❝ အရိပ် ❞
( သန်းမြင့်အောင် )
“ အမေရေ၊ ဟိုမှာ အမေ့သမီးတော့ လုပ်လာပြန်ပြီ ”
လမ်းမပေါ်သို့ မျှော်ကြည့်ရင်းမှ လှည့်အော်လိုက်သော မေစမ်း အသံကြောင့် ဒေါ်မြကြည်မှာ သမီးဖြစ်သူ အနီးသို့ လာ၍ အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်မိသည် တွင် အိမ်ရှေ့မှာ သုံးဘီးရပ်ကာ အိပ်ရာလိပ်တွေ ၊ ကားပေါ်မှ သေတ္တာတွေနှင့် ကလေး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဆွဲချနေသော မေနွဲ့ ကို ဖိုသီဖတ်သီ မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်မသက်မသာနှင့် အောက်သို့ ဆင်းကာ ဝိုင်းကူသယ်ခဲ့ရသည် ။ မေစမ်းကတော့ ဘာတစ်ခုမှ မကူဘဲ ခပ်တည်တည်သာ ကြည့်နေလိုက်သည် ။
အားလုံး အိမ်ပေါ်ရောက်တော့ မေနွဲ့ က ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ နွမ်းနယ်စွာ ထိုင်၍ ယပ်ခတ်နေသည် ။ ကလေး လေးယာက်က မအေ့မျက်နှာကို ညှိုးငယ်စွာ ငေးကြည့်နေကြသည် ။ အမေက သူ့မြေးအငယ်ကို ပေါင်ပေါ်ဆွဲတင်ရင်း -
“ ဘယ်လိုဖြစ်လာပြန်တာတုံး မေနွဲ့ ရယ် ”
မေးမည့်သာ မေးရသည် ထုံးစံအတိုင်း လင်မယား ရန်ဖြစ်ပြီး ဆင်းလာမှန်း အမေရော မေစမ်းပါ သိပြီးသားပင် ။
“ ရန်ဖြစ်လာတာပဲပေါ့ အမေ ၊ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို အကွဲပဲ အမေရေ ၊ ဒီကောင်ကို သမီး ဘယ်နည်းနဲ့ မှ ပြန်မပေါင်းနိုင်တော့ဘူး ”
မအေ့စကားကြောင့် ကလေးတွေ ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်ကုန်ကြသည် ။
“ တော်ရုံတန်ရုံလည်း သည်းခံမှ ပေါ့ သမီးရယ် ”
“ တော်ရုံတန်ရုံ မဟုတ်ဘူး အမေ ၊ သိပ်ကို တရားလွန်တာ ၊ သူ မမူးတဲ့ နေ့ကို တစ်နေ့မှ မရှိဘူး ၊ မူးရင်လည်း အေးအေးမနေဘူး ၊ ဟိုရမ်း သည်ရမ်းနဲ့ ဟာ နောက်ဆုံး လင်မယားချင်း ထသတ်တဲ့ အထိကို ဖြစ်တာပဲ၊ တစ်ရက်လည်း မဟုတ်၊ နှစ်ရက်လည်း မဟုတ်၊ ကြာတော့လည်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး ”
“ ကဲပါလေ၊ ဒီကိစ္စကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့ ၊ မောင်ဇော်လာရင် သမီး ဘာမှ မပြောနဲ့ ၊ အမေ ကြည့်ဆုံးမပါဦးမယ် ။ မောင်ဇော် က အမေ့ကိုတော့ ရိုသေပါတယ် ၊ ကလေးတွေ မျက်နှာက ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား ၊ ခေါင်းအေးအေးထားပြီး စဉ်းစားဦး သမီးရဲ့ ”
သည်တော့လည်း မေနွဲ့ ဘာမှ မပြောတော့ ၊ ခေါင်းတွင်တွင် ငုံ့ပြီး မျက်ရည်ပေါက်ပေါက်ကျနေသည် ။ သည်ပုံစံကို မေစမ်း အမုန်းဆုံးဖြစ်သည် ။ အလကား ဟန်လုပ်နေတာ ၊ စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် ပြောပစ်လိုက်သည် ။
“ နေပါဦး။ မမေနွဲ့ကို ဘယ်သူက ရိုက်နှက်ပြီး လင်ပေးစားလို့ လဲ၊ သဘောမတူလို့ ငိုယိုပြီး ဖျက်တာတောင် အမေနဲ့ မောင်နှမတွေကို ပစ်ပြီး လင်နောက်လိုက်ပြေးတာ ဘယ်သူလဲ၊ ကိုယ့်ဒုက္ခ ကိုယ်ရှာပြီး ခုမှ ဟိုလူ မနေရ၊ ဒီလူ မနေရနဲ့ ”
ညီမလုပ်သူက ပက်ခနဲ ပြောထည့်လိုက်တော့ မေနွဲ့ မျက်နှာလေး ငယ်သွားသည် ။ အကြီးနဲ့ အငယ်ပေမဲ့ မိမိက မှားသည် ကိုး၊ ခံပေါ့။
“ တော်ပါအေ၊ ပြီးတာတွေ ပြောမနေပါနဲ့ တော့ ၊ ကဲ ... မေနွဲ့ သွားသွား ၊ ရေမိုးချိုးလိုက်ချေဦး ၊ ကလေးတွေကော ထမင်း စားပြီးပြီလား၊ မကျွေးရသေးရင် ထမင်းဟင်းကအဆင်သင့်ရှိတယ်၊ ကြည့်ပြုကျွေး ”
အမေတို့ က ဒီလို ၊ အမေ့ကြောင့် ခက်တာ၊ အမေက သားသမီးတွေ၊ မြေးတွေ တမြုံတမကြီး နှင့် ဝရုန်းသုန်းကား နေတတ်ပေမဲ့ မေစမ်းက မနေတတ် ။ ရုံးအလုပ် တစ်ဖက်နှင့်ပေမင့် ကိုယ့်အိမ်ကိုတော့ ရသည့်အချိန်လေးမှာ ပြောင်လက်နေအောင် တိုက်ချွတ်ထားသည် ။ အိမ်အသုံးအဆောင်နှင့် အလှအပပစ္စည်းကလေးများကို နေရာတကျ သေသေသပ်သပ် ထားတတ်သည် ။ ပြောင်ပြောင်လက်လက် လှလှပပနှင့် နေချင်စဖွယ် ရှိနေပါမှ မေစမ်း စိတ်ကြည်နူးသည် ။
သည် ကလေးတွေမို့ အိမ်ရောက်လာလျှင် ဟိုဟာကိုင်၊ သည်ဟာဆွဲနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာလည်း ခြေရာချင်း ထပ်ပြီး အကွက်မပေါ်တော့၊ မေနွဲ့ တို့ လင်မယားမို့ စိတ်ဆိုးပြီး ဆင်းလာလျှင် တစ်လ ကိုးသီတင်း ကြာတတ်သည် ။ မယားကလည်း အမူလွန်သည် ။ လင်ကလည်း အကြာကြီး ဟန်လုပ်နေပြီးမှ လာခေါ်တတ်သည် ။ တကယ်တမ်း ပြတ်နိုင်ကြသည်လည်း မဟုတ်။ သည် အတောအတွင်းမှာ စိတ်ညစ်ရသည် က မေစမ်းပင် ဖြစ်သည် ။
ညနေ ရုံးကအပြန် အိမ်ဝရောက်သည် နှင့် ကလေးတွေက ပြေးကြိုကြသည် ။
“ အန်တီလေး ပြန်လာပြီဟေ့၊ တို့ အန်တီလေး ပြန်လာပြီ ”
အကြီးမ စုစုက မေစမ်းလက်ထဲမှ ရုံးဆွဲခြင်းကို ပြေးလုသည် ။
“ ဟဲ့ ... နေ ... နေ ... ဓာတ်ဘူး ကွဲသွားမယ် ”
မေစမ်းက ခြင်းကို မပေးဘဲ မျက်နှာမှုန်ကုပ်ပြီး တန်းဝင်လာသောအခါ ကလေးတွေ အနားက ရှဲကုန်ကြသည် ။ တစ်နေရာတွင် ခြေထောက်က တစ်စုံတစ်ခုကို တိုက်မိသဖြင့် ငုံ့ကြည့် လိုက်ရာ စင်ပေါ်တွင် အလှထားသည့် ပလာစတာလောင်းထားသော ကြောင်ရုပ်ကလေး တစ်ရုပ် ။
“ ဟေ့ ဒီအရုပ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်နေတာလဲ ”
“ ဟို ... မောင်လေး ယူဆော့တာလား မသိဘူး အန်တီလေး ”
စုစုက အပြေးကလေး လာကောက်ကာ နေရာတကျ ပြန်ထားရင်းမှ ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ ပြောရှာသည် ။
“ ဒါကစားစရာ မဟုတ်ဘူး ဟဲ့ ၊ အလှထားတဲ့ အရုပ် ၊ နင်တို့ကလည်း အကြီးတွေ ဖြစ်ပြီးတော့ နည်းနည်းပါးပါး ကြည့်မပြောကြဘူး။ ငါ ပြောတော့လည်း ငါ့အလွန်ပဲ ဖြစ်မယ် ၊ စည်းကမ်းကို မရှိဘူး ”
ကလေးတွေကို ဆူပြီး အိမ်ထဲ ဝင်လာတော့ ထမင်းစားခန်းထဲတွင် စကားထိုင်ပြောနေကြသောအမေ နှင့် မေနွဲ့တို့ ကို တွေ့ရသည် ။ မေစမ်းကို မြင်တော့ အမေ ခေါင်းညိတ်ခေါ်ပြီး -
“ ပဲခူးက စာလာတယ် သမီးရေ၊ မေဝင်း တိုက်ဖွိုက် ဖြစ်နေတယ်တဲ့ ”
“ ဟုတ်လား၊ စာက ဘယ်သူထည့်လိုက်တာတုံး ”
“ သူ့ယောက်ျား မောင်တင်အောင် ရေးထည့်လိုက်တာ ”
“ တိုက်ဖွိုက်က ကြာတာ တစ်ခုပါပဲ အမေ၊ ဂရုစိုက်ကုရင်ပျောက်ပါတယ် ”
“ အခု အမေနဲ့ မေနွဲ့လည်း အဲဒါကို တိုင်ပင်နေကြတာပေါ့ သမီးရဲ့ ၊ မေဝင်း ခမျာ ယောက္ခမ တွေ၊ ယောက်မတွေ နဲ့ နေရတာ မဟုတ်လား ၊ ကလေးတွေကလည်း ရှိသေးတယ်၊ မောင်တင်အောင် ကလည်း ရုံးတစ်ဖက်နဲ့ ဆိုတော့ သူ့ကို အချိန်ပြည့် ပြုစုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး လေ ၊ သူ့ယောက္ခမများမှာ အိမ်အလုပ်လည်း လုပ်ရ ၊ ကလေးလည်း ထိန်းရ၊ လူနာလည်း တစ်ဖက်ပြုစုရနဲ့ အတော် ကသီလင်တနိုင်နေကြမှာ ပဲ၊ အမေတို့ အနေနဲ့ ပစ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး ထင်တယ် သမီး ”
“ ဒီတော့ အမေက ဘာလုပ်ချင်လို့ တုံး ”
“ အိမ် မှာ မေနွဲ့ လည်း ရှိတုန်း သွားကြိုခဲ့ချင်တယ် သမီး၊ ဒါမှ မေဝင်းကို အမေတို့ ကောင်းကောင်း ပြုစုနိုင်မယ်၊ သူ့ယောက္ခမများ လည်း တာဝန်ပေါ့သွားတာပေါ့ ”
“ ဟုတ်တယ်၊ ညီမလေး မေဝင်းကို ပြုစုဖို့ ငါ့တာဝန်ထားပါ၊ အမေနဲ့ နေရရင် သူလည်း အားရှိမှာ ပါဟာ ”
မေနွဲ့ကပါ အမေ့စကားကို ထောက်ခံရင်း သူ့ကို အဖော်ညှိတော့ မေစမ်း သက်ပြင်းကို မသိမသာ ချလိုက်မိသည် ။
“ အမေတို့ ၊ မမေနွဲ့တို့ သဘောလေ၊ သွားကြိုကြတာပေါ့ ”
သည်လိုနှင့် မေဝင်းကို အိမ်သို့ ကြိုလာကြသည် ။ အမေ က သူ့သမီးအတွက် အိမ်မှာ ဆရာဝန် ပင့်၍ ဂရုတစိုက် ကုသသည် ။ မေနွဲ့ ကလည်း အစွမ်းကုန် ပြုစုသည် ။ မေစမ်း ကတော့ မေဝင်း အခန်း နေ့စဉ်ဝင်၍ သတင်းမေးသည် မှ အပ အခြားဘာမှ ထွေလီကာလီ မလုပ်တတ် ၊ ရန်ကုန်မှာ ရှိသည့် အခြား မောင်နှမတွေကလည်း တစ်ရက်ခြား နှစ်ရက်ခြား ဆိုသလို လာ၍ ပြုစုကြ၊ အားပေးကြသဖြင့် မေဝင်း အခြေအနေ အတော်တိုးတက်ကောင်းမွန်လာသည် ။
အမေ မွေးသည့် သားသမီး ( ၆ ) ယောက်အနက် မေစမ်း က စတုတ္ထသမီးဖြစ်သည် ။ အကြီးဆုံး က ကိုအောင်ခိုင်၊ နောက် မေနွဲ့၊ မေသန်း ၊ မေစမ်း ပြီးတော့ မေဝင်း ၊ မေချစ် တို့ ဖြစ်သည် ။ မေစမ်း တစ်ယောက်မှ လွဲလျှင် အားလုံး အိမ်ထောင်သည် ချည်းပင် ၊ မေချစ် ၊ မေသန်း နှင့် မေနွဲ့ တို့ က ရန်ကုန် မှာ နေ၍ အကြီးဆုံး ကိုအောင်ခိုင် က ပြည်မြို့သူ ခင်မိမိ နှင့် အကြောင်းပါကာ အလုပ်အကိုင်ရော နေအိမ်ပါ ပြည် မှာ ဖြစ်သည် ။ အိမ်ထောင်သည်တွေ အားလုံး စီးပွားရေးအရ သိပ်ပြီး ချို့ချို့ငဲ့ငဲ့ မရှိကြ ခြင်းကိုတော့ အမေ စိတ်ချမ်းသာရသည် ။ အကြောင်းကြီးငယ် ရှိလာလျှင်လည်း အမေက လက်မနှေး တတ်။ အမေနှင့် မေစမ်း နှစ်ယောက်တည်း ရှိသည့်အိမ်မှာ အဖေ ရှိစဉ်က ထားခဲ့သည့် အထုပ်အထည်ကလေးကလည်း အရာမယွင်းသေး ၊ အမေ့အစ်မများ ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွင် အစု ရှယ်ယာဝင်ထားသည့် ငွေ အချို့ မှာ လည်း အမြတ်အစွန်းကလေးများက တရိပ်ရိပ် တက်နေသည် ။ မေစမ်း၏ လခကလည်း အိမ်စရိတ်ကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းက အထောက်အကူ ပြုသေးသည် မို့ အမေ့ မှာ မကြာခဏ အလှူအတန်း လုပ်ချင်စိတ် ၊ မိသားစု ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စုရုံးပြီး ချက်ပြုတ်စားသောက် ချင်စိတ်ပေါ်မိသော်လည်း အိမ်လူရှုပ်လျှင် မကြိုက်သော အတူနေ သမီးကြောင့် စိတ်ထင်တိုင်း မပေါက် ဖြစ်ရရှာသည် ။
••••• ••••• •••••
မေစမ်းတစ်ယောက် ခုတစ်လော အမြဲလိုလို အိမ်မှာ မျက်မှောင်ကုတ်ထားတတ်သော အကျင့်သည် ရုံးသို့တိုင် ပါလာတတ်သည် ။ စားပွဲမှာ ငုံ့၍ အလုပ်လုပ်နေဆဲ တယ်လီဖုန်းသံက မြည်လာသဖြင့် ကောက်ကိုင်လိုက်ရသည် ။
“ ဟလို ... အမိန့်ရှိပါ ”
“ မေစမ်းလား ”
“ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘယ်သူပါလဲ ”
“ ဟ ... မေစမ်း၊ နင့်အသံတောင် ငါမှတ်မိတယ်၊ ငါ့အသံကို နင် မမှတ်မိဘူးလား၊ ကိုခိုင် လေ ”
“ ဟင်၊ ကိုကိုခိုင်၊ ဘယ်က ဆက်တာလဲ ”
“ ငါပြည်မှာ နေတာ၊ ပြည်က ဆက်တာပေါ့ဟ ”
“ ပြည်က အထူးကိစ္စရှိလို့ လား ကိုကိုခိုင် ”
“ ဆိုပါတော့၊ ငါရန်ကုန်က ဌာနချုပ်ကို ပြောင်းမယ် ၊ ပရိုမိုးရှင်းနဲ့လေ ၊ နင့်အစ်မနဲ့ကလေး တွေလည်း တစ်ခါတည်း အပြီးလိုက်ပြောင်းခဲ့ကြမယ် ၊ အဲဒါ လောလောဆယ် အိမ်ရှာနေတုန်း အမေ နဲ့ ပဲ ခဏ လာနေရဦးမှာ ပဲ၊ တို့ လကုန်ရင် ရန်ကုန်ရောက်မယ် ၊ နင်အမေ့ကို ပြောပြလိုက်နော် ”
မေစမ်း တစ်ကိုယ်လုံး နုံးခွေသွားသည် ။ ရင်ထဲမှာ မကျေနပ်မှုတွေ ဆူဝေသွားပေမင့် ကိုကိုခိုင်က အကြီးဆုံး အကြောက်ရဆုံးမို့ မေနွဲ့တို့လို ဒိုးဒိုးဒေါက်ဒေါက် ပြန်မပြောရဲ ။
“ ဟေ့ ... မေစမ်း၊ ငါ ပြောတာ ကြားရဲ့လား ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ကြားပါတယ် ”
“ အမေကော နေကောင်းရဲ့လား ”
“ အင်း ကောင်းပါတယ်၊ မေဝင်း တော့ ... တိုက်ဖွိုက်ဖြစ်နေလို့ အိမ်ကိုခေါ်ပြီး ဆေးကုနေရတယ် ”
“ ဟုတ်လား၊ အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ ”
“ သက်သာပါတယ်၊ နောက်ပြီး မမေနွဲ့ လည်း သူ့ယောက်ျားနဲ့ စိတ်ဆိုးပြီး အိမ်ကို ရောက်နေ တယ်၊ ကလေးတွေရောပဲ ”
“ ဖြစ်ကြပြန်ပြီလား၊ ဒီကောင်မလေးတွေလည်း ဒုက္ခပဲ၊ အေးလေ မောင်နှမတွေ စုံစုံညီညီ တွေ့ရတာပေါ့၊ ငါတို့ လကုန်ရင် ရောက်မယ်၊ အေး ဒါပဲ၊ ဒါပဲ ”
မေစမ်း ငိုချင်သွားသည် ။ သူတို့ ကို မလာစေချင်၍ အိမ်မှာ လူရှုပ်ကြောင်း ပြောတာတောင်မှ နည်းနည်းလေးမှ စိတ်ပျက်ပုံမရ။
ရုံး မှာ ချုပ်တည်းထားခဲ့လေသမျှ အိမ်ရောက်၍ အမေနှင့် နှစ်ယောက်ချင်းတွေ့မှ မေစမ်း ရင်ပွင့်လေတော့သည် ။ ကိုကိုခိုင် ဖုန်းဆက်ကြောင်း အမေ့ကို ပြောပြပြီးသည် နှင့် တဆက်တည်း -
“ ထစ်ခနဲရှိ ဒီဘူတာပဲ လာလာဆိုက်နေကြတာပဲ၊ ဒီအိမ်ကို ဘာများမှတ်နေကြသလဲ မသိဘူး၊ လင်ယူ မယားယူနဲ့ ၊ ယူတုန်းက အလျှိုအလျှို ယူကြပြီး ဖြစ်လာရင် ကိုယ့်ပြဿနာ ကိုယ်မရှင်းကြဘူး ၊ ဒီမှာပဲ လာလာပြီး ဒုက္ခပေးကြတယ် ”
အမေက ထုံးစံအတိုင်း မေစမ်း ကို လေပျော့ကလေးနှင့် ချော့သည် ။
“ ဒီလိုလည်းဘယ်ဟုတ်မလဲ သမီးရယ်၊ ခမျာများမှာ ဒီမအေ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ၊ အကြောင်းရယ်လို့ ဖြစ်လာရင် မအေဆီ မလာလို့ ဘယ်သွားကြမတုံး ၊ အခိုက်အတန့်တော့ သည်းခံမှ ပေါ့ သမီးရယ် ၊ မေမေတို့ မှာ လည်း ပါးရှားတာမှ မဟုတ်တာ ”
“ ပိုက်ဆံကုန်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး အမေ ၊ အိမ်လူရှုပ်လို့ ပြောနေတာ ၊ အေးအေး ဆေးဆေး နေချင်လို့ ကိုယ့်ဟာကိုယ်တောင် အပူမရှာဘဲ နေတာ အခုမှ အလကားပူ အငှားပူတွေနဲ့ လာတွေ့နေရတယ် ”
••••• ••••• •••••
သည်လိုနှင့် ကိုကိုခိုင်တို့ မိသားစု ရောက်လာကြပြန်သည် ။ ကလေး ၅ ယောက် ပါလာသည် ။ ရောက်ရောက်ချင်းနေ့မှာ မေနွဲ့ ကလေးတွေနှင့် ကိုကိုခိုင် ကလေးတွေ မောင်နှမချင်း တွေ့ကြတော့ အားရဝမ်းသာ ရုတ်စုရုတ်စု ဖြစ်နေတာကို မေစမ်း အတော်သည်းခံပြီး ကြည့်နေရသည် ။ လူကြီးတွေအားလုံးက မေဝင်း အခန်းမှာ စုပြီး အာလာပ သလ္လာပ ပြောကြသည် ။ မိသားစုအားလုံး၏ မျက်နှာများက အားတက်သရောနှင့် ရွှင်လန်းတက်ကြွနေကြသော်လည်း မေစမ်း တစ်ယောက် ကတော့ ဟန်ဆောင်ပြုံးကို အနိုင်နိုင် ပြုံးနေရသည် ။
နောက်နေ့ နောက်နေ့များမှာတော့ မေစမ်း မျက်နှာထားက ထုံးစံအတိုင်း ပြန်ပြီး တည်တည်တင်တင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည် ။ အိမ်မှာ လူပိုများပြီး စားအိုး ပိုကြီးလာသဖြင့် အတော့်ကို ညစ်ညစ်ပတ်ပတ် ဖြ စ်ဦး မှာ ပဲဟု မေစမ်း တွေးပြီး စိတ်ဓာတ်ကျခဲ့ရသော်လည်း တကယ်တမ်းကျတော့ မေစမ်း ထင်သလောက် အခြေအနေက မဆိုးသဖြင့် နည်းနည်း ဖြေသာရသည် ။
သည် နေရာမှာ ကိုအောင်ခိုင့်မိန်းမ ခင်မိမိက မေနွဲ့တို့ နှင့် အပုံကြီး ကွာသည် ။ စည်းကမ်း စနစ်ရှိ၍ သန့်ပြန့်သည် ။ ကလေးတွေကိုလည်း နိုင်ရာကို စီမံခိုင်းစေတတ်သည် ။ ဧည့်ခန်း ၊ အိပ်ခန်း များမှ ကြမ်းပြင်များမှ အမေနှင့် မေစမ်း နှစ်ယောက်တည်း နေတုန်းကလို ပြန်လည်သန့်ပြန့်လာသည် ။
လျှော်ရာ၊ ဖွပ်ရာ၊ ချက်ရာပြုတ်ရာမှ အစ သူ မပါလျှင် မပြီး ၊ စနစ်တကျနှင့် သေသေသပ်သပ် ဖြင့် နေရာတကာ သူ့လက် သူ့ခြေချည်း ဖြစ်နေသည် ။
မေနွဲ့ ကတော့ သူ့အပူနှင့်သူ လုံးလည်လိုက်နေပြီး သူ့ကလေးတွေ ကိုပင် ခင်မိမိက လိုက်ပြီး သင်ကြားနေရသည် ။
မေနွဲ့ သမီး အကြီးမ စုစု ဆိုလျှင် ကြမ်းတိုက်၊ အဝတ်လျှော်၊ ဘုရားပန်း လဲရာတွင် မျက်နှာလွှဲ ၍ ပင် ရနေချေပြီ။ သို့သော်လည်း တကယ် ပင်ပန်းသည်မှာ တော့ ခင်မိမိပင် ဖြစ်သည် ။ အချိန်တန် လျှင် ကလေးတွေအားလုံးက အစ ရေမိုးချိုးပြီး သန့်ပြန့်လှပနေအောင်ပင် စီစဉ်နိုင်စွမ်း ရှိသည် ။
မေစမ်း မျက်နှာ ကြည်သာအောင် လိုက်လုပ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ မေနွဲ့တို့ က ညီအစ်မချင်းမို့ မေစမ်း မျက်နှာ မသာလည်း နေမြဲနေရတတ်ပေမင့် သူကတော့ သူစိမ်းမို့ အစစ အရာရာ ဂရုတစိုက် ဆောင်ရွက်နေဟန် တူသည် ။ သည့်အတွက် မေစမ်း စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိပေမင့် ထမင်းစားခန်းထဲမှာ လူများ နေတာမျိုး ၊ ညဘက် ဧည့်ခန်းမှာ လူစုနေတာမျိုးကိုတော့ မေစမ်း မျက်စိ ရှုပ်တာ အမှန်ပင် ။
••••• ••••• •••••
တနင်္ဂနွေ တစ်ရက်တွင် ရုံးမှ အရာရှိတစ်ယောက်က အလှူလုပ်သဖြင့် မေစမ်း ရုံးမှ သူငယ်ချင်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဖြစ်သော သီတာ၊ ထားထား တို့ နှင့်အတူ သင်္ဃန်းကျွန်းရှိ အလှူအိမ်သို့ သွားကြသည် ။
အလှူမှ ပြန်သောအခါ ထားထားက
“ တို့ သင်္ဃန်းကျွန်းဘက် ရောက်တုန်း ကျိုက္ကဆံဘုရား ဝင်ဖူးကြရအောင်လား ”
“ မိထားတို့ ကတော့ ခြေရှည်ပြီ၊ နေပူရတဲ့ အထဲ ”
သီတာက ပွစိပွစိ လုပ်တော့ -
“ မဟုတ်ဘူး လေကွာ၊ မြို့ထဲဘက်က ဘုရားတွေဆို တို့ အမြဲ ဖူးနေရတာပဲ ၊ ဒီဘုရားက ရောက်ခဲတယ်လေ ၊ ဒါကြောင့် ကြုံတုန်း ဝင်ဖူးချင်လို့ပါ ၊ မေစမ်းကော ဘယ်လိုသဘောရသလဲ ”
ထားထား က မေစ မ်းကို စစ်ကူတောင်းသည် ။
“ ဘုရားဖူးတာပဲကွာ၊ မဖျက်ကောင်းပါဘူး ”
“ ငါက ထီးမပါကြလို့ ပြောတာပါ ။ ဘုရားပဲ ငါလည်း ဖူးချင်တာပေါ့ ၊ မေစမ်းက တော်ကြာ ခေါင်းကိုက်တယ် ၊ ဇက်ထိုးတယ်နဲ့ ချူချာတတ်လွန်းလို့ ပြောရတာ ၊ ဒါဆိုရင်လည်း သွားကြမယ်လေ ”
သို့နှင့် ကားစီးပြီး ကျိုက္ကဆံဘုရား ဝင်ဖူးကြသည် ။ ဘုရားဖူးပြီး ဘုရားရင်ပြင်တော်ကို တစ်ပတ်ပတ်သောအခါ သုံးယောက်လုံး ကိုယ်မှ ချွေးတွေ ရွှဲနစ်လာကြသည် ။
နွေတစ်နေ့၏ နေ့လယ်ခင်းကား ချစ်ချစ်တောက် ပူလောင်ပြင်းပြနေသည် ။ ရင်ပြင်တော်ပေါ်ဝယ် ဖိနပ်ချွတ်ပြီး လျှောက်ရသဖြင့် အထက်ပူ အောက်ပူဖြင့် နားနေနိုင်မည့် အရိပ်အာဝါသကို ရှာဖွေရင်း သုတ်သုတ်၊ သုတ်သုတ် လျှောက်ကြရသည် ။
“ ဟေ့ ... ဟိုရှေ့မှာ ခရေပင်ကြီး တစ်ပင်ဟေ့ ၊ အဲဒီအရိပ်ကို သွားကြရအောင် ”
သီတာ ညွှန်ပြသည့် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ မြင်နေရသော ခရေပင်ရိပ်သို့ အပြေးလေး ခိုဝင်မိကြသည် ။
“ အား ခုမှ ပဲ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားတော့တယ် ”
မေစမ်း နှုတ်မှ အသံထွက်အောင် ရေရွတ်ရင်း ခရေပင်ရိပ်တွင် အားရပါးရ ထိုင်ချလိုက်သည် ။ စောစောက အပူဓာတ်များ ရုတ်ခြည်း ပျောက်ပျက်ကာ ခရေနံ့သင်းသင်းကလေးကြောင့် လန်းဆန်းလာကြသည် ။
ခရေပင်၏ လုံးပတ်သည် လူနှစ်ယောက် လက်ချင်းဆက်၍ ရစ်ပတ်ဖက်တွယ်ပါမှ ပတ်မိရုံ ရှိမည်ထင်သည် ။ အုံ့ဆိုင်းနေသော အကိုင်း ၊ အခက် ၊ အရွက်တို့ သည် နေခြည်တစ်ပြောက်ပင် မတိုး သာအောင် ထူထပ် သိပ်သည်းလျက်ရှိသဖြင့် အရိပ်အာဝါသကား အေးမြလှသည် ။ ပင်စည်၏ အခြား တစ်ဖက်တွင် သတင်းစာအဟောင်းနှင့် ဒန်အိုးဒန်ခွက် လိုက်ဝယ်ဟန်တူသော ကလေးတစ်ယောက်သည် တောင်းနှစ်လုံးနှင့် ထမ်းပိုးကို ချကာ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်နေသည် ။
ထိုနေရာနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာတော့ ဘုရားဖူးလာဟ န်တူသော အသက် ( ၄၀ ) ပတ်ဝန်းကျင်ခန့် အမျိုးသားကြီးနှင့် အမျိုးသမီးကြီးတို့ နှစ် ဦး မှာ စေတီတော်ဘက်သို့ ရှေးရှု၍ ထိုင်ကာ ဘုရားအာရုံပြုနေကြသည် ။ ထိုစဉ် ယောဂီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ယောက် ရေပုံးတစ်ပုံး ကို ဆွဲ၍ ခရေပင်အောက်သို့ ဝင်လာသဖြင့် မေစမ်းတို့ ထိုအဘိုးအို၏ လှုပ်ရှားမှုကို အမှတ်မထင် လိုက်ကြည့်နေမိသည် ။
အဘိုးအိုက ရေချမ်းစင် ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်လာပြီး သောက်ရေဖြည့်သည် ။ သည်တော့မှ မေစမ်းတို့ သုံးယောက် ရေဆာသော ဆန္ဒပြင်းပြလာကြသည် ။ အဘိုးအိုက ရေချမ်းစင် ကို ငေးကြည့်နေကြသော သူတို့ သုံးယောက်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ...
“ သမီးတို့ ... အမောပြေ ရေသောက်ကြပါလား ၊ ရေလေးက အေးကအေးနဲ့ ”
မေစမ်းတို့ ဟန်မဆောင်နိုင်ဘဲ ရေတစ်ခွက်စီ သောက်လိုက်ကြသည် ။ ရေအေးအေးလေးက လည်ချောင်းမှ တစ်ဆင့် စီးမျောပြီး ရင်ထဲတွင် လန်းဆန်းကာ အင်အားတွေ ပြည့်ဖြိုးလာရသည် ။
“ ရင်ထဲကို အေးသွားတာပဲ၊ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ အဘရယ် ”
မေစမ်း လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောလိုက်မိသည် ။
“ ရပါတယ် သမီးရယ်၊ နေပူထဲက လာရတဲ့ သူအဖို့ အရိပ်အောက်မှာ အမောဖြေပြီး ရေအေးအေးလေးများ သောက်လိုက်ရရင် ပင်ပန်းလာသမျှတွေ အကုန်ပြေပျောက်ပြီး သိပ်ကို စိတ်ချမ်းသာဖို့ ကောင်းတာ ၊ အဲဒါကို ကိုယ်ချင်းစာပြီး အဘ ဒီရေအိုးလေးကို ရေမပြတ် ဖြည့်ပေး နေတာပေါ့ ၊ ကလေးတို့ လည်း နားနားနေနေ အမောဖြေကြဦးနော် ၊ နေပြင်းနေသေးတယ် ၊ ဒီနေရာ ကနေ ဘုရားကို အာရုံပြုလို့ လည်း ရတယ်ကွဲ့ ”
အဘိုးအိုက ရေပုံးကို ဆွဲလျက် ပြန်ထွက်ခွာသွားသည် ။
ထိုစဉ် ဘုရားဖူးလာသော မိသားစုတစ်စုနှင့် ကလေးသုံးလေးယောက် ဖိနပ်ကလေးတွေ ကိုင်၍ ခုန်ဆွ ခုန်ဆွနှင့် ခရေပင်အောက်သို့ ပြေးဝင်လာကြသည် ။
မေစမ်း ပင်စည်ကို မှီ၍ ပတ်ဝန်းကျင် ဝဲယာကို ငေးငိုင်တွေဝေစွာ ကြည့်နေမိရင်း ရင်ထဲမှာ အသိတစ်ခု ဝင်လာသည် ။
“ တကယ်တော့ အပူဒဏ်တွေ ခံနေရတုန်းမို့ အေးမြတဲ့ အရိပ်အောက်ကို ပြေးဝင်ခိုလှုံမိကြတာပါပဲ ၊ နေရိပ်တော့လည်း သူ့ခရီးသူ ဆက်သွားကြမယ့် သူတွေချည်းပါပဲ ၊ အားလုံးဟာ ဒီအရိပ်အောက် မှာ ပင်စည်ကြီးကို ဖက်တွယ်ပြီး တစ်နေ့လုံး တစ်ညလုံး နေကြမယ့် လူတစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး ၊ ဒီအထဲမှာ အခိုက်အတန့် လာခိုနားကြတဲ့ ခရီးသွားတွေကို စိတ်ချမ်းသာမှု ပေးနေတဲ့ ရေအလှူ ရှင်တွေကတော့ ထာဝရ ကုသိုလ်ရနေမှာ ပါပဲ ”
အတွေးနှင့်အတူ တစ်ဆက်တည်း အမေ့အိမ်နှင့် သွေးသားရင်းချာ မောင်နှမများကို မြင်ယောင်မိရင်း မေစမ်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ တစ်စတစ်စ ရွှန်းလက်ကာ ပြုံးယောင်သန်းလာပေတော့သည် ။
▢ သန်းမြင့်အောင်
📖 ဝတ္ထုတိုပေါင်းချုပ်
No comments:
Post a Comment