက်တော့ သူ့ အကြောင်းက မေ့မေ့ပျောက် ပျောက် ဖြစ်သွားတယ် ။ မြား မြောင်လှတဲ့ လူ့ဘဝတာဝန် တွေကြားမှာ အသစ်သစ် သော ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ တပည့်အသစ်တွေရဲ့ ကြား အားလုံး ကို မေ့သွားခဲ့ရတယ် ။
အလုပ်တာဝန်နဲ့ တစ်ရပ်တစ်ရွာ ပြောင်းရတယ် ။ အနေကျဖို့ ကြိုးစားရတယ် ။ ဖြစ်ရပ်အသစ် ၊ ဝန်းကျင်အသစ်တွေနဲ့ ဆုံရတယ်ပေါ့ ။ ဒီကြားထဲ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာကို မပြန် ဖြစ်ခဲ့ဘူး ။ ၃ နှစ်ပြည့်လို့ ပြောင်းခွင့်ရမှ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာကို ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့ရ တယ် ။
ကျွန်တော် မရှိတဲ့ ကာလ အတွင်း ရွာမှာ ပြောင်းလဲမှု တွေ ရှိခဲ့တယ် ။ လူတချို့သေတယ် ၊ ကျွန်တော် မသိတဲ့ လူ တချို့ ရွာထဲ ထပ်ရောက်နေကြတယ် ။ ရွာလယ်လမ်းတွေ အားလုံး ကျောက်ခင်းလမ်းတွေ ဖြစ်ကုန်တယ် ။ ရွာထိပ်မှာ ကျောင်းဆောင်အသစ် ကြီးက ဟည်းလို့ ။
ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာ ဆိုပေမဲ့ ရောက်စမို့ အစိမ်းသက်သက်လို ခံစားရတယ် ။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ရွာ ကိုယ့်လမ်းတွေကို လျှောက်ကြည့်နေဖြစ်တယ် ။
ရွာရှေ့ ထနောင်းပင်ရိပ် ရောက်တော့ အံ့သြစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုနဲ့ ကြုံရတယ် ။ တကယ့်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၊ အဆင့်မီမီ ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်ပါပဲ ။ ဆိုင်ရှေ့မှာ ပန်းအလှ စိုက်ခင်းလေးတွေနဲ့ မျက်စိပသာဒလည်း တင့်တယ် ။ အနားရောက်တော့ ဦးခင်မောင်ထွန်း ကို တွေ့တယ် ။
“ ဟာ ဆရာ ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်လဲ ။ နေကောင်းတယ်နော် ”
ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်ရှာတယ် ။ ကျွန်တော့်မှာ ဆွံ့အ,လို့ ။
ဆိုင်ထဲ ဝင်ထိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ် ။ အတွင်းကို ငဲ့ကြည့်မိတော့ သူ့ဇနီးရဲ့အပြုံးကို မြင်တယ် ။
ဆရာတော်ဆီ ဝင်ဦးမှာမို့ မထိုင်တော့ဘူး ပြောပြီး နှုတ်ဆက်ခဲ့ရတယ် ။ ရင်မှာတော့ ဝေဒနာတွေက အပြည့် ။
••••• ••••• •••••
မုန့်လုံးစက္ကူကပ်ပါလို့
ကြာကလပ်နှင့်
ဆွမ်းတော်တင်
ပလ္လင်ပေါ်က
မျောက်ကလေး
ဆင်းတယ်လို့ပြေး
ကြာအေး ။
ကြာအေးကို
သူ့အမေ ရိုက်လို့
မှောင်မိုက်မှာ ငို ၊
ကိုလူပျိုထရံပေါက်က
ခြေထောက်ကိုဆွဲ
တွဲလဲ ။
တွဲလဲနေပါဦး ၊
မိုးတောင်ကချုန်း
မုန့်လုံး ။
ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ် ကလေးဘဝက အော်ဆိုခဲ့တဲ့ ကဗျာလေးကို အမှတ်ရနေမိတယ် ။ “ မိုးတောင်ကချုန်း မုန့်လုံး ” ပြီးတော့ မုန့်လုံးစက္ကူ ကပ်ပါလို့ ” ပြန်စ ၊ နောက် “ မိုးတောင်ကချုန်း မုန့်လုံး ” ဖြစ် ။ မုန့်လုံးစက္ကူပြန်ကပ်နဲ့ အဆုံး မရှိတဲ့ ကဗျာကို မမောတမ်း အော်ဆိုခဲ့ဖူးတယ် ။
တကယ်တော့ ဟောဒီ လောကကြီးထဲက အရာအားလုံးတို့သည်လည်း ကြာအေး ပဲ ထင်ပါရဲ့ ။
အရက်သမားတွေ မရှိအောင် အရက်ဆိုင်တွေ မရှိရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တောင့်တခဲ့တဲ့ သူက ဧရာမ အရက်ဆိုင်ကြီး တည်လို့ ။ စာတန်းကြီးကလည်း ကြည့်ဦး ။
“ ရေခဲစိမ် ဘီယာ အစုံ ရပြီ ” တဲ့ ။
⎕ နော် ၊ ကျောက်တိုင် ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
စက်တင်ဘာ ၂၀၁၇
No comments:
Post a Comment