ဗြောင်တောင်တောင် ဗေဗေ့ဂျိ

❝ ဗြောင်တောင်တောင် ဗေဗေ့ဂျိ ❞ 
          ( မင်းဝေဟင် )

အပြင်အဆင် အခင်းအကျင်းက တောအလွန်ဆန်လှပေမဲ့ ဆိုင်မှာ ရောင်းတဲ့ အစားအသောက်တွေရဲ့ ဈေးနှုန်းကတော့ အလွန်တရာမှ မြို့ဆန်လှတဲ့ ဆိုင်ကလေးထဲကို ကျွန်တော်ရောက်တော့ ညကိုးနာရီ ရှိနေပြီ။

ရန်ကုန် ညတစ်ညရဲ့ ဖြစ်တည်မှုက အလုပ်ပြန်ကြသူ၊ အခုမှ အလုပ်ကို ထွက်ခွာသူ၊ အလုပ်တစ်ခုကနေ အခြားအလုပ်တစ်ခုကို အစပျိုးသူတွေနဲ့ နီကြင်ကြင်ဝါဖျော့ဖျော့ လမ်းမီးတိုင်အောက်မှာ လှုပ်လှုပ်ရွရွ အသက်ဝင်နေတယ်။ ညကိုးနာရီ ဆိုတာ ရန်ကုန်ညအတွက်တော့ မိုးချုပ်ပြီလို့တောင် ပြောမရသေးပါဘူး။ လမ်းမပေါ်မှာ ဖြတ်ပြေးနေ ကြတဲ့ ကားတွေတောင် နေ့လယ်ခင်းမှာလောက် ကျပ်ညပ်နေဆဲပါပဲ။ ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့ ဆိုင်လေးရဲ့ စားပွဲဝိုင်းတွေမှာတောင် လူမပြည့်သေး။

ဒီဆိုင်လေးဟာ လမ်းမကြီးဘေးမှာ ရှိနေပေမဲ့ ဆိုင်ဝန်းထဲကို ဝင်လိုက်တော့ တောဆန်လွန်းလှတဲ့ အပြင်အဆင်ကို တွေ့ရပါတယ်။ ဆိုင်ဝန်းအတွင်းကို လှမ်းဝင်လာတဲ့ ဘယ်ညာ လျှောက်လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သစ်သားနဲ့ ထွင်းထုထားတဲ့ နွားရုပ်တွေ၊ လှည်းဘီးရုပ်တွေ၊ လှည်းယဉ်ကြော့လေးတွေ။ ပြီးတော့ အမျိုးသမီးပုံစံလို့ ထင်ရပေမဲ့ ဘယ်ခေတ် ဘယ်ကာလက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ပုံတူ ထုလုပ်ထားမှန်းမသိတဲ့ အမျိုးသမီးပုံစံ သစ်သားပန်းပုတွေ။ စားပွဲဝိုင်းတွေမှာ ချထားတဲ့ ကုလားထိုင်တွေကလည်း ကြိမ်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်သလို ဆိုင်ထဲမှာ တိုးတိုးညင်းညင်း ဖွင့်ထားတဲ့ ဂီတသံစဉ်လေးတွေကလည်း ငြိမ့်ငြိမ့်ညောင်းညောင်း ပျံ့လွင့်လို့။

ညဟာ နီကြင့်ကြင့် မှေးဖျော့ဖျော့ အပြင်အဆင်တွေရဲ့အောက်မှာ လင်းလင်းကျင်းကျင်း မရှိလှပေမဲ့ အထီးကျန်တော့ သိပ်မဆန်လှ။ ညကို ည အနေနဲ့သာ စားသုံးကြမယ့် သူတွေအတွက်ကတော့ ညဟာ ဖွယ်ဖွယ်ရာရာ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ ဟင်းလျာ တစ်ပွဲလိုလို။ “ရွှတ် ရွှတ်” လို့ စားပွဲထိုး လေးကို လှမ်းခေါ်ပြီး ဘီယာတစ်ခွက်၊ မှိုကန်စွန်းကြော်တစ်ပွဲမှာလို့ ဝိုင်းတစ်ဝိုင်းမှာ ကျွန်တော် ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဟိုကောင်တွေ လာရင် ကျွန်တော့်ကို အလွယ်တကူ တွေ့နိုင်အောင်လို့ အဝင်လမ်းဘက်ကို မျက်နှာမူလို့ရတဲ့ ထိုင်ခုံကို ကျွန်တော် ရွေးလိုက်တယ်။

ဟိုကောင်တွေနဲ့ ချိန်းထားတဲ့အချိန်က ကိုးနာရီခွဲမို့ နည်းနည်းစောနေသေးတာနဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်လောက် ဖတ်ရင်း စောင့်နေလိုက်မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ လွယ်လာတဲ့အိတ်ထဲ စာအုပ်ရှာပေမဲ့ ကျူရှင်သင်ရင် အသုံးပြုတဲ့စာအုပ်တွေက လွဲလို့ ကျွန်တော့်မှာ အခြားစာအုပ် မပါ။ အဲဒီတော့လည်း ခေတ်ကာလရဲ့ထုံးစံ အတိုင်း ဖေ့စ်ဘွတ်ပဲ သုံးရင်း စောင့်နေလိုက်မယ် စိတ်ကူးနဲ့ ဖေ့စ်ဘွတ်ကို ဖွင့်တယ်။

ဖေ့စ်ဘွတ်မှာ တက်လာတဲ့ သတင်းတွေအရ ဒီည FA ဖလားဘောလုံးပွဲ ရှိနေတာကို သိရတယ်။ ဒီည ကန်ကြမှာက မန်ချက်စတာယူနိုက်တက်နဲ့ ချဲလ်ဆီးဆိုတော့ တကယ့်ကို ပွဲကြီးပွဲကောင်း။ သတင်းကို ဖတ်ရင်း ဟိုကောင် လာမှလာ နိုင်ပါ့မလားလို့ တွေးမိတော့ ဘောလုံးလောကထဲမှာ ရှင် သန်ရင်း ဘောလုံးကိစ္စတွေနဲ့ အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတတ်တဲ့ ထူးအောင်ကို ပြေးမြင်မိတယ်။ သူနဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ မကြာခဏဆုံနေကျပါ။ သုဝဏ္ဏဘောလုံးကွင်းကို အမြဲလိုလို ရောက်နေတတ်တဲ့ ထူးအောင်ရယ်၊ သုဝဏ္ဏ ဘောလုံးကွင်းနားမှာပဲနေတဲ့ ကျွန်တော်ရယ်က မကြာခဏတော့ ဆုံနေလေ့ရှိသူတွေပါ။ အရင်တစ်ခါ ဆုံတုန်းကတောင် ဒီညရှိတဲ့ မန်ယူနဲ့ ချဲလ်ဆီး ဘောလုံးပွဲအကြောင်း သူ ပြောနေတာကို ကျွန်တော် ကြားနေသေးတာပါ။ ဒီရာသီ တစ်ခုလုံးမှာ သူတို့နှစ်သင်း သုံးကြိမ် တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး သုံးကြိမ်လုံး မန်ယူ နိုင်ခဲ့တာမို့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ချဲလ်ဆီးဘက်က ဘုရင့်နောင် ဖောင်ဖျက်သလို တိုက်တော့မယ် ဆိုတဲ့အကြောင်း။ ကျူရှင်သင်တဲ့ အလုပ်ကို စလုပ်ကတည်းက မနက်ဆို မဖြစ်မနေ စောစောထရတာမို့ ညဉ့်နက်ပိုင်းမှ လာတတ်တဲ့ ဥရောပဘောလုံးပွဲတွေက ကျွန်တော်နဲ့ တဖြည်းဖြည်း စိမ်းလာတယ်။ စောစောက စကားလို ကိုထူး ပြောတဲ့အခါ သတင်းတစ်ပုဒ် နားထောင်ရုံက လွဲလို့ ချဲလ်ဆီးက ဘာ၊ မန်ယူက ဘယ်လို ကျွန်တော်ဝင် မဆွေးနွေးနိုင်တော့။ မြန်မာ့လက်ရွေးစင်ဘောလုံးပွဲတွေ သုဝဏ္ဏကွင်းထဲ ရှိခဲ့ရင်သာ မြန်မာ့လက်ရွေးစင်အသင်းမှာ လက်ထောက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှိနေတဲ့ ကိုထူး ဆီက မေတ္တာလက်ဆောင် လက်မှတ်တွေရလို့ ကျူရှင်သင်တာ ဖျက်ပြီး သွားကြည့်တတ်ခဲ့တာမျိုး။

“ကိုမင်းရေ၊ ငါ နည်းနည်း နောက်ကျမယ်ကွာ။ ဆယ်နာရီလောက် ရောက်အောင် ပြေးခဲ့မယ်။ Meeting ကတော့ပြီးပြီ ဟေ့ရောင်ရေ၊ ထွက်မရသေးလို့။ ဟိုကောင် မိုးကြီးကို သေချာပြောပြပြီး စောင့်ခိုင်းထားပါဦးကွာ။ ဟေ့ကောင်၊ ဟေ့ကောင်။ ငါ နောက်ကျနေလို့ ဆိုပြီး မင်းတို့ နှစ်ကောင် ဗြောင်တောင်တောင် ဗေဗေ့ဂျိ ကြိုချပြီး ငါ့ကို ဒုက္ခမပေးနဲ့နော်။ ငါ့မှာ ရှင်းစရာ သိပ်မပါဘူး ဟားဟား”

ကိုထူးက သူ ပြောချင် တာပြောပြီး တဟားဟား ရယ်လို့ ဖုန်းချသွားတယ်။ နာရီကို ကြည့်တော့ ကိုးနာရီခွဲ တိတိ။ ဆိုင်ရဲ့အဝကို ဖျတ်ခနဲ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ စင်ကာပူသားလို့ ကျွန်တော်နဲ့ ကိုထူးက နောက်ကွယ်ရာမှာ ခေါ်လေ့ရှိတဲ့ မြတ်မိုး ကတော့ အရိပ်အယောင် မတွေ့သေး။ တကယ်တော့ ဒီည အဓိက ချိန်းဖြစ်တာ မြတ်မိုး ခေါ် မိုးကြီးကြောင့်။ မြတ်မိုးက စင်ကာပူနိုင်ငံမှာ အလုပ်သွား လုပ်နေခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ် နှစ်စုနီးပါး ရှိပြီ။ အဲဒီနှစ်တွေ အတွင်း အလုပ်တွေ ပြောင်း၊ ရာထူးတွေ အဆင့်ဆင့် တက်ရင်း လစာတွေ ကောင်းတယ် လို့သာ မြန်မာပြည်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ကိုထူးနဲ့ ကျွန်တော် သိခဲ့တာ။ ဘာရာထူးတွေနဲ့ လစာတွေ ဘယ်လောက် ရနေမှန်းတော့ မသိ။

မိုးကြီးက မြန်မာပြည်ကို တစ်နှစ် တစ်ကြိမ်လောက် ပြန်လာတုန်း ဒီက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အားတဲ့ညကို ချိန်းလို့ တစ်ကြိမ်ပြန် တစ်ခါလောက်တော့ ဆုံဖြစ်နေကျ။ တစ်ခါဆို တာကလည်း တကယ်တော့ ဖြစ်ဖြစ်မည်တဲ့ တစ်ခါပါ။ မြန်မာပြည်မှာ မိန်းမလည်း ရှိ၊ ကလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိနေတဲ့ မိုးကြီးက သူ တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ပြန်လာတဲ့ နှစ်ပတ်အတွင်း အချိန်အားရယ်လို့လည်း ရှိလှတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ပြန်လာတုန်းကဆိုရင် ဆုံတောင် မဆုံဖြစ်လိုက်။ ဘောလုံးကိစ္စတွေရယ် ၊ ကလေးသုံးယောက်အဖေ ဖြစ်တာမို့ မိသားစု အရေးတွေနဲ့ အမြဲတစေ ရှုပ်နေတဲ့ ကိုထူး နဲ့ မိုးကြီးကို ဆုံပေးဖို့တောင် သုံးယောက်ကြားမှာ အချိန် နည်းနည်း ပိုအားသူလို့ ဆိုရမယ့် ကျွန်တော်က မနည်း ချိန်းပေးထားရတာပါ။ ဒီည မချိန်းလို့လည်း မဖြစ်တော့။ သန်ဘက်ခါဆို မိုးကြီးက စင်ကာပူ ပြန်တော့မှာလေ။ နောက်တစ်နှစ်မှသာ ဆိုရင် သုံးနှစ်မှ တစ်ကြိမ် ဆုံရသလို ဖြစ်တော့မယ်။ ကိုထူး ပြောတဲ့ “ဗြောင်တောင်တောင် ဗေဗေ့ဂျိ” အကြောင်းကို အတွေးရောက်တော့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ခိခနဲ ရယ်လိုက်မိတာ သောက်နေတဲ့ ဘီယာတောင် သီးချင်သလို ဖြစ်သွားသေး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် ဒဂုံတက္ကသိုလ်မှာ ရူပဗေဒမေဂျာနဲ့ ကျောင်းတက်ကြကတည်းက ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်က အတူတူ။ မေဂျာလက်ရွေးစင် ကနေ တက္ကသိုလ်လက်ရွေးစင်အထိ ဘောလုံးသမား ဖြစ်ကြတော့လည်း ကျွန်တော်တို့သုံးယောက်က အတူတူ...။ အဲဒီအထိကတော့ အတူတူ။ ဘွဲ့တစ်ခုစီ ရကြတော့ မြတ်မိုးက စင်ကာပူ ထွက်သွား၊ ကိုထူးက ဘောလုံးလောက မှာ ဆက်ရှိနေပြီး ရာထူး အဆင့်ဆင့်နဲ့ သက်တမ်းလိုက် လက်ရွေးစင်တွေရဲ့ အုပ်ချုပ် ရေးမှူးဖြစ်တဲ့ အထိ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ကျောင်းဆက်တက်ရင်း ပညာရေးလောကမှာ ရှိနေတဲ့အထိ၊ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်က အဆက်အသွယ် မပြတ်။ သုံးယောက်လုံးမှာ နောက်ထပ် နောက်ထပ် သူငယ်ချင်းတွေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွေ ရှိလာကြပေမဲ့ စိတ်ချင်းတော့ ဝေးကွာမသွားခဲ့ကြ။

ဗြောင်တောင်တောင် ဗေဗေ့ဂျိ အကြောင်းက ဒီလို။ ကျွန်တော်တို့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဘဝကတည်းက ဘယ်နေရာရောက်ရောက် စားသောက်ပြီးတိုင်း ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်က တစ်ယောက်ပဲ ရှင်းနေကျ။ သူရှင်း ငါရှင်းနဲ့ ရှင်းမယ့်သူ မရှိဘဲ အငြင်းပွားနေကြရင် ဗြောင်တောင်တောင်ဗေဂျိ ချပြီး တစ်ယောက်တည်း ကွဲထွက်နေတဲ့သူဟာ အဲ့ဒီ ဝိုင်းကို ရှင်းရတယ်။ ဗြောင်တောင်တောင် ဗေဗေ့ဂျိချတယ် ဆိုတာကလည်း အနည်းဆုံး သုံးယောက်ရှိမှ ရသလို လူအရေအတွက်ကလည်း စုံဂဏန်း ဖြစ်နေလို့ မရပြန်ဘူး။ မဂဏန်း ဖြစ်မှသာ လက်ဝါးအဖြန့်၊ အမှောက် သုံးယောက်မှာ အဖြန့် ဖြစ်ဖြစ်၊ အမှောက် ဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်က သီးခြား ကွဲထွက်ပြီး အနိုင်အရှုံး လုပ်လို့ရမှာ။

ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်မှာ ကိုထူးက ပါးတယ်။ ဗြောင်တောင်တောင် ချခါနီး “ဟေ့ကောင် ကိုမင်း၊ မှောက်မယ်နော်” လို့ မိုးကြီး မသိအောင် အချက်ပြပြီး ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က ဗြောင်တောင်တောင် ကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်ပဲ ပြန်ချပါစေ၊ လက်ကို အမှောက် မပျက်။ အဲ့ဒီအချိန် ဘာမသိ ညာမသိ မိုးကြီးက တစ်ကြိမ်လောက် လက်ကလေး သွားမလှန်လိုက်နဲ့။ ရှင်းပေရော့ပဲ။ အိတ်ထဲ ပိုက်ဆံ ရှိရှိ၊ မရှိရှိ ညစ်ချင်တဲ့ အခါတိုင်း ကိုထူးနဲ့ ကျွန်တော် လုပ်နေကျ အကျင့်။

တစ်ခါတုန်းကလည်း မှတ်မှတ်ရရ သုဝဏ္ဏကွင်းထဲက ဘောလုံးပွဲ တစ်ခုမှာ။ အဲ့ဒီတုန်းက အာဆီယံ ယူ ၁၆ ဖလားကို မြန်မာနိုင်ငံက အိမ်ရှင်အဖြစ် ရန်ကုန်မှာ ကျင်းပတယ်။ အခုလက်ရှိ ဟံသာဝတီယူ နိုက်တက်နည်းပြ မျိုးမင်းထွန်းတို့က အဲ့ဒီတုန်းက ယူ ၁၆ လေးတွေ။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လည်း ကျောင်းပြေးပြီး ကွင်းထဲ ရောက်တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ဘောလုံးပွဲငတ်နေတဲ့ မြန်မာပရိသတ်တွေ အားပေးကြမ်းချက်ကတော့ တကယ် ကြောက် စရာ။ ကြောက်စရာမှ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ကို ကြောက်စရာ။ လက်မှတ် ပါပါ၊ မပါပါ လက်မှတ် စောင့်ရုံရှိတဲ့ ဘေးက သံတိုင် အမြင့်ကြီးတွေပေါ် ကုပ်ဖဲ့တက်ကြ။ ပြီးရင် တဝုန်း ဝုန်း တဒိုင်းဒိုင်း ကွင်းထဲ ခုန်ဝင်ကြ။ အထဲမှာ အစောင့်ရဲသားတွေ ရှိပေမဲ့ ဒီလောက် လူအများကြီးကို ဘယ်နိုင်ပါ့မတုံး။ အမှန်ကတော့ လက်မှတ် ရောင်းကုန်သွားလို့ ကွင်းထဲ ဝင်ကြည့်ခွင့် မရှိတဲ့ ပရိသတ်တွေက သံတိုင်ပေါ် အတင်း တက်ပြီး ခုန်ချကုန်ကြတာ။ နောက်ကျတော့ လက်မှတ် ပါပါ မပါပါ လက်မှတ်စောင့်ရုံက မနိုင်တော့လို့ ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော်တို့လို လက်မှတ်ဝယ်ပြီးသား လူတွေလည်း ဝင်ခွင့် မရတော့ဘူး။

ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လည်း ကျောင်းပြေးလာပြီးမှတော့ မထူးဘူးဆိုပြီး သံတိုင်ပေါ် ဖက်တက်ကြတာပေါ့။ သံတိုင်က လူတစ်ရပ်ကို တော်တော် ကျော်တာပါ။ ရှစ်ပေလောက် ရှိမလားပဲ။ ဖြစ်ချင်တော့ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်သား သံတိုင်ထိပ် ရောက်တဲ့အချိန် မလှမ်းမကမ်းက ရဲသားတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို ပြေးလာတယ်။ သူ့ပါးစပ်ကလည်း “မင်းတို့ ဟိုဘက် ပြန်ဆင်းစမ်း” လို့လည်း အော်လာသေးတာ။ နံပါတ်တုတ်ကြီးကိုလည်း ရိုက်မယ် တကဲကဲ ဟန်နဲ့ ကိုင်လာသေးတာ။ အဲ့ဒီအချိန် ကိုထူးက “ဗြောင်တောင်တောင် ဗေဗေဂျိဟေ့” ဆိုပြီး အော်လည်း အော်၊ ကွင်းထဲ ဘက်ကိုလည်း ခုန်ဆင်းသွားတာ။ သူ ပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ကျန်ခဲ့တဲ့သူ ခံပေါ့။ မကောင်းသူထိပ် ကောင်းသူထိပ်ပေါ့။ အဲ့ဒီလို။ အဲ့ဒီတုန်းက သံတိုင်ထိပ်မှာ ကျန်ခဲ့တာက ကျွန်တော်။ ရိုက်မယ် တကဲကဲ လုပ်နေတဲ့ ရဲသားရှေ့ကို ဖုတ်ခနဲ ခုန်ချ၊ “သူငယ်ချင်းတွေ အထဲကို ရောက်သွားလို့ပါဗျာ” ဆိုပြီး တောင်းတောင်းပန်ပန်နဲ့ ကွင်းထဲ ရောက်ခဲ့ရတာ။

••••• ••••• •••••

“ဟေ့ကောင် ကိုမင်း၊ တစ်ယောက်တည်း ပြုံးစိစိ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ ရောက်လာတာတောင် မမြင်ဘူးလား”

“ဟာ... မိုးကြီး”

“အေးကွာ ... ချိန်းတဲ့ အချိန်ထက် ၁၅ မိနစ်တောင် နောက်ကျသွားပြီ။ ကားမောင်းရတာက ဟိုမှာ မောင်းနေရတာ အသားကျနေတော့ ဒီရောက်တော့ ပြောင်းပြန်ကြီး မောင်းနေရတာရယ်။ မင်းတို့မြန်မာပြည်မှာ ဘယ် ဉာဏ်ကြီးရှင်တွေကများ ကားလမ်းပေါ်က ဓာတ်တိုင်တွေကို မနုတ်ဘဲ ထားသလဲကွာ။ ကားလမ်းပေါ်က အဲ့ဒီ ဓာတ်တိုင်တွေကို မတိုက်မိအောင် သတိထားနေရတာနဲ့ပဲ မြန်မြန်တောင် မမောင်းရဲဘူး ဟူး...။ ဒါနဲ့ ဟိုကောင် ကိုထူးရော”

“ဒီကောင် နောက်ကျမယ်လို့ ငါ့ကို ဖုန်းဆက်ထားတယ်။ ၁ဝ နာရီ ကျော်လောက်မှ ရောက်မယ်ကွ။ အဖွဲ့ချုပ်မှာ Meeting ရှိနေလို့တဲ့ကွာ”

“သူ့အလုပ်ကလည်း ဒီအချိန်ကြီး Meeting ရှိရသလားကွာ” လို့ ပွစိပွစိ ရေရွတ်ရင်း မိုးကြီးက စားပွဲထိုးလေးကို လှမ်းခေါ်ပြီး စားစရာတွေ မှာတယ်။ စနိုးတာဝါတွေ တစ်ခုပြီး တစ်ခုနဲ့ သူ့မျက်နှာကို အထပ်ထပ် ပွတ်နေတယ်။ မတွေ့ရတဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း ဒီကောင့်နဖူး တော်တော်ပြောင်လာတာပဲလို့ တွေးလိုက်သေးတယ်။ အသက် လေးဆယ်ကို အတော် ကျော်လာကြတဲ့အခါမှာ ပျော့တန်တာပျော့၊ လျော့တန်တာလျော့ကုန်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းမှုကိုလည်း သတိထားမိလိုက်တယ်။

“မြန်မာဘောလုံး လောကကလည်း တစ်သက်လုံးလည်း တိုးတက်လာစရာ မရှိပါဘူးကွာ။ လုပ်နေလည်း အပိုပါပဲ”

မိုးကြီးက ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ဘဲ သူ့ဘာသူ ရေရွတ်နေတယ်။ မိုးကြီး ပြောလိုက်တဲ့ စကားအတွက် ကိုထူး မရှိပါဘဲ ကိုထူးကို မျက်နှာပူ အားနာသွားမိတယ်။ ကိုထူး တင်မက ကိုထူးရဲ့ တပည့်လေးတွေဖြစ်တဲ့ လက်ရှိလက်ရွေးစင်ကလေးတွေ သန်းပိုင်တို့၊ အောင်သူတို့၊ နန္ဒကျော်တို့၊ စည်သူအောင်တို့ ကိုတောင် ဘာမဆိုင် ညာမဆိုင် အားနာမိသွားသေးတယ်။ မိုးကြီးကတော့ ဖုန်းကနေ နာရီကို ကြည့်လိုက်၊ အစားအစာတွေ မှာထားတာ ကြာလိုက်တာ ဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ စားပွဲထိုးလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး အလုပ်ရှုပ်ပြနေတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း နှစ်နှစ်အတွင်း မတွေ့ရတဲ့ သူငယ်ချင်းကို တခမ်းတနား ငေးကြည့်ရင်း အတိတ်က စကားတွေ အလွမ်းသယ်ပြီး ပြောရမှာ လိုလို၊ ပစ္စုပ္ပန် မျက်မှောက်က အခြေအနေတွေကိုပဲ ပြောရမှာ လိုလိုနဲ့ စကားဝိုင်းစဖို့ကြံရင်း အူလည်လည် ဖြစ်နေတယ်။ ထူးတော့ ထူးဆန်းသား။ ငယ်ငယ်တုန်းကဆို ပြောစရာ စကားတွေက မကုန်နိုင်လို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်နေကုန်နီးပါး ထိုင်ပြီး ပြောခဲ့ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဟာ မတွေ့ရတဲ့ နှစ်နှစ် အတွင်းမှာ ပြောစရာစကားတွေ ပြတ်လပ်နေပြန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ထဲမှာ စကားအပြောနိုင်ဆုံး ဖြစ်တဲ့ ကိုထူး ကိုလည်း လှမ်းမျှော်ရင်း ဝိုင်းကိုလည်း ထိန်းထားမယ်အကြံနဲ့ မြန်မာ ဘောလုံးပွဲတွေအကြောင်း တောင်တောင်ဤဤ လျှောက်ပြောကြည့်တော့လည်း မိုးကြီး ဆီက စကားကောင်းက ထွက်မလာ။ သူ့ရဲ့ အိုင်ဖုန်း အလဲဗင်းပရိုမက်ကြီးဆီက သူ့မျက်နှာကို မခွာဘဲ ဖုန်းစခရင်မှာ တတောက်တောက်ခေါက်ရင်းသာ အလုပ်ရှုပ်ပြနေပြန်တယ်။ အမှန်က သူကိုယ်တိုင် တစ်ချိန်က ဘောလုံးသမားမို့ ကျွန်တော်ကလည်း စကားကို ရှာကြံ ပြောကြည့်မိတာပါ။

“ဟိုကောင်ကလည်း ကြာလိုက်တာကွာ၊ ငါက အချိန်သိပ်မရဘူး။ ၁ဝ ခွဲလောက်ထိပဲ နေလို့ရမှာ။ ငါ ပြန်လာတဲ့ရက်အတွင်းမှာ ငါ မရှိရင် ငါ့သားက မအိပ်တတ်တော့လို့ ငါ့သား အိပ်ချိန်အမီ ပြန်ရမှာ”

မိုးကြီးက စကားရပ်ရင်း ဖုန်းစခရင်ဆီ မျက်နှာ ပြန်အပ်သွားပြန်တယ်။ တော်သေးတယ်။ သူ့စကားမှာ မင်းလို လူပျိုကြီး မဟုတ်ဘူး၊ မအားဘူး ဆိုတဲ့စကားမျိုးနဲ့ အဆုံးသတ်မသွားလို့။ တော်တော်များများက လူပျိုကြီးတွေ ဆိုရင် အချိန်ပြည့် အားယားနေကြသူတွေလို့ ထင်တတ်ကြသေးတာ။ တကယ်က လူပျိုကြီးတွေ ဆိုတာ အိပ်ရာပေါ် ရောက်ပြီဆိုရင် သူတို့လို အိမ်ထောင်ရှင်တွေထက် နာရီဝက်၊ တစ်နာရီ စောပြီး အိပ်လို့ရတာက လွဲလို့ ကျန်တဲ့ အလုပ်ကိစ္စအရေး၊ လူမှုရေးတွေ ဆိုတာ သူတို့လို အိမ်ထောင်ရှင်တွေနဲ့ ဘာမှ မထူး။ တစ်ခါတစ်ရံ လင်မယားနှစ်ယောက် ခွဲပြီးလုပ်လို့ရတဲ့ သာရေးနာရေး အလုပ်လောက်ကို ကိုယ်က တစ်ယောက်တည်း ပတ်ပြီး လုပ်နေရသေးတာမျိုး။

“ညောင်ပင် စုစုလေး မြင်လိုက်တာနဲ့ နတ်ကွန်းတည်၊ ရပ်ကွက်ထဲ မြေကွက်လပ်လေး မရှိလိုက်နဲ့၊ ရှိလိုက်တာနဲ့ ဓမ္မာရုံကောက် တည်ပစ်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ မြန်မာပြည်သားဦးနှောက်လောက်နဲ့ ကိုယ်နဲ့ တန်သည် မတန်သည် မစဉ်းစား ကောက်လုပ်တော့ ဂွမ်းတာပဲ။ ငါတို့ဆီမှာ ဆိုရင် ကျောတစ်ရာ၊ ရင်တစ်ရာ ကြိမ်ဒဏ်စာ မိတာပဲ အဖတ်တင်မယ်”

နှစ်ယောက်တည်း ဝိုင်းမှာ ကျွန်တော်က တွေးချင်တာတွေးပြီး၊ မိုးကြီးက ပြောချင်တာ ပြောနေတာမို့ နှစ်ယောက်ကြား အဆက်အစပ်တွေကလည်း မဲ့လွန်းနေတယ်။ သူ ပြောတဲ့ စကားကို လိုက်မမီတာမို့ သူ ပွတ်နေတဲ့ ဖုန်းစခရင်ကို လှမ်းကြည့်တော့ ဝတ်လစ်စားလစ် မြန်မာမော်ဒယ်လ် ဆရာဝန်မလေးတစ်ယောက်ပုံကို ဖျတ်ခနဲ မြင်ရတယ်။ ပြီးတော့ မိုးကြီးရဲ့ စခရင်တစ်ချက် အရွှေ့မှာ ရှေ့တည့်တည့်က ပြောင်ဝင်းနေတဲ့ငယ်ထိပ်ကို ဘေးသား ဆံပင်လေးတွေ ထိပ်ပေါ်လာဖုံးရင်း ထိပ်ပေါ်မှာ ဆံနွယ်ခွေခွေလေးတို့ ပိုးတိုးပါးတားနဲ့ အင်မတန် ကြည့်ရခက်နေတဲ့ တိုက်ပုံနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရတယ်။ မိုးကြီး စကားက ဒီနှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်တစ်ယောက်နဲ့ သက်ဆိုင်သလဲတော့ မဆိုနိုင်။

သိနေပြီး ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ “မင်း သန်ဘက်ခါ ပြန်မှာနော် မိုးကြီး” လို့ မေးဖြစ်လိုက်တော့ အေးလို့ အဖြေရပေမဲ့ မိုးကြီးရဲ့ မျက်လုံးကတော့ ဖုန်းဆီကနေ ခွာမလာ။ ပြန်မှာနော် ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုလည်း အတိအကျရွေးပြီးမှ ကျွန်တော် မေးဖြစ်တာပါ။ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ အလုပ်သွား လုပ်ကြသူတွေ တော်တော်များများက မြန်မာပြည်ကို ပြန်ရောက်ရင် “အလည်ခဏလာတာ” ဆိုတဲ့ စကား၊ နိုင်ငံရပ်ခြားကို အလုပ်ပြန်လုပ်ကြရင်လည်း “ပြန်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ တွင်တွင်သုံးတတ်ကြတာ မဟုတ်လား။ အသွားနဲ့ အပြန်၊ မိခင်နိုင်ငံနဲ့ ဧည့်နိုင်ငံ မကွဲပြားတဲ့ အသုံးအနှုန်းတွေကို သူတို့တွေ သုံးတတ်ကြလေ့ရှိတာ ကျွန်တော် အသိ။

“ငါ ပြန်တော့မယ်ကွာ။ မြန်မာနိုင်ငံသားပီပီ အချိန်လည်း မတိကျတဲ့ ဟိုကောင့်ကို ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ နောက်တစ်ခေါက် အလည်ပြန်လာမှပဲ ဆုံတော့မယ်လို့ ပြောလိုက်။ ဒီဝိုင်းအတွက် ငါ ပိုက်ဆံ ထားခဲ့မယ်။ မင်းတို့ အေးအေးဆေးဆေး ကြိုက်သလောက် စားကြသောက်ကြ။ ငါ သွားပြီ” 

ဒီညဝိုင်းအတွက် အချိန်အစောကြီး ကြိုရောက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို တော်တော်နောက်ကျနေတဲ့ တစ်ယောက် အကြောင်း နည်းနည်း နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာတဲ့ တစ်ယောက်က ပွစိပွစိ ပြောလို့ ပြောပြောဆိုဆို ထထွက်သွားပြီ။ စကားဝိုင်းအတွက် ပြောစရာ အလိုက်သင့် စကားလုံးတွေတောင် ကျွန်တော် ဆုံးအောင် မရှာလိုက်ရ။ မိုးကြီးက မြင်ကွင်းအတွင်းကနေ လျင်လျင်မြန်မြန် ပျောက်သွားပြီ။ မိုးကြီး ထားသွားခဲ့တဲ့ ငါးထောင်တန်အထပ်လိုက် ပိုက်ဆံတွေကို ကြည့်ရင်း ဒီည ကျွန်တော် ရှင်းမယ့်အစီအစဉ်ကိုလည်း မပြောမိလိုက်။ မိုးကြီးနဲ့လည်းဘာစကားမှ သေသေချာချာ မပြောဖြစ်လိုက်ရ။ ကိုထူး ဒီလောက် ကြာနေမယ်မှန်း မထင်ခဲ့သလို၊ မိုးကြီး ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်မယ်မှန်းလည်း မထင်ခဲ့တဲ့ အတွက်ကြောင့် တချို့စကားတွေ မပြောဖြစ်ခဲ့တာလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

မိုးကြီးရဲ့ စိတ်ကို ကျွန်တော့်စိတ်နဲ့ မမီမကမ်း လိုက်ဖတ်ကြည့်ရင်း သေချာတာက ကျွန်တော် တော်တော် ပင်ပန်းသွားတယ် ဆိုတာပါ။ စိတ်ချင်း ဖတ်ရင်း ထပ်တူကျလာတဲ့ အဖြေက ပြောင်းလဲခြင်း တစ်ခုပဲ။ မိုးကြီးရဲ့ ပြောင်းလဲခြင်းလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြောင်းလဲခြင်းလား။ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ပြောင်းလဲခြင်းများလား။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ပိုက်ဆံပုံက အထပ်လိုက်။ ပြောစရာစကားတွေက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အထပ်လိုက်။ မကျေနပ်ချက်လို့ ခေါင်းစဉ်တပ် မရရင်တောင် တော်တော် ရှုပ်သွားတဲ့ ကျွန်တော့် စိတ်တို့ကလည်း ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာ အထပ်လိုက်။ ပိုက်ဆံပုံကို ကြည့်ရင်း ဟိုးအရင် အတိတ် စာမျက်နှာတို့ကလည်းအထပ်လိုက်။ စိုင်းစိုင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းများစွာ သီချင်းရဲ့သံစဉ်လေးက ဆိုင်ရဲ့ဟိုမှဒီမှ ပျံ့လွင့်နေဆဲပဲ။ တစ်ဖက်ဝိုင်း လူတစ်ယောက်ဆီက ထွက်လာတဲ့ ဆေးလိပ်မီးခိုးငွေ့တွေကိုသာ အမှတ်မထင် ကျွန်တော် လိုက်ကြည့်နေဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီဆေးလိပ် မီးခိုးငွေ့လေးတွေက တစ်ချိန်ကတော့ ဆေးလိပ်သောက်သူ့ရဲ့ ခံတွင်းထဲမှာ တစ်စုတစ်စည်း၊ အခုတော့ တစ်နေရာစီကို တလွင့်လွင့် တမျောမျောနဲ့ သူတို့တွေ ပြန်ဆုံစည်းစရာလည်း အကြောင်း မရှိတော့။ ဘာကို လွမ်းမှန်း မသိသလို၊ ဘာကို ဝမ်းနည်းမိမှန်းလည်းမသိ။ ကျွန်တော်တို့...။ သူငယ်ချင်းတွေ ... ။

“ဟာ...ဟေ့ကောင် ကိုမင်းရေ။ ငါလည်း ကိစ္စ တစ်ခု မပြီးနိုင်နေတာနဲ့ တော်တော် နောက်ကျသွားတယ်။ ငါနောက်ကျတဲ့အနေနဲ့ ဒီည ငယ်ငယ်ကလို ဗြောင်တောင်တောင် ဗေဗေ့ဂျိ မချတော့ဘူးကွာ။ ဒီည ဒီဝိုင်း ငါရှင်းမယ်။ ဟုတ်ပြီလား။ ဟိုကောင် မိုးကြီးရော...။ Toilet ဝင်နေတာလား”

စကားတွေ တရစပ် ပြောရင်း၊ စားစရာတွေ တောက်လျှောက်မှာရင်း ကိုထူးက လေတိုးလို့ မပေါက်အောင် စကားတွေ ပြောနေတယ်။

“ဟိုကောင်က Toilet ဝင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ပြန်သွားပြီ။ အဲ့ဒါ သူ ထားခဲ့တာ” လို့ ကျွန်တော်ရဲ့ အသက်မပါလှတဲ့စကားကို “အမ် ... ပြန်သွားပြီ” လို့ သံယောင်လိုက်တယ်။ ခဏကြာတဲ့ အထိ ကိုထူးက တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ သူ မှာတဲ့စားစရာတွေ ရောက်လာတဲ့ အထိ ကျွန်တော်ကို တစ်လှည့် ၊ ကျွန်တော့်ရှေ့က ပိုက်ဆံပုံကို တစ်လှည့် ကြည့်ရင်း ကိုထူးက တိတ်ဆိတ်နေဆဲပဲ။ ကျွန်တော်ကလည်း ဘာ စကားမှ မပြောဖြစ်ဘဲ ဘီယာကိုသာ တစ်ခွက်ပြီး တစ်ခွက် သောက်နေမိတယ်။ တော်တော်ကြီးကို ကြာတဲ့ အထိ။ ဘီယာခွက်တွေ ကျွန်တော့် ရှေ့မှာ တန်းစီလာတဲ့ အထိ။

“ဟေ့ကောင် ကိုမင်း၊ ဒီဝိုင်းအတွက် ရှင်းဖို့ မင်းနဲ့ ငါ ဗြောင်တောင်တောင် ဗေဗေ့ဂျိ ချရအောင်”

“အမ်... မင်းနဲ့ ငါ နှစ်ယောက်တည်း။ ကလေးကလားကွာ”

“ဟာ... ဟုတ်ဘူးလေကွာ။ ဟိုကောင် ထားသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက အများကြီး။ ဒီဝိုင်း ရှင်းရင် ဘယ်ကုန်မှာတုံး။ အဲ့ဒီ ပိုက်ဆံတွေ ထားလိုက်ကွာ။ သူ့သားလေး မွေးနေ့ကျမှ အဲဒီပိုက်ဆံအတိုင်း လက်ဆောင် တစ်ခုခု ဝယ်ပေးလိုက်မယ်။ အခု ဒီဝိုင်းကို မင်းလည်း ရှင်းချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ငါလည်း ရှင်းချင်နေတာလေ။ အဲ့ဒီတော့ ဝိတ်တာလေး တစ်ယောက် ခေါ်ပြီး၊ ဗြောင်တောင်တောင် ချမယ်ကွာ။ ဝိတ်တာလေးနဲ့ မတူဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်တဲ့ကောင် ရှင်းကြေး။ ဟုတ်ပြီလား”

ကိုထူး ပြောနေတာတွေကို နားထောင်ပြီး ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်က တော်တော် မူးနေပြီ။ ကိုထူးက ဝိတ်တာလေးကို တိုးတိုးကပ် ပြောလိုက်တာ ကျွန်တော်မြင်တယ်။ အဲဒီလိုပဲ လက်ရှိ ကျွန်တော် ဖြစ်နေတဲ့ စိတ်ကိုလည်း ကိုထူး မြင်နေမှာပါ။ ငယ်ငယ်တုန်းကလို ကျွန်တော်နဲ့ ကိုထူး အချက်ပြပြီး မိုးကြီး မရှင်းရှင်းရအောင် လုပ်ခဲ့ကြ တာ ဖျတ်ခနဲ သတိရလိုက်တယ်။ ဒီဝိုင်းကို ကျွန်တော် ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ရှင်းရတော့မယ်။ ပိုက်ဆံအိတ်ကို စမ်းရင်း ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် တို့သုံးယောက် ပြိုင်တူ ဆိုလိုက်ကြတယ်။

“ဗြောင်တောင်တောင် ဗေဗေ့ဂျိ”

▢  မင်းဝေဟင်
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     ဇန်နဝါရီ ၊ ၂၀၂၁