ကောက်စား

 

❝ ကောက်စား ❞
( မော်မော့်မောင် )

၁ ။

ဪ ... မောင်ဇော် ပါလား ။ မင်းအဖေ ဘယ်သွားလဲဟ ။ ကိစ္စ အထွေအထူးရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူးကွာ ။ လမ်းလည်း ကြုံ ၊ မရောက်တာလည်း ကြာလို့ ဝင်လာတာပါ ။ ဒါနဲ့ မင်း အိန္ဒိယမှာ အလုပ် သွားလုပ်နေတာဆို ။ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ ။ ကြာတော့ မကြာလောက် သေးဘူး ထင်တာပဲ ။ ပြီးခဲ့တဲ့ လက ငါဒီကို ရောက်သေးတယ် ။ အဲဒီတုန်းက မင်း မရှိပေါင် ။ ခဏ ထိုင်ဦးမယ်ကွာ ။ မင်းလည်း ထိုင်ပါဦး ။ စကားလေး ဘာလေး ပြောရအောင် ။ စပ်စုတယ် လို့တော့ မထင်နဲ့ကွာ ။ အိန္ဒိယမှာ မင်းက ဘာအလုပ် သွားလုပ်တာလဲ ။ အခုလို မေးတာကလည်း တခြားကြောင့် မဟုတ်ဘူးဟေ့ ၊ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလားလို့ပါ ။ ငါ သိသလောက် နိုင်ငံရပ်ခြားကို အလုပ် သွားလုပ်ကြသူ အများစု သွားတတ်တဲ့ နိုင်ငံမဟုတ်လို့ မေးကြည့်တာ ။ ထိုင်း ၊ မလေးရှား ၊ ကိုရီး ယား ၊ စင်ကာပူ ၊ ဂျပန် ဆိုတဲ့ နိုင်ငံတွေကို သွားကြသူတွေပဲ များတာလေ ။ မင်းကျမှ အိန္ဒိယသွားအလုပ် လုပ်ရတယ်လို့ ။ အဲဒီမှာ ဘာအလုပ် လုပ်ရတာလဲကွ ။ ဘာ ... ခေါင်းပုံဖြတ်တဲ့အလုပ် ဟုတ်လား ။ မကြားဖူးပါဘူးကွာ ။ ငါက အဘိုးကြီးစာရင်း ဝင်နေပြီဟ ။ ခေတ်စကားတွေ သိပ်လိုက်မမီချင်တော့ဘူး ။ ဆိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ ငါနားလည်အောင် ပြောစမ်းပါ ။ ခေါင်းပုံဖြတ်တဲ့အလုပ်က ဘာအလုပ်လဲ ဆိုတာ ။ ဪ ... ဆံပင်တွေ ဝယ်တဲ့ အလုပ်ကို ပြောတာကိုး ။

အင်း ... မင်းပြောတာလည်း ဟုတ်တော့ အဟုတ်သားပဲ ။ ခေါင်းပေါ်က ဆံပင်တွေ ဝယ်တဲ့ အလုပ်မို့ ခေါင်းပုံဖြတ်တဲ့ အလုပ်တဲ့ ။ အခေါ် အဝေါ်လေးတော့ သဘောကျသကွာ ။ ဒါနဲ့ နေစမ်းပါဦး ။ အဲဒီက ဆံပင်တွေ ဝယ်ပြီး ဘယ်ကို တစ်ဆင့် ပြန်ရောင်းတာတုံး ။ မြန်မာနိုင်ငံ ဈေးကွက်တော့ ဟုတ်မယ် မထင်ဘူး ။ ငါတို့ဆီမှာ ဆံပင်တွေ သုံးပြီး ပစ္စည်းတစ်ခုခု ထုတ်လုပ်တဲ့ စက်ရုံ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ငန်းမျိုး ရှိမှ မရှိဘဲ ။ ရှိတယ် ဆိုရင်လည်း ကိုယ့်ထက် လူဦးရေ အဆမတန်များတဲ့ နိုင်ငံဆီ ကနေ ကုန်ကြမ်းဝယ်ပြီး လုပ်ရလောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ အလုပ်ရုံမျိုး မရှိတာ သေချာတယ် ။ ဟော ... ပြောပြန်ပြီ ။ ငါ နားမလည်ပါဘူးဆိုတဲ့ စကား ။ ဘာတွေလဲ ။ အင်အားကြီး နိုင်ငံနှစ်ခုကို အမှီပြုပြီး ခေါင်းပုံဖြတ် အမြတ်ကြီးစားမယ် ဆိုတာ အိန္ဒိယက ဆံပင်တွေကို ဝယ်ပြီး တရုတ်နိုင်ငံမှာ ပြန်ရောင်းတာ ဟုတ်လား ။ ဒါဆို ဈေးကွက်က တော်တော်ကြီးမှာပေါ့ ။

တရုတ်နိုင်ငံ ကိုကျ ဘယ်လိုပို့တုံး ။ မြန်မာနိုင်ငံက တစ်ဆင့် ပို့တယ်ဆိုတာက လွဲပြီး ဘယ်လိုပို့တုံး မသိဘူး ဟုတ်လား ။ ကောင်းကွာ ။ ကိုယ် စီးတဲ့မြင်း အထီးမှန်း အမမှန်း သေချာ မသိဘူးရယ်လို့ ။ အေးလေ ... မင်း ပြောတာလည်း မှန်ပါတယ် ။ လုပ်ငန်းခွင်က အကျယ်ကြီး ဆိုတော့ ကိုယ့်အပိုင်းနဲ့ ပတ် သက်တာက လွဲရင် ကျန်တာ တွေကို ဘယ်လိုလုပ် အသေးစိတ် သိနိုင်ပါ့မလဲ ။ မင်းက အလုပ်ရှင်မှ မဟုတ်ဘဲ ။ မင်း ပြောတာ ငါ လက်ခံပါတယ် ။ အိန္ဒိယကနေ မြန်မာနိုင်ငံကိုကျ ဘယ်လို ပို့တုံးဟ ။ အဲဒါကိုတော့ မင်း သိလောက်မယ် ထင်ပါတယ် ။ မင်း ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါရတဲ့ အပိုင်းပဲလေ ။ ဪ ... ရထားနဲ့ တန်ဆာ လုပ်ပြီး ကလေး ၊ တမူးကို ပို့တာပေါ့လေ ။ ဒီရောက်တော့ ရော ဘာတွေ ထပ်လုပ်ရသေးလဲ ။

ငါ သိချင်တာက အိန္ဒိယက ဝယ်ပို့လိုက်တဲ့ အတိုင်းပဲ တရုတ်နိုင်ငံကို လက်လွှဲ ထပ်ပို့တာလား ။ ဒါမှမဟုတ် ကြားထဲမှာ တခြားလုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုခု ရှိ,မရှိ ။ ရှိသေးတယ် ဆိုရင် ဘာလုပ်ရသေးတာလဲ ဆိုတာ ။ ဆံပင်တွေကို ပြန်ရှင်းလင်းသန့်စင်တဲ့ အချောထည်လုပ်ငန်းကျ ဒီမှာလုပ်တာကိုး ။ အလုပ်သမားတွေတော့ အများကြီး လိုမှာပဲနော် ။ လုပ်ငန်းနယ်ပယ်က အကျယ်ကြီး ဆိုတော့လေ ။ တရုတ်တွေကရော ဆံပင်တွေ အဲဒီလောက် အများကြီးကို ဘယ်နေရာမှာ သုံးတာလဲ ။ အဲဒါလည်း မင်း မသိဘူးပေါ့ ။ အင်း ... အင်း ... ထားလိုက်ပါတော့ ။

မင်းက အဲဒီမှာ ဘာလုပ်ရတာတုံး ။ ဒီက ဆံပင် ဝယ်သူတွေလို အရပ်ထဲ လှည့်ပြီး ဆံပင်ကျွတ်တွေ လိုက်ဝယ်ရတာလား ။ ဘယ်လို ... ဒီမှာလို ခြေတိုအောင် လျှောက်ပတ်ပြီး လိုက်ဝယ် နေစရာ မလိုဘူး ။ ဆံပင်ဝယ်တဲ့ ဒိုင်ကြီးတွေက လှမ်းခေါ်ချိန် ကျမှ သူတို့ဆီ ကားနဲ့ သွားပြီး သူတို့ လက်လီ ဝယ်စုထားတာတွေကို ကိုယ်က ဂရိတ်ခွဲ ၊ ဈေးဖြတ်ပြီး ပြန်ဝယ်ရုံပဲ ဟုတ်လား ။ ပစ္စည်းထည့်တာ ၊ ချိန်တာတွယ်တာ ၊ အိတ်ချုပ်တာနဲ့ ဘူတာရုံ ရောက်တဲ့အထိ သူ့အလုပ်သမားနဲ့ သူ ဆိုတော့ ဘာမှ ပင်ပင်ပန်းပန်း မလုပ်ရ ဘူးပေါ့  ။

အဲဒါတွေအတွက် ကီလို ငါးဆယ်ဝင် အိတ်တစ်လုံးကို ရူပီးတစ်ရာ ပေးရတယ် လား ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တန်ပါတယ်ကွာ ။ သူများ နိုင်ငံမှာ သွားလုပ်ရတယ် ဆိုပေမဲ့ အလုပ်သမား သဘောမျိုးမှ မဟုတ်တာ ။ သူတို့ကို ပြန်ခိုင်းရတဲ့ အလုပ်ရှင်ပုံစံဆို တော့ မင်းအလုပ်က အနိပ် သားပဲဟ ။ ဒါနဲ့ နေပါဦး ။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ပြန်လာတာတုံး ။ ဟိုမှာ အဆင်မပြေလို့လား ။ ဪ ... ဗီဇာသက်တမ်း ကုန်သွားလို့ကိုး ။ သက်တမ်း ထပ်တိုးပြီးရင် ပြန်သွားမယ် ဆိုပါတော့ ။ ဟင် ... မသွားတော့ဘူး ၊ ဘာဖြစ်လို့တုံးဟ ။ မင်းပြောတော့ အိပ်ချိန် ၊ စားချိန် မမှန်တာက လွဲရင် လခလည်း ကောင်း ၊ အဆင်လည်း ပြေတယ်ဆို ။ ကိုယ့်မှာ နောက်ဆံတင်းစရာ သားမယားလည်း မရှိတုန်း ထပ်သွားပေါ့ ။ ဒီလို အလုပ်မျိုး ရဖို့ ဆိုတာ လွယ်မှတ်လို့ ။ မင်းနေရာမှာ ငါသာ ဆိုရင် ပြန်သွားမှာပဲ ။ ဟင် ... အဲဒီလိုကိုး ။ အေးလေ ၊ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကြောင့် ဆိုတော့လည်း ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ နော့ ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

ကြည့်စမ်း ၊ အခုမှ သတိထားမိတယ် ။ မင်း လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတာ ဘောလုံးဂျာနယ်ပဲ ။ မင်းလည်း ဘောလုံး ဝါသနာပါ တယ်ပေါ့ ။ မဟုတ်ဘူးကွ ။ မင်း မှားနေပြီ ။ ယောက်ျားလေးတိုင်း ဘောလုံးဝါသနာ မပါကြဘူးရယ် ။ တချို့ဆို ကန်ဖို့ မပြောနဲ့ ကြည့်ဖို့တောင် ဝါသနာ မပါတာ ။ တကယ်ဝါသနာ မပါဘဲ လောင်းလို့ ကြည့်တဲ့ လောင်းကစား ဝါသနာရှင်တွေ ဆိုတာလည်း ဒုနဲ့ဒေး ။ မင်း ကရော လောင်းကစား ဝါသနာရှင်လား ၊ အားကစား ဝါသနာရှင်လား ။ မန်ယူ ၊ လီဗာပူး ၊ ချဲလ်ဆီး ၊ မက်ဒရစ် ၊ ဘာကာ ၊ ဘိုင်ယန် ၊ ဒေါ့မွန် ဘယ်အသင်းကို အားပေးတာလဲ ။ ဘာ ... မင်းမှာ အသင်းစွဲ မရှိဘူး ။ ကောင်းမယ်ထင်တဲ့ ပွဲဆို အသင်းငယ်အချင်းချင်း ကန်လည်း ကြည့်တာပဲ ဟုတ်လား ။ ဒါဆို မင်းက ဘောလုံးပွဲကို ကြည့်ရုံ သက်သက်ပဲ ဝါသနာပါတဲ့ အားကစား ဝါသနာရှင် စစ်စစ်ပါ့ ။ အတော် ပဲ ။ အသင်းစွဲ မရှိတဲ့ မင်းနဲ့ ဘောလုံးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဝေါ ဟာရလေး တစ်ခုအကြောင်း ဆွေးနွေးရဦးမယ် ။ တခြား မဟုတ်ပါဘူးကွာ ။ “ ကောက် စား ” ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်နဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ မင်း အမြင်လေးကို သိချင်တာပါ ။

မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ ။ “ ကောက်စား ” ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရကို ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်မျိုးနဲ့ ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲကြသလဲ ဆိုတာကိုလေ ။ အပေါ်ယံလျှပ်ပြီး ပြောရမယ်ဆိုရင် သူများ ဖန်တီးပေးတဲ့ ဘောလုံးကို အဆင်သင့် စောင့် ဆိုင်းပြီး ဂိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲတတ်သူပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာ အနုတ် လက္ခဏာဆန်တဲ့ သဘောထား အမြင်တွေ ပါနေတယ်ကွ ။ ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်း မရှိဘဲ သူများ ဖန်တီးပေးမှ ဂိုးသွင်းတတ်သူ ၊ အခွင့်အရေးကို ရဖို့ အကွက်ချောင်းနေသူ ... အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်မျိုးတွေ ကပ်ပါနေတာ အသေအချာပဲ ။ အထင်သေးရိပ် မကင်းတဲ့ ချီးကျူးမှုလို ပြောရင်ရမယ် ထင်တယ် ။ ငါ ပြောတာကို မင်း လက်ခံရဲ့လား ။ အေး ... “ ကောက်စား ” ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ မကျေနပ်တာလည်း အဲဒါပဲ ။ တကယ်ဆို “ ကောက်စား ” တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ တော်ရုံ အရည်အချင်းနဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူးကွ ။

ဒီလိုပြောလို့ ငါ့ဆွေမျိုး သားချင်းတွေထဲမှာ ဘောလုံးသမား ရှိတယ်လို့ မထင်နဲ့ဦးနော် ။ တစ်ယောက်တလေမှ မရှိဘူးရယ် ။ “ ကောက်စား ” ကိစ္စကို ပြန်ဆက်ရအောင် ။ ခုနက ပြောခဲ့သလိုပေါ့ကွာ ၊ “ ကောက်စား ” ဆိုတာကို အနုတ်လက္ခဏာ ဆောင်တဲ့ အမြင်မျိုးနဲ့ မြင်တာကို ငါ လက်မခံချင်ဘူး ။ သူများရဲ့ ဖန်တီးပေးပို့မှုနဲ့ မပင်မပန်းဘဲ ဂိုးသွင်းဘုရင်ဆု ရတယ် ဆိုဦးတော့လေ ၊ သူ့မှာ အချောင်သမား ဆိုတာထက် ပိုတဲ့ အရည်အချင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ် ။ အဲဒါကို ငါ့ ကိုယ်တွေ့ အဖြစ်အပျက် တစ်ခုနဲ့ ယှဉ်ပြီး ပြောပြမယ် ။

ငါ့ ကိုယ်တွေ့က ဘောလုံးလောက အတွေ့အကြုံတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့ကွာ ။ ကျောက်ပွဲစား လုပ်တုန်းက ငါကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားခဲ့တဲ့ ခွင်တစ်ခွင်အကြောင်းပါ ။ နယ်ပယ်ချင်း မတူပေမဲ့ အခြေခံ သဘောတရားချင်း ကတော့ တူနေတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်လေ ။

အဲဒီနေ့က ကျောက်ဝိုင်းကို ထွက်လာတော့ ငါ့လက်ထဲမှာ အပွင့်ငါးပွင့် ပါလာတယ် ။ ကိုထွန်းမြင့် က အိမ်ကို လာပေးသွားပြီး ပွဲတိုက်ခိုင်းထားတဲ့ အပွင့်တွေ ။ သူ့ပစ္စည်းတွေက အရည်ကောင်း အရွယ်ညီတွေချည်းပဲ ။ သူ လိုချင်တဲ့ ဈေးနဲ့ဆို နေ့မကူးဘဲ အရောင်းအဝယ် ဖြစ်မယ့်ပစ္စည်းမျိုး ။ ပစ္စည်းကောင်း ကိုင်ပြီး ပွဲတိုက် ရတာမို့ ငါလည်း အားရှိတာပေါ့ကွာ ။ ဝိုင်းထဲကိုရောက်တော့ ငါ အရင်ဆုံးသွားတဲ့ နေရာက “ စိန်ဝင်းဝင်း ” လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပဲ ။

လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ သက်သက် သွားတာ မဟုတ်ဘူး ၊ ကိုကျော်နိုင့် ကို ရှာဖို့သွားတာ ။ သူ့ကို ပစ္စည်းတွေပြဖို့ စိတ်ကူးထားတာမို့ သူ ထိုင်တတ်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ သွားရှာတာလေ ။ ကံကောင်းချင်တော့ သူနဲ့ တန်းတိုးပါလေရော ။ ငါက သူ့ကို ပစ္စည်းထုတ်ပြလိုက်တော့ သူက ကြိုက်တယ်တဲ့ ။ မကြိုက်ဘဲ နေမလားကွာ ။ ကိုကျော်နိုင် မှ မဟုတ်ဘူး ၊ ဘယ်ဝယ်လက်ကို သွားပြပြ ကြိုက်မယ့် ပစ္စည်းမျိုးဥစ္စာ ။ ဒါနဲ့ ဈေးစကား ပြောကြရော ဆိုပါတော့ ။

ငါက ကိုထွန်းမြင့် ရောင်းခိုင်းတဲ့ ဈေးထက် ရှစ်ထောင် ပိုပြောလိုက်တယ် ။ အောင်မာ ... ရှစ်ထောင် ဆိုလို့ မင်းက ရယ်တယ်ပေါ့ ။ မရယ်နဲ့ကွ ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ရှစ်ထောင် ဆိုတာ အခု ခေတ် သိန်းဂဏန်းနဲ့ တန်ဖိုးချင်း ညီမျှတယ် ။ ဈေးပို ပြောလိုက်တဲ့ အကြောင်းလား ။ ရှင်းရှင်းလေးပါကွာ ။ ပွဲခ အပြင် ပွဲညွန့်ပါ လိုချင်လို့ပေါ့ ။ အဲဒါမျိုးက ငါ တစ်ယောက်တည်းမှ လုပ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး ။ ကိုယ့်ကို ဝကွက် အပ်ထားရင် ပွဲစားတိုင်းနီးပါး လုပ်တတ်ကြတာချည်းပဲ ။ ဒါက လိမ်တာ မဟုတ်ဘူးနော် ။ ကိုယ့် ရပိုင်ခွင့်ကို ကိုယ် လုပ်ယူတာလို့ ပြောမှ မှန်မယ် ။ ပွဲညွန့် ဆိုတာလည်း အမြဲတမ်း မရပါဘူး ။ ကိုယ် ကိုင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းက ညံ့နေရင် လိုချင်တဲ့ ဈေးရအောင် အာပေါက် မတတ်ပြောပြီး ထုတ်ရတာကလား ။ ထားပါ ။ ခုနက စကားကိုပဲ ဆက်ပြောမယ် ။

ကိုကျော်နိုင် က ပစ္စည်းကို ကြိုက်ပေမဲ့ ဈေးကို ကျတော့ မကြိုက်ဘူးတဲ့ ။ ကိုထွန်းမြင့် ရောင်းခိုင်းတဲ့ ဈေးအထိ ကွက်တိ ဆင်းခိုင်းတယ် ။ သူ ဈေးဆစ်ပုံက ကိုထွန်းမြင့် ရောင်းခိုင်းတဲ့ ဈေးတန်းကို ကြိုသိထားတဲ့ ပုံစံမျိုး ။ အမှန်က အဲသလို မဟုတ်ဘူးရယ် ။ ကျောက်လုပ်စားလာတာ ဝါရင့်နေပြီမို့ သူ့အတွက် အမြတ်များများ ကျန်နိုင်မယ့် ဈေးတန်းကို အောက်ဆုံးထိ နှိုက်လိုက်တာ ။ ဒါပေမဲ့ ငါက သူ ဆွဲချသလောက် မဆင်း ပေးဘဲ သုံးထောင်ပဲ လျှော့ ပေးနိုင်မယ်လို့ ပြောလိုက် တယ် ။ သူ တအား ကြိုက်နေမှန်း ရိပ်မိနေတာကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့ကွာ ။

ကိုကျော်နိုင်က ငါ ဆင်းပေးတာကို ချက်ချင်း လိုက်မတက်ဘူး ။ ငါ့ကိုပဲ ထပ်ဆင်းပေးဖို့ ဇွတ်ဖိအား ပေးနေလို့ နှစ်ဖက်အပြိုင် လွန်ဆွဲရင်း တင်းခံ နေကြတယ် ပြောပါတော့ ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုထွန်းမြင့် ကို ငါ လှမ်းမြင်လိုက်တာပဲ ။ ငါတို့ဆီ လာနေတာ မဟုတ်ဘူး ။ သူ့ရဲ့ တခြား မိတ်ဆွေတွေနဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အပြင်ဘက်မှာ ရပ်ပြီး စကားပြောနေကြတာ ။ အဲဒါနဲ့ ငါက ကိုကျော်နိုင့် ကို “ ခင်ဗျား ပြောတဲ့ ဈေးနဲ့ ရချင် ရင်တော့ ပိုင်ရှင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ပြီး ကိုယ်တိုင် ဆစ်မှ ဖြစ်မယ် ။ သူနဲ့ တွေ့မလား ၊ ကျွန်တော် လှမ်းခေါ် လိုက်မယ်လေ ” လို့ ပြောလိုက်တယ် ။ သူ လိုချင်တဲ့ အောက် ဈေးနဲ့ ရမယ်ဆိုတော့ ကိုကျော်နိုင် က မဆိုင်းမတွဘဲ “ ဟုတ်လား ၊ အခု သူက ဘယ်မှာလဲ ။ ခေါ်ဖို့ လွယ်ရင် လှမ်းခေါ်လိုက်ဗျာ ” တဲ့ ။

ငါကလည်း “ ဟောဟိုမှာ ... ဆိုင်ရှေ့ ရပ်ပြီး စကားပြောနေတဲ့ သူပဲ ” လို့ ပြောလည်း ပြော လက်ညှိုးလည်း ထိုးပြလိုက်တယ် ။ ကိုထွန်းမြင့် ကိုလည်း မြင်ရော ကိုကျော်နိုင် မျက်မှောင်ကြုတ် သွားတော့ တာပဲ ။ ပြီးတော့ “ ခင်ဗျား ပြောတဲ့ ဈေးနဲ့ပဲ ယူလိုက်မယ်ဗျာ ။ အဲဒီလူနဲ့ တွေ့ပြီး ဈေးဆစ် မနေချင်တော့ဘူး ” တဲ့ ။ ပွဲက အဲဒီမှာ ပြတ်သွားတာပဲ ။ ကိုကျော်နိုင် က ငါနဲ့ လက်ဝါးချင်း ရိုက်ပြီး ထ,ထွက်သွားပါလေရော ။ ကျောက်လောကမှာ ဝယ်သူ ရောင်းသူ လက်ဝါးချင်း ရိုက်တယ် ၊ ဒါမှမဟုတ် လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်တယ် ဆိုတာ ပွဲတည့်သွားပြီ ဆိုတဲ့ သဘော သက်ရောက်တယ် ။ ငွေအကျေ မချေဘဲ ပစ္စည်း လိုချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ယူသွားလို့ ရပြီ ။ ကိုယ့်အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိအောင် တည်ဆောက်ထားနိုင်ရင် လုပ်စားလို့ ရတဲ့ အလုပ် အမျိုးအစားထဲမှာ ပါတယ် ဆိုပါတော့ ။

မင်း ဒီမေးခွန်းမျိုး မေးလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ ။ ဟင့်အင်း ၊ သူတို့ နှစ်ယောက် ဆုံမိလို့ ငါ ပွဲညွန့်တင်ထားတာ ပေါ်သွားပြီး ချောက်ကျမှာကို လုံးဝ တွေးမပူပေါင်ကွာ ။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရရင် ကိုကျော်နိုင့် ကို ကိုထွန်းမြင့် နဲ့ တွေ့မလားလို့ တမင် မေးလိုက်တာပဲဟေ့ ။ ဘယ်အကွက်ကို ရွှေ့လိုက်ရင် ဘယ်လို ဖြစ်လာမယ် ဆိုတာ ငါ သိထားပြီးသားမို့လည်း အဲဒီလို လုပ်ရဲတာလို့ ပြောရလိမ့်မယ် ။

ဒီလိုကွ ။ ကိုကျော်နိုင် နဲ့ ကိုထွန်းမြင့် က သိပ်အစေး မကပ်ကြဘူး ။ သူတို့ ကြားမှာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်လို့ မရတဲ့ အကျိတ်အခဲလေးတွေ ရှိထားတယ် ။ လူတိုင်း မသိတဲ့ အဲဒီ အကြောင်းကို ငါက သိထား လို့ ပျော့ကွက်ကို အပိုင်ချနင်း ပြီး ခွင်ဖန်လိုက်တာဆိုပါ တော့ ။ ဘယ်လိုလဲ ၊ ဘောလုံးစကားနဲ့ ပြောရင် “ ကောက်စား ” လုပ်တဲ့ သဘောမျိုး သက်ရောက် မနေဘူးလား ။ အဲဒါကြောင့် ပြောတာပေါ့ ။ “ ကောက်စား ” လုပ်တယ် ဆိုတာ တကယ်တော့ ပြောသလောက် မလွယ်ဘူးလို့ ။

ပထမဆုံး လိုအပ်ချက်က “ ကောက်စား ” လုပ်လို့ရမယ့် နေရာမှာ ကိုယ်က အသင့် ရှိနေရမယ် ။ အဲဒီလို ရှိနေဖို့ ဘောလုံးလမ်းကြောင်းကို ခန့်မှန်းတတ်ဖို့ လိုတယ် ။ ချိန်သားကိုက် လှုပ်ရှားတတ် ဖို့နဲ့ ရလာတဲ့ အခွင့်အရေးကိုမိမိရရ အသုံးချနိုင်စွမ်းလည်း ရှိထားဦးမှရယ် ။ ကွင်းထဲမှာ လျှောက်ပတ် ပြေးနေရုံနဲ့တော့ မောတာပဲ အဖတ်တင်မယ် ။ “ ကောက်စား ” ကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး ။ အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ၊ မှန်မှန်ကန်ကန် ဝေဖန်ပိုင်းခြား သုံးသပ်နိုင်တဲ့ ဉာဏစွမ်းရည် ဒါမှမဟုတ် ဘောလုံးဦးနှောက်ပေါ့ သွက်လက်ဖျတ်လတ်စွာ ရွေ့လျားပြီး တိတိကျကျ ၊ သေသေသပ်သပ် အဆုံးသတ်နိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာမှု ။ လိုအပ်ချိန်မှာ လိုအပ်သလို ထုတ်ယူလို့ ရမယ့် ကာယခွန်အား ။ အဲဒါ “ ကောက်စား ” တိုင်းမှာ ရှိကို ရှိထားရမယ့် အရည်အချင်းတွေပဲလို့ ငါတော့ မြင်တယ် ။ ဆိုတော့ ။ “ ကောက်စား ” ကို အနုတ်လက္ခဏာ ဆန်တဲ့ အနက် အဓိပ္ပာယ်မျိုးနဲ့ ပြော , ပြောနေကြတာကို ငါ လက်မခံချင်ဘူးကွာ ။

မင်းရော ဘယ်လိုမြင်လဲ ။ မင်း အမြင်လေးကိုလည်း လုပ်စမ်းပါဦး ။ ငါနဲ့ အမြင် ချင်း ထပ်တူကျတယ် ဟုတ် လား ။ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့လေ ။ ငါ ပြောတာတွေက နည်းလမ်း ကျနေတာပဲဥစ္စာ ။ ကဲ ... တခြား မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ဆီ သွားလိုက်ဦးမယ် ။ မစောင့်တော့ပါဘူးကွာ ။ မင်းအဖေ ပြန်ရောက်လာရင်သာ ငါ လာသွားတယ်လို့ ပြောလိုက် ။ ပြီးတော့ အားရင် အိမ်ဘက် လှည့်ခဲ့ဖို့ ငါက မှာသွားတယ်လို့လည်း ပြောပေးပါဦး ။

⎕ မော်မော့်မောင်
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ဇွန် ၂၀၁၈