ပန်းဆေးဆိုးသူ ဘဘခြယ်

 

❝ ပန်းဆေးဆိုးသူ ဘဘခြယ် ❞
      ( ကြပ်ကလေး )

ပန်းဝတ်မှုန်နတ်တိုင်းပြည်တွင် ပျော်ရွှင်လှုပ်ရှားနေ ချိန်ပင်ဖြစ်၏ ။

များစွာသော ပန်းဝတ်မှုန် နတ်သမီးကလေးများသည် သီချင်းများကို သီဆိုနေကြသူများက သီဆိုနေကြ၏ ။ ပြုံးရွှင်စွာ ကခုန်နေကြသူများက ကခုန်နေကြ၏ ။ ထိုနည်းတူစွာပင် ပန်းဝတ်မှုန် နတ်သားကလေးများသည်လည်း ပွင့်ချပ်မှောက်ဦးထုပ်အသစ်ကလေးများကို ချုပ်လုပ်သူ ချုပ်လုပ်နေကြ၏ ။ ပွင့်ဖတ်ဝတ်စုံများကို စမ်းသပ်၍ ဆင်ယင်ကြသူက ဆင်ယင်ကြည့်လျက် ရှိကြ၏ ။

သူတို့အားလုံးသည် ပျော်ရွှင်နေကြသည် ။

သူတို့ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ဖြစ်သောကြောင့် တောတစ်ဝိုက်တွင် ပန်းမျိုးစုံတို့သည် အရောင်များ ပိုမိုတောက်လွင်လာကြ၏ ။ ရနံ့များ ပိုမိုမွှေးကြိုင်လာကြ၏ ။

သူတို့ ဘာကြောင့် ခါတိုင်းထက် ပို၍ပျော်ရွှင်နေကြပါသနည်း ။ အကြောင်းရင်းကား ရှိပေသည် ။

မနက်ဖြန်ခါတွင် ပန်းဝတ်မှုန် နတ်သမီးကလေး ကြည်ပြာသည် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သားလေး သော်က နှင့် လက်ထပ်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း ။

ကြည်ပြာလေးက လှသည် ။ သော်ကလေးက ယဉ်သည် ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်လောကတွင် လိုက်ဖက်ညီသော မောင်နှံဖြစ်မည်ကြောင့် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီး နတ်သားအားလုံးက ကျေနပ်ပျော်ရွှင်ကြ၏ ။

ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီးလေးကြည်ပြာ၏ အလုပ်မှာ ပန်းများကို ရနံ့သွင်းရသည့်အလုပ်ဖြစ်၏ ။ ပန်းများကို ရနံ့သွင်းသည့်အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ကြသူအတော်များများတွင် ကြည်ပြာလေးသည် အထူးနာမည်ကျော်ကြား သူဖြစ်၏ ။ အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သူဖြစ်သော ကြောင့်တည်း ။

နတ်သားကလေးသော်က၏ အလုပ်မှာ အချိန်သင့်သော ပန်းငုံများကို စွင့်စွင့်ကားကား ပန်းပွင့်များဖြစ်အောင် ပွင့်ချပ်ဖြည်ပေးရသော အလုပ်ဖြစ်၏ ။ ဤအလုပ်သည် များစွာပင် စိတ်ရှည်ရလေသည် ။ ပွင့်ချပ်ကလေးများကို အသာကလေးဖြည်းညှင်းစွာ ဖြည်ချပေးရ၏ ။ အချို့ပန်းပွင့်များတွင် လေးငါးရက် ဆက်၍ စိတ်ရှည်ရှည်နှင့် လုပ်ကိုင်ရသည် ။ တစ်ခါက စိတ်တိုသော ကိုထိကရုံး တစ်ယောက် ဤအလုပ်ကို ဝင်လုပ်ရာ အချိန်မသင့်သေးသော ပန်းငုံတစ်ခုကို အတင်းဆွဲဖြဲသဖြင့် ပွင့်ချပ်အချို့ကြေမွကွဲပြတ်ကျကုန်သဖြင့် ပွင့်ချပ် အချို့ ကြေမွကွဲပြတ်ကျကုန်သဖြင့် ပန်းဝတ်မှုန်နတ် လောကသည် တသပူဆွေးငိုကြွေးခဲ့ကြရသည် ။ ကိုထိကရုံး ကိုလည်း ကြွပေတော့ ‘ မောင်မင်းကြီးသား ’ ဆိုပြီး ဤအလုပ်ကို မလုပ်ကိုင်စေတော့ဘဲ ပန်းပင်များမှ ဆူးများကို ချွန်ထက်အောင် သွေးရသော အလုပ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်ကြရ၏ ။ ထိုအလုပ်ကတော့ စိတ်ရှည်သူ ချွန်ပေးသော ဆူးသည် ရှည်လျားပြီး ချွန်၍ စိတ်တိုသူ ချွန်ပေးသော ဆူးသည် တိုနန့်နန့် နှင့် ချွန်ခြင်းသာ ကွာခြားသောကြောင့် စိတ်ရှည်သူဖြစ်ဖြစ် ၊ စိတ်တိုသူဖြစ်ဖြစ် လုပ်ကိုင်၍ရသော လုပ်ငန်းဖြစ်လေသည် ။

ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီးလေး ကြည်ပြာတွင် မိဘများ မရှိတော့ချေ ။ သူသည် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူသော မှိုပွင့်အိမ်တွင် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ရသူဖြစ်၏ ။ ယခုကဲ့သို့ သော်ကလေးနှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့လျှင် သူတို့၏ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူ မှိုပွင့်အိမ်ကလေးသည် ပျော်ရွှင်စရာ နေရာလေး ဖြစ်လာပေတော့မည် ။

ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သားလေး သော်ကတွင်ကား ဖခင် တစ်ဦးရှိ၏ ။ ယခုအခါတွင် သော်ကသည် ဖခင်နှင့် အတူ ညိုမှိုင်းမှိုင်း မှိုပွင့်အိမ်တွင်နေထိုင်လျက်ရှိသည် ။ သော်က၏ ဖခင်မှာ ပန်းများကို ဆေးဆိုးသည့်လုပ်ငန်း တွင် လွန်စွာမှ ကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် ထင်ရှား၏ ။ တစ်ရောင်တည်းခြယ်ရသော အလုပ်များကို တပည့်တပန်းများနှင့်သာ လွှဲထား၏ ။ သူကိုယ်တိုင်ကမူ အဖြူရောင်ပေါ်တွင် ပန်းရောင်အပြောက်ကလေးများ ၊ အနီရောင်နှင့် အဝါရောင်တို့ကို အစင်းကြီးများ မပေါ်လွင်ဘဲ သိမ်မွေ့စွာ ရောယှက်နေအောင် စပ်၍ ဆိုးခြင်းများ ၊ ပွင့်ဖတ်နား တစ်ဝိုက်တွင် ရဲရဲနီ၍ အဖျားဆီတွင် ဖွေးဖွေးဖြူအောင် ဆိုးခြင်းများ စသည်ဖြင့် ထူးခြားခက်ခဲသော လုပ်ငန်းများကိုသာ လုပ်ကိုင်၏ ။

ထိုသို့ ဆေးရောင်စပ်ရသည့် လုပ်ငန်းတွင် အတော်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သဖြင့် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်တိုင်းပြည်တွင် ‘ ဘဘခြယ် ’ ဆိုလျှင် အားလုံးက သိကြ၏ ။

ဘဘခြယ်သည် စိတ်ရှည်၏ ။ ပျော်ပျော်နေတတ်၏ ။ ဦးခေါင်းကို အေးအေးထား၍ လုပ်ငန်းကို စနစ်တကျပြုလုပ်တတ်သူဖြစ်သည် ။ တပည့်တပန်း တစ်ဦးဦး၏ ချွတ်ချော်မှုကြောင့် လုပ်ငန်း ပျက်ရတော့မလို ဖြစ်သည်ကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်လုပ်ကိုင်ပေး တတ်၏ ။

တစ်ခါက တပည့်ဖြစ်သူ မောင်ဥပသကာသည် နှင်းဆီပန်းအဖြူကို ပွင့်ဖတ်ဆိုးဆေးတွေနှင့် ခြယ်သလိုက်သဖြင့် နှင်းဆီပန်း အစိမ်းကြီးဖြစ်သွားရာ ပန်းဝတ်မှုန်ဘုရင်မက ဒေါသထွက်တော့၏ ။ ဤတွင် ဘဘခြယ် က သွားရောက်၍ ဆေးများဖြင့် စပ်၍ဆိုးလိုက်ရာ နက်မှောင်တောက်ပသော နှင်းဆီပွင့်ကလေး ဖြစ်သွားသဖြင့် ဘုရင်မသည် သဘောတော်ကျလွန်း၍ ရနံ့သင်းထားသော ပန်းပုတီးတစ်ကုံး ဆုတော်လာဘ်တော် ချဖူးလေသည် ။

ဤကဲ့သို့ ပန်းဝတ်မှုန် နုတ်တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်နေသော နေ့၏ ညနေစောင်းတွင် နတ်သမီးလေး ကြည်ပြာသည် တောစပ်နားရှိ တောပန်းလေးများ အချို့ကို ပန်းရနံ့သွင်းရန် ပန်းပွင့်ကို ပိုက်၍ တောင်ပံလေး တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ပြီး ကခုန်နေသည် ။ နှုတ်မှလည်း သာယာသောတေးဂီတကို ကျူးရင့်နေ၏ ။အခြားသော နတ်သမီးလေးများလည်း နီးရာအပွင့်များကို ဝိုင်း၍ ကခုန်ရင်း ရနံ့သွင်းနေကြသည် ။

ဤအဖြစ်အပျက်ကို မုဆိုးကြီး နက်ကြုတ်က ချောင်းကြည့် တွေ့မြင်သွားလေသည် ။ နက်ကြုတ်သည် မနီးမဝေးက ရွာကလေးတွင် နေထိုင်သူဖြစ်၏ ။ သူ့တွင် မှော်ဆရာကြီး တစ်ဦးက ပေးထားသော ချည်မန်းကွင်း တစ်ခုရှိသည် ။ ထိုချည်မန်းကွင်းဖြင့် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီးကို ဖြစ်စေ ၊ နတ်သားကိုဖြစ်စေ စွပ်လိုက်လျှင် အတောင်ပံများ ပျောက်ကွယ်၍ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ခြင်းကို မပြုလုပ်နိုင်တော့ချေ ။

ထိုချည်မန်းကွင်းကို မုဆိုးကြီးသည် သွားလေရာ ယူဆောင်သွား၏ ။ သို့သော် သူသည် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်ကလေးများကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးချေ ။ ပန်းဝတ်မှုန်နတ်ကလေးများသည် တစ်ထွာတစ်မိုက်မျှသာ မြင့်ကြ၍ သေးငယ်သည်မှန်၏ ။ သို့သော် သေးငယ်၍ သူမမြင်ခြင်းမဟုတ် ၊ ပန်းဝတ်မှုန်နတ်ကလေးများသည် လူနှင့် တွေ့လျှင် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ထားတတ်ကြသည် ။ လူနှင့် ဝေးသော တောအုပ်များတွင်သာ နေထိုင်ကြ၏ ။ သူတို့နေထိုင်တတ်ကြသော နေရာများမှာ သစ်ပင်ကြီးများမထူထပ်ဘဲ ပန်းပင်တောကြီးများသာ ရှိတတ်ကြ၏ ။

လူများနေထိုင်သော အရပ်က ပန်းပွင့်များကို ရနံ့သွင်းခြင်း ၊ ဆေးရောင်ဆိုးခြင်းများကို နေ့ဘက်တွင် မလုပ်ကြ ၊ နံနက်အရုဏ် မတက်မီမှောင်မိုက်သော အချိန်တွင်သာ လုပ်ကိုင်တတ်ကြ၏ ။ ထို့ကြောင့် နက်ကြုတ် သည် သူတို့ကို မမြင်ဖူးခြင်းဖြစ်၏ ။

သူတို့ နေထိုင်သော တောအုပ်တွင်ကား လူများ မရောက်တတ်၍ နေ့ဘက်တွင်ပင် လုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ကြပြီး ၊ ညဘက်လသာသောအခါ လရောင်တွင် ဝိုင်းဖွဲ့၍ တေးသီခြင်း ကခုန်ခြင်းများ ပြုလုပ်တတ်ကြပေသည် ။

မုဆိုးကြီးနက်ကြုတ်သည် ပထမသော် … အံ့သြခြင်း ကြီးစွာဖြင့် ငေးစိုက်ကြည့်နေမိသည် ။ ပြီးမှ သတိရကာ ချည်မန်းကွင်းကို ထုတ်၍ ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီးလေးများ ဆီသို့ ပုန်းကွယ်ရာမှ ထွက်ကာ ချဉ်းကပ်လိုက်လေ၏ ။

အခြားသော နတ်သမီးလေးများသည် လန့်ဖျပ်ပြီး ပန်းမျိုးစုံ တောအုပ်တွင်းသို့ ငုပ်လျှိုးပျံထွက်ပြေးကြ၏ ။ နတ်သမီးလေး ကြည်ပြာ မှာမူ ရနံ့သွင်းမှုကို စိတ်ဝင်စားပြီး ကခုန်တေးဆိုလျက်ပင် ရှိလေရာ ၊ မုဆိုးကြီး နက် ကြုတ်သည် ချည်မန်းကွင်းဖြင့် ကြည်ပြာ ကို လည်ပင်း၌ စွပ်ချလိုက်လေတော့သည် ။

ချလွင် လွင် လွင် လွင် ဟူသော အသံနှင့်အတူ မှန်ရောင် တလက်လက်နှင့် တောင်ပံလေးများမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြေပြုန်း၍ လေထဲတွင် လွင့်ပါးပျောက် ကွယ်သွားလေ၏ ။

နက်ကြုတ်သည် ကြည်ပြာ ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းယူဆုပ်ကိုင်ပြီး မျက်နှာနားသို့ ပင့်မြှောက်ကြည့်လိုက်သည် ။ ကြည်ပြာကား မျက်နှာလေးကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေ၏ ။

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

မုဆိုးကြီးနက်ကြုတ်၏ မာကျောသော ရယ်သံကြီးကို ကြားရသောအခါ ကြည်ပြာသည် မျက်နှာလေးကို အုပ်ထားသော လက်ဝါးများကို ဖယ်၍ နက်ကြုတ်ကို ကြောက်လန့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည် ။

“ ဖေဖေကြီးရယ် ကျွန်မကို မသ,တ်ပါနဲ့နော် ၊ ဖေဖေကြီးတို့လို လူသားတွေအတွက် ကျွန်မဟာ ဘယ်လိုမှ အဖိုးမတန်ပါဘူး ၊ ကျွန်မကို ပြန်လွှတ်ပေးပါ ဖေဖေကြီးရယ် ”

ကြည်ပြာလေးက… တစာစာ တောင်းပန်နေသည့် ကြားမှ မုဆိုးကြီး နက်ကြုတ်သည် ကြည်ပြာကို ခါးပိုက်ထဲသို့ ထည့်ကာ ရွာသို့ ပြန်လာလေတော့သည် ။

နက်ကြုတ်သည် ရွာသူကြီး ဦးဗလောင် ရှေ့တွင် ဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်၏ ။

“ သူကြီးမင်း ကျွန်တော် ဘာမိလာသလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး ”

နက်ကြုတ်၏ လက်၌ တောကောင်အမဲ ကြီးကြီးမားမားကို မတွေ့သဖြင့် သူကြီးဦးဗလောင်သည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရ၏ ။

“ နင့်လက်ထဲမှာလည်း ဘာမှ မတွေ့ပါလားကွ ၊ တန်တော့ ဧကန္တ … နင်ဟာ သူများတွေ လေလည်ထုတ်လိုက်တဲ့ အီးကို ကျော့ကွင်းထောင်ဖမ်းမိလာပြီ ထင်တယ် ”

တွေးထင်ချက် လွဲမှားသဖြင့် နက်ကြုတ်က မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်၏ ။ ဤတွင်မှ ဦးဗလောင်က ပို၍သေချာသွားသည် ။

“ ကဲ .. ငါပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား ၊ ပြောရင်း ဆိုရင်း နင့်မျက်နှာကြီးတောင် ရှုံ့မဲ့နေပြီ ၊ ကြံကြံဖန်ဖန်ကွာ မင့်လက်ထက်ကျမှ ကြားဖူးတယ် ၊ မုဆိုးကျော်ကြီးက အီးထောင်သတဲ့ကွာ .. ဟားဟား ”

နက်ကြုတ်သည် စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် ခါးပိုက်ထဲက ကြည်ပြာကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်၍ ထုတ်လိုက်၏ ။

“ သူကြီးမင်း နင်းကန်လည်း ရယ်မနေနဲ့ဦး ၊ ရယ်နေရင် မျက်ပေါက်ကြီး ပိတ်ပိတ်သွားလို့ ပြတာ မမြင်ဘဲ ဖြစ်နေဦးမယ် ၊ ဒီမှာ ကြည့်ပါ ဒါဘာလဲ ”

ဦးဗလောင်သည် ရယ်မောခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ပြူးကြည့်လိုက်၏ ။

“ မှန်းစမ်း .. မှန်းစမ်း နင့်ဟာက ဘာလဲ နှံပြည်စုတ်လား ၊ သပိတ်လွယ်လား ”

“ အို .. ကျွန်တော်ဟာ ငှက်ခတ်သမားမှ မဟုတ်တာ ၊ ဘယ်က ငှက်တွေဖမ်းလာရမှာလဲဗျ ၊ သေသေချာချာ ကြည့်ပါ ”

ဦးဗလောင်သည် သေသေချာချာ ကြည့်၏ ။

“ မှန်းစမ်း အလို - ဟ - ဟဲ့ - အို - ဟင်အဟွတ် … အဟွတ် ”

ဦးဗလောင်သည် အံ့အားသင့်ရာမှ ဆက်ပြီး ချောင်းဆိုးနေသဖြင့် ကြွားဝါချင်လှပြီဖြစ်သော မုဆိုးကြီး နက်ကြုတ်သည် အောင့်အည်း၍ စောင့်ဆိုင်းနေရသည် ။

ချောင်းဆိုးရပ်သွားမှ ဦးဗလောင်သည် တစ်ခေါက် ပြန်ကြည့်၏ ။ သူသည်လည်း ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီးများ ကို မြင်ဖူးသူ မဟုတ်သဖြင့် အံ့သြရပြန်တော့သည် ။

“ ဟယ် အို ဟင် ”

“ အဟွတ် ... အဟွတ် ... အဟွတ် ”

ဤတစ်ချီတွင်ကား မုဆိုးကြီး နက်ကြုတ်ချောင်း ဆိုးနေတော့သည် ။ ထို့ကြောင့် အံ့သြနေသော သူကြီးမင်း ဦးဗလောင်က ခဏစောင့်နေရ၏ ။

“ နင့်ဟာက ဘာကောင်လဲ ၊ လူနဲ့တော့ တူတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ပိစိညောက်တောက်ကလေး ဖြစ်နေတာက ခက်တယ် ”

“ ဒါ .. ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီးဗျ ”

“ ဟေ .. ဟုတ်မှလုပ်ပါကွာ ၊ ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီး ဆိုတာ အတောင်ပါတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ် ”

“ ဒါက ကျွန်တော် ချည်မန်းကွင်းနဲ့ စွပ်လိုက်လို့ ပျောက်သွားတာဗျ ၊ အစကတော့ သူလည်း အတောင်ပံနဲ့ပဲ ”

“ ဒီ .. သူ့လည်ပင်းက အပ်ချည်ကြိုးဟာ ချည်မန်း ကွင်းလား ”

“ ဟုတ်တယ် ဒါကို သွားမဖြုတ်လိုက်နဲ့  ၊ ဖြုတ်လိုက်ရင် သူဟာ တောင်ပံတွေပြန်ပေါက်လာပြီး ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ပျံပြေးလိမ့်မယ် ”

“ သူ့ဘာသာသူ ချွတ်ပစ်လိုက်ရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ ”

“ ဟာ ဒီချည်မန်းကွင်းကို ပန်းဝတ်မှုန်နတ်တွေ ချွတ်လို့မရဘူးဗျ ၊ လူက ချွတ်မှသာရတယ်လို့ မှော်ဆရာကြီး ပြောသွားတယ် ”

သူကြီး ဦးဗလောင်သည် ကြည်ပြာကို မုဆိုးကြီး နက်ကြုတ် ထံမှ ငွေဒင်္ဂါးတစ်ရာဖြင့် ဝယ်ယူထားလိုက်လေသည် ။

ထို့နောက် ကြည်ပြာကို ကလပ်ပေါ်တင်ပြီး မေးမြန်း၏ ။

“ နင့်ကို ငါအလကားတော့ မထားနိုင်ဘူး ၊ နင် ဘာ အသုံးကျသလဲပြော ၊ အသုံးမဝင်ရင်တော့ သ,တ်ပစ်လိုက်မှာပဲ ”

ကြည်ပြာလေးသည် ကြောက်ရွံ့စွာနှင့် ရှိခိုးတောင်းပန်ရှာသည် ။

“ ဖေဖေကြီးရယ် .. အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ ၊ လူသားတွေ အတွက် ကျွန်မဟာ ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး ၊ ကျွန်မဟာ ပန်းတွေကို ရနံ့သွင်းတာပဲ ပြုလုပ်တတ်ပါတယ် ”

ဦးဗလောင်သည် တွေဝေသွားရာက ချက်ချင်းပြုံးရွှင်သွားပြီး အစေခံတစ်ယောက်ကို ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်ယူခဲ့စေ၏ ။

“ ကဲ .. ဒီပန်းပွင့်ကို အနံ့သွင်းစမ်း ”

ဦးဗလောင်က ပန်းပွင့်ကို ကလပ်ပေါ်တွင် တင်ပေးသည် ။ ကြည်ပြာသည် မပျော်ရွှင်သဖြင့် မျက်ရည် အသွယ်သွယ်ကျရာက လွမ်းတေးတစ်ပုဒ်ကို ဆိုကာ ပန်းပွင့်ကို လှည့်လည်၍ လွမ်းကကြိုးဖြင့် ကရလေသည် ။ ဦးဗလောင်ကား ပန်းပွင့်ကို ယူ၍ နမ်းကြည့်၏ ။

“ အေး မွှေးတော့ သိပ်မွှေးလာတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ဟာက ခရေပန်းနံ့ပဲ ထွက်ပါလား ”

“ ကျွန်မက မပျော်တော့ လွမ်းတေးပဲ သီနိုင်ပါတယ် ဖေဖေကြီးရယ် .. ဒီတော့ ခရေနဲ့ပဲ ထွက်မှာပါ ၊ ခရေပန်း ဆိုတာဟာ လွမ်းတေးသီတဲ့ နတ်သမီးလေးတွေရဲ့ ရနံ့သွင်းတဲ့ ပန်းကိုး ၊ ကျွန်မကို ပြန်ပို့ပေးပါ ဖေဖေကြီးရယ် ၊ ပြန်ရမယ်ဆိုရင် ပျော်ရွှင်သူတွေ ရနံ့သွင်းတဲ့ နှင်းဆီနံ့ကို သွင်းပေးပါ့မယ်  ”

သို့သော် … ဦးဗလောင်သည် ကြည်ပြာကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ပို့မည်မဟုတ်တော့ချေ ။ သူသည် မြို့တွင် နေသော မြို့ဝန်ကတော်ကြီးအား မွှေးထုံသော ရနံ့ထွက်သည့် ပန်းမျိုးစုံကို ဆက်သ၏ ။ ဤသို့ဖြင့် မြို့ဝန်ကတော်ကြီး၏ မျက်နှာသာပေးခြင်း ၊ ဆုတော် လာဘ်တော်ချခြင်းများကို ခံရလေသည် ။ မြို့ဝန်ကတော်ကြီး သည်လည်း ထူးကဲသော ပန်းရနံ့များကြောင့် အခြားသော မြို့ဝန်ကတော်များနှင့် ဆုံစည်းရသည့် ပွဲလမ်း သဘင်များတွင် လွန်စွာပင် မျက်နှာပွင့်လန်းလျက်ရှိပေ၏ ။

ကြည်ပြာ၏ မျက်ရည်ပေါက်များသည် မြို့ဝန်ကတော်ကြီးအတွက် ပုလဲလုံးများ ဖြစ်နေရတော့သည် ။ ဤအချိန်တွင် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်တိုင်းပြည်တွင် ညို့မှိုင်းနေ၏ ။ အားလုံးသည် နေသာ နေရာမှ ရုတ်တရက် မိုးကြီးသန်းထန်စွာ ရွာချလိုက်သကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်လျက် ရှိကြရာမှ ညှိုးနွမ်းကာ မရွှင်မလန်းဖြစ်ကြရလေတော့သည် ။

အဆိုးရွားဆုံး ခံစားရသူကား သော်က ပင်ဖြစ်တော့၏ ။

“ ဖေဖေ ကျွန်တော် ကြည်ပြာကို လိုက်ရှာမယ် ဖေဖေရယ် ”

“ အို မဟုတ်တာပဲ ၊ မင်းဟာ ငယ်သေးတယ် ၊ လူသား ဆိုတာက သိပ်ပြီး ဉာဏ်နီ ဉာဏ်နက်တွေ များတာကွ ၊ မင်းက လူသားတွေနဲ့ မတွေ့ဘူးတော့ မင်းပဲ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ် ၊ ငါဟာ ငယ်ငယ်လေးထဲက နေရာပေါင်းစုံ ရောက်ပြီး ပန်းပေါင်းစုံကို ဆေးဆိုးခဲ့ရတော့ လူသားတွေအကြောင်းကို ငါသိတယ် ၊ ငါပဲ လိုက်ရှာပေးပါ့မယ်ကွာ ”

“ ဒါဖြင့်လည်း မြန်မြန်သွားပါ ဖေဖေရယ် ”

“ မြန်မြန်သွားလို့တော့ မရဘူးကွ ၊ ခုမှ မိုးဦးကျရှိသေးတယ် ၊ ဒီတော့ ပန်းပွင့်တွေ စ,ပွင့်တုန်းမို့ ငါအလုပ်များ နေတယ်လေ ၊ ပွင့်ဦးတွေ ကုန်ရင် ငါလိုက်ရှာပေးပါ့မယ် သားရယ် ”

သော်က မှာ မတတ်သာသည့်အဆုံး၌ အချိန်တန်သည့်တိုင်အောင် ပူဆွေး၍ စောင့်ဆိုင်းနေရတော့သည် ။

ထိုသို့ရှိစဉ် တစ်ညသ၌ သူခိုးကြီးမောင်ကူး သည် ဦးဗလောင်၏ အိမ်သို့ တက်ရောက်လာလေသည် ။ သူသည် ကောင်းနိုးရာရာ ပစ္စည်းများကို ခိုးဝှက်ယူရင်းက ကလပ်လေးပေါ်တွင် ဖန်အုပ်ဆောင်းလေးအုပ်ထား သည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် အနားသို့ လာရောက်ကြည့်ရှုလေသည် ။

ကလပ်ကလေးပေါ်တွင် ကြည်ပြာသည် ခွေခွေကလေး အိပ်ပျော်နေရှာ၏ ။

မောင်ကူးသည် ကြည်ပြာ ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩလည်း အံ့ဩ၏ ။ ဝမ်းသာလည်း ဝမ်းသာ၏ ။ ထို့ကြောင့် ကြည်ပြာ ကို ခိုးယူသွားလေသည် ။

ထိုနေ့ကမှစ၍ မောင်ကူးသည် ခိုးဝှက်ခြင်းအလုပ် ကို မလုပ်တော့ချေ ။ တစ်ရပ်တစ်ရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ပြီးလျှင် ရွာစဉ်လျှောက်၍ ကလပ်ကလေးနှင့် ကြည်ပြာကို အကခိုင်း၏ ။ လူတို့သည် သေးငယ်၍ လှပသော မိန်းကလေး ကပြသည်ကို အခကြေးငွေ ပေး၍ လာရောက် ကြည့်ရှုကြလေရာ ၊ မောင်ကူးကား စီးပွားလမ်းဖြောင့်နေလေတော့သည် ။

ထိုအချိန်တွင် ဘဘခြယ်သည် အဝတ်အစားများ လဲလှယ်၍ ဆေးဆရာကြီး ဦးအိတ် ထံသို့ ရောက်လာ ၏ ။ ဦးအိတ်၏ နာမည်ရင်းမှာ ရှည်လျားလွန်းသဖြင့် အများက သူ့ကို ဦးအိတ် ဟု အတိုကောက်ခေါ်ကြ သည် ။ သူ့နာမည်ရင်းကား ‘ ဦးဣဿရမူလီ ’ ဖြစ်ပေ၏ ။

“ ဆရာကြီးရေ ကျုပ်တော့ လူသားတွေဆီ သွားရမယ် ၊ ဒါကြောင့် တောင်ပံတွေ ပျောက်ပြီး လူသားတွေလောက် မြင့်လာတဲ့ ဆေးကို တိုက်ပါတော့ ”

ဦးအိတ် သည်လည်း ကြည်ပြာလေး ပျောက်သွားခြင်းအတွက် စိတ်မချမ်းသာရသူဖြစ်ပေရာ ၊ ပျာပျာသလဲပင် နွယ်ငန်းကြီးများအတွက် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးကို ဘဘခြယ် အား တိုက်၏ ။

ခဏချင်းပင် ဘဘခြယ်သည် တောင်ပံများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ လူကဲ့သို့ ဖြစ်လာလေ၏ ။

ဤတွင်မှ လက်တစ်ဖက်က ဆေးပုံး ၊ လက်တစ်ဖက်က စုတ်တံအပြားကြီးကိုင်ကာ ခရီးထွက်လာလေသည် ။ သူ၏ ဆေးမှာ ရိုးရိုးသစ်သားများ ၊ သတ္တုများကို သုတ်လျှင် ဘာမှမထင်ချေ ။ သစ်ပင် ၊ လူ ၊ တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ကြီးထွားရှင်သန်နိုင်သည်များကို သုတ်လိမ်းလျှင် ရာသက်ပန် မပျောက်နိုင်သော အရောင်များကို ဖြစ်စေ၏ ။

ဘဘခြယ် ကို သော်က နှင့်တကွ ပန်းဝတ်မှုန် နတ်သမီးလေးများသည် တောစပ်အထိ လိုက်ပို့ကြ၏ ။ ဆရာကြီးဦးအိတ် ပင် လိုက်ပို့သူများအထဲတွင် ပါဝင်သည် ။ သို့သော် စကားတပြောပြောနှင့် လာနိုင်ရန်မှာ ဦးအိတ်သည် ဘဘခြယ်၏ မျက်နှာနားတွင် ယှဉ်၍ ပျံသန်းလိုက်ပါလာရ၏ ။ ဘဘခြယ် ကား လူကဲ့သို့ မြင့်နေပြီဖြစ်သောကြောင့်တည်း ။

ဘဘခြယ်သည် ဝေးဝေး မစုံစမ်းရချေ ။ အနီးအပါးက ရွာကို ရောက်သည်တွင်ပင် သူကြီးဦးဗလောင် အိမ်တွင် ထူးဆန်းသော ပန်းရနံ့သွင်းသည့် မိန်းကလေးငယ်ငယ်လေး ရှိကြောင်းကြားရ၏ ။ ထိုကြောင့် ဘဘခြယ် သည် ဦးဗလောင်၏ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ပင် ရောက်ခဲ့တော့သည် ။

ဝင်းတံခါးကို ဖွင့်၍ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဦးဗလောင်၏ အင်းခွေးကြီး ငကျား နှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ရသည် ။ ငကျားသည် တစ်ကိုယ်လုံး၌ အစင်းကျားများ ရှိ၏ ။ သို့သော် … ခြေလေးဖက်စလုံးကား ဆွတ်ဆွတ်ဖြူ ပေ၏ ။

ငကျားက ဘဘခြယ်ကို မြင်လျှင် အတင်းလိုက်လေ၏ ။

“ ဟဲ့ ခွေးမသားရဲ့ မလုပ်နဲ့လေ ၊ ဟာ ... တယ်မိုက်ပါလား ”

ဘဘခြယ် ဘာပြောပြော ငကျားက ဂရုမပြု ။ အတင်းသာ လိုက်ဆွဲလေတော့ရော ၊ ဘဘခြယ်မှာ ဆေးပုံးကြီး တန်းလန်းနှင့် ဟိုရှောင်ရ သည်ရှောင်ရနှင့် အက,မတတ်သူ ကပြနေသလို ဖြစ်နေတော့၏ ။

တစ်ချီတွင် ငကျားသည် “ မိပြီဟ ” ဟူသည့် သဘောဖြင့် ဘဘခြယ်၏ ပေါင်ကို ခုန်၍ ထိုးဟပ်လိုက်သည် ။ ဘဘခြယ်သည် လက်တစ်ဖက်က ဆေးပုံး ၊ လက်တစ်ဖက်က စုတ်တံအပြားကြီးကို ကိုင်မြှောက်လိုက်ပြီး ၊ ခြေတစ်ဖက်ကို ကားယားကြီး မြှောက်လိုက်ရာ ဘီလူး၏ အကကို ဇော်ဂျီ က ယောင်၍ လိုက်ကသလို ဖြစ်သွားလေသည် ။

သို့သော် ဤသို့ ဖြစ်ခြင်းကား ဘဘခြယ်အတွက် ကောင်းကွက်ဖြစ်ပေ၏ ။ ထိုးဟပ်လိုက်သော ငကျား သည် ဘဘခြယ်၏ ပေါင်အောက်မှ ဝေါခနဲလွတ်ထွက် သွားပြီး အနောက်က ဒန့်သလွန်ပင်နှစ်ပင် အကြားဝယ် ခေါင်းဝင်သွားပြီး လည်ပင်းကြီးညပ်ကာ ယက်ကန်ယက်ကန်နှင့်ဖြစ်နေလေ၏ ။

ဘဘခြယ်က ကြောက်အားလန့်အားနှင့် မြှောက်လိုက်သော ဆေးပုံးမှ ဆေးအချို့သည် ငကျား၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကုန်လေ၏ ။

ဘဘခြယ်သည် ငကျားမှာ ချက်ချင်း သူ့နောက်သို့ မလိုက်နိုင်ကြောင်းကို သတိပြုမိသည်နှင့် အိမ်ဆီသို့ လှည့်ထွက်လာလေ၏ ။

ငကျားသည် ဒန့်သလွန်ပင်များကို ခြေနှစ်ဖက်နှင့် အတင်းကန်၍ ရုန်းလိုက်ရာ ‘ အည်း အည်း ’ နှင့်အော်မြည်ရင်း ကပင် ကျွတ်ထွက်ပြီး မြေပေါ်တွင် လိမ့်သွား၏ ။ ချက်ချင်းပင် ငကျားသည် ဒေါနှင့် မောနှင့် လေးဖက်ပြန် ထောက်၍ ရပ်လိုက်သည် ။ ထိုအခါတွင် သူ့မျက်စိများက သူ့ခြေထောက်ကို မြင်မိသွားလေ၏ ။

သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ ခွေးများတွင် မရှိသော အစိမ်းရောင်လွင်လွင်ကလေးဖြစ်နေသည် ။

ငကျားကား အကြီးအကျယ် ဒေါပွသွား၏ ။

“ အောင်မယ် .. ငါ့ခြေထောက်နေရာမှာ ဘယ်ကောင့် ခြေထောက်ကြီး ရောက်နေပါလိမ့် ၊ တော်တော် မိုက်ကန်းတဲ့ ခြေထောက် ၊ အကြောင်းတော့ပြလိုက်မှပဲ ”

ဤသို့ကြံကာ ငကျားသည် သူ့ခြေထောက်ကို သူ လှိမ့်၍ ကိုက်လေ၏ ။ သဲသဲမဲမဲ ခဲလေ သဲသဲမဲမဲ နာလေ ဖြစ်နေတော့သည် ။ နာလေ ဒေါသထွက်လေ ဒေါသ ထွက်လေ ပို၍ ကိုက်လေ ၊ ပို၍ကို က်လေ ပို၍ နာလေနှင့် ငကျားမှာ ‘ ဝူး ဂဲ ကိန်ကိန် ဝူး ဂဲ ကိန်ကိန် ’ နှင့် ကိုက်နာ ဒေါသထွက်သံသရာလည်ရင်း .. တစ်ကောင်တည်း ဖုန်တထောင်းထောင်းဖြစ်နေလေ၏ ။

ဘဘခြယ်သည် အပေါက်ဝတွင် ဆေးပုံးကြီးကို ချထားလိုက်ပြီး တံခါးရွက်ကို ခေါက်မည်ပြု၏ ။ သို့သော် အထဲက ဦးဗလောင်မှာ ခြံထဲဆီမှ ငကျား၏ အသံကို ကြားသဖြင့် ‘ ဘာဖြစ်ပါလိမ့်မလဲ ’  ဟူသော အတွေးဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်ကာ အရမ်းထွက်လိုက်၏ ။ သူ၏ ခြေတစ်ဖက်မှာ ဆေးပုံးထဲသို့ စွပ်ခနဲကျရောက်သွားလေသည် ။

“ အာ … ဘယ့်နှယ်ကြီးကို အိမ်ဝမှာ လာချထားရပါလိမ့်ကရို့ ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဦးဗလောင်သည် ခြေထောက်ကို ပြန်၍ မ,ထုတ်လိုက်သည် ။

“ ဟောဗျ ”

သူ့ခြေထောက်သည် ခြေသလုံးတစ်ဝက်လောက် ဆီမှ စ၍ ခြေဖျားအထိ စိုစွတ်ခြင်း မရှိဘဲ ဝါထိန်နေလေတော့သည် ။

ဘဘခြယ်ကတော့ ဘာမှဂရုမထားဘဲ သူလိုချင်ရာကိုသာ သူ မေးလေ၏ ။

“ ခင်ဗျားဆီမှာ ပန်းရနံ့သွင်းတဲ့ ကောင်မကလေး ရှိတယ်ဆို ”

ဦးဗလောင်မှာ ကြည်ပြာလေး အခိုးခံခဲ့ရကတည်းက စိတ်တွေ တိုရသည့်ကြားဝယ် ဆေးပုံးကြီးထဲ ခြေထောက် ကျရသဖြင့် ပို၍ အခြေအနေဆိုးတော့သည် ။

“ အို .. မရှိတော့ဘူး မရှိတော့ဘူး ၊ သူခိုး ခိုးသွားပြီ ။ အခု မြို့ဝန်ကတော်ဆီက မျက်နှာမရတော့ဘဲ ပန်းပွင့်တွေ့တိုင်း ကျုပ် ဖနောင့်နဲ့ချည်း အပေါက်ခံနေရလို့ ကျောကော့နေပြီ ၊ ကဲ ခင်ဗျား ကိစ္စ ဒါပဲဆိုရင် ပြန်တော့ ”

ဦးဗလောင်သည် ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင်ပြောပြီး အိမ်နောက်ဖေးသို့ ဝင်ပြေး၏ ။ သူ့ခြေထောက်ကို ရေဖြင့်ဆေးလည်း အဝါရောင်မပျောက် ၊ ရေနံဆီဖြင့် ဆေးလည်း မရ ၊ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ လူတွေက သူ့ကို ဦးဗလောင် ဟုမခေါ်တော့ဘဲ ‘ သူကြီးမင်း ဦးခြေဝါ ’ ဟု ခေါ်ကြသဖြင့် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အမြဲပင် ပတ်တီး စည်းထားရလေသည် ။

ဘဘခြယ်သည် ကြည်ပြာကို ရှာရန် ဦးဗလောင် ဆီမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည် ။ ခြံဝ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ငကျားသည် သူ့ကို လိုက်မကိုက်တော့ချေ ။ ငကျား၏ ခြေထောက်စိမ်းကြီးသည် သွေးချင်းချင်းနီ၍ ခြေ ထောက်နာနေသဖြင့် ဘဘခြယ် ကို လိုက်မကိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏ ။

ဘဘခြယ်ကား ကြည်ပြာ ကို ရှာပုံတော် ဖွင့်ရပြန်လေသည် ။

သိပ်တော့ ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ရှာဖွေမနေရပါ ။ သေးသေးကွေးကွေးနှင့် လှပသော ထူးဆန်းသည့် မိန်းကလေး သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့လွယ်လှပေ၏ ။

မောင်ကူးသည် နေ့ဘက်တွင် ရွာစဉ်လျှောက်၍ ပြပွဲ ကျင်းပပြီး ညဘက်တွင်အိမ်သို့ ပြန်၍ အိပ်လေ့ရှိ၏ ယနေ့ညတွင်ကား မိုးမချုပ်ဘဲ ညနေစောင်းကပင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေသည် ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့၏ဇနီး ဒေါ်မဲ သည် တစ်ဖက်ရွာက ဆွေမျိုးများဆီသို့ တစ်ညအိပ်သွားနေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည် ။

ဘဘခြယ်သည် မောင်ကူး၏ အိမ်သို့ မမှောင်မီကလေးတွင်ပင် ရောက်ရှိလာလေ၏ ။

“ ဘာကိစ္စတုန်းဗျ ”

“ အော် ကပြတဲ့ မိန်းကလေးကို မမြင်ဖူးလို့ လာကြည့်တာပါ ခင်ဗျာ ”

“ ကပြတာ ကြည့်ချင်ရင် ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြား ပေးရမယ် ၊ ခင်ဗျားမှာ ပိုက်ဆံပါသလား ”

ဘဘခြယ်သည် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်မျိုး ဖြစ်သဖြင့် ပိုက်ဆံမရှိချေ ။ ထို့ကြောင့် လေသံပျော့ပျော့လေးနှင့်ပင် ပြန်ပြော၏ ။

“ ကတာတော့ မကြည့်တော့ပါဘူးဗျာ ၊ မမြင်ဖူးလို့ ကြည့်ရုံ ကြည့်မှာပါ ”

နှစ်ယောက်သားသည် အတွင်း၌ ဝင်ရောက်ထိုင်မိကြ၏ ။ ကုလားထိုင်တစ်ယောက်တစ်လုံးစီနှင့် ယှဉ်၍ ထိုင်သည် ။ မောင်ကူးသည် ကလပ်ကလေးကို ယူလာ ၍ စားပွဲပေါ် တင်ထားလိုက်၏ ။

ကြည်ပြာ သည် တစ်နေ့လုံး ကပြလာရသဖြင့် မောပန်းကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေရှာသည် ။ ဘဘခြယ်သည် ကြည်ပြာကို မြင်မြင်ချင်းမှတ်မိ၏ ။ တောင်ပံကလေးတွေ မရှိသည်က လွဲ၍ ကြည်ပြာ၏ ရုပ်သွင်သဏ္ဌာန်မှာ ပြောင်းလဲမှု မရှိချေ ။

ဘဘခြယ်သည် ကြည်ပြာကို ခါးပိုက်ထဲ ထည့်၍ ခိုးယူရပေတော့မည် ။ သို့သော် မောင်ကူးကလည်း မျက်ခြည်မပြတ် ကြည့်နေသည်က ခက်လှ၏ ။

“ ဟာ .. ဟိုမှာ ဟိုဟာကြီးပါလား ”

ဘဘခြယ်က အလန့်တကြားနှင့် လက်ညှိုးလှမ်း ထိုးလိုက်ရာ မောင်ကူးသည် ယောင်ပေါင်၍ ချာခနဲ လှည့်ကြည့်၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် ဘဘခြယ်၏ လက်ကြီးသည် ကလပ်ဆီသို့ ဆန့်တန်း၍ ရောက်လာ၏ ။

“ ဘာလဲဗျ ”

မောင်ကူးက ချာခနဲ ပြန်လှည့်လိုက်သဖြင့် ဘဘခြယ်၏ လက်မှာ ဆတ်ခနဲ ပြန်ရုပ်သွားသည် ။

“ အော် ... ဟိုဟာပါ ”

“ ဒီအိမ်မှာ ဟိုဟာ ဆိုတာတွေ အများကြီးရှိတယ် ၊ ဘာကို ပြောတာလဲဗျ ”

“ ပင့်ကူကို ပြောတာ ”

“ ဟာ ပင့်ကူပဲ အဆန်းလုပ်လို့ ”

“ ဟာ ဒီပင့်ကူက သိပ်ဆန်းတယ်ဗျ မယုံရင်ကြည့် ”

မောင်ကူးက လှည့်ကြည့်ပြန်၏ ။ ဘဘခြယ်၏ လက်က ဆန့်တန်းပြန်၏ ။

“ ဘာဆန်းလို့လဲဗျ ”

မောင်ကူးက ချာခနဲ ပြန်လှည့်၏ ။ ဘဘခြယ်၏ လက်က ဆတ်ခနဲ ပြန်တွန့်ပြန်၏ ။

“ ခြေထောက် ရှစ်ချောင်းနဲ့ဗျ ”

“ ဟာ ပင့်ကူမှန်ရင် ခြေထောက်ရှစ်ချောင်းရှိတာ ချည်းပဲပေါ့ ”

“ ဟာ အလို ဟိုဟာက ဘာကြီးပါလိမ့် ”

ဘဘခြယ်က အလန့်တကြား အော်လိုက်ပြန်သည် ။

“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဗျာ ၊ ကျုပ် ဇက်ကြော တင်းသွားပြီ ၊ လှည့်မကြည့်နိုင်တော့ဘူး ၊ ခြေထောက်လေးချောင်းနဲ့ အိမ်မြှောင်ပဲ ဖြစ်မှာပါဗျာ ”

ဤနည်းပရိယာယ်ကို ဘဘခြယ် လက်လျှော့လိုက်ရ၏ ။ မျက်စိက ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နှင့် ကစားလိုက်ရာ ကြွက်လျှောက်ပေါ်တွင် ဆေးပြင်းလိပ်တစ်လိပ်တွေ့၏ ။

“ ဟာ အတော်ပဲ ၊ ဆေးလိပ်သောက်ချင်လိုက်တာဗျာ ”

မောင်ကူးသည် ဆေးပြင်းလိပ်ကို ရှောရှောရှရှယူ ပေး၏ ။ ဘဘခြယ်သည် ဆေးပြင်းလိပ်ကို နင်းကန်ဖွာ၍ မောင်ကူး၏ မျက်နှာဆီသို့ မီးခိုးများဖြင့် မှုတ်၏ ။ သူ၏ အကြံမှာ မောင်ကူး မူးသွားစေရန်ဖြစ်၏ ။

သို့သော် မောင်ကူးမှာ မူလက ဆေးပြင်းလိပ် သောက်သော်လည်း ယခုအခါတွင် မိန်းမက မသောက်ပါနှင့်ဟု တားမြစ်သဖြင့် ဆေးလိပ်ဖြတ်ထားသူဖြစ်လေရာ ဆေးလိပ်မီးခိုးကြောင့် သူ မမူးချေ ၊ တစ်ခါမှ ဆေးလိပ်မသောက်ဖူးသော ဘဘခြယ်သာလျှင် တရိပ်ရိပ် ဖြစ်လာသဖြင့် ဆေးလိပ်ကြီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရလေ၏ ။

ထိုခဏတွင် မှောင်စပြုလာပြီဖြစ်သဖြင့် မောင်ကူး သည် ပြတင်းပေါက်ကို ထ၍ ပိတ်သည် ။ အခါအခွင့်ကို ရပြီဖြစ်သဖြင့် ဘဘခြယ်သည် လက်မြန်မြန်နှင့် ကြည်ပြာကို ဇတ်ခနဲကောက်ကာ ခါးပိုက်ထဲ ထည့်လိုက်လေသည် ။ ကြည်ပြာ ကို ရပြီဖြစ်သဖြင့် ကြာကြာမနေတော့ဘဲ မောင်ကူးပြန်အထိုင်တွင်ပင် နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခဲ့၏ ။

ခြံထဲသို့ အရောက်တွင် ခါးပိုက်ထဲမှ ကြည်ပြာကို ထုတ်၍ ကြည့်လိုက်သည် ။

“ ဟောဗျ ”

ဘဘခြယ်မှာ မူးမူးပေပေနှင့် အတင်းဆွဲယူလာခဲ့သည်မှာ ကြည်ပြာမဟုတ်ဘဲ ၊ ဘေးနားက သွေးဆေးပုလင်းကြီးဖြစ်နေလေ၏ ။

“ ဒီခွေးမသား သွေးဆေးကို ငါက ဘာလုပ်ရမလဲ ”

ဘဘခြယ်သည် ဆေးပုလင်းကို ကိုင်ပေါက်လိုက်ပြီး ‘ ဘာလုပ်ရပါလိမ့် ’ ဟု ရပ်၍စဉ်းစား၏ ။ ခြံထဲက ပန်းပွင့် ဖြူဖြူလေးကို မြင်လျှင် ရုတ်တရက် အကြံရသွားလေတော့သည် ။

“ ဟော .. ခင်ဗျား ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီလား ”

ဘဘခြယ်သည် ဆေးပုံးနှင့်စုတ်တံများကို ချထားပြီး ပန်းပွင့်လေးကိုသာ ကိုင်ကာ စားပွဲဆီသို့ ပြန်ရောက်လာ ပြန်လေ၏ ။

“ ကျွန်တော် စကားပြောကြည့်ချင်တယ်ဗျာ ”

ဤသည်ကို မောင်ကူးက သဘောကျပုံမရချေ ။

“ သူပင်ပန်းလို့ အိပ်ပျော်နေတယ်ဗျ ”

ဘဘခြယ်သည် သီချင်းညည်းသလိုနှင့် ‘ ကြည်ပြာ ကြည်ပြာ အို ကြည်ပြာ ပန်းမာလာ ’ ဟု ဆိုလိုက်ရာ ကြည်ပြာသည် အိပ်ရာမှ နိုးလာ၍ ထထိုင်၏ ။ သို့သော် လူသားအသွင် ဖြစ်နေသော ဘဘခြယ်ကို သူမမှတ်မိချေ ။

“ ဟော နိုးလာပြီ ၊ ကျုပ်စကားတစ်ခွန်း ပြောချင်တယ် ”

မောင်ကူးကား မျက်နှာကြီး အောက်သိုးသိုးနှင့် ခွင့်ပြုရတော့သည် ။

“ သမီးရယ် ဘဘခြယ်ကို ချစ်ရင် ဒီပန်းလေးကို ရနံ့သွင်းပါလားကွယ် ”

ဘဘခြယ်က ပန်းပွင့်ကလေးကို ကလပ်ပေါ် တင်ရင်း ပြောလိုက်၏ ။ ကြည်ပြာကား ကောင်းကောင်း မှတ်မိသွားလေပြီ ၊ ထို့ကြောင့်ပင် ရင်ထဲ၌ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်သွားကာ ချိုလွင်သော တေးဂီတဖြင့် မြူးပျော်စွာ ပန်းကို ပတ်၍ လှည့်၍က,လေတော့သည် ။

“ ဟော ခင်ဗျား ကတာကို ကြည့်သွားပြီ ပိုက်ဆံပေး ”

မောင်ကူးက အခကြေးငွေကို တောင်းခံတော့သည် ။ ဘဘခြယ် သည် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပဲ ၊ ပန်းကလေးကို ယူ၍ လှမ်းပေးပြီးမှ စကားကိုပြော၏ ။

“ ပေးရမှာပေါ့ဗျာ …. ဒါထက် ဒီပန်း ဘယ်လောက် မွှေးသွားလဲ ကြည့်ပါဦး ”

မောင်ကူးသည် ပိုက်ဆံကိုသာ လိုချင်နေသည်ဖြစ်၍ ပန်းကို ဆောင့်အောင့်ဆွဲယူကာ နမ်းလိုက်၏ ။

“ ဘာမွှေးရမှာလဲ ၊ ကျုပ်ခြံထဲက တောပန်းပဲ ၊ ဘာအနံ့မှ သိပ်ရှိတာမဟုတ် ၊ ဟာ အင် .. အင် အီ ”

ပန်းရနံ့၏ စူးရှမွှေးကြိုင်လှသောကြောင့် မောင်ကူး သည် ယစ်မူး၍ ခွေယိုင်ကျသွားလေတော့သည် ။

“ ဒီကောင်တော့ မျက်နှာပေါ် ကြွက်ဖြတ် ပြေးရင်တောင် နိုးတော့မှာမဟုတ်ဘူး ၊ ဒါကြောင့် တို့ပြန်ကြမယ် ၊ မပြန်ခင် ဆေးတွေကို အလကား ထားရစ်ခဲ့လို့ မတော်ပါဘူးလေ ၊ ဒီကောင့်ကို ပန်းကလေးလို လှအောင် လုပ်ပေးခဲ့မှပဲ ”

ဘဘခြယ်သည် ရယ်ရယ်မောမော ပြောဆိုလိုက်လေသည် ။ ဆေးပုံးမကိုင်မီ ကြည်ပြာ ကို လှမ်းဆွဲယူလိုက်ရာ ချည်မန်းကွင်းမှာ ကလပ်အစွန်းနှင့် ငြိ၍ ပြတ်သွားလေ၏ ။ ထိုအခါတွင် တောင်ပံလေးများ ပေါ်လာလေ၏ ။

မနက်သို့ ရောက်သောအခါ မောင်ကူး၏ မိန်းမ မမဲ့ သည် ပြန်ရောက်လာလေ၏ ။

“ အောင်မယ်လေး သေနာကောင်က ဒီအချိန်တောင် မထသေးဘူး ၊ တယ်ပြီး စည်းစိမ်ယစ်မူးနေပါကလား ၊ အိမ်တံခါးကြီးလည်း စေ့ရုံစေ့ထားတယ် ”

မမဲ့သည် ဒေါနဲ့မောနဲ့ ပြောဆိုဝင်လာရာ ကြမ်းပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော လင်တော်မောင်ကို တွေ့သောအခါ ..

“ အောင်မယ်လေးတော့ လာကြပါဦး ၊ ကျားကြီးက လူလို ဝတ်ပြီး အိပ်နေပါသတော့ ” ဟု အော်၍ ပြေးထွက် လေ၏ ။ အိမ်နီးနားချင်းတို့လည်း မမဲ့၏ အော်သံကြောင့် ခြံထဲသို့ စုရုံး၍ ရောက်ရှိလာလေတော့သည် ။

မောင်ကူး သည်လည်း မမဲ့၏ အော်သံကြောင့်ပင် အိပ်ရာမှ နိုးလာကာ လူးလဲ၍ ထွက်လာခဲ့သောကြောင့် ခြံထဲတွင် လူများနှင့် ဆုံကြလေ၏ ။

မောင်ကူး၏ မျက်နှာမှာ အဝါတစ်စင်း အနက်တစ်စင်းနှင့် နေကြာပန်းရောင်နှင့် နှင်းဆီနက် အသွေးများ တစ်ကန့်စီနှင့် အကျားအကျားဖြစ်နေသည် ။

“ ဟ .. လူလို လမ်းလျှောက်တဲ့ ကျားကြီးလဟယ် ”

အိမ်နီးပါးချင်းတို့ ထွက်ပြေးကြရန် လှည့်လိုက်ကြလေ၏ ။

“ မပြေးကြပါနဲ့ ၊ မပြေးကြပါနဲ့ ၊ ကျုပ် မောင်ကူးပါ ”

လူတွေ ပြန်လှည့်လာကြပြန်၏ ။ တွန့်ဆုတ် တွန့် ဆုတ်တော့ ဖြစ်နေသေးသည် ။

“ မောင်ကူး ဟုတ်လား ၊ မောင်ကူးက ဘာဖြစ်လို့ ကျားခေါင်းကြီး စွပ်ထားရတာလဲကွာ မင်းကိုယ်မင်း ကလေးမှတ်လို့ ဆော့နေတာလား ”

သူတို့ ပြောသည်ကို မောင်ကူးက နားမလည်၍ လူတစ်ယောက်က ရေခွက်ထဲတွင် ရေခပ်လာပြီးပြ၏ ။ မောင်ကူးသည် ရေထဲသို့ ငုံ့ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာကို သူ မြင်သည်တွင် ရေခွက်ကြီးကို ခြေဖြင့် တအားကန် လိုက်ရာ ရေတို့သည် လူများပေါ်သို့ ကျရောက်ကုန်လေ၏ ။

ပန်းဝတ်မှုန်နတ်တိုင်းပြည်လေးတွင်ကား ဖလားထဲမှ ဆန်များ ၊ ပေါက်ပေါက်များသည် နတ်သမီးလေးများ ၊ နတ်သားလေးများ ပေါ်သို့ ပျံဝဲ၍ ကျရောက်ကုန်လေ၏ ။

သော်က နှင့် ကြည်ပြာတို့ လက်ထပ်ပွဲသည် ပျော်ရွှင်စရာများစွာ ကောင်းလှသဖြင့် ပန်းပွင့်တို့သည် ပို၍ ပို၍ မွှေးကြိုင်နေကြလေတော့သည် ။

▢  ကြပ်ကလေး
📖ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဟာသပုံပြင်များပေါင်းချုပ် ( ပထမတွဲ )

နှာခေါင်းရှည် နတ်ပုလေး

 

❝ နှာခေါင်းရှည် နတ်ပုလေး ❞
         ( ကြပ်ကလေး )

ကြွက်နီလေး အဖို့ ဖခင်အိုကြီးကို လုပ်ကျွေးနေရသည်မှာ ပျော်စရာပင် ဖြစ်တော့သည် ။

ကြက်များကို ကြက်ဥ ရောင်းရန်အတွက်သော် လည်းကောင်း ၊ ကြက်အကောင်လိုက် ရောင်းရန်အတွက် သော်လည်းကောင်း ၊ ပြုစုစောင့်ရှောက်မွေးမြူရသည်မှာ ပင်ပန်းသည်ဟု သူ မထင်ပါ ။ ဖခင်အိုကြီးကို လုပ်ကျွေးရခြင်းသည် ကောင်းမြတ်လှ၏ဟု သူ့စိတ်က ထင်နေသဖြင့် ပျော်ရွှင်လှသည် ။

ကြက်ခြံကို ပြုပြင်ကာရံခြင်း ၊ ကြက်စာကျွေးခြင်း ၊ ကြက်များ၏ ကျန်းမာရေးလုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်ခြင်း စသော အလုပ်အကိုင်များကို သူသည် သီချင်း တကျော်ကျော်နှင့် လုပ်ကိုင်တတ်လေသည် ။

ကြွက်နီလေးတို့ သားအဖ နေထိုင်သော အိမ်ငယ်လေးနှင့် မနီးမဝေးတွင် တောအုပ်တစ်ခုရှိ၏ ။ ထိုတောအုပ် တစ်နေရာတွင် တောင်ပို့လေး တစ်ခု ရှိသည် ။ ယင်း တောင်ပို့လေးသည်ကား နတ်ပုလေးတစ်ယောက်၏ နေအိမ်ပင် ဖြစ်ပေ၏ ။

ထိုနတ်ပုလေးမှာ ပွင့်ချပ်ကို မှောက်၍ စွပ်ထားသည်ဟု ထင်ရသော ဦးထုပ်စိမ်းကလေး တစ်ခုကို ဆောင်းထားပြီးလျှင် ဦးထုပ်၏ အလယ်ကောင် တည့်တည့်မှ ရိုးတံသဖွယ် အချောင်းလေးတစ်ချောင်းသည် ငါးလက်မခန့် ထောင်ထွက်နေ၏ ။ နတ်ပုလေး၏ အရပ်မှာ လေးပေပင် ကောင်းကောင်း မပြည့်သော်လည်း မျက်နှာမှာ အသက်ကြီးသူ၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်သည် ။ နှုတ်ခမ်းမွေး ၊ မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် ဖြစ်၏ ။ ယင်း နတ်ပုလေး၏ မျက်နှာတွင် အထူးခြားဆုံး အင်္ဂါသည်ကား နှာခေါင်းပင် ဖြစ်လေသည် ။ သူ၏ နှာခေါင်းသည် မျက်နှာ၏ ရှေ့သို့ တစ်ပေခန့် ထွက်ပြီး ချွန်နေသော နှာခေါင်း ဖြစ်၏ ။ နှာခေါင်း အလွန်ရှည်သော နတ်ပုလေး ပင် ဖြစ်လေသည် ။

တစ်ညတွင် နတ်ပုလေးသည် လျှောက်လည်ရာမှ ကြွက်နီလေး၏ ကြက်ခြံနားသို့ ရောက်လာ၏ ။ ခြံ၏ ဝင်ပေါက်တံခါးများကို လုံခြုံစွာ ပိတ်ဆို့ ထားသဖြင့် ခြံတွင်းသို့ သူ ဝင်မရပါ ။

ခြံထဲသို့ ဝါးတန်းဝါးကွက်များ အကြားမှ ချောင်းကြည့်သောအခါ များပြားသော ကြက်ဥများကို ဟိုနေရာ သည်နေရာ၌ တွေ့ရ၏ ။ နတ်ပုလေးသည် ကြက်ဥများကို အလွန် စားလိုလှပေသည် ။

ခြံတွင်းသို့လည်း ဝင်၍ မရသဖြင့် အမျိုးမျိုး အကြံ ထုတ်လေရာ နောက်ဆုံးတွင် အကြံတစ်ခု ရသွား၏ ။ ဝါးတန်း ဝါးကွက်များ ကြားမှ သူ၏ နှာခေါင်းရှည်ကြီးကို ထိုးသွင်းလိုက်ပြီးလျှင် အနီးဆုံး ကြက်ဥ တစ်လုံးကို နှာခေါင်းဖြင့် ဖိလှိမ့်၍ ယက်ထုတ်လိုက်သောအခါ ကြက်ဥကလေးမှာ ခြံပြင်သို့ လိမ့်ထွက်လာလေတော့၏ ။

ဤနည်းဖြင့် သူသည် ကြက်ဥလေးငါးလုံးခန့်ကို ဖောက်သောက်၍ ပြန်သွားလေ၏ ။

ပထမနေ့တွင် ကြွက်နီသည် ကြက်ဥများ ပျောက်ခြင်းကို သတိမပြုမိသော်လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာသောအခါ ကြက်ဥများ အထွက် လျော့နည်းလာသည်ကို သတိပြုမိ၏ ။ ခြံပြင်မှ ပတ်၍ ခြံပတ်ဝန်းကျင်သို့ ထွက် ကြည့်သောအခါ နှာခေါင်းရှည်နတ်ပုလေး ပစ်ထားခဲ့သော ကြက်ဥခွံများကို တွေ့ ရလေ၏ ။

“ အင်း .. ငါ့ကြက်ဥတွေကို သူခိုးဟာ ဒီနေရာက လာလာ ခိုးစားနေတာကိုး ။ သူခိုးဟာ ဘာကောင်ဖြစ်ဖြစ် ဒီညတော့ မိအောင် ဖမ်းတော့မယ် ”

ကြွက်နီသည် အထက်ပါ အတိုင်း စိတ်ကူးပြီးလျှင် ကြက်ခြံ၏ အတွင်းဘက်က ထောင်ချောက်ကို ထောင် ထားလေ၏ ။

ထိုနေ့ ညဘက်သို့ ရောက်သောအခါ နတ်ပုလေးသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် ရောက်လာပြီးလျှင် ချောင်းကြည့်၏ ။ ထောင်ချောက်ကို မမြင် ၊ ကြက်ဥများသာ မြင်၏ ။

“ အာပါး ဒီနေ့တော့ ငါ့ကံဟာ ပိုပြီး ကောင်းတယ်ပါလား ။ ကြက်ဥတွေလည်း များတယ် ၊ ခြံစည်းရိုး နားလည်း နီးတယ် ။ ပတ်ဗေတိုး ဗုံ ”

ကျေနပ်အားရစွာနှင့်ပင် သူ၏ နှာခေါင်းရှည်ကြီးကို ဝါးခြံကြားမှ ထိုး၍ သွင်းလိုက်ပြီးသော် ကြက်ဥကို ခါတိုင်းကဲ့သို့ လှိမ့်ယူရန် ကြံစည်လိုက်၏ ။

“ ဗတပ် … ချောက် ”

ထောင်ချောက်တွင် သူ၏ နှာခေါင်းကြီးမှာ အရှိန်ပြင်းစွာနှင့် ညပ်နေလေတော့၏ ။

“ အမယ်လေး သေပါပြီဗျာ ၊ နာလှချည်ကလား ”

နှာခေါင်းကို အတင်းပြန်၍ ဆွဲထုတ်၏ ။ မရချေ ။ နှာခေါင်းရှည်ကြီးသာ ပြတ်လုမတတ် နာကျင်၏ ။ ပြန် ဆွဲထုတ်၍ မရ ။ ထို့ကြောင့် နတ်ပုလေးသည် ခြံစည်း ရိုး၏ အပြင်ဘက်က မြေကြီးပေါ်တွင် လေးဖက်ကြီး ထောက်၍ အော်ဟစ်ညည်းညူနေရလေတော့သည် ။

“ ကယ်ကြပါဦးဗျာ .. ကျုပ်ကံက ဒီည ပိုပြီးဆိုးတာကိုး ၊ ဒီနှာခေါင်းလေးတစ်ခု ရှိတာ ပြတ်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့မယ် ။ ကယ်ကြပါဦးဗျာတို့ ကယ်မှပဲ ဖြစ်တော့မှာပါလေ ”

နတ်ပုလေး၏ အော်ဟစ်ညည်းညူသံကို သတိနှင့် အိပ်သော ကြွက်နီ က ကြားလျှင် ချက်ချင်းပင် အိပ်ရာမှ ထ,လာလေ၏ ။ နတ်ပုလေး၏ အနားသို့ ရောက်သော အခါ အံ့အားသင့်သွားမိသည် ။

နတ်ပုလေးမှာ ကိုယ်ရောင် ပျောက်နေသဖြင့် သူ မမြင်ရဘဲ ဖြစ်နေသည် ။

အော်သံကိုသာ ကြားနေရသည် ။ လူကို မမြင်ရသဖြင့် ကြွက်နီသည် ငေးကြောင် ကြည့်နေမိ၏ ။

“ ဟေ့ကောင် နှာခေါင်း ညပ်နေတာ ကြည့်လို့ ကောင်းတယ်မှတ်လို့ အလှ လာကြည့်နေတာလား ကယ်စမ်းပါဦးလကွာ ”

နတ်ပုလေးက ထပ်၍ ပြောမှကြွက်နီသည် လက် နှင့် မှန်း၍ စမ်းလိုက်ရာ နတ်ပုလေး၏ ဦးထုပ်ကို စမ်းမိ၏ ။ ရိုးတံကဲ့သို့ ငေါက်တက်တက်ကလေးထွက်နေသော အတံမှ နေ၍ ဆွဲလိုက်ရာ နတ်ပုလေး၏ ဦးထုပ်မှာ စွေ့ခနဲ လက်ထဲပါလာလေ၏ ။

ဦးထုပ် ကျွတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နတ်ပုလေးမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် လေးဖက်ထောက်ကလေး ပေါ်လာတော့သည် ။

ကြွက်နီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏ ။

“ ခင်ဗျားက ဘာဖြစ်လို့ ကြက်ခြံကို ကုန်းနမ်းနေရတာလဲ ”

“ ဟယ် .. ဘယ်ကလာ ကုန်းနမ်းနေတာ ဟုတ်ရမလဲ ၊ ကျုပ်နှာခေါင်းက အထဲမှာ ညပ်နေတယ်ကွ ”

“ ဟာ မဖြစ်နိုင်တာ ထောင်ချောက်က တော်တော် ဝေးတာပဲ ၊ ခင်ဗျား နှာခေါင်းက မညပ်နိုင်ပါဘူး ”

“ ငါ့နှာခေါင်းကလည်း တော်တော်ရှည်တာ ၊ ဒီတော့ ညပ်နိုင်ပါတယ်လေ ။ သွားပါ ထောင်ချောက်ကို ဖြုတ်ပေးပါ ”

ကြွက်နီလေးသည် နတ်ပုလေးကို ကြည့်၍ ထောင်ချောက်ကို ဖြုတ်မပေးသေးဘဲ စကားဆို၏ ။

“ ခင်ဗျားဟာ ကျွန်တော့် ကြက်ဥတွေကို လာခိုးတာပဲ ၊ ဒီတော့ အပြစ်ရှိတယ် ၊ အဲဒီအပြစ် ကျေလည်အောင် ဘာလုပ်ပေးမလဲ ”

“ မင်းမှာ အရေးကြုံရင် ငါ့ကို ခေါ်ခိုင်းပါ ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါပဲ ခေါ်ခိုင်းရမယ် ၊ အဲဒီတစ်ခါ ခေါ်ခိုင်းရင်လည်း သုံးလထက်ပိုပြီး ခေါ်မထားရဘူး ။ ခိုင်းတဲ့ တာဝန်ကိုတော့ ကျေကျေပွန်ပွန် ကျုပ် လုပ်ပေးပါ့မယ် ”

“ ကောင်းပါပြီလေ .. ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ ”

“ နှာခေါင်းရှည် လို့သာ အော်လိုက် ၊ ဟိုတောအုပ်ကလေး ထဲက ကျုပ် ပြေးထွက်လာခဲ့မယ် ”

နှာခေါင်းရှည်နှင့် ကြွက်နီတို့လည်း ကျေနပ်မှု ရသွားကြပြီးလျှင် ကြွက်နီလေးက ထောင်ချောက်ကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သောအခါတွင် နတ်ပုလေးသည် သူ၏ နှာခေါင်းရှည်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် အုပ်ကိုင်ပြီး တောအုပ်ကလေး ဆီသို့ ဖနောင့်နှင့်တင်ပါး တစ်သားတည်း ကျအောင် ပြေးသွားလေတော့၏ ။

များမကြာမီပင် ကြွက်နီ၏ ဖခင်ကြီးသည် ကွယ်လွန်သွားလေရာ ကြွက်နီ မှာ စိတ်ညစ်သဖြင့် ကြက်ခြံကိုပါ ရောင်းချပစ်လိုက်ပြီးလျှင် တစ်မြို့တစ်ရွာသို့ သွား ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည် ။

ခရီးထွက်ရတော့မည်ဆိုသောအခါ ခရီးသွားဖော်ပါ လျှင် ပို၍ ကောင်းမွန်သည် ဖြစ်သောကြောင့် အဖော်ကို စဉ်းစားသောအခါ နတ်ပုလေးကို သတိရလေ၏ ။ နတ်ပု လေး၏ စကားအရ သုံးလအထိတော့ ခေါ်ထား၍ ရမည် ဖြစ်လေသည် ။ ထို့ကြောင့်ပင် ကြွက်နီသည် တောအုပ် ကလေးဆီသို့ မျှော်ကြည့်၍ အော်ခေါ်လိုက်သည် ။

“ နှာခေါင်းရှည်ရေ .... အေ .. နှာခေါင်းရှည် ”

အော်ခေါ်ပြီး၍ ခဏ စောင့်သော်လည်း ဘာကိုမျှ မမြင်ရချေ ။ ထို့ကြောင့် နတ်ပုလေး မကြားသေး၍ ဖြစ်မည်ဟု တွေး၍ ထပ်ခေါ် ပြန်လေ၏ ။

“ နှာခေါင်းရှည် ဗျို့ နှာခေါင်းရှည် .. ”

ဘာကောင်ကိုမျှ မမြင်ရသေး ။ ကြွက်နီ စိတ်တိုလာ ချေပြီ ။

“ နှာခေါင်းရှည်ရေ .. ဟိတ် နှာခေါင်းရှည် ၊ ခင်ဗျား နှာခေါင်းက ရှည်ပေမယ့် ကျုပ်စိတ်က တိုလာပြီနော် ”

“ ဘာလဲကွ ကျုပ် မင့်အနားမှာ ရပ်နေတာ ကြာပါကောလား ။ အရမ်းပဲ နင်းကန် ခွအော်နေတာပဲ ၊ နားကွဲ … တော့မယ် ”

အမှန်မှာ နှာခေါင်းရှည်သည် ကြွက်နီ နားသို့ ရောက်နေ၏ ။ သူ ဆောင်းထားသော ပွင့်ချပ်မှောက် ဦးထုပ် ကြောင့် မမြင်ရခြင်း ဖြစ်လေသည် ။

“ အို .. ရောက်နေပြီလား ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ကြွက်နီက လက်နှင့် ဝှေ့ယမ်း စမ်းသပ်လိုက်ရာ လက်ဖမိုးနှင့် နှာခေါင်းကြီးကို အရှိန်နှင့် တိုက်မိသောကြောင့် နတ်ပုလေးမှာ “ အလယ်လယ် .. ဖူးဖူး ” ဟု မြည်တမ်းရင်း ချာလပတ် လည်သွားရလေ၏ ။

“ ကဲ မဖြစ်တော့ဘူးကွာ ၊ ရော့ …. ဒီဆေးမြစ်ကလေး စားလိုက်စမ်း ၊ ဒါမှ ကျုပ်ကို မြင်ရမှာ ”

ကြွက်နီသည် နတ်ပုလေး ကျွေးသော ဆေးမြစ်ကို စားလိုက်တော့မှ နတ်ပုလေးက ဦးထုပ် ဆောင်းထားသည့်တိုင်အောင် မြင်ရလေတော့သည် ။

ထို့နောက် နတ်ပုလေးနှင့် ကြွက်နီတို့သည် စကားတပြောပြောနှင့် ခရီးထွက်သွားကြလေသည် ။

“ မေးဖန်များ စကားရ ၊ သွားဖန်များ ခရီးရောက် ” ဟူသောစကားကဲ့သို့ ကြွက်နီတို့သည် တစ်နေ့သော အခါတွင် ရွာကြီးတစ်ရွာသို့ ရောက်လာကြလေ၏ ။ ထိုရွာကြီးတွင် ရှိသော ထမင်းဆိုင်ကလေး တစ်ဆိုင်တွင် ထမင်း ဝင်ရောက်စားသောက်ကြ၏ ။

ထမင်းဆိုင်အလုပ်သမားလေးက ကြွက်နီကို “ ထမင်းပြင်ရမလား ခင်ဗျာ .. ဘာဟင်းနဲ့ စားမှာလဲ ” ဟု မေး၏ ။

“ ကြက်သားဟင်းနဲ့ ထမင်းနှစ်ပွဲ ”

ကြွက်နီလေး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလုပ် သမားလေးသည် ကြွက်နီကို ကြည့်၍ “ တော်တော် အစား ကြီးတဲ့လူပဲ ၊ တစ်ယောက်ထဲ နှစ်ပွဲ မှာစားတယ် ” ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးကာ ပြင်ဆင်ပေး၏ ။ ကြွက်နီတို့ ထမင်းစားကြသော အခါတွင်ကား ထိုသူငယ်လေးမှာ မျက်လုံး မျက်ဆန်တွေ ပြူးကုန်ရတော့၏ ။

ကြွက်နီ၏ ဘေးမှ ထမင်းပန်းကန်ထဲရှိ ထမင်းများ သည် တစ်လုပ်ပြီး တစ်လုပ် လေထဲသို့ ကြွတက်၍ ပျောက်ကွယ်ကုန်၏ ။ တို့စရာတို့သည် သူတို့ဘာသာ သူတို့ ခုန်ပျံတက်လာကာ ထမင်းထဲသို့ ဝင်မြုပ်၏ ။ ငါးပိရည်ဇွန်းသည် လှုပ်ရှားသွားပြီး လေထဲသို့ ပျံဝဲကာ တို့စရာ ပေါ် လာဆမ်း၏ ။ ထို့နောက် ထမင်းများ လှုပ် လှုပ် လှုပ်လှုပ်နှင့် ဖြစ်ကုန်ကာ ထမင်းလုပ် ဖြစ်သွားပြီး လေထဲတွင် စွေ့ခနဲ ပျံတက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ တော့သည် ။

“ အောင်မယ်လေး … ဘုရား ကယ်တော်မူပါ ”

အလုပ်သမားလေးက လွှတ်ခနဲ အော်လိုက်မိ၏ ။ ဤတွင်မှ ကြွက်နီသည် ထမင်းငုံ့စားနေရာမှ အလုပ်သမားကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည် ။

“ ဘာဖြစ်တာလဲဗျာ ..”

အလုပ်သမားလေးသည် သူ မေးသည်ကို ဘာမှ ပြန်မဖြေနိုင်ဘဲ နတ်ပုလေး ထိုင်နေရာဘက် ဆီသို့သာ လက်ညှိုးကြီး ထိုးပြနေလေ၏ ။ ကြွက်နီကလည်း သူ လက်ညှိုးထိုးသည်ကို ကြွက်နီက လိုက်ကြည့်ပြီး ဘာမှ မသိသလို ဖြစ်နေ၏ ။ သူကတော့ နတ်ပုလေးကို မြင်နေရသောကြောင့်ဖြစ်သည် ။

“ ဘာလဲဗျ .. သူလည်း ထမင်းစားနေတာပဲ ”

အလုပ်သမားလေးသည် ပို၍ အံ့သြသွား၏ ။

“ ဗျာ .. ဘယ်သူက ထမင်းစားတာလဲ .. ထမင်းတွေ ဟင်းတွေ သူ့ဘာသာသူ တက်တက်ပြီး ပျောက်ကုန်တာဗျ ”

ယခုမှ ကြွက်နီလည်း သဘောပေါက်သွားကာ ဇတ် ခနဲ နတ်ပုလေး၏ ဦးထုပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်လေရာ နတ်ပု လေးမှာ ငုတ်တုတ်ကလေး ပေါ်လာလေသည် ။ နတ်ပု လေးကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အလုပ်သမားလေး မှာ ဖင်ဆောင့်ရယ်လေတော့သည် ။

“ ဟား ဟား ဟား ဟား အမယ်လေး ဟား ဟား လူပုပုလေး ဟားဟား နှာခေါင်းကြီးက သေတော့မှာပဲ ဟား ဟား ရှည်လိုက်တာဗျာ ... ဟား ဟား ”

အလုပ်သမားလေးမှာ လက်ညှိုးကြီးထိုး ပြောရင်း နင်းကန် ရယ်နေလေရာ အနီးအနားမှ ကလေးများ ဝိုင်းအုံ လာကြလေ၏ ။ ကလေးများသည်လည်း နတ်ပုလေး၏ ရှည်လံလှသော နှာခေါင်းကြီးကို မြင်သောအခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ ဝိုင်းရယ်ကြလေ၏ ။

နတ်ပုလေးမှာ မျက်နှာကြီး နီလာအောင် ရှက်မိသည် ။ သူ၏ နှာခေါင်းရှည် ထိပ်ဖျားမှာ ပို၍ နီသည် ။ ထိုအခါ နတ်ပုလေးသည် ကြွက်နီ၏ လက်ထဲမှ သူ၏ ဦးထုပ်ကို ဇတ်ခနဲ ပြန်ယူ၍ ပြန်ဆောင်းထားလိုက်ရာ ဖျတ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည် ။

ဝိုင်းအုံ ရယ်မော နေကြသော ကလေးများမှာ ကြည့်နေရင်းက နတ်ပုလေးပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် ရယ်မောခြင်းကို ရပ်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကာ ထွက်ပြေးကြလေ၏ ။

ကြွက်နီတို့လည်း ထမင်းစားသောက်ပြီးကြသောအခါ ကျသင့်သော တန်ဖိုးကို ပေးရှင်းရင်း အလွန်မှိုင်နေသော ဆိုင်ရှင်ကို တွေ့ ရလေသည် ။ ကြွက်နီက ဆိုင်ရှင် လူကြီးကို ကူညီချင်သဖြင့် စိတ်ညစ်နေရသည့်အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်း၏ ။

ပထမသော် ဆိုင်ရှင်လူကြီးက ကြွက်နီ ကူညီနိုင်မည် မဟုတ်ဟုဆိုပြီး အကျိုးအကြောင်း ပြောပြရန် ငြင်းဆန် သော်လည်း ကြွက်နီက အတန်တန် တောင်းပန်သဖြင့် စိတ်ညစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြလေသည် ။

ဆိုင်ရှင်လူကြီး၏ သမီးဖြစ်သူ မသန္တာဖြူ ကို လူဆိုးဓားပြကြီး ဗိုလ်တေ က လက်ထပ်ရန် ရွေးချယ်ကြောင်း နှင့် ပြောပြ၏ ။ နောက်နှစ်ရက် ကြာလျှင် လက်ထပ်ပွဲကို ဤဆိုင်တွင်ပင် ကျင်းပရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ၊ သမီးဖြစ်သူ ကလည်း ဗိုလ်တေ ကို မချစ်ခင်သဖြင့် ငို၍ချည်းနေကြောင်း ၊ မိမိတို့လည်း စိတ်ညစ်ကြကြောင်းများကိုပါ ပြောပြလေသည် ။

“ ဒါဖြင့်ရင်လည်း မပေးစားဘူးလို့ ပြောပေါ့ဗျာ ”

“ ဟာ .. ဒီလို ငြင်းရင် သ,တ်ပစ်မှာပေါ့ ”

“ ဒီလိုဆိုရင်လည်း ဗိုလ်တေကို ဒီရွာက သူကြီးက အရေးမယူဘူးလား ”

“ ခက်တယ်ဗျ .. ဗိုလ်တေကို ဘယ်သူမှ မနိုင်ဘူး ၊ သူက ဟောဟိုက တောင်ခြေ တောအုပ်ထဲမှာ နေတယ် ။ သူက တစ်နေ့မှာ ဇော်ဂျီ တစ်ယောက် ဖိုဝင်တာကို ကူညီ ပေးလိုက်လို့ ဇော်ဂျီက သူ့ကို လိုရာဆုတောင်းဖို့ ပြောတယ် ၊ သူက ရန်သူသ,တ်လို့ မသေရပါလို၏ ဆိုတဲ့ ဆုတောင်းလိုက်တယ် ။ အဲဒီဆုကို ဇော်ဂျီက ပေးသွားတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို သ,တ်လို့ မရဘူး ”

ကြွက်နီလည်း အတန်ကြာအောင်ပင် စဉ်းစားတွေးတောပြီးလျှင် ဤသို့ပြောလေ၏ ။

“ ကောင်းပြီလေ .. လက်ထပ်ပွဲ ကျင်းပတဲ့ နေ့မှာ ကျွန်တော်နဲ့ ဗိုလ်တေတို့ တွေ့ ကြရမှာပေါ့ ၊ ကျွန်တော် ဒီမှာ တည်းနေပါရစေ ”

“ နေပါဗျာ .. ကြိုက်သလောက် နေပါ ။ ဗိုလ်တေ ကိုသာ နှိမ်နင်းပေးမယ် ဆိုရင် ကျုပ်တို့ကတော့ သိပ်ကျေနပ်ပါတယ် ။ တစ်ရွာလုံးက ကျေနပ်ကြမှာပါ ။ အားလုံးပဲ သူနှိပ်စက်တာကို ခံနေကြတာကိုး ”

ဤသို့ဖြင့် လက်ထပ်ပွဲ ကျင်းပသည့် နေ့သို့ ရောက်လာလေတော့သည် ။

ဗိုလ်တေကို ကြောက်ကြရသဖြင့် ဧည့်ပရိသတ်များသည် မင်္ဂလာပွဲသို့ မတက်ရောက်ချင်ကြဘဲနှင့် စည်စည်ကားကား တက်ရောက်ကြရလေ၏ ။ ပရိသတ် များသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် များ၍ များ၍ လာလေ၏ ။

ကြွက်နီ နှင့် နတ်ပုလေးတို့သည်လည်း ဧည့်သည် ကဲ့သို့ပင် ဝတ်ကောင်းစားလှဝတ်ဆင်ကာ စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်နေကြ၏ ။ ထမင်းစားပွဲများကို ဆက်၍ ခုံရှည်ကြီး များအဖြစ်နှင့် အတန်းသုံးတန်း ပြုလုပ်ထားလေသည် ။

ပရိသတ် နည်းစဉ်က ဘာမှ မဖြစ်သေး ၊ ကြွက်နီ နှင့် နတ်ပုလေးတို့လည်း ကိုယ့်နေရာတွင် ကိုယ်ထိုင်၍ ဣန္ဒြေရရ နေနေကြသည် ။ တစ်စတစ်စနှင့် ပရိသတ်များ များပြားလာကြ၏ ။ မိန်းမဝဝကြီး တစ်ယောက်သည် ဘာမပြော ညာမပြောနှင့် ကြွက်နီ၏ နံဘေးရှိ နတ်ပုလေး ထိုင်လျက်ရှိသော ကုလားထိုင်ကို အလွတ်ဟု ထင်မှတ် သွားသဖြင့် ဟိုလူ့ နှုတ်ဆက် ၊ ဒီလူ့ ရယ်ပြနှင့် လုပ်ရင်းက ဇတ်ခနဲ ဝင်ထိုင်ချလိုက်လေသည် ။

နတ်ပုလေးမှာ သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ မိန်းမဝဝကြီးက ဆောင့်ထိုင်လိုက်သဖြင့် နာကျင်သဖြင့် “ အား ” ဟု ကုန်း အော်လိုက်စဉ် ၊ သူ၏ နှာခေါင်းရှည် ချွန်ချွန်ကြီးမှာ မိန်းမကြီး၏ ကျောပြင်ကို ထိုးမိလေ၏ ။

မိန်းမကြီးမှာ “ အို .. ဘုရားကြီးနဲ့ ဗုဒ္ဓေါ ” ဟု လန့်အော်၍ ကျောကော့ သွားကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ထိုင်ခုံကို ပြန်ကြည့်၏ ။ ထို့နောက် သူ့ကျောကို သူ့လက်နှင့် မမီတမီ ပြန်စမ်း၏ ။

“ ဘယ့်နှယ်ကြီးက ကျောကို ထိုးမိတယ် မသိပါဘူး ”

နတ်ပုလေးသည် ကပျာကယာ နံဘေးကို ရွှေ့ထိုင်လိုက်၏ ။ မိန်းမကြီးကလည်း ဤခုံတွင် ထိုင်၍ မဖြစ်ဟု ကြံကာ နံဘေးခုံတွင် ဝင်၍ ထိုင်လိုက်ရာ ၊ နတ်ပုလေး၏ ပေါင်ပေါ်၌ ဆောင့် ထိုင်မိလျက်သား ဖြစ်ရပြန်လေ၏ ။

“ အား ”

“ ဟဲ့ .. ပလုတ်တုတ် .. ဖြစ်ပြန်ပြီ ”

မိန်းမကြီး ကျောကော့၍ ထရပြန်လေ၏ ။

ထိုအခါတွင် နတ်ပုလေးသည် မဖြစ်ချေတော့ဟု ကြံကာ စားပွဲရှည်ပေါ် တက်၍ တင်ပလ္လင်ချိတ် ထိုင်နေလိုက်တော့သည် ။ မိန်းမကြီးလည်း နောက်တစ်ခုံတွင် တင်ပါးကြီးနှင့် စမ်းစမ်းစမ်းစမ်းနှင့် လုပ်ပြီးမှ စိတ်ချလက်ချ ထိုင်ရတော့သည် ။

ဧည့်ခံပွဲကား စ,လေပြီ ။ ဗိုလ်တေ နှင့် တပည့်သုံး လေးယောက် ရောက်လာကြလေ၏ ။

ရေခဲမုန့်များကို ဗန်းများဖြင့် သယ်ယူပြီး ပရိသတ်များကို ဧည့်ခံလေတော့သည် ။ စားပွဲခုံရှည်များ တစ်တန်းပြီး တစ်တန်း ရေခဲမုန့်များ ချပေး၍ ပရိသတ်များ သုံးဆောင်ကြလေသည် ။

ကြွက်နီတို့၏ ခုံတန်းဆီ သို့လည်း ရေခဲမုန့်ဗန်းများ ယူလာကြ၏ ။ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ရန် ပြင်ရာ ၊ ရေခဲမုန့် ဗန်းနှင့် နတ်ပုလေး၏ နှာခေါင်းရှည်ကြီးတို့ တိုက်မိကြလေရာ ရေခဲမုန့်ပန်းကန်များမှာ ကျွမ်းပြန်၍ မှောက်ကျ ကုန်လေ၏ ။ ရေခဲမုန့် အချို့မှာ နတ်ပုလေး၏ အင်္ကျီ အကြားမှ ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်လျှောက် လျှောဆင်းသွားလေတော့ရာ နတ်ပုလေးမှာ အေးလည်း အေး ယားလည်း ယား နှင့် ဖြစ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် “ အလယ်လယ် .. ယားတယ် ပတ်ဗေတိုးဗုံ ” ဟုအော်၍ ထခုန်မိလေ၏ ။

သူ ထခုန်လိုက်မှ ပိုဆိုးသည် ။ သူ့ပေါင်ပေါ် ကျကုန် သော ရေခဲမုန့်များမှာ လွင့်စဉ်ပြီး ဧည့်ပရိသတ်များ၏ မျက်နှာကို မှန်သည့် ရေခဲမုန့်က မှန် ၊ အင်္ကျီလည်ကုပ် ကြားနှင့် ပေါင်ပေါ်သို့ ကျကုန်သည့် ရေခဲမုန့်များက ကျကုန်ဖြစ်လေရာ ၊ ဧည့်ပရိသတ် တစ်တန်းလုံး ပတ်ဗေတိုးဗုံ နှင့် ကခုန်နေကြသလို ဖြစ်ကုန်လေ၏ ။

ထခုန်ရုံနှင့် အေးစက်ခြင်းဒဏ်မှာ မပျောက်သည့် အပြင် ၊ လည်ကုပ်ဆီမှ ခြေသလုံး အထိပင် စီးဆင်းလာ လေရာ ၊ နတ်ပုလေးမှာ “ အေးတယ် … ယားတယ် .. ပတ်ဗေတိုးဗုံ ” နှင့် အော်ကာ စားပွဲရှည်ပေါ် ခုန်ပေါက် ပြေးလေ၏ ။

သူက ဤသို့ ပြေးသောကြောင့် စားပွဲရှည်ကြီးမှာ ဆောင့်၍ ဆောင့်၍ လှုပ်လေတော့ရာ ၊ လက်တစ်ဖက်ကို ခုံပေါ်ထောက်၍ ရေခဲမုန့် စားနေသော လူကြီးတစ်ယောက်၏ ဇွန်းမှာ ပါးစပ်ထဲသို့ မရောက်ဘဲ နှာခေါင်း ဆီသို့ ထိုးမိလေ၏ ။

“ အာ .. ဖရူး .. ဖရူး ပူလိုက်တာဗျာ အဲလေ .. အေးလိုက်တာဗျာ ”

လူကြီးမှာ ခေါင်းခါခါ လည်ခါခါ ဖြစ်သွားလေ၏ ။

အဒေါ်ကြီး တစ်ယောက်ကလည်း သူ့ကလေးအား ရေခဲမုန့်ကို ဇွန်းနှင့် ခွံပေးရာ စားပွဲခုံ လှုပ်သဖြင့် ခွံ့ပေးရာ မရောက်ဘဲ ကလေးကို ရေခဲမုန့်ဖြင့် မျက်နှာကို လိမ်းကျံပေးသလို ဖြစ်သွားလေ၏ ။

ဤသို့ ဧည့်ခံပွဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေရာ မသန္တာဖြူ မှာ ကြောက်ရွံ့သဖြင့် တင်းတိမ် ကာရံထား သော အခန်းတွင်းသို့ ထ၍ ဝင်ပြေးလေသည် ။ ဓားပြ ဗိုလ်ကြီး ဗိုလ်တေ မှာလည်း သတို့သမီး နောက်သို့ လိုက် ဝင်သွားလေ၏ ။ အထဲသို့ ရောက်သောအခါ မသန္တာဖြူ သည် ဗိုလ်တေ ကို မချစ်နိုင်သဖြင့် ငိုယိုလေတော့သည် ။ ဗိုလ်တေ က မူကား မသန္တာဖြူ ကြောက်၍ ငိုကြွေးသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ချော့မော့လေ၏ ။

ဗိုလ်တေ၏ ကိုယ်လက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တင်းတိမ်ကြီး လှုပ်လှုပ်လှုပ်လှုပ်နှင့် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော အခါ ကြွက်နီ သည် အကြံတစ်ခုကို ရလေသည် ။ ထို့ကြောင့်ပင် စားပွဲပေါ် လျှောက်၍ ခုန်ဆွ ခုန်ဆွနှင့် ပြေးနေသော နတ်ပုလေး၏ ပွင့်ချပ်မှောက် ဦးထုပ်ကို လှမ်းဆွဲကာ သူ့ခေါင်းပေါ်၌ ဆောင်းလိုက်၏ ။

ကြွက်နီ ကိုယ်ရောင် ပျောက်သွားလေသည် ။ နတ်ပုလေးကား ပုညက်ပုညှက်နှင့် ပေါ်လာလေ၏ ။

ဧည့်ပရိသတ်သည် နတ်ပုလေး၏ ရှည်လျားချွန် ထက်သော နှာခေါင်းကို မြင်ရသောအခါ ဟားတိုက်၍ ရယ်မောမိကြလေ၏ ။

မျက်နှာကြီး နီလျက်ရှိသော နတ်ပုလေးသည် သုန်မှုန်စွာနှင့် စားပွဲပေါ်မှ ဆောင့်အောင့်ဆင်းသွားပြီး ပြတင်းပေါက်တွင်ရပ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ငေးကြည့်နေ၏ ။ ပရိသတ်ဘက်သို့ ကျောပေးကာ လှည့်၍ပင် မကြည့်တော့ချေ ။

ကြွက်နီ လည်း တင်းတိမ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် တင်းတိမ်ကို ကျောပေးကာ မုန့်စားနေသော ဗိုလ်တေ ၏ ညာလက်ရုံး ကျူရိုး ဆိုသည့် လူဆိုးကို ဘာမပြော ညာမပြောနှင့် ကျောကို ဖနောင့်နှင့် ဆက်ကာ ဆက်ကာ သုံးလေးချက် ဆင့်၍ ပေါက်လိုက်လေ၏ ။

ကျူရိုး မှာ အလကား နေရင်း စော်ကား ခံရသဖြင့် ဒေါပွကာ ဓားမြှောင်ရှည်ကြီးကို ထုတ်၍ ထပြီး လှည့်ကြည့်သည် ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ရချေ ။

“ ဟေ့ကောင် မင်းက ထကြည့်တာ မြင်ရလို့လား ငကန်းရဲ့ ”

ကြွက်နီ က ဤသို့ ပြောပြီးသောအခါ အသာလေး လေးဖက်ထောက်၍ အနားက ခုံရှည်အောက်သို့ လျှိုဝင် သွားလေ၏ ။ ကျူရိုး သည် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်အောင်ပင် ဒေါသထွက်ကာ အသံလာရာဆီသို့ မှန်း၍ ဓားမြှောင်ဖြင့် ပစ်ထည့်လိုက်၏ ။

ဓားမြှောင်ရှည်ကြီးသည် တင်းတိမ်အဝတ်ကို ဖောက်ကာ အနောက်ဘက်ရှိ ဗိုလ်တေ၏ ကျောသို့ စိုက်ဝင်သွားလေတော့သည် ။

“ အောင်မယ်လေးဗျ ”

ဗိုလ်တေသည် တစ်ခွန်းထဲပင် အော်နိုင်ကာ လဲကျ သေဆုံးသွားလေတော့သည် ။ သူ၏ ဆုတောင်းမှာ “ ရန်သူသတ်၍ မသေရ ” ဟုသာ ဖြစ်သည် ။ ယခုမှာမူ ရန်သူ မဟုတ်သည့်အပြင် သူ့ကို ချစ်ခင်ကြည်ညိုလျက် ရှိသော လက်ရုံးကြီး ကျူရိုး ၏ လက်ချက် ဖြစ်ရကား ဗိုလ်တေ မှာ ခန္ဓာကြွေရလေတော့သည် ။

ဤသို့ဖြင့် လူဆိုးများကို အားလုံးမိပြီး ဝမ်းသာစရာတွေချည်း ဖြစ်ရန်ရှိသည့် အထဲတွင် ဝမ်းနည်းစရာ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည် ။

အပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ် လိုက်ရာ ပြတင်းတံခါးသည် ဝုန်းခနဲပိတ်၍ နတ်ပုလေး ၏ နှာခေါင်းမှာ တံခါးညှပ်၍ ပြတ်ထွက်သွားလေတော့ သည် ။ နှာခေါင်းပြတ်သည့် ဒဏ်ရာမှ သွေးထွက်လွန် သဖြင့် နတ်ပုလေးမှာ သေသွားရှာလေတော့သည် ။ ပွင့်ချပ်မှောက် ဦးထုပ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏ ။

ဤကဲ့သို့ ဝမ်းသာဝမ်းနည်း ဖြစ်ရပ်များ ကြုံတွေ့ လာခဲ့ရပြီးနောက် အားလုံး တည်ငြိမ်သွားသော အခါတွင် ထမင်းဆိုင်ရှင်ကြီးက ကြွက်နီကို မသန္တာဖြူ နှင့် ပေးစားလေသည် ။

ကြွက်နီ ကလည်း မသန္တာဖြူကို ချစ်သည် ။ မသန္တာဖြူ ကလည်း ကြွက်နီ ကို ချစ်သည် ။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ မင်္ဂလာပွဲသို့ လာကြသော ပရိသတ်များလည်း ကြောက်၍ လာခြင်း မဟုတ် ။ ချစ်ခင်၍ လာခြင်း ဖြစ်ရကား အားလုံး ပျော်ရွှင်ကြသည် ။

နောင်ကာလတွင် ကြွက်နီ နှင့် မသန္တာဖြူ တို့တွင် သားကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာ၏ ။ သားကလေး၏ နှာခေါင်းသည် အလွန်ရှည်လျား၍ ချွန်ထက်နေလေ သည် ။ ထို့ကြောင့် ကြွက်နီက သူ့သားကို “ နှာခေါင်းရှည် ” ဟု အမည်ပေး၏ ။ သို့သော် ပွင့်ချပ်မှောက် ဦးထုပ်တော့ ပါမလာပါ ။

⎕ ကြပ်ကလေး
📖 ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဟာသပုံပြင်များပေါင်းချုပ် ( ပထမတွဲ )

ဖူးစာတမန်

 ❝ ဖူးစာတမန် ❞

( ကြပ်ကလေး )

တောရွာကလေး တစ်ရွာတွင်နေထိုင်ကြသော မချောလှ နှင့် ရုပ်ဆိုးမ ဟု အမည်ရှိသော မိန်းကလေး နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အလွန်ချစ်ကြသည် ။

 

ကျောင်းသွား အတူတူ ၊ မုန့်စား အတူတူဖြစ်ကြ၏ ။

တစ်နေ့သ၌ မချောလှသည် လမ်းဘေးမြောင်းစပ်မှ ငွေလက်ကောက်အဟောင်းကလေး တစ်ဖက်ကို ကောက် ရ၏ ။ ရေဖြင့် စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောကာ လက်တွင် ဝတ်ဆင်လာသည် ။

ရုပ်ဆိုးမသည် ထိုလက်ကောက်ကလေးကို မြင်သောအခါ သူ ဝတ်ဆင်လိုကြောင်းနှင့် ပူဆာသည် ။ မချောလှသည် လက်ကောက်ကလေးကို ရုပ်ဆိုးမ အား ပေးရန် ချွတ်၏ ။ သို့သော် ဝတ်လိုက်စဉ်အခါက ရေများ ဆပ်ပြာများကြောင့် ချောမောစွာ ဝတ်၍ ရခဲ့၏ ။ ယခု ချွတ် သောအခါတွင်ကား ချွတ်၍ မရချေ ။

မချောလှသည် တံစဉ်းတစ်ခု ယူ၍ လက်ကောက်၏ တစ်နေရာ၌ ရုပ်ဆိုးမကို တိုက်ခိုင်း၏ ။ တံစဉ်းဖြင့် တိုက်သဖြင့် လက်ကောက်ကွင်းမှာ ပြတ်သွား၏ ။ သို့သော် မချောလှ၏ လက်ကို ပွတ်တိုက်မိသွားရာ သွေးများ ထွက်လာသည် ။

“ နာသွားသလား မချောလှ ”

ရုပ်ဆိုးမက ကြင်နာစွာ မေးလိုက်၏ ။ 

“ ကိစ္စမရှိပါဘူး ရုပ်ဆိုးမရယ် ၊ သွေးဆေး သိပ်လိုက်ပါ့မယ်လေ ”

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဤမျှပင် ချစ်ခင်ကြလေသည် ။

သို့ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း သူတို့သည် ကြီးပြင်းလာကြလေ၏ ။ မချောလှသည် ကြီးလာလေလေ လှပလာလေ လေဖြစ်သည် ။ တစ်ရွာလုံးတွင် နာမည်နှင့် လိုက်အောင် အချောဆုံး အလှဆုံးဖြစ်လာ၏ ။

ရုပ်ဆိုးမကား ကြီးလာလေလေ အရုပ်ဆိုးလာလေလေဖြစ်၏ ။ တစ်ရွာလုံးတွင် အရုပ်အဆိုးဆုံး ဖြစ်လာလေသည် ။

ထိုသို့ဖြစ်လာသောအခါ ရုပ်ဆိုးမသည် မချောလှကို ငယ်စဉ်က ကဲ့သို့ မချစ်တော့ ။ စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်၍ မနာလို ဝန်တို လာလေတော့သည် ။ ငယ်စဉ်က သူငယ်ချင်းစိတ်တွေ ပျောက်ကုန်၏ ။ အပြင်ပန်းက မသိသာသော်လည်း ဝမ်းထဲကမူ ရန်သူသဖွယ် သဘောထားလာလေတော့သည် ။

မချောလှ ကတော့ ဘာမျှမသိ ။ ရုပ်ဆိုးမကို ငယ်စဉ်က ကဲ့သို့ပင် ချစ်ခင်မြဲ ချစ်ခင်နေသည် ။

မချောလှသည် အားလပ်သည့်အချိန်များတွင် ရွာထိပ် လှည်းလမ်းဘေးရှိ ညောင်ပင်ကြီး အောက်တွင် တံမြက်စည်းလှဲခြင်း ၊ မြက်အမှိုက်များ ရှင်းလင်းခြင်းကို ပြုလုပ်၏ ။ ပင်ပန်းလာသူ ခရီးသည်များ အဖို့ ညောင်ပင်ရိပ်တွင် သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ခိုနားနေနိုင်ရန် ရှင်းလင်း သုတ်သင်ပေးတတ်လေသည် ။

တစ်နေ့သောအခါတွင် ညနေစောင်း တစ်ခု၌ မချောလှသည် ခါတိုင်းကဲ့သို့ပင် ညောင်ပင်ရင်း တစ်ဝိုက် အမှိုက် သုတ်သင် ရှင်းလင်းရန် ရောက်လာခဲ့သည် ။

သို့သော် ... ယနေ့အဖို့ကား ထူးခြားပါပေသည် ။ 

ညောင်ပင်ရင်း မရောက်မီ ခပ်လှမ်းလှမ်းကပင် မြင်ရ၏ ။

လူတစ်ယောက်သည် တောင်ရှည်ပုဆိုးကို ခါးတွင် လုံခြုံစွာ ပတ်ထားပြီး ရှည်လျားသော အစ တစ်ဖက်ကို ညောင်ကိုင်း တစ်ခုတွင် ချည်နှောင်ထား၏ ။ ထို့နောက် ညောင်ကိုင်းက တွဲလွဲကြီး လုပ်ကာ ဟိုလွှဲ သည်လွှဲနှင့် တိုးလို့တွဲလောင်းကြီး ဒန်းစီးသလို လုပ်နေသည် ။

မချောလှသည် အံ့သြစွာနှင့်ပင် ချဉ်းကပ်လာ၏ ။

တွဲလောင်းကြီး လွှဲနေသော လူသည် ခြေသံ ကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်ရာ မချောလှကို မြင်သဖြင့် ကပျာကယာ သစ်ကိုင်းမှ လုံချည်စကို ဖြေ၍ မြေကြီးပေါ်သို့ ခုန်ချလိုက်လေသည် ။

ကလေးလိုလို မျောက်လွှဲကျော်လိုလိုနှင့် ဆော့နေသော လူမှာ အသက် မငယ်လှချေ ။ နှုတ်ခမ်းမွေး ကားကား ၊ ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် ဖြစ်၏ ။

“ အို ဦးကြီးကလည်း ကလေးမဟုတ် သူငယ် မဟုတ်နဲ့ တယ်ဆော့တာကိုး ”

လူကြီးသည် မချောလှ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှက်ရှက်နှင့် ပြုံးဖြီးဖြီးကြီး လုပ်ရင်း ...

“ ဟဲ့ .. ငါလည်း ပျင်းတာကိုးဟဲ့ ၊ ငါ့အသက်ကို မှန်းကြည့်ပါဦး ၊ ငါ မဆော့ရတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ ၊ အခု လူမမြင်ဘူး မှတ်လို့ ငါ ဆော့ချင်လာတာနဲ့ ပြန် ဆော့ကြည့်တာ ”

“ ဦးကြီးက ဘယ်ကတုံး ”

“ အို ငါဟာ ဒီညောင်ပင်ကို စောင့်တဲ့ ရုက္ခစိုးလေ ” 

လူကြီးက သူ့ကိုယ်သူ ညောင်ပင်စောင့်နတ် ဟု ပြောသည် ။ မချောလှက မယုံနိုင်ပါ ။

“ ဟာ .. ကြံကြံဖန်ဖန် ၊ ဟုတ်ပဲနဲ့ ”

“ ဟဲ့ .. ဟုတ်ပါတယ် ဟဲ့ .. ငါရုက္ခစိုးပါ ” 

“ ယုံပါဘူး … ဦးကြီးရယ် ”

“ ဪ .. ခက်တော့တာပဲ ၊ ရုက္ခစိုးမှ ရုက္ခစိုးအစစ် ၊ ဘာနဲ့မှ ရောမထားဘူး ”

“ ရုက္ခစိုး ဆိုရင် ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ ပြောင်လက် နေရမှာပေါ့ ၊ အခုတော့ ဦးကြီးက အမှိုက်ကျုံးတဲ့ လူကြီး လိုပဲ ”

ရုက္ခစိုးမှာ သူ့ကို အမှိုက်ကျုံးသည့် လူကြီးနှင့် တူသည်ဟု ပြောသဖြင့် မျက်နှာကြီး မဲ့လိုက်၏ ။

“ ငါ ရုက္ခစိုးအစစ်ပါဟဲ့ ၊ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါတွေကို ဝှက်ပြီး သိမ်းထားလို့ပါ ”

“ ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကို သိမ်းထားရတာလဲ ”

“ ဟာ .. ပိုးစုန်းကြူးနဲ့ တူလွန်းလို့ပါ ၊ နင်ပဲ စဉ်းစား ကြည့်စမ်း ၊ ငါ မှောင်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရင် လက်လက် လက်လက်နဲ့ ၊ အဝေးက ကြည့်ရင် ဘယ်လောက် ပိုးစုန်းကြူးနဲ့ တူသလဲ ၊ ကဲ နင်မယုံလည်း ပြရသေးတာပေါ့ ၊ လာလေ့ … ”

ရုက္ခစိုးနတ်ကြီးသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် မြေပြင်ကို ဖနောင့်နှင့် တစ်ချက်ပေါက်လိုက်ရာ သစ်ငုတ်တစ်ခုကို ပေါက်မိ၍ “ အလယ်လယ် နာသွားပြီ ” ဟု အော်ကာ ခြေ တစ်ဖက် မြှောက်ကိုင်ပြီး ခုန်ဆွခုန်ဆွ ဖြစ်သွားလေသည် ။ 

နာသွားသည့် နေရာကို သူ့လက်ကလေးနှင့် သူ နှိပ်နယ်ပြီး သက်သာသွားမှ နေရာရွှေ့ပြီး “ ကိုင်း .. လာလေ့ ” ဟု ဖနောင့်နှင့် တစ်ချက်ထပ်ပေါက်ပြန်၏ ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်ကား သက်သက်သာသာပင် ဖနောင့် ပေါက်သည် ။

အံ့သြဖွယ် ကောင်းပါသည် ။

ရုက္ခစိုးအစစ် တစ်ခါတည်း ဖြစ်သွား၏ ။ ကိုယ်ရောင် ကိုယ်ဝါများလည်း တပြောင်ပြောင် တလက်လက် ဖြစ်လာ၏ ။

မချောလှသည် ရုက္ခစိုးကြီးကို ထိုင် ရှိခိုး၏ ။

“ ထ,ပါ ကလေးမရယ် ၊ ရှိခိုးမနေပါနဲ့ ၊ ငါက လူမိုက် နဲ့ လူပျင်းတွေ ရှိခိုးတာသာကြိုက်တာ ၊ မင်းတို့လို လိမ္မာပြီး အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ လူတွေ ဆိုရင် လေးစားတယ် ၊ ဒီအပင်အောက်မှာ လာပြီး လှဲကျင်းတဲ့ အတွက် ငါဆုပေးချင်တာ ကြာပြီ ၊ ဘာဆု ပေးရမလဲ ”

မချောလှလည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏ ။

“ ဦးကြီး ကြိုက်တဲ့ဆု ပေးပါရှင် ”

“ ကိုင်း ကောင်းပြီ ၊ ကောင်းကောင်း နားထောင် ၊ ရှင် ဘုရင်ဖြစ်မယ့် မင်းသားလေး တစ်ယောက်နဲ့ မင်း တွေ့ပြီး မိဖုရားလောင်း အဖြစ်အကောက်ခံရမယ် ။ ဒါပေမဲ့ နန်းတော် ရောက်လို့ သုံးရက်မြောက်တဲ့ နေ့မှာ ငါ့ဆီ လာပြီး ပန်းပွင့်နဲ့ ပူဇော်ရမယ် ၊ မပူဇော်ရင် မင်းသားလေးဟာ မင်းကို မမှတ်မိတော့ဘဲ မေ့နေလိမ့်မယ် ဒါပဲ ”

မချောလှသည်လည်း ဝမ်းသာလွန်း၍ ရွာသို့ ပြန်ပြေးလာလေတော့သည် ။ ရုက္ခစိုးကြီးလည်း “ ပလို့ဂျိ ” ဟု ပါးစပ်ဆိုင်းတီး၍ ကခုန်ရင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည် ။

ရွာသို့ မချောလှ ပြန်ရောက်သောအခါ ဤအကြောင်းများကို သူ့အချစ်ဆုံး ဖြစ်သော ရုပ်ဆိုးမ ကို ပြောပြ၏ ။ ရုပ်ဆိုးမသည် မချောလှ ကို မနာလို ဖြစ်သဖြင့် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ပေ ။

နောက်တစ်နေ့ လူလစ်သော အချိန်တွင် ရုပ်ဆိုးမ သည် စောစောစီးစီပင် ထ၍ ညောင်ပင်၌ တံမြက်စည်း လှဲ၏ ။

ရုက္ခစိုးနှင့်ကား မတွေ့  ။

တစ်ရက် .. နှစ်ရက် .. သုံးရက်လေးရက် … ငါးရက် ။

ရုပ်ဆိုးမသည် စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် ခြောက်ရက် မြောက်သောနေ့ တံမြက်စည်း လှဲပြီးသောအခါ ...

“ ရုက္ခစိုးနတ်မင်း ရုက္ခစိုးနတ်မင်း ” ဟု အော်ခေါ်ပြီးလျှင် သစ်ပင်ကို ဝိုင်းပတ်၍ ရှာဖွေ၏ ။

ရုက္ခစိုးကြီးလည်း အူယားဖားယားနှင့် “ ဟေ … ဘာတုန်းဟေ့ ” ဟု ထူးကာ ပေါ်လာ၏ ။ သို့သော် ရုက္ခစိုး နတ်ဟာ သစ်ပင်အရှေ့ဘက်တွင် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး ရုပ်ဆိုးမက သစ်ပင် အနောက်ဘက်တွင် ရောက်နေခိုက် ဖြစ်သဖြင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မတွေ့ ကြချေ ။

“ ရုက္ခစိုးနတ်မင်း ... ”

“ ဟေ ဘာတုံး ၊ ခေါ်လှချည်လားဟ ”

ရုက္ခစိုးနတ်က ရုပ်ဆိုးမ၏ အသံလာရာဘက်ကို လိုက်လျှောက်သွား၏ ။ ရုပ်ဆိုးမကလည်း ရုက္ခစိုးကြီး၏ အသံလာရာဘက်သို့ တစ်ဖက်က ပတ်၍ လျှောက်လာ၏ ။

ဤသို့ဖြင့် သူတို့ နှစ်ယောက်သည် အော်ခေါ်ရင်း ထူးရင်းနှင့်ပင် သစ်ပင်၏ ပင်စည်ကို ချာလပတ် လှည့်နေလေကြရာ ကြာတော့ ရုက္ခစိုးနတ်ကြီးမှာ “ ဟယ် မူးလိုက်တာဟယ် ” ဟု ပြောပြီး သစ်ပင်ရင်းတွင် ထိုင်ချလိုက်လေ၏ ။

ထိုအခါမှ တစ်ပတ်လည်၍ ရောက်လာသော ရုပ်ဆိုးမ နှင့် တွေ့ရတော့၏ ။ ဤတွင် ရုက္ခစိုးကြီးက အပြစ်တင်သည် ။

“ နင့်ဥစ္စာက ဝိုင်းကြီးပတ်ပတ် ဒူဝေဝေ ကစားတာ ကျနေတာပဲ ။ နောက်နှစ်ပတ်လောက်ပတ် မိရင် ငါတော့ အန်မိတော့မှာ ။ ကဲ ဘာကိစ္စ ငါ့ကို တကြော်ကြော် ခေါ်တာလဲ ”

“ ကျွန်မ ဒီမှာ တံမြက်စည်း လာလာလှဲတာ ခြောက်ရက် ရှိပြီ ။ ဆုလေး ဘာလေးပေးပါဦး ”

“ ဪ … ဒါအတွက် ငါ့ကို ခေါ်တာလား ၊ နင်က မလှဘူး ”

“ မလှရင် ဆုမပေးဘူးလား ”

“ ရုပ်လှတာ မလှတာ အရေး မကြီးပါဘူး ၊ စိတ်လှတာ မလှတာက အရေးကြီးတယ် ။ စိတ်လှတယ် ဆိုတာက သဘောကောင်းပြီး သူတစ်ပါးအကျိုးကို ဆောင်ရွက်တတ်တဲ့ လူကို စိတ်လှတဲ့လူလို့ ခေါ်တယ် ၊ နင်က စိတ်မလှတော့ ငါ့ကို ရှိခိုး ၊ ဒါမှ ဆုပေးနိုင်မယ် ”

ရုပ်ဆိုးမသည် ထိုင်၍ ကန်တော့ရသည် ။ ထိုအခါ တွင်မှ ရုက္ခစိုးကြီးလည်း မချောလှ ကို ပေးသည့် ဆု အတိုင်း ပေးလိုက်လေသည် ။

ရုပ်ဆိုးမလည်း ဝမ်းသာရွှင်မြူးစွာ ရွာသို့ ပြန်ပြေးလာခဲ့လေ၏ ။

သို့သော် ဤအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောပြချေ ။

ဤသို့ နေကြ၍ တစ်နေ့သော အခါတွင် သူတို့ နေသော ရွာကလေးသို့ မြင်းစီး ခရီးသည် တစ်ဦး ရောက်ရှိလာလေသည် ။

ခရီးသည်နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ရသူကား ညောင်ပင် အောက်တွင် တံမြက်စည်း လှဲလျက်ရှိသော မချောလှပင် ဖြစ်ပေ၏ ။

ခရီးသည် ယောက်ျားပျိုသည် နေပူဒဏ်မှ အကာအကွယ် ရရန် ညောင်ပင်၏ အရိပ်သို့ ဝင်ရောက် လာလေသည် ။ ထို့နောက် ညောင်ပင်အောက်တွင် တွေ့ရသော မချောလှနှင့် စကားလက်ဆုံကျသည် ။

ခရီးသည်က သူသည် တိုင်းပြည်တစ်ပြည်မှ မင်း သားလေး ဖြစ်ကြောင်း ၊ ခမည်းတော် နတ်ရွာစံ၍ နန်း တက်ရတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ၊ ယခု ကြင်ရာတော် ရှာဖွေရန်လာကြောင်းနှင့် ပြောပြသည် ။

ထိုသို့ ပြောပြပြီးလျှင် မချောလှ၏ လက်ကလေးကို ကိုင်၍ မိမိ၏ မေတ္တာကို လက်ခံပြီး နေပြည်တော်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် ပြောလေသည် ။

မချောလှသည်လည်း မင်းသားလေးကို မေတ္တာရှိ သဖြင့် မိဘများထံ ခွင့်ပန်ကာ မင်းသားလေးနှင့် လိုက်သွားလေတော့သည် ။

နန်းတော်သို့ ရောက်၍ နှစ်ရက်မြောက်သောနေ့ နံနက်တွင် ရုပ်ဆိုးမသည် မချောလှ ရှိသော နန်းတော်သို့ ရောက်လာလေ၏ ။ မချောလှသည်လည်း သူငယ်ချင်း ချစ်ကို တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်လျက်ရှိသည် ။ နောက် ငါးရက်မြောက်သောနေ့၌ လက်ထပ်ပွဲကြီး ကျင်းပမည့် အကြောင်းကိုလည်း ပြောပြ၏ ။ ရုပ်ဆိုးမနှင့် မင်းသားလေး ကိုလည်း အသိဖွဲ့ပေးလေသည် ။

ရုပ်ဆိုးမသည် မချောလှ အပေါ်တွင် မနာလိုနေသည် ဖြစ်သဖြင့် မင်းသားလေး နှင့် မချောလှတို့ ကွဲကွာရေးကို တွေးနေသည် ။ တစ်ချိန်တွင် မချောလှ လက်ထပ်မည့်နေ့တွင် ဝတ်မည့် အဝတ်များကို ပြရန်သွားယူ၏ ။ ထိုအခါတွင် နှစ်ယောက်ထဲ ရှိသဖြင့် ရုပ်ဆိုးမကား နက်ဖြန်တွင် လက်ထပ်ပွဲအကြို ပျော်ပွဲကြီး ဆင်ယင်သင့်ကြောင်း ၊ မချောလှ၏ မိဘများကိုပါ ခေါ်သင့်ကြောင်း အကြံပေးရာ မင်းသားလေးက လက်ခံလိုက်မိလေသည် ။ ရုပ်ဆိုးမလည်း မချောလှ၏ မိဘများကို အကြောင်းကြားပေးမည်ဟု ပြောကာ ရွာသို့ ပြန်သွားလေ၏ ။

နောက်နေ့သည်ကား မချောလှ နန်းတော် ရောက်၍ သုံးရက်မြောက်သော နေ့ပင် ဖြစ်သည် ။

သို့သော် နန်းတော်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကြီး ဖြစ်၍ ဆူညံသံတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏ ။ မချောလှ သည်လည်း ရုက္ခစိုးကြီးထံ သွားရန် မေ့လျော့သွားရှာလေ တော့သည် ။

ညနေ စောစောပိုင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရုတ်တရက်ပင် မင်းသားလေးသည် မချောလှကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ချေ ။ သူစိမ်းတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ရုံမျှ မက မေတ္တာလည်း မရှိတော့ချေ ။

မည်သူ ပြော၍မှ မရ ။ ဦးခေါင်းကိုသာ တွင်တွင် ခါရမ်း၍ မချောလှ ကို သူ မသိဖူးကြောင်းနှင့် ငြင်းဆန်လျက်ရှိလေသည် ။ မင်းသားလေးက မမှတ်မိသဖြင့် မချောလှကို နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားရန် နှင်ထုတ်လိုက်လေသည် ။

သနားဖွယ်ကောင်းသော မချောလှလေး ခမျာမှာ မသွားတတ် မလာတတ်နှင့် ခြေဦးတည့်ရာ လျှောက်ခဲ့လေရာ တောနက်ကြီး ထဲသို့ ရောက်လာလေတော့သည် ။ 

တောကြီး၏ တစ်နေရာတွင် ကွက်လပ်ကြီး၌ မြက်ကလေးများ ပေါက်၍ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ကို တွေ့ရလေသည် ။ မြက်ခင်းပြင်၏ ဘေးပတ်လည် နှုတ်ခမ်းစပ်နေရာများတွင် ပေါက်နေသော ပန်းပင်များ၌ လှပရောင်စုံပန်းပွင့်ကလေးများကို နေရာအနှံ့အပြား တွေ့မြင်ရသည် ။ ပန်းမျိုးစုံတို့မှ မွှေးကြိုင်သော ပန်းရနံ့ကလေး များကို ရှူရှိုက်ရသည်မှာ အမောပြေရတော့၏ ။

မြက်ခင်းပြင်၏ အလယ်ကောင်လောက်တွင် ဝင်ခါနီးနေရောင် ကျရောက်နေ၏ ။

ထိုနေရောင်ခြည်နွေးနွေးကလေးတွင် များပြားလှစွာ သော ပန်းဝတ်မှုန် နတ်သမီးနတ်သားလေးများသည် လက်ချင်းဆက်ကာ ဝိုင်းဖွဲ့၍ ပျော်ရွှင်စွာ ကခုန်နေကြသည် ။ အကဝိုင်းများမှာ လေးဝိုင်း ငါးဝိုင်းခန့်ရှိ၏ ။ သေးငယ်သာယာသော အသံကလေးများနှင့် တေးသီချင်းများကို ဟစ်ကြွေးသီဆိုရင်း ပတ်ချာလည် ဝိုင်း၍ ကခုန်ကြသည် ။

ပန်းဝတ်မှုန်နတ်ကလေးများသည် မချောလှ ကို မြင် သောအခါ ကခုန်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ကြပြီး မချောလှ နားသို့ ဝိုင်းဝန်းလာကြလေ၏ ။ သူတို့၏ အရပ်ကလေးများသည် တံတောင်လောက်သာ ရှိကြသည် ။

“ အို .. မိန်းကလေး ဘာကြောင့် မျက်နှာမသာယာ ပါသလဲ ”

“ ပန်းဝတ်မှုန် နတ်ကလေးတွေလားကွယ် ၊ မချောလှ ထမင်းဆာလာပါပြီ ”

ဤတွင် ပန်းဝတ်မှုန် နတ်ဘုရင်မက …

“ သနားစရာ ကောင်းပါတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့မှာ ကျွေးစရာ မရှိဘူး ၊ ကျွန်မတို့က ပန်းဝတ်ရည် ပန်းဝတ်မှုန်တွေကိုသာ စားသောက်ကြတာမို့ ကျွေးစရာ မရှိပါဘူး ၊ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ကို ဆက်သွားရင် တောင်ပို့ကြီးတစ်ခု တွေ့ပါလိမ့်မယ် ။ အဲဒါ အမှန်က မြေဘုတ်ဘီလူးကြီးပဲ ၊ သူက သဘောကောင်းပါတယ် ။ သူက အသားလည်း စားတယ် ၊ ထမင်းလည်း စားတယ် ။ ဒီတော့ မချောလှ အတွက် စားစရာ ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ် ”

“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပန်းဝတ်မှုန် နတ်သမီးလေးရယ် ”

မချောလှသည် ရှေ့သို့ဆက်လက်၍ ခရီးထွက်လာခဲ့၏ ။

မှောင်လု မှောင်ခင် အချိန်တွင် တောင်ပို့ကြီးကို မြင်ရတော့၏ ။

“ မြေဘုတ်ဘီလူးကြီး မြေဘုတ်ဘီလူးကြီး ”

မချောလှက ခပ်ကျယ်ကျယ်လေး ခေါ်လိုက်သည် ။ မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် ကိုယ်ကို ခါလိုက်ရာ မြေကြီးမြေမှုန့်များ ကြွေကျကုန်ပြီး ဘီလူးကြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပေါ်ပေါက်လာလေ၏ ။

မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် မချောလှကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားသည် ။

“ မင်း .. မင်း ဘာသတ္တဝါလဲ ”

“ ကျွန်မ လူပါ ”

“ ဟင် လူတွေဟာ အရုပ်ဆိုးလှချည်လား ကရို့ ၊ ကဲ .. ဆိုပါဦး ၊ ဘာကိစ္စ ”

မချောလှသည် မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးကို အကျိုးအကြောင်း အကုန်ပြောပြ၏ ။ မချောလှ၏ အကြောင်းကို ကြားရသောအခါ မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးမှာ မချောလှကို သနားသွားလေသည် ။

“ ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ မချောလှရယ် ၊ ကဲ ကောင်းပြီလေ ၊ ကျုပ်ကလည်း မြေဖုတ်ဘီးလူး ရှင်ဘုရင် ဆိုပေမယ့် လူပျိုကြီး ဆိုတော့ ထမင်းကောင်းကောင်းချက်တာ မစားရပါဘူး ။ ဒီတော့ မင်းက ကျုပ်ဆီမှာ ထမင်းဟင်း ချက်ပေါ့ ၊ ကျုပ် ကြိုက်အောင် ချက်ပြုတ်ကျွေးနိုင်ရင် ပျော် သလောက်နေပါ ။ ကဲ .. အခုလည်း ထမင်းစားပါဦး ”

မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် မြေကြီးကို ဖနောင့်နှင့် ပေါက်လိုက်ရာ မြေကြီးထဲမှ နန်းတော်ကြီးသည် မြေပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည် ။

ကျောက်မျက်ရတနာ မျိုးစုံဖြင့် အရောင်စုံ တလက်လက်ထွက်ကာ လှပသည် ။ ကျောက်မျက်ရတနာတို့၏ အရောင်ကြောင့် လင်းထိန်နေ၏ ။ နန်းတော်ကြီး ထဲတွင် သွားလာလုပ်ကိုင်နေကြသူများကား လိပ်ပြာနတ်ကလေးများ ဖြစ်ကြသည် ။

သူတို့သည် ခြောက်လက်မခန့် ရှိသော လူငယ်လေးများ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိကြ၏ ။ အသားအရေ အလွန်နူးညံ့ သည် ။ သူတို့၏ ကျောတွင် နူးညံ့ပါးလွှာပြီး လှပသော အဆင်အသွေး အမျိုးမျိုးရှိသည့် တောင်ပံကလေးများ ပါရှိလေသည် ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မြေပေါ်တွင်လည်း လမ်းလျှောက်နိုင်ကြ၏ ။ လေထဲတွင်လည်း လူးလာပျံသန်းနိုင်ကြလေသည် ။

မချောလှသည် မြေဖုတ်ဘီလူးကြီး၏ နန်းတော်တွင် နေထိုင်ရသည့် အတွက် ကျေးဇူးတင်လှ၏ ။ သို့သော် ရက်စက်စိမ်းကားသော မင်းသားလေးကြောင့် စိတ်မပျော်ရွှင်ချေ ။

မြေဖုတ်ဘီးလူးကြီးသည်လည်း မချောလှ၏ အချက်အပြုတ် ကောင်းမွန်မှုကြောင့် ကျေးဇူးတင်၏ ။ သို့သော် မှိုင်တွေနေတတ်သော မချောလှ အတွက် စိတ်မကောင်းချေ ။

“ မချောလှ ၊ မလှတဲ့ အထဲ မဲ့ပြသလို ဖြစ်နေပါပြီ ။ မင်းမျက်နှာကို အဲဒီလို မှိုင်နေရင် ငါကြောက်ကြောက်လာတယ် ၊ ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ပြောပါ ” 

“ မင်းသားလေး သတိရအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် လုပ်ပေးပါ ”

“ ကောင်းပြီ ၊ ငါကြံစည်ဦးမယ် ”

မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် တစ်ယောက်တည်း ထိုင် စဉ်းစား၏ ။ စဉ်စား၍ မရချေ ။ ထို့ကြောင့် မြေဖုတ် အမတ်ကြီး တစ်ယောက်ကို ခေါ်၍ တိုင်ပင်သည် ။

“ အမတ်ကြီး ၊ မေ့တဲ့ လူကို သတိရအောင် ဘယ်လို လုပ်ရသလဲ ”

“ နှာနှပ် ပေးရပါတယ် ဘုရား ”

“ အင်း … ကောင်းလေစွ ၊ ဒါကြောင့်လည်း ပညာရှိ အမတ်ကြီး ဖြစ်ပေတာပဲ ”

မြေဖုတ်ဘီလူးမင်းကြီးသည် နှာဘူးကလေး ယူကာ မြေလျှိုး၍ သွားလေတော့သည် ။

မင်းသားလေးသည် နန်းတော်ထဲရှိ သလွန်ပေါ်၌ ထိုင်နေရာမှ ကြေးမုံပြင်ဟု ခေါ်သည့် မှန်ကို ကြည့်ရန် ထသွားလေ၏ ။ ထိုခဏတွင် သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် မြေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေ၏ ။ သို့သော် မင်းသားလေး၏ ကျောဘက်က ဖြစ်နေသဖြင့် မင်းသားလေးက မမြင်ဘဲ ဆက်၍ လျှောက်သွား၏ ။

“ ဟာ .. မဖြစ်သေးပါဘူး ။ သူ့ရှေ့က ပေါ်မှ ဖြစ်မယ် ” 

ဤသို့ပြော၍ မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် မြေကြီးထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြန်လေ၏ ။

မင်းသားလေးသည် ဘောင်နှင့်တကွ ထောင်ထားသော ကြေးမုံပြင်ကြီး ရှေ့တွင် ရပ်၍ အလှပြင်လိုက်သည် ။

ထိုအချိန်တွင် မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် မင်းသားလေး၏ အရှေ့ဘက်ဆီမှ ဘွားခနဲ ထိုးထွက်လာလေ၏ ။ သို့သော် သူနှင့် မင်းသားလေး အကြားတွင် ထောင်နေသော ကြေးမုံပြင်ကြီး ခံနေသဖြင့် မင်းသားလေးက သူ့ကို မတွေ့မြင်ရပြန်ချေ ။

“ ဟယ် .. ဒုက္ခပါပဲနော် ”

မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် မြေထဲ ပြန်ဝင်သွားရပြန်လေ၏ ။ ထို့နောက်တွင်မှ မင်းသားလေး၏ ကျောဘက် နားဆီမှ ပြန်ပေါ်လာလေသည် ။ မင်းသားလေးသည် ကြေးမုံပြင်ထဲတွင် မြင်သဖြင့် ချာခနဲနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏ ။

“ အသင်က ဘယ်တုန်းက နောက်က လာပြီး ထိုင်နေတာလဲ ၊ အခု မတ်တတ်ရပ်လိုက်မှ ကျွန်တော် မြင်တယ် ”

“ ဟာ .. လာထိုင်နေတာ မဟုတ်ဘူး ၊ မြေကြီးထဲက ထွက်လာတာ ”

“ မြေကြီးထဲက ထွက်လာတာ ဆိုရင်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်တွေ ပေနေရမှာပေါ့ ၊ မယုံပါဘူးဗျာ ”

“ ဟာ .. ဒုက္ခပါပဲ ၊ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ ၊ စကား မများနဲ့ ၊ ဒါကိုရှူ … ဒါကိုရှူ ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် နှာဘူးကို ဖွင့်၍ မင်းသားလေး၏ နှာခေါင်းနားသို့ အတင်း ကပ်ပေး၏ ။ မင်းသားလေးက ကိုယ်ကို နောက်သို့ ယို့သည် ။ ဘီလူးကြီးက အတင်းပင် ဘူးကို နှာခေါင်းဝ နားသို့ နင်းကန်လိုက်ကပ်၏ ။

“ ဘာလဲဗျ ...ဘယ်လိုလဲဗျ .. ဘယ့်နှယ်ဟာ ... ဘာ ဟတ် .. ချိုး ... ဟတ်ချိုး ၊ အို ဒုက္ခ .. ဟတ် .. ဟတ်ချိုး .. ဟာ .. ဗျာ ... ဟတ်ချူး ...”

မင်းသားလေး တချေထဲ ချေနေမှ မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် လက်ကို ပြန်ရုပ် လိုက်သည် ။

နှာချေ ရပ်သွားမှ မင်းသားလေးသည် နှာရည်များ ၊ ချွေးများကို သုတ်ပစ်ရလေသည် ။ မြေဖုတ်ဘီလူးကြီး ရွှင်ပြုံးစွာ မေးလိုက်၏ ။

“ ဘယ့်နှယ် … တော်တော် ပေါ့သွားသလား ”

“ ဘယ်သူက ဇက်ကြောတက်တယ် ပြောလို့တုန်းဗျ ”

“ အို … ယောင်လို့ပါ ၊ သတိရပြီလား ” 

“ ကျွန်တော် သတိမေ့နေတာမှ မဟုတ်တာ ” 

“ မဟုတ်ပါဘူးလေ ၊ မချောလှ မချောလှ ” 

“ ဘယ်က မချောလှလဲ ”

“ မင်းရဲ့ချစ်သူ မချောလှလေ ”

“ ဘယ်သူက ချစ်တာလဲ .. ၊ ဘာကို ခြစ်သလဲ ၊ အုန်းသီးကို ခြစ်သလား ”

“ ဟာ .. ဘယ်က အုန်းသီးခြစ်ရမှာလဲ ၊ တယ် မင်းမျက်နှာကြီးကို ငါ လက်နဲ့ ကုတ်ခြစ်လိုက်ပြန်တော့ မယ် ”

ဘီလူးကြီးက စိတ်မရှည်တော့ ။ မင်းသားလေး ကလည်း သတိမရ ။ နောက်ဆုံးတွင် ဘီလူးကြီးသည် လက်လျှော့ကာ မြေထဲသို့ ပြန်၍ လျှိုးဝင်ခဲ့ရလေတော့သည် ။

“ မချောလှရေ … မရဘူး ၊ နှာနှပ်တာတောင် သတိမရဘူး ” 

မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးက မချောလှဆီ ပြန်ရောက်သောအခါ ပြောပြလိုက်လေ၏ ။

“ အို .. သတိလစ်ပြီး မေ့မျောနေတာမှ မဟုတ်တာ ၊ နှာနှပ်လို့ ရပါ့မလား ”

“ ဒါနဲ့များ ဟိုအမတ်စုတ်က ငါ့ကို အရူးလုပ်တယ် ” 

“ ထားပါဦးလေ ၊ ဒီပုလဲပုတီးလေးကို ပြကြည့်ပါဦး ၊ သူ သတိရချင် ရလာမှာပါ ”

မချောလှက သူ့ လည်တိုင်တွင် ဆွဲထားသော မင်းသားလေး ပေးထားသည့် ပုလဲပုတီးကို ဖြုတ်၍ ပေးလိုက်သည် ။

“ ကောင်းပြီ ၊ ငါ သွားကြည့်ဦးမယ် ”

မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် မြေလျှိုးသွားပြီးလျှင် မင်း သားလေး၏ အရှေ့နားသို့ ရည်မှန်းပြီး ထွက်လိုက်လေ၏ ။

မင်းသားလေးမှာ လေသာဆောင်သို့ အသွားတွင် သူ့ရှေ့နားက ကပ်၍ မြေဖုတ်ဘီလူးကြီး ထွက်လာရာ ဘီလူးကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ခလုတ်တိုက်၍ မင်းသားလေး လဲကျလေသည် ။

မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးလည်း ကမန်းကတန်း မတ်တတ်ရပ်၍ နောက်စေ့ကို လက်နှင့် ပွတ်နေသည် ။ မင်း သားလေးလည်း လဲကျရာက ပြန်ထလိုက်လေသည် ။

“ လာပြန်ပြီလား ၊ ခင်ဗျား ခဏခဏ ဒုက္ခလာပေးတာပဲ ”

ဘီလူးကြီးသည် မင်းသားလေး၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ပုလဲပုတီးလေးကို တွဲလောင်းကိုင်၍ လှုပ်ပြလိုက်၏ ။

“ မင်း .. ဒါလေးကို မှတ်မိသလား ” 

“ ဒါကို ခင်ဗျား ဘယ်က ကောက်ရသလဲ ” 

“ ဖွတ် .. ဒါ ကောက်ရတာ မဟုတ်ဘူး ”

“ ဒါဖြင့် ခင်ဗျား ခိုးလာတာ ”

“ အလယ်လယ် မလုပ်ပါနဲ့လေ ၊ ဒါကို ဘယ်သူ ဆွဲထားသလဲ စဉ်းစားစမ်းပါ ”

မင်းသားလေးလည်း စဉ်းစားနေပြီးမှ ဝမ်းသာအားရ ပြန်ပြောလေသည် ။

“ ဟာ သတိရပြီ ၊ ဒါကို ပန်းသည်ကြီး ဒေါ်ဘုမ ဆွဲထားတာပဲ ဟုတ်တာပေါ့ ”

“ ဟုတ်မယ် ဟုတ်မယ် အားကြီးဟုတ်မယ် ၊ တော် ကွာ ၊ ငါ ပြန်လိုက်ဦးမယ် ၊ မင်း သတိမရသေးဘူး ”

မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် ပြန်သွားပြီးလျှင် နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရန် မချောလှကို တိုက်တွန်းလေ၏ ။

မင်းသားလေးမှာလည်း ကြင်ရာတော်ရှာရန် အရေးက ရှိသေးသဖြင့် ခရီးထွက်ရာ ရုပ်ဆိုးမနှင့် တွေ့သွားလေ၏ ။ မင်းသားလေးသည် ရုပ်ဆိုးမကို ယခင်က မြင်ခဲ့ဖူးကြောင်း မမှတ်မိချေ ။ ရုပ်ဆိုးမကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း သဘောကျသွားသဖြင့် မိဘများထံ ခွင့်ပန်ကာ နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့လေ၏ ။

ရုပ်ဆိုးမသည် သူ့အလှည့်တွင် သုံးရက်မြောက်နေ့ကို သတိမမေ့အောင် အထူးဂရုစိုက်၏ ။

မချောလှမှာ နေ့စဉ်ပင် မင်းသားလေးကို အောက်မေ့လွမ်းဆွတ်နေသည် ။ တစ်နေ့တွင် အကြံတစ်ခု ရသဖြင့် မြေဖုတ်ဘီလူးမင်းသားထံ ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံ၏ ။

မြေဖုတ်ဘီလူးမင်းသားကြီးသည် လိပ်ပြာနတ်သမီးကလေးများ ယိမ်းထွက် နေသည်ကို ကြည့်ရှုနေ၏ ။ 

“ ဆိုစမ်း မချောလှ ၊ ဘာကိစ္စလဲ ”

“ ကျွန်မရဲ့ ဟောဒီ လက်ကလေးကို ဖြတ်ယူသွားပြီး မင်းသားလေးကို ပြပါ ။ ဒီလက်ဟာ သူနဲ့ တွေ့တဲ့ နေ့က သူ ဆွဲကိုင်ခဲ့တာမို့ သတိရကောင်းရပါလိမ့်မယ် ”

ပထမသော် ဘီလူးကြီး သဘောမတူချေ ။ သို့သော် မင်းသားလေး သတိရကောင်းရမည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် မချောလှ၏ လက်ကလေးကို လက်ကောက်ဝက် အောက်ဘက် လက်တစ်ဝါးခန့် ဆီမှ ဖြတ်ယူလိုက်၏ ။ သူ့တန်ခိုးဖြင့် ဖြတ်သဖြင့် နာကျင်လှခြင်းတော့ မရှိချေ ။

ဘီလူးမင်းသားကြီးခမျာ စေတမန် အလုပ်ဖြင့် မြေလျှိုးရပြန်လေတော့သည် ။

ရုပ်ဆိုးမသည် တတိယမြောက်နေ့ ဖြစ်၍ မင်းသားလေးထံ အခစားဝင်သည် ။ လက်ထပ်ပွဲ မလုပ်ရသေး သဖြင့် မင်းသားလေးက သလွန်ပေါ်၌ ထိုင်၏ ။ ရုပ်ဆိုးမက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရသည် ။ ရုက္ခစိုးထံ သွားလိုကြောင်း ခွင့်ပန်ရန် ခစားခြင်းဖြစ်၏ ။

ထိုခဏတွင် မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးသည် မြေထဲမှ ထွက်လိုက်၏ ။ ခါတိုင်းကဲ့သို့ပင် အေးအေးသက်သာပင် ထွက်၏ ။

သို့သော် ... အပေါ်မှ ရုပ်ဆိုးမဝဝကြီးက ထိုင်နေသဖြင့် သူ့ဦးခေါင်းမှာ ရုပ်ဆိုးမ၏ တင်ပါးကြီးနှင့် ဒုန်ခနဲ တိုက်ပြီး ပြန်နစ်သွား၏ ။ နောက်တစ်ချီတွင် ခပ်ပြင်းပြင်းကလေး ထွက်လိုက်၏ ။

မရပါ ။ ဒုန်ခနဲ မြည်၍ ပြန်နစ်သွားပြန်၏ ။ စိတ်တိုချင်လာပေပြီ ။ မြေအောက်နက်နက်သို့ ဆင်း၍ အရှိန်ယူ၏ ။ ထို့နောက် အားရပါးရ အရှိန်နှင့် ပစ်ထွက်လိုက်လေရာ ရုပ်ဆိုးမမှာ သူ့ကုပ်ပေါ်မှ ခွလျက်ကြီးပါသွားလေ၏ ။

ရုပ်ဆိုးမက လိမ့်ကျမှာ ကြောက်၍ သူ့ဆံပင်တွေကို ဆုပ်ဆွဲ၏ ။

“ အာ .. နာတယ်လေ ၊ နာတယ်ဟ .. ”

“ နာရင် ပြန်ချပေး ”

မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးက ထိုင်ပေးလိုက်မှ ရုပ်ဆိုးမ လည်း မြေပေါ် ပြန်ဆင်းနိုင်လေသည် ။ ဘီလူးကြီးသည် ဒေါပွပွနှင့် ရန်တွေ့ ရန် လှည့်ကြည့်လိုက်၏ ။ ရုပ်ဆိုးမကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားတော့သည် ။

“ အလို .. မင်း ဘာသတ္တဝါလဲ ”

“ လူပေါ့ရှင့် ”

“ အောင်မယ်လေး .. လူထဲမှာလည်း လှတာတွေ ရှိပါလား ”

ဘီလူးကြီးမှာ သူ့လို အရုပ်ဆိုးသူကို တွေ့သော် လှပသည်ဟု ထင်မိလေသည် ။

ဤတွင် မင်းသားလေးက မေးလိုက်၏ ။

“ ခင်ဗျား ဘာလာရှုပ်ပြန်သလဲ ”

“ ဪ … ဒါလေး ကြည့်ပါဦး ၊ ဘယ်သူ့ လက်လဲ ” 

မင်းသားလေးက မမှတ်မိချေ ။

သို့သော် ရုပ်ဆိုးမသည် လက်ကောက်ဝတ်ဆီမှ အနာရွတ်ကလေးကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းမှတ်မိ၏ ။ မိမိ အပေါ် စေတနာ အပြည့်အဝနှင့် လက်ကို အနာခံ၍ လက်ကောက် ဖြတ်ပေးခဲ့သော မချောလှ ။ မိမိက ယုတ်မာစွာနှင့် ဒုက္ခဖြစ်အောင် အလုပ်ခံရသော မချောလှ ။

မချောလှ၏ လက်ကလေးသည် သူ့ကို သနားစဖွယ် ကြည့်နေသည်ဟု ထင်မိသည် ။

ရုပ်ဆိုးမသည် လက်ကလေးကို ဆွဲယူ၍ ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ပိုက်ထားလိုက်လေ၏ ။ ထို့နောက် ငိုကြွေးလိုက်လေ တော့သည် ။

မိမိ၏ အမှားကို သတိရသည် ဖြစ်သောကြောင့် အားလုံးကို ဖွင့်၍ ပြောလိုက်၏ ။ မင်းသားလေးကမူ မယုံတစ်ဝက် ယုံတစ်ဝက် ဖြစ်နေသည် ။

နောက်ဆုံးတွင် မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးက မချောလှကို ပြန်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူ့တန်ခိုးနှင့် လက်ကို ပြန်ဆက်ပေးပြီးလျှင် သူတို့ လေးယောက်သားသည် ရုက္ခစိုးရှိရာ ညောင်ပင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြလေ၏ ။

“ ရုက္ခစိုးကြီး .. ရုက္ခစိုးကြီး ”

ညောင်ပင်အောက် ရောက်သောအခါ မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးက အော်ခေါ်လိုက်၏ ။

ဘာသံမှ ပြန်မကြားရချေ ။

“ တယ်လေ .. ဒီရုက္ခစိုးကလည်း ဘယ်သွားသေနေမှန်း မသိဘူး ”

မြေဖုတ်ဘီလူးကြီးက စိတ်တိုတိုနှင့် ပြောလိုက်၏ ။ 

“ မင့်အဖေက ဒီမှာလေကွာ ”

အားလုံးမှာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြရ၏ ။

ရုက္ခစိုးကြီးသည် သူတို့ နောက်က ကမူလေးပေါ် တွင် ထိုင်နေသည် ။ ထို့ကြောင့် အားလုံး ပြန်လှည့်လိုက်ကြရသည် ။

“ ခင်ဗျားကို ဒီဘက်က ခေါ်တာ ၊ ဘာဖြစ်လို့ နောက်က ပေါ်လာရတာလဲဗျ ”

“ ဟ ငါ့ဘာသာ ငါ ဘယ်ကပေါ်ပေါ် မင့် အလုပ်လားကွ ၊ လိုရင်းကိစ္စကိုသာ ပြောကွာ ၊ ပြောပြီး မြန်မြန် ပြန်ကြ ၊ ငါ ဒန်းစီးရဦးမယ် ၊ မင်းတို့ ရှိရင် ရှက်တယ်ကွ ”

မြေဖုတ်ဘီလူးမင်းသားက အကျိုးအကြောင်း အားလုံး ပြောပြလိုက်လေသည် ။ ဤတွင် ရုက္ခစိုးနတ်က ပြန်၍ လက်ဝါးနှင့် သပ်ပြီး ဖြေလိုက်သဖြင့် မင်းသားလေးသည် သတိပြန်ရလာတော့၏ ။

မချောလှ နှင့် ရုပ်ဆိုးမတို့သည် အနီးအနားမှ ပန်းများဖြင့် ရုက္ခစိုးနတ်ကို ပူဇော်ကြသည် ။ ထို့နောက် မချောလှသည် လူမင်းသားကလေးနှင့် လိုက်ပါသွား၏ ။ ရုပ်ဆိုးမသည် ဘီလူးမင်းသားနှင့် လိုက်ပါသွားသည် ။

ရုက္ခစိုးကြီးကား အားရပါးရ ဒန်းစီး ၏နေလေတော့သတည်း ။

〇 ကြပ်ကလေး

📖 ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဟာသပုံပြင်များပေါင်းချုပ် ( ပထမတွဲ ) 

ဒီလုံးလေး

 

❝ ဒီလုံးလေး ❞
     ( ပုံပြင် )

ရှေးသရောအခါ တောင်ခြေ တစ်ခုရှိ ရွာတစ်ရွာ၌ ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက်ရှိ၏ ။ သူတို့သည် ကလေး ရလိုလှသဖြင့် “ ဒီလုံးလေးလောက် သေးချင် သေးပါစေ ၊ တို့များမှာ ကလေး တစ်ယောက်လောက်များ ရှိမယ်ဆိုရင် သိပ်ပျော်မှာပဲ ” ဟု ပြောလေ့ရှိ၏ ။ နောက်များ မကြာမီ မယား သည် သားကလေး တစ်ယောက်မွေး၏ ။ ကလေးမှာ ဒီလုံး ထက် မကြီးချေ ။ အမှန်တကယ်ပင် ဒီလုံးထက် မကြီးပေ ။ လင်မယား နှစ်ယောက်စလုံးပင် အလွန် ပျော်ရွှင်ကြ၏ ။ ကလေး ကိုလည်း ဒီလုံး ဟူ၍ပင် နာမည် မှည့်ကြသည် ။

တစ်နှစ် ၊ နှစ်နှစ် ၊ ထို့နောက် နှစ်အတန် ကြာသည့်တိုင် ကလေး မှာကား လုံးဝ ကြီးထွား မလာပေ ။ တစ်နေ့တွင် အဖေသည် “ ဒီလုံး အဖေဖြင့် ပျော်နိုင်စရာ အကြောင်းကို မရှိဘူး ၊ မင်းလို ကလေးကို ကြီးထွားလာအောင် ဘယ်လိုနည်းကောင်းနဲ့ ကြိုးစားရပါ့မလဲ ” ဟု ပြော၏ ။ အမေ ကလည်း “ သားရယ် ၊ မင်းမှာ နည်းနည်းလေးမှ ထွားမလာဘူး ၊ အမေလည်း မင်းအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး ” ဟု ပြော၏ ။

“ အဖေနဲ့ အမေ လုံးဝ စိတ်မကောင်း မဖြစ်ကြပါနဲ့ ၊ ကျွန်တော့် ပုံပန်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့ ၊ တခြား လူတွေ လုပ်နိုင်သလို ကျွန်တော်လည်း လုပ်မယ် ” ဟု ဒီလုံး က ပြန်ပြော၏ ။

ဒီလုံးသည် နေ့စဉ် အလွန် ပင်ပန်းခံ၍ ဂရုတစိုက် အလုပ်လုပ်၏ ။ သူ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန် သန်စွမ်းကျန်းမာလေသည် ။ သူသည် အလုပ်မျိုးစုံ လုပ်တတ်အောင် သင်၏ ။ မြည်းကို ဘယ်လို မောင်း၍ လယ်ကို ဘယ်လို ထွန်ရမည်ကို သိ၏ ။ ထင်းခွေရာတွင် အခြား မည်သူ့ထက် မဆို ပိုရအောင် ခွေနိုင်သည် ။ အကြောင်းမှာ ဒီလုံးသည် အိမ်ခေါင်မိုးလောက် မြင့်အောင် ခုန်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အပြင် အခြားလူများ မတက်ရဲသည့် အမြင့် ကိုလည်း တက်ဝံ့၏ ။ အိမ်နီးချင်း အားလုံးကပင် သူ့ကို ချီးမွမ်းကြသည် ။

“ ဒီလုံးလောက် သေးတာလည်း ဒီလုံးပဲ ရှိတယ် ၊ အလုပ်တော်တဲ့ နေရာမှာလည်း သူ့လောက် တော်တာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး ၊ မင်းတို့ မရှက်ဘူးလား ” ဟု ပြော၍ မကြာခဏ သူတို့ သားသမီးများကို ဆူပူ ဆုံးမတတ်၏ ။

သို့အတွက် ဒီလုံး၏ အဖေနှင့်အမေမှာ ပိုမို ဝမ်းသာလာရသည် ။

ဒီလုံးသည် အလုပ် ကြိုးစားရုံသာမက ပါးလည်းပါးနပ်လှ၏ ။ တစ်နှစ်တွင် ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မိုးခေါင်သဖြင့် တစ်ရွာလုံး စပါးတစ်စေ့မျှ မရကြချေ ။ ရွာသားများ အတွက် စားစရာမရှိ ဖြစ်နေသော်လည်း မြို့တော်မှ အရာရှိကြီးများသည် ခါတိုင်းကဲ့သို့ပင် သီးနှံဖြင့် ပေးရသည့် အခွန် အကောက်များ ကောက်ရန် လာကြလေသည် ။

သို့ရာတွင် ရွာသားများသည် အခွန် မပေးဆောင်နိုင်သဖြင့် တရားသူကြီးက အမိန့်ထုတ်ပြန်၍ သူတို့၏ နွားနှင့် မြည်းများကို ဘုရင့်ဘဏ္ဍာ အဖြစ် သိမ်းလေသည် ။ အသိမ်းခံရသော တိရစ္ဆာန်များ မရှိလျှင် လယ်သမားများသည် လာမည့် မိုးကျတွင် လယ်လုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ ။ အားလုံး အလွန် စိတ်ပျက်ကြ၏ ။ သို့ရာတွင် ဒီလုံးက “ စိတ်မပျက်ကြပါနဲ့ ၊ ကျွန်တော် အကြံ တစ်ခုရပြီ ” ဟု ပြောလေသည် ။ သူ့ကို မယုံကြည်သော ရွာသား အချို့က “ အကောင်သေးသေး လေမထွားနဲ့ ” ဟု လှမ်းဟောက်ကြသည် ။ ဒီလုံးသည် သူတို့နှင့် ဖက်ပြိုင် ငြင်းခုံ မနေတော့ဘဲ “ ကောင်းပြီ ၊ ခင်ဗျားတို့ စောင့်သာ ကြည့်နေကြ ” ဟူ၍ ပြန်ပြော၏ ။

ထိုညနေတွင် “ ဒီလုံး ” သည် တရားသူကြီး သိမ်းထားသည့် မြင်းဇောင်းသို့ ပြေးသွားလေသည် ။ တစ်ချက်တည်း ခုန်ကာ ခြံစည်းရိုးကို ကျော်လိုက်၏ ။ ထို့နောက် အစောင့်များ အိပ်မောကျသည့် တိုင်အောင် ပုန်းအောင်းကာ စောင့်နေ၏ ။ အစောင့်များ အိပ်ပျော်သောအခါ သူသည် မြည်းတစ်ကောင်ကို ကြိုးဖြေလွှတ်ပြီး မြည်း၏ နားရွက်ထဲ ခုန်ဝင်လိုက်ကာ အော်လေ တော့၏ ။ အော်သံကြောင့် အစောင့်များ နိုးလာပြီးလျှင် အလန့်တကြားပင် “ မြည်းသူခိုးဗျို့ မြည်းသူခိုး ” ဟု ဟစ်ကြသည် ။ လျင်မြန်စွာ ဓားလှံများကို ကောက်ကိုင်ကာ နေရာအနှံ့ ရှာဖွေကြ၏ ။ ထပ်ခါထပ်ခါ ရှာဖွေသော်လည်း သူခိုး တစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့နိုင်ဘဲ ရှိကြ၏ ။ သူတို့ ပြန်အိပ်ကြသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အော်သံသည် ထပ်မံပေါ်လာပြန်လေသည် ။ ခုန်ထကြပြီး အနီးတဝိုက်တွင် တဖန် ရှာဖွေပြန်သော်လည်း သူခိုးကို မတွေ့ရ ။ အချည်းအနှီးသာ ဖြစ်၏ ။ သန်းခေါင် မကျော်မချင်း ဤသို့ အော်သံ ပေါ်လာလိုက် ၊ ထရှာလိုက်နှင့် အစောင့်များမှာ အတော်မော နေကြတော့၏ ။ အစောင့်များ၏ ဗိုလ်လုပ်သူက ...

“ ကဲ ... တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီ ၊ ဒါကို ဂရုစိုက် မနေကြနဲ့တော့ ၊ အိပ်သာ အိပ်ကြစို့ရဲ့ ” ဟု ပြောပြီး ပြန်လှဲအိပ်လိုက်ကြ၏ ။ အလွန် မောပန်းနေသည့် အတွက် မကြာမီ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည် ။ ဤတွင်မှ ဒီလုံးသည် မြည်းနားရွက် ထဲမှ ခုန်ဆင်းလိုက်၏ ။ နောက် တံခါးကို ဖွင့်ပြီး တိရစ္ဆာန် အားလုံးကို ရွာသို့ ပြန်မောင်းယူသွားလေသည် ။

တိရစ္ဆာန်များကား လွတ်သွားပေပြီ ။ သို့သော် တရားသူကြီးမှာ အလွယ်တကူ အလျှော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ ။ ထို့ကြောင့် မိုးလင်းသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစောင့်များနှင့် အတူ လယ်သမားများကို ဖမ်းရန် ရွာသို့ သွားလေသည် ။ ရွာသားများ စုရုံးမိသော အခါ ဒီလုံး သည် ပရိသတ် ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး ...

“ တိရစ္ဆာန်တွေကို ကျုပ် ပြန်မောင်းလာတယ် ၊ ဒါကို ခင်ဗျားက ဘာလုပ်ချင်သလဲ ” ဟု ပြောလိုက်၏ ။

တရားသူကြီးသည် “ ကြိုးနဲ့ တုပ်လိုက်စမ်း ၊ ကြိုးနဲ့ တုပ်လိုက်စမ်း ” ဟု အော်ဟစ်လေသည် ။

အစောင့်များသည် သံကြိုးများကို ထုတ်လိုက်ပြီး “ ဒီလုံး ” ကို တုပ်နှောင်ရန် ကြိုးစားကြ၏ ။ သို့ရာတွင် ဒီလုံး သည် အလွန်သေးငယ်သောကြောင့် သံကြိုးများ ကြားမှ ခုန်ထွက်လိုက်နိုင်၏ ။ ထိုနေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ အစောင့်များကို ရယ်မောပြောင်လှောင်လေသည် ။

ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသဖြင့် အစောင့်များသည် သူ့ကို ဝိုင်းကြီးပတ်ပတ် လှည့်ကာ ပြေးနေကြ၏ ။ သို့သော် တရားသူကြီးမှာ ဉာဏ်ပါးသူဖြစ်၏ ။

“ ဒီလုံးကို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ထည့်ပြီး ဌာနချုပ်ကို ခေါ်ခဲ့ ” ဟု ပြောလေသည် ။ ခန်းမထဲတွင် ဟန်ကျပန်ကျ ထိုင်ချလိုက် ပြီးသောအခါ တရားသူကြီးသည် စားပွဲ စောင်းကို လက်သီးနှင့် ထုပြီး ...

“ ဒီကောင်လေးကို နာနာရိုက်စမ်း ” ဟု အော်၍ အမိန့်ပေးလေသည် ။

ဒီလုံးသည် ဟိုဘက် ခုန်လိုက် ဒီဘက် ခုန်လိုက်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းလေရာ အင်မတန် ဖျတ်လတ်လွန်းသဖြင့် အစောင့်များသည် သူ့ကို ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားကြ သော်လည်း ရိုက်မရပေ ။ တရားသူကြီးမှာ ဆွေ့ဆွေ့ခုန် အမျက်ဒေါသ ထွက်စွာဖြင့် ...

“ နောက်ထပ် တုတ်နဲ့ အစောင့်တွေ ထွက်ခဲ့စမ်း ” ဟု အော်ဟစ်လေသည် ။

ဤအမိန့်ပေးသံကို ကြားသောကြောင့် “ ဒီလုံး ” သည် ဟိုဟိုဒီဒီ ခုန်လွှားရှောင်တိမ်း ခြင်းကို ရပ်လိုက်၏ ။ တရားသူကြီး၏ မုတ်ဆိတ် ပေါ်သို့ တစ်ချက်တည်း ခုန်တက်လိုက်၏ ။ ထို့နောက် မုတ်ဆိတ်မွေးကို မြဲမြံစွာ ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ အဆက် မပြတ် ရှေ့တိုးနောက်ငင် ယီးလေးခို စီးလေတော့သည် ။ တရားသူကြီးသည် နာကျင်သဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ညည်းတွားနေရင်းမှ “ သူ့ကို လွင့်စဉ်သွားအောင် ထိုးလိုက်ကြစမ်း ၊ လွင့်သွား အောင်ထိုးကြစမ်း ” ဟု အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလေသည် ။

အစောင့်များလည်း ပြေးဝင်လာပြီး လက်သီးနှင့် ဝိုင်းထိုးကြ၏ ။ ဒီလုံး ကိုကား မထိ ။ တရားသူကြီး ကိုသာ ထိုးမိကြသဖြင့် တရားသူကြီး၏ သွားအားလုံး ကျွတ်ထွက်ကုန်လေတော့သည် ။ ခန်းမ အတွင်းရှိ လူအားလုံး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် တရားသူကြီးကို ပြုစုရန် ပြေးလာကြ၏ ။ ဒီလုံးသည် ပျော်ရွှင်စွာပင် အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်ကာ ထွက်သွားလေတော့သတည်း ။

( ဘာသာပြန် )

〇 မောင်မင်းဝေ
📖ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
     ၁၉၆၈ ၊ ဒီဇင်ဘာ

ဆားကို ချစ်သလို

 

❝ ဆားကို ချစ်သလို ❞
          ( ပုံပြင် )

တစ်ခါတုန်းက သား သုံးယောက်နှင့် ဘုရင်ကြီး တစ်ပါး ရှိခဲ့၏ ။ တစ်နေ့တွင် ဘုရင်ကြီးသည် သားမင်းသားများကို ခေါ်ကာ ဖခင်အား မည်မျှချစ်ကြောင်း တစ်လှည့်စီ ပြောစေလေ၏ ။ သားကြီး ဖြစ်သူသည် ဘုရင်ကြီးအား “ ရွှေများ ၊ ကျောက်မျက်ရတနာများနှင့် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ရတနာတို့ကို ချစ်သည်ထက် ပိုပြီးချစ်ပါသည် ” ဟု ပြောဆိုလေ၏ ။ သားလတ် ဖြစ်သူကလည်း သူ့ဖခင်အား “ ကောင်းမွန်သည့် သစ်သီးများနှင့် ချိုမြိန်သော မုန့်များကို ချစ်သကဲ့သို့ ဖခင်အား ချစ်ပါသည် ” ဟု လျှောက်တင်လေ၏ ။

ထို့နောက် အငယ်ဆုံးသော မင်းသားကလေး၏ အလှည့်သို့ ရောက်လာလေ၏ ။ ထို မင်းသားကလေးသည် ငယ်ရွယ်သူတို့၏ သဘာဝအတိုင်း သူ၏ လက်ကလေးများနှင့် ဖခင်ကြီး၏ လည်ပင်းကို သိုင်း၍ ဖက်ကာ ...

“ ဖခင်အား သားက ဆားလောက်ချစ်ပါသည် ”

အငယ်ဆုံးသား၏ ဤမမျှော်လင့်သော အဖြေကို ကြားရသည်တွင် ဘုရင်ကြီးသည် အမျက်ကြီးစွာ ထွက်ကာ အစောင့်စစ်သားများကို ခေါ်၍ ဤမင်းသားငယ်ကလေးအား တောင်များ အကြားသို့ ပို့ပြီး သ,တ်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏ ။ အစောင့်စစ်သားများသည် ရုပ်ရည် ရူပကာအားဖြင့် သူတော်ကောင်းတို့၏ အသွင်ရှိသော နှစ်လိုဖွယ် ကောင်းသည့် မင်းသားကလေးကို မသ,တ်လိုကြပေ ။ သို့ရာတွင် ဘုရင်၏ အမိန့်ကို နာခံရသူများ ဖြစ်၍ ဓားမြှောင်များကို ယူဆောင်ကာ မင်းသားကလေးအား ဘုရင်ကြီး စေခိုင်းသည့်အတိုင်း ခေါ်ဆောင်၍ သွားကြလေ၏ ။

မင်းသားကလေးနှင့် အစောင့်တပ်သားတို့သည် တောင်များအကြားသို့ ရောက်သောအခါ တစ်ဦးကို တစ်ဦး ကြင်နာစွာ ကြည့်မိကြလေ၏ ။ ထိုသို့ကြည့်ကာ အစောင့်စစ်သား တို့သည် မင်းသားကလေးအားမသ,တ်ရက်အောင်ရှိလေတော့၏ ။

“ မင်းသားကလေးရယ် ၊ ငါတို့ သင့်ကို မသတ်ရက်အောင်ဘဲ ချစ်ပါတယ်ကွယ် ၊ သင့်ရဲ့အဝတ်အစားများကို ချွတ်၍ ပေးပါ ၊ငါတို့ တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကောင်ကို ဖမ်းသ,တ်ပြီး ထိုသွေးဖြင့် အဝတ်အစားများကို ဆွတ်ကာ ဘုရင်ကြီးအား မင်းသားကလေးကို သ,တ်ခဲ့ကြောင်း ၊ ယုံကြည်အောင် လျှောက်တင်ပါ့မယ် ၊ ဒါပေမယ့် သင့်ဖခင်နှင့် တွေ့နိုင်သည့် နေရာတော့ မင်းသား ကလေး မလာခဲ့ပါနဲ့ကွယ် ”

စစ်သားများက သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားရ၍ မင်းသားကလေးသည် အထူးဝမ်းသာရှာလေ၏ ။ မင်းသားကလေးသည် အစောင့်စစ်သားတို့အား အဝတ်များကို ချွတ်ပေးပြီး ဘုရင်ကြီးနှင့် လွတ်ကင်းရာသို့ ထွက်၍ သွားလာခဲ့လေ၏ ။

မင်းသားကလေးသည် များစွာသော တောင်နှင့် လျှိုမြောင်များကို ဖြတ်ကျော်၍ လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် အခြား တိုင်းပြည် တစ်ခုသို့ ရောက်လေတော့၏ ။ ထိုအချိန်တွင် အဆိုပါ တိုင်းပြည်မှ ဘုရင်သည် နတ်ရွာစံသွားခဲ့၍ နောက်သုံးရက် အကြာတွင် ဘုရင်သစ် ရွေးပွဲကို ကျင်းပမည် ဖြစ်၏ ။

နောက်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ရသည့် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး မင်းသားကလေးသည် မြို့အစွန်မှ အစဆုံး တွေ့ရသော အိမ်တစ်အိမ်၏ တံခါးကို ခေါက်လေ၏ ။ ထိုအိမ်မှာ မိန်းမအိုကြီး တစ်ဦးတည်း နေသော အိမ်ဖြစ်၏ ။ မင်းသားကလေးသည် ထိုမိန်းမအိုကြီးအား သူသည် ခရီးဝေးကြီးမှ လာခဲ့ရကြောင်းနှင့် မိဘများ သေဆုံးခဲ့ရကြောင်းတို့ကို ပြောပြလေ၏ ။ ထို့ပြင် မိန်းမ အိုကြီးအား သူ့ကိုလည်း ထိုအိမ်တွင် နေထိုင်ခွင့် ပြုရန် တောင်းပန်ပြောဆိုလေ၏ ။ သူမတွင် သားသမီး မရှိ၍ မိန်းမအိုကြီး ကလည်း မင်းသားအား သားအဖြစ် သဘောထားမည်ဟု ပြောဆိုလေ၏ ။

မင်းသားကလေး ရောက်လာပြီး နောက်သုံးရက် အကြာတွင် ထိုအရပ်ဒေသမှ လူအများသည် ဘုရင်သစ်ကို ရွေးချယ်တင်မြှောက်ရန် မြို့၏ အပြင်ဘက်တွင် စုဝေးကြလေ၏ ။ အမယ်အိုကြီးနှင့် မင်းသားကလေး တို့သည်လည်း အဆိုပါ လူအုပ်နှင့်အတူ ရော၍ လိုက်ပါသွားကြလေ၏ ။

မင်းလောင်း ရွေးချယ်ရာတွင် ထိုတိုင်းပြည်၏ ထုံးစံမှာ ငှက်တစ်ကောင်ကို လှောင်အိမ်မှ လွှတ်၍ ပေးရ၏ ။ သူတို့သည် ထိုငှက် အနားခံရသော သူအား ဘုရင်သစ်အဖြစ် တင် မြှောက်ကြလေ၏ ။ အဆိုပါအတိုင်း ငှက်ကို လှောင်အိမ်မှ လွှတ်သည်တွင် ထိုငှက်ကလေးသည် ကောင်းကင်တွင် အတန်ကြာ ဝဲပျံနေပြီး ပြန်၍ ဆင်းလာကာ အသစ် ရောက်လာသော မင်းသားကလေး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ သွား၍ နားလေ၏ ။

သို့ရာတွင် တိုင်းသူပြည်သားတို့သည် သူတို့တိုင်းပြည်မှမဟုတ်ဘဲ အခြားတိုင်းပြည် က လူတစ်ယောက်ကို ဘုရင်မြှောက်ရန် သဘော မတူကြသဖြင့် ဤသို့ ဟစ်အော်၍ ကန့်ကွက်ကြလေ၏ ။

“ သူသည် တောင်များ ပေါ်မှ ဆင်းလာသူ ဖြစ်ပါသည် ၊ သူ့အား တောင်များပေါ်သို့ ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ ၊ ငါတို့သည် သူ့အား ဘုရင်အဖြစ် အသိအမှတ် မပြုနိုင်ပါ ထို့ကြောင့် ဘုရင်ရွေးပွဲကို နောက်တစ်နေ့ ထပ်၍ ကျင်းပကြရလေ၏ ။ ထိုနေ့တွင်မူ မင်းသားကလေးသည် ဘုရင်ရွေးသည့် လူအများနှင့် ရော၍ မနေတော့ဘဲ သုဿန်ထဲသို့ သွား၍ နေထိုင်လေ၏ ။ ထိုနေ့တွင်မူ လှောင်အိမ်မှ ငှက်ကလေးကို လွှတ်လိုက်သော အခါတွင် လူအများသည် လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်ကာ “ အို ... ငှက်ကလေး ၊ သင် ဘယ်သူ့ ခေါင်းပေါ်သို့ သွား၍ နားမလို့လဲ ” ဟု အော်၍ မေးသူက မေးပြီး တချို့ကလည်း “ အို ... ငှက်ကလေးရယ် ၊ ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ်သို့ လာ၍နားပါ ” ဟု တိုက်တွန်းသူကလည်း ခေါင်းကို ဆန့်တန်း၍ ပေးကာ တိုက်တွန်းကြလေ၏ ။ သို့ရာတွင် ငှက်ကလေးသည် လှည့်ပတ် ပျံဝဲပြီး သုဿန်ထဲသို့ ထိုးဆင်း၍ သွားလေ၏ ။ ထိုငှက်သည် အသစ် ရောက်လာသော မင်းသားကလေး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တဖန်ထပ်၍ နား ပြန်သောကြောင့် လူအများသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဤသို့အော်ဟစ် တောင်းဆိုကြလေ၏ ။

“ ဤတိုင်းပြည်တွင် တိုင်းသူပြည်သားတို့ မကျေနပ်က မင်းသစ် ရွေးပွဲကို သုံးကြိမ် ကျင်းပပေးရသည့် ထုံးစံရှိပါသည် ၊ ဘုရင်သစ်ရွေးပွဲကို နောက်တစ်နေ့ ထပ်၍ ကျင်းပပေးပါ ”

တိုင်းသူပြည်သားတို့ တောင်းဆိုသည့် အတိုင်း ဘုရင်သစ်ရွေးပွဲကို နောက်တစ်နေ့ ထပ်၍ ကျင်းပပေးရလေ၏ ။ ထိုနေ့ မင်းသစ်ရွေးပွဲကို တိုင်းသူပြည်သားတို့သည် အထူးစိတ်ဝင် စားနေကြ၍ ခါတိုင်းနေ့များထက် ပိုမိုစည်ကားမြိုင်ဆိုင်လေ၏ ။ လှောင်အိမ်မှ ငှက်ကလေးကို လွှတ်လိုက်သည်တွင် သူတို့သည် မည်သူ့ ခေါင်းပေါ်တွင် နားကြောင်း သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေကြ၍ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ သူ့ထက်ငါ တိုးဝှေ့ ပြေးလွှားကာ ကြည့်ရှုကြလေ၏ ။ ငှက်ကလေး သည် မည်သူ့ ခေါင်းပေါ်မှ မနားသေးဘဲ အတန်ကြာ ပျံဝဲနေသဖြင့် ကြည့်ရှုနေသောပရိသတ်မှာ အားမရနိုင်အောင် ရှိရလေ၏ ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငှက်ကလေးသည် ယခုအကြိမ်တွင်လည်း မင်းသားကလေး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ပင် သွား၍ နားလေ၏ ။ တိုင်းပြည်ပြည်သားတို့သည်လည်း သုံးကြိမ်မြောက် ဆက် ကာဆက်ကာ အရွေးခံရသဖြင့် ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုကြတော့ဘဲ မင်းသားကလေးအား သူတို့၏ ဘုရင်သစ် အဖြစ် တင်မြှောက်ကြလေ၏ ။

သို့ဖြင့် မင်းသားကလေးသည် အဆိုပါ တိုင်းပြည်၏ ဘုရင်နှင့် အစိုးရအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့ရ၏ ။ နှစ်ကြာလာသည်တွင် တိုင်းသူပြည်သားတို့သည်မင်းသားကလေး၏ ဉာဏ် ပညာနှင့် ကောင်းမွန်သော အကျင့်စာရိတ္တကို သိရှိလာကြလေ၏ ။ ထို့ကြောင့် မင်းသားကလေးသည် တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ ကြည်ညိုမှုကို ရခဲ့လေ၏ ။

ထို့နောက် မင်းသားကလေးသည် သူ့ဖခင် ဘုရင်ကြီး ထံသို့ တမန်တော် လွှတ်ကာ ချစ်ကြည်ရေး တိုးတက်ရန် ဧည့်ဝတ်ပြုလိုပါကြောင်း ၊ သဝန်လွှာ ပို့စေလေ၏ ။ မင်းသားကလေးသည် သူ၏ စားတော်ဆက်များကို ခေါ်ကာ ကြွရောက်လာမည့် ဧည့်သည်တော်များအတွက် အစားအသောက်များကို အထူးကောင်းမွန်အောင် စီမံရန်နှင့် ထိုအစားအစာတို့ ထဲတွင် ဆား တစ်ပွင့်မှ မထည့်ရန်ကိုလည်း ပြောကြားထားလေ၏ ။ ထို့နောက် သူ့ဖခင် ဘုရင်ကြီးသည် ကိုယ်ရံတော်စစ်သားများ ခြံရံကာ ကြွရောက်လာလေ၏ ။ သို့ရာတွင် ကွဲကွာနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည့်ပြင် ဘုရင်၏ ဝတ်စားတန်ဆာများနှင့် ဖြစ်နေ၍ ခရီးဦးကြို ပြုသော သားငယ် ဘုရင်အား ဖခင် ဘုရင်ကြီးသည် မှတ်မိနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ ။

ဘုရင်နှစ်ပါးတို့သည် တွေ့ဆုံကြသည်တွင် ယခင်က သိခဲ့သော မိတ်ဟောင်းဆွေ ဟောင်းများကဲ့သို့ပင် ရင်းနှီးခင်မင်စွာ ဆက်ဆံပြောသည် ၊ အစားအသောက်တို့မှာ အထူး ကောင်းမွန် သော်လည်း စား၍ အရသာ မတွေ့နိုင်အောင် ဖြစ်ရလေ၏ ။ နှစ်ရက်မျှ ကြာလာသည်တွင် ဘုရင်ကြီးသည် ဆား လုံးဝ မပါသော အစားအစာတို့ကို စားနေရ၍ စိတ်လက် မအီမသာ ဖြစ်ကာ မအောင့်နိုင်တော့သဖြင့် သူ့ကိုယ်ရံတော် စစ်သားတို့အား အကျိုးအကြောင်းကို မေး လေ၏ ။

“ ဘယ်လို နေကြသလဲ ၊ အားလုံးကောင်းမွန်ကြရဲ့လား သားတို့ ”

“ အဆင်ပြေကြပါတယ် အရှင် ၊ စားသောက်ရတဲ့ အစာတွေကလည်း အထူးကောင်း မွန်ပါတယ် ၊ ဒါပေမယ့် မည်သည့် အစာတွင်မှ ဆားပါသည်ကို မတွေ့ရပါ ”

စစ်သားများ၏ စကားတို့ကို ကြားရသည်တွင် ဘုရင်ကြီးက ...

“ ဟုတ်တယ် ၊ သားတို့မှာ လိုပဲ ဖခင်ရဲ့ အစားအစာတွေ ထဲမှာလည်း ဆား လုံးဝမပါဘူး ၊ ညစာ အချိန်ကျရင်တော့ အကြောင်းစုံကို မေးကြည့်ရဦးမယ် ”

ထိုသို့ပြောဆိုပြီး ညနေဘက် ပွဲတော်တည်သည့် အခါတွင် ဧည့်သည် ဘုရင်ကြီးက ဆား အကြောင်းကို စတင် မေးမြန်းလေ၏ ။

“ အဆွေတော်ရယ် ၊ အသင့် တိုင်းပြည်မှာ ဆား လုံးဝ မရှိလို့လား ”

“ ကျွန်တော်မျိုးတို့မှာ ဆား ရှိပါတယ် ၊ ကျွန်တော် အုပ်ချုပ်နေတဲ့ နိုင်ငံဟာ ဆားသိပ် ထွက်လို့ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်း များစွာသို့ပင် တင်ပို့ရောင်းချ နေပါတယ် ”

“ ခုလို ဆားရှိလျက်နဲ့ အစားအစာတွေ ထဲမှာတော့ ဘာကြောင့် ဆားမထည့်သလဲ ”

“ အရှင်မြတ်၏ အစားအစာ ထဲသို့ ဆားကို မထည့်ရန် ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် အမိန့် ပေးထားခြင်း ဖြစ်ပါသည် ၊ ခုလို အမိန့်ပေးရခြင်းမှာ အရှင်မင်းမြတ်သည် ဆားကို မနှစ်သက်၍ စားသုံးခြင်းပြုမည် မထင်၍ ဖြစ်ပါသည် ”

“ အဆွေတော်ရယ် ၊ ဘယ်လို ဒီအတိုင်း ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ ၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဆားနှင့် ကင်းပြီး နေလို့ မရကြပါဘူး ၊ ကျွန်တော်ဟာ ဆားကို အထူးနှစ်သက်ကြောင်းလည်းအဆွေတော်ကို အလေးအနက် ပြောလိုပါတယ် ”

ဖခင်ဘုရင်ကြီး၏ စကားအဆုံးတွင် မင်းသားကလေးသည် အဖြစ်မှန်ကို အောက်ပါ အတိုင်း ပြောပြလေ၏ ။

“ အရှင်သခင် ၊ အရှင်၏ သားငယ်ကလေးက ဖခင်အား ဆားလောက် ချစ်ပါသည်ဟု လျှောက်ထားစဉ်က သားငယ်၏ စကားကို နားဝင်မချို၍ အစောင့်စစ်သားတို့အား သားငယ်ကို သ,တ်စေခဲ့ပါသည် ”

အထက်ပါ မင်းသားကလေး၏ စကားတို့ကို ကြားရသည်တွင် ဧည့်သည် ဘုရင်ကြီးသည် သူနှင့် စကားပြောနေသူအား မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားလေ၏ ။ ထို့ပြင် သူ၏ အငယ်ဆုံးသား ဖြစ်ကြောင်းလည်း ကောင်းစွာ မှတ်မိသွားတော့၏ ။ ထို့ပြင် ဘုရင်ကြီးသည် မိမိ ပြုခဲ့သော အမှားကို တွေးကာ စိတ်မကောင်းခြင်း ကြီးစွာလည်း ဖြစ်ရရှာလေ၏ ။

ထို့နောက် ဘုရင်နှစ်ပါးတို့သည် တစ်ဦး လည်ပင်းကို တစ်ဦးဖက်ကာ လောကကြီးအား သတိမရနိုင်အောင်ပင် ကြင်နာ၍လည်း သွားကြ၏ ။ ထို့နောက် ဖခင် ဘုရင်ကြီးသည် သူ ပြုလုပ်မိခဲ့သော အမှားကို ခွင့်လွှတ်ရန် သားငယ် ဘုရင်အား တောင်းပန်စကား ဆိုလေ၏ ။

( ဘာသာပြန် )

〇 ပုသိမ်မြင့်ဝေ
📖ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
     ၁၉၆၈ ၊ နိုဝင်ဘာ

ပေါတာ

 ❝ ပေါတာ ❞

    ( ပုံပြင် )

တစ်ခါတုန်းက မြို့ကြီး တစ်မြို့၏ အစွန်အဖျားတွင် ဆင်းရဲသော မိခင်နှင့် သားငယ် တစ်ယောက်သည် တဲကလေး တစ်ခု၌ နေကြသည် ။ သားငယ် ကြီးပြင်းလာသောအခါ သားငယ်သည် ပေါတောတော ဖြစ်နေ၏ ။ သူ့မိခင် ခိုင်းသမျှ တစ်ခုမျှ ပြေပြေပြစ်ပြစ် မဖြစ်ဘဲ အရာရာနှင့်အကြောင်းကြောင်း ဖြစ်လေ့ရှိ၏ ။

တစ်ခါသော် ပေါတာသည် ပန်းဝါများ စိုက်ထားသော ပန်းခင်းတစ်ခုမှ ဖြတ်သန်း၍ အခြား ပန်းခင်း တစ်ခုမှ ပန်းများကို ခူးကာ ပန်းကုံးသီမည်ဟု တစ်နေရာတွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်၏ ။ ပန်းဝါများ စိုက်ထားသော ပန်းခင်းကို ဖြတ်သွားသဖြင့် ပေါတာ သည် ကြွေကျ နေသော ပန်းဝါများကို နင်းသောကြောင့် ခြေဖဝါးများ ဝါနေသည်ကို အနီးအနားမှ ဖြတ်သွားသော လူငယ်တစ်ဦးက မြင်သောအခါ ပေါတာအား “ ဟေ့ ... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ၊ မင်း ခြေဖဝါးတွေ ဝါနေတာ မင်းသိရဲ့လား ၊ ခြေဖဝါးတွေ ဝါရင် ချက်ချင်း သေမယ်ဆိုတဲ့ နိမိတ်ကွ ” ဟုစသွား၏ ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပေါတာသည် အဟုတ်မှတ်၍ သူ့ခြေဖဝါးကို ကြည့်ပြီးလျှင် ဝါနေမှန်း မြင်သောကြောင့် ငါတော့ သေတော့မှာပဲဟု အလွန် ထိတ်လန့်သွား၏ ။ ငါ မသေခင် ငါ့တွင်း ငါ တူးထားမှ တော်မှာပဲဟု တစ်ယောက်စာ တွင်းတစ်ခု ခပ်တိမ်တိမ် တူးပြီးလျှင် မြေများကို ဖွ၍ ထိုတွင်းတွင် လှလှပပ သေရန်အတွက် ပက်လက်လှန် အိပ်နေ၏ ။ ခဏကြာသောအခါ ဆီအပြည့်ရှိသော အိုးကြီးကို ကျောပေါ်၌ ပိုး၍ လာသော မင်းချင်းယောက်ျား တစ်ယောက်သည် လမ်းနံဘေး၌ ပက်လက်လှန် လဲနေသောတွင်းထဲရှိ ပေါတာ ကို မြင်သဖြင့် ခဏ ရပ်နားပြီးသော် သူငယ်အား ဘာလုပ်နေသလဲဟု မေး၏ ။

ပေါတာက “ ကျွန်တော့် ခြေဖဝါးတွေ ဝါနေပြီ ခင်ဗျ ၊ ခင်ဗျားလည်း အသိသားပဲ ၊ ခြေဖဝါးတွေ ဝါရင် မုချ သေမယ်ဆိုတဲ့ နိမိတ်ပေါ့ ။ ဒါကြောင့်မို့ ကိုယ့်သင်္ချိုင်း ကိုယ်တူးပြီး သေမင်း လာမှာကို စောင့်နေပါတယ်ခင်ဗျာ ” ဟုဖြေ၏ ။

မင်းချင်းယောက်ျားသည် ပေါတာ အကြောင်းကို မသိသေးသောကြောင့် “ မဟုတ်တာ ကွာ ၊ မင်း သေခါနီးနေရင် မင်း စကား မပြောနိုင်ဘူး ၊ မှတ်ထားကွ ၊ ထကွာ ၊ ရှင်ဘုရင်ကြီးဆီ ငါ ဆီသွား ပို့မလို့ ၊ ငါ့ဆီအိုးကို တစ်လှည့် ပို့ပေးစမ်းကွာ ၊မင်းကို ကြက်မတစ်ကောင် ပေးမယ် ” ဟုပြော၏ ။

ပေါတာလည်း မသေမည့် အတူတူ ကြက်မတစ်ကောင် ရလျှင် မနည်းဟု စဉ်းစားပြီး လျှင် တွင်းထဲမှ ထကာ ဆီအိုးကို ကျောပေါ်၌ ပိုးပြီးလျှင် ဘုရင့်နန်းတော်သို့ သွားရာလမ်း အတိုင်း ရှေးရှုသွားကြ၏ ။

လမ်းတွင်ပေါတာ သည် သူ ကြက်မတစ်ကောင် ရသောအခါ ဘာလုပ်မည်ကို စဉ်းစားလာ၏ ။

သူ့ စိတ်ကူးအတိုင်း တကယ်ပင် ထင်ပြီးလျှင် ခြေကို တအား ဆောင့်နင်း၏ ။ ခြေကိုတအား ဆောင့်နင်းသည့် အတွက် ကျောပေါ်တွင်ပိုးလာသော ဆီအိုးကြီးသည် လျှောကျပြီးလျှင် မြေကြီးနှင့် ရိုက်ကာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာကွဲသွား၏ ။

မင်းချင်းယောက်ျားလည်း သူ့ဆီအိုး ကွဲသွားသောကြောင့် အလွန် စိတ်ဆိုး၏ ။ ဘုရင် မင်းမြတ်အတွက် ယူဆောင်လာသော ဆီအိုး ဖြစ်သဖြင့် ယူကျုံးမရ ဖြစ်၏ ။ ပေါတာအား မည်သည့်အတွက် ခြေကို ဆောင့်နင်းရသနည်းဟု အကြိမ်ကြိမ် မေး၏ ။ ပေါတာ၏ အဖြေကို မကျေနပ်သောကြောင့် ပေါတာ အား ဘုရင့် ရှေ့တော်မှောက်သို့ တရွတ်ဆွဲ ခေါ်သွား၏ ။

ဘုရင်မင်းမြတ်လည်း မင်းချင်းယောက်ျား ကို မြင်လျှင် အဘယ်ကြောင့် သူစိမ်းလူငယ် တစ်ဦးကို ရှေ့တော်မှောက်သို့ ခေါ်ယူလာသနည်းဟု မေး၏ ။ မင်းချင်း ယောက်ျားလည်း ဘုရင်မင်းမြတ် အတွက် ဆီအိုးတစ်အိုးကို ယူလာရာ ဤသူငယ်ကို အထမ်းသမား အဖြစ် ငှားခဲ့ကြောင်း ၊ လမ်းတွင် ဤသူငယ်သည် အရူးကဲ့သို့ ခြေကို ဆောင့်နင်းသောကြောင့် ဆီအိုးကျကွဲကြောင်း တို့ကို လျှောက်ထား၏ ။

ဘုရင်မင်းမြတ်က သူငယ်အား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုကျင့်သနည်းဟု မေး၏ ။ ပေါတာ ကလည်း ...

“ အသင်မင်းကြီး ၊ မင်းတရားကြီး၏ မင်းချင်းယောက်ျားသည် ကျွန်တော်မျိုးအား ဆီအိုးကို သယ်ဆောင် ပေးလျှင် ကြက်မ တစ်ကောင် ပေးမည်ဟု ပြောဆို ငှားရမ်းပါသည် ။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း ကြက်မတစ်ကောင် ရလျှင် ဘာလုပ်ရမည်ဟု စိတ်ကူးပါသည် ။ စိတ်ကူးထဲ တွင် ကြက်ကလေးများကို မြင်ပါသည် ။ ကြက်ကလေးများ ကြီးလာ၍ ရောင်းစားသောအခါ ငွေတွေ ရ၍ နွားမတစ်ကောင် ဝယ်ပါသည် ။ နွားမမှ သားကျသောအခါ နွားမနှင့် သားငယ်ကိုပါ ရောင်း၍ အိမ်ဝယ်ပါသည် ။ အိမ်ဝယ်ပြီးနောက် အိမ်ထောင်ပြုရာ သားတစ်ယောက် ရပါသည် ။ သားငယ်၏ နောင်ရေးကို ရှေးရှု၍ ပညာကို ကြပ်ကြပ်မတ်မတ် သင်ပေးမည်ဟု စိတ်ကူးပါသည် ။ အကယ်၍ သားငယ်သည် ကျွန်တော်မျိုး၏ စကားကို နားမထောင်လျှင် ခြေနှင့် ဆောင့်နင်းဟု စိတ်ကူးရင်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ နင်းလိုက်မိသည့် အတွက် စိတ်ကူးတွေပျောက်ပြီးလျှင် ဆီအိုး ကွဲရပါသည်ဘုရား ” ဟုလျှောက်ထား၏ ။

ဘုရင်မင်းမြတ်လည်း ပေါတာ၏ လျှောက်ထားချက်ကို သဘောတော်ကျသော ကြောင့် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောပြီးလျှင် ပေါတာအား ရွှေစတစ်စ ချီးမြှင့်၍ အိမ်ပြန်ပြီး မိခင်နှင့် အတူ နေရန် မိန့်ကြားတော်မူသည် ။ ပေါတာလည်း သူ့အိမ်သို့ ပြန်လာ၏ ။ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ခွေးတစ်ကောင်သည် ငွေထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုက်ချီ၍ အိမ်တံခါးဝမှ ထွက်လာသည်ကို သူ မြင်သည် ။ မြင်လျှင် မြင်ချင်း သူ့စိတ်၌ ပူပင်ပြီးလျှင် ခွေးတစ်ကောင် အမေ့ငွေထုပ် ကိုက်ချီပြေးပြီဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြော၏ ။ မိခင်လည်း သား၏ အသံကို ကြားသောအခါ ငွေထုပ်ပျောက်မှန်း အိမ်နီးနားချင်းတို့ ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်၏ ။ တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားလျှင် ခွေးကို ဖမ်းပြီး ငွေ ထုပ် ယူသွားမှာလည်း စိုးရိမ်၏ ။ ထို့ကြောင့် မိခင်သည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်၍ သကြားများကို အနှံ့အပြား လျှောက်ကြဲထား၏ ။ ( မှတ်ချက် ။  ။ တိဘက်အိမ်များသည် မြန်မာအိမ်များ ကဲ့သို့ ခေါင်စောက် မဟုတ်ဘဲ ခေါင်ကတုံးများဖြစ်သည် ။ ယခုခေတ် အချို့ တိုက်များကဲ့သို့ ခေါင်မိုးပြားများ ဖြစ်သည် ။ ) သကြားကြဲပြီးမှ ခေါင်မိုးပေါ်မှ နေ၍ “ သားရေ ၊ လာကြည့်စမ်း ၊ ထူးဆန်းလိုက်တာကွယ် ၊ သကြားမိုးတွေ ရွာထားလို့ သကြားတွေ နှံ့နေတာပဲ ” ဟုအော်ပြော၏ ။ သကြား ကြိုက်သော ပေါတာလည်း အိမ်ခေါင်မိုးသို့ ပြေးတက်သွားပြီးသော် သကြားများကို ကျုံးစားတော့၏ ။ မိခင်လည်း အမှတ်တမဲ့ ဆင်းသွားပြီးမှ ငွေထုပ်ကို ကိုက်သွားသော ခွေးကို ရှာဖွေပြီးလျှင် တွေ့သောအခါ ချော့မော့၍ ငွေထုပ်ကို ပြန်ယူလာခဲ့သည် ။

ဤသို့နှင့် ပေါတာသည် အိမ်ထောင်ပြုချိန် ရောက်လာ၏ ။ မိခင်လည်း သူ့သား၏ အကြောင်းကို မသိသော ရပ်ဝေးမြို့တစ်မြို့မှ ပစ္စည်းကြွယ်ဝသော သူဌေးသမီးတစ်ဦးနှင့် ထိမ်းမြားရန် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်း၏ ။ နှစ်ဦးသော မိဘများက သဘောတူညီသောအခါ တိဘက် လူမျိုးတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း သတို့သမီး အိမ်သို့ လိုက်၍ ထိမ်းမြားမင်္ဂလာပြုရန် စီစဉ်ကြ၏ ။ နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးကြပြီးသောအခါ သတို့သမီး ထံမှ သတို့သားကို ကြိုရန် မြင်းများနှင့် အကြိုတော်များ ရောက်လာကြ၏ ။ သတို့သားလည်း ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ပြီးသောအခါ အကြို တော်များကို ဧည့်ခံ၏ ။ ဧည့်ခံကျွေးမွေးပြီးသော် အကြိုတော်များအား သူ့မိခင်ကို သူ နှုတ်ဆက် ကန်တော့လို၍ သွားနှင့်ကြရန် မှာကြားပြောဆို လွှတ်လိုက်၏ ။

ညနေစောင်းမှ သူသည် မြင်းနှင့် ခရီးထွက်ခဲ့၏ ။ တဖြည်းဖြည်း မိုးချုပ်လာ၏ ။ ထိုညသည် လသာသော ည ဖြစ်သဖြင့် သူ့ မြင်းနံဘေး၌ ပါလာသော သူ့အရိပ်ကို သူမြင်ရ၏ ။ ပေါတာ သည် သူ့အရိပ်ကို အရိပ်မှန်း မသိ ။ သူ့ကို ဘေးအန္တရာယ်ပြုမည့် သရဲတစ္ဆေ တစ်ကောင် သူ့ နံဘေးမှ လိုက်ပါလာသည် ထင်မှတ်၍ မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းလေ လိုက်လာလေဖြစ်သောကြောင့် ပြေး၍ မလွတ်မှန်း သူ သိလာ၏ ။ ထို့ကြောင့် ထိုထူးဆန်းသော သတ္တဝါကို ကြောက်သွားအောင် ပြုမည်ဟု ကြံပြီးလျှင် ခေါင်းပေါင်းနှင့် ချွတ်ပေါက်၏ ။ မကြောက်မှန်း သိသောအခါ အင်္ကျီနှင့် ချွတ်ပေါက်ပြန်၏ ။ မကြောက်ပြန်သောအခါ သူ့ကိုယ်၌ ဝတ်စားထားသော အဝတ် ရှိသမျှနှင့် ချွတ်ပေါက်၏ ။ နောက်ဆုံး၌ သူ့မှာ ကိုယ်ချည်းသာ ကျန်တော့သည် ။ အရိပ်ကား သူ့နားကပ်၍ လိုက်မြဲပင် လိုက်နေ၏ ။ ထို့ကြောင့် ထိုသတ္တဝါထံမှ အလစ်ထွက်ပြေးရန် အကြံနှင့် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ချပြီးသော် လမ်းနံဘေးရှိ ပေါ်ပလာပင်ကြီး၏ အရိပ်အောက်သို့ ဝင်ပြေး၏ ။ သစ်ပင်အောက်၌ မောကြီးပန်းကြီးနှင့် နားနေစဉ် နံဘေးသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသတ္တဝါသည် မရှိတော့ချေ ။ ပေါတာ လည်း အလွန် ဝမ်းသာသွား၏ ။ သို့ရာတွင် သစ်ပင်အရိပ် အောက်မှ ထွက်၍ ထိုမှဤမှ ချောင်းကြည့်သောအခါ ထိုသတ္တဝါသည် ပေါ်လာပြန်၏ ။ ထို့ကြောင့် သစ်ပင် အရိပ်အောက်တွင် နေခြင်းသည် ထိုသတ္တဝါ၏ ဘေးရန်မှ ကင်းဝေးရာအရပ် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆ ပြီးသော် သစ်ပင်ပေါ် တက်၍ အိပ်၏ ။

ပေါတာ အိပ်ပျော်နေစဉ် ပေါတာ လာခဲ့သော လမ်းခရီးအတိုင်း ခရီးသည် တစ်စုလည်း လာကြ၏ ။ သူတို့သည် လမ်းတွင် ဖြန့်ကြဲနေသော ဝတ်ကောင်းစားလှများကို တွေ့သော အခါ ကောက်ယူလာကြ၏ ။ လမ်းနံဘေးတွင် မြက်စားနေသော မြင်းကို တွေ့သောအခါလည်း ဆွဲယူလာကြ၏ ။ ပေါ်ပလာပင်ကြီးကို တွေ့သောအခါ ခရီးသည်များလည်း အရိပ်အောက်သို့ဝင် ၍ ရခဲ့သောပစ္စည်းများကို ဝေစုခွဲကြသည် ။

ဝေစုခွဲသံကို ကြားသောအခါ သစ်ပင်ပေါ်၌ အိပ်နေသော ပေါတာသည် လန့်နိုးလာ၏ ။အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါလူတစ်စု ဝေစုခွဲနေသည်ကို မြင်သဖြင့် “ ဟေ့ ... ငါလည်း ဝေစု လိုချင်တယ်ကွ ” ဟု အော်ပြော၏ ။

သစ်ပင်အောက်တွင် ဝေစု ခွဲနေကြသော သူတို့သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ အသံကိုကြား သောအခါ ရုက္ခစိုးကြီး ဝေစုတောင်းသည် ထင်မှတ်၍ ပစ္စည်းအားလုံး စွန့်ထားခဲ့ပြီးသော် တင်ပါးနှင့် ခြေနှင့် တစ်သားတည်း သုတ်ကြ၏ ။ ထိုလူများ မရှိတော့မှ ပေါတာသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်း လာပြီးသော် သူ့ အဝတ်အစားများကို ဝတ်၏ ။ မြင်းကို စီး၏ ။ နံနက်လင်းသောအခါ သတို့သမီး အိမ်သို့ ထွက်ခွာသွား၏ ။

သတို့သမီး အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သတို့သမီး၏ မိဘနှစ်ပါးသည် ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆို နှုတ်ဆက်ကြ၏ ။ အဘယ်ကြောင့် နောက်ကျနေကြောင်းလည်း မေး၏ ။ ထို့နောက်မှ မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို ကျင်းပကြသည် ။ အကျွေးအမွေးနှင့် ဧည့်ခံကြသည် ။

အကျွေးအမွေးနှင့် ဧည့်ခံနေစဉ် သတို့သားသည် စားကောင်းသောက်ဖွယ်များကို မြင်တိုင်း သူ့အမေကို သူ အောက်မေ့သည် ။ သူ့အမေကို ကျွေးချင်သည် ။ ထို့ကြောင့် အပေါက်ဝကျဉ်းကျဉ်း ဝမ်းကျယ်ကျယ် ကြွေအိုးတစ်လုံးကို ရှာပြီးလျှင် ပေါင်ကြား ထဲသို့ အမှတ်တမဲ့ သွင်း၍ ဝှက်ထား၏ ။ အရာရာနှင့် အကြောင်းကြောင်းဖြစ်တတ်သော ပေါတာသည် အစာတစ်ခု ကို ကြွေအိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်စဉ် လက်လွန်ပြီးသော် ညာဘက်လက်သည် အိုးထဲ ဝင်သွားသောကြောင့် လက်ကို ပြန်ထုတ်၍ မရတော့ချေ ။ စားချင်ရက်နှင့် မစားရဘဲ ဖြစ်နေ၏ ။ သတို့သမီး၏ မိဘများကလည်း သမက်လောင်း အစာ မစားသည်ကို မြင်သောအခါ နည်းနည်းပါးပါး ထပ်စားရန် တိုက်တွန်းကြ၏ ။ ပေါတာ ကမူ ဝပါပြီဟု အတင်း ငြင်းဆန်နေရ၏ ။

ညနေစောင်းသောအခါ အကျွေးအမွေးလည်း ပြီးဆုံး၏ ။ ဧည့်သည်များလည်း နှုတ်ဆက်၍ ပြန်ကြ၏ ။ သတို့သားနှင့် သတို့သမီး နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည် ။ ထိုအခါ သတို့သမီးက သတို့သားအား နေ့လယ်က ကျွေးမွေးဧည့်ခံ နေစဉ်က ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု မေး၏ ။ ပေါတာလည်း ရှက်ရှက်နှင့် ဘာမျှ မပြောဘဲနေ၏ ။ ပါးနပ်သော သတို့သမီးလည်း ပေါတာ အား လှည့်ပတ် မေးသောအခါ ကြွေအိုးကြီး တန်းလန်းနှင့် ညာဘက်လက်ကို မြင်တော့၏ ။

သတို့သမီးက “ ရှင့်နှယ်တော် ၊ ဒါကလေးများ ဘာအရေးကြီးလို့လဲ ၊ ကျွန်မတို့အိမ် လှေခါးရင်းမှာ ကျောက်ဖြူကြီး တစ်လုံးရှိသား ၊ ညမှောင်တော့ ဆင်းသွား ၊ အိုးကို ကျောက်တုံးနဲ့ ရိုက်ခွဲလိုက် ၊ ရှင့်လက် ကျွတ်ရော့ပေါ့ ” ဟုအကြံပေး၏ ။

ညဉ့်နက်သောအခါ သတို့သားသည် လှေခါးကို စမ်းဆင်း၏ ။ လှေခါးရင်းသို့ ရောက် သောအခါ ကျောက်ဖြူတုံး ဟု ထင်ရသော ဖြူဖြူတစ်ခုကို တွေ့၏ ။ ထိုဖြူဖြူပေါ်သို့ အိုးစွပ်နေသော လက်ကို တအားမြှောက်ကာ ရိုက်ချလိုက်၏ ။ အိုးသည် အစိတ်စိတ်အမြွာမြွာ ကွဲသွား၏ ။ လက်လည်း ကျွတ်ထွက်လာ၏ ။

သို့သော် အမာခံဟု ထင်ရသော ကျောက်ဖြူသည် အမာ မဟုတ်ဘဲ ညည်းသံ တစ်သံ နှင့် လဲကျသွား၏ ။ သတို့သားလည်း သိလိုဇောနှင့် ပျာပျာသလဲ စုံစမ်းကြည့်ရာ သူ ရိုက်သော အရာသည် ကျောက်ဖြူတုံး မဟုတ်ဘဲ ဆံပင် ဖွေးဖွေးဖြူနေသော သူ့ယောက္ခမကြီး၏ ခေါင်းကို ရိုက်မိလျက်သား ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရ၏ ။ သူ့ယောက္ခမကြီးသည် နေ့လယ်က ဧည့်ခံပွဲတွင် အနင့်အဝ စားပြီးလျှင် အဆီယစ် နေသဖြင့် လှေခါးရင်းတွင် မှိန်းနေရာမှ အိပ်မောကျသွားပြီး လျှင် သမက်၏ လက်ချက်ဖြင့် ခေါင်းကို အထုခံရခြင်း ဖြစ်သည် ။

ပေါတာ လည်း သူ့ယောက္ခမကို သူသ,တ်၍ သေပြီ ထင်သောကြောင့် အိမ်ဝင်းတံခါး ကို ဖွင့်ပြီးလျှင် ကြောက်အားလန့်အားနှင့် ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးလေ၏ ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ရောက် သောအခါ ခြံတစ်ခြံကို တွေ့၏ ။ ထိုခြံထောင့် တစ်ထောင့်၌ ပျားလပို့ကြီး တစ်ခုရှိရာ ထိုပျားလပို့ကို မွေ့ရာဟောင်းကြီး တစ်ခု စွန့်ပစ်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်ပြီးလျှင် ပေါတာ သည် တက်အိပ်တော့၏ ။ သူ့ကိုယ်လုံး၏ အလေးကြောင့် ပျားလပို့ကြီးသည် ညှစ်သလို ဖြစ်ပြီးလျှင် တစ်ကိုယ် လုံးပျားရည်ဖြင့် ရွဲနေ၏ ။ ညဉ့်နက်လာ၍ အအေး ဝင်လာသောအခါ ပေါတာသည် ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် ချမ်းသောကြောင့် အနီးရှိ တင်းကုပ် တစ်ခုတွင်းသို့ ဝင်အိပ်ပြန်၏ ။ ထိုတင်းကုပ်သည်လည်း သိုးမွေးများ သိုလှောင်ရာ တင်းကုပ်ဖြစ်ရာ ပျားရည်များဖြင့် လိမ်းကျံနေသော ပေါတာ၏ တစ်ကိုယ်လုံး သည်လည်း သိုးမွေးများဖြင့် ကပ်ကုန်၏ ။

အရုဏ်ကျင်း၍ လင်းလာသောအခါ ပေါတာသည် အိပ်ရာမှ နိုး၏ ။ သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး သိုးမွေးတွေ အလိပ်လိပ်ထနေသည်ကို မြင်၏ ။ “ ငါတော့ ယောက္ခမကို သ,တ်တဲ့ အကုသိုလ်ကြောင့် လူစင်စစ်က သိုးဖြစ်ပြီ ” ဟု ထင်မှတ်၏ ။ ထို့ကြောင့် တင်းကုပ် ထဲမှ လေးဘက်ထောက် တွားထွက်သွားပြီးလျှင် သိုးအုပ်များနှင့် အတူ စားကျက် ရှိရာဆီသို့ လိုက်သွား၏ ။ တစ်နေ့လုံး သိုးများ မြက်စားသကဲ့သို့ သူလည်း စား၏ ။ သိုး အော်သကဲ့သို့ အကျင့် ရအောင် သူလည်း အအော်ကျင့်၏ ။ သိုးတို့၏ အလေ့အကျင့် ၊ ဓလေ့ထုံးစံတို့ကို လိုက်လျော ကျင့်သုံး၏ ။ ညနေစောင်းမှပင် သိုးများနှင့် အတူ သိုးခြံထဲသို့ ဝင်၏ ။ သိုးတောထဲ၌ ရောအိပ်၏ ။

ညသန်းခေါင်ချိန်ကျသောအခါ သိုးသားကို စားချင်သော သိုးခိုးသမား တစ်စုသည်သိုးခြံ တွင်းသို့ ဝင်ရောက်၍ အဝဆုံး သိုးတစ်ကောင်ကို ရှာ၏ ။ ပေါတာကို တွေ့သောအခါ အဝဆုံး အကြီးဆုံး သိုးကြီး ဟု ထင်မှတ်သဖြင့် ကျောပေါ် တင်ခိုးပြီးသော် ထွက်သွားကြ၏ ။ ချောင်းကမ်းပါး တစ်ခု၏ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ သိုးကို မြေပေါ်တွင် ချ၍ လည်လှီးသ,တ်ရန် ပြင်ဆင်ကြ၏ ။ ပေါတာလည်း သေမည့်ဘေးကို အလွန် ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် သိုးဘဝ ရောက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်သော သူ့အထင်ကို မေ့ပျောက်ပြီးလျှင် ...

“ အစ်ကိုကြီးတို့ရေ ၊ ကျွန်တော့်ကို သနားသဖြင့် မသတ်ကြပါနှင့် ” ဟု ကျယ်လောင် စွာ တောင်းပန်၏ ။

လူစကား ပြောသော သိုး၏ အသံကို ကြားသောအခါ သူခိုးတို့လည်း သိုးတွင် မကောင်း ဆိုးဝါးပူး၍ ပြောသည် ထင်မှတ်သဖြင့် ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နှင့် ပြေးမိပြေးရာ ထွက်ပြေးကြ၏ ။ ပေါတာလည်း အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသော အခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏ ။ နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ အတွင်း တွေ့ကြုံခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် အလွန်ပင်ပန်း နွမ်းရိ၏ ။ ထို့ကြောင့် ဖြစ်လိုရာ ဖြစ်စေတော့ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် သတို့သမီး အိမ်သို့ ပြန်လာ၏ ။ ကံအားလျော်စွာပင် သူသေပြီ ထင်ခဲ့သော ယောက္ခကြီးသည် မသေဘဲ ခေါင်းကွဲသော ဝေဒနာ ကိုသာ ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေသည်ကို တွေ့သောအခါ ယောက္ခမကြီးအား မည်သို့မည်ပုံ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ရှင်းပြ၏ ။ ထိုရှင်းပြချက်ကို ယောက္ခမကြီးသည် ကျေနပ်သဖြင့် သမက်အား ကြည်ဖြူစွာ ခွင့်လွှတ်သည် ။

သတို့သမီးနှင့် သတို့သားလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ပေါင်းသင်း နေထိုင်ကြ၏ ။ နှစ်အတန် ငယ်ကြာသောအခါ ပေါတာသည် ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ်ဖြင့် စီးပွားရှာလိုသောကြောင့် ကုန်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ပြီးသော် အိန္ဒိယပြည်သို့ ထွက်ခွာသွား၏ ။ ခရီးလမ်းတွင် တစ်ညနေ၌ အိမ်ကြီးတစ်ဆောင်ကို တွေ့သဖြင့် ဝင် နား၏ ။ အိမ်ရှင်လည်း ဧည့်ဝတ်ကျေစွာပင် ဧည့်ခံသည် ။ လိုလေသေး မရှိအောင်လည်း ပြုစုသည် ။ ညစာ စားသောက်ကြပြီး၍ စကားစမြည် ပြောကြသော အခါ အိမ်ရှင်လည်း မိုးလားကဲလား စကားတို့ကို ပြောတော့၏ ။ ပုံဝတ္ထုအကြောင်းများကို ပြော သောအခါ၌ပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မဖြစ်ကောင်း မဖြစ်ရာများကို ပြောပြ၏ ။ ပေါတာ လည်း တဲ့တိုးပြောတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် “ ခင်ဗျား ပြောတာတွေ မယုံပါဘူးဗျာ ” ဟု ပြောချ၏ ။ ထိုအခါ အိမ်ရှင်က “ ကျုပ် ပြောတာတွေဟာ အမှန်ချည်းပဲ ဆိုတာကို ကျုပ် သက်သေသာဓက ပြ နိုင်ပါတယ် ၊ ကျုပ် ပြောခဲ့တာတွေထက် ပိုပြီး ထူးဆန်းတာတောင် ကျုပ်က ပြနိုင်သေးတယ် ၊ ခင်ဗျား မယုံရင် လောင်းမလား ၊ ဒီကနေ့ ည မိုးချုပ်ရင် အစေခံက အိမ်ထဲကို မီးအိမ် ယူမလာဘဲ ကြောင်တစ်ကောင်က ယူလာလိမ့်မယ် ။ ကဲ ... သတ္တိရှိရင် လောင်းကြေးစားကြေး ပြုဝံ့ရဲလား ” ဟုမေး၏ ။

ပေါတာ လည်း အိမ်ရှင်၏ ကြွားဝါသောစကားကို ကြားလျှင် မခံချင်စိတ် ပေါက်လာ၍ “ ခင်ဗျား ပြောတဲ့အတိုင်း ကြောင်က မီးအိမ်ကို အိမ်ထဲ ယူမလာဘူး ဆိုတာ ကျုပ် လောင်းရဲပါတယ်ဗျာ ” ဟု ဖြေ၏ ။

အိမ်ရှင်ကလည်း “ ဒါဖြင့် ကောင်းပြီ ၊ ကြောင်က မီးအိမ်ကို အိမ်ထဲ ယူမလာရင် ကျုပ် ပိုင်ဆိုင်သမျှ အိမ်ရော ၊ ပစ္စည်းရော အားလုံးကို ခင်ဗျား ပေးမယ် ၊ တကယ်လို့ ကြောင်က မီးအိမ်ကို အိမ်ထဲ ယူလာရင် ခင်ဗျားမှာပါတဲ့ ဝန်စည်စလယ်တွေ ၊ တိရစ္ဆာန်တွေ ၊ ကုန်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကျုပ်ကို ပေးရလိမ့်မယ် ” ဟု လောင်း၏ ။ နှစ်ဦးသားလည်း လောင်းကြေးကို ကျေနပ်ကြ၏ ။ စင်စစ်အားဖြင့် အိမ်ရှင်သည် ကြောင်တစ်ကောင်ကို မီးအိမ်ကိုက်၍ နေဝင်မိုးချုပ် အချိန် အိမ်ထဲ ဝင်လာအောင် သင်ထား ၊ ကျင့်ထားခြင်းဖြစ်၏ ။ ထိုနည်းဖြင့် သူ့အိမ်သို့ ရောက်ရှိ လာသော ကုန်သည်တိုင်းကို မခံချင်အောင် ဆွ၍ ပါသမျှကုန်ပစ္စည်းများကို သူက အနိုင်ယူ၍ သိမ်းယူပေါင်း များလှပေပြီ ။

ပေါတာတို့ လောင်းကြေး ပြုပြီးသော ည၌လည်း နေဝင်၍ မိုးချုပ်သွားသော အခါ၌ ကြောင်ဖြူကြီး တစ်ကောင်သည် မီးအိမ်ကို ပါးစပ်၌ ကိုက်၍ အိမ်ထဲ ဝင်လာ၏ ။ ပေါတာ လည်း ရှုံးသဖြင့် ပါသမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကို အိမ်ရှင်လက်သို့ အပ်လိုက်ရ၏ ။ သူ့တွင် ဘာမျှ မကျန်တော့သဖြင့် ထိုအိမ်၌ပင်အစေခံ လုပ်နေရရှာ၏ ။

တစ်လနှစ်လမျှ ကြာသောအခါ ပေါတာ၏ ဇနီးသည် ပေါတာ အတွက် စိတ်ပူလာ၏ ။ သူ့လင် အကြောင်း သူ သိသဖြင့် တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီဟု သူ ထင်၏ ။ ထို့ကြောင့် ပေါတာ၏ ဇနီးသည် သူ့လင် နောက်သို့ လိုက်ရန် စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်၏ ။သူ့ကိုယ်သူ ယောက်ျားယောင် ဆောင် ပြီးလျှင် သိုးမွေးများကို မြင်းဝန်တင်အနည်းငယ်မျှပေါ်တွင် တင်ပြီးသော် သူ့လင် သွားရာ လမ်းကြောင်း အတိုင်းလိုက်ခဲ့၏ ။

ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီး ထွက်လာပြီးသောအခါ သူ့လင် အစေခံ လုပ်နေသော အိမ်ကြီးသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာ၏ ။ သူ့ လင်ကိုလည်း အိမ်ရှေ့၌ပင် တွေ့၏ ။ သူ့လင် ထံမှ အကျိုးအကြောင်း အလုံးစုံကိုလည်း ကြားရ၏ ။ ထိုအခါ သူ့လင်အား နှုတ်လုံရန် အတန်တန် တောင်းပန်ပြီးသော် ထိုအိမ်တွင်းသို့ ဝင်၏ ။ အိမ်ရှင်အား ထိုအိမ်၌ တစ်ညတည်းခိုရရန် တောင်းပန်ပြောကြား၏ ။

ညစာ စားပြီးသောအခါ အိမ်ရှင်လည်း ခရီးသွား ကုန်သည်များကို ပရိယာယ်ဆင်၍ ပါသမျှ ပစ္စည်းတို့ကို သိမ်းယူနေကျ အတိုင်း ယုံတမ်းစကားတို့ကို စပြော၏ ။ နောက်ဆုံးတွင် ပေါတာကို အနိုင် ယူခဲ့သည့် ကြောင်နှင့် မီးအိမ် အကြောင်းကို ပြောကာ လောင်းကြေးဆွယ်၏ ။ ပေါတာ၏ ဇနီးလည်း အိမ်ရှင်အား “ ခင်ဗျား ပြောတဲ့ အကြောင်းက တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ ၊ ယုံနိုင်စရာတောင် အကြောင်း မရှိဘူး ၊ ဒါပေမယ့် သူဌေးဖြစ် ခွေးဖြစ် လောင်းရမယ့် ကိစ္စဆိုတော့ အချိန်ယူ စဉ်းစားပြီးမှ လောင်းသင့် မလောင်းသင့် ဆုံးဖြတ်ရင် ကောင်းမယ်လို့ ထင်ပါတယ် ၊ ဒီတော့ ဒီတစ်ညလောက် ကျွန်တော့်ကို စဉ်းစားခွင့် ပေးပါ ၊ မနက်ကျရင် စကား ပြန်ပါ့မယ် ” ဟု ပြော၏ ။

နံနက်ကျလေသောအခါ နံနက်စာ စားနေစဉ် ပေါတာ၏ ဇနီးက အိမ်ရှင်အား “ ကျွန်တော် ညက လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ၊ ခင်ဗျား ကြောင်ဟာ မိုးချုပ်ရင် အိမ်ထဲကို မီးအိမ်ချီပြီး ဝင်မလာနိုင်ပါဘူး ဆိုတာ လောင်းရဲပါတယ်ဗျာ ” ဟု အဖြေပေး၏ ။

အိမ်ရှင်လည်း ကျေနပ်စွာပင် လောင်းကြေး သတ်မှတ်၏ ။ လောင်းကြေးမှာ ပေါတာ နှင့်လောင်းခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူ ရှုံးလျှင် အိမ်နှင့် တကွ ရှိသမျှပစ္စည်း ပေးမည် ။ သူ နိုင်လျှင် ခရီးသည် ထံမှ ပါသမျှ ပစ္စည်း အားလုံးကို သိမ်းယူမည် ဖြစ်သည် ။

လောင်းတမ်း ပြုလုပ်ပြီးသောအခါ ပေါတာ၏ ဇနီးသည် ပေါတာကို တိတ်တဆိတ် ခေါ်တွေ့ပြီးလျှင် မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်ကို သွန်သင်၏ ။ သွန်သင်သည့် အတိုင်း ပေါတာ သည် ကြွက်သုံးကောင်ကို ဖမ်း၍ သေတ္တာငယ် တစ်လုံးတွင် ထည့်ပြီးသော် သူ့ အင်္ကျီအိတ်ထောင် တစ်ခု၌ ဝှက်ထား၏ ။

ညချမ်းအချိန် ရောက်သောအခါ အိမ်ရှင် နှင့် ပေါတာ၏ဇနီး တို့သည် ညစာစားရင်း အိမ်ထဲသို့ ကြောင်တစ်ကောင် မီးအိမ်ချီ၍ ဝင်လာမည် ၊ ဝင်မလာမည်ကို စောင့်မျှော်နေကြ၏ ။ ပေါတာမူ အိမ်ရှေ့ ဥပစာ တစ်နေရာ၌ ပုန်းနေလျက် ကြောင်အလာကို စောင့်နေ၏ ။ နေဝင်ရီတရော အချိန်ကျသောအခါ ကြောင်သည် မီးအိမ်ကို ကိုက်ချီ၍ အိမ်တံခါးဝသို့ ရှေးရှုလာ၏ ။ လမ်းခုလတ် ရောက်သောအခါ ပေါတာသည် ဖမ်းထားသော ကြွက်များမှ တစ်ကောင်ကို ကြောင်ရှေ့ သို့ ဖြတ်လွှတ်လိုက်၏ ။ ကြွက်သည် အိမ်ရှေ့ဥပစာတွင် ကြောင်ကို လွတ်အောင် လှစ်ပြေး၏ ။ ကြောင်လည်း ကြွက်ကို စားချင်ခုပ်ချင်၏ ။ သူ့ကို သင်ထားသော ဒဏ်တို့က နာနေသဖြင့် သူ့သခင် သင်ထားသည့်အတိုင်း ကြွက်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အိမ် တံခါးဝသို့သာ ရှေးရှုသွား၏ ။

ကြောင်သည် လေးငါးလှမ်းမျှ ရှေ့သို့ ဆက်သွားသောအခါ ပေါတာသည် ဒုတိယအကြိမ် ကြွက်တစ်ကောင်ကို လွှတ်ပြန်သည် ။ ကြွက်လည်း ကြောင်ရှေ့က ဖြတ်ပြေး၏ ။ ဤ အကြိမ်၌ ကြောင်သည် ကြွက်ကို ဖမ်းရကောင်းမည်လောဟု ခေတ္တမျှ ရပ်၍ စဉ်းစားကြည့်နေ၏ ။ စားရအံ့သော အစာသည် ဒုတိယအကြိမ် လွတ်သွားသည်ကို အလွန် နှမြောနေပုံရ၏ ။ သို့ရာတွင် သူ့သခင် သင်ထားသော ကျင့်သားမှာ အလွန် နာနေသဖြင့် စိတ်ကို လွန်စွာချုပ်တီးပြီးလျှင် ရှေ့သို့ မသွားချင် သွားချင်နှင့် ဆက်သွား၏ ။

အိမ်တံခါးဝ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ပေါတာသည် နောက်ဆုံးဖြစ်သော ကြွက်ကို လွှတ်၏ ။ ကြွက်လည်း ကြောက်အားလန့်အားနှင့် ကြောင်ကို တိုး၍ လွတ်မိလွတ်ရာပြေး၏ ။ ကြောင်ကား သည်းညည်း မခံနိုင်တော့ပြီ ။ သင်ထားကျင့်ထားသမျှတို့လည်း နှစ်ကြိမ် တိုင်တိုင် ပါးစပ်နား တေ့ပြီးမှ လွတ်သွားသော အစာတို့၏ အင်အားကို မပယ်လှန်နိုင်တော့ပြီ ။ ကြောင်သည် မီးအိမ်ကို မြေပေါ်သို့ ပါးစပ်မှ ချပြီးသော် ကြွက်နောက်သို့ ခုန်လွှား လိုက်ဖမ်းတော့၏ ။ ကြွက်တွင်းသို့ ဝင်အံ့ဆဲဆဲ အခါမှ ကြွက်ကို မိသဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် အောင်သေအောင်သား စားနေတော့၏ ။

မိုးစုံးစုံး ချုပ်သော်လည်း အိမ်အတွင်းသို့ ကြောင်လည်း မလာ ၊ မီးအိမ်လည်း ပေါ် မလာတော့ပေ ။

အိမ်ရှင်သည် လောင်းကြေး၌ မမျှော်လင့်ဘဲ ရှုံးရ၏ ။ သူ့အိမ်နှင့်တကွ ခရီးသည် အသီးသီးထံမှ ဉာဏ်ဆင် သိမ်းယူထားသမျှသော ပစ္စည်းအားလုံးကို ပေါတာ၏ ဇနီး လက်ကို အပ်ရရှာတော့၏ ။

ပေါတာတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် ထိုအခါကျမှပင် ပစ္စည်းပေါင်း မြောက်များစွာနှင့် ကိုယ့်အိမ် ကိုယ့်ရွာသို့ ပြန်ပြီးလျှင် အသက်ထက်ဆုံး ပျော်ရွှင်စွာ ပေါင်းသင်းနေထိုင်ကြတော့သည် ။ 

( ဘာသာပြန် )

〇 တက္ကသိုလ်မောင်မောင်ကြီး

📖ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း

     ၁၉၆၈ ၊မေ