❝ ငြိမ် ❞
( ကြယ်စင်မင်း - မုံရွာ )
ယခုရက်ပိုင်းကျမှ ဘာဖြစ်တယ် မသိ။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန် နောက်ကျပြီ ဆိုလျှင် မိန်းမဖြစ်သူက သံသယ မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် မေးလား၊ မြန်းလား လုပ်လုပ်နေသည်။ ဖြစ်ချင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ရုံးကလည်း ယခု ရက်ပိုင်းကျမှ အချိန်ပိုတွေ နေ့စဉ်လိုလို ဆင်းနေရသည်။ ထိုအရာကို မိန်းမဖြစ်သူက နားမလည်။
ယခုလည်း ကြည့် ..
“ငါးနာရီတောင် ခွဲနေပြီ... ဘာဖြစ်လို့ အခုမှ ပြန်လာရတာလဲ။ ဒီမှာတော့ ကလေးနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ဂျင်ခြေတွေလည်လို့”
အိမ်ထဲတောင် မဝင်ရသေး။ မိန်းမဖြစ်သူ၏ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့် နားထဲကို မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်အလား ကဆုန်ပေါက် ဝင်ရောက်လာသည်။ ရုံးမှာ ပင်ပန်းလာရသည့် အထဲ နားဝင် မချိုသော စကားလုံးများကို နားဆင်လိုက်ရသဖြင့် ကျွန်တော် အတော်ပင် ဒေါသဖြစ်သွားသည်။
“အခုမှ ရုံးဆင်းလာတာကွ။ မယုံရင် ရုံးက လူတွေကို ဖုန်းဆက်မေးကြည့်လိုက်”
“ဒီက မသိလို့ မေးတာကို ဘာဖြစ်လို့ လူကို ပြန်အော်ရတာလဲ”
“ဟ အော်တာ မခံချင်ရင် ငါ့ကို မယုံသလိုလာ မမေးနဲ့လေ။ ပြီးတော့ မင်း အဲသလို မေးရအောင် ငါက အငယ်အနှောင်း ထားတဲ့ လူလည်း မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် အဲသလို ပြောပြီး မိန်းမဖြစ်သူကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးလေး ပေကလတ် ပေကလတ်နှင့် မျက်နှာငယ်သွားတာကို တွေ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်လည်း အားတက်သွားပြီး နောက်ထပ် မမေးမြန်းရဲအောင် စကားတစ်ခွန်းဆက်ပြောလိုက် သည်။
“အေး မင်း ဒါမျိုးတွေ ကြပ်ကြပ်လုပ် ... ငါ သည်းမခံနိုင်တဲ့ တစ်နေ့ အငယ်အနှောင်း တကယ် ထားတော့မှ မင်းတို့ သားအမိနှစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်သွားမယ်။ ဘာမှတ်နေလဲ”
သည်တွင် မိန်းမဖြစ်သူ ပြန်ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ အသာလေး ငြိမ်နေလိုက်ရပါတော့သည်။
“ထောင်ခုနစ်နှစ်ကျတာ ခံနိုင်မယ် ဆိုရင်တော့ ထားပေါ့”
▢ ကြယ်စင်မင်း (မုံရွာ)
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
နိုဝင်ဘာ ၊ ၂၀၁၅
No comments:
Post a Comment