ငှက်လိမ္မာ

 

❝ ငှက်လိမ္မာ ❞
    ( ပုံပြင် )

ရှေးသရောအခါက မြောက်ဘက် ဟန်ဂတောင်တန်းပေါ်တွင် ထူးခြားပြီး လိမ္မာသော ငှက်တစ်ကောင် ရှိ၏ ။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် အထက်တန်း အရာရှိကြီးများသည် ထိုငှက်လိမ္မာကို ဖမ်းဆီး လိုကြလေသည် ။

သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့်မြောက်ဘက် ဟန်ဂတောင်တန်းတစ်လျှောက်ဝယ် ခြေသွားလမ်းကလေး တစ်ခုပင် ဖြစ်၍နေ၏ ။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ငှက်လိမ္မာကို ဖမ်းဆီး၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ ။

ထိုငှက်သည် တစ်ပါးသော အရပ်သို့ ပျံသန်းသွားလာခြင်း မရှိဘဲ တောင်ပေါ်ရှိ စိမ်းလန်းစိုပြေစွာရှိနေသည့် ထင်းရူးပင်ကြီး ပေါ်တွင် နားနေတတ်၏ ။ သူသည် ပင်မြင့်ထက်မှ သာယာနှစ်လိုဖွယ် တေးသွားကို ကြူးရင့်နေတတ်လေသည် ။

ဤသတင်းကို ဟန်ဂတောင်တန်း အရှေ့ဘက်တွင် နေထိုင်သော အစ်ဂါခန် ဆိုသူ ကြားသိပြီး “ ဒီငှက်ကို မဖမ်းနိုင်ဘူး ဆိုတာ ကျုပ် မယုံကြည်ပါဘူး ” ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည် ။ ထို့နောက် သူသည် ဟန်ဂတောင်ရိုးပေါ်သို့တက်ရောက်ပြီး ထင်းရူးပင် ထက်တွင် နားနေသော ငှက်ကြီးကို ရှာဖွေသည် ။ ငှက်လိမ္မာကြီးကို တွေ့သောအခါ အစ်ဂါခန်သည် လက်ဖြင့် ပွေ့ယူပြီး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်ခဲ့သည် ။

“ ကျွန်ုပ်ကို ဖမ်းရတာ သိပ်လွယ်မှာပေါ့ ... အစ်ဂါခန် ၊ဒါပေမယ့် ... တောင်ဆင်းလမ်း ခရီးမှာ ကျွန်ုပ် ပြောပြတဲ့ စကားထဲက တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သင်ဟာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ဖြစ်ပြီး မျက်တောင် ခတ်မိပါလျှင် ကျွန်ုပ်သည် သင့်ထံမှ ထွက်ပြေးမည် ဖြစ်ပါသည် ” ဟု ငှက်ကြီးက ဆို၏ ။

“ မင်း ကြိုက်သလို ပြောပါကွာ ... ငါ စိတ်မရှိပါဘူး ” ဟု အစ်ဂါခန်က ပြန်ပြောလေသည် ။

“ ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်ုပ်ဟာ သင့်ကို အလွန် စိတ်ပါဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော ပုံပြင်တစ်ခုကို ပြောပြရတော့မှာပေါ့ ”

တစ်ခါက မုဆိုးတစ်ဦးမှာ အမဲလိုက်ခွေး တစ်ကောင်ရှိ၏ ။ တစ်နေ့သ၌ သူသည် အမဲ လိုက်ရင်း ငွေအပြည့် တင်ထားပြီး ကျိုးပဲ့ ပျက်စီးနေသော လှည်းတစ်စီးကို တွေ့ရလေ၏ ။ လူတစ်ယောက်သည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လှည်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေလေသည် ။ မုဆိုးသည် လှည်းသမား၏ အပါးသို့ သွားပြီးလျှင် အကျိုးအကြောင်း သိလို၍ မေးမြန်း၏ ။ လှည်းသမား ကလည်း “ အို ... အသင်မုဆိုး လက်သမားခေါ်ရန် ကျွန်ုပ် ခရီးသွားရပါမည် ။ ယင်းသည့်ကာလ တွင် ကျွန်ုပ်၏ လှည်းနှင့်တကွ ပစ္စည်းများကို ကျေးဇူးပြု၍ စောင့်ရှောက်ပါ ” ဟု မုဆိုးကြီးအား မေတ္တာရပ်ခံလေသည် ။

မုဆိုးကြီး၏ သဘောတူညီချက် ရရှိပြီဖြစ်၍ လှည်းသမားသည် ထွက်ခွာသွားတော့သည် ။ မိုးချုပ်သည့် တိုင်အောင် လှည်းသမား ပြန်မလာသေးပေ ။ ထိုအချိန်တွင် မုဆိုးသည် အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူ၏မိခင်အတွက် စိတ်သောက ရောက်စပြုလာပြီဖြစ်သည် ။ တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော မိခင်တွင် တစ်နေ့တာ စားသောက်ရန် အစားအသောက် လုံးဝ မရှိဘဲ ဖြစ်နေသည် ။ မုဆိုးသည် အမဲလိုက်ခွေးကြီးကို အပါးသို့ ခေါ်လျက် “ ကိုင်း ... မင်းပဲ ဒီလှည်းပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို ငါ့ကိုယ်စား စောင့်ရှောက်ရစ်ပါကွာ ။ နောက်ပြီး ဒီပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ယူခွင့် မပေးပါနဲ့ ။ ငါလည်း ငါ့အမေကြီး ညစာ စားဖို့အတွက် အိမ်ကို ပြန်ရဦးမယ် ” ဟူ၍ ပြောဆိုပြီးပြန်သွားလေ၏ ။

အမဲလိုက်ခွေးကြီး ကလည်း လှည်းနှင့် နွားများကို အချိန် ရှိသရွေ့လှည့်ကာ ပတ်ကာ စောင့်ရှောက် ပေးနေသည် ။ လှည်းသမား သည်လည်း လက်သမား ရှာဖွေရန် ရွာပေါင်း မြောက်များစွာသို့ လှည့်ပတ် သွားလာခဲ့ရသည် ။ သူသည် လှည်းဆီသို့ ပြန်လာသောအခါ မုဆိုးကြီး မရှိတော့ဘဲ သူ့ကိုယ်စား သစ္စာရှိရှိ လှည်းကို စောင့်ရှောက်လျက် နေသည့် အမဲလိုက်ခွေးကြီးကို တွေ့ရသည် ။ သူသည် အမဲလိုက်ခွေးကြီးအား ကျေးဇူးတင်လွန်း၍ ငွေတစ်စကို ဆုငွေအဖြစ် ချီးမြှင့်လိုက်၏ ။ အမဲလိုက်ခွေးကြီးသည် အလွန် ညဉ့်နက်သော အချိန်၌ ငွေစကို ကိုက်လျက် မုဆိုးကြီး အိမ်သို့ ပြန်လာသည် ။ ငွေစကို မြင်သောအခါ မုဆိုးကြီးသည် အလွန် ဒေါသထွက်လာသည် ။ “ ငါက လှည်းပေါ်က ငွေစတွေကို စောင့်ရှောက်ပါလို့ မှာထားရက်နဲ့ ငွေစကို ခိုးဝံ့တဲ့အကောင် ” ဟု ပြောဆိုရင်း မုဆိုးကြီးသည် တုတ်တစ်ချောင်း ယူလျက် ခွေးကို သေသည်အထိ ရိုက်သ,တ်လိုက်လေသည် ။

ဤသို့ ငှက်လိမ္မာကြီး ပြောပြလိုက်သော ပုံပြင်ကြောင့် “ အို .. ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ ... အထင်မှားပြီး ခွေးလိမ္မာကြီး အသ,တ်ခံရတာ ဘယ်လောက် သနားစရာ ကောင်းလိုက်ပါသလဲ ကွယ် ” ဟု အစ်ဂါခန် က မချိတင်ကဲ ပြောမိလေသည် ။

“ မိတ်ဆွေကြီးအစ်ဂါခန် စိတ်ထိခိုက်သွားပြီကိုး ” ဟူ၍ ငှက်ကြီးက ဆိုလျက် အစ်ဂါခန် မျက်တောင်ခတ်ချိန်ဝယ် ခုန်ထွက် ပျံသန်းသွားလေတော့၏ ။

အစ်ဂါခန်သည် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ကြုံကြိုက်လာလျှင် စိတ်ထိခိုက်လွယ်တတ်သည့် အတွက် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေမိသည် ။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် မြောက်ဘက် ဟန်ဂေ တောင်တန်းပေါ်သို့ ငှက်ဖမ်းရန် ရောက်၍ သွားပြန်၏ ။ ဤအကြိမ်တွင် ငှက်ကြီးက အခြား စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော ပုံပြင်တစ်ခုကို ပြောပြနေပြန်သည် ။

တစ်ခါက သဘော အလွန်ကောင်းသည့် ကြောင်ကြီး တစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်သော မိန်းမကြီးတစ်ဦး ရှိလေသည် ။ တစ်နေ့သ၌ မိန်းမကြီးသည် သူမ ရေခပ် သွားနေစဉ်တွင် ပုခက် အတွင်းရှိ သူမ၏ ကလေးငယ်အား စောင့်ရှောက်ရန် ကြောင်ကြီးအား မှာကြားထားခဲ့သည် ။ ကြောင်ကြီးသည် ပုခက်ဘေးတွင် ဝပ်လျက် ကလေးကို ယင် ၊ ခြင် ၊ မှက် အစရှိသည့် ပိုးမွှားများ၏ ကိုက်ခဲခြင်းဘေးရန်မှ ကာကွယ်ပေးလျက်ရှိ၏ ။ ထိုအခိုက် တံခါးဖုံးနောက်မှ ကြွက်တစ်ကောင်သည် ကလေးငယ်၏ နားရွက်ကို ကိုက်ရန် ပြေးထွက်လာသည် ။ ကြောင်ကြီးသည် ချက်ချင်း ကြွက်အား ခုန်အုပ်လိုက်၏ ။ ထိုစဉ်တွင် သာ၍ ကြီးမားသော ကြွက်တစ်ကောင်သည် ထွက်လာပြီး ကလေးငယ်၏ နားရွက်ကို ကိုက်ဖြတ်လေတော့သည် ။

ကြောင်ကြီးသည် ကလေး၏ အော်ဟစ် ငိုကြွေးသံကြောင့် လှည့်အကြည့်တွင် ကြွက်ကြီးကို တွေ့ရသဖြင့် သ,တ်ပစ်လိုက်၏ ။ ထို့နောက် သူသည် ကလေး၏ နားရွက်မှ သွေးစများ တိတ်စေရန် လျှာဖြင့် လျက်ပေးနေသည် ။ ရေခပ်သွားရာမှ ပြန်လာသော မိန်းမကြီးသည် ရင်သွေး၏ နားရွက်ကို လျာဖြင့် လျက်နေသည့် ကြောင်ကြီးကို မြင်သည် ။ “ ငါ့ကလေးကို စောင့်ရှောက်ဖို့မှာခဲ့တာ ။ ခုတော့ စောင့်ရှောက်မယ့် အစားကလေးရဲ့ နားရွက်ကို ကိုက်ဖြတ်နေတဲ့ ကြောင်မိုက် ” ဟူ၍ ပြောပြောဆိုဆို သူမသည် ကြောင်ကြီးကို သေအောင် ရိုက်သတ်လိုက် လေသည် ။ ချက်ချင်းပင် သူမသည် အဖြစ်အပျက်မှန်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ ကလေးနားရွက်မှ အသားစကို ကိုက်ချီထားသည့် ကြီးမားသောကြွက်သေတစ်ကောင်ကို မကြာခင် တွေ့ရသည် ။ ထိုမိန်းမကြီးသည် မတရားမှုကို နောင်တတရား ရ၍ ကြီးစွာငိုကြွေးလေသည် ။

ထိုငှက်လိမ္မာကြီး ပြောပြသော ပုံပြင်ကြောင့် အစ်ဂါခန်သည် မခံမရပ်နိုင်အောင် နိမိတ်လက္ခ ဏာဖြစ်လာရုံတွင်မကဘဲ ပါးစပ်မှလည်း “ သနားစရာ ကောင်းလိုက်တဲ့ ကြောင်ကြီး ရယ် ” ဟုပင်ဆိုလိုက်မိသည် ။

ငှက်လိမ္မာကြီးကလည်း    “ အသင် နောက်တစ်ကြိမ် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု ဖြစ်နေပြန်ပြီ ကိုး ” ဟုဆိုကာ ရှေးနည်းတူ မျက်တောင်အခတ်တွင် ပျံပြေးလေတော့၏ ။

အစ်ဂါခန်သည် မြောက်ဘက် ဟန်ဂေတောင်ရိုးတစ်လျှောက်ပေါ်သို့ တတိယအကြိမ်မြောက် တက်ရောက်ပြီး အစိမ်းရောင်ထင်းရူးပင်ပေါ်မှ ငှက်လိမ္မာကြီးကို ထပ်မံ ဖမ်းဆီးပြန်လေ၏ ။

ငှက်လိမ္မာကြီး ကလည်း လမ်းခရီးတွင် ယခင် ကာလထက် ပိုမို စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းသော ပုံပြင်ကို ပြောပြပြန်လေသည် ။

ရှေးသရောအခါကအယ် ( လ် ) ပီး ဆိုသော လူတစ်ယောက်သည် မိုးခေါင်ရေရှားလွန်းသဖြင့် စားရေရိက္ခာ ကုံလုံကြွယ်ဝသော နေရာတစ်ခုသို့ ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသွားသည် ။ သူ၏ ခရီးတွင် တိုက်ခတ်သော လေပြင်းနှင့်နေပူရှိန်ဒဏ်များကြောင့် ရင်တွင် သွေ့ချောက်ပြီး ရေငတ် လာ၏ ။ ၎င်းအပြင် အင်အားများ ကုန်ခမ်းလာသည် ဖြစ်၍ ကျောက်စွန်းတစ်ခု၏ အောက်တွင် ထိုင်ပြီး သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် အချိန်ကို ငံ့လင့်လျက်ရှိလေသည် ။ ရုတ်တရက် အပေါ်မှ အရည်များသည် တစက်စက် ကျလာသည်ကို တွေ့ရသည် ။ သူသည်လျင်မြန်စွာ သစ်သားခွက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ရေစက်များကို ပြည့်လာသည့် အထိ တစ်စက်စီ ခံယူနေသည် ။ ရေခွက်တွင် ရေပြည့်သောအခါ သပိတ်လွယ်ငှက် တစ်ကောင်သည် ပျံသန်းလာ၍ လက်အတွင်းမှ သစ်သားခွက်ကို လွတ်ကျသွားအောင် တိုက်လိုက်၏ ။

အယ် ( လ် ) ပီး သည် ကြီးစွာ အမျက်ထွက်၍ ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ယူပြီး သပိတ် လွယ်ငှက်ကို သ,တ်ပစ်လိုက်လေသည် ။ ထို့နောက် သူသည် သပိတ်လွယ်ငှက် သေနေသော နေရာရှိ ကျောက်စွန်း တစ်ခုတွင် သွင်သွင် စီးကျနေသော စမ်းရေကြည်များကို တွေ့ရသည် ။ သူသည် ရေရှိရာသို့ သွား၍ ရေကို သောက်လေသည် ။

ထို့နောက် သူသည် နေရာသို့ ပြန်ထိုင်ပြီး အထက်သို့ အမှတ်မထင် ကြည့်မိသည် ။ ထို အခါ ကျောက်စွန်းပေါ်တွင် လျှာထွက်၍ ပါးစပ်မှ အဆိပ်များ တစ်စက်စက် ကျနေသောမြွေကြီး တစ်ကောင်ကို အယ် ( လ် ) ပီး တွေ့ရသည် ။ ထိုအခါမှ  ” အို ... သနားစရာ ကောင်းလိုက်ပါဘိ သပိတ်လွယ်ငှက်ကလေးရယ် ”  ဟု အယ် ( လ် ) ပီး သည် နောင်တရစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည် ။

ပုံပြင် ပြီးဆုံးသောအခါ “ စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ သပိတ်လွယ်ငှက်ကလေးဟာ သူတစ်ပါး အထင်မှားပြီး အသ,တ်ခံရတာပဲ ။ ဘယ်လောက် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသလဲဟင် ” ဤသို့ အစ်ဂါခန် က မချိတင်ကဲ ပြောဆိုနေ၏ ။

ထိုအခါ ငှက်လိမ္မာကြီးသည် “ သင်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဝမ်းနည်းမိပြန်ပြီကိုး ” ဟု ဆိုပြီး ရှေးနည်းအတိုင်း ၎င်းထံမှ ပျံသန်း သွားလေတော့သည် ။

အစ်ဂါခန်သည် ငှက်ကြီး ပျံသန်းသွားသည့် ဒေသဆီသို့ ငေးမျှော် ကြည့်ရှုနေလေသည် ။ အစ်ဂါခန်သည် မြောက်ဘက်ဟန်ဂတောင်တန်းသို့ သွားရန်ကိစ္စ အတွက် တစ်ခါတည်း လက်လျှော့လိုက်လေသည် ။ သို့သော် ငှက်လိမ္မာကြီးသည် မြောက်ဘက် ဟန်ဂတောင်ထွဋ် ပေါ်ရှိ မြစိမ်းရောင် ထင်းရူးပင် ပေါ်တွင် ယခုထက် တိုင်အောင် နားနေလျက်ရှိသေးကြောင်း ကလေးတို့ သိရှိထားရန် သတင်းကောင်း ပါးလိုက်ရပါသတည်း ။

( ဘာသာပြန် )

〇 စံထွန်းအောင် 
📖ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
     ၁၉၅၇ ၊ အောက်တိုဘာ