နောက်ကြောင်းပြန် နှစ် ၃၀

 

❝ နောက်ကြောင်းပြန် နှစ် ၃၀ ❞ 
            ▢  ဝင်းငြိမ်း

မနေ့တစ်နေ့ကလို့ ထင်မှတ်ခဲ့တာတွေက နှစ်သုံးဆယ် ပြည့်ပြီ ဆိုတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း မယုံချင် ။ ခုနှစ် သက္ကရာဇ်တွေ ပြန်တွက်မှသာ ယုံရပါတော့တယ် ။ အဲဒီကာလမှာ ကျွန်တော်က ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာန လက်အောက်မှာ ရှိတဲ့ ရသုံးမှန်းခြေ ငွေစာရင်းဦးစီးဌာနမှာ စိစစ်ရေးမှူးလို့ ခေါ်တဲ့ ပြန်တမ်းဝင်အရာရှိ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ ။ ကိန်းဂဏန်းတွေနဲ့ နပန်းလုံး နေရပေမဲ့ ဝါသနာ ပါတာက စာပေ ။ ဒါကြောင့် ဆရာ ဦးမြလှိုင် ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည် ထုတ်ဝေတဲ့ ပေဖူးလွှာ မဂ္ဂဇင်းမှာ စာဖတ်သူများနှင့် တွေ့ဆုံပေးခြင်း လို့ အမည်ပေးထားတဲ့ ကဏ္ဍမှာ စာရေးဆရာတွေနဲ့ တွေ့ဆုံခြင်းတွေ ရေးနေတယ် ။ ပထမဆုံး အင်တာဗျူးခဲ့တာက ဆရာမ စမ်းစမ်းနွဲ့ ( သာယာဝတီ ) ။

ဆရာမနဲ့ မတွေ့ဆုံခင် ကျွန်တော် အင်တာဗျူးဖြစ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ‘ ခင်မောင်တိုး ’ ။ ဝိုင်းရဲ့ဆည်းဆာ ထွက်ပြီး တစ်ပြည်လုံး သည်းသည်းလှုပ်နေကြချိန် ။ အဲဒီအချိန်မှာ ‘ သပြေ ’ တေးမဂ္ဂဇင်းကလည်း လျှမ်းလျှမ်းတောက် အောင်မြင်နေတဲ့ အချိန် အင်တာဗျူးတွေကို ဆရာ မောင်တည်ငြိမ် က တာဝန်ယူပြီး ရေးနေတယ် ။ ဒါကြောင့် ဆရာ ဦးမြလှိုင် ကပဲ မင်းသား ၊ မင်းသမီးတွေ မရေးနဲ့တော့ ။ စာရေးဆရာ ကိုပဲ အင်တာဗျူး လုပ်ပါလို့ တာဝန်ပေးခဲ့တာပါ ။ ဒါပေမဲ့ တာဝန်ခံ အယ်ဒီတာ ဖြစ်တဲ့ ဦးခင်မောင်မြင့် က လူငယ်ကြိုက် ပေါ့ပ်ကဏ္ဍလေးတွေ ပါချင်တယ် ဆိုတာကြောင့် မိုးကျော်ထွန်း ၊ ဘို ၊ ဝင်းကိုကို အစ ရှိတဲ့ ကလောင်နာမည်တွေနဲ့ ဆောင်းပါးတွေ ရေးဖြစ်ခဲ့တယ် ။

ရေးဖန်များလာတော့ ကိုယ်ပိုင်မဂ္ဂဇင်း ရှိချင်လာတယ် ။ အခု မြန်မာနိုင်ငံ ရုပ်ရှင်အစည်းအရုံး ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဦးအေးကြူလေး ၊ ဇာတ်ညွှန်း မောင်ဗေဒါ တို့နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ရုပ်ရှင် အမြုတေမဂ္ဂဇင်း ထုတ်ဝေခွင့်ကတ်ပြား ငှားရမ်း လုပ်ကြမယ်ပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ တကယ် လုပ်ဖြစ်တဲ့ အခါမှာတော့ ကိုအေးကြူလေး နဲ့ ကျွန်တော်ပဲ လုပ်ဖြစ်ပါတယ် ။ ရုပ်ရှင်အမြုတေရဲ့ လိုဂိုက အစ ပြင်ပြီး ပုံစံကိုလည်း ပြင်လိုက်ကြတယ် ။ အဲဒီ အခါမှာ ရုပ်ရှင်အမြုတေ မဂ္ဂဇင်းက စာအုပ်ဆိုင်များ ပေါ်မှာ မျက်နှာပန်းလှလာတယ် ။

ကိုအေးကြူလေး နဲ့ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်စလုံး ကြိုးစားကြပြီး ရေးနေတဲ့ အချိန် ကိုအေးကြူလေး က တစ်ဆင့် အဲဒီအချိန်တုန်းက ဂီတကောင်စီက ထုတ်ဝေတဲ့ ဂီတဂျာနယ်ကို တာဝန်ယူ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ မြတ်ခိုင် ဆိုတဲ့ လူငယ်စာရေးဆရာ က ရုပ်ရှင်အမြုတေမှာ သူ ဂီတနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရေးချင်တယ်လို့ ကမ်းလှမ်းလာတဲ့ အတွက် ပထမဆုံးဆောင်းပါး အနေနဲ့ ခိုင်ထူး ကို အင်တာဗျူး လုပ်ပြီး သူ့ဒီဇိုင်းဆရာနဲ့ သူ ဆောင်းပါး ပေးပို့ လာပါတယ် ။ ဒါဟာ နောင်မှာ ဆရာကြီး မြတ်ခိုင် ဖြစ်လာမယ့် သူနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပတ်သက်မှု အစပါပဲ ။

ရုပ်ရှင်အမြုတေ အရှိန်ရစ ပြုလာတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာပါတယ် ။ အောင်မြင်မှု ရမှ ကတ်ပြားပိုင်ရှင်က မငှားတော့ဘူးလို့ ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားသမျှ ပက်လက်လန်ရတော့မယ် ။ အဲဒီတော့ ကိုယ့်နာမည်နဲ့ ကတ်ပြားတစ်ခု လိုချင်စိတ် ပေါ်လာပြန်ပါတယ် ။ နာမည်ကြီး စာပေစိစစ်ရေး ဌာနမှာ အဲဒီအချိန်က ညွှန်ကြားရေးမှူးက ဦးကြည်ထူး ပါ ။ ဆရာ ဦးကြည်ထူး ကို ကျွန်တော် တွေ့ပြီး ကျွန်တော် မဂ္ဂဇင်း တစ်စောင် ထုတ်ချင်တယ်လို့ ပြောတော့ သူက လွယ်လွယ်ကူကူပါပဲ ။ ထုတ်ချင်ရင် လျှောက်ပေါ့ကွ လို့ ပြောတယ် ။ ကျွန်တော်က အစိုးရဝန်ထမ်းဖြစ်ကြောင်း ပြောတော့ ဆရာ ဦးကြည်ထူး က မင်း ရုံးမှာ မင်းဘာသာ မင်း ဘာကြီး ဖြစ်နေနေ ငါ သိတာက မင်းကို စာရေးဆရာ တစ်ယောက် အနေနဲ့ပဲ သိတယ်လို့ ပြောတာကြောင့် ရွှေအမြုတေမဂ္ဂဇင်း ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ထုတ်ဝေခွင့် လျှောက်လိုက်ပါတယ် ။ ယာယီထုတ်ဝေခွင့် ဆိုတဲ့ ကတ်ပြား ကျလာပါတယ် ။ ယာယီရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ပုံမှန် မဂ္ဂဇင်းများလို အကြမ်းပုံနှိပ်ပြီးမှ တင်ပြရတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပုံမနှိပ်ခင်မှာ ဒီဇိုင်း အပြီးအစီး တင်ပြရပါတယ် ။ စိစစ်ရေးမှူးများက စိစစ်ပြီး ခွင့်ပြုပြီ ဆိုမှ အဲဒါကို ပုံနှိပ်ရတာပါ ။ ရွှေအမြု တေအမှတ် ၁ ကို ပြင်ဆင်ချိန်မှာ ‘ ချစ်ကြိုးလေးနှစ်မျှင် ’ ဇာတ်ကားနဲ့ လျှမ်းလျှမ်းတောက် အောင်မြင်လာတဲ့ ကျော်သူ နဲ့ ကျွန်တော်က ရင်းနှီးနေပါပြီ ။ ဒါကြောင့် ကျော်သူ ကို ဝါဝါဝင်းရွှေ နဲ့ တွဲပြီး မျက်နှာဖုံး ရိုက်လိုက်ပါတယ် ။ စာအုပ်အရောင်းဆိုင် ၊ အငှားဆိုင်များ အတွက် ကြော်ငြာလုပ်လို့ ရအောင် ကျော်သူ တစ် ယောက်တည်း ကိုယ်ဟန် ၁၆ မျိုးနဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ပါတယ် ။ ဒီဓာတ်ပုံတွေကို ရိုက်ကူးပေးတဲ့သူကတော့ အခု ဆရာကြီး ဖြစ်နေတဲ့ ‘ ပီတာ ’ ဖြစ်ပါတယ် ။

ပီတာ ရိုက်ပေးထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ဒီဇိုင်း ဝင်းမြင့်ဦး က ဒီဇိုင်းဆင်ပြီး ကျော်သူ ၁၆ ကိုယ်ခွဲ ၊ အရှည် ၁၅ လက်မ ရှိတဲ့ ပိုစတာကို အပြင်မှာ ပုံနှိပ်လို့ မရတာကြောင့် ၃၂ လမ်း အပေါ်ဘလောက်မှာ ရှိတဲ့ မြဝတီပုံနှိပ်တိုက်မှာ အပ်နှံရပါတယ် ။ အဲဒီကာလတုန်းက အော့ဖ်ဆက် ဆိုတာ အပြင်မှာ မရှိသေးပါဘူး ။ ရှိရင်လည်း ၁၅ လက်မကို မရိုက်နိုင်သေးလို့ပါ ။

မျက်နှာဖုံးမှာ နိုင်ငံခြားက ထုတ်ဝေတဲ့ Time တို့ ၊ Newsweek တို့လို အတွင်းမှာ ပါတဲ့ အထူးပြုဆောင်းပါး ဓာတ်ပုံသေးတစ်ခု ဖော်ပြချင်တယ် ။ စဉ်းစားလိုက်တဲ့ အခါမှာ အဲဒီ ကာလက ကျွန်တော် အမေတစ်ယောက်လို ချစ်ခင်ရင်းနှီးတဲ့ အကယ်ဒမီ ရုပ်ရှင်မင်းသမီးကြီး ဒေါ်ကြည်ကြည်ဌေး ကို ရာမ က စီးရီးတစ်ခု ပြန်ဆိုခိုင်းနေတဲ့ ကာလနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေပါတယ် ။ အတွင်းမှာ အမေကြည် ရဲ့ အသံသွင်းစဉ်က ယူထားတဲ့ သတင်းဓာတ်ပုံတွေလည်း ပါနေတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် “ မဗေဒါ အငြိမ့်ပြန်က,ပြီ ” ( ဒီစကားကိုတော့ ပန်းပန်လျက်ပါ ရုပ်ရှင် ကြည့်ဖူးသူတိုင်း သိကြပါတယ် ။ ) ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ပုံသေး တစ်ပုံ ဖော်ပြပြီး မျက်နှာဖုံး ဖန်တီးခဲ့ပါတယ် ။

လုပ်ချင်တာ ရသ ဖြစ်ပေမဲ့ လူငယ်တွေကို ဆေးခါးခါးများ တိုက်တဲ့အခါ အပေါ်ယံက အချိုဓာတ်ကလေး ပေးရသလို ကျွန်တော် လုပ်ချင်တဲ့ ရသကို နောက်ထားပြီး သူတို့ ကြိုက်တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်လာဖို့ တစ်အုပ်လုံး ပေါ့ပ်တွေ ချည်းပဲ ဖန်တီးပြီး ရသနှစ်ပုဒ်သာ ထည့်သွင်းဖြစ်ပါတယ် ။ ဆရာမ နုနုရည်အင်းဝ ရေးတဲ့ ‘ ဒိုးကြေးကလေးများ သနားခဲ့ပါဦး ဘုရား ’ နဲ့ ဆရာမ မေငြိမ်း ရေးတဲ့ ‘ မုန်တိုင်းရဲ့ ကျောရိုး ’ ဝတ္ထုတို့ ဖြစ်ပါတယ် ။ ( မေငြိမ်း ကို ကျွန်တော့် ကလောင်ခွဲလား လို့ မေးတဲ့သူတွေလည်း ရှိပါတယ် ။ ကျွန်တော်က ကလောင်ခွဲ များတာကိုး ) ။ ရွှေအမြုတေ နံပါတ်တစ် ဟာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် အောင်မြင်သွားခဲ့ပါတယ် ။

နှစ်အုပ် ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ ထုတ်ဝေပြီးချိန်မှာ ကျွန်တော် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ရသုံးမှန်းခြေငွေစာရင်းဦးစီးဌာနကို အထူးစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးဌာန ( SB ) က စာတစ်စောင် ရောက်လာပါတယ် ။ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးစရာ ရှိတဲ့ အတွက် အစစ်ဆေးခံဖို့ သူတို့ ရုံးကို လွှတ်ပေးဖို့ အကြောင်းကြားတဲ့ စာပါ ။ ကျွန်တော့် ညွှန်ချုပ်က ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တွေ့ပြီး သွားဖို့ ညွှန်ကြားပါတယ် ။ ဘာကြောင့်လဲလို့လည်း ညွှန်ချုပ်က မေးပါတယ် ။ ကျွန်တော် စာအုပ်တစ်အုပ် ထုတ်တာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဖြစ်မယ်ထင်တယ် လို့ပဲ ကျွန်တော် မသိသေးတဲ့ ကိစ္စကို မှန်းဆ ဖြေခဲ့ပါတယ် ။

စိတ်ကူးနဲ့ပဲ စာပေစိစစ်ရေးက ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်တဲ့ ဒေါ်အေးမြင့် ဆီက ထုတ်ဝေခွင့်လျှောက်လွှာပုံစံ တစ်ခု ကျွန်တော် တောင်းယူခဲ့ပါတယ် ။ SB ကို ရောက်တဲ့အခါ သုံးပွင့်တစ်ယောက်က စစ်မေးဖို့နဲ့ ကျွန်တော် ဖြေဆိုတာတွေကို ရေးဖို့ တစ်ပွင့်တစ်ယောက်က ဘေးမှာ ထိုင်ပါတယ် ။ သုံးပွင့်နဲ့ ကျွန်တော်က မျက်နှာချင်းဆိုင်ပေါ့ ။ သုံးပွင့်က စာရွက်ရဲ့ ထိပ်စည်းမှာ တိုင်ကြားသူ ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ နာမည်တချို့ကို ရေးပြီး မျဉ်းပိတ်လိုက်ပါတယ် ။ အဲဒီ မျဉ်းအောက်ကမှ ကျွန်တော့် ထွက်ချက်တွေကို ရေးမှာပါ ။ စားပွဲ တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ဖြစ်တာကြောင့် သူ ရေးတာကို မကြည့်ချင် မြင်လျက်သားပါပဲ ။

တိုင်ကြားသူများက ဦးမြလှိုင် ၊ ဦးမြတ်ကျော် ၊ ဦးဝင်းနိုင် ပါတဲ့ ။ ဦးမြလှိုင် က ပေဖူးလွှာ ထုတ်ဝေသူ ၊ ကျွန်တော့် အယ်ဒီတာချုပ် ။ ဦးမြတ်ကျော် ဆိုတာက ပေဖူးလွှာမဂ္ဂဇင်းကို တာဝန်ယူပုံနှိပ်တဲ့ စာလုပ်ငန်းပုံနှိပ်တိုက်ပိုင်ရှင် ။ ဦးဝင်းနိုင် ဆိုတာက ဦးမြလှိုင်ရဲ့တူ ၊ ပေဖူးလွှာမဂ္ဂဇင်းရဲ့ ငွေကိုင်ပေါ့ ။ ကျွန်တော် သိပ်တော့ မအံ့သြပါဘူး ။ အဲဒီကာလမှာ ကျွန်တော့်ညီ မျိုးမြင့်ညိမ်း က ပေဖူးလွှာ မှာ မရှိတော့ပါဘူး ။ ၈၈ အရေးအခင်းကာလမှာ ဆရာ မင်းလူ ရေးတဲ့ ဘာတွေဖြစ်ကုန်ကြပြီလဲ ကဗျာစာအုပ်ကို တည်းဖြတ်မှုနဲ့ အကျဉ်းကျ နေပါပြီ ။ ကျွန်တော်ကလည်း ပေဖူးလွှာစာတည်းအဖွဲ့ကို စိတ်တိုင်းမကျတဲ့ အတွက် စာပေအင်တာဗျူးများကို ဆက်မရေးတော့ဘဲ ရပ်လိုက်တဲ့အချိန် ဖြစ်ပါတယ် ။ နောက်ဆုံး မေးခဲ့တဲ့ ဆရာမက ဆရာမ ဂျူး ပါပဲ ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မဟေသီမဂ္ဂဇင်းကို ပြောင်းရွှေ့တာဝန်ထမ်းဆောင်တဲ့ ဦးခင်မောင်မြင့် က ဆရာ ဟိန်းလတ် ကို ဆရာမ ဂျူး နဲ့ အင်တာဗျူးလုပ်ဖို့ တာဝန်ပေးခဲ့ပါတယ် ။

သုံးပွင့်က ကျွန်တော့်ကို ဘာကြောင့် ရွှေအမြုတေ ထုတ်တာလဲလို့ မေးတဲ့အခါ ကျွန်တော်က ထုတ်ခွင့် မရှိဘူးလား ၊ ကျွန်တော့်မှာ ထုတ်ဝေခွင့်ကတ်ပြား ရှိတဲ့ အတွက် ထုတ်တာပါလို့ ဖြေပါတယ် ။ ဒီတော့ သူက ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်ဟာ အစိုးရဝန်ထမ်း ဖြစ်တဲ့ အတွက် အပြင် စီးပွားရေးကို လုပ်ခွင့် မရှိဘူးလို့ ပြောပါတယ် ။ ဒါဆိုရင် ဆရာဝန်တွေဟာ အစိုးရ ဝန်ထမ်းတွေ ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဘာကြောင့် ဆေးခန်း ထိုင်ကြတာလဲလို့ မေးတဲ့အခါ သူက ဒါကတော့ မဆိုင်ဘူးလို့ မပြတ်မသား ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ် ။

ဒီတော့ ကျွန်တော်က ထုတ်ဝေခွင့် လျှောက်လွှာပုံစံကို မြင်ဖူးသလားလို့ ပြန်မေးကြည့်တော့ သူက မမြင်ဖူးဘူးလို့ ပြောတယ် ။ ဒီမှာကြည့်လို့ အဆင်သင့် ပါတဲ့ ပုံစံကို ကျွန်တော် ပြလိုက်ပါတယ် ။ အဲဒီ ပုံစံထဲမှာ ‘ အလုပ်အကိုင် ’ ဆိုတဲ့ မေးခွန်း လုံးဝ မပါဘူး ။ ဒီလို မပါတဲ့အတွက် ပုံစံဖြည့်စွက်တဲ့ ကျွန်တော်က ဘယ်လို ဖြည့်မလဲ ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မဖြည့်တာ ၊ လိမ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပြလိုက်ပါတယ် ။ ဒီတော့ သူက ကျွန်တော်တို့လည်း တိုင်သူ ရှိလို့ လုပ်ရတာပါ ။ တိုင်တဲ့သူတွေ ကိုလည်း ခင်ဗျား သိမှာပါလို့ အားနာနာနဲ့ ပြောပါတယ် ။

ဒါဆို ကောင်းပြီဗျာ ၊ ကျွန်တော့်လို ဝန်ထမ်း ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ကိုယ်ပိုင် ထုတ်ဝေခွင့် ရှိနေကြတဲ့ သူတွေ အများကြီး ရှိတယ် ။ ဥပမာ ဘယ်သူဘယ်ဝါ ဆိုပြီး ကျွန်တော်က လေး ၊ ငါး ၊ ခြောက်ဦး နာမည် ရွတ်ပြလိုက်ပါတယ် ။ သူက အဲဒီသူတွေကိုတော့ တိုင်တဲ့သူ မရှိဘူး ။ ခင်ဗျားက တိုင်တဲ့သူ ရှိလို့ပါတဲ့ ။ ဒါဆို ကောင်းပြီဗျာ ၊ အခု ကျွန်တော် တိုင်မယ် ၊ စာရွက်တစ်ရွက် ပေးပါ ဆိုတော့ သူက မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ ။ အလုပ်ရှုပ်ပါတယ်တဲ့ ။

[ ဌာနဆိုင်ရာရဲ့ အရေးယူမှု အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရာထူး စိစစ်ရေးမှူး ကနေ လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး အဆင့်ကို ရာထူး တိုးပေးတဲ့ အခါမှာ ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လ ရပ်ဆိုင်းကြောင်း ညွှန်ကြားရေးမှူးက ခေါ်ပြောပြီး ခြောက်လ ပြည့်တဲ့ အခါမှ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သီးခြား အမိန့်ကြော်ငြာစာ ထွက်ပြီး ရာထူး တိုးမြှင့်ပေးခဲ့ပါတယ် ။ နိုင်ငံခြားမှာ ပညာတော်သင် ဆက်သွားဖို့ အခွင့်အရေး ကြုံလာတဲ့ အခါတိုင်းမှာလည်း ကျွန်တော် မပါဘူး ။ အမြဲ ချန်ထားခံရတယ် ။ ၁၉၉၁ ခုနှစ် ကျမှ International Monetary Fund ( IMF ) ( အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ငွေကြေးရန်ပုံငွေ ပညာတော်သင် အတွက် ) အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကို သွားဖို့ ရွေးချယ်ခံရပါတယ် ။ နှစ်သုံးဆယ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက် ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ အခွင့်အရေး ရခဲ့ပါတယ် ။ ဒါကလည်း စီးပွားရေးတက္ကသိုလ်မှာ ကတည်းက ကျွန်တော့်ကို တူတစ်ယောက် ၊ သားတစ်ယောက် လို ချစ်ခင်ခဲ့တဲ့ ဆရာမ ဒေါက်တာ ဒေါ်ခင်အုန်းသန့် ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်ပါတယ် ။ ဒီကျေးဇူးကိုလည်း ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူး ။ ၁၉၉၇ ခုနှစ်မှာတော့ မခံချင်စိတ်တွေ များလွန်းလို့ ကျွန်တော် နာမကျန်းပင်စင်နဲ့ အလုပ်ကနေ အငြိမ်းစား ယူခဲ့ပါတယ် ။ ]

ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော့် ထုတ်ဝေခွင့် ရပ်ဆိုင်းသွားပြီး ဆရာ ဦးကြည်ထူး က မင်းအမေ နာမည်နဲ့ ပြောင်းကွာလို့ အကြံပေး ပြန်တယ် ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ရွှေအမြုတေ ထုတ်ဝေသူဟာ ကျွန်တော့်အမေ ဒေါ်ကြည်ကြည် ဖြစ်လာပြန်ပါတယ် ။ နှစ်အုပ်လောက် ထုတ်ပြီးချိန်မှာ ပုံမှန် ထုတ်ဝေခွင့် ရဖို့ အမေ့ကို ဌာနဆိုင်ရာက ခေါ်တွေ့ပြန်ပါတယ် ။ အဲဒီအခါမှာ ကျွန်တော့် ဦးလေးဝမ်းကွဲ စာရေးဆရာ မောင်သော်က ( ခ ) ဗိုလ်မှူးဘသော် ၊ ကျွန်တော့်ညီ မျိုးမြင့်ညိမ်း တို့က နိုင်ငံရေး ပုဒ်မနဲ့ အကျဉ်းကျနေကြသူများ ဖြစ်တဲ့အတွက် ထုတ်ဝေခွင့်ကို မပေးနိုင်ပါဘူးလို့ ငြင်းပယ်လိုက်ကြပါတယ် ။

ဒီအခါမှာလည်း ဆရာ ဦးကြည်ထူး ကပဲ ကိုင်းကွာ... မင်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ မပတ်သက်တဲ့ သူ ကိုသာ ပေးလိုက်တော့လို့ အကြံပြုတာကြောင့် ရွှေအမြုတေ ကို ဘာမှန်းညာမှန်း မသိခင် ကတည်းက ထုတ်ဝေပေးနေတဲ့ ဆရာ ဦးဉာဏ်လှိုင် ကို ပေးလိုက်ပါတယ် ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ နှစ်သုံးဆယ် ပြည့်တဲ့ အချိန် အထိ ရွှေအမြုတေ ဟာ ဇမ္ဗူတလူစာပေ ကပဲ ထွက်နေတာ ဖြစ်ပါတယ် ။ ဆရာ ဦးဉာဏ်လှိုင် ကွယ်လွန်သွားတော့ ဇနီး ဖြစ်သူ ဒေါ်ချိုချို နာမည်နဲ့ ဆက်လက် ထုတ်ဝေနေပါတယ် ။

အမှတ် ၁ ကနေ ဒီလထုတ် ဖြစ်တဲ့ အမှတ် ၃၆၀ အထိ မှတ်မှတ်ရရ ဝယ်ယူ သိမ်းဆည်းနေကြတဲ့ စာဖတ်ပရိသတ်များ ၊ စာအုပ်အငှားဆိုင်များ ၊ စာအုပ်အရောင်းဆိုင်များ ၊ ဇမ္ဗူတလူ မိသားစု တို့ကို ကျွန်တော် နောက်ဆုံး ထွက်သက်အထိ ကျေးဇူး တင်ရှိနေမှာ ဖြစ်ပါတယ် ။ ကျွန်တော့် အသက် ၇၃ နှစ် ရှိပါ ပြီ ။ ကျန်သေးတဲ့ ဘဝ အစိတ်အပိုင်း မှာလည်း ရွှေအမြုတေ ကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်သွားမယ်လို့ ဆန္ဒရှိပါတယ် ။ ဒါကလည်း ဝယ်ယူအားပေး ဖတ်ရှုကြသူများ ရှိမှသာ ထုတ်ဝေနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ် ။ ဒါကြောင့် နှစ်သုံးဆယ် တိုင်အောင် အားပေးခဲ့ကြတဲ့ ကျွန်တော့် ပရိသတ်များ ဆက်လက် အားပေးကြပါဦးလို့ မေတ္တာရပ်ခံရင်း ကျွန်တော့် အမှတ်တရ စကားကို နိဂုံးချုပ်ပါတယ် ။

လေးစားစွာဖြင့် ဝင်းငြိမ်း

▢  ဝင်းငြိမ်း
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     နိုဝင်ဘာ ၊ ၂၁၁၉