❝ စားကျက်တွင်းမှ တူရိယာ ❞
( ပုံပြင် )
မိဘမဲ့ သိုးကျောင်းသားကလေး ဆူဟိုအား အဘွား ဖြစ်သူက ထိန်းသိမ်းကြည့်ရှုခဲ့လေသည် ။ ဆူဟိုသည် သူ၏ အဘွားပိုင်သော သိုးကောင်ရေ ၂၀ ကို ကျောင်းပေးခြင်း ၊ အစားအသောက် ကူညီ ချက်ပြုတ်ပေးခြင်းတို့ဖြင့် သူ၏ အဘွားအား ကျေးဇူးတုန့်ပြန်၍ နေရှာလေသည် ။
ဆူဟိုသည် အသက် တစ်ဆယ့်ခုနှစ်နှစ် အရွယ်တွင် ထူးချွန်သည့် အဆိုကျော်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည် ။ တစ်နေ့တွင် ဆူဟိုသည် မိုးချုပ်သည့် တိုင်အောင် အိမ်သို့ ပြန်မလာသဖြင့် အဘွားဖြစ်သူက စိတ်ပူရလေသည် ။ သို့သော် အတော် ညဉ့်နက်လာသောအခါ၌ ဆူဟိုသည် အမွေး ဖြူဆွတ်သည့် မြင်းကလေး တစ်ကောင်ကို ရင်ခွင်၌ ထွေးပိုက်ရင်း ပြန်လာလေသည် ။
“ ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့ လမ်းပေါ်က ဒီမြင်းကလေးကို ကောက်ရတာပဲ ။ သူ့မှာ အမေလည်း မရှိဘူး ။ သူ့ကို ကျွန်တော် မယူရင် ဒီကောင်လေးဟာ ဝံပုလွေစာ ဖြစ်သွားမှာပဲ ”
ဆူဟိုသည် ကလေးပီပီ လူသူ မရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်၌ တစ်ယောက်တည်း စကား ပြောနေ၏ ။
ကာလအတန်ကြာခဲ့ပြီ ။ မြင်းပေါက်ကလေးသည်လည်း ဆွတ်ဆွတ်ဖြူသော အမွေးအရောင်ဖြင့် ဆူဟို၏ ပြုစုယုယမှုကြောင့် တစ်နေ့တခြား ကြီးထွားလာခဲ့ပေသည် ။ တစ်ည ဆူဟို အိပ်နေစဉ် မြင်းကလေး၏ အော်သံကို ကြားရသဖြင့် အိပ်ရာမှ လေးဘက်တွား၍ ထလာခဲ့လေသည် ။ သူ၏ သိုးခြံကို မွဲခြောက်ခြောက် အရောင်ရှိသော ဝံပုလွေ တစ်ကောင်က အန္တရာယ် ပြုသောကြောင့် သူ၏ မြင်းကလေးက ခုခံ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည် ။
“ ငါ့မြင်းကလေးဟာ သိုးတွေ အားလုံးရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်လိုက်တာပဲ ”
ဆူဟိုက မြင်းကလေးကို ထွေးပိုက်ယူယလိုက်ပြန်သည် ။
အချိန်တို့သည် ကုန်လွန်မှန်း မသိ ကုန်လွန်ခဲ့၏ ။ တစ်ခုသော မိုးဦးပေါက်တွင် နယ်ရှင် မင်းသားကြီးသည် လားမား ဘုရားရှိခိုးကျောင်းဝင်းတွင် ကျင်းပမည့် မြင်းပွဲတစ်ခု အတွက် စည်းရုံးလျက်ရှိကြောင်း သတင်းကြားရသည် ။ အနိုင်ရရှိသူကိုလည်း သူ၏ သမီးနှင့် ရွှေလက်တွဲ၍ ချစ်ပွဲဝင်စေရမည်ဟု ဆိုလေ၏ ။ ထိုအခြင်းအရာကို ဆူဟို ကြားသိရသည် ။ သူ၏ မိတ်ဆွေများ ကလည်း ပြိုင်ပွဲဝင်ရန် သူ့အား ဝိုင်းဝန်း အားပေးကြသည် ။
ပြိုင်ပွဲ စလေပြီ ။ ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး များပြားလှစွာသော လူငယ်လူရွယ်များသည် ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ယှဉ်နွဲကြသည် ။ သူတို့သည် ကြာပွတ်များ ရိုက်နှက်၍ မြင်းများကို အရှိန်ပြင်းစွာ ကဆုန်ဆိုင်း၍ ပြေးစေသည် ။ သို့သော်လည်း ဆူဟို နှင့် မြင်းပေါက်ကလေးသည် အခြားသူများထက် ဦးစွာ ပန်းတိုင်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည် ။
“ ဟေ့ ... မြင်းဖြူဖြူကလေး ပေါ်က မြင်းစီးသမားကို ဒီကို လာဖို့ ပြောလိုက်စမ်း ”
ဗိုလ်ရှုခံ စင်မြင့်ပေါ်မှ မင်းသားကြီးက ဆိုလိုက်သည် ။ နယ်ရှင်မင်းသားကြီးသည် ဆူဟိုအား အညတြ ရိုးသားသော သိုးကျောင်းသားကလေး ဖြစ်မှန်း သိသောအခါ သူ့သမီးနှင့် လက်ထပ်ရန် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ နိမိတ်လက္ခဏာ မပြသည့်အပြင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆိုလိုက်ပြန်သေးသည် ။
“ မင်း မြင်းဖြူကလေး အတွက်ငွေသွန်းဒင်္ဂါး ၃ - ပြားရလိမ့်မယ် ။ ဒါပြီးရင် မင်း အိမ်ကို ပြန်နိုင်တယ် ”
ဆူဟိုသည် ထိုစကားကို ကြားရလျှင် ဒေါသထွက်လာသည် ။
“ ဘာလိုလိုနဲ့ ကျွန်ုပ် မြတ်နိုးတဲ့ မြင်းဖြူကလေး ရောင်းရတော့မှာပါကလား ” ဟူ၍ စဉ်စားမိသောအခါ “ ဟေ့ ... ငါ မြင်း ပြေးရအောင်လာတာကွ ။ မြင်းရောင်းရအောင် လာတာမဟုတ်ဘူး ” ဟူ၍ တုံးတိတိ ပြန်ပြောလေသည် ။
“ မိုက်လှတဲ့ သနားစရာ သိုးကျောင်းသားကလေးရယ် ။ နယ်ရှင်မင်းသားကြီးကို အန်တုဝံ့တာ သင်းတော့ ကောင်းကောင်း ဆုံးမခံရတော့မှာပဲ ”
သူ၏ လက်ပါးစေများသည် ချက်ချင်း ဆူဟိုကို ဗိုလ်ရှုခံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်၏ ။ သူတို့သည် ဆူဟိုအား သတိလက်လွတ် ဖြစ်လာအောင် ရိုက်နှက်ပြီးမှ အောက်သို့ ကန်ချလိုက်သည် ။ နယ်ရှင် မင်းသားကြီးသည် အောင်မြင်သော အပြုံးဖြင့် နေအိမ်သို့ မြင်းဖြူစီး၍ မြန်းကြွသွားလေသည် ။
ဆူဟိုကို သူ၏ အဖော် မိတ်ဆွေသင်္ဂဟများက အိမ်သို့ ပြန်ယူလာကြသည် ။ သူ၏ အဘွားကြီး ကလည်း ဆူဟိုအား ရက်အတန်ကြာသည့် တိုင်အောင် ပြုစုပေးရရှာသည် ။
ညတစ်ည၌ အိပ်ပျော်အံ့ ဆဲဆဲတွင် တံခါးခေါက်သံကို ကြားရသည် ။ “ ဘယ်သူပါလိမ့် ခင်ဗျား ” ဟူ၍ ဆူဟိုက မေးလိုက်သည် ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ရာမျှ ပြန်ကြားချက် မရခဲ့ပေ ။ တံခါးကို ရိုက်ပုတ်သံများ ယခုထိ ကြားလျက် ရှိနေသေးသည် ။ အဘွားသည် အခြင်းအရာကို သိလိုသဖြင့် တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ “ အို ... မြင်းဖြူကလေးပါကလား ” ဟု အံ့ဩစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည် ။ ဆူဟိုသည် ချွေးများ ယိုစီးလျက် မြားတံရှစ်ခုမျှ စူးဝင် နေသော မြင်းကလေးကို တွေ့ရသည် ။ ဆူဟိုသည် မြားတံများကို အပြင်ပသို့ ဆွဲနှုတ် လိုက်သောအခါ သွေးများသည် အနာမှ ချက်ချင်း ယိုစိမ့် ထွက်လာသည် ။ မြင်းဖြူကလေးသည် ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် သေဆုံးသွားသည် ။
နယ်ရှင်မင်းသားကြီးသည် ရတောင့်ရခဲလှသော မြင်းဖြူကလေးအတွက် သာယာသော နေ့တစ်နေ့တွင် သူ၏ မိသားတစ်စုနှင့် မိတ်သင်္ဂဟ အပေါင်းအား အခမ်းအနားပွဲ တစ်ခု ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့ရာမှ ဤအဖြစ်အပျက်နှင့် မလွှဲမရှောင်သာ ရင်ဆိုင်ရလေသည် ။ မင်းသားကြီးသည်မြင်းကလေးအား စီးနင်း ပြသရန်အတွက် သူ့ထံ ယူလာရန် အမိန့်ပေးလေသည် ။ သူသည် အပေါ်သို့ တက်လိုက်သော အခါဝယ် မြင်းသည် ပတတ်ရပ်၍ မင်းသားကြီး အောက်သို့ လိမ့်ကျအောင် ပြုမူလိုက်သည် ။
ထို့နောက် မြင်းကလေးသည် ပျားပန်းခတ်မျှ မင်းပရိသတ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ခုန်ပေါက် ပြေးထွက်သွား၏ ။
“ ဖမ်းဟေ့ ”
မင်းသားကြီးသည် မိမိကိုယ်ကို အနိုင်နိုင် ထူရင်း “ မင်းတို့ မဖမ်းနိုင်ရင် သ,တ်ပစ်လိုက်ကွ ” ဟု စိတ်ဆိုးခြင်း ကြီးစွာဖြင့် အမိန့်ပေးလေ၏ ။ ဤအမိန့်ကြောင့် မြားမိုးသည် မြင်းဖြူကလေး ပေါ်သို့ ရွာသွန်းနေလေသည် ။ မြင်းကလေးသည် သူ၏ သခင့် အပါး၌ အသက်ပျောက်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အိမ်အရောက် ကြိုးစား၍ ပြေးလာရခြင်း ဖြစ်သည် ။ ဆူဟိုသည် သေဆုံးပြီဖြစ်သော မြင်းဖြူကလေး အတွက် ရှိုက်ကြီးတငင် နေ့ည အနားမပေးဘဲ ငိုကြွေး မြည်တမ်းလျက် ရှိနေ၏ ။ တစ်ညသ၌ ဆူဟိုသည် လူးလှိမ့်ရင်း သူ၏ မြင်းဖြူကလေး အသက်ရှင်လျက်နေသည်ကို မြင်ယောင်လာသည် ။
“ သခင်ကလေး ... သခင်ကလေးနှင့် ကျွန်ုပ် ရာသက်ပန် အတူတကွ နေထိုင်သွားဖို့ နည်းလမ်းကို သခင်ကလေး မသိသေးဘူး ထင်ပါရဲ့ ။ သခင်ကလေးဟာ ကျွန်ုပ်ရဲ့ အရိုးကို တယောပြား တစ်လက် ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပေးပါ ” ဟု မြင်းလေးက ဆို၏ ။ နောက်တစ်နေ့တွင် ဆူဟိုသည် သူ၏ အချစ်ဆုံး မြင်းဖြူကလေး၏ ဦးခေါင်းရုပ်ကို သူ၏ အရိုးပေါ်၌ပင် ထုလုပ်လိုက်သည် ။ ဆူဟိုသည် မြင်းကလေး၏ ကြွက်သားအမျှင်များကို တယောကြိုး အဖြစ် လည်းကောင်း များပြားလှသော မြင်းအမြီးများကို တယောထိုးတံကိုင်းကြိုးအဖြစ် အသုံးပြုလေသည် ။
သူသည် ဤမည်သော မြင်းခေါင်းရုပ်တပ် တယောပြားကလေးကို တီးမှုတ်သော အခါ သူ၏ စိတ်တွင် နယ်ရှင်မင်းသား အမှူးပြုသော ပဒေသရာဇ်စနစ် တစ်ခုလုံးကို ရွံရှာမုန်းတီးလာလေ၏ ။ သူ၏ အတွင်းသဏ္ဌာန်တွင်လည်း ကဆုန်ပေါက်နေသော မြင်းဖြူကလေးပေါ်ဝယ် စီးနင်း လိုက်ပါသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည် ။ ဆူဟို၏ စိတ်တွင်း ခံစားချက်များသည် တေးဂီတ အသွင် ပြောင်းလဲလာသည် ။ ဤ ဆူဟို၏ တေးသီချင်းများကပင် မွန်ဂိုလီးယန်းလူမျိုး လူများစုတို့အား ကိုယ်စားပြုသည့် တေးသံ ဖြစ်လာရသည် ။ လူအပေါင်းတို့သည် ညအချိန် အလုပ်အားလပ်သော အခါဝယ် ဆူဟို ရှိရာသို့ စုရုံးလာရောက်၍ တေးဂီတသံကို နားထောင်လေသည် ။
ဆူဟို၏ တေးသံဖြင့် သူတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းကို ဤနည်းနှင့် မေ့ပျောက်စေရလေသတည်း ။
(ဘာသာပြန်)
⎕ စံထွန်းအောင်
📖ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
၁၉၅၈ ၊ ဖေဖော်ဝါရီ
No comments:
Post a Comment