❝ စီးပွားရေး ကြီးပွားရေး ဝတ္ထု ❞
( ညီပုလေး )
ကားဂိတ်က ဆိုက်ကားဆရာလေး နင်းလာနေတာကို ခပ်လှမ်းလှမ်း ကတည်းက သူ မြင်တယ် ။ အင်္ကျီအိတ်ထဲ လက်နှိုက်ကြည့်တော့ ဆိုက်ကားဆရာလေးကို ပေးစရာ ကျပ်တန်က မရှိပြန်ဘူး ။ ဆိုက်ကားဆရာလေး ကိုပဲ အအမ်းခိုင်းရမှာလို့ စဉ်းစားပြီး အိမ်ဝက စောင့်နေလိုက်တယ် ။
စာအိတ်ပေါ်က မြန်မာလို မရေးတတ်ရေးတတ်နဲ့ ရေးလိုက်တဲ့ လက်ရေးကို မြင်လိုက်တာနဲ့ပဲ သိလိုက်ပြီ ။ ဦးသောင်းဉာဏ် မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ ။ ဆိုက်ကားဆရာလေး ယူလာတဲ့ စာဟာ လားရှိုးက သူ့ ဖောက်သည် ကားကြုံနဲ့ ပါးလိုက်တဲ့ စာပေါ့ ။ ဦးသောင်းဉာဏ်က ဆိုက်ကားခ ထုတ်ပေးတော့ လူငယ်လေးမှာလည်း အမ်းစရာက ငါးကျပ်တန်ပဲ ရှိနေတယ် ။
မိုးဇော်တို့ အောင်မောင်းတို့ မင်းတို့မှာ ရှိရင် ခဏ စိုက်ထားလိုက်ကြဦးကွယ်နဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ဖြေရှင်းလိုက်တယ် ။ ထုံးစံအတိုင်းပဲ တပည့်ကျော် အောင်မောင်းက သူ့ဆရာ ကိုမိုးဇော်ရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ထဲ ရှာကြည့်မယ် တွေ့ ရင် ယူပေးလိုက်မယ် ။ မတွေ့ ရင် ဆရာကိုမိုးကျော်ရဲ့ အိတ်ထဲရှာ ၊ နောက်ဆုံး မတွေ့ ရင် သူ့အင်္ကျီထဲ နှိုက်ကြည့် ၊ ဘယ်မှ မတွေ့ ရင် ဆရာကြီးဦးသောင်းဉာဏ်ကတော် ဒေါ်ဒေါ်လုံး ဆီ သွားတောင်းရမယ် ။
အောင်မောင်းက လက်ထဲက စုတ်တံကို ခဏချပြီး အင်္ကျီတွေ ချိတ်ထားတဲ့ နေရာကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလိုက်တယ် ။ ဦးသောင်းဉာဏ်က စာကို ဖောက်ဖတ်နေတယ် ။ ခုနက ခါးတွေ ကုန်းပြီး ပန်းချီရေးနေကြတဲ့ မိုးကျော်တို့ညီအစ်ကိုကလည်း စုတ်တံတွေ ကိုင်ထားရင်း သူတို့ အဖေကို လှမ်းကြည့်နေကြတယ် ။ စာဖတ်တာ ပြီးသွားတော့ ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြီး စာကို မိုးဇော်လက် လှမ်းရင်း ‘ ကိုသိမ်းမြို့က အချပ်သုံးဆယ် ပို့ပါဦး ’ လို့ ရေးလိုက်တာပါတဲ့ ။
ဆိုက်ကားဆရာလေးနဲ့ အောင်မောင်းတို့ တောင်မှပဲ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မျက်မှန်း တော်တော်တန်းမိနေကြပြီ ။ ပြုံးပြနှုတ်ဆက် ကြရင်း ဆိုက်ကားခ ရှင်းလိုက်တယ် ။
မိုးဇော်ကလည်း စာကို ဖတ်ပြီး သူ့အစ်ကို မိုးကျော်ဆီ လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်ပြန်တယ် ။ မိုးကျော်က စာဖတ်ပြီးတော့ ဟုတ်မှ ဟုတ်သေးရဲ့လားဗျ ။ တစ်နေ့ကတင် ပန်းချီကား အချပ် သုံးဆယ်တောင်တင်ပို့လိုက်တာ ဘာကြာသေးလို့လဲ အဖေရယ် တဲ့ ။
ဦးသောင်းဉာဏ်က အမှာစာတွေကို စုပြီး ညှပ်ထားတဲ့ စာတွဲ ကလစ်လေးကို တစ်ရွက် ချင်း လှန်ပြီး ကြည့်နေတယ် ။ သိပ်မရှာရပါဘူး ။ အပေါ်နားတင် ဘောလ်ပင်နဲ့ ခပ်ဖိဖိ ရေးထားတဲ့ ကိုသိမ်းမြို့ရဲ့ အမှာစာကို သွားတွေ့တယ် ။
မမှားပါဘူး ကျော်ကျော်ရ စာထဲမှာလည်း ပါသားပဲ ၊ နောက်ဆုံး ပို့လိုက်တဲ့ ပန်းချီ အချပ်သုံးဆယ် ရတယ်တဲ့ ။ ဒါနောက်ထပ် ထပ်မှာတဲ့ အမှာစာပဲ ဖြစ်ရမယ် ။ ကိုသိမ်းမြို့တို့ကတော့ စီးပွားတက်တယ်ဟေ့ ။ ဦးသောင်းဉာဏ်ရဲ့ စကားမှာ ဝမ်းမြောက်သံကြီး စွက်လို့ ။
မိုးဇော်က ရေးလက်စ ပန်းချီကား ပြီးသွားတော့ စုတ်တံကို ရေနံခွက်ထဲ နှစ်လိုက်တယ် ။ ရေနံခွက်ထဲက ရေနံဆီကလည်း ခပ်ကျကျ လက်ဖက်ရည်ရောင်ပေါက်နေတဲ့ သာလွန် ပြည့်ဝ ရေနံဆီပဲပေါ့ ။
ပြီးတော့ အညောင်းဆန့်ရင်း ဇက်ကို ဘယ်ညာ ချိုးလိုက်တယ် ။ မိုးဇော် တော်တော် ညောင်းနေပြီ ။ သူ့ပုံမှန် စံချိန်အတိုင်း ပန်းချီကား ရှစ်ချပ် ဒီနေ့ ပြီးတယ် ။ ဒီနေ့ သူ ရေးတဲ့ ကားတွေက စားကျက်ထဲမှာ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ရှိနေတဲ့ မြင်းရိုင်းခုနစ်ကောင်ပုံတွေပေါ့ ။ နောက်ကျောပေးနေတဲ့ မြင်းရိုင်း ၊ တင်ပါးကို လှည့်ပြီး နှုတ်သီးနဲ့ အယား ဖျောက်နေတဲ့ မြင်းရိုင်း သန်သန်ထွားထွားကြီးတွေ ။ လည်ဆံမွေး တဖွားဖွားနဲ့ ။
ဦးသောင်းဉာဏ်ရဲ့ သားနှစ်ကောင်မှာ မိုးဇော်က အငယ် ၊ တက္ကသိုလ် စာပေးစာယူ တက်ရင်း မိဘအလုပ် ကူလုပ်နေတာ ။ မိုးဇော်က သတို့သား သတို့သမီးတွေကို အမှတ်တရ လက်ဖွဲ့လေ့ရှိကြတဲ့ မင်္ဂလာဆောင် မှန်ပန်းချီမျိုး ရေးလေ့ရှိတယ် ။
မှော်ပင်တွေကြားမှာ မျက်လုံးပြူးပြူးလေးတွေနဲ့ ပျော်မြူးနေကြတဲ့ ရွှေငါးမောင်နှံ ပုံ ၊ ကောင်းကင်ပြာစိမ်းစိမ်းကို နောက်ခံထားပြီး ချစ်တင်းနှောနေကြတဲ့ စာမရီစုံတွဲတို့ ၊ ရွှေရောင်မင်္ဂလာသင်္ကေတကို အလယ်မှာ ထားပြီး အရောင်နီလွင်လွင်တွေနဲ့ ရေးထားတဲ့ နဂါးနှစ်ကောင်လည်း မိုးဇော်က အရေးတော်တာပဲ ။ ဒေါင်းပျိုနဲ့ ဒေါင်းဖိုကို အစိမ်းရင့်ရင့် အပြာလွင်လွင်နဲ့ သူ ရေးထားတာလည်း လိုချင်စရာပဲလေ ။ ဦးသောင်းဉာဏ် လက်ထက်သင်ပေးလို့ ဖအေ့လက်ကျလက်န အကုန်ရထားတဲ့ သားအငယ်ကောင်ပေါ့ ။ မိုးဇော် ကိုယ်တိုင်လည်း သူများရေးတဲ့ ပန်းချီကားတွေကို လေ့လာတယ် ။ ပုံတူကူးထားတယ် ။ သူ ရှာဖွေထားတာ တရုတ်နဂါးချည်း ကိုးမျိုး ရှိတယ် ။ ခေတ်အမျိုးမျိုး ဟန်အမျိုးမျိုးပေါ့ ။ အဲဒါတွေကို ပေါင်းစပ် တီထွင်ပြီးတော့ မှန်ပန်းချီတွေ ရေးနေတယ် ။
သူ့အစ်ကို မိုးကျော်က တစ်ဘာသာ ။ သူက ရှုခင်းကား အရေးကောင်းတယ် ။ တစ်ထပ်တိုက် ၊ နှစ်ထပ်တိုက် ၊ ပေါ်တီကိုနဲ့တိုက် ၊ ဝရန်တာနဲ့တိုက် ၊ မှန်လုံဆလွန်းကားလေးတွေလည်း သူ့ပန်းချီကားမှာ ထည့်ရေးတတ်တယ် ။ စိမ်းညိုနေတဲ့ အုန်းပင်တွေလည်း ထည့်ရေးလေ့ရှိတယ် ။ နီထိန်နေတဲ့ စိန်ပန်းပင်တွေလည်းပါတာပေါ့ ။ တစ်ခါတလေလည်း လေယာဉ်ပျံတစ်စင်းကို ကောင်းကင်မှာ ထည့်ရေးတဲ့အခါ ရေး ၊ နက်မှောင်နေတဲ့ ကားလမ်းနံဘေးမှာတော့ ပင်လယ်ပြာ ဒါမှမဟုတ် ကန်ပြာပြာပေါ့ ။ ပင်လယ် ဆိုရင်လည်း ပင်လယ်မှန်း သိအောင် ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောတစ်စင်း ထည့်ပေးရတယ် ။ ရေကန် ဆိုရင်လည်း ကြာမျိုးစုံ သင်းတဲ့ ရေကန်လှလှလေးရေးပေးရတယ် ။
မိုးကျော်ရေးတဲ့ မှန်ပန်းချီကားတွေက တိုက်တက် မင်္ဂလာပွဲတွေ ၊ စားသောက်ဆိုင် အသစ်ဖွင့်ပွဲ ၊ ဒါမှမဟုတ် အလှပြုပြင်ဆိုင်ဖွင့်ပွဲတို့ တည်းခိုခန်းအသစ်ဖွင့်ပွဲတို့မှာ အမှတ်တရ လက်ဆောင်ပေးကြတဲ့ မင်္ဂလာမှန်ပန်းချီကားတွေလေ ။
မိုးကျော်က ဆယ်တန်း မှာ တထိုင်းထိုင်းကျပြီး ရှေ့မတက်တော့တဲ့ ကလေး ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ပန်းချီလက်ရှိတယ် ။ ကျောင်းသားဘဝကတည်းက ပန်းချီပြိုင်ပွဲမှာ ဆုခဏခဏ ရဖူးတယ် ။
အောင်မောင်း ကတော့ ဆွေမကင်းမျိုးမကင်းထဲကပါပဲ ။ တောမှာ မိုးခေါင် ဓားပြပူလွန်းပြီး စီးပွားရေးကျပ်ကြလို့ ဦးသောင်းဉာဏ်တို့ဆီ ပို့လိုက်တဲ့ ကလေး ။ ဒေါ်ဒေါ်လုံး ဘက်က အမျိုးပါ ။ အဲဒီအိမ်မှာပဲ အိပ်စား ဆင်တာဝတ်ပြီး အောက်ခြေသိမ်းအလုပ်လုပ်နေတာ ငါးနှစ်လောက် ရှိပြီ ။ အခုဆို အောင်မောင်း လည်း သူရဿတီ မယ်တော်ပုံတို့ ၊ မဟာမုနိ ပုံတော်တို့ ၊ ဘိုးဘိုးအောင်တို့ ၊ ဘိုးမင်းခေါင်တို့ ပုံတွေ ရေးနိုင်နေပြီ ။ ဒီပုံတွေကို အရွယ်တော့ သိပ်မကြီးဘူးပေါ့ ။ အခုရက်ပိုင်းမှာ ဘိုးဘိုးအောင်ပုံနဲ့ ဘိုးမင်းခေါင်ပုံတွေလည်း အရောင်းရ တွင်နေတယ် ။
••••• ••••• •••••
ကျိုက်ထီးရိုး ဆီးမီးကိုးထောင်ပူဇော်ပွဲကို အဖေ သွားမယ် ဆိုတာ သွားဖြစ်အောင် သာ သွားပါဗျာ ။ အိမ်က အလုပ်တွေ အတွက် ဘာမှ နောက်ဆံတင်းမနေနဲ့ ။ ကျွန်တော် တို့ အခု ရေးနေတဲ့ မိုးကုပ်က အော်ဒါပြီးရင် ကိုသိမ်းမြို့ ရဲ့ ပန်းချီဆက်ရေးကြမှာ ။ မှန်တွေလည်း အသင့်ရှိနေတာပဲ ။ မိုးကုပ်ကို ပို့ရမယ့် ပန်းချီကားတွေလည်း မနက်ဖြန်သန်ဘက် ဆိုရင် ပို့နိုင်ပါပြီ တဲ့ ။ အောင်မောင်း မင်း ရေးနေတာတွေကရောလို့ မိုးကျော်က ဆက်မေး တော့ ကျွန်တော်လည်း မနက်ဖြန်ဆို အကုန်ပြီးပါပြီအစ်ကို တဲ့ ။
မိုးဇော်က ဒါဆိုရင် အလုပ်တွေကို ကျွန်တော်တို့ နိုင်ပါတယ်အဖေ ကျိုက်ထီးရိုး ဖူးချင်တယ် ဆိုရင် အခုလို အိမ်က ဇွတ်ခွာမှ ဖူးဖြစ်တော့မှာလို့ ဝင်ပြောတယ် ။
ဦးသောင်းဉာဏ်က ဆေးလိပ်မီးခိုးတွေ တထောင်းထောင်းထအောင် ဖွာရင်း စဉ်းစားနေတယ် ။
ကျိုက်ထီးရိုးရင်ပြင်တော်မှာ လုပ်မယ့် ဆီမီးကိုးထောင် ပူဇော်ပွဲဖြစ်မြောက်ရေးအဖွဲ့ထဲက ရှမ်းပွဲက ဦးစောလွင် ဆိုတာ ဦးသောင်းဉာဏ်ရဲ့ သိပ်ခင်ကြတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ ။ ပထမအကြိမ် ဆီမီးပူဇော်ပွဲ ကတည်းက သူ့ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ မိတ်ဆွေတွေက ခေါ်နေကြတာ ၊ သူက လည်း ဒီနှစ်တော့ အလုပ်တွေ များနေလို့ဗျာ ၊ နောက်နှစ်တော့ လိုက်ပါ့မယ် ၊ လိုက်ပါ မယ့်နဲ့ နှစ်တွေ ရွှေ့ရွှေ့ နေမိတယ် ။ ဒီနှစ်တော့ နောက်ဆုံးနှစ်မို့ ဓမ္မမိတ်ဆွေတွေက လိုက်ခဲ့ ဖို့ ဇွတ်ခေါ်နေကြတယ် ။ သူကလည်း ခရီးမထွက်ဖြစ်တာ ကြာနေတာရယ် ၊ နောင်အသက်ကြီးရင် ကျိုက်ထီးရိုးကို တက်နိုင်ချင်မှ တက်နိုင်တော့မှာမို့ သူ့မိတ်ဆွေတွေကို ဒီနှစ်တော့ သူ့ဖို့ လက်မှတ် ဝယ်ပါတော့လို့ အကြောင်းပြန်လိုက်ရတယ် ။
သူအကြောင်း ပြန်ပြီးကာမှ အော်ဒါတွေက ထပ်ကာထပ်ကာ ဆင့်ပြီး ရောက်လာနေတယ် ။ မြစ်ကြီးနားက ဖောက်သည် အသစ်လည်း တိုးလာတယ် ။ ဒေါ်ဒေါ်လုံး ကတော့ ကျိုက်ထီးရိုး ' မ ' တာနေမှာပဲတဲ့ ။
ဦးသောင်းဉာဏ်က အိမ်က သိပ်ပြီး ခွာလေ့ခွာထ မရှိတော့ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်မှဖြစ်ပါ့ မလား တထင့်ထင့်နဲ့ ။ အလုပ်အတွက် နောက်ဆံတင်းနေတယ် ။
ဒေါ်ဒေါ်လုံးကတော့ အိမ်အတွက် စိတ်သာချ ။ ကုသိုလ်တရား များများပွားခဲ့ ။ ကျိုက်ထီးရိုးမှာ လှူဒါန်းဖို့ ပိုပိုမိုမို ပေးလိုက်ဦးမယ်တဲ့ ။ ဦးသောင်းဉာဏ် အလုပ်ကိစ္စ အတွက် အိမ်မှာတင် အထပ်ထပ် မှာလို့အားမရသေးဘူး ။ ဘူတာရုံ လိုက်ပို့တဲ့ မိုးကျော်နဲ့ အောင်မောင်းတို့ ကိုလည်း တတွတ်တွတ် မှာနေပြန်တယ် ။
••••• ••••• •••••
ဦးသောင်းဉာဏ်တို့ တည်းတဲ့ လမ်းထိပ်မှာ မှန်ပန်းချီဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင်ကို သူတွေ့ မိ တယ် ။ ဆိုင်ကြီးက တကယ် နေရာကောင်းကို ရထားတာပါကလား ။ မြို့တော်ကြီးမှာ အခုလို ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင် ဖွင့်မယ် ဆိုရင် ဒီလို မြို့လယ်ကောင်မှာ အရင်းအနှီး ဘယ်လောက်များ လိုမှာပါလိမ့် ။ သိန်းတော့ သိန်းဂဏန်းပဲ ၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်နှစ်သိန်းလဲ ဦးသောင်းဉာဏ် မတွေးတတ်ဘူး ။
အဲဒီ ဆိုင်နားက ဖြတ်သွားတိုင်း ဆိုင်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး ။ ဆိုင်ထဲက ပန်းချီကားတွေကို ကြည့်ချင်စိတ် ပေါ်နေတယ် ။
ရန်ကုန်က ပန်းချီတွေက ဘယ်လိုများဆန်းဆန်းပြားပြားရေးထားကြသတုံး ၊ သူတို့ သားအဖတွေ ရေးကြတာနဲ့ ဘာတွေများ ကွာခြားသလဲ ။ လက်ရာချင်း ယှဉ်ပြီး လေ့လာချင်စိတ် ပေါ်နေတယ် ။ ခရီးသွားဟန်လွှဲ ပညာအသိ တိုးတာပေါ့လို့ အောက်မေ့လိုက်တယ် ။ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ အတူ ရန်ကုန် ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ဘုရားလည်ဖူးကြတာမို့ သူလည်း ပန်းချီဆိုင်ကြီးဘက် မလှည့်နိုင်ဘူး ။
ဦးသောင်းဉာဏ် သိပ်ကြည့်ချင်တဲ့ မှန်ပန်းချီကားတွေကို ကျိုက်ထီးရိုးက အပြန်မှ ကြည့်ခွင့်သာတော့တယ် ။
ဆိုင်ပြင်ဆင်ထားပုံက သေသေသပ်သပ် ရှိလှတယ် ။ လင်းလင်းချင်းချင်း လည်း ရှိတယ် ။ သူ ဆိုင်ထဲကို ဝင်လိုက်တော့ အသားဖြူဖြူ ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းတစ်ချက် မော့ကြည့်ပြီး ဖတ်လက်စ စာအုပ်ကို ဖတ်မြဲ ဆက်ဖတ်နေတယ် ။ ဦးသောင်းဉာဏ် တစ်ယောက် အနီရောင် လွင်နေတဲ့ ၊ ရွှေရောင် လွှမ်းနေတဲ့ ဥယျာဉ်တစ်ခုနဲ့ တူတဲ့ ပန်းချီဆိုင်ကြီးထဲ ရောက်နေတယ် ။ မှန်ပန်းချီတွေကို တစ်ချပ်ချင်း ဂရုတစိုက်ကြည့်မိ လေ့လာမိတယ် ။ သူ ထင်သလို မဟုတ်ဘူး ။ ဒီအခန်းထဲက မှန်ပန်းချီက ဆန်းဆန်းပြားပြား တီတီထွင်ထွင် မတွေ့မိဘူး ။ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ကြည့်ရင်း ဦးသောင်းဉာဏ် အံ့အားသင့်သွားတယ် ။ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရှိန်းဖိန်းသွားတာပဲ ။
သူ အံ့အားသင့်သွားတာကို ဆိုင်ရှင်က မြင်များ သွားလေမလားလို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဟိုလူက စာဖတ်နေမြဲပါပဲ ။ တစ်ခန်းလုံး နှံ့အောင်ကြည့်ပြီးတော့ မြောက်ဘက်ထရံက စာမရီနှစ်ကောင်ပုံကို လက်ညှိုးထိုး ပြရင်း ဘယ်လောက်လဲလို့ မေးတော့ ဆိုင်ရှင်က ဗမာသံ ပီပီသသပဲ ၂၅ဝိ ပါလို့ ဖြေရင်း ပြုံးပြတယ် ။ ဆိုင်ရှင်ရဲ့ အပြုံးမှာ ရွှေသွားတွေကို သူ လှမ်းတွေ့လိုက်တယ် ။
သူ့နားထဲမှာ ၁၅ဝိ လို့ ကြားလိုက်လေသလားလို့ သေချာအောင် ထပ်မေးတော့ ပထမ အဖြေပဲ သူ ကြားလိုက်ရတယ် ။ ဦးသောင်းဉာဏ် ချွေးနည်းနည်း စို့လာတယ် ။
အနောက်ဘက် နံရံက သူ အလှမ်းမီတဲ့ ရှုခင်းကားလေးကို ဈေးမေးပြန်တော့လည်း ၂ဝဝိ ပါတဲ့ ။
ဒီတစ်ခါ ပြုံးတာတော့ ဦးသောင်းဉာဏ် ပါ ။
ဒီပန်းချီကားတွေကို ရန်ကုန်က ပန်းချီဆရာတွေ ရေးကြတာလား ခင်ဗျာလို့ သူက မေး တော့ ဆိုင်ရှင်က မဟုတ်ပါဘူး ၊ လားရှိုး က လာတာပါတဲ့ ၊ မဆိုင်းမတွ ဖြေတယ် ။
ဈေးကရော လျှော့ဦးမှာလားလို့ စို့နေတဲ့ ချွေးတွေကို လက်ကိုင်ပဝါနဲ့ သိမ်းရင်း မေးတော့ ဆိုင်ရှင်က တစ်ခွန်းဈေးပါ ၊ ရောင်းဈေးပါပဲတဲ့ ။ ဆိုင်ရှင်နဲ့ စကားပြောနေတုန်း မှာတင် မျက်လုံးပြူးပြူးနဲ့ ချစ်စရာ ကောင်းတဲ့ ရွှေငါးမောင်နှံပန်းချီကားကို နှစ်ရာ့ငါးဆယ် တစ်ခွန်းဈေးနဲ့ ဝယ်သွားတာ တွေ့ လိုက်ရတယ် ။
ခဏနေတော့ ဆိုင်ရှင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဆိုင်ထဲ ကနေ သူ ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ် ။ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးပဲ ခံစားလာခဲ့ရတယ် ။ မပြောပြတတ်ဘူး ။ အံ့သြတာလား ၊ ကြည်နူးတာလား ၊ ဝမ်းသာတာလည်းပါမယ်ထင်တယ် ။
သူ ကြည့်ခဲ့တဲ့ မှန်ပန်းချီကား အများစုဟာ သူတို့ သားအဖ ရေးတဲ့ ပန်းချီကားတွေပဲ ။ ကျန်တဲ့ ပန်းချီကားတွေကလည်း သူ့မိတ်ဆွေရဲ့ မိတ်ဆွေမိသားစုတစ်တွေ ရေးကြတဲ့ ပန်းချီကားတွေပဲပေါ့ ။ ကျွဲအုပ်ချင်း ပေါင်းမိရင် ကိုယ့်ကျွဲကို မှတ်မိတဲ့ ကျွဲကျောင်းသားလို ဦးသောင်းဉာဏ် ကလည်း သူရဲ့မှန်ပန်းချီကားတွေကို မှတ်မိနေတယ်လေ ။
ပထမ ဈေးမေးတဲ့ စာမရီနှစ်ကောင်က သူ ကောက်ကြောင်းကောက်ပေးပြီး အောင်မောင်း ဆေးရောင်သွင်းထားတဲ့ကား ။ အောင်မောင်းက တိမ်လွှာလေးတွေကို အပြာနုလေး နဲ့ ပျော့ပျော့ပျောင်းပျောင်း နုနုဖပ်ဖပ်လေး ရေးရမယ့်အစား ခပ်ထူရင့်ရင့်ကြီး ရေး လိုက်လို့ သူတောင်မှ အောင်မောင်းကို ဆူမိသေးတယ် ။ အဲဒီ မှန်ပန်းချီ ကိုသိမ်းမြို့တို့ ဆီ ပို့လိုက်တာလည်း သူ မှတ်မိနေတယ် ။ ဝယ်သူ့ဆီ ပါသွားတဲ့ ရွှေငါးလေးတွေ ပန်းချီကားကလည်း သူ့သား မိုးဇော်ရဲ့လက်ရာပဲ ။
မိုးကျော်ရဲ့ အဆောက်အအုံ ပုံစံတွေ ၊ အုန်းပင်တွေက ဘယ်သူ ရေးတာနဲ့မှ မတူဘူး ။ သူ့ဟန်နဲ့ သူ ။ ပန်းချီကား အရောင်းဆိုင်ထဲမှာ မိုးကျော်ရဲ့ ရှုခင်းကားတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတယ် ။
မန္တလေးကနေ မှန်ပန်းချီတွေ သေတ္တာနဲ့ ထည့်ရိုက်ပြီး လားရှိုးပို့ ၊ မှန်ပေါင်သမားကလည်း အသင့်ပေါင်ခွေဖို့ အသားတွေ လားရှိုးပို့ ၊ လားရှိုး ကနေမှ မန္တလေးကို ဖြတ် ဒီ မှန်ပန်းချီကားတွေက ရန်ကုန် ကို ရောက် ။ ရန်ကုန် က နေမှ အောက်မြန်မာနိုင်ငံ အနှံ့ ရောက် ။ ခရီးသွားနေတဲ့ မြင်းရိုင်းတွေ ၊ ရွှေငါးတွေ ကိုယ်စား ဦးသောင်းဉာဏ် တွေးပြီး ခရီးပန်းနေမိတယ် ။ ကားလေးတွေ ၊ လေယာဉ်တွေ ၊ သင်္ဘောတွေ လောင်စာဆီ မကုန်သင့်ဘဲ ပိုကုန်ရှာကြတယ် ။ ကြာပန်းလေးတွေ ၊ နှင်းဆီပွင့်ကလေးတွေလည်း ခရီးပန်းနွမ်းနယ် ရှာမှာပဲလို့ တွေးနေမိတယ် ။
ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ မန္တလေးကို ချက်ချင်း ကောက်ပြီး ပြန်ချင်ပြီ ။ ဒါပေမယ့် ဓမ္မမိတ်ဆွေတွေနဲ့ လာတဲ့ ခရီးမို့ ပြန်ရင်လည်း အတူတူ ပြန်မှ ကောင်းမယ် ။ ရထားလက်မှတ်က အရေးထဲမှ တစ်စောင်တည်း ကျန်တော့တာမို့ တစ်ဖွဲ့လုံးရမယ့် ရက် နောက်တစ်နေ့ ကို ရွှေ့လိုက်ရသေးတယ် ။
အမြန်ရထားပေါ်မှာလည်း သူတို့ တစ်ချပ်ကို ၅ဝိ နဲ့ လားရှိုးကို ပို့နေတဲ့ ပန်းချီကားက ရန်ကုန်မှာ ၂၅ဝိ ဖြစ်သွားတဲ့ အကြောင်းကို စဉ်းစားနေမိတယ် ။
သားတွေနဲ့ လွှဲခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေက အားလုံး အဆင်ပြေနေတာကြောင့် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူ အမောပြေသွားတယ် ။ လားရှိုးနဲ့ မိုးကုပ်က ငွေလွှဲ ဟွန်ဒီတွေကလည်း အဆင်ပြေပြေ ရက်မချိန်းဘဲ ထုတ်လို့ ရသတဲ့ ။ ဒေါ်ဒေါ်လုံးက ဒါတောင် ကျိုက်ထီးရိုး တစ်ခေါက်တည်းပဲ ရှိသေးတာနော် တဲ့ ။ အခုလည်း မြစ်ကြီးနားက အော်ဒါ တစ်ခုအတွက် မိုးကျော်တို့ မိုးဇော်တို့ ရေးနေကြပြီ ။ သူ ပြန်ရောက်တဲ့ နေ့မှာကိုပဲ မနားဘူး ၊ ဦးသောင်းဉာဏ်က ပန်းချီရေးဖို့ စပြီး ပြင်ဆင်တယ် ။ တော့်နှယ်တော် နားပါဦးတော့လား ဆိုတာလည်း မရဘူး ။ ဦးသောင်းဉာဏ်က သူ့ စိတ်ကူးနဲ့သူ ။ အကောင်းဆုံး မှန်ပန်းချီကို ရေးဖို့ ကောက်ကြောင်း စရေးနေတယ် ။ ဟိုး ငါးနှစ်ကျော်ကျော်လောက်တုန်းက မိုးကောင်း က သူဌေးတစ်ယောက် ရဲ့ အော်ဒါတုန်းကလို အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် ရေးမယ် ။ အဲဒီတုန်းက တစ်ခါမှ မရဖူးတဲ့ လက်ခ သူ ရလိုက်ဖူးတယ် မဟုတ်လား ။ အခု ရေးမယ့် ပန်းချီကားတွေက သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံးကားတွေ ဖြစ်ဖို့ လိုတယ် ။
အောင်မောင်း လည်း လက်တိုလက်တောင်း ခိုင်းရင်း သူ ရေးတဲ့ ဟန်ကို ကြည့်ရအောင် အနား ခေါ်ထားတယ် ။ ရေးပြရင်း သင်ရင်းပေါ့ ။
တက်ကြွလွန်းပြီး ဆေးလိပ်တောင် မဖွာအားတဲ့ သူတို့ အဖေကို သားနှစ်ယောက်က မသိမသာ အကဲခတ် နေကြတယ် ။ ဒေါ်ဒေါ်လုံး ကိုတော့ ဦးသောင်းဉာဏ်က ပုဆိုးတွေ အင်္ကျီတွေ လျှော်ထားစမ်းကွာ တဲ့ ။ နှစ်ရက်လောက် ကြာတော့မှ သူလက်စွမ်းပြ ပန်းချီ ကားငါးကား ပြီးသွားပြီ ။ တော်တော်ကို သပ်ရပ်ကောင်းမွန်တဲ့ ကားတွေပါပဲ ။ မိုးကျော် တို့ ညီအစ်ကို ကတော့ မှန်ရဲ့ ထောင့်ကလေးတွေကို ခွဲပစ်ပြီး အိမ်မှာ ကတ်တစ်လောက် သဘောမျိုးထားရမယ့် ပန်းချီကားတွေပဲလို့ ထင်နေကြရှာတာ ။
ရန်ကုန် ရထားလက်မှတ် ဝယ်ပြီးပြီ ဆိုတော့မှ တစ်မိသားစုလုံး သိရအောင် ဖွင့်ပြော တော့တယ် ။ ဦးသောင်းဉာဏ် ဒီကားတွေ ယူပြီး ရန်ကုန်ကို ဆင်းမယ် ။ မှန်ပန်းချီရောင်းတဲ့ သူကို အခု ရေးလာတဲ့ သူ့ပန်းချီကားတွေ ပြမယ် ။ ဟိုလူက ဒီအလုပ်ကို တကယ်နား လည်တဲ့ လူဆိုရင် သူ့ လက်ရာကို ကြိုက်ကို ကြိုက်ရမယ်တဲ့ ။ ရန်ကုန် မှန်ပန်းချီဆိုင်မှာ ငါတို့ လက်ရာတွေက အများစုကွ ။ ဂုဏ်ယူသံနဲ့ သားတွေ တပည့်တွေကို ခဏခဏ ပြောသွားတယ်တဲ့လေ ။
ရောက်တဲ့ မနက်မှာပဲ မှန်ပန်းချီဆိုင်ကို အရောက်သွားလိုက်တယ် ။ ဆိုင်ရှင်နဲ့ တိုက်ရိုက် တွေ့ တာပေါ့ ။ သူ ရေးလာတဲ့ ပန်းချီကားတွေကို မိုင်းကိုင်စက္ကူတွေ တစ်လွှာချင်း ခွာပြီး ပြလိုက်တယ် ။ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရင်း ဆိုင်ရှင်မျက်နှာမှာ သွေးရောင်လွှမ်းလာတယ် ။
သူ သွင်းနိုင်တဲ့ ဈေးကို ဦးသောင်းဉာဏ် ပြောလိုက်တယ် ။ ဆိုင်ရှင်အဖို့ ပြန်ရောင်းရင် အမြတ်တွေ အများကြီး ရနိုင်မယ့် ဈေးပါ ။ တစ်ခွန်းဈေး မဟုတ်သေးဘူး ။ ဦးသောင်းဉာဏ်က လျှော့နိုင်သေးသတဲ့ ၊ ဆိုင်ရှင်ရဲ့ အကြောင်းပြန်ချက်ကြောင့် သူတော်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားတယ် ။ စိတ်ကို မနည်းထိန်းပြီး “ ကျွန်တော့် လက်ရာ မကောင်းလို့လား ” လို့ မေးတော့ ဟိုလူက “ ကောင်းပါတယ် ဆရာကြီး ” တဲ့ ။ “ ဈေးများလို့လား ” ဆိုတော့လည်း “ မများပါဘူး ဈေးသက်သာပါတယ် ဆရာကြီး ” တဲ့ ။
ဦးသောင်းဉာဏ် ဘာဆက် ပြောရမှန်း မသိအောင်ကို တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေရှာတယ် ။ စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားတဲ့ ကြားက ဆည်ကြီး တစ်ခုကျိုးပေါက်သွားသလို စကားလုံးတွေ ခုန်ပေါက်ထွက်သွားတယ် ။
“ ဒီဆိုင်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ပန်းချီကားတွေက ကျွန်တော်တို့ ရေးပြီး လားရှိုးကို ပို့ပေးထားတဲ့ ကားတွေပါဗျာ ။ ကျွန်တော်က စေတနာနဲ့ ...” လို့ ဆိုကာ ရှိသေးတယ် ။ ဆိုင်ရှင်က “ လားရှိုးက ဖောက်သည် အပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့ မိတ်ဆွေ အပျက် မခံနိုင်ပါဘူး ” တဲ့ ။
▢ ညီပုလေး
📖 ရုပ်ရှင်တေးကဗျာ
မဂ္ဂဇင်း
၁၉၈၉ ၊ နိုဝင်ဘာ
