ပေါတာ

 ❝ ပေါတာ ❞

    ( ပုံပြင် )

တစ်ခါတုန်းက မြို့ကြီး တစ်မြို့၏ အစွန်အဖျားတွင် ဆင်းရဲသော မိခင်နှင့် သားငယ် တစ်ယောက်သည် တဲကလေး တစ်ခု၌ နေကြသည် ။ သားငယ် ကြီးပြင်းလာသောအခါ သားငယ်သည် ပေါတောတော ဖြစ်နေ၏ ။ သူ့မိခင် ခိုင်းသမျှ တစ်ခုမျှ ပြေပြေပြစ်ပြစ် မဖြစ်ဘဲ အရာရာနှင့်အကြောင်းကြောင်း ဖြစ်လေ့ရှိ၏ ။

တစ်ခါသော် ပေါတာသည် ပန်းဝါများ စိုက်ထားသော ပန်းခင်းတစ်ခုမှ ဖြတ်သန်း၍ အခြား ပန်းခင်း တစ်ခုမှ ပန်းများကို ခူးကာ ပန်းကုံးသီမည်ဟု တစ်နေရာတွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်၏ ။ ပန်းဝါများ စိုက်ထားသော ပန်းခင်းကို ဖြတ်သွားသဖြင့် ပေါတာ သည် ကြွေကျ နေသော ပန်းဝါများကို နင်းသောကြောင့် ခြေဖဝါးများ ဝါနေသည်ကို အနီးအနားမှ ဖြတ်သွားသော လူငယ်တစ်ဦးက မြင်သောအခါ ပေါတာအား “ ဟေ့ ... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ၊ မင်း ခြေဖဝါးတွေ ဝါနေတာ မင်းသိရဲ့လား ၊ ခြေဖဝါးတွေ ဝါရင် ချက်ချင်း သေမယ်ဆိုတဲ့ နိမိတ်ကွ ” ဟုစသွား၏ ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပေါတာသည် အဟုတ်မှတ်၍ သူ့ခြေဖဝါးကို ကြည့်ပြီးလျှင် ဝါနေမှန်း မြင်သောကြောင့် ငါတော့ သေတော့မှာပဲဟု အလွန် ထိတ်လန့်သွား၏ ။ ငါ မသေခင် ငါ့တွင်း ငါ တူးထားမှ တော်မှာပဲဟု တစ်ယောက်စာ တွင်းတစ်ခု ခပ်တိမ်တိမ် တူးပြီးလျှင် မြေများကို ဖွ၍ ထိုတွင်းတွင် လှလှပပ သေရန်အတွက် ပက်လက်လှန် အိပ်နေ၏ ။ ခဏကြာသောအခါ ဆီအပြည့်ရှိသော အိုးကြီးကို ကျောပေါ်၌ ပိုး၍ လာသော မင်းချင်းယောက်ျား တစ်ယောက်သည် လမ်းနံဘေး၌ ပက်လက်လှန် လဲနေသောတွင်းထဲရှိ ပေါတာ ကို မြင်သဖြင့် ခဏ ရပ်နားပြီးသော် သူငယ်အား ဘာလုပ်နေသလဲဟု မေး၏ ။

ပေါတာက “ ကျွန်တော့် ခြေဖဝါးတွေ ဝါနေပြီ ခင်ဗျ ၊ ခင်ဗျားလည်း အသိသားပဲ ၊ ခြေဖဝါးတွေ ဝါရင် မုချ သေမယ်ဆိုတဲ့ နိမိတ်ပေါ့ ။ ဒါကြောင့်မို့ ကိုယ့်သင်္ချိုင်း ကိုယ်တူးပြီး သေမင်း လာမှာကို စောင့်နေပါတယ်ခင်ဗျာ ” ဟုဖြေ၏ ။

မင်းချင်းယောက်ျားသည် ပေါတာ အကြောင်းကို မသိသေးသောကြောင့် “ မဟုတ်တာ ကွာ ၊ မင်း သေခါနီးနေရင် မင်း စကား မပြောနိုင်ဘူး ၊ မှတ်ထားကွ ၊ ထကွာ ၊ ရှင်ဘုရင်ကြီးဆီ ငါ ဆီသွား ပို့မလို့ ၊ ငါ့ဆီအိုးကို တစ်လှည့် ပို့ပေးစမ်းကွာ ၊မင်းကို ကြက်မတစ်ကောင် ပေးမယ် ” ဟုပြော၏ ။

ပေါတာလည်း မသေမည့် အတူတူ ကြက်မတစ်ကောင် ရလျှင် မနည်းဟု စဉ်းစားပြီး လျှင် တွင်းထဲမှ ထကာ ဆီအိုးကို ကျောပေါ်၌ ပိုးပြီးလျှင် ဘုရင့်နန်းတော်သို့ သွားရာလမ်း အတိုင်း ရှေးရှုသွားကြ၏ ။

လမ်းတွင်ပေါတာ သည် သူ ကြက်မတစ်ကောင် ရသောအခါ ဘာလုပ်မည်ကို စဉ်းစားလာ၏ ။

သူ့ စိတ်ကူးအတိုင်း တကယ်ပင် ထင်ပြီးလျှင် ခြေကို တအား ဆောင့်နင်း၏ ။ ခြေကိုတအား ဆောင့်နင်းသည့် အတွက် ကျောပေါ်တွင်ပိုးလာသော ဆီအိုးကြီးသည် လျှောကျပြီးလျှင် မြေကြီးနှင့် ရိုက်ကာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာကွဲသွား၏ ။

မင်းချင်းယောက်ျားလည်း သူ့ဆီအိုး ကွဲသွားသောကြောင့် အလွန် စိတ်ဆိုး၏ ။ ဘုရင် မင်းမြတ်အတွက် ယူဆောင်လာသော ဆီအိုး ဖြစ်သဖြင့် ယူကျုံးမရ ဖြစ်၏ ။ ပေါတာအား မည်သည့်အတွက် ခြေကို ဆောင့်နင်းရသနည်းဟု အကြိမ်ကြိမ် မေး၏ ။ ပေါတာ၏ အဖြေကို မကျေနပ်သောကြောင့် ပေါတာ အား ဘုရင့် ရှေ့တော်မှောက်သို့ တရွတ်ဆွဲ ခေါ်သွား၏ ။

ဘုရင်မင်းမြတ်လည်း မင်းချင်းယောက်ျား ကို မြင်လျှင် အဘယ်ကြောင့် သူစိမ်းလူငယ် တစ်ဦးကို ရှေ့တော်မှောက်သို့ ခေါ်ယူလာသနည်းဟု မေး၏ ။ မင်းချင်း ယောက်ျားလည်း ဘုရင်မင်းမြတ် အတွက် ဆီအိုးတစ်အိုးကို ယူလာရာ ဤသူငယ်ကို အထမ်းသမား အဖြစ် ငှားခဲ့ကြောင်း ၊ လမ်းတွင် ဤသူငယ်သည် အရူးကဲ့သို့ ခြေကို ဆောင့်နင်းသောကြောင့် ဆီအိုးကျကွဲကြောင်း တို့ကို လျှောက်ထား၏ ။

ဘုရင်မင်းမြတ်က သူငယ်အား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုကျင့်သနည်းဟု မေး၏ ။ ပေါတာ ကလည်း ...

“ အသင်မင်းကြီး ၊ မင်းတရားကြီး၏ မင်းချင်းယောက်ျားသည် ကျွန်တော်မျိုးအား ဆီအိုးကို သယ်ဆောင် ပေးလျှင် ကြက်မ တစ်ကောင် ပေးမည်ဟု ပြောဆို ငှားရမ်းပါသည် ။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း ကြက်မတစ်ကောင် ရလျှင် ဘာလုပ်ရမည်ဟု စိတ်ကူးပါသည် ။ စိတ်ကူးထဲ တွင် ကြက်ကလေးများကို မြင်ပါသည် ။ ကြက်ကလေးများ ကြီးလာ၍ ရောင်းစားသောအခါ ငွေတွေ ရ၍ နွားမတစ်ကောင် ဝယ်ပါသည် ။ နွားမမှ သားကျသောအခါ နွားမနှင့် သားငယ်ကိုပါ ရောင်း၍ အိမ်ဝယ်ပါသည် ။ အိမ်ဝယ်ပြီးနောက် အိမ်ထောင်ပြုရာ သားတစ်ယောက် ရပါသည် ။ သားငယ်၏ နောင်ရေးကို ရှေးရှု၍ ပညာကို ကြပ်ကြပ်မတ်မတ် သင်ပေးမည်ဟု စိတ်ကူးပါသည် ။ အကယ်၍ သားငယ်သည် ကျွန်တော်မျိုး၏ စကားကို နားမထောင်လျှင် ခြေနှင့် ဆောင့်နင်းဟု စိတ်ကူးရင်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ နင်းလိုက်မိသည့် အတွက် စိတ်ကူးတွေပျောက်ပြီးလျှင် ဆီအိုး ကွဲရပါသည်ဘုရား ” ဟုလျှောက်ထား၏ ။

ဘုရင်မင်းမြတ်လည်း ပေါတာ၏ လျှောက်ထားချက်ကို သဘောတော်ကျသော ကြောင့် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောပြီးလျှင် ပေါတာအား ရွှေစတစ်စ ချီးမြှင့်၍ အိမ်ပြန်ပြီး မိခင်နှင့် အတူ နေရန် မိန့်ကြားတော်မူသည် ။ ပေါတာလည်း သူ့အိမ်သို့ ပြန်လာ၏ ။ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ခွေးတစ်ကောင်သည် ငွေထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုက်ချီ၍ အိမ်တံခါးဝမှ ထွက်လာသည်ကို သူ မြင်သည် ။ မြင်လျှင် မြင်ချင်း သူ့စိတ်၌ ပူပင်ပြီးလျှင် ခွေးတစ်ကောင် အမေ့ငွေထုပ် ကိုက်ချီပြေးပြီဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြော၏ ။ မိခင်လည်း သား၏ အသံကို ကြားသောအခါ ငွေထုပ်ပျောက်မှန်း အိမ်နီးနားချင်းတို့ ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်၏ ။ တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားလျှင် ခွေးကို ဖမ်းပြီး ငွေ ထုပ် ယူသွားမှာလည်း စိုးရိမ်၏ ။ ထို့ကြောင့် မိခင်သည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်၍ သကြားများကို အနှံ့အပြား လျှောက်ကြဲထား၏ ။ ( မှတ်ချက် ။  ။ တိဘက်အိမ်များသည် မြန်မာအိမ်များ ကဲ့သို့ ခေါင်စောက် မဟုတ်ဘဲ ခေါင်ကတုံးများဖြစ်သည် ။ ယခုခေတ် အချို့ တိုက်များကဲ့သို့ ခေါင်မိုးပြားများ ဖြစ်သည် ။ ) သကြားကြဲပြီးမှ ခေါင်မိုးပေါ်မှ နေ၍ “ သားရေ ၊ လာကြည့်စမ်း ၊ ထူးဆန်းလိုက်တာကွယ် ၊ သကြားမိုးတွေ ရွာထားလို့ သကြားတွေ နှံ့နေတာပဲ ” ဟုအော်ပြော၏ ။ သကြား ကြိုက်သော ပေါတာလည်း အိမ်ခေါင်မိုးသို့ ပြေးတက်သွားပြီးသော် သကြားများကို ကျုံးစားတော့၏ ။ မိခင်လည်း အမှတ်တမဲ့ ဆင်းသွားပြီးမှ ငွေထုပ်ကို ကိုက်သွားသော ခွေးကို ရှာဖွေပြီးလျှင် တွေ့သောအခါ ချော့မော့၍ ငွေထုပ်ကို ပြန်ယူလာခဲ့သည် ။

ဤသို့နှင့် ပေါတာသည် အိမ်ထောင်ပြုချိန် ရောက်လာ၏ ။ မိခင်လည်း သူ့သား၏ အကြောင်းကို မသိသော ရပ်ဝေးမြို့တစ်မြို့မှ ပစ္စည်းကြွယ်ဝသော သူဌေးသမီးတစ်ဦးနှင့် ထိမ်းမြားရန် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်း၏ ။ နှစ်ဦးသော မိဘများက သဘောတူညီသောအခါ တိဘက် လူမျိုးတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း သတို့သမီး အိမ်သို့ လိုက်၍ ထိမ်းမြားမင်္ဂလာပြုရန် စီစဉ်ကြ၏ ။ နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးကြပြီးသောအခါ သတို့သမီး ထံမှ သတို့သားကို ကြိုရန် မြင်းများနှင့် အကြိုတော်များ ရောက်လာကြ၏ ။ သတို့သားလည်း ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ပြီးသောအခါ အကြို တော်များကို ဧည့်ခံ၏ ။ ဧည့်ခံကျွေးမွေးပြီးသော် အကြိုတော်များအား သူ့မိခင်ကို သူ နှုတ်ဆက် ကန်တော့လို၍ သွားနှင့်ကြရန် မှာကြားပြောဆို လွှတ်လိုက်၏ ။

ညနေစောင်းမှ သူသည် မြင်းနှင့် ခရီးထွက်ခဲ့၏ ။ တဖြည်းဖြည်း မိုးချုပ်လာ၏ ။ ထိုညသည် လသာသော ည ဖြစ်သဖြင့် သူ့ မြင်းနံဘေး၌ ပါလာသော သူ့အရိပ်ကို သူမြင်ရ၏ ။ ပေါတာ သည် သူ့အရိပ်ကို အရိပ်မှန်း မသိ ။ သူ့ကို ဘေးအန္တရာယ်ပြုမည့် သရဲတစ္ဆေ တစ်ကောင် သူ့ နံဘေးမှ လိုက်ပါလာသည် ထင်မှတ်၍ မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းလေ လိုက်လာလေဖြစ်သောကြောင့် ပြေး၍ မလွတ်မှန်း သူ သိလာ၏ ။ ထို့ကြောင့် ထိုထူးဆန်းသော သတ္တဝါကို ကြောက်သွားအောင် ပြုမည်ဟု ကြံပြီးလျှင် ခေါင်းပေါင်းနှင့် ချွတ်ပေါက်၏ ။ မကြောက်မှန်း သိသောအခါ အင်္ကျီနှင့် ချွတ်ပေါက်ပြန်၏ ။ မကြောက်ပြန်သောအခါ သူ့ကိုယ်၌ ဝတ်စားထားသော အဝတ် ရှိသမျှနှင့် ချွတ်ပေါက်၏ ။ နောက်ဆုံး၌ သူ့မှာ ကိုယ်ချည်းသာ ကျန်တော့သည် ။ အရိပ်ကား သူ့နားကပ်၍ လိုက်မြဲပင် လိုက်နေ၏ ။ ထို့ကြောင့် ထိုသတ္တဝါထံမှ အလစ်ထွက်ပြေးရန် အကြံနှင့် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ချပြီးသော် လမ်းနံဘေးရှိ ပေါ်ပလာပင်ကြီး၏ အရိပ်အောက်သို့ ဝင်ပြေး၏ ။ သစ်ပင်အောက်၌ မောကြီးပန်းကြီးနှင့် နားနေစဉ် နံဘေးသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသတ္တဝါသည် မရှိတော့ချေ ။ ပေါတာ လည်း အလွန် ဝမ်းသာသွား၏ ။ သို့ရာတွင် သစ်ပင်အရိပ် အောက်မှ ထွက်၍ ထိုမှဤမှ ချောင်းကြည့်သောအခါ ထိုသတ္တဝါသည် ပေါ်လာပြန်၏ ။ ထို့ကြောင့် သစ်ပင် အရိပ်အောက်တွင် နေခြင်းသည် ထိုသတ္တဝါ၏ ဘေးရန်မှ ကင်းဝေးရာအရပ် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆ ပြီးသော် သစ်ပင်ပေါ် တက်၍ အိပ်၏ ။

ပေါတာ အိပ်ပျော်နေစဉ် ပေါတာ လာခဲ့သော လမ်းခရီးအတိုင်း ခရီးသည် တစ်စုလည်း လာကြ၏ ။ သူတို့သည် လမ်းတွင် ဖြန့်ကြဲနေသော ဝတ်ကောင်းစားလှများကို တွေ့သော အခါ ကောက်ယူလာကြ၏ ။ လမ်းနံဘေးတွင် မြက်စားနေသော မြင်းကို တွေ့သောအခါလည်း ဆွဲယူလာကြ၏ ။ ပေါ်ပလာပင်ကြီးကို တွေ့သောအခါ ခရီးသည်များလည်း အရိပ်အောက်သို့ဝင် ၍ ရခဲ့သောပစ္စည်းများကို ဝေစုခွဲကြသည် ။

ဝေစုခွဲသံကို ကြားသောအခါ သစ်ပင်ပေါ်၌ အိပ်နေသော ပေါတာသည် လန့်နိုးလာ၏ ။အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါလူတစ်စု ဝေစုခွဲနေသည်ကို မြင်သဖြင့် “ ဟေ့ ... ငါလည်း ဝေစု လိုချင်တယ်ကွ ” ဟု အော်ပြော၏ ။

သစ်ပင်အောက်တွင် ဝေစု ခွဲနေကြသော သူတို့သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ အသံကိုကြား သောအခါ ရုက္ခစိုးကြီး ဝေစုတောင်းသည် ထင်မှတ်၍ ပစ္စည်းအားလုံး စွန့်ထားခဲ့ပြီးသော် တင်ပါးနှင့် ခြေနှင့် တစ်သားတည်း သုတ်ကြ၏ ။ ထိုလူများ မရှိတော့မှ ပေါတာသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်း လာပြီးသော် သူ့ အဝတ်အစားများကို ဝတ်၏ ။ မြင်းကို စီး၏ ။ နံနက်လင်းသောအခါ သတို့သမီး အိမ်သို့ ထွက်ခွာသွား၏ ။

သတို့သမီး အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သတို့သမီး၏ မိဘနှစ်ပါးသည် ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆို နှုတ်ဆက်ကြ၏ ။ အဘယ်ကြောင့် နောက်ကျနေကြောင်းလည်း မေး၏ ။ ထို့နောက်မှ မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို ကျင်းပကြသည် ။ အကျွေးအမွေးနှင့် ဧည့်ခံကြသည် ။

အကျွေးအမွေးနှင့် ဧည့်ခံနေစဉ် သတို့သားသည် စားကောင်းသောက်ဖွယ်များကို မြင်တိုင်း သူ့အမေကို သူ အောက်မေ့သည် ။ သူ့အမေကို ကျွေးချင်သည် ။ ထို့ကြောင့် အပေါက်ဝကျဉ်းကျဉ်း ဝမ်းကျယ်ကျယ် ကြွေအိုးတစ်လုံးကို ရှာပြီးလျှင် ပေါင်ကြား ထဲသို့ အမှတ်တမဲ့ သွင်း၍ ဝှက်ထား၏ ။ အရာရာနှင့် အကြောင်းကြောင်းဖြစ်တတ်သော ပေါတာသည် အစာတစ်ခု ကို ကြွေအိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်စဉ် လက်လွန်ပြီးသော် ညာဘက်လက်သည် အိုးထဲ ဝင်သွားသောကြောင့် လက်ကို ပြန်ထုတ်၍ မရတော့ချေ ။ စားချင်ရက်နှင့် မစားရဘဲ ဖြစ်နေ၏ ။ သတို့သမီး၏ မိဘများကလည်း သမက်လောင်း အစာ မစားသည်ကို မြင်သောအခါ နည်းနည်းပါးပါး ထပ်စားရန် တိုက်တွန်းကြ၏ ။ ပေါတာ ကမူ ဝပါပြီဟု အတင်း ငြင်းဆန်နေရ၏ ။

ညနေစောင်းသောအခါ အကျွေးအမွေးလည်း ပြီးဆုံး၏ ။ ဧည့်သည်များလည်း နှုတ်ဆက်၍ ပြန်ကြ၏ ။ သတို့သားနှင့် သတို့သမီး နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည် ။ ထိုအခါ သတို့သမီးက သတို့သားအား နေ့လယ်က ကျွေးမွေးဧည့်ခံ နေစဉ်က ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု မေး၏ ။ ပေါတာလည်း ရှက်ရှက်နှင့် ဘာမျှ မပြောဘဲနေ၏ ။ ပါးနပ်သော သတို့သမီးလည်း ပေါတာ အား လှည့်ပတ် မေးသောအခါ ကြွေအိုးကြီး တန်းလန်းနှင့် ညာဘက်လက်ကို မြင်တော့၏ ။

သတို့သမီးက “ ရှင့်နှယ်တော် ၊ ဒါကလေးများ ဘာအရေးကြီးလို့လဲ ၊ ကျွန်မတို့အိမ် လှေခါးရင်းမှာ ကျောက်ဖြူကြီး တစ်လုံးရှိသား ၊ ညမှောင်တော့ ဆင်းသွား ၊ အိုးကို ကျောက်တုံးနဲ့ ရိုက်ခွဲလိုက် ၊ ရှင့်လက် ကျွတ်ရော့ပေါ့ ” ဟုအကြံပေး၏ ။

ညဉ့်နက်သောအခါ သတို့သားသည် လှေခါးကို စမ်းဆင်း၏ ။ လှေခါးရင်းသို့ ရောက် သောအခါ ကျောက်ဖြူတုံး ဟု ထင်ရသော ဖြူဖြူတစ်ခုကို တွေ့၏ ။ ထိုဖြူဖြူပေါ်သို့ အိုးစွပ်နေသော လက်ကို တအားမြှောက်ကာ ရိုက်ချလိုက်၏ ။ အိုးသည် အစိတ်စိတ်အမြွာမြွာ ကွဲသွား၏ ။ လက်လည်း ကျွတ်ထွက်လာ၏ ။

သို့သော် အမာခံဟု ထင်ရသော ကျောက်ဖြူသည် အမာ မဟုတ်ဘဲ ညည်းသံ တစ်သံ နှင့် လဲကျသွား၏ ။ သတို့သားလည်း သိလိုဇောနှင့် ပျာပျာသလဲ စုံစမ်းကြည့်ရာ သူ ရိုက်သော အရာသည် ကျောက်ဖြူတုံး မဟုတ်ဘဲ ဆံပင် ဖွေးဖွေးဖြူနေသော သူ့ယောက္ခမကြီး၏ ခေါင်းကို ရိုက်မိလျက်သား ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရ၏ ။ သူ့ယောက္ခမကြီးသည် နေ့လယ်က ဧည့်ခံပွဲတွင် အနင့်အဝ စားပြီးလျှင် အဆီယစ် နေသဖြင့် လှေခါးရင်းတွင် မှိန်းနေရာမှ အိပ်မောကျသွားပြီး လျှင် သမက်၏ လက်ချက်ဖြင့် ခေါင်းကို အထုခံရခြင်း ဖြစ်သည် ။

ပေါတာ လည်း သူ့ယောက္ခမကို သူသ,တ်၍ သေပြီ ထင်သောကြောင့် အိမ်ဝင်းတံခါး ကို ဖွင့်ပြီးလျှင် ကြောက်အားလန့်အားနှင့် ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးလေ၏ ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ရောက် သောအခါ ခြံတစ်ခြံကို တွေ့၏ ။ ထိုခြံထောင့် တစ်ထောင့်၌ ပျားလပို့ကြီး တစ်ခုရှိရာ ထိုပျားလပို့ကို မွေ့ရာဟောင်းကြီး တစ်ခု စွန့်ပစ်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်ပြီးလျှင် ပေါတာ သည် တက်အိပ်တော့၏ ။ သူ့ကိုယ်လုံး၏ အလေးကြောင့် ပျားလပို့ကြီးသည် ညှစ်သလို ဖြစ်ပြီးလျှင် တစ်ကိုယ် လုံးပျားရည်ဖြင့် ရွဲနေ၏ ။ ညဉ့်နက်လာ၍ အအေး ဝင်လာသောအခါ ပေါတာသည် ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် ချမ်းသောကြောင့် အနီးရှိ တင်းကုပ် တစ်ခုတွင်းသို့ ဝင်အိပ်ပြန်၏ ။ ထိုတင်းကုပ်သည်လည်း သိုးမွေးများ သိုလှောင်ရာ တင်းကုပ်ဖြစ်ရာ ပျားရည်များဖြင့် လိမ်းကျံနေသော ပေါတာ၏ တစ်ကိုယ်လုံး သည်လည်း သိုးမွေးများဖြင့် ကပ်ကုန်၏ ။

အရုဏ်ကျင်း၍ လင်းလာသောအခါ ပေါတာသည် အိပ်ရာမှ နိုး၏ ။ သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး သိုးမွေးတွေ အလိပ်လိပ်ထနေသည်ကို မြင်၏ ။ “ ငါတော့ ယောက္ခမကို သ,တ်တဲ့ အကုသိုလ်ကြောင့် လူစင်စစ်က သိုးဖြစ်ပြီ ” ဟု ထင်မှတ်၏ ။ ထို့ကြောင့် တင်းကုပ် ထဲမှ လေးဘက်ထောက် တွားထွက်သွားပြီးလျှင် သိုးအုပ်များနှင့် အတူ စားကျက် ရှိရာဆီသို့ လိုက်သွား၏ ။ တစ်နေ့လုံး သိုးများ မြက်စားသကဲ့သို့ သူလည်း စား၏ ။ သိုး အော်သကဲ့သို့ အကျင့် ရအောင် သူလည်း အအော်ကျင့်၏ ။ သိုးတို့၏ အလေ့အကျင့် ၊ ဓလေ့ထုံးစံတို့ကို လိုက်လျော ကျင့်သုံး၏ ။ ညနေစောင်းမှပင် သိုးများနှင့် အတူ သိုးခြံထဲသို့ ဝင်၏ ။ သိုးတောထဲ၌ ရောအိပ်၏ ။

ညသန်းခေါင်ချိန်ကျသောအခါ သိုးသားကို စားချင်သော သိုးခိုးသမား တစ်စုသည်သိုးခြံ တွင်းသို့ ဝင်ရောက်၍ အဝဆုံး သိုးတစ်ကောင်ကို ရှာ၏ ။ ပေါတာကို တွေ့သောအခါ အဝဆုံး အကြီးဆုံး သိုးကြီး ဟု ထင်မှတ်သဖြင့် ကျောပေါ် တင်ခိုးပြီးသော် ထွက်သွားကြ၏ ။ ချောင်းကမ်းပါး တစ်ခု၏ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ သိုးကို မြေပေါ်တွင် ချ၍ လည်လှီးသ,တ်ရန် ပြင်ဆင်ကြ၏ ။ ပေါတာလည်း သေမည့်ဘေးကို အလွန် ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် သိုးဘဝ ရောက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်သော သူ့အထင်ကို မေ့ပျောက်ပြီးလျှင် ...

“ အစ်ကိုကြီးတို့ရေ ၊ ကျွန်တော့်ကို သနားသဖြင့် မသတ်ကြပါနှင့် ” ဟု ကျယ်လောင် စွာ တောင်းပန်၏ ။

လူစကား ပြောသော သိုး၏ အသံကို ကြားသောအခါ သူခိုးတို့လည်း သိုးတွင် မကောင်း ဆိုးဝါးပူး၍ ပြောသည် ထင်မှတ်သဖြင့် ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နှင့် ပြေးမိပြေးရာ ထွက်ပြေးကြ၏ ။ ပေါတာလည်း အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသော အခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏ ။ နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ အတွင်း တွေ့ကြုံခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် အလွန်ပင်ပန်း နွမ်းရိ၏ ။ ထို့ကြောင့် ဖြစ်လိုရာ ဖြစ်စေတော့ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် သတို့သမီး အိမ်သို့ ပြန်လာ၏ ။ ကံအားလျော်စွာပင် သူသေပြီ ထင်ခဲ့သော ယောက္ခကြီးသည် မသေဘဲ ခေါင်းကွဲသော ဝေဒနာ ကိုသာ ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေသည်ကို တွေ့သောအခါ ယောက္ခမကြီးအား မည်သို့မည်ပုံ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ရှင်းပြ၏ ။ ထိုရှင်းပြချက်ကို ယောက္ခမကြီးသည် ကျေနပ်သဖြင့် သမက်အား ကြည်ဖြူစွာ ခွင့်လွှတ်သည် ။

သတို့သမီးနှင့် သတို့သားလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ပေါင်းသင်း နေထိုင်ကြ၏ ။ နှစ်အတန် ငယ်ကြာသောအခါ ပေါတာသည် ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ်ဖြင့် စီးပွားရှာလိုသောကြောင့် ကုန်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ပြီးသော် အိန္ဒိယပြည်သို့ ထွက်ခွာသွား၏ ။ ခရီးလမ်းတွင် တစ်ညနေ၌ အိမ်ကြီးတစ်ဆောင်ကို တွေ့သဖြင့် ဝင် နား၏ ။ အိမ်ရှင်လည်း ဧည့်ဝတ်ကျေစွာပင် ဧည့်ခံသည် ။ လိုလေသေး မရှိအောင်လည်း ပြုစုသည် ။ ညစာ စားသောက်ကြပြီး၍ စကားစမြည် ပြောကြသော အခါ အိမ်ရှင်လည်း မိုးလားကဲလား စကားတို့ကို ပြောတော့၏ ။ ပုံဝတ္ထုအကြောင်းများကို ပြော သောအခါ၌ပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မဖြစ်ကောင်း မဖြစ်ရာများကို ပြောပြ၏ ။ ပေါတာ လည်း တဲ့တိုးပြောတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် “ ခင်ဗျား ပြောတာတွေ မယုံပါဘူးဗျာ ” ဟု ပြောချ၏ ။ ထိုအခါ အိမ်ရှင်က “ ကျုပ် ပြောတာတွေဟာ အမှန်ချည်းပဲ ဆိုတာကို ကျုပ် သက်သေသာဓက ပြ နိုင်ပါတယ် ၊ ကျုပ် ပြောခဲ့တာတွေထက် ပိုပြီး ထူးဆန်းတာတောင် ကျုပ်က ပြနိုင်သေးတယ် ၊ ခင်ဗျား မယုံရင် လောင်းမလား ၊ ဒီကနေ့ ည မိုးချုပ်ရင် အစေခံက အိမ်ထဲကို မီးအိမ် ယူမလာဘဲ ကြောင်တစ်ကောင်က ယူလာလိမ့်မယ် ။ ကဲ ... သတ္တိရှိရင် လောင်းကြေးစားကြေး ပြုဝံ့ရဲလား ” ဟုမေး၏ ။

ပေါတာ လည်း အိမ်ရှင်၏ ကြွားဝါသောစကားကို ကြားလျှင် မခံချင်စိတ် ပေါက်လာ၍ “ ခင်ဗျား ပြောတဲ့အတိုင်း ကြောင်က မီးအိမ်ကို အိမ်ထဲ ယူမလာဘူး ဆိုတာ ကျုပ် လောင်းရဲပါတယ်ဗျာ ” ဟု ဖြေ၏ ။

အိမ်ရှင်ကလည်း “ ဒါဖြင့် ကောင်းပြီ ၊ ကြောင်က မီးအိမ်ကို အိမ်ထဲ ယူမလာရင် ကျုပ် ပိုင်ဆိုင်သမျှ အိမ်ရော ၊ ပစ္စည်းရော အားလုံးကို ခင်ဗျား ပေးမယ် ၊ တကယ်လို့ ကြောင်က မီးအိမ်ကို အိမ်ထဲ ယူလာရင် ခင်ဗျားမှာပါတဲ့ ဝန်စည်စလယ်တွေ ၊ တိရစ္ဆာန်တွေ ၊ ကုန်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကျုပ်ကို ပေးရလိမ့်မယ် ” ဟု လောင်း၏ ။ နှစ်ဦးသားလည်း လောင်းကြေးကို ကျေနပ်ကြ၏ ။ စင်စစ်အားဖြင့် အိမ်ရှင်သည် ကြောင်တစ်ကောင်ကို မီးအိမ်ကိုက်၍ နေဝင်မိုးချုပ် အချိန် အိမ်ထဲ ဝင်လာအောင် သင်ထား ၊ ကျင့်ထားခြင်းဖြစ်၏ ။ ထိုနည်းဖြင့် သူ့အိမ်သို့ ရောက်ရှိ လာသော ကုန်သည်တိုင်းကို မခံချင်အောင် ဆွ၍ ပါသမျှကုန်ပစ္စည်းများကို သူက အနိုင်ယူ၍ သိမ်းယူပေါင်း များလှပေပြီ ။

ပေါတာတို့ လောင်းကြေး ပြုပြီးသော ည၌လည်း နေဝင်၍ မိုးချုပ်သွားသော အခါ၌ ကြောင်ဖြူကြီး တစ်ကောင်သည် မီးအိမ်ကို ပါးစပ်၌ ကိုက်၍ အိမ်ထဲ ဝင်လာ၏ ။ ပေါတာ လည်း ရှုံးသဖြင့် ပါသမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကို အိမ်ရှင်လက်သို့ အပ်လိုက်ရ၏ ။ သူ့တွင် ဘာမျှ မကျန်တော့သဖြင့် ထိုအိမ်၌ပင်အစေခံ လုပ်နေရရှာ၏ ။

တစ်လနှစ်လမျှ ကြာသောအခါ ပေါတာ၏ ဇနီးသည် ပေါတာ အတွက် စိတ်ပူလာ၏ ။ သူ့လင် အကြောင်း သူ သိသဖြင့် တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီဟု သူ ထင်၏ ။ ထို့ကြောင့် ပေါတာ၏ ဇနီးသည် သူ့လင် နောက်သို့ လိုက်ရန် စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်၏ ။သူ့ကိုယ်သူ ယောက်ျားယောင် ဆောင် ပြီးလျှင် သိုးမွေးများကို မြင်းဝန်တင်အနည်းငယ်မျှပေါ်တွင် တင်ပြီးသော် သူ့လင် သွားရာ လမ်းကြောင်း အတိုင်းလိုက်ခဲ့၏ ။

ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီး ထွက်လာပြီးသောအခါ သူ့လင် အစေခံ လုပ်နေသော အိမ်ကြီးသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာ၏ ။ သူ့ လင်ကိုလည်း အိမ်ရှေ့၌ပင် တွေ့၏ ။ သူ့လင် ထံမှ အကျိုးအကြောင်း အလုံးစုံကိုလည်း ကြားရ၏ ။ ထိုအခါ သူ့လင်အား နှုတ်လုံရန် အတန်တန် တောင်းပန်ပြီးသော် ထိုအိမ်တွင်းသို့ ဝင်၏ ။ အိမ်ရှင်အား ထိုအိမ်၌ တစ်ညတည်းခိုရရန် တောင်းပန်ပြောကြား၏ ။

ညစာ စားပြီးသောအခါ အိမ်ရှင်လည်း ခရီးသွား ကုန်သည်များကို ပရိယာယ်ဆင်၍ ပါသမျှ ပစ္စည်းတို့ကို သိမ်းယူနေကျ အတိုင်း ယုံတမ်းစကားတို့ကို စပြော၏ ။ နောက်ဆုံးတွင် ပေါတာကို အနိုင် ယူခဲ့သည့် ကြောင်နှင့် မီးအိမ် အကြောင်းကို ပြောကာ လောင်းကြေးဆွယ်၏ ။ ပေါတာ၏ ဇနီးလည်း အိမ်ရှင်အား “ ခင်ဗျား ပြောတဲ့ အကြောင်းက တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ ၊ ယုံနိုင်စရာတောင် အကြောင်း မရှိဘူး ၊ ဒါပေမယ့် သူဌေးဖြစ် ခွေးဖြစ် လောင်းရမယ့် ကိစ္စဆိုတော့ အချိန်ယူ စဉ်းစားပြီးမှ လောင်းသင့် မလောင်းသင့် ဆုံးဖြတ်ရင် ကောင်းမယ်လို့ ထင်ပါတယ် ၊ ဒီတော့ ဒီတစ်ညလောက် ကျွန်တော့်ကို စဉ်းစားခွင့် ပေးပါ ၊ မနက်ကျရင် စကား ပြန်ပါ့မယ် ” ဟု ပြော၏ ။

နံနက်ကျလေသောအခါ နံနက်စာ စားနေစဉ် ပေါတာ၏ ဇနီးက အိမ်ရှင်အား “ ကျွန်တော် ညက လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ၊ ခင်ဗျား ကြောင်ဟာ မိုးချုပ်ရင် အိမ်ထဲကို မီးအိမ်ချီပြီး ဝင်မလာနိုင်ပါဘူး ဆိုတာ လောင်းရဲပါတယ်ဗျာ ” ဟု အဖြေပေး၏ ။

အိမ်ရှင်လည်း ကျေနပ်စွာပင် လောင်းကြေး သတ်မှတ်၏ ။ လောင်းကြေးမှာ ပေါတာ နှင့်လောင်းခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူ ရှုံးလျှင် အိမ်နှင့် တကွ ရှိသမျှပစ္စည်း ပေးမည် ။ သူ နိုင်လျှင် ခရီးသည် ထံမှ ပါသမျှ ပစ္စည်း အားလုံးကို သိမ်းယူမည် ဖြစ်သည် ။

လောင်းတမ်း ပြုလုပ်ပြီးသောအခါ ပေါတာ၏ ဇနီးသည် ပေါတာကို တိတ်တဆိတ် ခေါ်တွေ့ပြီးလျှင် မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်ကို သွန်သင်၏ ။ သွန်သင်သည့် အတိုင်း ပေါတာ သည် ကြွက်သုံးကောင်ကို ဖမ်း၍ သေတ္တာငယ် တစ်လုံးတွင် ထည့်ပြီးသော် သူ့ အင်္ကျီအိတ်ထောင် တစ်ခု၌ ဝှက်ထား၏ ။

ညချမ်းအချိန် ရောက်သောအခါ အိမ်ရှင် နှင့် ပေါတာ၏ဇနီး တို့သည် ညစာစားရင်း အိမ်ထဲသို့ ကြောင်တစ်ကောင် မီးအိမ်ချီ၍ ဝင်လာမည် ၊ ဝင်မလာမည်ကို စောင့်မျှော်နေကြ၏ ။ ပေါတာမူ အိမ်ရှေ့ ဥပစာ တစ်နေရာ၌ ပုန်းနေလျက် ကြောင်အလာကို စောင့်နေ၏ ။ နေဝင်ရီတရော အချိန်ကျသောအခါ ကြောင်သည် မီးအိမ်ကို ကိုက်ချီ၍ အိမ်တံခါးဝသို့ ရှေးရှုလာ၏ ။ လမ်းခုလတ် ရောက်သောအခါ ပေါတာသည် ဖမ်းထားသော ကြွက်များမှ တစ်ကောင်ကို ကြောင်ရှေ့ သို့ ဖြတ်လွှတ်လိုက်၏ ။ ကြွက်သည် အိမ်ရှေ့ဥပစာတွင် ကြောင်ကို လွတ်အောင် လှစ်ပြေး၏ ။ ကြောင်လည်း ကြွက်ကို စားချင်ခုပ်ချင်၏ ။ သူ့ကို သင်ထားသော ဒဏ်တို့က နာနေသဖြင့် သူ့သခင် သင်ထားသည့်အတိုင်း ကြွက်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အိမ် တံခါးဝသို့သာ ရှေးရှုသွား၏ ။

ကြောင်သည် လေးငါးလှမ်းမျှ ရှေ့သို့ ဆက်သွားသောအခါ ပေါတာသည် ဒုတိယအကြိမ် ကြွက်တစ်ကောင်ကို လွှတ်ပြန်သည် ။ ကြွက်လည်း ကြောင်ရှေ့က ဖြတ်ပြေး၏ ။ ဤ အကြိမ်၌ ကြောင်သည် ကြွက်ကို ဖမ်းရကောင်းမည်လောဟု ခေတ္တမျှ ရပ်၍ စဉ်းစားကြည့်နေ၏ ။ စားရအံ့သော အစာသည် ဒုတိယအကြိမ် လွတ်သွားသည်ကို အလွန် နှမြောနေပုံရ၏ ။ သို့ရာတွင် သူ့သခင် သင်ထားသော ကျင့်သားမှာ အလွန် နာနေသဖြင့် စိတ်ကို လွန်စွာချုပ်တီးပြီးလျှင် ရှေ့သို့ မသွားချင် သွားချင်နှင့် ဆက်သွား၏ ။

အိမ်တံခါးဝ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ပေါတာသည် နောက်ဆုံးဖြစ်သော ကြွက်ကို လွှတ်၏ ။ ကြွက်လည်း ကြောက်အားလန့်အားနှင့် ကြောင်ကို တိုး၍ လွတ်မိလွတ်ရာပြေး၏ ။ ကြောင်ကား သည်းညည်း မခံနိုင်တော့ပြီ ။ သင်ထားကျင့်ထားသမျှတို့လည်း နှစ်ကြိမ် တိုင်တိုင် ပါးစပ်နား တေ့ပြီးမှ လွတ်သွားသော အစာတို့၏ အင်အားကို မပယ်လှန်နိုင်တော့ပြီ ။ ကြောင်သည် မီးအိမ်ကို မြေပေါ်သို့ ပါးစပ်မှ ချပြီးသော် ကြွက်နောက်သို့ ခုန်လွှား လိုက်ဖမ်းတော့၏ ။ ကြွက်တွင်းသို့ ဝင်အံ့ဆဲဆဲ အခါမှ ကြွက်ကို မိသဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် အောင်သေအောင်သား စားနေတော့၏ ။

မိုးစုံးစုံး ချုပ်သော်လည်း အိမ်အတွင်းသို့ ကြောင်လည်း မလာ ၊ မီးအိမ်လည်း ပေါ် မလာတော့ပေ ။

အိမ်ရှင်သည် လောင်းကြေး၌ မမျှော်လင့်ဘဲ ရှုံးရ၏ ။ သူ့အိမ်နှင့်တကွ ခရီးသည် အသီးသီးထံမှ ဉာဏ်ဆင် သိမ်းယူထားသမျှသော ပစ္စည်းအားလုံးကို ပေါတာ၏ ဇနီး လက်ကို အပ်ရရှာတော့၏ ။

ပေါတာတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် ထိုအခါကျမှပင် ပစ္စည်းပေါင်း မြောက်များစွာနှင့် ကိုယ့်အိမ် ကိုယ့်ရွာသို့ ပြန်ပြီးလျှင် အသက်ထက်ဆုံး ပျော်ရွှင်စွာ ပေါင်းသင်းနေထိုင်ကြတော့သည် ။ 

( ဘာသာပြန် )

〇 တက္ကသိုလ်မောင်မောင်ကြီး

📖ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း

     ၁၉၆၈ ၊မေ