ငါ သေသွားသော်

❝ ငါ သေသွားသော် ❞
          ▢  မေဇူး

မသာတစ်ခေါက် ကျောင်းဆယ်ခေါက်တဲ့။ ကျုပ်ဖြင့် တစ်ရက်တည်းနဲ့တင် လူတွေအကြောင်း အတော် သိလိုက်ရတယ်။ သွားလေသူက ကျုပ်ရဲ့သူငယ်ချင်း အရင်းခေါက်ခေါက် ငယ်ပေါင်းတစ်ယောက်။ နောက်ပြီး သီဟက သိပ်ကို အေးဆေးတဲ့သူ။ အရက်မသောက်၊ ကွမ်းမစား၊ ဆေးလိပ်တောင် မသောက်တတ်တဲ့သူ။ ဒါပေမယ့် ဒီလို လူစားမျိုးအတွက် မရဏပြည်ကို ဝင်ဖို့ ဝင်ခွင့်ကျလာတဲ့ ပါမစ်လက်မှတ်ကတော့ အသည်းကင်ဆာတဲ့။ ဘယ်လောက်များ မတရားလိုက်ပါသလဲ။ ကျုပ်တို့ အပေါင်းအသင်းတွေထဲမှာ အရက်နဲ့ မျက်နှာသစ်ပြီး အရက်နဲ့ အိပ်ရာဝင်နေတဲ့ သူတွေ အများကြီး။ ဒီလို လူစားမျိုးတွေကြတော့ အသည်းကင်ဆာ မပြောနဲ့။ အသည်းရောင် အသားဝါတောင် မဖြစ်ကြဘူး။

လောကကြီးက မမျှမတ ရယ်ချင်စရာလည်း ကောင်းပါရဲ့။ သီဟ အသက်က ခုမှ ၃၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့ရောဂါကို ကင်ဆာလို့ သိရချိန်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရှာမယ့် လူလား မမြောက်သေးတဲ့ သမီးလေး (၃) ယောက်နဲ့ သူ့ဇနီးကို စိတ်မချတာက လွဲလို့ သူ့ရဲ့နောက်ဆုံး နေ့ရက်တွေကို သွေးအေးအေးနဲ့ အပြုံးမပျက် ရင်ဆိုင်ဖြတ်ကျော်ခဲ့သူ။ သူ ဖြစ်ချင်တာ တစ်ခုတည်း။ သူ သေရင် သူ့အသုဘကို စည်စည်ကားကားလေး ဖြစ်စေချင်တယ်တဲ့။

သီဟ မဆုံးခင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေကို တွေ့သွားချင်တယ် ဆိုတာကြောင့် သီဟနဲ့ရော ကျုပ်နဲ့ပါ ခင်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို အကြောင်းကြားပေးခဲ့တယ်။ ကျုပ်ရော သီဟပါ ပရဟိတ အလုပ်တွေကို အချိန်အတော်ကြာ တွဲလုပ်ခဲ့ကြတာဆိုတော့ သူ မဆုံးခင်မှာ ညနေပိုင်း သူ့အနားမှာ နေပေးရင်း အရင်က အတူ လုပ်ခဲ့ကြတဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုလေးတွေ ပြန်ပြောပြရင်း သူ့နာကျင်ချိန်တွေကို မေ့လျော့နိုင်အောင်၊ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သူ ကုသိုလ်ပြုလုပ်ခဲ့တာလေးတွေ စိတ်ထဲမှာ အာရုံပြုသွားနိုင်အောင် ကျုပ်တို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

စိတ်ကောင်းစေတနာကောင်းတွေရဲ့ အကျိုးဆက်လို့ပဲ ပြောရမယ် ထင်ပါရဲ့။ သူ့ကိုယ်ထဲက အဆုတ်တို့ အသည်းတို့ ပျက်စီးနေပြီ။ နောက်ဆုံးအချိန်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပါလို့ ဆရာဝန်တွေက လက်လျှော့တော့မယ့် စကားပြောတဲ့ အချိန်ထိ သူဟာ တခြား ကင်ဆာရောဂါသည်တွေလောက် လူးလိမ့်နေအောင် အော်ဟစ်မခံစားခဲ့ရဘူး။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို ညင်သာစွာနဲ့ပဲ အဆုံးသတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါတယ်။

ပြဿနာက သူ ကွယ်လွန်ချိန်မှ စတယ် ဆိုရမှာပါပဲ။ တကယ်တော့ သီဟတို့ မိသားစုဟာ စီးပွားရေး သိပ်မပြေလည်ကြရှာဘူး။ ရရစားစား မရှိမရှားထဲကပဲ။ ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ သူ ဆေးရုံ တက်ရချိန်မှာတော့ ပြေလည်တဲ့ သီဟ မောင်နှမတွေက ဆေးရုံစရိတ်တွေကို အကုန်အကျခံပေးခဲ့တယ်။ သူ မဆုံးခင် (၃) ပတ်လောက် အထူးကု ဆေးရုံကြီးတစ်ခုမှာ တက်ရောက် ကုသခဲ့ရတယ် ဆိုတော့ သူသေဆုံးချိန်မှာ ဆေးရုံ ကုသစရိတ်က (၁၅) သိန်း၊ သိန်း (၂၀) နီးပါးလောက် ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမယ့် ဒီလောက်ပမာဏ သီဟတို့ အတွက် ခဲယဉ်းပေမယ့် သူ့မောင်နှမတွေ အတွက်တော့ ပြောပလောက်အောင် မခဲယဉ်းပါဘူး။

မိုးဦးကာလရဲ့ မနက်ခင်းလေး တစ်ခုမှာ သူ လောကကြီးကို ကျောခိုင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ သူ ဆုံးပြီ ဆိုပြီး သူတို့ လှမ်း ဖုန်းဆက်ချိန်ကတည်းက ကျုပ်က သီဟရဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ အတူ ရှိနေခဲ့တာ။ ဆုံးပြီ ဆိုတာနဲ့ သူ့အလောင်းကို ဆေးရုံရဲ့ ရေခဲတိုက်ထဲ ထည့်၊ ကုန်ကျစရိတ် အကုန် ရှင်းပေးပြီး ကျုပ်တို့တွေ အိမ်ပြန်လာကြတော့ မနက် (၇) နာရီခွဲရုံပဲ ရှိသေးတာ။

အိမ်ရောက်တော့ ဘယ်နှရက် ထားမလဲ ဆိုတာ သူတို့မိသားစုတွေ တိုင်ပင်ကြပါတယ်။ သူ့အိမ်က ဒီနေ့ပဲ သင်္ဂြိုဟ်မယ်။ သေမယ်မှန်း ကြိုသိထားပြီးသား ရောဂါပဲဟာ။ မထူးပါဘူးတဲ့။ ဒီစကားကို စကြားရထဲက ကျုပ် ရင်ထဲကို ဘာမှန်း မသိတဲ့ အစိုင်အခဲ တစ်ခု စတင် ဝင်ရောက်လာခဲ့တာ။

သီဟဇနီးကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း ပူဆွေးနေတဲ့ ကြားကနေ မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ငေးကြည့်နေတယ်။ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ သူတို့က အသုဘရှင်တွေပဲ။ သူတို့ စီစဉ်တဲ့ အတိုင်းပေါ့။ ခုမှ မနက် (၈) နာရီပဲ ရှိသေးတာမို့ နေ့ချင်းချဖို့ စီစဉ်မယ် ဆိုရင်တောင် အချိန်တွေ အများကြီး ရပါသေးတယ်။ ချက်ချင်း ချမယ်ဆိုတာ သေချာသွားတော့ ရပ်ကွက် (ရ.ဝ.က) ရုံးမှာ သေစာရင်း Dead Certificate သွားလုပ်ရပါတယ်။ ဒီစာရွက် ရတော့မှ ဆေးရုံမှာ အလောင်း Dead Body သွားထုတ်ရမှာပါ။ အလောင်းကို ဆေးရုံကနေ ရေဝေးကို သယ်ဖို့ နာရေးကူညီမှုအသင်းနဲ့ လှမ်းချိတ်ပြီးပြီ။ (၁) နာရီထိုးရင် သူတို့ နာရေးကူညီမှုကားနဲ့ အလောင်းသယ်လာမှာလေ။

နာရေးမှာ သုံးဖို့ဆိုပြီး ဓာတ်ပုံ လိုက်ရှာတော့ သူ့အိမ်မှာ သီဟ ငယ်ငယ်က ပုံလေးတွေပဲ ရှိတယ်။ ခုနောက်ပိုင်း ရိုက်ထားတဲ့ သီဟ ဓာတ်ပုံတွေက ကျုပ်ဆီမှာ ရှိနေတာမို့ အသုဘချချိန်မှာ သုံးဖို့ ဓာတ်ပုံအကြီး ထုတ်ဖို့ ကျုပ် မြို့ထဲကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ မနက် ဆယ်နာရီမှာတော့ အိမ်မှာ ဘုန်းကြီးပင့်ပြီး သက်ပျောက်ဆွမ်းကပ်ဖို့ သူ့မိသားစုတွေ စီစဉ် လုပ်ကိုင်နေကြတယ်။

နောက်ပြီး သီဟ ဆုံးတယ် ဆိုတာ သိသိချင်းမှာ Facebook မှာ Status တင်ပြီး ပြောထားတာမို့ သူငယ်ချင်း အတော်များများလည်း သိကုန်ကြပြီး ဘယ်နေ့ သဂြိုဟ်မှာလည်း လှမ်းမေးကြတယ်။ နေ့ချင်း သဂြိုဟ်မယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းကိုလည်း ပို့စ် ထပ်တင်ပြီး အသိပေးလိုက်တယ်။ အသုဘကားတွေ နေအိမ်ကနေ နေ့လယ် (၂ ) နာရီမှာ စတင်ထွက်ခွာပြီး ရေဝေးသုသာန်မှာ နေ့လယ် (၃) နာရီမှာ မီးသဂြိုဟ်မယ်ပေါ့။ (စကားမစပ် Facebook က အဲလိုဆိုတော့လည်း အဆင်ပြေသား။ အချိန်တိုတို အတွင်းမှာ အတော်များများကို အသိပေးပြီးသား ဖြစ်သွားတယ်) တချို့ အွန်လိုင်းနဲ့ မနီးစပ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုတော့ ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားပေးကြတယ်။

နောက်ပြီး သူ့အတွက် ဝိုင်းဝန်း ရေးသားထားကြတဲ့ ၀မ်းနည်းကြေကွဲခြင်း စာစုတွေကို စုပြီး လက်ကမ်းစာစောင် လုပ်ဖို့ အပြေးအလွှား သွားစီစဉ်ကြတယ်။ နေ့လယ် (၁) နာရီလောက်မှာ နာရေးမှာ ဝေမယ့် လက်ကမ်းစာစောင်တွေရယ်၊ သီဟရဲ့ ဓာတ်ပုံရယ်။ အသုဘကားမှာ ကပ်မယ့် စာတွေရယ် သယ်ဆောင်ပြီး ကျုပ်တို့ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ကျောင်းတုန်းက အခြား သူငယ်ချင်း တချို့လည်း အိမ်ကို ရောက်နေကြပြီ။ ဆွေမျိုးနီးစပ် မိသားစုဝင် အချို့က သူ့ရဲ့ Dead Body ကိုလည်း သွားထုတ်နေကြပြီ။ အသုဘပို့လာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားလေသူရဲ့ နောက်ဆုံး နေ့ရက်တွေအကြောင်း၊ သူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမှတ်ရစရာ၊ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်တွေ ထိုင်ပြောနေဖြစ်တယ်။ သူက ခပ်အေးအေးနဲ့ ဘယ်သူ့ကို မဆို ကူညီတတ်သူ ဖြစ်တာကြောင့် လူချစ်လူခင် ပေါတယ်လေ။

သူ လုပ်ကိုင် ကူညီနေတဲ့ ပရဟိတအဖွဲ့တွေက မိတ်ဆွေတွေလည်း ရောက်လာကြတယ်။ (၁) နာရီခွဲလောက်လည်း ရောက်ရော ကိုယ့်အချင်းချင်း စကားပြော နေတာကို ရပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို မေးမယ် ဆိုပြီး သူ့အစ်ကိုနဲ့ ကျုပ် စကားသွားပြောဖြစ်တယ်။ ပြဿနာက အဲဒီက စတော့တာပဲဗျို့။

“ခန်းမ ငှားထားပြီးပြီလား အစ်ကို”

“မငှားတော့ဘူးလေ၊ ချက်ချင်း တန်းချမှာပဲ၊ မလိုပါဘူး”

“မဟုတ်ဘူးလေ အစ်ကို၊ ချက်ချင်းချတာတော့ မှန်တာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ဆေးရုံက သယ်လာတဲ့ အလောင်းကို ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်ရဦးမယ်။ သရဏဂုံ တင်ရဦးမယ်။ အသုဘလာပို့တဲ့ ပရိသတ် အသုဘရှုရင်း ထိုင်ဖို့ခုံတွေ လိုတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဘုန်းကြီးပင့်ပြီး သရဏဂုံ တင်ဖို့ အခန်းတော့ မဖြစ်မနေ လိုလိမ့်မယ်”

“မလိုလောက်ပါဘူး။ မနက်တုန်းက သက်ပျောက်ဆွမ်း ကျွေးရင်း တစ်ခါတည်း သရဏဂုံ တင်ပြီးသား။ သင်္ချိုင်းမှာ ဘာမှ ထပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး”

“မဟုတ်ဘူးနော် အစ်ကို၊ မနက်က ဘုန်းကြီး ပင့်တာက သက်ပျောက်ဆွမ်းသွတ်တာလေ။ သရဏဂုံ တင်တာ မဟုတ်သေးဘူး။ နောက်ပြီး များသောအားဖြင့် သရဏဂုံကို သင်္ချိုင်းကျမှ တင်ကြတာပဲ။ ဒီအတွက် ဘုန်းကြီးတစ်ခါတည်း ပင့်သွားရမယ်။ သရဏဂုံတင်ဖို့ လုပ်ရမယ်။ ဒီအတွက် အခန်းတော့ မဖြစ်မနေ ငှားမှဖြစ်မယ်။ နောက်ပြီး လာကြမယ့် သူ့သူငယ်ချင်း အသိုင်းအဝိုင်းတွေ အစ်ကိုတို့ မိတ်ဆွေတွေလည်း ရှိဦးမှာလေ”

သီဟအစ်ကိုနဲ့ ကျုပ် စကားပြောနေရင်းနဲ့ သီဟမိန်းမ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့လည်း ဘာတွေ စီစဉ်ထားမှန်း သိပုံ မရဘူး။ သူ့ခမျာမလည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်လုံး ဆုံးရှုံးရတဲ့ အပူမီးနဲ့တင် လောင်မြိုက်နေတာ။ ကျန်တာတွေ ဘယ်ခေါင်းထဲ ထည့်ထားနိုင်ပါ့မလဲ။

သီဟအစ်ကိုကတော့ ကျုပ်ကို ပြောချင်တာ စွတ်ပြောနေတာပဲ ဆိုတဲ့ ရုပ်နဲ့ ဘုကြည့် ကြည့်တယ်။ ကျုပ်လည်း ဆက်မပြောတော့ဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာပဲ အရင် သွားနှင့်ပြီး ကြိုစီစဉ်လိုက်တော့တယ်။ ကျုပ်နဲ့ သီဟအစ်ကို အခြေအတင် စကား ပြောနေတာကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်တယ်။ သူတို့ အရင် ထထွက်သွားတယ်။

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ အရင် သွားပြီး စီစဉ်ထားလိုက်မယ်။ အစ်ကိုတို့ နောက်က အချိန်ကျမှ လိုက်ခဲ့လိုက်တော့”

ပြောပြောဆိုဆို ထထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျုပ်နောက်ကို သီဟအမျိုးသမီး အပြေးအလွှား လိုက်လာတယ်။

“ကိုလွင်ရယ် အဆင်ပြေအောင် ကြည့်စီစဉ်ပေးပါနော်။ အစ်ကိုက သိပ်ပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ကြိုက်တာ။ သူ့နောက်ဆုံး အချိန်လေးမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ စည်စည်ကားကားလေး ဖြစ်သွားစေချင်တယ်”

“မပူနဲ့ မမျိုး၊ စိတ်အေးအေးနေ။ ကျွန်တော် ကြည့်စီစဉ်လိုက်မယ်”

ဘယ်နဲ့ဗျာ။ လူတစ်ယောက်ကို သေသွားပြီ ဆိုပြီး တန်ဖိုး မထားတာမျိုး ကျုပ် လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး။ နောက်ပြီး ဒါဟာ ပကာသန အနေနဲ့ ချဲ့ထွင်ပြီး အလွန်အကျွံ လုပ်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ လူသေရင် အသုဘချခါနီး သရဏဂုံ တင်တာ၊ အသုဘပို့လာတဲ့ သူတွေထိုင်ဖို့ ခန်းမ ငှားတာ၊ ဒါတွေဟာ မဖြစ်မနေ လုပ်ရတဲ့ ကိစ္စထက် ဘာမှ မပိုခဲ့ဘူး။ သူတို့ အခြေအနေကလည်း ဒီလောက်လေးကို မတတ်နိုင်တော့လောက်အောင် ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဆင်းရဲမွဲတေ မနေပါဘူး။ ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းတွေ တောင့်တင်းပြီးသားပါ။

ကျုပ်နဲ့ အခြားသူငယ်ချင်း (၃) ယောက် ကားတစ်စီးနဲ့ ရေဝေးသို့ အရင် ထွက်ခဲ့ကြတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သီဟ ဆန္ဒကို ကျုပ် ဖြည့်ဆည်းပေးချင်မိတယ်။ ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို ဘုန်းကြီးတစ်ခါတည်း ပင့်လာပြီး ရေဝေးကို လိုက်လာခိုင်းလိုက်တယ်။ မိန်းကလေးသူငယ်ချင်းတွေကိုတော့ ကျန်ရစ်တဲ့ သီဟဇနီးကို ဖေးမပြီး ခေါ်လာခဲ့ဖို့ မှာခဲ့တယ်။

လမ်းမှာ ကိုယ်သိတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တွေနဲ့ ရေဝေးမှာ ခန်းမငှားဖို့ လှမ်းမေးတော့ နာ/ကူ (နာရေးကူညီမှုအသင်း) က ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု ပေးတယ်။ အဲဒီ လူက တစ်ဆင့် ခန်းမ လှမ်းငှားတယ်။ ခန်းမတွေက ကြိုယူထားကြတာမို့ ခုချိန် မရနိုင်တော့ဘူး။ ညနေ (၅) နာရီ နောက်ပိုင်းမှ ရမယ်တဲ့။ ဒါတော့ မဖြစ်သေးဘူး။ Dead body ကလည်း သယ်လာနေပြီ။ နေအိမ်က ကားတွေကလည်း ထွက်လာဖို့ ပြင်နေပြီ။ ဘယ်လိုလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ ဆိုတော့ သူတို့က လာခဲ့လိုက်ပါ။ အဆင်ပြေအောင် တစ်ခုခု ကြည့်စီစဉ်ပေးပါမယ်တဲ့။ ဒီတော့လည်း ရေဝေးကိုသာ အမြန်မောင်းပေါ့။

အဲ လာရင်းနဲ့မှ သတိရတယ်။ အခေါင်း... အခေါင်း... အခေါင်း။ အခေါင်း ဝယ်ပြီးပြီ ထင်ပါရဲ့။ သေချာအောင် လှမ်းမေးဦးမှပါ။ မပြောချင်ပေမယ့် သီဟအစ်ကိုဆီ ဖုန်းထပ်ဆက်ရပြန်တယ်။

“အစ်ကိုရေ၊ ကျွန်တော်တို့ ရေဝေးကို ရောက်ခါနီး ပြီ။ ခန်းမကိစ္စကတော့ အဆင်ပြေအောင် ကြည့်လုပ်ထားလိုက်မယ်။ ဒါနဲ့ အစ်ကို အခေါင်း ဝယ်ပြီးပြီလား။ အခေါင်းကိစ္စကို ဘယ်လို စီစဉ်ထားလဲ”

“အခေါင်း မလိုဘူးလေ”

“ခင်ဗျာ ဘယ်လို... ဘယ်လို... အခေါင်း မလိုဘူးဟုတ်လား အစ်ကို။ အခေါင်း မပါဘဲ ဘယ်လိုလုပ် အသုဘချမှာလဲ”

“အလောင်းကို နာ/ကူအသင်းက ကားနဲ့ သယ်လာမှာလေ။ ရောက်ရင် ကားပေါ်က ချပြီးတာနဲ့ မီးသဂြိုဟ်စက်ထဲ တန်းသွင်းလိုက်ရုံပဲ။ ဘာမှ မလိုဘူး။ အခေါင်း မပါလည်း ရတယ်။ သူတို့ကို မေးတော့လည်း မဝယ်ချင်ရင်လည်း ရပါတယ်တဲ့”

ဘုရားရေ။ ရက်စက်လိုက်ကြတာ။ သူငယ်ချင်းရေ မင်းသိရင် ဘယ်လိုများ နေလိမ့်မလဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးမှာ ဆွေမရှိ မျိုးမရှိလို့ အရပ်က ကူချသလို၊ တာဝန်ယူမယ့်သူ မရှိလို့ စည်ပင်က အမြင်မတော်လို့ ပေးရသလိုမျိုး စောင်ပတ်၊ ဖျာလိပ်ပတ်ပြီးတော့ ချမလို့လား။ မင်းအစား ရင်နာလိုက်တာကွာ။ သူတို့နဲ့ ဆက်မပြောချင်တော့လို့ ဖုန်းချလိုက်တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ စိတ်မကောင်း နာကျင်ခြင်း မျက်ဝန်းများနဲ့။

မထူးပါဘူး။ ကျုပ်ပဲ အသုဘရှင် လုပ်ပြီး အကုန် လိုက်စီစဉ်လိုက်တော့မယ်။ သူတို့ မကျေနပ်လည်း မတတ်နိုင်ဘူး။ ကိုယ့်သူငယ်ချင်း မျက်နှာပဲ ကြည့်တော့မယ်။ ကျုပ်တို့တွေ ရေဝေးမီးသင်္ဂြိုဟ်စက်ကို မရောက်ခင် မလှမ်းမကမ်းမှာ ရှိတဲ့ နာ/ကူ ရုံးခန်းကို အရင် ဝင်ဖြစ်ခဲ့တယ်။

နာ/ကူ ရုံးခန်းရှေ့မှာ အခေါင်းရောင်းတဲ့ ဆိုင်ကလေး။ ဆိုင်အတွင်းမှာ အခေါင်းတွေကို သေတ္တာတွေကို အမျိုးအစားတူရာ စုပြုံထပ်ထားတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ သက်တမ်း တစ်လျှောက်မှာ တစ်ခါမှ အခေါင်းဆိုင် မရောက်ဖူးသလို အခေါင်းလည်း မဝယ်ဖူးဘူး။ ဒါကြောင့် ဘယ်လို ဝယ်ရမှန်းလည်း မသိဘူး။ ကျန်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။

“အခေါင်း ဘယ်လို ရောင်းသလဲ အစ်ကို”

ကျုပ်အသံနဲ့ ကျုပ်မေးခွန်းကို စိတ်ညစ်နေတဲ့ ကြားကတောင် ရယ်ချင်မိတယ်။

“ဘယ်လောက်တန် လိုချင်လို့လဲ အစ်ကို”

“ဘယ်လောက်တန်တွေ ရှိလဲဗျ”

“ဒီအခေါင်းဆိုရင် မီးသဂြိုဟ်ခ အပါအဝင် လေးသောင်းပါ။ သူက နည်းနည်း ပိုကောင်းတယ်။ ဒီအခေါင်းကတော့ မီးသဂြိုဟ်ခါအပါ နှစ်သောင်းခွဲပါ။ သူကတော့ အသက်သာဆုံးပဲ။ ကျန်တာတွေကတော့ ဒါထက် ပိုဈေးကြီးတယ်။ အစ်ကိုတို့ ဘယ်လောက်တန်လောက် မှန်းသလဲ”

“အခေါင်းဝယ်ရင် ဘာတွေ လုပ်ပေးသေးလဲ အစ်ကို၊ မသိလို့ မေးတာပါ”

“ဟုတ်ကဲ့။ ရပါတယ်။ ဒါမျိုးဆိုတာ လူတိုင်း မသိနိုင်ဘူး။ အခေါင်းဝယ်ရင် အခေါင်းဘေးမှာ သေသူနဲ့ နာမည်နဲ့အသက်ကို စာလုံးရေးပေးတယ်။ အလောင်းအတွက် မီးသင်္ဂြိုဟ်ခကို စည်ပင်ကို ကျွန်တော်တို့က သွင်းပေးတယ်။ ပုံမှန် နာ/ကူက ချပေးတဲ့ အလောင်းဆိုရင်တော့ မီးသင်္ဂြိုဟ်ခကို သူတို့ သွင်းပေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အခေါင်းဆိုင်က ဝယ်တဲ့ အခေါင်းမျိုးဆိုရင်တော့ သူတို့ မသွင်းပေးတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အခေါင်းဆိုင်က သွင်းပေးရတယ်”

“မီးသဂြိုဟ်ခက ဘယ်လောက် ပေးရမလဲဗျ။ ဗဟုသုတ အနေနဲ့ သိချင်လို့ မေးကြည့်တာပါ”

“မီးသဂြိုဟ်ခက နှစ်ထောင်ပါ”

“အော် သိပ်တော့ မများပါဘူး။ ဟုတ်ပြီ။ ဒါဆို နှစ်သောင်းခွဲတန်ပဲ ယူမယ်။ စာရေးပေးပါ။ နောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ခန်းမငှားဖို့ ကိစ္စလည်း စီစဉ်ပေးပါဦး”

“ခန်းမက အခန်းတော့ မရဘူး။ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုတို့ လိုချင်ရင် အပြင်ဘက်မှာ ခုံချပြီး ပြင်ဆင်ပေးမယ်။ စင်္ကြံလမ်း တစ်လျှောက်မှာ ခုံခင်းပေးမယ်။ အဲဒါက ရှစ်ထောင်ကျမယ်။ အစ်ကိုတို့ လုပ်မယ်ဆိုရင် ရုံးခန်းကို လိုက်ပြောပေးမယ်။ ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုံးဝ မရတာ ထက်စာရင်း တော်ပါသေးရဲ့ ဆိုပြီး အပြင်မှာပဲ ခုံခင်းပေးဖို့ ငွေသွင်းလိုက်ပါတယ်။ လိုက်ပို့ပေးတဲ့ အခေါင်းဆိုင်ပိုင်ရှင်က

“အစ်ကိုတို့ သရဏဂုံတင်ဖို့ ဘုန်းကြီးရော အဆင်သင့်ပါရဲ့လား၊ လိုအပ်ရင် ပင့်ပေးလို့ ရပါတယ်။ နောက်ပြီး သရဏဂုံတင်ချိန် ဘုန်းကြီးတရား နာချိန်မှာ ဘုန်းကြီးထိုင်ဖို့ မိသားစုထိုင်ဖို့ ကော်ဇောလည်း ငှားလို့ရပါတယ်”

“ဪ… ဘုန်းကြီးလည်း ပင့်ပေးလို့ ရတာ ပဲလား၊ ဘုန်းကြီးကတော့ မလိုတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ လူတွေ ပင့်လာနေပြီ။ ကော်ဇော ငှားမယ်၊ ဘယ်လောက်လဲ”

“ကော်ဇောက လေးထောင်ပါ အစ်ကို၊ နောက်ပြီး လွမ်းသူ့ပန်းခြင်းရော ငှားဦးမလား”

“ဟေ ပန်းခြင်းလည်း ငှားလို့ရတာပဲလား။ ကောင်းကွာ၊ အသုဘ အခမ်းအနားကတော့ သီဟ ဖြစ်စေချင်သလို စည်စည်ကားကားလေး တကယ် ဖြစ်ပြီပဲ။ ငှားမယ်ကွာ၊ ပန်းခြင်းတစ်ခြင်း ပေးကွာ၊ တတ်နိုင်သလောက် အလှဆုံးတော့ ဖြစ်ပါစေ”

“ပန်းခြင်းက သုံးထောင်ကျတယ် အစ်ကို၊ စိတ်ချပါ။ အလှဆုံးပန်းခြင်း ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးမယ်”

ကျုပ်တို့ အဲဒါတွေ လိုက်စီစဉ်နေတုန်းမှာပဲ စာတန်းရေးပြီးသား အခေါင်းကလည်း စက်ဘီးနဲ့ လာပို့ပေးသွားပြီ။ ကျုပ်တို့ ပိုက်ဆံ ချေပြီးတာနဲ့ ခုံတွေ ကော်ဇော်တွေ တန်းပြီး ခင်းပေးတော့တာပဲ။ မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်ရဲ့ အဝင်ဝဘေးဘက် မလှမ်းမကမ်းမှာ ဘေးတိုက်ခုံတွေ စီပြီး ချပေးထားတယ်။ ကော်ဇော ခင်းပေးတယ်။ ဘုန်းကြီးထိုင်ဖို့ ခုံခင်းပေးတယ်။ နောက်ပြီး ပန်းခြင်း လာချပေးတယ်။ ပန်းခြင်းကလည်း ခန့်ခန့်ထည်ထည် အကြီးကြီး။ သုံးထောင်ကတော့ အတော် တန်သွားပြီ။ ဒါပေမယ့် စာတန်းကတော့ တစ်ကြောင်းတည်း။

“လွမ်းသူ့ပန်းခွေ” တဲ့။

“တခြား ဘာစာမှ မပါဘူးလား”

“မပါဘူးလေ အစ်ကိုရဲ့၊ ဒါမှ ဘုံ သုံးလို့ရမှာပေါ့” တဲ့။ သူ ပြောတာလည်း ဟုတ်သား။

“အစ်ကို့ သူငယ်ချင်း နာမည်လေး ရေးပေးကွာ၊ လက်ရေးနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ ဘယ်လောက် ထပ်ပေးရမလဲ”

ကောင်လေးက လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြတယ်။

“အိုကေ၊ အမြန်လေး လုပ်ကွာ”

(၂) မိနစ် အတွင်းမှာပဲ ကောင်လေး ပြန်ရောက်လာတယ်။ အိုကေ။ ကျုပ်တို့ဘက်ကတော့ အားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့ စွာ ပြီးသွားခဲ့ပြီ။ Dead body သယ်ဆောင်လာတဲ့ နာ/ကူ အသင်းရဲ့ကားလည်း ရောက်လာပြီ။ ဒီတော့ အလောင်းကို ကျုပ်တို့ အဆင်သင့်ဝယ်ထားတဲ့ အခေါင်းထဲထည့် အပေါ်ကပန်းတွေ ဘာတွေ ချွေချနဲ့ အလောင်းပြင်ဆင်ပြီးချိန်မှာပဲ အိမ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ ကားတွေ ရောက်လာသလို သရဏဂုံ တင်ပေးမယ့် ဆရာတော်ပါ ကြွလာခဲ့ပြီ။ သီဟဇနီးက သူ့ယောက်ျားရဲ့ အလောင်းကို ကြည့်ပြီး တမ်းတစွာ ငိုကြွေးလိုက်သံက အားလုံးရဲ့ နှလုံးသားကို နာကျင်စေပါတယ်။ သူ့ကို နှစ်သိမ့်ဖေးမကြရင်း သရဏဂုံတင်ဖို့ ပြင်ဆင်ပါတယ်။ စောစောက စီစဉ်တဲ့ အထဲမှာ ကန်တော့ပွဲ ပါမလာခဲ့ဘူး။ ဒါကိုလည်း ဒီမှာ ဝယ်လို့ရတယ် ဆိုတာနဲ့ ပိုက်ဆံလည်း ပေးလိုက်ရာ (၃) မိနစ်အတွင်း ရောက်လာပါတယ်။

ပိုက်ဆံပေးရင် ရတယ် ဆိုပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လိုချင်တာကို ချက်ချင်း ရစေတဲ့အတွက် သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ရပါတယ်။ ကျုပ်တို့ချည်းသာဆို ဒီလောက် အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒီလို စည်စည်ကားကား ဖြစ်နိုင်ဖို့ မလွယ်လှဘူးလေ။ အိမ်မှာ ကျန်နေခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းမက ခုမှ လိုက်လာရတာမို့ ရောက်ရောက်ချင်း ကျုပ်ကို လက်ကုတ်ပြီး လူရှင်းရာ ဆွဲခေါ်လာတယ်။

“နင် ဘယ်လို စီစဉ်လိုက်တာလဲ။ ဒီလောက် အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒီလောက် မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်အောင် စီစဉ်နိုင်တာ တော်လိုက်တာဟယ်။ ပန်းခြင်းကြီးကလည်း အကြီးကြီးပဲ။ ဒီခြင်းမျိုးဆို အနည်းလေး (၆) သောင်း (၇) သောင်းလောက် ပေးရမှာ ငါသိတယ်။ ပန်းတွေကလည်း သစ်ခွပန်းတွေနဲ့ အကောင်းစားတွေချည်းပဲ။ ဘာပဲပြောပြော သူ့အသုဘလေးကို စည်ကားအောင် ဒီလောက် အချိန်တိုနဲ့ရအောင် စီစဉ်ပေးတဲ့ နင့်ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်တာဟာ”

ကျုပ်သူငယ်ချင်းရဲ့ အထင်ကြီး မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သီဟရဲ့ ဇနီးကလည်း ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးနေတဲ့ ကြားကနေ ကိုလွင်ရယ် ကျေးဇူးတင်လိုက်တာလို့ လာပြောသေးတယ်။ နောက်တော့ သူ့မိသားစုဝင်တွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ စုပြီး သရဏဂုံတင်၊ သူ့အတွက် တရားနာ အမျှဝေပြီး သူ့ကို နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပါတယ်။ သွားတော့ သူငယ်ချင်းရေ သွားတော့။ မာယာများတဲ့ လောကအလယ်မှာ မင်းမိန်းမနဲ့ မင်းရဲ့ သမီးလေးတွေကို စိတ်မချပေမယ့် စိတ်ချလက်ချ ထားပြီး သွားပါတော့။

“မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးမှာ မင်းနဲ့ ဇနီးသည်နဲ့ အပြိုင် ၀မ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးနေတာ မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ မဟုတ်ဘဲ မင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း မေ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ် ဆိုတာ မင်း သိမသွားပါနဲ့တော့။ မင်းရဲ့အသုဘကို လိုက်မပို့တဲ့ မင်းရဲ့အဖေ အမေနဲ့ မင်းညီမလေးကိုလည်း စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့။ မင်း သေဆုံးသွားချိန်မှာ သေတယ် ဆိုတာ ဘာမှန်း မသိရှာဘဲ ကလေးသဘာဝ ပျော်ရွှင်မြူးတူးစွာ ဆော့ကစားနေတဲ့ မင်းရဲ့ သမီးလေးနှစ်ယောက်ကိုလည်း နားလည် ပေးလိုက်ပါ။ အသည်းရောဂါ စီပိုး၊ အသည်းကင်ဆာ ဆိုတာ ကူးစက်တတ်တယ် ဆိုပြီး ဆေးရုံကို တစ်ရက်မှ လာမကြည့်ခဲ့တဲ့။ အသုဘချတဲ့ နေ့မှာ မဖြစ်မနေမို့ လိုက်လာရပေမယ့် ယောင်လို့တောင် မင်းရဲ့ အလောင်းနား မကပ်တဲ့ မင်းအစ်ကိုနဲ့ အစ်မကိုလည်း မနာကြည်းလိုက်ပါနဲ့။

ဘယ်သူတွေ ဘယ်လို အခြေအနေမှာရှိရှိ မင်းဟာ သူတော်ကောင်းပါ။ သမိုင်းတွေ ရာဇဝင်တွေကို နောင်လာနောင်သားတွေ သိအောင် ချပြပေးခဲ့တဲ့ သမိုင်းဆရာ တစ်ယောက်ပါ။ နောက်ပြီး လိုအပ်တဲ့ နေရာတွေ အုတ်တစ်ချပ် သဲတစ်ပွင့် အနေနဲ့ ပရဟိတ အလုပ်တွေ လုပ်ပြီး လိုအပ်နေတဲ့ နေရာတွေက ကွက်လပ်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ အခု ဘဝမှာ သက်ဆိုးမရှည်ခဲ့ပေမယ့် ကိုယ်ပြုခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် စေတနာအကျိုးတွေကြောင့် မင်း ရှေ့ဆက်ရမယ့် သံသရာခရီး အေးချမ်းမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ခေါင်းတိုင်ဖြူဖြူပေါ်က ထွက်လာတဲ့ မီးခိုးမည်းမည်းတွေ ကြားမှာ မင်းကို ကျုပ်တို့ ထားခဲ့ရပြီ။ သွားနှင့်တော့ သူငယ်ချင်းရေ။ သွားနှင့်တော့ ဘယ်တော့မှန်း မသိတဲ့ နေ့စွဲ တစ်ခုမှာတော့ မင်းဆီကို ကျုပ်တို့ လိုက်လာကြဦးမယ်။ ဘယ်သူ တားတားပေါ့။

ကျုပ် သူငယ်ချင်းရဲ့ အသုဘမှာ လူတွေ အကြောင်းကို ကျုပ် အတော်လေးလည်း နားလည်လာမိသွားသလို တရားလည်း ကျမိပါတယ်။ လူဆိုတာ အသက်ရှင်စဉ်က ဖြစ်တည်ခဲ့တဲ့ တန်ဖိုးတွေဟာ သေဆုံးပြီး နာရီပိုင်း၊ မိနစ်ပိုင်း အတွင်းမှာ တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားတော့တာပါလား။ ငါ ဆိုတာ ဘာကောင်ကြီး ဖြစ်နေနေ ငါ့ကိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် ဘယ်ဝါလုပ်၊ ဘာခေါင်းနဲ့ထည့် ဘာကားနဲ့ပို့ ဆိုတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘာမှ မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့ပါဘူး။ ဘယ်လောက် ချမ်းသာတဲ့ သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လောက် ဆင်းရဲတဲ့ သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးမှာတော့ မလွဲမသွေ အသုဘကားကိုပဲ စီးရတာပါ။

ကိုယ်ဘာပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်ချင် ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ ဆန္ဒနဲ့ လုပ်ကိုင်ခြင်းအပေါ်မှာသာ ကျေနပ်သည် ဖြစ်စေ၊ မကျေနပ်သည် ဖြစ်စေ ခံယူရတာပါလား။ သူများ စီစဉ်ပေးသလိုသာ ကိုယ့်ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို သွားချင်ချင်၊ မသွားချင်ချင် သွားရတာပါလား လို့လည်း သံဝေဂ အကြီးကြီး ရမိပါတယ်။

ရှေးလူကြီးတွေစကား သိပ်မှန်တာပဲ။ “မသာ တစ်ခေါက် ကျောင်းဆယ်ခေါက်” တဲ့။ ကျုပ်ကတော့ လူတစ်ယောက်ကို သက်ရှိထင်ရှား ရှိချိန်မှာတော့ အလေးထားပြီး သေဆုံးချိန်မှာ ရက်ရက်စက်စက် တန်ဖိုးမဲ့ ပြုမူတတ်တဲ့ သွားလေသူရဲ့ မိသားစုကြောင့် ဒီနေ့မှာ အတွေ့အကြုံတွေရော ဗဟုသုတတွေပါ ရလိုက်တယ်။ သီဟ အသုဘကို ကြည့်ရင်း အပြန်လမ်းမှာ ကျုပ် တစ်ခု စဉ်းစားမိပါတယ်။ ကျုပ် သေရင်ရော ကျုပ်ကို ဘယ်သူတွေက ဘယ်လိုနည်းနဲ့များ ပို့ကြဦးမှာလဲလို့။

▢  မေဇူး
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      မေလ ၊ ၂၀၁၄