“နီရဲတဲ့ႏွလုံးသား
ေဖြးဆြတ္တဲ့မေနာ၀ိညာဥ္
သူမ်ားအက်ဳိးအတြက္
ကုိယ့္အက်ဳိးကို အခါခါစေတး. . . ။
ယုံၾကည္မႈကတစ္ခု. . . တစ္ခုတည္း
ရွိခဲ့တယ္ ရွိဆဲပဲ
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေရႊၪာဏ္ဆု သဗၺညဳတစ္ခုတည္း”
“စုိင္းခမ္းလိတ္”ဟူသည္ ရွမ္းဘာသာနာမည္ျဖစ္သည္။ ရွမ္းဘာသာျဖင့္ “လိတ္” သည္
ျမန္မာလုိ “သံ” ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ မာေက်ာေသာသေဘာရွိသည္။ “ခမ္း” ဟူသည္မွာ ႏွစ္လုိဖြယ္ အဆင္းရွိ “ေရႊရတနာ” ကို ကိုယ္စားျပဳသည္။ “စိုင္း” ဟူသည္ ငယ္ရြယ္သူ ေယာက်္ားကေလးမ်ား၏ အမည္နာမ အဦး အဖ်ား၌ ရွိေသာ “ေမာင္” ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင ့္ “စုိင္းခမ္းလိတ္” ကို ျမန္မာဘာသာျဖင့္ ဆုိလွ်င္ “ ေမာင္ေရႊသံ” ဟု ေခၚရေပမည္။
မႏၱေလး ေဆး တကၠသိုလ္ႀကီး မွ ဆရာ၀န္ဘြဲ႔ရခဲ့သူ၊ (၂၀) ရာစု ေတးေလာက၌ ထင္ရွား
ေက်ာ္ၾကားလာသူ ေဒါက္တာစိုင္းခမ္းလိတ္ သည္ အပၸမာဒ ရသ မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္သည္ တစ္ခ်ိန္က “ေတးျပဳသူ-သီခ်င္းသည္” ဘ၀ကို ခံယူခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္၍ သူႏွင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ ေတးျပဳစာဆုိ ေဒါက္တာစုိင္းခမ္းလိတ္ကို သံေယာဇဥ္ႀကီးသည္။ ေဒါက္တာစိုင္း၏ ဒႆနအျမင္မ်ားကို ဆရာစိုင္း၏ သီခ်င္းမ်ားမွ တစ္ဆင့္ ေတြ႔ထိခံစားၾကည့္ခဲ့ဖူး သျဖင့္ ယခုအခ်ိန္၌ အပၸမာဒ မဂၢဇင္း တြင္ ဆရာစုိင္း၏ ေတးမ်ားထဲက ဓမၼပံုရိပ္မ်ားကို ထုတ္ႏုတ္ၿပီး တင္ျပခ်င္ေနသည္။ ဆရာစိုင္းထံ သူကိုယ္တုိင္ သြားေရာက္လုိေသာ္ျငား အခ်ိန္မအားလပ္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အားကိုးတႀကီး တာ၀န္ေပးေလသည္။ သူ၏အားကိုးမႈကို ကၽြန္ေတာ္ တန္ဖုိးထားသူျဖစ္ရာ အပၸမာဒ စာဖတ္ပရိသတ္ အေပၚထားရွိသည့္ သူ႔ေစတနာကို ကၽြန္ေတာ္တတ္စြမ္းႏုိင္သမွ် အေရာင္တင္ေပးဖို႔အတြက္ ေဒါက္တာစုိင္းခမ္းလိတ္အား ေတြ႔ဆုံေမးျမန္း ဓမၼလမ္းေပၚ ကၽြန္ေတာ္ ဆြဲေခၚလာခဲ့ၿပီး စာခ်စ္သူပရိသတ္ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးလုိ္က္ပါၿပီ။
ဆရာစိုင္းသည္ နမၼတူတြင္ လူပ်ဳိေပါက္အရြယ္ထိ ေက်ာင္းေနခဲ့ၿပီး (၁၀)တန္းကို ျပင္ဦးလြင္ စိန္႔အဲဘတ္ေက်ာင္းမွ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ (၇၅) ရာခုိင္ႏႈန္း မျပည့္ေသာ ေက်ာင္းတက္ရက္မ်ားေၾကာင့္ (၃)ႏွစ္၊ (၃)မိုး အပိုေဆာင္းၿပီး မန္းေဆးတကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀၌ ေပ်ာ္ပိုက္ခဲ့သည္။ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ရျခင္းထက္ ေတးျပဳစာဆုိ ျဖစ္ရျခင္းကို မက္ေမာ ေနခဲ့ရာ ဂီတာအုိေလးတစ္လုံးႏွင့္ ဟိုေရာက္သည္ေရာက္ ဘုံေပ်ာက္ေသာ နတ္သူငယ္ေလးအျဖစ္ ေဆးေက်ာင္းတက္ခဲ့သူျဖစ္သည္။
လူရည္ခၽြန္စခန္းတြင္ စတင္ေတြ႔ရွိၾကၿပီး ခ်စ္ႀကိဳးသြယ္ခဲ့ရာမွ ဘ၀ေရစက္ဆုံခဲ့ၾကေသာ ေဒါက္တာ ႏြဲ႔ႏြဲ႔တင္ႏွင့္ ယခုအခ်ိန္တြင္ သားတစ္ေယာက္၊ သမီးႏွစ္ေယာက္ ထြန္းကား ရရွိေနၿပီျဖစ္ပါသည္။ သားသမီးမ်ားသည္ မႏၱေလးတြင္ ေက်ာင္းတက္ေနသူမ်ားျဖစ္၍ သူ႔ဇနီးမွာ ကေလးအထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီးအျဖစ္ ျပင္ဦးလြင္တြင္ ေရာက္ရွိေနရာ ဆရာစုိင္းသည္ မႏၱေလးႏွင့္ ျပင္ဦးလြင္ကို အိမ္ဦးႏွင့္ ကျပင္ သေဘာထား၍ ဟိုတစ္လွည့္ ဒီတစ္လွည့္ ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ ေနထုိင္လ်က္ရွိသည္။
နာမည္ေက်ာ္အဆုိေတာ္စိုင္းထီးဆုိင္၏ႏႈတ္၊ အာ၊ လွ်ာေပၚတြင္ ဆရာစိုင္း၏ ေတးသားသံစဥ္ေလးမ်ားသည္ ျမဴးႂကြ၀င့္ထယ္ ဟန္ေရးႂကြယ္လ်က္ရွိေနခဲ့ရာ သူ႔ဘ၀၊ သူ႔အေၾကာင္း၊ သူ႔အျမင္မ်ားအေၾကာင္းကို ဓမၼရသႏွင့္ ယွဥ္၍ ေရးသားတင္ျပႏုိင္ရန္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆရာစိုင္းရွိရာ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ခဲ့ပါသည္။
ေႏြရာသီမ်ားတြင္ တစ္မူထူး၍ လွပေသာ ေတာင္စခန္းၿမိဳ႕ေလး ျပင္ဦးလြင္သည္ တမ္းမက္ခ်စ္ခင္ ႏွစ္လုိဖြယ္အသြင္ ရွိၿပီး ေရာက္ရွိလာၾကသူတို႔အား ႏွလုံးရႊင္ၾကည္ေအးျမေစလ်က္ရွိသည္။ နံနက္ခင္း ေနျခည္ႏုႏုေလးသည္ ေႏြးေထြးလ်က္ရွိရာ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕လယ္နာရီစင္ႀကီးႏွင့္ အလွမ္းမေ၀းလွေသာ ျပည္သူ႔ေဆးရုံ၀င္းထဲက ကေလးအထူးကုဆရာ၀န္ႀကီး ေဒၚႏြဲ႔ႏြဲ႔တင္အိမ္သို႔ ကၽြန္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူ ဆရာစုိင္းခမ္းလိတ္ထံေရာက္ရွိသြားခ်ိန္မွာ နံနက္(၉)နာရီပင္ မထိုးတတ္ေသးေခ်။ ဆရာစိုင္းသည္ သူ႔အခ်စ္ေတာ္ ေရႊဧည့္သည္ဟု အမည္ေပးထားသည့္ ေခြးမေလးဂ်ီဂ်ီ ( GG-Golden Guest ) ႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ့္ကိုထြက္ႀကိဳေနသည္။ ဆရာစိုင္းႏွင့္အတူ ေဒါက္တာႏြဲ႔ႏြဲ႔တင္ သည္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အား ျပဳံးရႊင္ေဖာ္ေရြစြာျဖင့္ ဆီးႀကိဳဆုိေနပါသည္။ သူ႔အစ္မ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေမသန္းကား ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္ႀကီးေကာလိပ္ ေက်ာင္းသားေရးရာဌာနတြင္ အမႈထမ္းခဲ့စဥ္က ေက်ာင္းသူမ်ား အေဆာင္-ပင္လုံ အေဆာင္မွဴး၊ ပါဠိဌာန နည္းျပ ဆရာမျဖစ္၍ ထုိစဥ္ကပင္ ခင္မင္ ရင္းႏွီးခဲ့ၾကသည္။ ေဒၚခင္ေမသန္းကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေဒၚႏြဲ႔ႏြဲ႔တင္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ရင္းႏွီးခင္မင္ေနသူျဖစ္သည္။
ေဒါက္တာႏြဲ႔ႏြဲ႔တင္က ကၽြန္ေတာ္ ေဆးရုံတက္ရသည္ကို ၾကားေၾကာင္း၊ မႏၱေလးမေရာက္ ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေရာက ္အားမေပးႏုိင္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ယခုေတြ႔ရသည္မွာ ေဆးရုံဆင္းခါစ လူမမာရုပ္ပင္ မေပါက္ေၾကာင္း အားေပးပါေလသည္။
မႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္ ဒုလႅဘ ရဟန္း ၀တ္ခဲ့သည္။ မ၀တ္မီတစ္ရက္အလုိတြင္ ဆီးႏွင့္ေသြးစစ္ၾကည့္ရာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေအာင္ စိုးရိမ္မွတ္ေက်ာ္ၿပီး “ခ်ဳိ” ေနသည္။ တစ္လႏွင့္(၂)ရက္ၾကာ ရဟန္း၀တ္ႏွင့္ တရားထုိင္ျခင္း၊ အခ်ိန္မွန္ ပ႒ာန္းရြတ္ဆုိပူေဇာ္ျခင္း၊ ေမတၱာပို႔အမွ်ေ၀ျခင္းမ်ား ျပဳခဲ့ရာ ဆီးခ်ဳိေရာ၊ ေသြးခ်ဳိပါ အံ့ၾသဖြယ္က်သြားသည္ကို ဒိ႒ကိုယ္ေတြ႔ ၾကဳံေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။
သကၤန္းခၽြတ္၍ လူ၀တ္လဲၿပီး လူထဲျပန္ေရာက္ကာ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ေနထုိင္စားေသာက္ မိလုိက္ျပန္ေသာအခါ ေဆးရုံေပၚေရာက္ရသည္အထိ ေသမင္းႏွင့္လက္တစ္ကမ္းအလုိ နီးကပ္သြားပါသည္။
ယခုေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေရာဂါသက္သာေပ်ာက္ကင္းခဲ့ၿပီျဖစ္သျဖင့္ ေဒါက္တာႏြဲ႔ႏြဲ႔တင္၊ဆရာစိုင္းတုိ႔ႏွင့္ ဆီးခ်ဳိအေၾကာင္း ဟိုအေၾကာင္း သည္အေၾကာင္း ေျပာၾကရင္း သူတုိ႔တည္ခင္းသည့္ ျပင္ဦးလြင္ ေကာ္ဖီ ပူပူေမႊးေမႊးေလးႏွင ့္နံနက္စာကို တ၀ႀကီး စားႏုိင္ခဲ့ေပၿပီ။ စားရင္းေသာက္ရင္း ေမးရင္းျမန္းရင္း ဆရာစိုင္း၏ဘ၀၊ ဒႆန၊ ဓမၼႏွင့္ ရသမ်ားကုိ သူ႔ေတးသီခ်င္းမ်ားထဲကကၽြန္ေတာ္ ထိေတြ႔မိသမွ် တင္ျပရပါေသာ္. . . .
ေမး။ ။ “ဆရာစိုင္း ေတးျပဳစာဆုိ ျဖစ္လာပုံေလး ကို အစက စၿပီး ေျပာျပဗ်ာ” ဟု ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႔ေရွ႕ရိွ ပက္လက္ကုလားထုိင္ေလးေပၚတြင္ ေက်ာခင္း၍ ကိုယ္ေလွ်ာ့ထုိင္လုိက္ၿပီး ေမးျမန္းခန္းကို စတင္ ဖြင့္လွစ္လုိက္ပါသည္။ ေဒၚႏြဲ႔ႏြဲ႔တင္သည္ ဆရာစိုင္းေဘးတြင္ ကပ္ထုိင္ရင္း သူ႔မ်က္မွန္ကို ခၽြတ္၍ ဖုံသုတ္ေနသည္။
ေျဖ။ ။မ်ဳိးရုိးဗီဇ ( GENE ) နဲ႔ပတ္၀န္းက်င္ဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ နိမိတ္ပုံကို စတင္ေဖာ္ေဆာင္ရာမွာ အဓိကက်တယ္ဆုိရင္ လက္ခံပါတယ္ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတးေလာကထဲ ပုံသြင္း ထည့္လုိက္တဲ့ ပထမအခ်က္က မ်ဳိးရိုးဗီဇပဲ။ ၾကက္မွာအရုိး၊ လူမွာအမ်ဳိးဆိုရုိးရွိတယ္ မဟုတ္လား။
ဘမ်ဳိးဘုိးတူ၊ ရွမ္းစာဆ ုိတစ္ဦးျဖစ္တ ဲ့ဖခင္ႏွင့္ ရွမ္းအဆုိေတာ္ စာေတာ္ဖတ္မိခင္တုိ႔ ထံက ဗီဇမ်ဳိးေစ့ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတးေလာကထဲ အေရာက္ပို႔ခဲ့ပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င ္အေနႏွင့္က ကၽြန္ေတာ့္ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အားေပးကူညီ တုိက္တြန္းမႈေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတးျပဳစာဆုိ ျဖစ္လာေစခဲ့တာပါ။
ေမး။ ။ဒီအေၾကာင္း “ၿမိဳ႕မ-စိန္ရတုမဂၢဇင္း” ထဲမွာ ဆရာေရးတာ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ မပါတာေလး တစ္ခု သိခ်င္ပါတယ္။ ဆရာ့ရဲ႕ ပထမဆုံးေရးတဲ့ ေတးအေၾကာင္းပါ။
ေျဖ။ ။အမွန္ေျပာရရင္ ပထမဆုံး ကၽြန္ေတာ္ ေရးတဲ့ေတးဟာ ရွမ္းလုိဘာသာျပန္ေရးတဲ့ ေတးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆုိၾကည့္လုိ႔ အာေတြ႔တဲ့အေမရိကန္ Marching Through Georgia ကို “ ႏႈိင္းေဟြထြိန္လြယ္” ျမန္မာလုိ “ သစ္ေတာေတာင္ၾကားထဲမွာ” လုိ႔အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ေတးပါ။
ေမး။ ။ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) ေက်ာ္ေလာက္မွာ ေတးပုဒ္ေရ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရးခဲ့တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ခုအခ်ိန္ထိလည္း ေရးဆဲေပါ့ေနာ္။ ေရးၿပီးသမွ်ေတးေတြထဲက ခုေနာက္ဆုံး Latest
ေတးကို ေျပာျပပါလးဆရာ။
ေျဖ။ ။ေနာက္ဆုံးေတး ဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀မွာ အသက္ရွင္ေနသမွ် ေတးေတြ ေရးေနမွာ၊ ေရးေနသမွ်လည္း အသက္ရွင္ေနဦးမွာ ဆုိေတာ့ ဘယ္လုိ ေျပာရမလဲဗ်ာ။ အဲ. . . အဲ ခုေရးၿပီးထားတဲ့ Latest ေတး ကေတာ့၊ ဟဲ. . . ဟဲ. . . “ ေတာက္တုိမည္ရ” ပါ။ ဘာမွ် မည္မည္ရရ ဆုပ္ကိုင္ျပ စရာမရွိဘဲ၊ ဟုိမွာ နည္းနည္း သည္မွာ နည္းနည္း၊ နည္းနည္းေတြ စုျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ဟာ ေတာက္တုိမည္ရ ဘ၀ပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ သီခ်င္းေတြကို ေတာက္တုိမည္ရ သီခ်င္းေတြလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။
ေမး။ ။ဟဲ. . . ဟဲ. . . ဆရာက စကားလုံးေရြး သိပ္ေတာ္တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေက်ာ္ၾကားတာပဲ။ “ ေတာက္တုိမည္ရ” တဲ့ ဟုတ္လား။ သိပ္လွတဲ့ ေ၀ါဟာရေလးပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ေတာက္တုိမည္ရ ေတြပါ။ ဘ၀မွာ မည္မည္ရရ ထိထိမိမိ တိတိပပ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ေျပာျပစရာ က်န္ရစ္ေအာင္ ဘာမွ်မလုပ္ျဖစ္ေသးပါဘူး။ ေၾသာ္. . . ဒါနဲ႔ သိခ်င္တာေလး တစ္ခုက အဆုိေတာ္ စုိင္းထီးဆုိင္နဲ႔ ဆရာ ေရစက္ ဆုံခဲ့ၾကပုံေလး အေၾကာင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ့္လုိပဲ ဆရာ့ပရိသတ္လည္း သိခ်င္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။
ေျဖ။ ။ကိုထီးနဲ ႔ကၽြန္ေတာ္ ဆုံဆည္း မိခဲ့ၾကပုံက ဒီလုိပါ။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အက်ယ္ဆုံး ျပည္နယ္ဟာ ရွမ္းျပည္နယ္ မဟုတ္လား။ ဒီ ရွမ္းျပည္နယ္ႀကီးထဲမွာ ကိုထီးက ေတာင္ပိုင္းမွာ ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေျမာက္ပိုင္းမွာေနတယ္။ဘယ္လုိေ၀းေ၀း. . . ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း၊ နိယာမတစ္ခု ျဖစ္တဲ့ “ဆုံရပ္” ( Focus )ဆုိတာ ရွိၿမဲ မဟုတ္လား။ ရွည္လ်ား က်ယ္ေျပာလွတဲ့ သံသရာမွာ ေနာက္ထပ္ မျဖစ္ေတာ့တဲ့ ဘ၀ကို မရၾကေသးသမွ် ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ မဆုံခ်င္လုိ႔ မရဘဲ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး တစ္ခ်ိန္မွာ ဆုံဆည္းေနၾကမယ္။ ဒီလုိမဟုတ္လား။ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ဒႆနတစ္ခုမွာ သံသရာ ဘယ္ေလာက္ က်ယ္ေျပာသလဲဆုိရင္ ေဆြမ်ဳိး မေတာ္ဖူးသူရယ္လုိ႔ မရွိဘူးလုိ႔ေတာင္ ဆုိတယ္။ ေသခဲ့ရေပါင္း မ်ားလုိ႔ ဒီကမၻာမွာ မိမိ သခ်ဳႋင္းန ဲ႔လြတ္္တဲ့ ေျမရယ္လုိ႔လည္း မရွိဘူးတဲ့။ ကမၻာဟာ ရြာတစ္ရြာေလာက္သာ ရွိလာတဲ့ Globalization ေခတ္မွာ ကိုထီး နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆုံရပ္တစ္ခုမွာ ဆုံဆည္းမိၾကတယ္။ အဲဒီ ႏွစ္ဟာ ၁၉၆၆- ခုႏွစ္ပါ။ ရွမ္းစာ ေရးထုံးေကာ္မီတီ အစည္းအေ၀း ေတာင္ႀကီးမွာလုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က တကၠသိုလ္ ရွမ္းေက်ာင္းသားမ်ား ကိုယ္စားလွယ္ အျဖစ္ တက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ရွမ္းသီခ်င္း တစ္ပုဒ္တက္ဆုိျပတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကိုထီးက သိပ္ သေဘာက်သြား သတဲ့။ ဆန္ဖရန္စစၥကို ေတးသြား နာမည္ႀကီး ခ်ိန္ေပါ့ဗ်ာ။ အိမ္ျဖဴေလး
( White House )မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကုိထီး ပထမဆုံး ေတြ႔ၾကၿပီး သိကၽြမ္း ခင္မင္ၾကရာက ကၽြန္ေတာ့္ ေတးသြားေတြနဲ႔ သူကံစပ္သြားခဲ့ၾကတာပါ။ ေနာက္ သူ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အတြဲမ်ားသြားၾကတယ္။ သီခ်င္းေတြလည္း အေရးမ်ားလာ
တယ္ေပါ့ဗ်ာ။
ေမး။ ။ကိုထီး ဆုိခဲ့တဲ့ ဆရာ့ေတးေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒီထဲက ပရိသတ္ႏႈတ္မွာ စြဲေနတဲ့ေတးအခ်ိဳ႕ အေၾကာင္း ေျပာၾက ရေအာင္ဗ်ာ။ ဆရာေျပာျပခ်င္တဲ့ ေတးအေၾကာင္းက စေျပာပါ။ သီခ်င္းထဲက ဒႆနနဲ႔ ဓမၼရသမ်ားကို ေရြးထုတ္ခံစားၾကည့္ၾကရေအာင္။ သဘာ၀ ေႏြရာသီ စီးရီးထဲက “ကြဲေနေသာ မွန္စမ်ား” က စၾကရင္ ေကာင္းမလားပဲ။
ေျဖ။ ။လူဟာ အမွန္တရားႏွင ့္မကင္းကြာ စေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အမွန္တရားဟာ တစ္ခါတစ္ရံ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ကြဲေၾကေနတတ္ပါတယ္။ ျပန္ဆက္ၾကည့္တတ္ရင္ ပကတိ သရုပ္မွန္ကိုျပန္ျမင္ရတဲ့အေၾကာင္းပါ။ ဗုဒၶရဲ႕ တရားေရစင္ ေမတၱာ စမ္းေရၾကည္ မခန္းေျခာက္ေလသေရြ႕ အမွန္တရားမွာ အင္အားေတြ ရွိေနပါတယ္ ဆိုတဲ့အျမင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားထားမိသလုိ တင္ျပၾကည့္တဲ့သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ပါ။
ေမး။ ။ဆရာ ခံစားသလို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခံစားႏုိင္ဖုိ႔ ကိုထီးက ခံစားခ်က္ အျပည့္နဲ႔ ဆုိၾကည့္ထားတဲ့ေတး။ ဒီေတးထဲက ဆရာ့ဒႆနေတြကို ခုလုိ စာဖတ္ပရိသတ္ဆီ ပို႔ေပးလုိက္ႏုိင္တာ ကၽြန္ေတာ္၀မ္းသာတယ္ ဆရာ။ ေနာက္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဆက္ၾကရေအာင္၊ ဓမၼရသ ကို အဓိကေဖာ္ျပတဲ့ ေတးဆုိပါေတာ့။
ေျဖ။ ။ကၽြန္ေတာ့္ သီခ်င္းေတြဟာ သမုဒယ ရသကိုသာ အမ်ားႀကီး ေဖာ္ထုတ္ ေပးေနတာမုိ႔
ဆရာတုိ႔ရဲ႕ ဓမၼရသ ကို ဆြဲထုတ္ၾကည့္ဖို႔ အားနည္း ေနမလားပဲ။ ႀကိဳးစားၾကည့္တာေပါ့ေလ။ သံေယာဇဥ္ဘြဲ႔ေတြထဲက ဘီးနံပါတ္ OK 0122L သီခ်င္း အေၾကာင္း ေျပာၾကည့္ၾကရေအာင္။ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္သင္ ဆရာ၀န္ဘ၀မွာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ စက္ဘီးေလးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သီခ်င္းပါ။ မႏၱေလး ေဆးရုံႀကီး ခြဲစိတ္ေဆာင ္(၂) အတက္ ေလွကားရင္းမွာ ေသာ့ခတ္ ေထာင္ထားခဲ့ရာက ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ စက္ဘီးေလးရဲ႕ နံပါတ္ကို သီခ်င္းအမည္ တပ္ေရးခဲ့တာပါ။ ဒီမႏၱေလးမွာ စက္ဘီးဟာ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ လင္မယားအိမ္မွာ ကပ္ေနရခ်ိိန္ေပါ့။ စက္ဘီေလး တစ္စီးပိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ႏွစ္ေလာက္ အဆင္းရဲခံ ေငြစုခဲ့ရပါတယ္။ ရလာတဲ့စက္ဘီးကို ဘယ္ေလာက ္သံေယာဇဥ္ တြယ္မိခဲ့တယ္ဆုိတာ စဥ္းစားသာၾကည့္ေတာ့။ လင္မယား
ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းပါမွ ဘီးတစ္စီးသာ ရွိၾကတာမို႔ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ ဘီးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ခံစားမိတာကို ေရးျဖစ္သြားခဲ့တာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သံေယာဇဥ္ ဆုိတဲ့ ဆင္းရဲျခင္း သေဘာကို ၀ုိးတ၀ါးျမင္လုိက္မိတယ္ ဆုိမလား။ ဘ၀မွာ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္တဲ့ပစၥည္း တစ္ခုကို ပုိင္ဆုိင္ရေအာင္ ႀကိဳးစားခ်ိန္ကစၿပီး ဆင္းရဲ ရတာဟာ အဲဒီပစၥည္း ရရွိၿပီး ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ ရစဥ္ ဆင္းရဲတာေတြ၊ ပ်က္စီးမွာကို စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကရၿပီး ပ်က္စီးတာကို ျပဳျပင္လုိ၍ ဆင္းရဲ ရတာေတြ၊ ေပ်ာက္ဆုံးရတဲ့အခ်ိန္မွာ ႏွေျမာပူပန္ရျခင္း ဆင္းရဲရတာေတြ၊ ဒီလုိနဲ႔ ဆင္းရဲရျခင္း မီးေတြ အေလာင္ခံရတာေတြဟာျဖင့္ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ က်ယ္၀န္းတဲ့ ဒုကၡ ပင္လယ္ထဲက ဘ၀ေလး တစ္ဘ၀ရဲ႕အပိုင္းအစေလးတစ္စ ေလာက္သာ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဖိတ္စဥ္သြားတ ဲ့ႏြားႏို႔အေပၚ အာလယ မျပတ္ႏုိင္တဲ့ လူ႔စိတ္ သဘာ၀လုိ႔ ဆုိမလား။
ေမး။ ။ေကာင္းပါၿပီဆရာ။ အခ်ိန္ရတုန္း ေနာက္သီခ်င္းေတြအေၾကာင္း ဆက္ၾကရေအာင္။
ေရႊဟသၤာ သီခ်င္းေတြဆုိရင္ ဆရာ့ ေတးပရိသတ္နဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးသားမို႔ အဲဒီသီခ်င္းေတြထဲက ဆရာခံယူထားမိတဲ့ ဓမၼရသ အေၾကာင္း ေျပာျပပါလား။
ေျဖ။ ။ေရႊဟသၤာ သီခ်င္း(၄)ပုဒ္။ မြန္ေသြးပါတဲ့ ခ်စ္သူႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြပါ။ ႏြဲ႔တင္ရဲ႕ အေဖက မြန္၊ အေမက ေရႊမန္းသူ။ ဟသၤာဟာ မြန္ေတြရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ မဟုတ္လား။ အင္း. . . ခ်စ္ရသူ ဟသၤာမေလးန ဲ႔ပတ္သက္ရင္ ရုိးတရိပ္နဲ႔ စိုးထိတ္မိပုံ။ မယုံရဲ ယုံရဲ စုိးရိမ္စိတ္ေတြ ကဲခဲ့ရပုံ၊ ဒါေတြ စုပုံၿပီး သမုဒယ မီးပုံႀကီး ဖိုလုိက္မိရာက ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္ထဲက လုိ၍ မရေသာ ဆင္းရဲ၊ ခ်စ္သူႏွင့္ မေပါင္းသင္းရမွာကို ႀကိဳ၍ စိုးရိမ္ၿပီး ပူပန္ရေသာ ဆင္းရဲ၊ အဲဒီဆင္းရဲေတြဟာ အမွန္ေတာ့ ခ်စ္တတ္သူတုိင္း၊ ခ်စ္ျခင္းကို ခံယူလုိၾကသူတုိင္း မလြဲမေသြ ခံစားၾကရတာပါ။ မိမိတစ္ဦးတည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သဘာ၀ေပါ့ဗ်ာ။ ဓမၼ ဆိုတာ သဘာ၀တရားပဲ မဟုတ္လား။ ဗုဒၶ ရဲ႕တရားေတာ္ မ်ားဟာလည္း သဘာ၀ရဲ႕အႏွစ္သာရမ်ားပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ဓမၼရသ အေၾကာင္း
ေျပာရင္ သဘာ၀ဓမၼ အေၾကာင္းလည္း ပါသြားၿပီမို႔ ခ်စ္ျခင္းသေဘာရဲ႕သဘာ၀ကို ဓမၼရသထဲကထုတ္ယူၿပီး ခံစားၾကည့္ရင္လည္း ရႏုိင္ပါတယ္။ ေရႊဟသၤာ သီခ်င္းေတြကို သာမန္အျမင္နဲ႔ၾကည့္ရင္ သမုဒယ မာယာကဲတဲ့ အႏုသယတဏွာ၀ဲ ေပပဲလုိ႔ ျမင္မိၾကမလားပဲ။ ခပ္နက္နက္ကေလး စိုက္ၾကည့္ၾကမယ္ဆုိရင္ ဗုဒၶရဲ႕သဘာ၀ တရားဓမၼ ရသမ်ားကို ခံစား ျမင္မိလာၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဆရာ၀င္း ဘယ္လုိ သေဘာရသလဲ။
ေမး။ ။အမွန္ေတာ့ ဆရာစိုင္းဟာ အႏုပညာရွင္မုိ႔ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ အျမင္နဲ႔မဟုတ္ဘဲ၊
အႏုပညာရွင္ရဲ႕အျမင္နဲ႔ တင္ျပတာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္သေဘာရပါတယ္။
ေျဖ။ ။သိပၸံ ပညာရွင္နဲ႔ အႏုပညာရွင္ေတြ အျမင္ခ်င္း မတူၾကတာေတာ့အမွန္ပဲ။ သိပၸံ ပညာရွင္က သူထိေတြ႔ ခံစားတဲ့ ရုပ္နဲ႔ ေ၀ဒနာကို အမွန္အတုိင္း တင္ျပတတ္ေပမယ့္ အႏုပညာရွင္ ကေတာ့ ဒီလုိ မဟုတ္ဘူး။ သူနဲ႔ ထိေတြ႔တဲ့ ရုပ္မွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူခံစားတဲ့ ေ၀ဒနာမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ေမတၱာ ေစတနာ ကရုဏာ စတဲ့ ေစတသိက္ေတြ ကဲၿပီး တင္ျပတတ္ပါတယ္။ သူတင္ျပမႈဟာ သူ ျမင္ထင္ခံစားသလုိ လက္ခံသူရဲ႕ရင္ထဲ ေရွာေရွာရွဴရွဴ ေရာက္ရွိသြားၿပီ ဆုိရင္ သူ႔ရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈ၊ ရင္ခ်င္း ကူးေျပာင္းမႈေအာင္ျမင္ၿပီေလ. . . ။ ဆရာတုိ႔ ေရးတဲ့ စာလုံးေလးေတြ ဖတ္သူရဲ႕ မ်က္လုံးထဲမွ တစ္ဆင့္ ႏွလုံးသားနဲ႔ ဦးေႏွာက္ဆီ ေရာက္ရွိၿပီး မွတ္သား ခံစားသလုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေရးတဲ့ ေတးသီခ်င္းေတြလည္း နားႏွစ္
ဖက္က ျဖတ္သန္း ၀င္ေရာက္သြားၾကၿပီး ေသာတရွင္ေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားနဲ႔ ဦးေႏွာက္ဆီမွာ ေတးေရးသူရဲ႕ခံစားမႈကို သီဆုိသူ အကူအညီနဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ် ခံစားရၿပီဆုိရင္ အဲဒီေတးဆရာဟာ ေအာင္ျမင္ၿပီပဲ။ ဒီလုိမဟုတ္လား ဆရာ၀င္း။ အဲဒီ အျမင္နဲ႔ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ေတးေတြထဲက “ ခ်စ္တာတစ္ခုတည္း သိတယ္” ကို ေျပာၾကရေအာင္လား။ ဒီသီခ်င္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ေစာေစာပုိင္းက ေရးခဲ့တဲ့ သီခ်င္း။ ပထမစီးရီးထဲမွာ ပါသြားခဲ့ၿပီ။ အုိင္စတုိင္းရဲ႕သီအုိရီကို ျမႇဳပ္ၿပီး ေရးစမ္းၾကည့္ထားတယ္။ သဘာ၀တရားကို ဖြဲ႔တာမို႔ ဓမၼရသ ကိုလည္း ေတြ႔ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီလုိပါ။ အသြားလမ္းရဲ႕ ဘယ္ဘက္မွာရွိတဲ့ အမွတ္အသားဟာ အျပန္လမ္းမွာ ညာဘက္မွာ ရွိတာဟာ မဆန္းသလုိ၊ ပန္မည့္သူမရွိလည္း အခ်ိန္တန္ရင္ ပြင့္တဲ့ပန္းေတြအေၾကာင္း၊ ပင္လယ္ႀကီးထဲက ေရႏွင့္ အုိင္ငယ္ေလးထဲကေရ၊ ေရခ်င္းတူကို အပိုလုပ္ မဆုိတတ္တဲ့ သာမန္လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ခ်စ္တာဟာ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ဘာအတြက္လဲ၊ အဲဒီအခ်စ္ဟာ ဘယ္ကစသလဲ၊ ဘယ္မွာ ဆုံးမလဲ စတဲ့အေျဖခက္တဲ့ အေမးေတြ အေၾကာင္း၊ မတည္ၿငိမ္တဲ့ ေနရာနဲ႔ မတည္ၿမဲတဲ့ အခ်ိန္အေၾကာင္း စတာေတြ မေျပာတတ္ေပမယ့္ “ ခ်စ္တာတစ္ခုတည္း သိတယ္” ဆုိတဲ့ ကိုယ့္အေၾကာင္း ေရးဖြဲ႔ၾကည့္ခဲ့တာပါ။ ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဆုိခ်င္တာက ဘာကိုမွ် အစိုးမရတဲ့အနတၱ သေဘာဟာ ေနရာတကာ လႊမ္းမုိး အုပ္စိုးေနပါကလားဆုိတာ သီခ်င္းထဲက ဓမၼကို ထုတ္ၾကည့္ ခဲ့မိဖူးတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ ဒီသီခ်င္း ဘယ္ေလာက္ ေအာင္ျမင္တယ္ မေအာင္ျမင္ဘူးဆုိတာ ေတးခ်စ္သူ ပရိသတ္ဆုံးျဖတ္ဖုိ႔ပါပဲ။
ေမး။ ။မွန္လုိက္ေလ ဆရာစိုင္းရယ္။ မိမိသီခ်င္းရဲ႕ အရည္အေသြးကို ေတးပရိသတ္က ဆုံးျဖတ္ပါေစေပါ့။ ဒါနဲ႔ “၇၆-ေဆးရုံလမ္းၾကား” ဆုိတဲ့ေတးမွာ ပဋိပကၡစိတ္နဲ႔ အစဥ္လႈပ္ရွားေနတဲ့ လူ႔စရိုက္ကို ၀ိုးတ၀ါး ျမင္ေတြ႔လို္က္ရတယ္ ထင္မိလုိ႔ အဲဒီ သီခ်င္းအေၾကာင္း ကိုလည္း ေျပာျပပါဦး။
ေျဖ။ ။လူ႔ရဲ႕စိတ္ဟာ အမ်ားအားျဖင့္ အစိုးမရ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ တရားရႈမွတ္ၾကသူေတြ အေျပာမ်ားတဲ့ သမာဓိ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈဟာ တကယ္ေတာ့ အေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္ပါတယ္။ အစိုးမရေအာင္ မတည္မၿငိမ္ႏွင့္ လႈပ္ခတ္ေနတဲ့ စိတ္ကို သတိနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ ေနတတ္ဖို႔ မျပတ္ရႈမွတ္ ပြားမ်ားၾကရပါတယ္။ တစ္ခ်က္ကေလး လြတ္သြားတာနဲ႔ ျပန္ဖမ္းရတာ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းတယ္ဆုိတာ တရားစခန္း ၀င္ဖူးသူေတြ နားလည္ၾကပါတယ္။ ထားပါေလ. . . ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက လူ႔စိတ္အာရုံ ဘယ္ေလာက္ ေထြျပားသလဲ ဆုိတာပါ။ မိမိ မပုိင္တဲ့ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာ ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ လူညာျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ လူသတ္သမားျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ အႏုပညာရွင္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ဘယ္လုိ လူျဖစ္ေနေန အဲဒီသူကို ၾကည္ျဖဴႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ဂီတာအုိေလးတစ္လုံးရယ္၊ သီခ်င္း ေလးတစ္ပုဒ္ရယ္၊ ေဆးလိပ္တုိေလးေတြရယ္၊ ၿပီးေတာ့ ရယ္စရာငိုစရာေတြရယ္ သူပိုင္ပစၥည္းအျဖစ္ရွိတဲ့ အိမ္ခန္းေလးကို လာလည္ႏုိင္ေၾကာင္း၊ အိမ္ေရွ႕မွာက မက္မန္း၊ အိမ္ေနာက္က ယူကလစ္ပင္ႀကီး၊ အိမ္ေထာင့္မွာ ခ်ယ္ရီႏွင့္ထင္းရွဴးပင္ေတြ အစီအရီ ရွိတဲ့ စိမ္းလန္းစိုျပည္တဲ့ နယ္ေျမေလး ထဲက အိမ္နံပါတ္ ၇၆ ပါ။ လမ္းၾကဳံရင္ ေရာက္တယ္ဆုိရုံ လာလည္ေပါ့မိန္းကေလးရယ္” လုိ႔ ဖိတ္ေခၚတဲ့ေတးေလးပါ။ ရာဂ စတဲ့မီးေတာက္ေတြနဲ႔ ပူေလာင္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ထဲက ရုန္းထြက္လာခ်င္သူေတြအတြက္ ပဋိပကၡစိတ္ေတြကို ထြက္ေပါက္ ေပးတဲ့ တံခါးတစ္ေပါက္ ေဖာက္ၾကည့္မိတာပါ။
သံေ၀ဂေတြ တစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္ႀကီး ရပါမွ တရားဓမၼ ျဖစ္ပါတယ္လုိ႔ယူတဲ့ ေရွးရုိးစြဲ ၀ါဒီေတြ အတြက္ တစ္ေခတ္ဆန္း ၾကည့္လုိက္တဲ့ သေဘာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ေမး။ ။စကားေျပာၾကရတာ မ၀ေသးေပမယ့္ မႏၱေလး ျပန္ဆင္းမွာမုိ႔ အခ်ိန္နည္းသြားၿပီ။ ဆရာ့ သီခ်င္းေတြက မ်ားေတာ့ ေမးခ်င္တာ သိခ်င္တာေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ေသးေပမယ့္ ခ်န္ခဲ့ေတာ့မယ္။ တစ္ခြန္းပဲ ေမးခြင့္ျပဳေတာ့ဗ်ာ။ အဲဒါက.. .“ဘုရားရွိခုိးႏွင့္ ဗုဒၶ၀င္အက်ဥ္း” သီခ်င္းစု အေၾကာင္းပါ။ ေတးဆုိသူ နန္းခမ္းႏြဲ႔လိတ္၊ ဆရာ့သမီးႀကီး။ ဒီေတးစုကို ျပဳစုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေတးသြား သံစဥ္ေလးေတြအေၾကာင္း သိပါရေစ။
ေျဖ။ ။အဲဒီ ေတးစု အဖြင့္အမွာစကားမွာပဲ ကၽြန္ေတာ ့္ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
“ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ က်င့္ၾကံရတဲ့ဘာသာ။ ၾကည္ညိဳမႈမရွိရင္ ဘယ္လုိက်င့္ၾကံမလဲ။ ၾကည္ညိဳမႈက စတဲ့ ယုံၾကည္သက္၀င္မႈကို ျပတဲ့အေနနဲ႔ ႏႈတ္က ရြတ္ဆုိပူေဇာ္ျခင္းဆုိတာဟာ စိတ္ဆႏၵကို ထုတ္ေဖာ္ျပသနည္း တစ္နည္းပဲ မဟုတ္လား။ ဗုဒၶဘာသာ၀င ္ကေလးငယ္ေတြ အတြက္ ရည္စူးေရးဖြဲ႔တာျဖစ္လုိ႔ ေတးသြားသံစဥ္ေတြကို ေပ်ာင္းႏြဲ႔ခ်ဳိလြင္ ေပးထားပါတယ္။ ေတြးၾကည့္စရာေတြ ထည့္မထားပါဘူး။ ရုိးစင္းတဲ့ ေ၀ါဟာရေလးေတြကို သုံးထားပါတယ္။ ဗုဒၶရဲ႕ ျဖစ္ေတာ္စဥ္ထဲက သေႏၶယူ ေန႔၊ ဖြားျမင္ေတာ္မူတဲ့ ေန႔၊ ေတာထြက္၊ ဘုရားျဖစ္၊ တရားဦးေဟာ၊ ပရိနိဗၺာန္တဲ့ ေန႔ေတြ အေၾကာင္းနဲ႔ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဓာတ္ေတာ္ ေ၀ခန္းအျပင္ ရတနာသုံးပါး ဘုရားရွိခုိး ပူေဇာ္ျခင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးကို သီခ်င္းအျဖစ္ ေရးဖြဲ႔ထားတာပါ။
“နီရဲတဲ့ႏွလုံးသား
ေဖြးဆြတ္တဲ့မေနာ၀ိညာဥ္
သူမ်ားအက်ဳိးအတြက္
ကိုယ့္အက်ဳိးကို အခါခါစေတး. . . ။
ယုံၾကည္မႈက တစ္ခု . . . တစ္ခုတည္း
ရွိခဲ့တယ္ ရွိဆဲပဲ
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၊ ေရႊၪာဏ္ဆု သဗၺညဳတစ္ခုတည္း” ရယ္လုိ႔ ပူေဇာ္ ေရးဖြဲ႔ အဆုံးသတ္ထား
တဲ့ဗုဒၶ၀င္ အက်ဥ္းေတးစုေလးပါ။
ကၽြႏု္ပ္။ ။ဟုတ္ကဲ့ပါ။ အခုလုိ အခ်ိန္ေပး ေမးသမွ် ေျဖတဲ့ ဆရာ့ကို ေဒၚႏြဲ႔ႏြဲ႔တင္ႏွင့္ အတူ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။ ဆရာ့ အေနနဲ႔ အပၸမာဒမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ကို ဘာမ်ား မွာၾကားလုိက္ဦးမလဲ။ ဆရာ့ ေတးပရိသတ္နဲ႔ ေတးေလာကကိုေရာ ဘာမ်ား ေျပာၾကား ခ်င္ပါသလဲ ခင္ဗ်ား။
ဆရာစုိင္း။ ။အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ႀကီးကို သတိရ အားက်ေၾကာင္း အပၸမာဒမဂၢဇင္းကို လစဥ္မျပတ ္ဖတ္လ်က္ရွိပါေၾကာင္းနဲ႔ ၀ိပႆနာ တရားမ်ားကို ယခုထက္မက ဆတက္ထမ္းပိုး တုိး၍ ပြားမ်ား အားထုတ္ႏိုင္ပါေစလုိ႔ ဆုမြန္ေတာင္းပါေၾကာင္း ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေတးခ်စ္ပရိသတ္အတြက္ ေတးသစ္ေတြ ေရးသီေနတဲ့အေၾကာင္း. . . ခု ထြက္ေပၚလာတ ဲ့ဆုိ၊ က၊ ေရး၊ တီးမ်ားကို လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲႀကိဳဆုိရင္း. . . ။ ေနာင္ ထြက္ေပၚလာမယ့္ ဂီတ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားကိုလည္း ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားရင္း ယခင္က လမ္းစပ်ဳိးခဲ့သူ ဂီတဆရာ့ဆရာႀကီးမ်ားကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူးလုိ႔ ဂုဏ္ျပဳလ်က္ရွိပါေၾကာင္း စကားမ်ား ဆရာႏွင့္ပါးလုိက္ပါရေစဗ်ား။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
တင္၀င္း - ကသာ(မန္းတကၠသုိလ္)
အပၸမာဒ မဂၢဇင္း ၊ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ၊ ေအာက္တိုဘာလ
