❝ ငါစွဲ ဖြုတ်ပါ ❞
( မျိုးထက်မောင် - ပခုက္ကူ )
တန်ခူးလ ရောက်ပြီ ဆိုတာနဲ့ မြန်မာလူမျိုးတို့ အလွန်ပျော်သည်။ လူကြီးများက ဘာသာရေးဘက်တွင် စိတ်ဝင်စားသလို လူငယ်များကတော့ အပျော်အပါးဘက်တွင် ခုံမင်ကြသည်။ အရွယ်မရွေး စိတ်ပျော်ရွှင်မှု အများဆုံး ပေးနိုင်သော ရာသီပွဲ ဖြစ်သောကြောင့် ထို တန်ခူးပွဲကို လက်ချိုး စောင့်ကြရသည်။
ဒီနှစ်တော့ ထူးထူးခြားခြား ကျွန်တော့်အိမ်က အဒေါ်ကြီး တရားစခန်း ဝင်မည်ဆိုပဲ။ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သာဓုခေါ်ရသည်။ ကျွန်တော့်အဒေါ်သည် ကျွန်တော့် အသက်နဲ့အမျှ ဘုရားတရားကို စိတ်ဝင်စားခဲ့သည် မဟုတ်။
စခန်းမသွားမီ ဝန်စည်စလယ်များကို ထုပ်ပိုးရသည်မှာ တစ် ပတ်လောက် အချိန်ယူရသည်။ ပစ္စည်းတွေ ဘယ်လောက် များသလဲဆို သုံးဘီးဆိုင်ကယ်နဲ့ အပြည့်။ အိမ်ရှိ လူတွေက သူ တရားအားထုတ် ဖြစ်ရ င်ပြီးရော ဆိုပြီး သူ့အကြိုက်တွေ လိုက်လုပ်ပေးကြရသည်။ ကျွန်တော့်အဒေါ် သွားမယ့် နိဗ္ဗာန်လမ်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပံ့ပိုးကြရမှာပေါ့။
သင်္ကြန်တစ်တွင်းလုံး ကျွန်တော့်အဒေါ်ရဲ့ ကုသိုလ်ကို ရည် မျှော်ပြီး ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရသည်။
တရားစခန်းမှ အပြန်တွင် ကျွန်တော့်အဒေါ်သည် တရားစကားများကိုသာ တွင်တွင် ပြောသည်။ လောကကို တရားဖြင့်သာ ရှုမြင်သည်။ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်တာပဲ ဆိုသည့် စကားသည် သူ့ရဲ့ လက်သုံးစကား ဖြစ်လာသည်။ ဩော် အရာအားလုံးသည် ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်တာပဲတဲ့လေ။
နောက်ထပ် တရားအသိက ငါစွဲ မထားဖို့။ ငါဆိုတာ မရှိဘူး။ ရုပ် နာမ်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အဖိုးတန် အသိ။ ကျွန်တော့် အဒေါ်ရဲ့ ထိုအသိဉာဏ် အတွက် အလွန် ဝမ်းမြောက်ရပြန်သည်ပဲ။
“ငါ ဆိုတာ မရှိဘူးတဲ့။ ဘုန်းကြီးက ဟောထားတယ်”
အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို တရားပြန်ဟောသည်။
“ငါ မရှိတဲ့အတွက် စကား ပြောရင်တောင် ငါ့ဥစ္စာ ငါ့ဟာဆိုတဲ့ ငါစွဲနဲ့ မပြောရဘူး”
“ဒါဆို ဘယ်လို ပြောရမှာလဲ”
ကျွန်တော့်အမေးကို အဒေါ်သည် အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ မရှိတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ဟာ ကျွန်မဟာလို့ ပြောရမယ်”
ကျွန်တော်သည် အဒေါ့်ကို အံ့သြမှင်တက်မိစွာ ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။
▢ မျိုးထက်မောင် (ပခုက္ကူ)
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
ဩဂုတ်လ ၊ ၂၀၁၆
No comments:
Post a Comment