❝ ကြိုး❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
၁
အရောင်လွင့်နေသော အပြာစသည် ကိုးရပ်လုံးကို အုပ်ဖုံးထား၏။ ဝန်းကျင်ပတ်ချာနှင့် ခေါင်းပေါ်မှာပါ ဖျော့တော့သော အပြာ။ သည်အပြာထဲတွင် အနီ၊ မီးခဲတမျှ ရဲနေသော အနီ။ ရှေ့နောက်ဝဲယာများဖြင့် ဆက်ရက်များကို ဖိတ်ခေါ်နေလေသည်။ အပူငွေ့ တရွေ့ရွေ့ဝင်လာပြီဖြစ်ငြား နှင်းက မကုန်သေး။ ကျစကုလား ပဲပင်များပေါ်တွင် ပုလဲတစ်စု၊ စိန်တစ်စုဖြင့် တွဲသီနေကြ၏။
ရီးဆေးရိုးသည် ခမောက်ကြိုးကို မေးတွင် ချိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကုလားပဲ တစ်ပင်ကို တံစဉ်ဖြင့် ချိတ်သည်။ တစ်ဆက်တည်းတွင် ဘယ်လက်ဖြင့် ဖမ်း၏။ တွန့်သွား၏။ ပြာသိုလ၏ အအေးနှယ်ပါတကား။ အရိုးထိအောင် စိမ့်ကျဉ်သည်။ အအေးအကျဉ်သည် ပခုံးထိ တက်လာရာက ရင်ထဲအထိ လျှောဆင်းသည်။ အေးသော် စက်သော်ငြား၊ ကျဉ်သော် ကိုက်သော်ငြား ကုလားပဲရိတ်ရန်လာသူသည် ကုလားပဲရိတ်ရန်မှ တစ်ပါး ရှောင်လွဲစရာ အလုပ်မရှိချေ။
သို့အတွက် ရီးဆေးရိုး အားတင်းသည်။ အံကြိတ်ပြီး ဆုပ်သည်။ တစ်ရုံပြီး တစ်ရုံ၊ တစ်ထွေးပြီး တစ်ထွေးဆုပ်ကာဆုပ်ကာ ပုံသည်။ ဆွဲကာဆွဲကာ ရိတ်သည်။ တစ်လံမျှ ရိတ်မိပြီးချိန်တွင် မအေးတော့ပါ။ ဝါးတစ်ရိုက်ကျော် ရိတ်ပြီးချိန်တွင်ကား ကိုယ်ပေါ်မှ အစိမ်းပုပ် ရှပ်အင်္ကျီကြီးကို ချွတ်ရပြီ။ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည့် လယ်ပြင်ကြီးထဲသို့ ဆက်ရက်သံများ လွင့်လာ၏။
ရီးဆေးရိုးသည် ခါးဆန့်လိုက်ရာက လယ်ပြင်စပ်ရှိ မည်းမည်းပြာပြာ ခင်တန်းစပ်သို့ မျှော်၏။ နှင်းပြာ ပြယ်သည်နှင့်အမျှ လက်ပံပင်များ၏အလှ အရဲသည် ထင်းလာ၏။ ငြိမ်ရှင်းနေခဲ့သော လယ်ပြင်ကြီးလည်း အသက်ဝင်လာပြီ။ နှင်းပြာစအောက်၌ ပိတ်ကွယ်နေခဲ့သူများ ဘွားခနဲပေါ်လာသည်။ ကုလားပဲ ရိတ်ရသည့်အခါ ရီးဆေးရိုး သတိဝင်လာ၏။ ငါလည်း ထွန်ရဦးမှာပါတကား။
ထွန်ရဦးမည် ဆိုလျှင် မြေကြီးတွင်အစိုဓာတ် အတန်အသင့်ရှိဆဲတွင် ထွန်မှ ဖြစ်မည်။ သို့ဆိုလျှင် ကုလားပဲကို မြန်မြန်ရိတ်ရလိမ့်မည်။ ခမောက်အိုးတွင် ညှပ်ထားသည့် ဖက်ဖြူဆေးလိပ်ကို ဆွဲလုလုလက်မှာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ရီးဆေးရိုး၏ ဆေးလိပ်ဖွာလို စိတ်သည် အလုပ်အာရုံကြောင့် ပျက်ပြယ်၏။ ပဲပင်ကို ရိတ်ဖြတ်သံများသည်သာ အဆက်မပြတ် ပေါ်တော့ သည်။ နှင်းအားကောင်းစဉ်က အသံမဲ့နေခဲ့သော ပဲပင်များကလည်း နေရင့်လာသည်နှင့်အမျှ အသံထွက်လာ၏။ ရိတ်သံ၊ ဖြတ်သံ၊ ရွှေ့ပြောင်းသံ၊ စုထပ်သံ။
••••• ••••• •••••
၂
အားကောင်းမောင်းသန် ငယ်ရွယ်သူသာဖြစ်လျှင် သည်ကောက်လှိုင်းမျှကို နှစ်စုမျှသာ ခွဲလိမ့်မည်။ မန်ကျည်းတုံး နှစ်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားသော ပျဉ်ပြားပေါ်သို့ ကြာပွတ်သံ တရွှမ်းရွှမ်းဖြင့် အပြန်ပြန် အလှန်လှန် ရိုက်ပေလိမ့်မည်။ ဆယ်ချက်မျှ ရိုက်အပြီးတွင် အနှံအသီးနေရာ၌ အရာသာ ကျန်ခဲ့မည်။ စာအုပ်ကြီး ကျသွားခဲ့သော လယ်ကွင်းထဲက ကောက်ပင်ပမာတည်း။
ရီးကျီးဒန်မူ ကောက်လှိုင်းကိုဆွဲယူရာမှာပင် ခွန်အား သုံးရပြီ။ ဘွဲ့ကြိုးကိုဖြေပြီးနောက်တွင်လည်း ‘ဆ’ ကြည့်ရသေးသည်။ လေးစုခွဲရမည်လော၊ ငါးစုခွဲမှ သင့်မည်လော။ သို့သော် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်စေရန် ခြောက်စုခွဲသည်။ နှံဖျားများ ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်လာအောင် လွှဲလိုက်ပြီးမှ ရိုက်ချသည်။ ကောက်လှိုင်း ဖျားနှင့် ပျဉ်ပြားထိသံသာကြားရ၏။ စပါးစေ့များ လွင့်စဉ်သံ ဖြန်းဖြန်းဖြောဖြော မကြားရ။ ရေမရှိသော သောက်ရေအိုးနှင့် တူလှပါဘိ။ အားယုတ်လိုက်တာ။ သို့တစေ ရီးကျီးဒန် ကြိုးစားပြီး ပုတ်သည်။ လှည့်ကာ ပတ်ကာ ဖြန့်ကာကြက်ကာ ပုတ်သည်။ ကောက်လှိုင်း ‘တစ်ကိုင်စာ’ ပုတ်ပြီး သွားသည်။ နောက်တစ်ကိုင်စာ ကို လုံးထွေးပြီး မြှောက်သည်။ ကောက်ပင်များက မမြောက်ချင်။ လက်မောင်း၌ အားအင်မရှိ။
ရီးကျီးဒန် ကျောဘက်သို့ လှည့်ကြည့်၏။ မန်ကျည်းရွက်ခြောက်များ၊ ထန်းပင်မြစ်ခွံများ၏ အလယ်မှ မီးဖို။ မဖြစ်စလောက် မီးဖိုပြာကလေးသာ လူညွန့် နွယ်တက်နေ၏။ အပူဓာတ် မရှိတော့ငြား မီးဖိုပေါ်တွင် လက်ဝါးအုပ်မြဲ အုပ်ထားဆဲ။ မြေးသုံးယောက်။ လှအုံးမယ်၊ မောင်ထွေးနှင့် ကျော်သူရ။
“အောင်မယ်လေးဟဲ့၊ ချမ်းနေလိုက်ကြတာ။ နေကိုလည်း မော့ကြည့်ပါဦး”
မြေးများသည် အမှန်ပင် နေလုံးရှိရာအရပ်သို့ မော့ကြည့်ကြ၏။ နေထန်းနှစ်ဖျားကျော်စပြုနေပေပြီ။
“အလကား အပျင်းမွေးနေ၊ ထကြစမ်း၊ ပုတ်ကြစမ်း”
မြေးများသည် အလုပ်ပင်ပန်းသော နွားတစ်ကောင်အလား သိမ်မွေ့စွာ လှုပ်ရှားကြ၏။
“တို့အမေကြီး မနိုင်မနင်းနဲ့ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နေရှာပါကလား၊ ငါတို့ ထိုင်နေလို့ မတော်ဘူး။ ဘယ်သူမှ အသိတရား မဝင်ကြဘူး”
ဟောဟဲသံကြီးနှင့် ပြောရင်း မီးဖိုဘေးတွင် လာထိုင်သောအခါ မြေးများ သွက်လက်စွာ ထကြ၏။ ထကြငြား မောင်ထွေး မပါ။ ချက်ချင်းပင် စပါးပုတ်သံများ ရွှမ်းခနဲ ရွှမ်းခနဲ၊ စပါးစေ့ လွင့်စဉ်သံ ဖြန်းခနဲဖြောခနဲ ကိုပါ ရီးကျီးဒန် စိတ်ချမ်းသာစရာ အဖြစ် ကြားရ၏။ ကြားရသော်လည်း မောင်ထွေး မထသေး။
“ဟဲ့ နင်က ဘာလုပ်နေတာတုံး။ ဟင် ငထွေး၊ နားမပါဘူးလား”
“ကောက်ရိုးနုတ်ရဦးမှာ အမေကြီးရ”
“ငါခိုင်းတော့မှ အလုပ်ပေါ်လာတယ်ပေါ့လေ။ ထ .. အခုထ၊ ဘယ်မှ မသွားနဲ့၊ ကောက်လှိုင်း ငါးလှိုင်းပုတ်ပြီးမှ သွားရမယ်”
ရီးကျီးဒန်သည် ကြွက်၏ မလေးမခန့် အပြုခံရသော ကြောင်အိုဘဝကို မမေ့။ ထို့အတွက် ပါးစပ်ပြောဖြင့် မတင်းတိမ်။ ဖင်ခုထားသည့် ‘ထန်းဖုံးဖတ်’ အပိုင်းကို ဆွဲယူပြီး ထရပ်သည်။ မောင်ထွေး၏ ခေါင်းပေါ်မှ မိုးထားသေးသည်။
“အာ.. မေကြီးကလည်းဗျာ”
“ငါးလှိုင်းဆိုတာ သားတို့ခွန်၊ သားတို့အားနဲ့ ဘာမှ မကြာပါဘူး သားရယ်။ ပင်လည်း မပင်ပန်းပါဘူး။ အမေကြီးမှာတော့ ငါးလှိုင်း ဆိုတာ မနည်းဘူး”
ခြိမ်းခြောက်မောင်းမဲရာက ချော့မော့လိုက်သည့် အတွက် မောင်ထွေး စိတ်ပါလာလိမ့်မည်ဟု ရီးကျီးဒန် မျှော်လင့်ငြား မောင်ထွေးသည် “ညနေမှ လာပုတ်ပေး မယ်” ပြောပြောဆိုဆို ဇွတ်ထသည်။ ဇွတ်ထွက်သည်။
“ကဲ... သွား... သွားဟဲ့။ သင်္ချိုင်းကုန်း ရောက်အောင်သွား။ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့”
ပြောလည်း ပြောသည်။ ထန်းဖုံးဖတ် ဖင်ထိုင်ခုံဖြင့်လည်း မိရာ မီရာ နေရာများကို ရိုက်သည်။ သို့သော် စွယ်စုံဆင်ကြီး၏ နံဘေးကို ခွလောက်လေးဖြင့် ပစ်ရသည်သို့သာရှိ၏။ မောင်ထွေးကား ခေါင်းကို ပခုံးကို ပွတ်ရုံသော်မျှ မပွတ်။ လေတဟူးဟူးတွင် ဆေးလိပ်မီးပွား တလွင့်လွင့်ဖြင့် ထွက်သွားလေ၏။
“ဘာကောက်ရိုးမှ နုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး အမေကြီးရ”
သူ့နှမ လှအုံးမယ်က ကောက်လှိုင်းတစ်လှိုင်းကို ဖြေနေရာက မျက်စောင်းထိုးကြည့်ရင်း လှမ်းပြောသည်။
“ဟိုမော့မော့ သည်မော့မော့နဲ့ အလကား ကလေရိုက်နေမှာ”
“ရိုက်ကြပေါ့။ ကလေရိုက်တာက ထမင်းစားရမယ် မဟုတ်လား”
ရီးကျီးဒန်မှာ ဒေါသကို ချုပ်တည်းထားလျက်က ငေါ့မိသေး၏။
“နွားစာ မရှိရင် သမီးပဲ စဉ်းရမှာ။ ကောက်ရိုးလည်း သမီးပဲနုတ်ရမှာ”
“မလုပ်နဲ့ပေါ့ဟ။ နင်ရှိသားပဲ ဆိုပြီး နင့်ကို တွက်ကတ်နေတာ”
တဖြန်းဖြန်း တဖြောဖြောသံကြားမှ ကျော်သူရက လှမ်းပြောသည်။ သူတို့သည် တစ်မအေစီမှ ပေါက်ငြား အနှောင်းချင်းတူသောကြောင့် အရင်းတမျှ ချစ်ကြသည်။ ချစ်သည့်အတွက် သူ့ထက် နှစ်နှစ်မျှ ကြီးသော မောင်ထွေးကို မလိုတမာလှမ်းကြည့်၏၊
ကိုထွန်းရ၊ မချောစိန်တို့ အသိုက်အမြုံကြီးထဲမှ အကြီးဆုံး မောင်ကိုကြီးလည်း အတောင်အားကိုးလျက် ပျံထွက်သွားပြီ။ ဒုတိယသမီး ခင်ခင်ကြီးလည်း ခွဲသွားပြီ။ ငတက်ပြားမ မိမိထွေးမူ အစောဆုံး ပျံထွက်သူဖြစ်၏။ ထိုအခါ နို့ညှာ မောင်ထွေးနှင့် အငယ်ဆုံး လှအုံးမယ်သာ ကျန်ခဲ့တော့ကာ အိမ်မှုကိစ္စ ရေခပ်၊ နွားစာစဉ်း စသည်တို့မှာ သူတို့နှစ်ယောက် ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီ။ ကျရောက်လာငြား အဆူ အမြည် မခံရရေးအတွက် လှအုံးမယ်ချည်း ပင်ပန်းတော့သည်။
“တို့ကတော့ မရဘူးဗျာ။ အစ်ကို ရေခပ်မလား၊ နွားစာစဉ်းမလား။ အစ်ကို ရေခပ်ရင် ကျွန်တော် နွားစာ စဉ်းမယ်။ အစ်ကို နွားစာစဉ်းရင် ကျွန်တော် ရေခပ်မယ်။ အဲ... ဘာမှ မလုပ်ဘူးလား၊ ကျွန်တော်လည်း မလုပ်ဘူး”
ကိုဘညိန်း၊ မလှမေ တစ်မိပေါက်တွင်လည်း မောင်မောင်လှနှင့် ကျော်သူရသာ လူလွတ်အဖြစ် ကျန်တော့သည်။
“ဟဲ့... နင်တို့ ရေမခပ်တော့ နွားစာ ဘာနဲ့ကျွေးမတုံး။ နွားစာမစဉ်းတော့ ဘထွေးက မရိုက်ဘူးလား”
“ရိုက်တယ်လေ။ နှစ်ယောက်စလုံး အတူတူခံပေါ့”
ကျော်သူရသည် တဟားဟားအော်ဟစ် ရယ်မောနေသဖြင့် လှအုံးမယ်ပါ ရောနှောရယ်မောရလေ၏။
ရီးကျီးဒန်မှာ အမောလည်း ပြေပြီ။ မြေးနှစ်ယောက်ထံမှ အရယ်အရွှင်လည်း ကူးစက်လာ၏။ သို့အတွက် ထဘီပြင်ဝတ်ကာ ကောက်လှိုင်းပုံဘေးသို့ ချဉ်းကပ်သည်တွင် လှအုံးမယ်က တား၏။
“ဆယ်လှိုင်းပဲ ကျန်တော့တာ အမေကြီးရ။ အမေကြီး ထမင်းအိုး တည်ပြီးပြီလား။ ဘ ပြန်လာတော့မှာနော်”
“ညည့်ဘများ အရေးလုပ်လို့အေ”
“သမီးရေ လှအုံးမယ်၊ ဟဲ့သမီး မြန်မြန်လာစမ်းပါဟဲ့”
မချောစိန်၏ အော်သံကြောင့် ရီးကျီးဒန်ရော လှအုံးမယ်ပါ ခေါင်းလည်သွား၏။ လှအုံးမယ်မူ သွားဦးမယ်နော် အမေကြီး ခွင့်ပန်ဟန် လှမ်းကြည့်ငြား ရီးကျီးဒန်ကား ကုန်းအော်မိသည်။
“ငါခိုင်းပြီဆိုရင် ညည်းတို့ ခေါ်ပြီ။ ဘာလဲ၊ ဘာ အကျင့်လဲ။ ညည်းတို့ သားသမီးကို မခိုင်းစေချင်လို့ လား။ ရတယ်၊ တစ်သက်လုံး မလာကြနဲ့”
သည်အသံကို မချောစိန် ကြားချင်မှ ကြားမည်။ သူက လှမ်းခေါ်အပြီးတွင် ကသုတ်ကရက် ပြေးပြီ။ အမေကြီး ငြူစူသံကို ကြားရသော လှအုံးမယ်မှာ မျက်နှာမထားတတ်။ ခေါင်းကလေးငုံ့လျက် သွက်သွက်လှမ်းသွားပြီ။
ရီးကျီးဒန်၏ မလိုတမာအသံသည် သည်မျှဖြင့် မတုံ့။
“ဟဲ့... နင်လည်း နင့်အမေ လိုက်ခေါ်နေဦးမယ်။ သွား သွား”
မလိုတမာစိတ်သည် ကျော်သူရထံသို့ ပြန့်ပွား၏။
“အမေကြီးကလည်းဗျာ”
“အမေကြီးတွေဘာတွေ လုပ်မနေနဲ့၊ သွား .. သွား၊ ဘယ်မြေး ဘယ်သားဘယ်သမီးမှ မကူလည်း ဒါလောက်ကလေးများ သေးနဲ့ ပန်းရင်တောင် ရတယ်”
ကျော်သူရ၏ သွားများ ကျဲခနဲပေါ်လာ၏။
“သေးနဲ့ပန်းရင် ကောက်လှိုင်းတွေ စိုကုန်မှာပေါ့ အမေကြီးရ” သည် ပါးစပ်ဖျားသို့ ရောက်လာငြား မပြောဖြစ်။ တွေ့ကရာဖြင့် ကောက်ရိုက်တတ်သည်။ သို့ပါလျက်နှင့် အမာန်မဲကား မလွတ်။
“ဘာစပ်ဖြဲဖြဲ ကြည့်တာတုံး”
သို့သော် အားရပါးရ မမာန်မဲရ။ ဝိုင်းထဲသို့ လှည်းတစ်စီးဝင်လာသည်။ ဝင်ရိုးသံ တညံညံ၊ ကုလားပဲပင်တွေ ဖရိုဖရဲထက်တွင် သစ်စေးတမျှ နက်ချိပ်သော ကျောပြင်ကြီးဖြင့် ရီးဆေးရိုး။
“ကောက်လှိုင်းတွေ ကုန်အောင် ပုတ်ထားနှင့်၊ ငါ မှာခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ကဲ အခု ကုလားပဲပင်တွေ ဘယ်သွားထားဦးမတုံး။ နုတ်မရလို့ တံစဉ်နဲ့ ရိတ်လာရတဲ့ အထဲ ပြောရပြီ”
ရီးဆေးရိုးသည် ခေါင်းပေါ်မှ ခမောက်ချွတ်ရင်း၊ မျက်နှာကို ချွေးသုတ်ရင်း မေး၏။ လူကမူ ‘ကန်ကြိုး’ ကိုသော်မျှ ပစ်မချသေး။ ရီးကျီးဒန်က လှည်းဦးသို့ ရောက်လာကာ ‘ဒေါက်’ ထောက်သည်။ နွားနှစ်ကောင်ကို ထမ်းပိုးချွတ်ပေးရင်းက ကောက်လှိုင်း လက်ကျန်ကို ငဲ့စောင်းကြည့်ရင်း ဖြေ၏။
“တော်တော်ကြာရင် ပြီးသွားမှာပါတော်။ တလင်း မအားခင်တော့ လှည်းပေါ်မှာပဲ ထားဦးပေါ့”
“အဲဒါတော့ ညည်းပြောမှလား” ဆိုရင်း ရီးဆေးရိုးသည် ထရပ်၏။ မောက်နေသော အပုံကြီးပေါ်မှ လှည်းဦးဘက်သို့ လှမ်း၏။ လှည်းဦး မငြိမ်။ မတော်တဆ ပြုတ်ကျနိုင်သည်။ လှည်းဦးပြို၍ ‘လှည်းသန်’ နာသွားသည်ကို အသာထား၊ လူနာမည် စိုးရ၏။ သို့ကြောင့် ရံတိုင်ကို ကုန်းကိုင်၊ ဘီးဒေါက်ကို စမ်းနင်းမိမှ “သည်တော့ လှည်းကို နေပူတာပေါ့” ပြောရင်း ဆင်းသည်။
သည်အခိုက်အတန့်အတွင်း၌ မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ဝင်းတံခါးတိုင်ဘေး၌ လာရပ်၏။ ရီးကျီးဒန်မှာ အဘိုးကြီးအိုထံမှာ အာရုံရောက်နေ၍ သတိမထားမိငြား ကျော်သူရ မြင်သည်။ ပုတ်ဆဲ ကောက်ပင်ကို ချကာ လှစ်ခနဲ ထွက်လိုက်သွားပြီ။
သို့ကြောင့်လည်း “အဲဒါတောင် တော့်မြေးကြီး ကူပေလို့” ဟု ပြောပြောလှည့်လှည့်၊ စပါးပုတ်ခြွေသည့်နေရာသို့ ရီးကျီးဒန် မျက်နှာမူလိုက်ချိန်ဝယ် ကျော်သူရကို မတွေ့ ရတော့ခြင်းဖြစ်၏။
“ဒါလောက်လေးတောင် စေတနာမရှိကြပါကလား”
ကြေကွဲရိပ် နာကျင်ရိပ်များ အုပ်လွှမ်းလာသည်။
ဤသည်ကို ရီးဆေးရိုး မလိုလားပေ။ ဆွေးဆွေးမြည့်မြည့်ပြောရင်းက ငိုကြွေးကောင်း ငိုကြွေးမည်။ ဒေါသ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ မျှဝေခံစားနိုင်စွမ်း ရီးဆေးရိုးတွင် မရှိ။
“တော်စမ်းဟာ ဘယ်လောက်ကျန်တာလိုက်လို့။ ငါပုတ်မယ် သွား... သွား။ ‘လှည်းစည်းကုံး’ ကို အုပ်ထားလိုက်။ ထမင်းစားဖို့လုပ်”
‘လှည်းစည်းကုံးအုပ်’ မှာ ‘ပေလက်’ ဖြစ်သည်။ ပေလက်ကို အနေတော် ဖြတ်ထားသည်။ ထမ်းပိုးတုံး နေရာတွင် ထစ်ထားသည်။ အနည်းငယ် လေးလံသည်မှအပ တာဝန်ကြီးတစ်ခု မဟုတ်။ မဟုတ်သော အရာကို တကူးတကခိုင်းခြင်းမှာ အာရုံပြောင်းပေးခြင်းပါတကားဟု ရီးကျီးဒန် မသိရှာ။ မသိဘဲလျက် အမှန်ပင် ရီးကျီးဒန် အာရုံပြောင်းသွားပြီ။ ‘စည်းကုံး’ ပေါ်သို့ ပေလက်ကို နေသားတကျဖြစ်အောင်ချထား ချိန်တွင် မျက်လုံးများက သီဝေနေငြား ခမောက်ကို မြင်သည်။ ရေဘူးနှင့် ထမင်းထုပ်ကို မြင်သည်။ သည် အရာများကို သိမ်းဆည်းယူငင်လာချိန်တွင် ဟင်းချို ချက်ရန် ပဲလွမ်းရွက်တွေ တောင်းထားလိုက်ပါကလား၊ ဘာမျှ အသင့် မရှိသေးပါကလား အသိနှင့် ကြောင့်ကြမှု ဝင်လာပြီ။
သို့အတွက် တစ်ခဏတာအတွင်းမှာပင် ‘မီးဖိုကျင်း’ အတွင်း၌ ရီးကျီးဒန် မီးမွှေးရပြီ။ ဆံပင်နီ ကြောင်ပေါ်မှ ပြာမှုန်များကို ခါရန် သတိမရဘဲ မီးမှုတ်ရ၊ ဟင်းရွက်သင်ရပြီ။ ထိုခဏဝယ် မည်ကဲ့သို့သော ဒေါသသည် ကပ်တွယ်နေနိုင်ပါဦးမည်နည်း။
ရီးဆေးရိုးကား မန်ကျည်းပင်ရိပ်တွင် ဆေးလိပ်ဖွာပြီး ခဏတစ်ဖြုတ်သာ နားပြီးနောက် ကောက်လှိုင်းများကို လက်စသတ်ရန် ပုတ်ခြွေနေသည်။ ရိုက်ပုတ်သံနှင့် စပါးစေ့လွင့်သံများ၊ သံဖို သံမ ထွက်ပေါ်နေသည့်ကြားသို့ သံဆန်း တစ်ခု ဝင်လာ၏။
“အဘိုးလို့ ခေါ်လိုက်။ အဘိုး.. အဘိုး”
အခြားသူ မဟုတ်။ ခင်မောင်ငြိမ်း။ သူသည် ဦးခေါင်း မခိုင့်တခိုင် ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီထား၏။ ပုဆိုးစုတ်အနှီးဖြင့်လည်း ဖရိုဖရဲ ပတ်ထားသေး၏။ မလုံ့တလုံ ဦးထုပ်က ပါလိုက်သေး၏။
“ကလေးကို နေပူကြီးထဲ ခေါ်လာရသလားကွ”
“ဟိုဘက်က ညှော်လို့ ပြေးလာရတာ ဘရ”
မောလှသည်။ သို့အတွက် ရီးဆေးရိုး ထပ်မပြော။ ကလေးကိုသာ ‘လက်ဖျစ်’ တီးပြနိုင်၏။ ကလေးကမူ မျက်လုံးနက်နက်ပြောင်ပြောင်ကလေးဖြင့် လောဘတကြီး ကြည့်၏။
“သွား.. သွား၊ ကလေးကို စပါးစေ့တွေ စဉ်မယ်”
ပြောရာက အဘွားကြီးအိုအား ကျီစယ်လိုစိတ် ပေါ်လာ၏။
“ကျီးဒန်ရေ ဟောသည်မှာ အဘွား ဘာချက်လဲတဲ့။ ညည့် ‘မြစ်’ ကလေးက လာမေးနေပါကလား”
ရီးကျီးဒန် ဆတ်ခနဲလှည့်ကြည့်သည်။ နာကြည်းသံလည်း မရှေးမနှောင်း ထွက်လာ၏။
“သံယောဇဉ် မထားတာ အကောင်းဆုံး။ သံယောဇဉ်ထားရင် ကိုယ်စားမယ့် အထဲက ပါ ပါသွားတယ်။ ငါတို့ဘ၊ ငါတို့အမေကြီးရယ်လို့ ရေတစ်မှုတ် လာ တိုက်ဖော် မရတဲ့ဟာတွေ တော်ပါပြီ။ ရှိကြီးခိုးပါရဲ့”
ကောက်လှိုင်း ဆယ်လှိုင်းသော်မျှ ပုတ်ခြွေပေးရန် စေတနာခေါင်းပါးသော မြေးတို့၏ အပြုအမူကြောင့် ဖြစ်သော မိုးနှံဆူးသည် စိတ်တွင် စူးဝင်နေခဲ့ရာက ကျွတ်မထွက်သေးချေ။ သို့အတွက် နာကျင်တုန်ခိုက်စွာပြောငြား လေတစ်ချက်အဝှေ့တွင် ဖျတ်ခနဲ ထမိ၏။ လေထဲတွင် ငရုတ်သီး မီးလောင်နံ့။
“ဟဲ့.. ညှော်တယ် ညှော်တယ်။ ချောင်းထဲဆင်း”
နာသောစိတ်အပြင်ကို ကရုဏာလှိုင်းကြီး ဖုံးသွားသည်။
ခင်မောင်ငြိမ်း နောက်ဖေးချောင်းစပ်သို့ ပြေးသည်။ လေသည် မြောက်ဘက်မှ အလာများသည့် အပြင် အညှော်နံ့သည် နိမ့်သောဝှမ်းသောချောင်းထဲသို့ ဆင်းမလာတန်ရာ အတွေးပေါက်သောကြောင့်ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် အနှီး ဖရိုဖရဲကလေး လွတ်ကျလုလု အပြေးအလွှားကြောင့် ရီးကျီးဒန်ပါ ချောင်းစပ်သို့ ပြေးလိုက်လာရသည်။ မဲဇလီပင် အောက်အရောက်၌ လေကို တအားရှူ၏။
“ဟဲ့... ဟဲ့ သည်က မညှော်ဘူးဟဲ့။ ပေးစမ်း၊ ကလေးပေးစမ်း”
ကလေးကို ဘယ်လက်ဖြင့်ထိန်းရင်း အနှီးကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြင်ပြီး ပတ်ပေးရသည်။ ကျွတ်ကျတော့အံ့ အားယူနေသော ဦးထုပ်ကို ပြင်ဆောင်းပေးရ၏။ အားလုံးစိတ်တိုင်းကျဖြစ်ပြီး ကလေးကို ဂရုစိုက်ကြည့်နေ၏။ အပြစ်မြူမျှမတင်သော ချစ်စရာ မျက်လုံးကလေး။
ထိုမျက်လုံးကလေးကို ကြည့်မိသည့် ခဏ၌ ရီးကျီးဒန် အလိုလို ပြုံးမိပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။ ကလေးသည် မအေဘက်သို့ မနွယ်ဘဲ ရီးကျီးဒန်နှင့် လာပြီး တူသယောင်ယောင်၊ ရီးဆေးရိုးနှင့်ပင် ရုပ်ချင်း ဆင်လေဟန်ထင်လာမိ၏။ ထိုသို့ ထင်မိသည့် ခဏအတွင်း ကလေးကိုမြူမိပြီ။ အိုကြီး၊ အိုမ ဘိုးအေ ဘွားအေ အပေါ် ငဲ့ညှာကူညီရန်မသိသော မြေးများအပေါ် နာကျင်စိတ်သည် ငုပ်လျှိုးပုန်းကွယ်ရချေသည်။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
No comments:
Post a Comment