မရေးဖြစ်ခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်

 

❝ မရေးဖြစ်ခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ် ❞
           ( သိန်းဖေမြင့် )

၁၉၃၇ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်သည် မြန်မာ့အလင်း သတင်းစာ၏ နိုင်ငံခြား သတင်းထောက်အဖြစ် အလုပ်လုပ်ရင်း ကာလကတ္တားတက္ကသိုလ်တွင် အမ်အေ နှင့် ဘီအယ်တန်း နှစ်တန်းကို တစ်ပြိုင်တည်း တက်နေချိန် ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်နှင့် အတူ နေသူမှာ သခင်လှဖေ ( ဗိုလ်လက်ျာ ) ဖြစ်သည် ။

သခင်လှဖေနှင့် ကျွန်တော်တို့သည် အိမ်ပြောင်း နေထိုင်ကြရလေသည် ။ အဓိက အကြောင်းမှာ ကျွန်တော်တို့နှင့် အတူ နေမည့်သူ များလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည် ။

ကိုသီဟန်သည် ကာလကတ္တားမှာ စာဆက်သင်ချင်သည် ဆိုပြီး လိုက်လာသည် ။ ၁၉၃၆ ခုနှစ် ကျောင်းသားသပိတ် လှန်ပြီးနောက် သခင်လှဖေလည်း ထိုရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်ပင် ကာလကတ္တားသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏ ။ အစက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သည် ချစ်တရန်ဂျန်အဲဗင်းနျူး နှင့် ဘိုဘဇားလမ်းထောင့် အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုတွင် အခန်း တစ်ခန်းထဲမှာ အတူ နေကြ၏ ။ ယခု ကိုသီဟန် လိုက်လာတော့ သုံးယောက် မနေလောက် တော့ချေ ။ ထို့ကြောင့် အိမ်ရှာကြရ၏ ။

ကံအားလျော်စွာ တိုက်အိမ် တစ်အိမ်၏ အောက်ထပ် တစ်ခုလုံးကို ဈေးပေါပေါနှင့် ရကြလေသည် ။ ယင်း အောက်ထပ်မှာ အခန်းဖွဲ့ မထားဘဲ ကျယ်ပြန့် ရှင်းလင်းသည် ။ ဈေးပေါခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အိမ်ဝိုင်းထဲတွင် ထိုအိမ်က အတွင်းပိုင်းမှာဖြစ်ပြီး ၊ အပြင်ပိုင်း မျက်နှာစာက တိုက်အိမ်မှာ အသုဘရထား ငှားစားသော ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည် ။ ထိုပိုင်ရှင်သည် အသုဘကိစ္စဖြင့် စီးပွား အတော်အတန် ဖြောင့်နေသော အင်္ဂလိပ် ကု,လားကပြား ဖြစ်သည် ။ သူတို့ မိသားစုတွင် သမီးပျိုကလေးများလည်း ရှိသည် ။

အခြားသူများ ကတော့ မျက်နှာစာက အသုဘရထားလုပ်ငန်းကြောင့် အမင်္ဂလာ ဟု ထင်ကောင်း ထင်ကြပေမည် ။ သို့မဟုတ် အသုဘကိစ္စဖြင့် စီးပွားဖြောင့်နေသော လူက ပိုင်သည့် အိမ်မှာ နေရခြင်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာ နိမ့်ကျစရာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကောင်း ယူဆပေမည် ။ ကျွန်တော်တို့ကား ထိုအချက်ကို ထည့်သွင်း မစဉ်းစားကြ ။ အိမ်အထပ် သီးခြား ရခြင်းနှင့် ကျယ်ပြန့် ရှင်းလင်းခြင်းကိုသာ တန်ဖိုးထားသည် ။

အသုဘရထားလုပ်ငန်းပိုင်ရှင် မိသားစုနှင့်မူ အိမ်လခ ပေးရသည့်ကိစ္စနှင့် သူတို့ တယ်လီဖုန်းကို အသုံးပြုသည့် ကိစ္စမှ တစ်ပါး မဆက်ဆံဘဲ နေလိုက နေနိုင်သည် ။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် ကတော့ ကင်းကင်းရှင်းရှင်း နေကြပါသည် ။ သို့သော် ကာလကတ္တားမှာ ပညာ သင်ရန် မန္တလေးမှ ရောက်လာသူ တစ်ဦးကတော့ ကင်းကင်းရှင်းရှင်း မနေပါ ။ သူ့နာမည်ကို ‘ မောင်စိန် ’ ဟု ခေါ်ကြပါစို့  ။ မောင်စိန်သည် ကျွန်တော်တို့ ထက် ၄ ၊ ၅ ၊ ၆ နှစ်ငယ်သည် ။ သူလည်း အချိုးကျ အိမ်လခပေးပြီး နေပါရစေဟု တောင်းပန်သောကြောင့် ကျွန်တော်တို့က နေခွင့်ပြုလိုက်သည် ။ သွက်လက်ဖျတ်လတ်ပြီး စကားတတ်သောကြောင့် သူ့ကို ကျွန်တော်တို့က ခင်မင်ရင်းနှီးသလို အသုဘလုပ်ငန်းရှင် မိသားစုကလည်း ခင်မင်ရင်းနှီးကြသည် ။ မောင်စိန်သည် မျက်နှာ မချောသော်လည်း ဂိုက်ဆိုက်ကောင်းသော လူချောလည်း ဖြစ်သည် ။ မကြာပါချေ ။ အသုဘလုပ်ငန်းပိုင်ရှင် မိသားစုမှ သမီးပျိုကလေး တစ်ယောက်နှင့် ရည်းစားဖြစ် ပါလေသည် ။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးတွင် သဘောထားကြီးပြီး လွတ်လပ်သော ကပြားများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ ချစ်ကိစ္စကြောင့် ဘာပြဿနာမှ မပေါ်ခဲ့ပါ ။

ထိုအိမ် တည်နေရာ လိပ်စာတွင် နာလန္ဒာဥယျာဉ် ( Nalanda Park ) ဟူသောအမည် ပါပါသည် ။ နာလန္ဒာဥယျာဉ် အိမ်အမှတ် မည်ရွေ့မည်မျှ ၊ ဘိုးဘဇာစာတိုက် ၊ ကာလကတ္တား ဟူ၍ ဖြစ်ပါ၏ ။

နာလန္ဒာဥယျာဉ် ဆိုသည်မှာ လွန်စွာ ခမ်းနားသော သမိုင်းဝင်အမည် ဖြစ်သည် ။ အိန္ဒိယ ဗုဒ္ဓသာသနာ သမိုင်းတွင် နာလန္ဒာတက္ကသိုလ်၏ အခန်းကဏ္ဍသည် ခမ်းနားထင်ရှားလှသည် မဟုတ်ပါလော ။ သို့သော် ကာလကတ္တားမှ ထို နာလန္ဒာဥယျာဉ်မှာ မခမ်းနား မကြီးကျယ်ပါ ။ မြေကွက်လပ် ခပ်ငယ်ငယ်ကို သံတိုင်ချွန်ချွန်များနှင့် ဝင်းခြံခတ်ထားသည်မှ အပ ဥယျာဉ် ဟု ခေါ်စရာ သစ်ပင်ပန်းမန် ဖြစ်မြောက်အောင် စိုက်မထားပါ ။ မြက်ခင်းကိုပင် ရေကောင်းစွာ လောင်းမထားသောကြောင့် မွဲခြောက်ခြောက် ဖြစ်နေပါသည် ။

နာလန္ဒာဥယျာဉ်၏ အခြားတစ်ဖက် ကျွန်တော်တို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဘင်္ဂါလီ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့ ဆောက်လုပ်ထားသော အသင်းတိုက် အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခုရှိသည် ။ နာလန္ဒာပန်းခြံ ဟူသော နာလန္ဒာဗုဒ္ဓတက္ကသိုလ်ကို သတိရစရာနာမည်ကို ကြိုက်၍ ဘင်္ဂါလီ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့က သူတို့ အသင်းတိုက်ကို ဤနေရာတွင် ဆောက်လုပ်ခဲ့သလော ။ အသင်းတိုက်ကို ဤနေရာ လာပြီး တည်ဆောက်ပြီးခါမှ နာလန္ဒာဗုဒ္ဓတက္ကသိုလ်ကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် ဘင်္ဂါလီဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့က အသင်းတိုက်ရှေ့မှ မြေကွက်လပ်ကို နာလန္ဒာပန်းခြံ ဟူ၍ အမည်မှည့်ထားခဲ့လေသလော ၊ ကျွန်တော် မပြောတတ်ပါ ။

ကျွန်တော့်ပါမောက္ခ ဒေါက်တာဘရူးဝါး က ဆက်သွယ်ပေးသဖြင့် ဘင်္ဂါလီ ဗုဒ္ဓဘာသာအသင်း လူကြီးများနှင့် သိကျွမ်းရပြီး အသင်းတိုက်သို့ အခေါက်ခေါက် ရောက်ရသည် ။

မောင်စိန် အပါအဝင် လူလေးယောက် နေကြသော်လည်း အိမ်ခန်းကြီးက ကျယ်နေသေးသည် ။ အိမ်မှာ ထမင်း ချက်ပြုတ်စားသည် မဟုတ်သောကြောင့်လည်း နေရာလွတ် ရှိသင့်သည် ထက် ပို ရှိလာပြန်လေသည် ။

ကာလကတ္တားတွင် စာသင်ရန် ရောက်လာသော ဦးပဉ္စင်းလေးတစ်ပါး ရှိ၏ ။ ပါဠိ ပညာ ကောင်းစွာ တတ်ပြီးဖြစ်သည် ။ သင်္သကရိုက် အနည်းအကျဉ်း တတ်ပြီး အိန္ဒိယပြည်မှာ ထူးခွန်စွာ တတ်မြောက်အောင် သင်ကြားမည် ။ အင်္ဂလိပ်စာလည်း သင်ဦးမည် ။ ဦးပဉ္စင်းလေးသည် အီဒင်ဆေးရုံလမ်း ၊ အမှတ် ၁ဝ အေ ရှိ ဗုဒ္ဓဓမ္မသာလာ မှာလည်း မနေလို ၊ နေရင်းစွဲ သံဃာ ကပင် မနည်းလှသည့် အပြင် ဘုရာဖူး ဧည့်သည်တွေကလည်း မကြာခဏ လာသည် ။ အခြား နေရာများမှာ နေနေသော မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးများနှင့်လည်း အတူ မနေချင်ဟု ဆိုပါသည် ။ သူ့ရုပ်သူ့ရည် သူ့အမူအရာများကို ကျွန်တော်က အကဲခတ်ပြီး ဖြစ်ပါသည် ။ စကားနည်းပြီး ဣန္ဒြေကြီးလှ၏ ။ ဗုဒ္ဓဘာသာ မဟုတ်သော နိုင်ငံခြားသား သူစိမ်းတစ်ရံဆံများ ကြားမှာ နေသော်လည်း ဘုန်းကြီးပီပီနေသည်ကိုလည်း တွေ့ ရသည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် တို့သည် ဦးပဉ္စင်းလေးကို ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ တစ်နေရာ ပေးလိုက်သည် ။

ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကို ပြောင်းလာ၍ ဦးပဉ္စင်းလေးသည် ကောင်းမွန်စွာ နေပြီး စာပေ ပညာကို လုံ့လတကြီး လိုက်စားသည် ။

ဦးပဉ္စင်းကလေးသည် လူထုသုံး ဟင်ဒီစကား ကိုလည်း အတော် ပြောတတ်နေလေပြီ ။

သူသည် နံနက်စောစော ထပြီး လမ်းလျှောက်လေ့ ရှိ၏ ။ အထူးသဖြင့် နံနက် နေထွက်၍ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်များ သစ်ရွက်သစ်ခက်များ အပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းလိုက်ချိန်တွင် သူသည် လမ်းလျှောက်လျက်သား ရှိနေတတ်သည် ။

ရက်လအတော် ကြာသွားပြီး နောက်တစ်နေ့သော် ဦးပဉ္စင်းလေးက ကျွန်တော့်အား ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလေသည် ။ ‘ ဦးပဉ္စင်းသည် မာရဝါရီ သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ သမီးကလေး တစ်ယောက်နှင့် ချစ်နေကြပြီ ’ တဲ့ ။

တကယ့်ကို ကောင်းကင်ပြာ ထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသော မိုးကြိုးထစ်ချုန်းသံပါပဲ ။

ကျွန်တော်က သူ့ ကို ဘယ်အိမ်က ၊ ဘယ်သူဌေးရဲ့ ဘယ်သမီးလဲ ဟု အထပ်ထပ် စစ်မေးရသည် ။ မယုံနိုင်သဖြင့် ကိုယ်တိုင် လိုက်ကြည့်လေ့လာရသည် ။

ကျွန်တော်တို့ လမ်းသွယ်မှ အထွက် ၊ ဘိုးဘဇာလမ်းမကြီးသို့ မရောက်မီ တစ်အိမ် အလိုတွင် အုတ်တံတိုင်းများ ကာထားသော အိမ်ဝင်းကြီး တစ်ခုရှိသည် ။ ထိုဝင်းကြီး ထဲတွင် တိုက်နီကြီးတစ်လုံး ရှိပြီး သူဌေးအိမ်မှန်း အလွန် သိသာသည် ။ ဝင်းတံခါးပေါက်ကြီး၏ တံခါးချပ်ကြီးများတွင် သံတိုင်ချွန်ချွန်များ စိုက်ထားသည် ။ အနီးတွင် ဒရဝမ်တဲကလေး ရှိပြီး ဒရဝမ်က အမြဲမပြတ် စောင့်နေသည် ။

ကျွန်တော်တို့သည် ထိုအိမ်ရှေ့မှ မကြာခဏ ဖြတ်သွားရ၏ ။ ထိုအိမ်မှာ အလုပ်ဌာန တစ်ခုခု ၊ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ၊ ဆရာဝန်ဆေးတိုက် ၊ သို့မဟုတ် ရှေ့နေရုံးခန်း တစ်ခုခု မဟုတ်ကြောင်း ၊ လူနေအိမ်သက်သက် ဖြစ်ကြောင်း အကဲခတ်လို့ ရပါသည် ။ မိသားစုတစ်စု မက နေမည် ဖြစ်သော်လည်း အိမ်သူအိမ်သားဦးရေ များလှဟန်လည်း မတူပါ ။

အိမ်ဝင်းထဲမှာ လှုပ်ရှား သွားလာနေ၍ လည်းကောင်း ၊ အိမ်တွင်း အိမ်ရှေ့ တံခါးဝနှင့် ပြတင်းပေါက်ဝများတွင် ရပ်နေ ထိုင်နေ၍ လည်းကောင်း ၊ အိမ်သူအိမ်သား အချို့ကို အခါကာလ အားလျော်စွာ အိမ်ရှေ့မှ ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သွားရင်း လှမ်းမြင်ရတတ်ပါ၏ ။ ထိုအခါ ဤသူကြီးကား အဘိုး ဖြစ်တန်ရာ၏ ။ ဤသူမကြီးကား အဘွား ဖြစ်တန်ရာ၏ ။ ဤသူကား အဖေ ဖြစ်တန်ရာ၏ ။ ဤသူမကား  အမေ ဖြစ်တန်ရာ၏ ။ ထိုသူတို့ကား သားသမီး ဖြစ်တန် ရာ၏ စသည်ဖြင့် ခန့်မှန်းကြရပါသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ ကြုံတောင့်ကြုံခဲ ဆာရီကို ပျံဝဲစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမပျို တစ်ယောက် နှစ်ယောက်ကို တွေ့မြင်ရသည် ။ အသက် ၂ဝ ကျော်တွေသာ ဖြစ်သော ကျွန်တော်တို့ ထက် နှစ်အနည်းငယ်သာ ငယ်ပေလိမ့်မည် ။ ရုပ်အဆင်း သဏ္ဌာန်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်လိုက်ရ သော်လည်း ဝင်းခနဲ လက်ခနဲဖြစ်သော အလှကိုဖျတ်ခနဲ မြင်လိုက်ကြရပါသည် ။ ငေးမောကြည့်လိုက်ရခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရုတ်ခြည်း တစ်ခဏ ကြည့်မြင်လိုက်ရရုံဖြင့် ရင်ဖိုကြရပါသည် ။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့သည် ရုတ်ခြည်းတစ်ခဏ ရင်ဖိုခြင်းတွင် ချစ်ကိစ္စကို အဆုံးသတ်ခဲ့ကြ၏ ။

ဦးပဉ္စင်းကလေး၏ ချစ်ကိစ္စမှာမူကား ထိုတွင် အဆုံးမသတ်ခဲ့ဟု ဆိုပါသည် ။ ထူးခြားလေစွ ။ အံ့သြဖွယ် ကောင်းလေစွ ။

ဦးပဉ္စင်းကလေးသည် နံနက်တိုင်း စောစောထ၍ လမ်းလျှောက်ရာ ထိုအိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်ရသည် ။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတစ်ပါးပီပီ ဣန္ဒြေရရ ၊ သိက္ခာရှိရှိ လမ်းလျှောက်သည် ။ ဖြတ်လျှောက်သွားသော ရဟန်းကို မြင်လျှင် အိမ်ရှေ့ဝင်းတံခါးမှ ဒရဝမ်ကြီးက ‘ ရမ်းရမ်း ’ ဟု ဘုရား ‘ တ ’ ကာ နှုတ်ဆက်မင်္ဂလာ ပြုသည် ။ ဦးပဉ္စင်းက ပြန်ပြီး တစ်နည်းနည်းဖြင့် နှုတ်ဆက် မင်္ဂလာ မပြုလျှင်လည်း ဒရဝမ်ကြီး ကတော့ ထိုသို့ပြုမြဲ ။

ထိုအခိုက် အိမ်အပေါ်ထပ် ပြတင်းဝမှ နေ၍ နံနက်ခင်း ကျက်သရေကို ရပ်ကြည့်နေ သော မိန်းမပျို တစ်ယောက်သည် နေခြည်ရောင်ပျိုနုနှင့် လိုက်ဖက်သော အဝါရောင်သင်္ကန်းကို ဝတ်ထားသည့် ရဟန်းပျိုကို ကြည်ညိုစွာ ဖူးမြင်လိုက်ရသည် ။ ရဟန်းပျိုက ဣန္ဒြေရရ မျက်လွှာချကာ လမ်းလျှောက်သွားပြီး သူမကို ဘယ်လိုမှ အသိအမှတ် မပြုဘဲ ပျောက်ကွယ် သွားသော်လည်း သူမ ကတော့ နေ့စဉ် ဤပြတင်းဝမှ နေ၍ ရဟန်းပျိုကို ကြည်ညိုစွာ ဖူးမြော်မြဲ ဖြစ်သည် ။

တစ်နေ့ တစ်နေ့နှင့် ရက်တွေ ကြာညောင်းလာသည် ။

နံနက်တိုင်း ထိုအိမ်ရှေ့မှ ဖြတ် လမ်းလျှောက် နေသော ဦးပဉ္စင်းကလေးသည် တစ်နေ့တော့ အိမ်ကြီးပေါ်က ပြတင်းဝ ဆီသို့ လှမ်းမကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ ။ သံလိုက်ဓာတ်နှင့် တူသော တစ်စုံတစ်ရာက ဆွဲငင်နေသလို ဖြစ်၏ ။ ထို့ကြောင့် လှမ်း ကြည့်လိုက်လေရာ သူ့ကို စူးစိုက် ကြည့်နေသော မိန်းမပျိုကို မြင်လိုက်ရသည် ။ ရုတ်ခြည်းခဏ မြင်လိုက်ရသော ဝင်းလက်သွားသည့် အလှကို အာရုံ ခံစားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရင်တုန်ရုံမက ရင်ကွဲမလို ဖြစ်ရသည် ။

‘ စက္ခုရူပေန သံဝါသာ ၊ ရာဂပုတ္တံ ၊ ဝိဇာရတိ ’ ဟု ဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်ဟန် ရှိချေသည်တကား ။

ဦးပဉ္စင်းကလေး ဘုရားတရားတော်ကို သတိရပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိ ထိန်းသိမ်းသည် ။ နောက်နေ့ နောက်နေ့များ၌ ဒရဝမ်ကြီး၏ ‘ ရမ်းရမ်း ’ နှုတ်ဆက် မင်္ဂလာသံကို တုံ့ပြန်သော်လည်း အိမ်ကြီးပေါ် ပြတင်းဝမှ မိန်းမပျိုသည် သူ့ကို ကြည်ညိုစွာ စူးစိုက် ကြည့်နေကြောင်း ( လူမပြောဘဲ နတ်ပြော၍ ) သိရသော်လည်း ၊ သူမ ဘက်သို့ လှမ်းမကြည့် မိအောင် ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ် ထိန်းသိမ်းထားကာ ၊ ရှေ့သို့သာ လျှောက်မြဲ လျှောက်သည် ။ နောက်တစ်ရက် တစ်မနက် ခင်းမှာတော့ မိန်းမပျိုက မ,သံပေးလိုက်သည် ။ ချိုသာ၍ စူးရှသော မ,သံ ။ အိမ်အတွင်းပိုင်း အိပ်ခန်းထဲမှလား ၊ မီးဖိုဆောင်ထဲမှလား မသိ ၊ မိခင်လား ၊ အစေခံလား မသိ ၊ တစ်ဦးဦးက လှမ်းခေါ်လိုက်ခြင်းကို မိန်းမပျိုက ထူးလိုက်သံမျိုးဖြစ်၏ ။ ထိုအသံကြောင့် ရဟန်းပျိုသည် မိန်းမပျိုကို မကြည့်ဘဲ ၊ အာရုံမစိုက်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်ရလေသည် ။ မိန်းမပျိုကား ခေါ်သည်ကို ထူးရုံသာထူးပြီး ခေါ်ရာသို့ မသွား ၊ လှည့်၍ပင် မကြည့် ၊ ရဟန်းပျိုကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေ သည်ဖြစ်ရာ အကြည့်ချင်း ဆုံရပြန်လေပြီ ။ ရဟန်းပျိုသည် ခြေလှမ်းပင် တုံ့သွား၏ ။

ချစ်ကိစ္စကြီး စလေပြီ ။

ဦးပဉ္စင်းကလေးသည် နံနက်တိုင်း နေခြည်နုချိန်မှာ ထိုတိုက်အိမ်ကြီး ရှေ့မှ ဖြတ်၍ လမ်းလျှောက်၏ ။ မိန်းမပျို ရှိရာဆီသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်၏ ။ တိုက်ကြီးပေါ် ပြတင်းဝမှ မိန်းမပျိုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုသာ တွေ့ ရ၏ ။ အကြည့်ချင်း ဆုံပြီး ရင်ခုန်ကြရ၏ ။ ရဟန်းပျိုသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းသတိထား နေသည့်ကြားမှာ ရာဂပုတ္တများ များလာရ၏ ။ မိန်းမပျိုသည် ရဟန်းပျိုကို ကြည်ညို နေရာမှ တဏှာရမ္မက်အလိုများ ဖြစ်လာရ၏ ။ ဦးပဉ္စင်းလေးသည် ဒရဝမ်ကု,လားကြီးနှင့် အသိအကျွမ်း ဖြစ်လာ၏ ။ သူတို့အချင်းချင်း တွေ့လျှင် ဆုံလျှင် အာလာပသလ္လာပ စကား ဆိုမြဲဖြစ်ကြ၏ ။

နောက်တော့ ဦးပဉ္စင်းလေးသည် ညနေဘက်တွင်ပါ လမ်းလျှောက်သည်ကို နေ့စဉ် တွေ့ရပြန်၏ ။ ဘိုးဘဇာလမ်း တစ်လျှောက် အတွင်းဝန်များရုံး အထိ ၊ ထိုမှနေပြီး ပန်းခြံထဲဝင် လမ်းလျှောက်သည် ။ ပန်းခြံထဲတွင်ကား မိန်းမပျိုသည် ရောက်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည် ။ သူမ တစ်ဦးတည်းတော့ မဟုတ် ၊ အဖော်မိန်းမကြီး တစ်ယောက် ၊ သို့မဟုတ် နှစ်ယောက် ပါလာတတ်သည် ။ ရဟန်းပျိုနှင့် မိန်းမပျို တို့သည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အပြန်အလှန် ကြည့်ကာ စိတ်ဓာတ်ချင်း ကူးယှက်တွေ့ ဆုံကြသည် ။ စကား တစ်ခွန်းတစ်ပါဒမျှ မပါဘဲ မေတ္တာမျှကြသည် ။ ပြီးတော့ ရဟန်းပျိုကလေးသည် ပန်းခြံမှ ထွက်ခွာခဲ့လေသည် ။

ဤနည်းဖြင့် မိန်းကလေးနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ချိန်းပြီး တွေ့ ဆုံခဲ့ပါသည်ဟု ဦးပဉ္စင်းကလေးက ဆိုသောကြောင့် တစ်နေ့သော် ကျွန်တော် ခပ်လှမ်းလှမ်းက ချောင်းကြည့်သည် ။ ရန်ကုန်မှ မဟာဗန္ဓုလပန်းခြံကြီးလို လှပစည်ကားသော ပန်းခြံကြီး ဖြစ်လေတော့ တစ်နေရာက နေပြီး ချောင်းကြည့်ရန် မခဲယဉ်းပါ ။ တကယ်ပင် ထူးဆန်းသော အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ် ဖြစ်နေပြီဟု ကျွန်တော် အာမခံနိုင်သွားပါလေပြီ ။

ထိုမျှသာမကသေး ရဟန်းပျိုနှင့် မိန်းမပျိုလေးတို့သည် ဤနည်းမျိုးဖြင့်ပင် ဟိန္ဒူ ဘုရားရှိခိုးကျောင်း တစ်ကျောင်းမှာ တစ်ခါတစ်ခါ တွေ့ဆုံကြလေသည် ။ ယင်း ဟိန္ဒူဘုရား ရှိခိုးကျောင်း၏ အမည်နှင့် နေရပ်လိပ်စာကို ဦးပဉ္ဇင်းလေးက ပြောပြပါ၏ ။ ကျွန်တော်လည်း ထိုကျောင်းကို တွေ့ မြင်ဖူးပါသည် ။ အထဲသို့ကား မဝင်ရောက်ဖူးပါ ။

ရဟန်းပျိုနှင့် မိန်းမပျိုတို့သည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အပြန်အလှန် ကြည့်ကြ၏ ။ စိတ်ဓာတ်ချင်း ကူးယှက်တွေ့ဆုံကြ၏ ။ ပါးစပ်မှ စကား တစ်ခွန်းတစ်ပါဒမှ မမြွက်ကြားရဘဲ ၊ ဘုရားရှေ့မှာ သစ္စာဆိုကြလေသည် ။

နေမြင့်လေ အရူးရင့်လေ ဆိုသလို အချိန်ကြာလေလေ ဦးပဉ္စင်း၏ အချစ်သည် အရူး အမူး ဖြစ်လာလေသည် ။ စာကို အပတ်တကုတ် ကြိုးစားအားထုတ်လေ့ရှိသော ဦးပဉ္စင်းလေးသည် စာကို ဘေးချ ထားလေသည် ။ အစားမှန် အနေမှန်သော ဦးပဉ္စင်းလေးသည် အစားပျက် အနေပျက် ဖြစ်လာလေပြီ ။ ဣန္ဒြေရလှသော ဦးပဉ္စင်းကလေးသည် ဣန္ဒြေ ပျက်လာလေပြီ ။

ထိုအခါ ဦးပဉ္စင်းကလေး ကိုရော ၊ ကိုသီဟန် ၊ ကိုလှဖေတို့ ကိုပါ ကျွန်တော်က ပြောမိသည် ။

“ အမယ်လေးဟဲ့ ... ကု,လားမလေးရယ် … ဦးပဉ္စင်းကို မကြိုက်ဘဲ သိန်းဖေ ကိုသာ ကြိုက်လိုက်ပါတော့ ” ဟု ။

ဦးပဉ္စင်းကလေးက ကျွန်တော့်ကို တိုင်ပင်လေသည် ။ မေတ္တာစာ ရေးမည် ။ လူချင်း နှစ်ယောက်တည်း ဆိတ်ကွယ်ရာမှာ တွေ့မည် ။ လူထွက်ပြီး ကု,လားမလေးနှင့် အကြင် လင်မယားအဖြစ် ပေါင်းသင်း နေထိုင်မည် စသော စိတ်ကူးများကို ဖွင့်ဟတိုင်ပင်ခြင်းဖြစ်၏ ။

ကျွန်တော်သည် ဤကိစ္စမှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စတစ်ရပ်ဖြစ်သည်ဟု သေချာစွာ သိ၏ ။ သူတို့ နှစ်ဦးကြားတွင် တိုက်အိမ်ကြီး၏ အုတ်တံတိုင်းကြီး သာမက ၊ လူမျိုးရေး ၊ ဘာသာရေး ၊ စကားရေး ၊ လူမှုရေး စသော အခြား တံတိုင်းကြီးတွေ အများကြီးခြားနားနေသည် မဟုတ်ပါလား ။ ထိုတံတိုင်းများကို စိတ်အခြေအနေအရ ကျော်လွှားနိုင်သော်လည်း ရုပ်အခြေအနေအရ လုံးဝကျော်လွှားနိုင်မည် မဟုတ် ။ ကျော်လွှားဖို့ ကြိုးစားလျှင် ဒုက္ခရောက်ကြရမည်သာ ဖြစ်၏ ။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အချစ်ကိစ္စကို ကျွန်တော် မရ,ရအောင် ဖျက်ရမည် ။ ကျွန်တော် -

“ နေစမ်းပါဦး ကိုယ်တော် ... အခုလို ပန်းခြံမှာ ချိန်းတွေ့ တာ ... ဘုရား ရှိခိုးကျောင်းမှာ ချိန်းတွေ့ တာတွေဟာ .... ဘယ်လို ချိန်းသလဲ ... ဘယ်သူက ချိန်းပေးသလဲ ”

ဦးပဉ္စင်းကလေး -

“ ကျုပ်မိတ်တွေ ... ဒရဝမ်ကြီးပေါ့ဗျ ”

“ အခု စာပေးရင်လည်း .. သူက ပေးပေးမှာပဲပေါ့နော် ”

“ ဟုတ်တယ် … ကျုပ်က စာပေးခိုင်းရင် ပေးပေးမှာပဲ ” 

ဟု ဦးပဉ္ဇင်းလေးက စိတ်အားထက်သန်စွာနှင့် ဖြေလေသည် ။

ကျွန်တော်က မေးခွန်းများကို ဆက်တိုက် မေးလိုက်သည် ။

“ စာကို ဘယ်လိုရေးမှာလဲ … မာရဝါရီကု,လားတွေ သုံးတဲ့ စာနဲ့ လား … ဟင်ဒီစာနဲ့လား ... အင်္ဂလိပ်စာနဲ့လား ကိုယ်တိုင် မရေးတတ်ရင် ... ဘယ်သူ့ကို ရေးခိုင်းမှာလဲ ”

ဦးပဉ္စင်းလေး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုသည် အတော်လေး လျော့သွားလေသည် ။

သို့သော် “ လိုလျှင်ကြံဆ နည်းလမ်းရပေါ့ဗျ ... မခက်ပါဘူး ” ဟု ဆိုလိုက်လေသည် ။

ကျွန်တော် -

“ ကဲ ... စာတစ်စောင် ဖြစ်အောင်ပဲ လုပ်ကြည့်ပါဦး ... ပြီးတော့ ဒရဝမ်ကု,လားကြီးက တကယ် ပေးပေးမှာတဲ့လား … တပည့်တော်တော့ မယုံပေါင် ... ခုအထိ ကိုယ်တော်တို့ အချင်းချင်း တွေ့ခွင့်ရအောင် ချိန်းချိန်းပေးတာ ကတော့ သိပ်ခက်တာ မဟုတ်ဘူး ... ကောင်မကလေး ဘယ်တော့ ဘယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူ သိထားတယ် သူ သိသလောက် ... ကိုယ်တော့်ကို ဖောက်သည်ချတယ် .. ကောင်မကလေးကို ကိုယ်တော် လာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ ပြောပြထားဖို့ လိုတာ မဟုတ်ဘူး … ခု စာပေးပေးရမယ် ဆိုတာကတော့ ... သည်လို မဟုတ်ဘူး ”

ဦးပဉ္စင်းကလေး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခပ်ငိုင်ငိုင် ဖြစ်သွားပါသည် ။ ကျွန်တော်က သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းကို ဘီးတပ်ပေးပြန်ပါသည် ။

“ ကိုယ်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကို ဒရဝမ်ကြီးက ကလေးတွေလို့ မြင်မယ် ကလေးတွေ မျက်လုံးချင်း ကစားတာကို မြှောက်ပင့်ပေးပြီး … သူက ကိုယ်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကို ကစားနေတာကော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား ... ဒရဝမ်ကု,လားကြီးက ကိုယ်တော်တို့ကို ရိုးရိုး ကစားရုံဆို … တော်ပါသေးရဲ့… ကိုယ်တော့်ကို ဘာသာရေးအရ သ,တ်တာကော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား … သူက ဟိန္ဒူစစ်ကြီး ဘာသာရေးသမားကြီး .. ကိုယ်တော်က ဗုဒ္ဓဘာသာဘုန်းကြီး မာတုဂါမတွေနှင့် ထွေးလုံးရစ်ပတ် မဖြစ်စေဘဲ နေရမယ် ... ကာမဂုဏ် အာရုံ တွေ ရှောင်ရှားရမယ့် … ဗုဒ္ဓဘာသာဘုန်းကြီးကို ဟိန္ဒူဘာသာခြား ဒရဝမ်ကြီးက သိက္ခာချဖို့ ... အကျင့်သီလဖျက်ဖို့ လုပ်တာကော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား ... ဒါက ကစားတာထက် ပိုဆိုးတယ် ... ပြီးတော့ ကိုယ်တော် စဉ်းစားကြည့်စမ်း ... ဒရဝမ်ကြီးမှာ ကိုးကွယ်နေကျ ဟိန္ဒူဘုန်းကြီး တစ်ပါးပါး မရှိပေ ဘူးလား ... အဲဒီ ဟိန္ဒူဘုန်းကြီးက ဒရဝမ်ကု,လားကြီးရဲ့ နောက်ကနေပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီး တစ်ပါး ချောက်ကျအောင် ထောင်ချောက်လုပ်ပေး နေတာကော မဖြစ်နိုင်ဘူး လား ... ကိုယ်တော် ... ကိုယ်တော်ရဲ့ ကိစ္စကို ... ရပ်တန်းက ရပ်လိုက်ပါ ”

ဦးပဉ္စင်းကလေးသည် သက်ပြင်းကြီးချကာ ချုံးပွဲချ၍ ငိုတော့မတတ် မျက်နှာပျက် မှိုင်ကျသွားပါတော့သည် ။

နောက်တော့ ဦးပဉ္စင်းကလေးသည် ကျွန်တော်တို့နှင့် အတူမနေ ၊ ဘယ်ကို သွားမည် ဟုလည်း မပြောဘဲ ပြောင်းရွှေ့ သွားပါတော့သည် ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကာလကတ္တား မှ သီဟိုဠ် ( သီရိလင်္ကာ ) သို့ ထွက်ခွာသွားပါလေတော့သည် ။

ကျွန်တော်သည် ဤထူးဆန်းသော အချစ်ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ရပ်အမှန်ကို အခြေခံပြီး ဝတ္ထုရှည် တစ်ပုဒ် ရေးရန် စိတ်ကူးမိလေသည် ။

ထိုဝတ္ထု၏ အဓိက ဦးတည်ချက်မှာ ဟိန္ဒူဘာသာနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာတို့၏ တူညီချက်နှင့် ခြားနားချက်တို့ကို အခြေခံလျက် ဟိန္ဒူဘာသာဝင်များနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ၊ တစ်ဖက်တွင် သမဂ္ဂသဟဇ ဖြစ်ကြပုံနှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ကြပုံကို ဖွင့်ဆိုတင်ပြရန် ဖြစ်သည် ။ ပစ္စုပ္ပန်အားဖြင့် ကျွန်တော်တို့နှင့် အတူနေ ရဟန်းပျိုနှင့် ကျွန်တော်တို့ လမ်းထိပ်က မာရဝါရီသူဌေးသမီး မိန်းမပျိုတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ဖော်ပြရင်း ဟိန္ဒူဘာသာဝင် အဖြစ်မှ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့ကြသော ဘုရင် အဇာတသတ် နှင့် ဘုရင် အသောက အကြောင်းကို လည်းကောင်း ၊ တစ်ခါက အိန္ဒိယ၌ ဗုဒ္ဓသာသနာ လွှမ်းမိုး ထွန်းကားခဲ့ပုံကို  လည်းကောင်း ၊ ဆန်ကာရာချာရိယ ဥသင်္ကာရာစာရိယ ဟူသော ဟိန္ဒူဆရာ အရှင်မြတ် လက်ထက်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာကို ဟိန္ဒူဘာသာဂိုဏ်းကြီးများ အနက် ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်း နေရာမှာ ထားပြီး တပေါင်းတစည်း တစ်လုံးတစ်ခဲတည်းသော ဟိန္ဒူဘာသာ ၊ ဟိန္ဒူသာသနာ အဖြစ်သို့ သွတ်သွင်းစည်းရုံးလိုက်၍ ဗုဒ္ဓသာသနာ အိန္ဒိယပြည်မှ ပျောက်ကွယ်သလောက် ဖြစ်သွားရပုံများကို လည်းကောင်း တစေ့တစောင်း အတိတ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည် ။

ယနေ့ အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ ကာလကတ္တားတက္ကသိုလ် ပါဠိနှင့် ရှေးဟောင်း အိန္ဒိယ သမိုင်းဌာန ၊ နာလန္ဒာပန်းခြံ ၊ ဘိုးဘဇာလမ်း ၊ အတွင်းဝန်ရုံးပန်းခြံ ၊ ချောင်ရင်ဂီ ရှိ အိန္ဒိယသမိုင်း ပြတိုက်ကြီး ၊ ဗာရာဏသီ ရှိ ဟိန္ဒူဘုရားကျောင်းများ ၊ ဆာရနပ်သ် ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျောင်းကန် ၊ ဘုရားအဟောင်းသစ်များ ၊ ဗုဒ္ဓဂါယာ ရှိ မဟာဗောဓိ ညောင်ပင် ၊ မဟာဗောဓိစေတီနှင့် ပိုင်ရှင် ဟိန္ဒူဘုန်းကြီး မဟန့်တ် ၏ ကျောင်းတော်ကြီး စသော အရပ်ဌာနများတွင် ဇာတ်လမ်းကို တည်ဆောက်ရင်း ယနေ့ ဟိန္ဒူဘာသာဝင်များနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ၏ ဘဝနှင့် အချင်းချင်း ဆက်ဆံရေး အခြေအနေများကို ခြယ်မှုန်းတင်ပြရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပါသည် ။ ဟိန္ဒူဘာသာကို အလေးအမြတ် ပြုသလို ဗုဒ္ဓဘာသာကို ယုံကြည်မြတ်နိုးသော ပန်ဒစ်ဂျဝါဟလာနေရူး ၊ ဒေါက်တာရာဒါခရစ်ရှ်နန် စသော ခေါင်းဆောင်များ ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာကိုသာ ဆည်းကပ်ကိုးကွယ်သော ဒေါက်တာဘရူးဝါး ( ကျွန်တော့်ပါမောက္ခ ) ၊ ဒေါက်တာအမ်ဘတ်ဒ်ကား ( ဟိန္ဒူဇာတ် နိမ့်တို့၏ ခေါင်းဆောင် ) စသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ အကြောင်းကိုလည်း အလျဉ်းသင့်သလို ပြောပြသွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပေသည် ။

သို့သော် ယင်းသည် မရေးဖြစ်ခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်သာ ဖြစ်နေခဲ့ပါ၏ ။

အကြောင်းမူကား ကျွန်တော့်တွင် အပူတပြင်း ရေးစရာ အကြောင်းအရာ တစ်ခုက ရှိနေ၍ဖြစ်သည် ။ ထိုအကြောင်းအရာမှာ ကျွန်တော်နှင့်တကွ မြန်မာလူငယ်များ မနေ့တစ်နေ ကမှ ပူပူနွေးနွေး တွေ့ကြုံခဲ့ရ ၊ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သိခဲ့ရ ၊ စူးစူးရှရှ ခံစားခဲ့ရသော အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည် ။ ယင်းမှာ ၁၉၃၆ ခုနှစ် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးမှ ကျောင်းသားများ၏ သပိတ်ကြီးဖြစ်သည် ။

ရဟန်းပျိုနှင့် မာရဝါရီသူဌေးသမီး မိန်းမပျိုတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းနှင့် ဟိန္ဒူ ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ အကြောင်းအရာကား မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် ဖြစ်လင့်ကစား ၊ သိစရာ ၊ နားလည်စရာ ၊ ခံစားစရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးသည် ။ အိန္ဒိယ ဗုဒ္ဓသာသနာဝင်များနှင့် အိန္ဒိယ ဟိန္ဒူ သာသနာဝင်တို့ကို ပို၍ လေးလေးနက်နက် အသေးစိတ် လေ့လာရန် လိုသေးသည် ။

ယခုမူ ထိုဝတ္ထုကို မရေးဖြစ်ခဲ့လေသောကြောင့် ဘဝတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဆုံးရှုံးခဲ့သလို ကျွန်တော် နှမြောတသ နေမိပါ၏ ။

⎕ သိန်းဖေမြင့်
📖ဝတ္ထုတို ပေါင်းချုပ်