တီဟီတီ လမ်းကြား

 ❝ တီဟီတီ လမ်းကြား ❞

     ( ရန်ကုန်ဘဆွေ )

ကြားဖူးခဲ့ရသည် ။

တီဟီတီ ကျွန်းသူ ကျွန်းသားတို့သည် လူ့ကိစ္စ၌ အလွန်လျှင် ပွင့်လင်းကြပါသည် .. တဲ့ ။ သူတို့သည် မြေစိုက်တဲဝိုင်း အတွင်းရှိ မိသားစုတစ်စုလုံး အကာအရံ မရှိဘဲ စုပြုံ၍ စားခြင်း ၊ အိပ်ခြင်း ၊ နေခြင်းအမှုတို့ကို ပြုလုပ်လေ့ ရှိကြသည်ဟု အဆိုရှိသည် ။

တီဟီတီ ကျွန်းသူ ကျွန်းသားများသည် မိန်းမနှင့် ယောက်ျား အိမ်ထောင်ရေးအရ ဆက်ဆံ နှီးနှောကြရာ၌ ရှက်ဖွယ်သော ကိစ္စများဟု မယူဆကြချေ ။ ထို့ကြောင့် စကားပြောတတ်စ ယောက်ျားလေး ၊ မိန်းမကလေးတို့သည် လူ့လောက၏ ယောက်ျား မိန်းမ ဆက်ဆံကြပုံများကို သိဖူးကြ ၊ မြင်ဖူးကြ ၊ ကြားဖူးကြသူများချည်း ဖြစ်ကြရသည် ။

ဤသို့သော အကြောင်းများကြောင့် တီဟီတီ ကျွန်းသူ ကျွန်းသား ငယ်ရွယ်သူတို့သည် အရွယ် မရောက်သေးမီက စ၍ လူ့ကိစ္စကို အပြင်းအထန် စိတ်ဝင်စားလာကြလျက် … 

ဦးတုတ်ပေါ၏ မျက်လုံးများသည် စာရွက်ပေါ်မှ ကျော်လွန်ကာ မမြင်ရသော အရာဝတ္ထုများကို ငေးစိုက်၍ ကြည့်နေလေသည် ။

တစ်ဖက်ခန်းမှ နင်းလိုက်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့် ဝါးကြမ်းပြင်သည် ကျွိခနဲ မြည်ကာ ဦးတုတ်ပေါ၏ ပေါင်အောက်တွင် ထိုးထိုးထောင်ထောင် ဖြစ်၍ သွားလေသည် ။

အသက် သုံးဆယ် နီးနေပြီဖြစ်သော ဦးတုတ်ပေါ၏ သမီးအကြီး အပျိုကြီး မနန်း သည် ဦးတုတ်ပေါတို့ ဤအိမ်ခန်းသို့ ပြောင်းလာပြီး မကြာမြင့်မီ အတွင်း မကြာမကြာ တက်လိုက် ငိုလိုက်နှင့် ဖြစ်ခဲ့ရလေသည် ။

အပျိုကြီး မနန်း တစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ် ။ ဤလမ်း တစ်လမ်းလုံးရှိ လူလတ်ပိုင်း အရွယ်သို့ ရောက်ကြပြီ ဖြစ်သော အပျိုကြီးများ ၊ မုဆိုးမများ ၊ တစ်ခုလပ်များ အားလုံးလိုလိုပင် ဤလို တက်ကြ ငိုကြနှင့် ဖြစ်နေကြရလေသည် ။

ရပ်ကွက်ရှိ လူတို့သည် ရပ်ကွက်အတွင်း၌ အလှူငွေ လှည့်လည် ကောက်ခံကြကာ မကြာမကြာ ပရိတ်ရွတ်ကြ ၊ ကမ္မဝါဖတ်ကြနှင့် ပြုလုပ်နေကြရလေသည် ။

သို့ရာတွင် ဤအဖြစ်ဆိုးကား ရပ်ဆိုင်း၍ မသွားပေ ။ ဤလမ်းတွင်းရှိ ပယောဂဆရာကြီး ဦးသာကြူး ကမူ ဤလမ်းကြားကလေး၏ အောက်ချိုင့်အတွင်းရှိ ရေကန်ထဲမှ အလွန် တန်ခိုးကြီးသော ဥစ္စာစောင့်မကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ရသည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောနေလေသည် ။

ဦးတုတ်ပေါသည် မကြာမီကလေးကမှ အတက်ကျသွားသော သမီးဖြစ်သူ အပျိုကြီး မနန်း ကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်သည် ။

အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သော အပျိုကြီး မနန်း၏ မျက်လုံးအိမ်မှ စီးကျခဲ့ဟန်ရှိသည့် မျက်ရည်ပေါက်ကလေးသည် ပါးပြင်အစပ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ဥ၍ နေသေးသည် ။

တုတ်ပေါသည် မသိမသာ ပင့်သက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၍ လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ပိတ်လျက် သူ သိပြီးသား ဖြစ်သော စာအုပ် မျက်နှာဖုံးကို ထပ်၍ ကြည့်လိုက်လေသည် ။ 

စာအုပ်မှာ ဂျာနယ်ပြာ အမည်ရှိသော စာအုပ် ဖြစ်၏ ။

ဦးတုတ်ပေါသည် ခေတ်ပေါ် စာအုပ်များကို ဘယ်သောအခါမျှ ဖတ်သူ မဟုတ်ခဲ့ချေ ။ 

သို့ရာတွင် သူသည် မိမိအရပ်တွင် မနေဝံ့သဖြင့် လယ်ယာချောင်းမြောင်းတွေကို ပစ်၍ ထွက်လာရသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူပုန်ကို နိုင်အောင် မတိုက်နိုင်သော ဖဆပလ အစိုးရအား အလွန် စိတ်ဆိုး၍နေသူ ဖြစ်လေသည် ။

သူသည် ဖဆပလ အစိုးရ အဖွဲ့ကြီး ပျက်စီးရန်သာ ဘုရားရှိခိုးတိုင်း ခပ်ပြောင်ပြောင် ဆုတောင်းနေသူ ဖြစ်သည် ။

တောမှာ နေစဉ်က သူသည် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော သူပုန်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့၏ ငွေကြေး ကောက်ခံခြင်းကို မကျေနပ်လှစွာ ခံလိုက်ရဖူး၏ ။

ထိုစဉ်က သူသည် အတော် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိတ်ဆိုးခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤသို့ သတိရတိုင်း ၊ ဘုရားရှိခိုးတိုင်း သူပုန်များ မြန်မြန် ပျက်စီးကြပါစေဟု ဆုမတောင်းရဲခဲ့ရှာပေ ။

သူပုန်သည် ဖဆပလ အစိုးရထက် ရက်စက်သည် ၊ မိုက်သည် မဟုတ်လော ။ 

ဖဆပလ အစိုးရကား ဒီမိုကရေစီ အစိုးရ ဖြစ်၏ ၊ လူထုကို သက်ညှာ၏ ၊ လွတ်လပ်ခွင့် ပေး၏ ။ ထို့ကြောင့် ကြောက်ဖို့မလို ။

“ ဖဆပလ အစိုးရ အလကားအစိုးရ ၊ လူပျော့လူညံ့တွေ ၊ ဒင်းတို့အကျိုးသာ ဒင်းတို့ ကြည့်တယ် ။ ငါတို့ လယ်ယာချောင်းမြောင်းတွေ ပစ်၍ ပြေးလာကြရတာကို ဒင်းတို့ မကြည့် ၊ ဒင်းတို့ ဖဆပလတွေ မြန်မြန် ပြုတ်ကျပါစေ ၊ ဒင်းတို့ ဖဆပလတွေ မြန်မြန် ပျက်စီးပါစေ ”

ဦးတုတ်ပေါသည် သူကိုယ်တိုင်သာလျှင် သည်လို ဆုတောင်းသည် မဟုတ် ။ ဖဆပလ အကြောင်း မကောင်းပြောကြသောသူများ ရှိလျှင်လည်း မြိန်ရေရှက်ရေ နားထောင်တတ်သေးသည် ။ ဖဆပလ အကြောင်း မကောင်းရေးသော စာအုပ်များ တွေ့ လျှင်လည်း မလွတ်အောင် ဝယ်ဖတ် တတ်သေးသည် ။

ဂျာနယ်ပြာသည် ဖဆပလကို ကလေးများ ကဲ့သို့ လက်အပိုက် ခိုင်းကာ မရိုက်ရုံတမယ် ရှိ၏ ။ ဖဆပလ အပေါ်တွင် အတော်ကလေး ရက်ရက်စက်စက် ရေးသော စာအုပ် ဖြစ်လေသည် ။ 

အလုပ်အကိုင် အပေါက်အလမ်း မတည့်တိုင်း ၊ မိမိ ရပ်ရွာကို ပြန်၍ အလုပ် မလုပ်ဝံ့တိုင်း ဖဆပလကို အငြိုးကြီးလျက်ရှိသော ဦးတုတ်ပေါသည် အချိန်အားရှိသရွေ့ ဖဆပလ၏ ချို့ယွင်းချက်များကို အကွက်လည်လည်နှင့် ရေးသားလေ့ရှိသော ဂျာနယ်ပြာကိုသာ လှန်၍ လှန်၍ ဖတ်နေလေ့ ရှိလေသည် ။

သို့ရာတွင် ဂျာနယ်ပြာ တစ်စောင်လုံးတွင်မှ ထိုဆောင်းပါးသည် နှစ်မျိုးသာ ပါရှိ၏ ။ 

ထိုဆောင်းပါး နှစ်မျိုးကိုလည်း အချိန်အားရှိတိုင်း ဖတ်ရလွန်းသဖြင့် အလွတ်ပင် ရ၍ နေပါလေပြီ ။

ဦးတုတ်ပေါသည် ယခု အတောအတွင်း နေရေး စားရေးမှ စ၍ အစစ ပို၍ အဆင်မပြေ ဖြစ်လာ၏ ။ ထိုအတောအတွင်း သမီးအကြီး ဖြစ်သူ အပျိုကြီး မနန်း သည် မကြာ မကြာ ငိုလိုက် ၊ ရယ်လိုက် ၊ တက်လိုက်နှင့် စုန်းလိုလို ၊ နတ်လိုလို ၊ ပယောဂလိုလို ဖြစ်နေ၏ ။ 

ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သည့် တစ်လခန့်က အသက် ၁၅ နှစ်ခန့်မျှသာ ရှိသေးသော သမီးငယ် ဖြစ်သူ မပန်း သည် မယားကြီး ရှိသူ တစ်ယောက်နှင့် ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ပြေးသွား၏ ။ 

ဤတွင် အလုပ်အကိုင် မည်မည်ရရ မရှိသော ဦးတုတ်ပေါသည် အချိန်အားအား ရှိသည် နှင့်အမျှ ဖဆပလကို ဒေါအပွကြီးပွကာ ဂျာနယ်ပြာ စာအုပ်အဟောင်းကလေးကို ဆွဲယူ၍ ဖတ်မိ၏ ။ 

ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ပါသော နိုင်ငံရေး ဆောင်းပါး နှစ်ပုဒ်ကိုမူကား သူ အလွတ်ရ၍ နေပေပြီ ။ 

ထို့ကြောင့် အခြား ဆောင်းပါး တစ်ခုကို စိတ်ပါဝင်စားမှု မရှိလှဘဲ ပျင်းပျင်းရိရိနှင့် ဖတ် ကြည့်မိပြန်၏ ။

ထိုဆောင်းပါးကား ရတနာတင့် ရေးသော တီဟီတီ ကျွန်းအကြောင်း ဆောင်းပါး ဖြစ်ပါသတည်း ။

••••• ••••• •••••

ကောင်းစွာ အိပ်မပျော်သော ညတစ်ညက ဖြစ်လေသည် ။

ဦးတုတ်ပေါသည် ဂုဏ်တော်ကို ပုတီးစိပ်ရင်း ခပ်မှိန်းမှိန်း ဖြစ်၍နေ၏ ။

ဂျုန်း … ဂျုန်း ... ဂျုန်း ... ဟူသော အသံတို့နှင့် အတူ ကျောအောက်မှ ဝါးကြမ်းပြင်တို့သည် ထောင်၍ ထောင်၍ သွားလေသည် ။ တစ်ဖက်ခန်းမှ မော်တော်ကားမောင်းသမား မောင်အုပ် အရက်မူး၍ ပြန်လာခြင်း ဖြစ်၏ ။

မောင်အုပ်သည် သူ့မိန်းမကို နှိုး၏ ။ ထို့နောက် မီးခွက်ထွန်း၏ ။ ထို့နောက် ထမင်းစား၏ ။ မောင်အုပ် ထမင်းစား နေစဉ်တွင် မောင်အုပ်၏ မိန်းမသည် “ အရေတွေကို သောက်လာပြန်ပြီ ၊ ဒီ အရေတွေကို မသောက်ပါနဲ့ ဆိုတာ ဘယ်နှစ်ခါရှိပလဲ ” ဟု ဆိုတတ်၏ ။

“ အိုကွာ ... မိန်းမကလဲ ၊ ယောက်ျားဆိုတာ တစ်ခါတလေ ဒီလိုပေါ့ ၊ မင့်းယောက်ျားကို ချစ်ရင် မဆူစမ်းပါနဲ့ကွာ ” ဟု ပြောပြောဆိုဆို သူ့မိန်းမ၏ ခါးကို လက်တစ်ဖက်နှင့် သိမ်းကျုံး ဆွဲယူလိုက်ရာ အင့်ခနဲ မြည်သွားတတ်၏ ။ ထိုအခါမျိုး၌ ဝါးကြမ်းပြင်ကလည်း ကျွိ , ကျွိ , ကျွိ , ကျွိနှင့် မြည်သွားတတ်လေသည် ။

“ ဖယ်စမ်းပါ ၊ သူ့ပြောလိုက်ရင် ဒါမျိုးချည်းပဲ ၊ လူကြီးကိုက မုန်းစရာ … ”

ဤတစ်ခါတလေမျိုးကား ညတိုင်း ကြားနေ သိနေရသော တစ်ခါတလေမျိုး ဖြစ်လေသည် ။ 

သို့သော် တော်ပါသေး၏ ။ မောင်အုပ်ကား အရက်မူးလာလေ့ ရှိသော်လည်း အလွန်အကျွံ ဆူဆူပူပူ လုပ်တတ်သူ မဟုတ်ချေ ။

သူသည် မကြာမီ ထမင်းစား ပြီးသွား၏ ။ မောင်အုပ်၏ မိန်းမသည် ငယ်ရွယ်သူပီပီ ထမင်းပွဲကို ဖျတ်လတ်စွာ သိမ်းဆည်း၍ ပေးလေသည် ။

ထိုအချိန်၌ မောင်အုပ်တို့ အခန်း၏ ခြေရင်းဘက် ခေါင်းရင်းဘက်မှ အိပ်နေကြသူတို့၏ ကျောပြင်အောက်ရှိ ဝါးကြမ်းပြင်တို့သည် ကျွိ , ကျွိ , ကျွိ ... ဟူသော အသံများနှင့်အတူ ထောင်၍ ထောင်၍ သွားတတ်လေသည် ။

ဤသို့ ဖြစ်ရသည်မှာ မောင်အုပ် မိန်းမ၏ အပြစ် မဟုတ်ချေ ။

မေတ္တာရွှေရည်လမ်း တစ်လမ်းလုံးရှိ ဆယ်ပေ ပတ်လည် အိပ်ခန်းများ ဖွဲ့ပေးထားသော တန်းလျား တစ်ခုလုံးသည် အခန်း တစ်ခန်းမှ လမ်းလျှောက်လိုက် ၊ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ကျန်သော ဘယ်ခန်း ညာခန်းတို့မှ ဝါးကြမ်းပြင်များသည် တကျွိကျွိနှင့် ထိုးထိုးထောင်ထောင် ဖြစ်လာတတ်သည်မှာ ထုံးစံဖြစ်နေရလေသည် ။

ကျွိကျွိ, ကျွိကျွိ ဟူသော အသံနှင့်အတူ သမ်းဝေသည်ကို ကြားလိုက်ရလေရာ မောင်အုပ် သည် အိပ်ရာပေါ်သို့ လှဲလိုက်ဟန် ရှိလေသည် ။

ထိုနောက် မောင်အုပ် ဖွာရှိုက်၍ ထုတ်လိုက်သော စီးကရက်နံ့သည် ဦးတုတ်ပေါတို့၏ အခန်းဘက်သို့ပင် ပျံ့လွင့်၍ လာခဲ့ကြရာ ဦးတုတ်ပေါ သည်ပင်လျှင် ခံတွင်းချဉ်လျက် ဆေးလိပ် သောက်ချင်သော စိတ်တွေ ပေါ်ပေါက်၍ လာခဲ့ပေသည် ။ သို့ရာတွင် ဦးတုတ်ပေါသည် အဓိဋ္ဌာန် ပျက်မည် စိုးသောကြောင့် သည်းခံလျက် ပုတီးကိုသာ ပတ်ရေ ပြည့်အောင် ငြိမ်သက်စွာ စိပ်လျက် ရှိလေသည် ။

“ ဟေ့ … မပြီးသေးဘူးလားကွ ၊ ဘာတွေများ ဒါလောက် သိမ်းစရာ ဆည်းစရာ ရှိနေလို့ လဲ ၊ လာပါ ငါ အိပ်ချင်လှပြီ ”

“ အိပ်ပါလား … ရှင့်ဟာရှင် ၊ ဘယ်သူက ရှင့်ကို မအိပ်နဲ့လို့ တားထားလို့လဲ ” 

မောင်အုပ်သည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ့အနီးသို့ ရောက်လာသော ဇနီးသည်အား မူးသံကြီးနှင့် ခပ်အုပ်အုပ် ကြိမ်း၍ ဆုံးမလိုက်လေသည် ။

“ မင်း အဲဒီလို မလုပ်စမ်းပါနဲ့ ”

“ အမယ် … ဪ ကြည့်ပါလား ၊ လွှတ်ဆို သူသူ ကဲကဲ … ”

ထုသံကလေးများနှင့်အတူ ဝှူးခနဲ မီးခွက် ငြိမ်းသွားခဲ့လေသည် ။

မောင်အုပ်တို့ အခန်းတွင် မီးရောင်သာလျှင် ပျောက်ကွယ်၍ သွားခဲ့၏ ။ လူသံကား မပျောက်ကွယ်သေးချေ ။ သို့သော် တော်ပါသေး၏ ။ ယခင်က ကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ် သဲကွဲပေါ်လွင်အောင် မကြားရတော့သဖြင့် ဦးတုတ်ပေါ ပုတီးစိပ်ရာတွင် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်တော့ချေ ။ သို့ရာတွင် ဦးတုတ်ပေါ ပုတီးစိပ်ရာ၌ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေကာမူ ကျူထရံနားတွင် ကပ်လျက် အိပ်နေသော မပန်း အဖို့ကား ‘ မကြားလို နားချိုရက်သား ’ ဆိုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏ ။ 

မောင်အုပ်တို့ လင်မယားနှင့် မပန်း၏ အိပ်ရာသည် ကြားထဲ၌ ကျူဖျာတစ်ချပ်သာ ခြားလျက် ရှိကြ၏ ။

မောင်အုပ်သည် မူးလာလျှင် အတော် စကားပြောသူတစ်ယောက် ဖြစ်၏ ။ မောင်အုပ်၏ မိန်းမ ကလည်း အမူ ၊ အရူ ၊ ရှူသံ ၊ ရှိုက်သံတွေ များလွန်းလှ၏ ။ အိပ်ချင်သည်ဆိုသော မောင်အုပ် သည် တော်တော်နှင့် မအိပ်ချေ ။ တလူးလူး တလွန့်လွန့်နှင့် လှုပ်ရှား၍ နေတုန်း ရှိသေးသည် ။ 

တစ်ဖက်ခန်းမှ နေ၍ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်ရဲသော မပန်း သည် ညောင်းညာလွန်းလှပြီ ဖြစ်ရကား ခြေထောက် နှစ်ချောင်းကို ဆန့်တန်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဝမ်းလျား မှောက်လိုက်လေသည် ။ 

ထိုသို့ ဝမ်းလျား မှောက်လိုက်ရသော်လည်း မပန်း၏ အဖို့၌ သိပ်မသက်သာလှသေးချေ ။

မပန်း သည် အသက် ၁၅ နှစ် မပြည့်တပြည့် သွေးသား ဆူကြွတုန်းအရွယ် ဖြစ်ဘိ၏ ။ ထိုကြောင့် သူသည် ဝမ်းလျား မှောက်လိုက်သောအချိန် သူ၏ ရင်ဘတ် အောက်တွင် ဖျိုးဖျိုးဖျဉ်းဖျဉ်း ခိုးလိုးခုလုနှင့် ရှိနေရလေသည် ။

သို့သော် မပန်း၏ နားနှစ်ဖက်သည် ခေါင်းအုံးနှင့် လွတ်ကင်း နေသည် ဖြစ်ရကား တစ်ဖက်ခန်းမှ ပြောသံ ဆိုသံများကို ပို၍ သဲကွဲစွာ ကြားနေရပြန်သည် ။

“ တော်တော့ကွယ် …. ၊ ဒီစကားကလဲ ပြောလို့ပဲ မပြီးနိုင်သေးဘူးလား ” 

မောင်အုပ်၏ မိန်းမသည် အသက်ရှူကျပ်သံနှင့် ပြောလိုက်လေသည် ။

“ အို … မင်းကလဲ အသာနေစမ်းပါ ၊ ဒီလက်က ဖယ်စမ်းပါ ၊ မင်းကိုယ်လုံးက ဟိုဘက်ခန်းက ကောင်မလေး လောက်တောင် မကြီးဘူး ၊ အဲဒီ ကောင်မလေးလောက် ဆိုရင် ဟန်ကျမှာပဲ ” 

“ ဟိုက အပျိုပေါက်ကလေး ကို ရှင့် ၊ ဟင်း … ဒါပဲနော် ၊ သူ တော်တော် သရမ်းတယ် ။ အမေ့ .. နာလိုက်တာ ကြည့်ပါလား ၊ လူကို ဘာများ အောက်မေ့နေလဲ မသိဘူး .. ကဲ .. ကဲ ”

“ ဟေ့ ... လွှတ် ... လွှတ်ဆို ၊ ငါ သေသွားလိမ့်မယ် သိလား …. ”

“ သေ ... သေ ... သေသွားရင် ကောင်း ၊ ဟော ဟော .. လာပြန်ပြီ ၊ ကဲ ကဲ ... သဘောရှိတော်မူပါ ဘုရား ...”

မပန်း သည် ခေါင်းကို အသာကြွလျက် ဇက်ကို လှည့်ကာ နားနှင့် ခေါင်းအုံးနှင့် ဖိ၍ ကပ်လိုက်သည် ။ သို့သော် ကျန်သော နားတစ်ဖက်သည် လင်မယား နှစ်ယောက်တို့၏ ရှူသံ ရှိုက်သံများကို ကြားနေရလေသည် ။

သူသည် မိမိ ရင်ဘတ်ကို ကြမ်းပြင်နှင့် ဖိကပ်ကာ ခြေထောက် နှစ်ချောင်းကို တောင့်တင်းစွာ ဆန့်တန်းလျက် တင်းကျပ်စွာ လိမ်လိုက်လေသည် ။

ထိုနောက် သူ၏ မျက်လုံးသည် ညင်သာစွာ ပိတ်သွားရလေသည် ။ သူသည် အိပ်၍ မပျော်နိုင်သေးချေ ။ သူ၏ မျက်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန် ဖွင့်လိုက်သော အချိန်တွင်မူကား တစ်ဖက်ခန်းမှ အမူးသမား လင်မယားတို့သည် ဟောက်၍ပင် နေကြပါချေပြီ ။

မပန်း ကဲ့သို့ပင် အိပ်၍ မပျော်သေးသူကား ဦးတုတ်ပေါ ဖြစ်ပါသည် ။ ဦးတုတ်ပေါ သည် တစ်ဖက်ခန်းမှ အမူးလင်မယား အိပ်ပျော်သွားကြသော အချိန်တွင် သူ၏ အဓိဋ္ဌာန်ပုတီး စိပ်ရသော လုပ်ငန်းသည် ပို၍ သမာဓိရလာ ၊ ပို၍ တွင်ကျယ်လာသဖြင့် စိတ်ချမ်းသာ နေရရှာပေသည် ။ 

သို့သော် … ထိုအချိန်ကလေးကား မကြာမြင့်လှပါချေ ။ ကျန်တစ်ဖက်ခန်းမှ အဒူလမန်းတို့ ကု,လား လင်မယား နိုး၍ လာကြပြန်ချေပြီ ။

ကု,လား လင်မယားတို့သည် မောင်အုပ်တို့ လင်မယားထက် ပို၍ စကားများကြသူများ ဖြစ်၏ ။

ခေါ်တော မိန်းမ မယ်စိန်သည် မြန်မာ ဖြစ်ပေမယ့် သူ့ယောက်ျားနှင့် စကားပြောသောအခါ ခေါ်တောလိုသာ ပြောလေ့ရှိသည် ။

သင်းတို့လင်မယား နှစ်ယောက်စလုံး ခပ်ရိုင်းရိုင်း ဖြစ်ကြ၏ ။ စကားပြောရာတွင် အာခေါင်ကို ခြစ်၍ ပြောသော အသံနှင့် ဆူဆူညံညံ ပြောလေ့ရှိ၏ ။ လမ်းလျှောက် လျှင်လည်း ရှေ့ခန်း နောက်ခန်းကို အားနာရမှန်း မသိ ၊ ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်းနှင့် လျှောက်တတ်၏ ။ ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ရာ၌ ပင်လျှင် ဗြုန်းဒိုင်း ဗြုန်းဒိုင်းနှင့် နေအောင် သွားလိုက် လာလိုက် ချက်လိုက် ပြုတ်လိုက်နှင့် ပြုလုပ်တတ်ကြသော လင်မယား ဖြစ်ကြလေသည် ။

ယခုလည်း လင်မယား နှစ်ယောက်လုံး နိုးလာကြကာ မီးခွက် ထွန်းကြ၏ ။ ဗြုန်းဒိုင်း ၊ ဗြုန်းဒိုင်းနှင့် အိမ်ရှေ့သို့ ဆင်းသွားကြ၏ ။

ထို့နောက် ရေအိုးတွင် ရေခွက်နှင့် ရေခပ်သံ ၊ ဆေးသံ ၊ ကြောသံ ကြားရပြီးနောက် နှစ် ယောက်လုံး ဗြုန်းဒိုင်း ဗြုန်းဒိုင်းနှင့် တက်လာကြ၏ ။ မီးခွက်ကို မှုတ်လိုက်ကြ၏ ။ ထို့နောက်ကား တော်တော်နှင့် မအိပ်ကြတော့ချေ ။ တခွီးခွီး တခွဲခွဲနှင့် စကားပြောရင်း အင့် - အင့် - အဲ့ - အဲ့ နှင့် ကျီစယ် နေကြပြန်သေးသည် ။

အဒူလမန်းတို့ လင်မယားနှင့် ဦးတုတ်ပေါတို့ အိပ်ရာမှာ ကျူဖျာ တစ်ချပ်သာ ခြားပေသည် ။ 

ဦးတုတ်ပေါသည် တစ်ဖက်ခန်းကို နားမစွင့်မိအောင် ကိုယ့်စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းရင်း ပုတီးကိုသာ တွင်တွင် စိပ်နေမိ၏ ။

သို့ရာတွင် မကြာမကြာ အာရုံပျံ့လွင့်လျက် ပုတီးလုံးကို မေ့၍ မေ့၍ သွားလေသည် ။ 

ဦးတုတ်ပေါကား လူကြီး ဖြစ်လေသည် ။ ထို့ကြောင့် အာရုံသည် ကြာရှည်စွာ မပျံ့လွင့် နိုင်ချေ ။ သူသည် လက်ထဲရှိ ပုတီးကုံးကို ဂရုတစိုက် ခပ်သွက်သွက် စိပ်လိုက်မိလေသည် ။

တစ်ဖက်ခန်းမှ ကု,လား လင်မယားတို့သည် ပြန်၍ အိပ်ပျော်စ ပြုကြဟန် ရှိပေပြီ ။ 

ထိုကု,လားလင်မယား မြန်မြန် အိပ်ပျော်ခြင်းသည် ခြေရင်းခန်း ၊ ခေါင်းရင်းခန်းများ အတွက် သက်သာ သွားကြရလေသည် ။

သို့မဟုတ်ပါက ခြေရင်း ၊ ခေါင်းရင်းခန်းရှိ လူအားလုံးတို့သည် အကုန် အိပ်ကြရတော့မည် မဟုတ်ချေ ။ ယခုပင်လျှင် မိမိ အနီးတွင် အိပ်နေသော အမယ်ကြီးသည် ကု,လား လင်မယားတို့ တဂျုန်းဂျုန်းနှင့် နိုးနေကြသော အချိန်က စ၍ တလူးလူးတလွန့်လွန့်နှင့် ရှိနေခဲ့လေသည် ။ 

ဦးတုတ်ပေါသည် လစ်ခနဲ အာရုံ ပျံ့လွင့် သွားရာမှ သတိတရနှင့် ပုတီးလုံးကလေးများကို ခပ်သွက်သွက် စိပ်ချလိုက်ပြန်လေသည် ။

ပုတီးလုံးကလေးများ၏ ကျနေသံတို့ သည် တချောက်ချောက်နှင့် မြည်လျက်ရှိနေ၏ ။ 

ထိုအချိန်၌ အနီးရှိ အမယ်ကြီး၏ လက်သည် ဦးတုတ်ပေါ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အသာအယာ လာ တင်လိုက်လေသည် ။ ဦးတုတ်ပေါသည် ငြိမ်သက်စွာ ပုတီးစိပ်မြဲ စိပ်နေသည် ။ သူသည် အိုကြီးအိုမနှင့် သမီးကြီး မနန်းနှင့်အတူ ကုန်စိမ်းရောင်းနေရရှာသော အမယ်ကြီး အပေါ်တွင် ကြင်နာစိတ် ဝင်လာလေသည် ။ အကယ်၍ တော၌သာ နေကြရပါမူ အမယ်ကြီးသည် ဘာမျှ လုပ်ရလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ ။

ယခုကဲ့သို့သော ဝါတွင်းမျိုးတွင် အဖေတို့ ဆောက်လုပ် လှူဒါန်းခဲ့ကြသော ရွာဦးကျောင်းသို့ သွားရောက်ကြကာ ရပ်သူရွာသားတို့ အလယ်တွင် ထည်ထည်ဝါဝါ မျက်နှာ ပွင့်လင်းလျက် ရှိကြပေလိမ့်မည် ။

အနီးပါးနား ရွာနီးချုပ်စပ်က လူများသည် ဦးတုတ်ပေါ - မမင်းဘုံတို့ကို မျိုးနှင့် ရိုးနှင့် လေးစားလာခဲ့ကြရသည် ။ သူတို့သည် ဓားမခါးချပ် တောင်သူလယ်သမား မျိုးရိုးများ ဖြစ်ကြ၍ ရိုးသားမှု ၊ ဇွဲကောင်းမှု ၊ ကြိုးစားမှုတို့ကြောင့် မျိုးနှင့်ရိုးနှင့် ချောင်လည်ခဲ့ကြသူများလည်း ဖြစ်လေသည် ။ ထို့ပြင် သူတို့၏ မျိုးရိုးသည် အပျိုကြီး ၊ လူပျိုကြီး မျိုးရိုး ဖြစ်ကြ၏ ။

ဦးတုတ်ပေါသည် အပျိုကြီး ၊ လူပျိုကြီးမျိုး အချင်းချင်း ဖြစ်ကြသော မမင်းဘုံ ကို အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ကျော် က စ၍ မျက်စိကျခဲ့ သော်လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရှက်နေကြရ သဖြင့် အသက်သုံးဆယ်ပြည့်မည့် နှစ်မှ ဘေးမှ ဝိုင်းဝန်း လုံးပန်းပေးခဲ့ကြသောကြောင့် ရရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည် ။ ထိုအချိန်၌ မမင်းဘုံ၏ အသက်ကား နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ရှိခဲ့ပေပြီ ။

ဦးတုတ်ပေါသည် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် မရမီက မျက်စိချင်း ကြိုက်လာခဲ့ကြပုံကို စဉ်းစားမိရာမှ ရုတ်တရက် သတိရလာပြန်ကာ ပုတီးကို လျင်မြန်စွာ စိပ်လိုက်ပြန်လေသည် ။

စိပ်ပုတီးလုံးကလေးများသည် တချောက်ချောက်နှင့် မြည်ကာ ကျဆင်းကြရပြန်၏ ။ 

အမယ်ကြီးသည် ဦးတုတ်ပေါ၏ ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ စောင်းလိုက်လေသည် ။ ထို နောက် ဦးတုတ်ပေါ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ လက်ကို အသာရုပ်လျက် ပုတီးစိပ်နေသော ဦးတုတ်ပေါ၏ လက်မောင်းအား ညင်သာစွာ ပွတ်၍ ပွတ်၍ ပေးနေ၏ ။ ထို့နောက် ဦးတုတ်ပေါ၏ လက်မောင်းအိုးမှ အရေပြားပျော့ပျော့ကို ယုယစွာ ဆွဲ၍ ဆွဲ၍ ကြည့်နေရှာသည် ။

လက်ထဲမှ စိပ်ပုတီးသည် ဂျောက်ခနဲ ကြမ်းပြင် ပေါ်သို့ ကျသွားပြီးနောက် ဦးတုတ်ပေါ သည် ငေါက်ခနဲ အိပ်ရာမှ မထလိုက်နိုင်စေကာမူ အမယ်ကြီးဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ပါလေသည် ။

ရန်ကုန် … ရန်ကုန် ဟူသော ကားစပယ်ယာ၏ အသံသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ထိုးဖောက်ကာ သရက်ပင်အုပ်များ၏ အောက်မှ တောသံ ပေးလျက် ‘ မေတ္တာရွှေရည် ’ လမ်းကလေးကို လွှမ်းမိုး၍ သွားလေသည် ။

အမယ်ကြီးသည် ဦးတုတ်ပေါ၏ ဘေးမှ အစာဝသော ကြောင်ကလေး ကဲ့သို့ ညင်သာစွာ ထကာ မီးခွက်ထွန်းလိုက်လေသည် ။

“ မနန်း ... မနန်း ... ၊ ထ ... ထ ... ကားလာနေပြီ ”

“ ကျွန်မ နိုးနေပါတယ် အမေ … ”

အပျိုကြီး မနန်းသည် ပြောပြောဆိုဆို အိပ်ရာမှ လူးလဲ၍ ထလိုက်လေသည် ။ 

အမယ်ကြီးသည် ခပ်သီသီနေသော မျက်လုံးဖြင့် တစောင်း လှဲနေသော ဦးတုတ်ပေါ အား ကွက်ခနဲ လှမ်းကြည့်ရင်း ညှိပြီးသား ဆေးလိပ်ကို ထပ်၍ ညှိရန် မီးခြစ် ခြစ်လိုက်မိလေသည် ။ 

ထို့နောက် မကြာမီ သားအမိ နှစ်ယောက်သည် ကုန်စိမ်းကားနှင့် ဈေးသို့ပါသွားကြ၏ ။ 

ထိုနေ့က မနန်းသည် ဈေးထဲတွင် တက်နေသဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရသည် ။ မနန်း၏ မျက်လုံးများမှာ လွန်စွာအားနည်းလျက် ညပေါင်းများစွာ အိပ်ရေးပျက် သကဲ့သို့ ရှိနေလေသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် အကြောင်းမရှိဘဲနှင့် ငိုလိုက် ၊ ရယ်လိုက်ပင် ဖြစ်နေသေး၏ ။ 

ဤရောဂါမျိုးသည် မနန်း တစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ် ၊ ဤလမ်း တစ်လမ်းလုံးတွင် ရှိသော အပျိုကြီးများ ၊ မုဆိုးမများ ၊ တစ်ခုလပ်များ၌ ဖြစ်ပေါ်နေသောရောဂါ ဖြစ်လေသည် ။

••••• ••••• •••••

ယခုလည်း မနန်း သည် တက်ပြီးခါစ ဖြစ်သဖြင့် မောမောနှင့် အိပ်ပျော်နေရှာပေသည် ။ 

ဦးတုတ်ပေါသည် မနန်း ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့် လိုက်ပြန်လေသည် ။

ဆယ်ပေ ပတ်လည်ရှိ အိမ်ခန်းကလေးသည် အိပ်ရာများ ၊ စားအိုးစားခွက်များနှင့် ပြန့်ကြဲကာ သီးခြား အကာအရံ မရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း မြင်နေရလေသည် ။

ဦးတုတ်ပေါသည် မိမိ သမီးငယ် မပန်း တစ်နေ့တခြား အပျို လုပ်လာပုံ ၊ တစ်နေ့ခြား စိတ်တိုလာပုံ ၊ တစ်နေ့တခြား လူကြီးတွေ ခံအော်လာပုံတို့ နှင့်တကွ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်ခန်းမှ မောင်အုပ် နှင့် လိုက်ပြေးကြပုံတို့ကိုပါ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်၍ လာလေသည် ။

ဦးတုတ်ပေါသည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဂျာနယ်ပြာ စာအုပ်ကို ထပ်၍ ကြည့်လိုက် မိပြန်လေသည် ။

‘ တီဟီတီကျွန်း အကြောင်း ရတနာတင့် ရေးသည် ’

အသက် ရှစ်နှစ် အောက်ရှိ ကျောင်းသားကလေး တစ်အုပ်သည် ဦးတုတ်ပေါ တို့၏ အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်၍လျှောက်သွားကြလေသည် ။

“ ငါက ကောင်မလေးနဲ့ အိမ်သာဘေးမှာ ချိန်းထားတာကွ ၊ စိန်ကြီး လာရှုပ်နေလို့ပေါ့ ၊ တစ်နေ့ နေ့တော့ ဒီကောင့်ကို ငါ အုပ်ထည့်လိုက်ဦးမယ် ”

ဦးတုတ်ပေါသည် ဖြတ်သွားသော ကလေးများအား အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် လျင်မြန်စွာ လှမ်းကြည့်မိသည် ။

ထိုအတွင်း အမယ်ကြီးသည် အဝတ်ကလေးကို ခေါင်းပေါ်သို့ တင်ကာ အိမ်ပေါ်သို့ တက် လာခဲ့လေသည် ။

“ ပယောဂဆရာကြီး ကိုသာကြူးနဲ့ တွေ့ ခဲ့ရတယ် ၊ ကိုရင့်ကိုတောင် မေးလိုက်သေးတယ် ၊ အခု ဟောဒီ နတ်ကြီးငါးပါး ဆေးကလေး တိုက်ထားတဲ့ ၊ နောက်မှ လက်ဖွဲ့ထိုးပေးမယ် ၊ ငွေသုံးကျပ် ပေးခဲ့ရမယ် ဆိုလို့ ပေးခဲ့ရသေးသတော့ .. ”

ဦးတုတ်ပေါသည် အမယ်ကြီးက တရိုတသေ ကိုင်၍ ပြနေသော ဆေးပုလင်းကို ခြေထောက်နှင့် ပြေး၍ ကန်လိုက်လေသည် ။

ထို့နောက် တက်ပြီးခါစ ပါးပေါ်တွင် မျက်ရည်ဥကလေးများ မခြောက်သေးဘဲ မောမော နှင့် အိပ်ပျော် နေရှာသော သမီးကြီး မနန်း ကိုပါ ပြေး၍ ကန်လိုက်သည် ။

“ ဘာ ... နတ်ကြီးငါးပါး ၊ ဘာ ... ပယောဂ ၊ ဟဲ့ ... ကောင်မ ထ ၊ ကဲ ... တက်ဦး တက်ဦး ၊ ပြန်မယ် … တောကိုပြန်မယ် ၊ အကုန်လုံး သူပုန်သ,တ်လို့ သေချင် သေပေစေ ၊ ဒီမှာ မနေဘူး ၊ လုပ်လေ မိနန်း ၊ ပြောနေတာ မကြားဘူးလား ... ”

မနန်း သည် ပြူးတိပြူးကြောင်နှင့် ဖခင် ဦးတုတ်ပေါအား ကြည့်၍ နေလေသည် ။ အမယ်ကြီးက အံ့အားသင့်စွာနှင့် ညည်းလိုက်၏ ။

“ အို … ကိုရင်ကလဲ ဘယ်လို ဖြစ်တာတုံး ”

ဦးတုတ်ပေါ တို့ကား ရန်ကုန်မြို့ မေတ္တာရွှေရည် လမ်းကြားကလေးထဲမှ ထိုနေ့တွင်ပင် တောသို့ ပြောင်းသွားပါလေပြီ ။

အမယ်ကြီး နှင့် မနန်း တို့သည် ရွှေတိဂုံစေတီနှင့် တကွ တဖြည်းဖြည်း ဝေး၍ ကျန်ရစ်သော ရန်ကုန်မြို့ ဆိပ်ကမ်းကို ကြည့်ကာ ...

မပန်းကလေး တစ်ယောက်တော့ ဘာမျှ မသိရရှာဘဲ ဤမြို့တော်ကြီး၏ တစ်နေရာရာ၌ ပျော်ပါးစွာ ကျန်ရစ်ရရှာလေပြီတကားဟု စိတ်ထဲတွင် ထင်မြင်လာကြပြီး မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲ၍ လာကြပါလေသတည်း ။

( စံနက်ကျော် အမည်ဖြင့် )

 ⎕ ရန်ကုန်ဘဆွေ

📖မြဝတီ မဂ္ဂဇင်း

     စက်တင်ဘာ ၊ ၁၉၅၇