❝ ရေခဲနှင်းဆီ ❞
▢ ပြေ ( ဆေး - ၂ )
၁ ။
နောက်ဆုံး ခြေတစ်လှမ်းစာဟု အမှတ်ပြု၍ အပေါ်ဆုံး အထစ်ကို တက်သည် ။ ခြေကုန်လက်ပန်းကျ၍ နွမ်းနယ်နေ၏ ။ ကျောင်းပရိဝုဏ် မြေသားပေါ် ခြေဖဝါး ထိသည် ။ ကျောက်စရစ်ခဲကလေးများ ဟိုတစ်စ သည်တစ်စ ပြန့်ကျဲနေသည် ။ ခြေဖော့နင်းသည် ။ ကျောင်းအဝင် လှေကားထိပ်တွင် ကိုစိုး ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏ ။ မို့အစ်သော မျက်ခွံဖြင့် ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လေသည် ။ ညက အိပ်ရေး အတော် ဝထားပုံရသည် ။
မောသလား ကိုအောင် ဟု သူ ပြောသည် ။ ပခုံးထက်မှ မီးသွယ် ဝိုင်ယာကြိုးခွေ တောင်းကို ကိုဇော် လှမ်းယူသည် ။ နဖူးပြင်တွင် စို့နေသော ချွေးစများကို လက်ဝါးဖြင့် သပ်ချသည် ။ သူ့အကြည့်က အုတ်ခုံလှေကားအတိုင်း တောင်ခြေဆီသို့ ရောက်သည် ကို မြင်၏ ။
“ ဟော ဦးအေးမောင်တို့ လာကြပြီ ” ဟု ပြောသည် ။ ခြေလှမ်းတို့ တုံ့သည် ။ လှေကားအတိုင်း တဖြည်းဖြည်း တက်လာသော လူများကို ကြည့်ဖြစ်သည် ။ ပြုံးပြုံး ရွှင်ရွှင်ဖြင့် ရှေ့ဆုံးကလူ နှုတ်ဆက်သည် ။ ရောက်နေတာ ကြာပြီလားဟု မေးသည် ။ ညကတည်းကဗျာ ဟု ကိုစိုး ဖြေသည် ။ ဦးအေးမောင် ဟု နားလည်လိုက်သည် ။ သူ့နောက်က ဝဝအိအိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး တစ်လှမ်းချင်း တက်လာသည် ။ နုငယ် လန်းဆတ်သော ကောင်မလေး တစ်ယောက် ၊ ပြီးလျှင် နောက်ဆုံးမှ လိုက်၍ တက်လာသောသူကို ဦးဆုံး မြင်ဖူးရလေသည် ။
မောကျနေသော နှလုံးအိမ်သည် တုန်ခါမှု စတင်လိုက်သည်ကို သိလိုက်၏ ။
••••• ••••• •••••
၂ ။
“ ပန်းဟေမာတဲ့ ” ဟု ကိုဇော် ပြောသည် ။
နေ့လယ် ထမင်းစားသောက် အပြီး မန်ကျည်းပင်ရိပ်တွင် ဖျာခင်း၍ ထမင်းလုံး စီ ကြသည် ။ ကိုစိုးတို့ ခင်းသော ကထိန်မို့ လာဖြစ်ကြရသည် ။ စစ်ကိုင်းတောင်ရိုး တောလျှို တောင်ကြား ရိပ်ကြီးမြိုင်ကြီး အတိပြီးသော ဆရာတော် ရွှေကိုင်းသား၏ အနုရုဒ္ဓါချောင် တွင် ခင်းလေသည် ။
ကျောင်းပေါ်မှ သူ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းလာသည် ။ လှေကားခြေရင်း အုတ်ခုံတွင် ထဘီကို ဖြန့်ခါ၍ ကျစ်ကျစ်လျစ်လျစ် ပြင်ဝတ်သည် ။ မြင့်တက်နေသောအခါ အင်္ကျီစကို တစ်ချက် ဆွဲချသည် ။ မြေသားပေါ် ခြေချလေသည် ။ ကျောင်းဝင်းထဲတွင် လင်းလင်းတို့ မောင်နှမတစ်တွေ စိန်ပြေးတမ်း ကစားနေကြသည် ။ ဆိတ်ဖလူးနံ့များ လေတွင် ရောပျံ့နေသည် ။ ကလေးများ ကြားတွင် သူ ရပ်နေ၏ ။ ဝင်းဆွတ်သော နို့နှစ်ရောင် အသားအရေရှိသည် ။ ပြေစင်းသော နှာတံ ၊ မို့မို့ရဲနေသော နှုတ်ခမ်း ၊ သနပ်ခါးပြယ်စ ပါးပြင်နု ရဲရဲကို အဝေးကပင် မြင်သည် ။
စကားဝိုင်းတွင် စိတ်မရှိ ။ လှည့်လည်သွားနေသော သူ့နောက်မှ တကောက်ကောက် ပါအောင် စိတ် လိုက်လေသည် ။ ကိုဇော် ၊ ကိုစိုး ၊ ကိုအောင်ကျော်တိုး ၊ နုနုရည် တို့ ဝိုင်းဖွဲ့ စကားဆိုသည် ။ စာသမားဝိုင်းမို့ စည်သည် ။ စကားဝိုင်းတွင် တစ်လုံးတလေမျှ ဖွင့်ဟ မပြောဖြစ်ခဲ့ ။
ထိုင်နေသော ဖျာနှင့် ဆယ်လှမ်းခန့် အကွာတွင် သူ ရပ်သည် ။ ဝဲပျံကျနေသော ခရေပွင့်လေးများကို တစ်ပွင့်ချင်း လိုက်ကောက်သည် ။ ခြေစုံစု၍ ကျုံ့ကျုံ့ထိုင်သည် ။ ကျွန်တော်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် နေရာတွင် ခရေတစ်ပွင့် သူ မြင်ပုံရသည် ။ ကိုယ်ကို ယို့၍ ရှေ့ကုန်းကောက်သည် ။ မျက်လွှာ ပင့် အကြည့် ကျွန်တော့်ကို သူ မြင်သည် ။ မျက်လွှာချ၍ ခရေပွင့် ကို လက်ဝါးတွင် ထည့်၏ ။ ပီပီပြင်ပြင် မြင်ရသည် ။ သူ ပိုလှလေသည် ။
သူ့အကြည့်က ကလေးတွေဆီ ရောက်သွား ပြန်သည် ။ ကျောင်းဘက်ဆီသို့ လှည့်ထသွားသည် ။ ကျောင်းဆောင်တော်ဆီ မရောက်မီ တစ်ခါ လှည့်ကြည့်မလားဟု ထင်၏ ။ သူ မကြည့် ။
••••• ••••• •••••
၃ ။
သူနှင့် ပတ်သက်သော အရာရာတိုင်းကို သိချင်နေသည် ။ မည်သူ့ကို စမေးရမှန်း မသိ ။ ကိုစိုး နှင့်က အမျိုး တော်စပ်နေသလိုလို စိတ်က ထင်၏ ။ အားလုံးက ပန်းချီဆွဲသူ ၊ ကဗျာရေးသူ ၊ ဝတ္ထုရေးသူများ ။ စာပေအသိုင်းအဝိုင်း ။ မောင်နှမတွေလို နေသည် ။ ဝံ့ဝံ့ရဲရဲ မေးမြန်းပြောဆိုရန် မသင့်သော အခြေအနေတွင် ရှိလေသည် ။
ကိုစိုး က သာမန်ထက် ပိုမိုသော ပြောဆိုဆက်ဆံမှု အနေအထားတွင် ရှိ၏ ။ မမေးဝံ့ ။ ကိုစိုး ပင်ကိုစရိုက်ကိုက အေးအေးစက်စက် ၊ ထုံတိတိ မပွင့်တပွင့် ။ ဝမ်းသာဝမ်းနည်းသော စိတ် အာရုံခံစားမှု အပြောင်းအလဲကို မျက်နှာပြင်တွင် တွေ့ရခဲသည် ။ အကဲခတ်ရ ခက်၏ ။ မိန်းကလေး ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လျှင် စက်ဆုပ်ဟန် ၊ စိတ်လက် ကင်းရှင်းဟန်နေသည် ။ ပန်းချီဆွဲသော ကိုစိုး၏ စရိုက်သည် သူ ဆွဲသော ပန်းချီကားများ ကဲ့သို့ နားလည်ရ ခက်လှလေသည် ။ ခင်မင်ရင်းနှီးမှု အလုံးအထည်ကို အိတ်သွန်ဖာမှောက် ဖွင့်ဟ တိုင်ပင်၍ ရသော စိတ်နေရှိဟန် မတူပေ ။
ခုတင်ပေါ်တွင် ပျံ့လွင့်သောအာရုံသည် သူ့ ထံသို့ ပြေးသွားနေလေသည် ။ အိပ်မပျော်ဖြစ်သော ညများကို သူသိ စေချင်မိသည် ။ သူ့ပုံရိပ်သည် ကျွန်တော့် အိပ်ခန်းလေးထဲတွင် နေရာအနှံ့ ရှိနေသည် ။ စာအုပ်ပုံကြားတွင် သူ ရှိသည် ။ စားပွဲပေါ်မှာ သူ ရှိသည် ။ တစ်ကြိမ် မြင်ရရုံနှင့် ကျွန်တော့် သွေးသားနှလုံးကို သူ လှုပ်ကိုင် စိုးမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည် ။
နံရံတွင် ကပ်နေသော အိမ်မြှောင်လေးနှင့် အတူ ကျွန်တော်လည်း အိပ်ခြင်း ကင်းမဲ့သော ညများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည် ။
••••• ••••• •••••
၄ ။
ဆရာတော်ကိုပညာ ( အမရပူရ ) ၏ တောင်လေးလုံး ကျောင်းတိုက်တွင် ကျင်းပသော ပွဲတိုင်း သူ့ကို မြင်ရသည် ။ ကြည်နူး နွေးထွေးသော ခံစားမှုများ ရသည် ။
လူထုဒေါ်အမာ အသက် ၇ဝ ပြည့် မွေးနေ့တွင် ကဗျာ ရွတ်ဆိုပွဲ ပြီးသောအခါ မိတ်ဆုံ ထမင်းစားကြသည် ။ ငှက်ပျောဖက်ပေါ် ခင်းစားရသော ဝက်သားဟင်းလေး ချက်ပေါ်တွင် စိတ်မရောက် ။ သူ နှင့် လူဆယ်ယောက်ကျော် ခြား၍ စားနေရသော်လည်း နံဘေးတွင် သူ ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်၏ ။ ဘေးတိုက် သူ့ သွင်ပြင်ကို မျက်စိအကြည့် ထပ်တလဲလဲ ကျရောက်ရသည် ။ သူကတော့ ကျွန်တော် ရှိနေသည်ကို သတိပြုဟန် မတွေ့ရပေ ။
“ ကိုအောင် နည်းလှချည်လား ၊ စားမကောင်း ဘူးလား ” ဟု ပြောသော လေးလေးဦးထွန်းဝေ အသံကြားမှ ထမင်းလုတ် ဆက်ရန် သတိရသည် ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မလုံ ဖြစ်ရ၏ ။
“ လုပ်ပါ ထည့်ပါဦး ”
ဟု ကိုငြိမ်းချမ်းမိန်းမ တင်တင်မာ ပြောရင်း ထမင်းချိုင့် ကိုင်လျက် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်သည် ။ ကြည်နူးမှုများဖြင့် ပြည့်တင်းနေပြီ ထင်သည် ။ ထမင်း မလိုတော့ သည်ကို တင်တင်မာ သိမည် မထင် ။ မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရိပ်မိပုံလည်း မပေါ်ဟု ထင်၏ ။ သူ ထမင်းဝိုင်းမှ ထ၍ ညောင်ပင်ရင်းအုတ်ခုံပေါ်တွင် လက်ဆေးသည် ။ အမြန်ထ၍ ရေလောင်းပေးဖို့ ကြံ၏ ။ အကြံအစည် မအောင်မြင် ၊ သူ ကိုယ်တိုင် ခပ်၍ လက်ဆေးသည် ။
ထမင်းစား ပြီးကြသောအခါ အချိုပွဲများကို သူ စီမံလေသည် ။ ကိတ်မုန့် လှီးသည် ။ ပန်းကန်ထဲ အစီအရီ ထည့်၍ ပေးသည် ။ သူ စိတ်ရှည်လက်ရှည် လှီးဖြတ်ပေးနေပုံကို ကျွန်တော် အဝေးက ငေးကြည့်သည် ။ ကိတ်မုန့် အချိုပွဲများကို အမေမာ ၊ ဦးစောလွင် ၊ ဆရာမောင်သာနိုး ၊ တော်ဘုရားလေးတို့ ဝိုင်း ။ ဒေါ်ခင်ဝင်းနွယ် ၊ မငြိမ်းငြိမ်း ၊ စောရီ ဦးတို့ ဝိုင်းတွင် သူ လိုက်ချသည် ။
မုန့်ပွဲ ချပေးအပြီး မျက်လုံးချင်း ဆုံမိကြသော အခါတွင်မူ ကျွန်တော် ဦးအောင် ပြုံးပြ မိသည် ထင်၏ ။ သူ့ ထံမှ ဝမ်းမြောက်ဖွယ် တုံ့ပြန် ပြုံးလှလှ တစ်ခု ကျွန်တော် ရလေသည် ။ ကျွန်တော် ရင်တွေ တဖျပ်ဖျပ် ခုန်၏ ။ ကျောင်းဝင်း အတွင်း ဖြတ်တိုက်သွားသော လေသည် မွှေးထုံရစ်ထနေသည်ဟု ထင်၏ ။ မင်္ဂလာနေ့ဟု စိတ်တွင် တေးမှတ်ထားလိုက်သည် ။
အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံ ရိုက်ကြသောအခါ တန်းစီ အုပ်စုထဲတွင် ကျွန်တော် ဝင်ရပ်သည် ။ ဇရပ် ဘေးတွင် သူ ရပ်၍ ကြည့်နေသည် ။ ကျွန်တော့် အကြည့်ကို သူ မြင်သောအခါတွင် အပြုံး တစ်ခု ရပြန်လေသည် ။ ကင်မရာဆရာ ကိုစိုး ကို လက်ကာပြလျက် ကျွန်တော် တားသည် ။ သူ့ကို လာလာဟု ခေါ်မိသည် ။ တွန့်ဆုတ် ရှက် ရွှံ့ဟန်ပြ၍ သူ ရပ်မြဲ နေသည် ။ ဒုတိယအကြိမ် ခေါ်မှ သူ လျှောက်လာသည် ။ စုထား ဘေးတွင် ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် သူ ဝင်ရပ်သည် ။ သည် ဓာတ်ပုံတော့ ရွေးရဦးမည်ဟု တွေးမှတ်ထားမိသည် ။
တောင်လေးလုံး မှ ပြန်သောအခါ ခပ်သိမ်းသည် ကျက်သရေ ခညောင်းနေသည် ။ မယ်ဇယ်ပင်တန်းသည် လှ၏ ။ ဦးပိန်တံတားပေါ်တွင် ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်လာ သောအခါ ကြမ်းခင်းပြင်နှင့် ခြေဖဝါး မထိဟု ထင်၏ ။
“ ဒီပုံ ကျွန်တော် ယူမယ်နော် ” ဟု ကိုစိုး ကို ပြောသည် ။ အင်းအဲ မပြော ။ “ ခုမယူနဲ့ ဦး ၊ ကျွန်တော် ကူးခိုင်းပေးမယ် ” ဟု ကိုစိုး ဖြေသည် ။ မျက်နှာပြင် ပြောင်းလဲမှု မရှိ ။ မျက်နှာ သေသည် ။ သူ့ပုံ ပါသော အုပ်စုဓာတ်ပုံကို ကျွန်တော် ကြည့်သည် ။ သူ တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ထပ် တလဲလဲ ကြည့်မိသည် ။ ကိုစိုး ရိပ်မိပုံ မရဟု ကျွန်တော် ထင်သော်လည်း ထိုပုံကို ကျွန်တော် မရခဲ့ချေ ။ မည်သို့သော အကြောင်း ပြချက်ကိုမျှ ကိုစိုး ထံမှ မသိရ ။ ကျွန်တော်လည်း မမေးမိ ၊ မမေးချင် ။ သူ ရိပ်မိမည်ကို စိုးထိတ်သည် ။ အသာ တိတ်တိတ်နေရ၏ ။
••••• ••••• •••••
၅ ။
သူ့ အိမ်ရှေ့လမ်းကို ကျွန်တော် မကြာမကြာ ဖြတ်သည် ။ ခြံကျယ်ကြီးထဲတွင် သူ့ကို တွေ့နိုးနိုးဖြင့် မျှော်ကြည့်သည် ။ စိမ်းစိုစို အုန်းရွက်ဖားဖား ကြားတွင် တစ်ထပ်တိုက် ပုပုလေးကိုသာ မြင်ရသည် ။ တစ်ခါတလေများ ဆုံလေမလား ဟု ထင် တွေးလုံးဖြင့် ဖြတ်မြဲ လျှောက်မြဲနေသည် ။ ခြံထဲတွင် လူရိပ်ခြည် ကင်းသည်သာ များသည် ။ သူ့ကို မြင်ရခဲ၏ ။ အိမ်ပေါ်မှ သူ ဆင်း၍ ခြံတွင်း ပုံနှိပ်စက်ဘက် လျှောက်လာသည်ကို တစ်ခါသာ ကျွန်တော် တွေ့ဖူးသည် ။ သူ သိပုံလည်း မရ ။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း မကြ ည့် ။
••••• ••••• •••••
၆ ။
ရင်းနှီးမှု တစ်စုံတစ်ရာရရန် နည်းလမ်းကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း တွေးသည် ။ လမ်းမမြင် ။ ကိုပြေ့ ကောင်းမှုကြောင့် သူ့ဆီ ရောက်ဖို့ အခွင့်သာလေ၏ ။ ကိုပြေတို့ ဇနီးမောင်နှံ ငွေရတု အထိမ်းအမှတ် မင်္ဂလာ ဧည့်ခံပွဲ အတွက် ဖိတ်စာရိုက်ရန် သူ့ ပုံနှိပ်တိုက်သို့ ရောက်ကြသည် ။ ကိုပြေ ၊ ကိုသိုက်ထွန်းသက် ၊ ကိုရွှေမိုး တို့နှင့် ကျွန်တော် လိုက်သွားသည် ။
သူက ရဲရဲတောက် အော့ဖ်ဆက် ကို ဦးစီး၍ နေသည် ။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်သွား သောအခါတွင် နမူနာ ဖိတ်စာပေါင်းစုံကို ထုတ်ယူ ပြသလေ၏ ။ ကျွန်တော်က သူ ပြလာသော ဖိတ်စာများ ပေါ်တွင် စိတ်မရှိ ။ သူ့ကိုသာ မသိမသာ ငေးကြည့် ခိုးကြည့်သည် ။ သူ နဂိုနေလေးကိုက လှပနေသည် ကျွန်တော်တို့ကို သူက နိုင်ငံခြားပို့ ဒူးယား တစ်ဘူး ဧည့်ဝတ်ပြု၏ ။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်မလား ၊ မျက်လုံးချင်း ဆုံမလား မျှော်သည် ။ စိုးစဉ်းမျှ မျက်စိ မရောက် ။ ကျွန်တော်တို့ကို ရှမ်းခေါက်ဆွဲ ကျွေးသေးသည် ။ မစားမီ ကပင် ဝ၍ နေချေ၏ ။ အပြန်လမ်းတွင် ကိုရွှေမိုး က ကိုအောင် ဘယ်တော့ ဖိတ်စာရိုက်မှာလဲ ဟု မေးသည် ။
ကျွန်တော့်ကို စသည် ထင်၍ ပျော်မြောက်လေ၏ ။ ထို့ထက် ပိုကဲ၍ သူ့ထံ ကျွန်တော့် တယ်လီဖုန်းနံပါတ် ပေးခဲ့ရသဖြင့် ရင်၌ ဝမ်းသာမိပြန်သည် ။
••••• ••••• •••••
၇ ။
စာအုပ်ရာသီလပိုင်း ဝင်လာသည် ။ ဖြန့်ချိရေး အလုပ်များ ခါတိုင်းထက် ပိုရှုပ်သည် ။ အနားမနေနိုင် ။ ရန်ကုန်နှင့် နေ့စဉ် ဖုန်းအဆက်အသွယ် ပြုရသည် ။ နေ့စဉ် စာရင်း ၊ လချုပ် ၊ လကျန် စာအုပ်များ ၊ လက်ကျန်စာရင်းများ လုပ်သည် ။ အလုပ်ထဲ နစ်နေရ၍ သူ့ကို မေ့နေသည် ။ တွေးချိန် မရ ။ သူ့အိမ်ဘက် ရောက်ဖို့ မလွယ် ။ သွားစရာအကြောင်းပြချက်လည်း မရှိတော့ ခက်၏ ။
သူနှင့် မတွေ့ရသည် မှာ နှစ်လကျော်ရှိပြီ ။ တစ်ခါတလေ နေ့ခင်းဘက်ဆိုင်တွင် အဝယ် ပါးသောအခါ ဆိုင်ရှေ့မှာ ထိုင်၍ လမ်းမဘက် ကြည့်မိသည် ။ သူများ မြို့ထဲ အထွက် ကြုံလေမလားဟု တွေးသည် ။ ဆန်နီအဝါရောင် ပစ်ကပ်ကား ဖြတ်သွားတိုင်း ကြည့်သည် ။ ကားနံပါတ် ဖတ်၏ ။ တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခါလေးမျှပင် မကြုံ ။
••••• ••••• •••••
၈ ။
အရှေ့မြောက်မြို့နယ် စာပေလုပ်သားအဖွဲ့က ဦးဆောင်၍ စာပေဟောပြောပွဲ ကျင်းပသည် ။ မြသန်းတင့် ၊ ခင်ဆွေဦး ၊ ဆရာမိုး ၊ ပန်းချီစံတိုး တို့ ၃၁ လမ်း ၊ ဓမ္မသာလ ဓမ္မာရုံ တွင် ဟောပြော၏ ။ ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် အေးစိမ့်သော ညချမ်းတွင် ပရိသတ်များ နေရာမလပ် ပြည့်လျှံ ပြွတ်သိပ်သည် ။ အပြင် ဝရန်တာတွင် ရပ်နားထောင်သူ ထောင်၏ ။ ဖျာခင်း မရှိ ။ သမံတလင်းပြင် အေးစက်စက်ပေါ် ဖိနပ်ခု ထိုင်ကြရသည် ။ တင်ပါး ၊ ဒူးချင်း တိုက်ကြသည် ။
ကျွန်တော် ရောက်သွားသောအချိန်မှာ ဆရာမိုး ဟောနေပြီ ။ ထနောင်းပင် ချိုး နှစ်ကောင် အကြောင်း ရောက်သည် ။ အန်ထွက်နေသော လူအုပ်ကြား တိုးဝင်၏ ။ တံခါးပေါက်မှ ခေါင်းပြူကြည့်နေသည် ။ ဆရာမိုး မျက်နှာ မြင်ရုံသာ ရှိလေသည် ။ “ ကိုအောင် ၊ ဒီလာပါလား ” ဟု ထိုင်နေသော လူတွေ ကြားမှ အသံထွက်လာသည် ။ တံခါးနှင့် သုံးလေးယောက်ကျော်တွင် ကိုငြိမ်းချမ်း ၊ တင်တင်မာ ၊ ကိုသင်းဝေ ၊ အေးတို့ ကို မြင်ရသည် ။
ဖိနပ်ချွတ် ၊ ကန်တော့ဟု ရွတ်ရင်း ထိုင်နေသော လူများ အကြား ဝင်သည် ။ ဖင်တစ်နေရာစာ လွတ်အောင် ကိုငြိမ်းချမ်းတို့ ကြွပေး ကျုံ့ပေးကြသည် ။ နောက်ကျတယ်ဟု တင်တင်မာ မေးသည် ။ “ ဟုတ်တယ် ၊ ရန်ကုန်က ထုတ်ဝေသူတွေ ရောက်နေတာ ထမင်းလိုက်ကျွေးနေရလို့ ” ဟု ကျွန်တော် ဖြေရသည် ။ လူတွေ ကြားမှာပင် ဝမ်းဘဲတစ်လိပ် မီးညှိသည် ။ ဆရာမိုး ပြောအပြီးလောက်တွင် ဆယ်နာရီခွဲသည် ။
ဟောပြောစင် အနီး ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် လူများကြားမှာ မိန်းကလေး တစ်ယောက် ထိုင် နေသည် ။ အပြာနုထဘီ ၊ ယုန်မွေးဆွယ်တာ ပန်းနုရောင် ၊ နို့နှစ်ရောင် အသားရေနှင့် သူပင် ဖြစ်လေသည် ။
ဒေါ်ခင်ဆွေဦး စကားစပြောသည် ။ မျက်စိ အာရုံက သူ့ထံ ရောက်နေသည် ။ ပရိသတ်များ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြသည် ။ သူက ဆရာမကြီး ကိုသာ ငေးကြည့်နေ လေသည် ။ ကျွန်တော် ပင့်သက်သာသာ ရှူမိသည် ။ တစ်ခါ တစ်ခါ၌ မူ သူသည် စာအုပ်လေးထဲတွင် လိုက်မှတ်နေဟန် ရှိသည် ။
သူ ဟေး သူတို့ ဒီမှာ ဒီမှာ ထိုင်နေတယ်ဟေ့ ဟု လက်ပြ အော်ဟစ်ပစ်လိုက်ချင်သည် ။ ဒေါ်ခင်ဆွေဦး ပြောနေသော ဗိုလ်အောင်ကျော် အကြောင်း ၊ မဟာဆွေ အကြောင်း ၊ ဂျပန်တော်လှန်ရေး အကြောင်းတို့ကို ကျွန်တော် နားမဝင်တော့ ။ စိတ်အစဉ်သည် သူ့ ထံ၌သာ တည်တံ့၍ နေ၏ ။
သူ ။
ဝေါခနဲ ပွဲကျသံကို ကြားလိုက်ရသည် ။ ကျွန်တော့် အာရုံ ကိုယ်မှာ ပြန်ကပ်သည် ။ သံ ဃာတော် တစုတဝေး ထပြန်သည်ကို မြင်သည် ။
ညအိပ်ရာထဲတွင် သူ့ကို မြင်သည် ။ သူ့ကို တွေ့ရသည် ။
ကျွန်တော့် သွေးများ နွေး၍ ရင်မှာ အေးလေ၏ ။
••••• ••••• •••••
၉ ။
“ အောင်အောင်လား ၊ တို့ မွေးနေ့ ဖိတ်မလို့ ဖုန်းဆက်တာ ၊ လာမှာလား ၊ မဟုတ်ဘူး ၁၉ ရက် ၊ ဒီဇင်ဘာမှ ၊ မများပါဘူး ။ သူငယ်ချင်း နည်းနည်းလေး ဖိတ်တာ ”
••••• ••••• •••••
၁၀ ။
“ အောင်အောင် လားဟင် ၊ ခုမှပဲ ဖုန်းဆက်လို့ ရတာ ။ တို့က ဒီလောက် မတုံးသေးပါဘူးနော် ။ မြင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ခါနှစ်ခါ စကားပြောဖူးတာနဲ့ သိတယ် ။ ဘယ်လိုပြော ရမလဲ ၊ ဘာခံစားချက်မှ ကို မရှိတော့တာ ”
“ ခုအသက်အရွယ်ထိ ကိုယ် လုပ်ချင်တာ ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ရသေးဘူး ။ ဖေဖေတို့ စီမံတာပဲ ကောင်းတယ် ထင်လို့ လုပ်ကြတာပဲလို့ ပြောနိုင်တော့တယ် ။ ဘာတစ်ခွန်းမှလည်း မမေးချင်ဘူး ။ မေးစရာ စကားလည်း မရှိဘူး ။ ဟိုလူ ကတော့ ပြောတယ် ။ စိတ်ဝင်စားတယ်ပေါ့လေ ”
“ ပြင်နိုင်ခဲတဲ့ သုံးချက် ဆိုတော့လည်း ဖြစ်ပြီးမှ ဆိုရင် ကိုယ်က မိန်းမ အနာဘက်က ချည်းပဲ ။ တို့က လွဲလို့ အားလုံးက ဝိုင်းစီစဉ်နေကြတာ ။ ဘာမှလည်း မထူးပါဘူး ။ ဘဝ အကျိုးပေးလို့ပဲ ဖြေယူရတယ် ။ ဖေဖေတို့ မှာ ရှိတဲ့ ကိစ္စလည်း ပါမယ် ။ တို့ ကပဲ ဘဝကို မိဘအတွက် စတေးပစ်ရ တော့မလား ”
ကျွန်တော် သူ့စကားကို နားထောင်သည် ။ ဘာပြန် ပြောရမှာလဲ မှန်းဆတွေးကြည့်သည် ။ မသိ ။ စည်းချက် မြန်နေသော ရင်ခုန်သံ အပြင် အမည် မသိသော လှိုက်မောခံစားမှု တစ်ခု ရလိုက်၏ ။ လွင့်မျောနေသော တိမ်ခိုး မြူငွေ့များ နှယ် စိတ်အစဉ်တို့ ကြေမွပျက်စီးရလေသည် ။
မြင်နေကျ သူ့ပုံရိပ်ကို ပြန်တွေးသည် ။ ရီဝေလဲ့လဲ့ ရွှန်းတောက်သော မျက်ဝန်းအကြည့် နောက်တွင် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခုကို ထိန်းချုပ်ထားပုံရသည် ။ အေးဆေးဟန် ၊ ဣန္ဒြေ ရှိဟန် ၊ သူ့သွင်ပြင်နှင့် ရင်တွင်းခံစားမှု တို့ လွဲသွေနေသည် ။ ကျွန်တော် ပြောချင်သော စကားများ ဝါကျ မပီပြင်တော့ ။ တစ်လုံးစီ တစ်စစီ ပြိုလွဲ လွင့်ထွက်ကုန်ရလေသည် ။ ဘာပြောရမလဲ သူ ။
“ အိမ်မှာလည်း ပြဿနာတွေ ရှုပ်ထွေး ထူပူနေတာပဲလေ ။ စာလည်း ဘာစာမှကို မဖတ်ချင်တော့တာ ။ တစ်ယောက်တည်း ငေးနေချင်တယ် ။ တွေးနေချင်တယ် ။ ဘာတွေ ဖြစ်ဦးမယ် မသိဘူး ။ ဒီကိစ္စ စတာလည်း ကိုစိုး ပဲ ၊ သူပဲ ဒါရိုက်တာ ၊ သူပဲ ပြေးလွှားနေတာ ၊ သိပ်ဖြစ်စေချင်ကြတယ်လေ ”
ညဉ့်သည် အေးစက် တိတ်ဆိတ်နေလေသည် ။ ချက်ချက်မြည်သော နာရီသံမှ အပ ငြိမ်သက်နေ၏ ။
“ တို့ အောင်အောင့် ကို စတွေ့ဖူး ကတည်းက သိတယ် ။ သူများတွေ ပြောမှ သိရတာမျိုး မလိုချင်ဘူး ။ မကြားချင်ဘူး ။ ကိုယ်တိုင် မေးချင်တယ် ။ မေးတယ် ။ မေးဖူးတယ်နော် ။ သတိရတယ် ။ တကယ် ပြောတာပါ ။ ဖုန်းလည်း ပြောချင်တယ် ။ ဘယ်လို ပြောရမလဲ ။ မလွတ်မလပ် လုပ်ရတဲ့ အလုပ် မလုပ်ချင်ဘူး ။ ခိုးကြောင်ခိုးဝှ က် မလုပ်ချင်လို့လေ ။ လူကြီးတွေ ရှေ့မှာ ပြောရတာ မကောင်းဘူး ”
“ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ် ။ စိတ်ထဲမယ် ရှုပ်ထွေး နောက်ကျိနေတာလည်း ပါမယ် ။ ဖုန်း မပြောချင်ဘူး ။ ကိုယ်က တစ်ယောက်ယောက်ကို အော်ပစ်ချင်နေတယ် ။ အပြစ် ရှာချင်နေတယ် ။ ပြောရမယ့်သူ မရှိဘူး ။ ဒါကြောင့် မဆက်ဖြစ်တာ ။ အောင် စောင့်နေမယ် ပြောတာ သိသားပဲ ။ ကိစ္စ မရှိပါဘူး ။ အောင့် ကို တို့ လည်း သိတာပဲ ဥစ္စာ ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေ အားလုံး အတိတ် ၊ ပစ္စုပ္ပန် ၊ အနာဂတ် ဘာမှ မတွေးဘူး ။ ပြီးခဲ့တာတွေ ပြီးခဲ့ပြီ ။ ထားခဲ့ပြီ ။ ခုကျတော့ လူကြီးတွေ ကောင်းရင် ကောင်းလိုက်တာပဲ ။ မကောင်းဘူးဆို မကောင်းဘူးပေါ့ ။ ဒါပဲလေ အားလုံးက သင့်တော်တယ် ။ ဘာညာဘာညာပေါ့ ဆိုတော့ အစကတည်းက ကိုယ် ချစ်မှ မရတာ သူချစ်ကပဲ ကောင်းပါတယ် ။ ဒီအချိန်မှာ ကိုယ် ချစ်နေတဲ့ လူ ရှိနေလည်း မချစ်တော့ပါ ဘူး ။ သူများကို ဒုက္ခ ပေးသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့ ။ ကိုယ် နေရတာကလည်း သံတမန်တွေ ကြား နေရတာ ။ သူတို့ကလည်း ဝေဖန်ရေး ဆရာတို့ ၊ စာရေးဆရာတို့ ၊ သတင်းစာဆရာတို့ ၊ ကဗျာဆရာတို့ ဆိုတော့ ဘာမှ ပြန်မပြင်ချင်တော့ဘူး ။ တော်တော်ပြောရ ကျပ်တယ် ။ အောင်ရယ် အောင့်ကို အစ်ကိုလို ချစ်တာ ။ ဟုတ်တယ် အောင် မမေးလည်း ပြောမှာ ပဲ ။ အစ်ကိုလို ပို ချစ်ချင်တယ် ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကို မတော်စေချင်လို့လား ”
ကျွန်တော့် အသံ စိုးစဉ်းမျှမထွက် ။ ရင်တွင်း မွန်းပိတ်ဆို့နစ်နေသည် ။ သူ သိပုံမရ ။
“ အောင် ပြန်သွားတော့ စားပွဲပေါ်မှာ ပုဂံက ဝယ်လာတဲ့ ယွန်းဟင်္သာစုံတွဲရုပ်လေးကျန်ခဲ့တယ် ။ စိတ်မကောင်းဘူး ။ ပေးလိုက်တဲ့ ဆွဲကြိုးနာရီလေးရော ချောင်ထိုးမထားနဲ့နော် ချောကလက်ထုပ်လေးကော အောင် ကြိုက်တတ်မယ်ထင်လို့ ထည့်ပေးလိုက်တာ ကြိုက်လား ”
“ တို့ စိတ်မကောင်းဘူး ။ အောင့် ကို ဒီလို ပြောပြရတာလည်း နောင်တရတယ် ။ တို့ မှာ ဖွင့်ပြောရမယ့်လူ မရှိဘူး ။ ပြောချင်နေတာ ကြာပြီ ။ တို့လေ နောက်နှစ်လလောက် ကျရင် မင်္ဂလာ ဆောင်ရတော့မှာ ”
••••• ••••• •••••
၁၁ ။
လေးလံနောက်ကျိသော စိတ်လေးကို ဖြေဖျောက်ပစ်ရန် နည်းမမြင် ။ သူနှင့် ဖုန်းမ ပြောဖြစ်တာလည်း ကြာပြီ ။ မတွေးမိစေရန် အလုပ်ထဲ စိတ်ကို နှစ်ထားသည် ။ ကဗျာဆရာ ၊ စာရေးဆရာ ၊ ပန်းချီဆရာတွေနှင့် မဆုံမိအောင် နေသည် ။ ကိုယ့်အဖြစ်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖွင့်ဟပြ၍ ရသော ကိစ္စမဟုတ် ။ တစ်ယောက်တည်း ကျိတ်ခံသည် ။ အရက် ကိုလည်း မသောက်တတ်သူဖြစ်၍ နည်းနည်း သောက်ပြီး များများ မူးသည် ။ ဆက်မသောက်ချင် ။
ကတ္တရာ လမ်းမပေါ်တွင် မန်ကျည်းရွက်ကြွေခြောက်လေးများ ပျံ့လွင့်နေသည် ။ ပြင်း ပြင်းပူသော နွေနေထက် ရင်တွင်းအပူက ပိုမည်ထင်သည် ။ သူ့အသံကို ကျွန်တော် ကြားချင်နေသည် ။ သူ့ကို မြင်ချင်နေသည် ။ ပျင်းရိ ခြောက်သွေ့သော နေ့လယ်ခင်းပိုင်းတွင် မုတ်ဆိတ်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်သည် ။
နည်းနည်းလေး ချစ်ရင်လည်း မလောက် ၊
များများကြီး ချစ်ရင်လည်း မလောက် ။
ကော်နီ့ သီချင်းသံလေးက ပျံ့လွင့်ကြည်မောသည် ။
ဆိုင်ရှေ့ကို တွေငေး ကြည့်နေမိလေသည် ။ စိမ်းဝါခြောက်ခြောက် ဗာဒံရွက်လေးများ လေ မှာ ဝဲနေသည် ။ ဆိုင်ပေါက်ဝတွင် စက်ဘီးဒေါက်ထောက်နေသော ကိုစိုး ကို မြင်သည် ။
ကျွန်တော် ထိုင်နေသော စားပွဲကို ကိုစိုး တွေ့သွားပုံရသည် ။ ကျွန်တော့် ဆီသို့ သူ တည့်တည့်လာသည် ။ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားပြီဟု ကြိုတွေးသိလိုက်သည် ။ လွတ်နေသော ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်သည် ။ မျက်နှာပြင် အပြောင်းအလဲ မရှိ ။ ပုံရိပ်ဖမ်းမရ ။ သူ ကျွန်တော့်ကို စူးစေ့ရီဝေစွာ ကြည့်နေသည် ။
“ ကိုအောင့် အတွက် လာပေးတာ ” ဟု ပြောရင်း လွယ်အိတ်တွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်သည် ။ သူ ကျွန်တော့် မျက်နှာပြင် အပြောင်းအလဲကို တစ်ချက်မလွတ် အကဲခတ် နေမှန်း သိသည် ။
ကျွန်တော် ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ ။ သူသိချင် နေပုံရ၏ ။
“ ဟာ ” ဟု အော်ပြလိုက်ရမည်လား ။ နံရံကို လက်သီးဖြင့် ထိုးပြလိုက်ရမည်လား ။ စားပွဲပေါ် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျ ပြရမည်လား ။ “ ဘာလဲ ၊ ခင်ဗျားကိုယ် ခင်ဗျား စိတ်နှလုံးကောင်း ရှိတဲ့ လူပုံမျိုး လာဖမ်းပြနေတာလား ” ဟု အော်ဟစ် ပစ်လိုက်ရမည်လား ။
ကိုစိုး ကျွန်တော့်ကို နဖူးရေ တွန့်ကြည့်သည် ။
ကျွန်တော် သူ့ကို နင့်နင့်နာနာ ကြည့်သည် ။ “ ကိုစိုး အခု ဝတ္ထုတိုတွေ ရေးနေပြီနော် ။ ဝတ္ထုတို အတတ်ပညာတွေလည်း အတော် တတ်နေပါလားဗျာ ” ဟု ပြောမိသည် ။ စားပွဲပေါ်၌ မီးသေနေသော ဆေးလိပ်တို နံဘေးတွင် မင်္ဂလာဖိတ်စာကတ်လေး ငြိမ်သက်စွာ တည်ရှိနေလေသည် ။
••••• ••••• •••••
၁၂ ။
သူနှင့် ပတ်သက်ဖူးသော အရာ မှန်သမျှကို ကျွန်တော် ရှောင်သည် ။ သူ့ကို ကြုံဖူးသော တောင်လေးလုံးကျောင်း ၊ ဦးပိန်တံတား ၊ မယ်ဇယ်ပင်တန်း ၊ အနုရုဒ္ဓါချောင် ဓမ္မသာလ ၊ နဂါးစာပေ ၊ ဥတ္တရလွင်ပြင် စာအုပ်ဆိုင် ၊ ဒေါင်းအိုးဝေ စာအုပ်ဆိုင် ၊ ခရမ်းရောင်စာပေ ၊ ဝင်းစာပေ ၊ အဏ္ဏဝါ အအေးဆိုင် ၊ ဧရာဦး အအေးဆိုင် ၊ အေတီးဟောက်စ် ၊ ရွှေပါတီကာကာဆိုင် ၊ ဈေးချို အလယ်ပေါက်တို့ကို ကျွန်တော် မသွားတော့ ။
သည်နေ့ သူ့မင်္ဂလာပွဲနေ့မှန်း သိသည် ။ နေ့ခင်း မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲကို ကိုသိုက်ထွန်းသက် ၊ ကျော်မျိုးဆက် တို့ သွားကြသော်လည်း ကျွန်တော် မလိုက်ခဲ့ ။ မမြင်ဝံ့ ။ သတ္တိ နည်းသူဟု ဆိုချင်ဆိုတော့ ။ ကျွန်တော် ခံစားရမည်ကို ကြောက်သည် ။ ကျွန်တော့် ရင်တွင်း မီးတောင် ပေါက်ကွဲမည်ကို သိသည် ။
သူတို့ မင်္ဂလာပွဲမှ ပြန်လာကြသောအခါ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာကြပုံရ၏ ။ ကျွန်တော် သွားဖူးသည့် နယူးဟောင်ကောင်ကို လိုက်လာကြသည် ။ ကျွန်တော် အရာရာကို မသိ ။ မခံစား ။ ရင်တွင်းပူလောင်သည် ။ အိမ်ကို သူတို့တွေ ပြန်ပို့ ပေးပုံရသည် ။ ကျွန်တော် သတိရတော့ အခန်းထဲက ကျွန်တော့် ခုတင်ပေါ် ရောက်နေသည် ။ အာခေါင်တစ်ခုလုံး ခြောက်ကပ် ပူစပ်နေသည် ။
ရေအေးအေး တစ်ခွက် သောက်လိုက်ချင်သည် ။ ရေသောက်ဖို့ အိပ်ရာမှ ထသည် ။ စစ်စစ် ကိုက်သော ဦးခေါင်းသည် ထုံကျဉ်အုံခဲနေသည် ။ စားပွဲပေါ်မှာ ရေဖန်ချိုင့် ရှိသည် ။ မေမေ အဆင်သင့် တင်ပေးထာတာ ဖြစ်မည် ။ ရေတစ်ခွက် မြန်မြန် သောက်လိုက်သည် ။ လည်ပြွန် တစ်လျှောက် အေးစိမ့် ဆင်းသွားသည် စားပွဲပေါ်က နာရီလေးသည် မနက် တစ်နာရီကို ပြနေသည် ။ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေတာ ကြာခဲ့ပြီပဲ ။ သူ့ မင်္ဂလာဦးညတောင် ကျော်လွန် ကုန်ဆုံးခဲ့ပါပကောလား ။
သူရယ် ။
သူ ပေးထားသော ရွှေဝါရောင် ဆွဲကြိုးနာရီလေး ခုတင်ခြင်ထောင်တိုင်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည် ။ နံရံပေါ်မှာ ကော်နီ့ပုံလေးက ကျွန်တော့်ကို တွေတွေရီရီ ကြည့်နေသည် ။
သူ အိပ်ပျော်နေမှာလား ။ ကျွန်တော် လွမ်းချင်နေသေးသည် ။
“ တူ တူ ”
တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အေးစက်စက် ညကို တယ်လီဖုန်းသံက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည် ။
ဟော ဒါ တယ်လီဖုန်းသံပဲ ။ သေချာရဲ့လား ။ ကျွန်တော့်ကိုယ် ကျွန်တော် သေချာမှု ရှိ မရှိ အရင် မေးကြည့်သည် ။ ခုတင်ပေါ် ထထိုင်လိုက်မိသည် ။ ဟုတ်တယ် ။ တယ်လီဖုန်းသံ ။ ဒီ အချိန်ကြီးမှာ ကျွန်တော့်ဆီ ဘယ်သူ တယ်လီဖုန်း ဆက်မှာလဲ ။ ဘယ်သူ ဆက်တတ်မှာလဲ ။ ကျွန်တော့် အိမ်သည် မီးသတ်ဌာန မဟုတ် ။ ရဲစခန်း မဟုတ် ။ ဆေးရုံ မဟုတ် ။ ကောင်စီရုံး မဟုတ် ။ ဖုန်းသံ သေချာသည် ။
ကျွန်တော့် နှလုံးသည် တစ်သက်လုံးတွင် အပြင်းထန်ဆုံး အပေါက်ကွဲဆုံး ခုန်မြည်နေသည် ။
ဟုတ်တယ် ဖုန်းလာတယ် ။ ကျွန်တော် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းသည် ။ ရပ်သည် ။ အခန်း တံခါးကို ဖွင့်သည် ။ စားပွဲပေါ်မှာ တယ်လီဖုန်းသံ မြည်နေသေးသည် ။ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်နေသည် ။ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သည် ။ မွေးညင်း ကြက်သီး မျှဉ်းမျှဉ်းထသည် ။ လက်ချောင်းလေးတွေ တဆတ်ဆတ် လှုပ်ခါနေသည် ။ ပုခက်တွင်းမှ တယ်လီဖုန်းကို မ ယူရန် အားစိုက်သည် ။ တယ်လီဖုန်းကို ကျွန်တော် ဆတ်ခနဲ မ လိုက်ပြီး နားဆီကို အလျင်စလို ကပ်လိုက်သည် ။
ဘယ်သူလဲ ၊ ဘယ်သူလဲ ။ ကျွန်တော့် အသံက ရင်ခေါင်းတွင်း တိုးဝင်ပျောက်နေ၏ ။ မထွက် ။
“ အောင် လားဟင် ”
သူ ဟုတ်တယ် သူပဲ ။ ကျွန်တော် ပျော်သည် ။ အထိန်းအကွပ် အတားအဆီးမဲ့ ဝမ်းသာသည် ။
“ ဟုတ်တယ် ၊ အောင်လေ ၊ အောင် ။ သူ သူ လား ”
“ အောင့် ကို သတိရလို့ ဆက်လိုက်တာ ၊ အိပ်တော့နော် အိပ်နော် ”
သူ ဖုန်းချသွားသည် ။ ကျွန်တော့် နှလုံးခုန်သံတို့ ရုတ်ခြည်း ပျောက်လွင့်သည် ။ အသက်ရှူဖို့ အသိတို့ ကုန်ဆုံး၏ ။ ကျွန်တော့် လက်ထဲတွင် တယ်လီဖုန်းကို ကိုင်ထားဆဲ ရှိနေသည် ။
စာပေ အသိုက်အဝန်း ကြားတွင် နေထိုင်ရင်း ရင်ထဲက ထွက်ပေါ်လာသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါသည် ။
▢ ပြေ ( ဆေး - ၂ )
📖 ပေဖူးလွှာ မဂ္ဂဇင်း
ဇွန်လ ၊ ၁၉၈၇ ခုနှစ်
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
သြဂုတ်လ ၊ ၂ဝဝ၉ ခုနှစ်
