❝ ဒေါင်းကျော်ချိန်မှာ ❞
( ကံထွန်းသစ် )
၁။
“အင်း...သင်းကလေး”
အတွေးသည် တန့်သွားပြန်သည်။ လက်ထဲက ဓားငယ်ကို ချရင်း မျက်စိဦးတည်ရာ ငေးနေမိပြန်သည်။ အကြည့်ကျ လေရာရာတွင် စောင့်နေတတ်သည်က သင်းကလေး ဖြစ်နေပြန်သည်။
ဟူး...ပြုံးနေသော၊ ရယ်နေသော၊ မဲ့နေသော၊ ငိုနေသော၊ နာကျင် ညည်းညူနေသော မျက်နှာများ၊ စိတ်ဆိုး အမျက်ထွက်ဟန် မျက်နှာကား မပါခဲ့။
အိုး...သင်းကလေး စိတ်မှ မဆိုးတတ်တာ။
သင်း...သင်းကလေး အမေလည်း ဒီလိုပါပဲလေ။
ဘယ်လောက်ဆူဆူ၊ ဘယ်လိုဆဲဆဲ အပြုံး မပျက်ဘူး။ နောက်ဆုံး ထ ရိုက်လျှင်တောင် အပြုံးက လက်ကျန်နဲ့ ခဏခဏ ရန်ဖြစ်ရတယ်။ ရန်ဖြစ်တော့လည်း မထုံတတေးနဲ့။
ဟင်း...တစ်ခါတော့ နို့စို့ကလေး၊ အဲ...ခု ကိုရင်ဝတ်နေတဲ့ ကလေးပေါ့။ နို့ဆာလို့ ငို၊ မအေလုပ်သူက မလာနိုင်၊ ဘယ်အလေလိုက်နေလဲ မသိ၊ နောက်ကြောင်း ပြန်မကြည့်ဘူး။ သွားချင်ရာ သွားနေ၊ ပြန်လာတော့ ဘာပြော ကောင်းမလဲ၊ ဝါးလုံးတိုနဲ့ ဆီးပြီး....။
ယောင်ယမ်းကာ စောစောက ချထားသော ဝါးခြမ်းကို ကောက်ကိုင်မိသည်။ သည်အခါ ဝါး လိုနေသေးသည်ကို အမှတ်ရကာ ဝါးများ စုထောင်ထားရာ အိမ်ထောင့်က ကုက္ကိုပင်ကြီးဆီ အကြည့်ရောက်သည်။
ဝါးချောချော တစ်လုံးကို ထပ်ယူရန် အထတွင် ဖျိုးဖျိုးဖျစ်ဖျစ် မြည်ကာ ခါးနှင့် ဒူးဆစ်တို့က ထိုင်နေတာ ကြာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံနေကြသည်။ မတ်တတ်ရပ်ရုံရှိသေး-
“ဘကြီး ဝါးလုံးလိုလို့ လား”
“အေးကွ”
ဖြေရင်း လှည့်ကြည့်မိတော့ ကာလသားခေါင်း မောင်ဟန်၊ သူ့အဖေနဲ့ သင်းကလေးအမေနဲ့ မောင်နှမ ဆိုတော့၊ အင်း သူလည်း လာရှာမှာပေါ့လေ။ ဒီလိုခါမျိုးမှ မလာရင်လည်း။
••••• ••••• •••••
၂။
“ဪ...သင်းကလေး”
လက်ထဲမှ ဝါးခြမ်းများကို ဇောင်းသပ်ကာ ချောအောင်ပြုနေမှုကို ရပ်လိုက်မိပြန်သည်။ သင်းကလေး ရှိရာဆီ အကြည့် ရောက်ပြန်သည်။ တူမအချို့နှင့် အကြီးမကို တွေ့ ရသည်။ သူတို့၏ လေးဖင့်စွာ လှုပ်ရှားနေကြဟန်ကိုလည်း သတိထားမိသည်။ ဟုတ်တာပေါ့လေ။ ဒီလိုအခါမျိုးမှာ ဘယ်သူက ရွှင်လန်းနိုင်ပါ့မလဲ။ ငါတောင် ဟူး...။ အတွေးကို ဖျောက်၍ ဓားကို ပြန် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ပြီး ဝါးများ လိုသလို ဖြတ်တောက်ရန် တိုင်းထွာလိုက်သည်။ တစ်လံသာသာ မှန်းကာ ဝါးခြမ်းများကို ဖြတ်လိုက်သည်။ စိတ်ဖြင့် ‘ဆ’ ကာ ပုံဖော်ရင်း ဝါးခြမ်း လေးခု ဖြတ်ရမည်ကို သဘောပေါက်သည်။
အာရုံတွင် ငယ်စဉ်က ဆရာနှင့် အတူ လိုက်ခဲ့ရသော အလှူမင်္ဂလာ မဏ္ဍပ်ကြီးများ၊ ဘုန်းကြီးပျံ မဏ္ဍပ်နှင့် ကရဝိက်ဖောင်ကြီးများ၊ လောင်တိုက် ပြာသာဒ်ကြီးများကို ပြန်ပေါ်လာသည်။ အထူးသဖြင့် ရွာဦးကျောင်း ဆရာတော် ဘိုးဓမ္မစာရီ၊ ပျံလွန်တော်မူတုန်းက မြင်ကွင်းက ပိုလို့ ပြက်ထင်သည်။
ကြီးကျယ် ခမ်းနားသော မဏ္ဍပ်ကြီး အပြင် ခေါင်းတလား ပိုက်ထားသော ဗြဟ္မာရုပ်ကြီး၊ ဝါးများ စက္ကူများဖြင့် ချိုးထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ အချိုးကျ သက်ဝင်လှသည်မို့ ပွဲလာသူတိုင်း အံ့သြကြခဲ့၊ တစ်မျှော်ကြီး မျှော်ငေးရအောင်လည်း မြင့်မား၏။ ကုလားငွေစက္ကူ၊ ရွှေစက္ကူတို့ဖြင့် ကိုယ်ရောင် ကိုယ်ဝါ ကလည်း တလျှံလျှံ တဖိတ်ဖိတ်။ ပြီး ‘လောင်တိုက်’ ဆိုသည် အတိုင်း ပွဲပြီးသည်နှင့် ထိုဗြဟ္မာရုပ်ကြီးကိုပါ မီးရှို့သင်္ဂြိုဟ် လိုက်ကြတော့သည်။ ခုတော့ဖြင့် ဝါးတစ်လုံးက ၁၅ဝ၊ စက္ကူ တစ်ချပ်က ...၊ အင်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါတော့ ခဲရဦးမှာပဲ။
••••• ••••• •••••
၃။
“အင်း...သင်းကလေး..သင်းကလေး”
“အဖေ့၊ ထမင်း စားတော့မလား”
သမီးအကြီးမ၊ နွမ်းနယ်သော မျက်နှာတွင် သွေ့စမျက်ရည် စီးကြောင်းများ၊ တစ်ချက် ငေးကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“အဖေ၊ လေတွေ ဘာတွေ နာနေလိမ့်မယ် ထင်တယ်။ နည်းနည်းဖြစ်ဖြစ် စားလိုက်ပါလား”
ထပ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မနေ့ကလည်း ထမင်းကို ဟုတ်တိပတ်တိ မစားဖြစ်တာကို အမှတ်ရသည်။ သို့သော် ရင်ကမူ မချောင်သည့် အပြင် အတင်းကျပ်ကြီး တင်းကျပ်နေတော့သည်။
“ဆာတော့ စားတာပေါ့ကွယ်။ အဖေ အလုပ်ကလေး ဆက်လုပ်လိုက်ဦးမယ်။ သမီးတို့လည်း လုပ်စရာတွေ လုပ်ထားကြနော်”
သမီးကြီးနှင့် အဖော် လုံမတို့ အိမ်ဘက် ထွက်သွားကြသည် ကို ငေးရင်း၊ လက်က အလုပ် မဆက်နိုင်၊ အတွေးကတော့မူ...။
အင်း..သူလည်း သင်းကလေးကို ချစ်ရှာသူ ဆိုတော့...။ နောက်ပြီး မောင်နှမသုံးယောက်မှာ အထက်အောက်၊ ဒီတော့ သံယောဇဉ်က...။ ဒါတင် မကပါဘူးလေ။ ဟိုအမိုက်မကြီး ကျောခိုင်းသွားကတည်းက သူက အရာရာ ထိန်းသိမ်းခဲ့ရသူ ဆိုတော့။
“မိအုပ်၊ နင် ဒီဝါသနာကို ဖျောက်မလား။ အိမ်ပေါ်က ဆင်းမလား၊ ဒါပဲပြော”
ဒေါသနှင့် ပေါက်ကွဲ မေးသံ၊ နို့ညှာမနှင့် နို့စို့လေးတို့၏ ငိုသံများဖြင့် ပွက်ညံသွားသော ထိုတစ်ည။
ဒေါသနှင့် ရိုက်မောင်းပုတ်မောင်းသံများ၊ ခွန်းတုံ့သံများ၊ ဆဲရေးသံများ၊ ပြန်ဖြေသံများ ထိုမှ အစ။
ဒါတွေ ထားပါတော့လေ။ ဒါနဲ့ ဆီရောင်စုံ စက္ကူနဲ့ ပလတ်စတစ် ကြိုးခွေ မှာလိုက်တော့ ဈေးသွားတဲ့ သူတွေ ပါလာကောင်းပါရဲ့။
ပြီးတော့ ကော် နည်းနည်းလည်း ကျိုခိုင်းရဦးမယ်။ ဒါမှ...။
••••• ••••• •••••
၄။
“ဟူး...သင်းကလေး”
အတွေးသည် ထိုနေရာ၌သာ ဝဲနေသည်မို့၊ အလုပ်မဖြောင့်ချင်၊ အာရုံကို လွှဲရန် ကြိုးစားမိသည်။ ရုတ်ချည်း အထလိုက်တွင် ခေါင်းသည် မိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ခဏ ငြိမ်နေလိုက်ကာ နှုတ်မှ အနိစ္စ ဘုရား...ဘုရား ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
စဉ်းငယ်ကြာမှ အညီ ဖြတ်ထားသော ဝါးလေးပိုင်းကို ချကာ ရာထားမိသည်။ အားလုံး ပြီးရင်တော့ တပ်ဆင်ဖို့ မိကင်းရဲ့ သားကို အကူ ခေါ်ရမယ်။ ဒီကောင်က ဝါသနာလည်း ရှိ၊ အတွေ့အကြုံလည်း ရှိဆိုတော့။
ပြန်ထိုင်ချမိပြန်သည်။ ဈေးပြန်တွေက ပေးသွားသော စက္ကူတွေကို၊ ကိုက်ရန်ဖြတ်ရန် အမှတ်ရသောကြောင့်ပင်၊ ဆီစိမ်စက္ကူခေါ်၊ မှန်ရောင် စက္ကူတချို့နှင့် ရောင်စုံစက္ကူတချို့ကို ကြည့်ရင်း ငယ်ငယ်ကဆို စက္ကူတစ်ချပ်မှ ဆယ်ပြားရယ်။ ဪ ပြောင်းလဲတတ်တဲ့ သဘောပဲဟာ။ အစစ ရှေးကနှင့် ဘယ်တူနိုင်တော့မလဲ။ ‘ရှိတာလေးနှင့် လှအောင်ဆင်’ ဆိုသလိုပေါ့။ နိုင်သလောက်လေးနဲ့ လှအောင်တော့ ဆင်ရမှာ ပေါ့။ မှန်းစမ်း အနီ ၃ ရွက်၊ အဝါ ၃ ရွက်၊ အစိမ်း...အစိမ်း ၆ ရွက်၊ ဟုတ်ပြီ။ အပြာ လောက်နိုင်ပါတယ်။
ဟုတ်ပြီ၊ သင်းကလေးက အသားဖြူတော့ အစိမ်းလေးနဲ့ ဆို မှန်ပါးစက္ကူဆိုတော့ အတွင်းကို ဖောက်ပြီး ထင်းနေမှာ။ ဪ....သင်းကလေး ၊ သင်းကလေး။ အသားလေးက ဖြူဖြူ၊ ရုပ်ကလေးလှလှနဲ့ အင်း အဲလို ရုပ်ကလေးလှလို့လည်း ခုလို သူ၊ သူ့ချစ်သူနဲ့ ကောက်ကောက်ပါသွားတော့ အသက်မှ ၁၇ နှစ်ထဲ ဝင်ခါစ။ စိတ်ဆိုးလိုက်တာလေ။ တွေ့တဲ့ နေရာ လိုက် ရိုက်ချင်လိုက်တာ။ ဟိုကောင်လေးကို သဘောမကျတာထက်၊ ကိုယ့်ဟာလေးကိုယ် နှမြောလို့။ ကိုယ်ကတော့ နို့စို့တောင် မစင်သေးဘူး အောက်မေ့နေတာ သင်းကဖြင့် ဟင်း။
ဒီလိုနှင့် နေစမ်းပစေဆိုပြီး ပစ်ထားလိုက်သည်။ မင်္ဂလာဆောင်တွေ ဘာတွေ လာပြောတော့ အားလုံး ငြင်းလွှတ်လိုက်ခဲ့သည် လျစ်လျူရှုခဲ့သည်မှာ သည် အချိန်ထိပင်။ အင်း ဘယ်လောက် ပစ်ထားထား၊ အချိန်တန်တော့လည်း ဟူး။
••••• ••••• •••••
၅။
“သင်းထိုက်နဲ့ သင်းကံပဲ ဖြစ်ပစေ။ မသွားဘူး၊ မသွားဘူး ဟင်း”
“ဗြိ”
“ဟယ်”
ပြန်သစ်လာသော ဒေါသဟောင်းကြောင့် သတိလွတ်သွားကာ ကနုတ်ဖော်နေသော စက္ကူကို လက်လွတ်၍ ကတ်ကြေးဖြင့် ညှပ်မိသွားသည်။
‘တောက်...ငါ့နှယ်’
ကတ်ကြေးကို အသာ ပြန်ချရင်း ဟိုသည် ငေးမိတော့ စိတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်ကာ အတွေးတို့သည် ပြန့်ကျဲသွားပြန်၏။
ကြားလိုက်ရစဉ်က ဆောက်တည်ရာမရခဲ့။ ထလိုက်၊ ထိုင်လိုက်၊ အိမ်ထဲဝင်၊ အိမ်ပြင်ထွက်နှင့် နှုတ်ကသာ ‘ဖြစ်ပစေ၊ ဖြစ်ပစေ။ မသွားဘူး၊ မသွားဘူး’ ဟု မြည်ရွတ်နေသော်လည်း စိတ်ကမူ အကြိမ်ကြိမ် ပြေးသွားနေသည်။
ငူငူငိုင်ငိုင် နေချိန်မှာပင်-
“ကိုကြီးတင် ဟိုအိမ်ကို သွားကြစို့လေ”
အင်းမလုပ်၊ အဲမလုပ် ငုတ်တုတ်။ ကြာတော့ လာခေါ်သော ဖိုးထွန်းတင်ပင် ယောင်နနနှင့် ထသွားရသည်။ အင်း သူ ငါ့ကို စာနာနိုင်မှာပါ။ ပင့်သက်ချရင်း တွေးမိပြန်သည်။ “မသွားလို့ မတော်ဘူး ထင်ပါရဲ့။ အို မသွားဘူး၊ မသွားဘူး။ နေနိုင်အောင် နေလာခဲ့ပြီးမှ ခုမှ သွားတော့ ဘာ ထူးတော့။ အင်း ထူးတော့ ထူးတယ်။ ခုဟာက နောက်ဆုံးဆိုတော့ အို”
ရုတ်ခနဲ ထလိုက်မိသည်။ အံကိုတစ်ချက် ကြိတ်လိုက်သည်။ ရင်သည် တစ်ဆို့ တစ်ဆို့ ဖြစ်လာပြန်သည်။ သင်းကလေးနဲ့ နောက် တွေ့ဖို့ ဆိုတာ...
“ငါ...ငါ သွားမှပါ။ နောက်ပြီး သူ့အတွက်”
“အဖေရယ် တစ်ရွာလုံးက ကိစ္စတွေမှာ အဖေပဲ ဦးဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ကိုယ့်သမီးကျမှ မသွားဘူးဆို”
သမီးကြီးရဲ့ ရှိုက်သံနှင့် လက်စသတ်သွားတဲ့ အဲဒီစကား တစ်ခွန်းကြောင့်ပင် နှစ်ရက်နီးပါး ဟန်တင်း မာန်တင်းမှုကို ရုပ်သိမ်းကာ ယခုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။
“ဘကြီး ရေနွေးသောက်ပါဦး”
မော်ကြည့်မိတော့ လူသုံးလေးယောက်၊ ဘယ်သူ့သားတွေပါလိမ့်။ မသဲကွဲ၊ အချိန်ကြောင့်လည်း ဖြစ်မည်ထင်ရဲ့။
“ကျွန်တော်တို့ ဘာဝိုင်းလုပ်ပေးရမလဲ ဘကြီး”
သူတို့ကို ခိုင်းရန် စိတ်မှန်းကြည့်သည်။ လောလောဆယ်တော့ မရှိသေး။
••••• ••••• •••••
၆။
“သင်းကလေးရေ”
“ဟယ် ငါနှယ့်နော်။ ဘယ်နာမည်ကို ခေါ်နေမိပါလိမ့် ခေါ်တာက ‘အေးသောင်းရေ’ လို့ ခေါ်တာ၊ နှုတ်က ထွက်သွားတာက ‘ သင်းကလေး’ တဲ့၊ ဩော် ဒုက္ခ၊ ဒုက္ခ”
“အေးသောင်းရေ ငါ့နား မီးခွက်ထွန်းပေးကြကွယ်၊ ငါ မသဲကွဲတော့ဘူး”
“ဦးကြီး မိုးချုပ်ပါပြီ။ မနက်မှ ဆက်ပါတော့လား”
“မဖြစ်ပါဘူးကွယ်။ မနက်ကျ ကသီလင်တ နေလိမ့်မယ်။ ဒီညပဲ ပြီးသလောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ထားမှ၊ ကဲ သွားသွား၊ ငါ့ကို ဘတ္ထရီ မီးသီးလေး ဖြစ်ဖြစ် ထွန်းခဲ့ကွာ”
“ဘတ္ထရီမီးလုံးက ကာလသားတွေ သုံးနေတယ်”
“အေး၊ ဒါဆိုလည်း လေကွယ်အောင် လုပ်ပြီး မီးခွက် ထွန်းပေး”
အေးသောင်း ပြောမှ သတိပြုမိသည်။ ဟုတ်တာပေါ့။ အိမ်မှာ ဝိုင်းဖွဲ့ နေတဲ့ ကလေးတွေ ပိုကာလား၊ ကိုးမီးလား မသိ။
ဟိုတုန်းကတော့ ‘ကက်ဆွဲ’ ကြတာ။ ထုံးခွေတမ်းပေါ့လေ။ ဒါမှလည်း လူကလေး၊ သူကလေး ရှိလေတော့ လူလာအောင် တမင်္ဂလာ လုပ်ပေးတဲ့ ထုံးစံ ဖြစ်နေပါပြီ။ အဲ ‘ကက်’ တော့ သူတို့ ဆွဲတတ်ဖို့ ဝေးရော၊ မြင်တောင် မြင်ဖူးကြဟန် မတူတော့ဘူး။ ခုခေတ် ‘ဖဲ’။ ‘ဖဲ’ ကိုတော့ ကြားတောင် မကြားချင်ဘူး။ မပြောသာလို့သာ ဟင်း နို့မဟုတ်ရင်လား။
ဪ မိအုပ် မိအုပ်။ ငါနဲ့ သားသမီးတွေကိုတော့ ပြတ်သားလိုက်တာ။ ဖဲကြတော့ နောက်ဆုံး အချိန်ထိ ကစားသွား ဆိုပဲ။ အင်း သူ့ဝါသနာကလည်း ငါနဲ့ အကြောင်း မပါခင် ကတည်းက ပါလေ။ အိမ်ရောက်လို့ မကြာခင်မှာဘဲ ဇာတိ ပြတော့တာ။ အစကတော့ ခုလို ဝိုင်းလေးတွေမှာ အပျော်သဘော။ အပျင်းပြေ သဘောပါတဲ့။ ဘယ်ဟုတ်လို့ တုန်း။ ဖဲနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ဒင်းက တကယ်သွေးကြီးတာကိုး။ သွေးကြီးလို့လည်း ခုလို မကြံသင့်တာကို ကြံမိ၊ မိသားစုလို ဖြစ်နေသော ခင်ပွန်းသည် လုပ်ငန်းလုပ်သည့် သူရင်းဒိုင် အိမ်မှာ အတွင်းပစ္စည်းများကို အကြံကုန်၍ ဆားချက်ခဲ့သော ပြဿနာ။
ထိုပြဿနာကို သူရင်းဒိုင်တို့ သိသွားသောအခါ အလိုတူအလိုပါလို့ သတ်မှတ် စွပ်စွဲခံရသောအခါ အရှက်သည်းသော၊ နာကြည်းသော ပေါက်ကွဲမှု ပဋိပက္ခ၊ ထိုညမှာ ပင် သင်းကလေးတို့ အမေကို မတွေ့ကြရတော့။
••••• ••••• •••••
၇။
“အဟင်း....သင်းကလေး”
တစ်ခါတလေ နောက်တီး နောက်တောက်ရယ်။ မှတ်မိသေးတော့ သင်းကလေး ငယ်ငယ်၊ ခုလို အိမ်တစ်အိမ်မှာ အသံချဲ့စက်က-
ဘဝသံသရာ ..... ရှည်လျား ..... ထွေပြား .... မနေမနား တစ်သွားတည်း သွားကြတာ ....
အဲဒီ သီချင်းကိုလည်း ကြားရော သင်းကလေးက-
“အဘ ကြံသကာ ချိုသလား၊ ချဉ်သလား၊ တစ်စားတည်း စားကြတာ” တဲ့။
အဲဒီတုန်းက ရယ်လိုက်ရတာ။ ခု တွေးမိတော့တောင် အဟင်း..။
အင်း..ခုတော့လည်း ဒီသီချင်းက သူ့အတွက် ဖွင့်ပေးနေရသလိုပါလား။ နေဝင်ဖြိုးဖျက ရောက်လာတဲ့ အသံချဲ့စက်က ဟွန်းနှစ်လုံးကို ကုက္ကိုပင်ပေါ်တင်ပြီး ဖွင့်နေလိုက်တာ။ အရင်တုန်းကတော့ အသံချဲ့စက်ကို အလွန်ကြိုက်တာပေါ့။ သာရေး ရှိရှိ၊ နာရေး ရှိရှိ အသံချဲ့စက်ကလည်း အမြဲပါ။ သာရေးဆို အလှူမင်္ဂလာသီချင်းတွေ တွံတေးသိန်းတန်၊ မောင်မောင်ညွန့်တို့ ရဲ့ ဘောက်ပြားတွေ၊ ပြဇာတ်တွေ၊ ညပိုင်းဆို ရွှေမန်းတင်မောင်တို့ ၊ အောင်မောင်းကြီးတို့ ၊ ရွှေကျီးညိုတို့ရဲ့ ဇာတ်ထုပ်တွေ၊ နာရေး ဆိုရင်တော့ တေဘုမ္မာတို့ ၊ ဘဝသံသရာတို့ ၊ တရားခွေတို့ ၊ ခင်ခင်ညွန့်တို့ ပေါ့။ ဘာပြောကောင်းမလဲ မိုးလင်းဖွင့်ရင် မိုးလင်း နားထောင်လိုက်တာပဲ။ ခုတော့ ဘာတွေ ဖွင့်လို့ ဘာတွေ ဖွင့်သွားမှန်း မသိ။ ဒီ ဘဝသံသရာ ဆိုတာ ကြားလိုက်ရမှ -
“အဖေ အိပ်ပါတော့လား အဖေရယ်၊ ညဉ့်ကြီး နက်လှပြီ”
“ဟေ အေး အေး အိပ်တာပေါ့ကွယ်”
“အသံချဲ့စက်သမားတွေတောင် သိမ်းသွားကြပြီ”
“အေး အေး လက်စသတ်လုပါပြီကွယ်။ တပ်ရုံ ဆင်ရုံ ကျန်ပါတော့တယ်။ ကဲ ကဲ သမီး သွားအိပ်ချေတော့။ ဒါနဲ့ အဖော်တွေရော ရှိသေးလား”
“ရှိတယ် အဖေ၊ မချောတို့၊ မထွေးတို့ လာကြတယ်”
“အေး အေး အေးသောင်းတို့၊ မောင်ဟန်တို့ ကော”
“သူတို့ စောစောကတော့ အသံချဲ့စက်နားမှာ၊ ခု ဝိုင်းထဲ ရောက်နေကြလား မသိဘူး။ အဖေ ဘာခိုင်းချင်လို့လဲ”
ကော်တွေ ကပ်ရမည်။ ဝါးခြမ်းများကို ချည်ရတပ်ရမည်။ ဝါးတို့ကို ဘောင်ဖွဲ့၊ ဆက်တွန့်စလေးတွေဆက် စသည် စသည် တွေးရင်း-
“နေပစေတော့ သမီးရယ်၊ အဖေပဲ လုပ်လိုက်တော့မယ်။ ပြီးလုပါပြီကွယ်။ ကဲ ကဲ သွားအိပ်ချေ”
••••• ••••• •••••
၄။
“သင်းကလေးရယ်”
စကားပြောဖို့ ဝေး၊ မျက်နှာချင်းပင် မဆိုင်ဖြစ်သည်မှာ တစ်ခါလည် မကတော့။ ထို မပြောဖြစ်သော စကားတွေကို ပြောပြနေမိသည်။ သင်းကလေးကမူ ဥပေက္ခာ။
သင်းကလေး ရှိနေမည့် နေရာသို့ ရမ်းဆကြည့်မိသည်။ မနက်ဖြန်ဆို သင်းကလေး ထွက်ခွာ။
သင်းကလေး၏ ခရီးသည် ချောပြေစေချင်သည်။ မခမ်းနားသည့်တိုင် လှပစေချင်သည်။ မကြီးကျယ်သည့်တိုင် မသိမ်ငယ်စေချင်။ အဲဒါကြောင့်လည်း ခုလို အားထုတ်နေမိခြင်းပါ။ အဖေ့ရင်ထဲက ဘယ်လိုမှ လျော့မသွားသေးတဲ့ စေတနာ မေတ္တာတွေပါ သမီး။ သင်းကလေး ယုံမှ ယုံပါ့မလား။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သင်းကလေး၏ ခရီး အဆင်ချောဖို့ အာ အခုမှ သတိရတယ်။ ဘီးနှစ်ခု လိုနေသေးပါလား။ ဘယ်မှာ ရနိုင်မလဲ။ လှည်းယဉ်ဘီးဆို ပိုကောင်းတာပေါ့။ ရှိမှ ရှိပါ့မလား။ မရရင်တော့ မရရင် လူတွေထမ်း၊ ဟာ မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး။ လူတွေက မူးမူးရူးရူးနဲ့ဆို သင်းကလေးခမျာ ဘီးရမှ ဖြစ်မှာပါ။ ရဖို့က မလွယ်လှဘူး။ လူတွေက အယူ သီးကြပါဘိသနဲ့ ဒါမျိုးဆို ငှားချင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကို အရှာခိုင်းရန် လှမ်းကြည့်မိသည်။ ညဉ့်နက် လှပါပကော။ လမွန်းတိမ်းရုံပင် မကတော့။ လူငယ်တို့ ဝိုင်းကမူ ကောင်းဆဲ၊ ခုထိ မပြီးသေး။
ဟာ ဟုတ်ပြီ၊ ခုမှ သတိရတယ်။ ရဟန်းအစ်မကြီး ဒေါ်ကံအိမ်မှာ လှည်းအိမ် မရှိတဲ့ ဘီးတစ်စုံ ရှိတာပဲ။ သွားငှားရင် ရဟန်းအစ်မကြီးက တစ်ဖက်သားကို သိပ်ကူညီတတ်တာ ဟုတ်ပြီ ဒီအတွက် စိတ်အေးပြီ ကျန်တာ ရုပ်လုံးဖော်မှ။
ထိုစဉ် လေတစ်ချက် သုတ်လိုက်၍ မီးခွက်က ဟုတ်ခနဲ ငြိမ်းသွားသည်။ ဝန်းကျင်ကို ငေးကြည့်မိတော့ လရောင် မတောက်တော့။ မော်၍ ကြည့်မိလိုက်သောအခါ တိမ်တစ်စိုင်က လကို အုပ်ဖုံးလျက်။
ဘုရား၊ ဘုရား မိုးများ ရွာဦးမှာလား။ မိုးရွာလို့ ကတော့ ဘုရား၊ ဘုရားမလို့ မိုးမရွာပါစေနဲ့။ မရွာပါစေနဲ့။ ကံဆိုးမ သွားရာ မိုးလိုက်လို့ ရွာ တဲ့ ၊ ဒီတစ်ခါတော့ သင်းကလေး ကံကောင်းပါစေ ဘုရား။
“ မဌေး တစ်ယောက် မီးမဖွားနိုင်လို့ တဲ့”
လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်လောက်က လာသော သတင်း။
ငထိန်ကလည်း ဆရာမ သွားပင့်ပါဆို မူးမူးရူးရူးနဲ့ ဘယ်သဝေထိုး နေလဲ မသိဘူး။ မရောက်သေးဘူးတဲ့၊ နားကိုလည်း ပူစေ၊ ရင်ကိုလည်း ဆူဝေစေသည့် သတင်းများပင်။ အင်္ဂုလိမာလသုတ်မှ ရွတ်ပေးမည့်သူ ရှိပါလေရဲ့လား။ ကြာကြာ အောင့်မနေနိုင်။ အကြီးမကို လိုက်သွားစေချင်သည်။ သတင်းကိုလည်း နားစွင့်နေမိသည်။
နံနက် သုံးချက်တီး အချိန်လောက်မှာတော့ စီခနဲ၊ အော်ငိုသံတွေ ကြားလိုက်ရသည်။ သင်းကလေး ကိုယ်ဝန်ဆိပ် တက်တာတဲ့။ ကြားမကြားဖူးပေါင်။ ယောက်ျားလေးတဲ့။
••••• ••••• •••••
၉။
“နီးပါပကော သင်းကလေးရေ”
တောက်သစ်စ နေရောင်ဝယ် ရွှေရောင်၊ ငွေရောင် ဖိတ်နေသည်။ ပန်းရထားလေး တစ်စင်း။
နှုတ်မှ ထုတ်ဖော် မပြောသည့်တိုင် မြင်သူတိုင်းက ‘လှလိုက်တာ’ ဟု လက်ခံမိကြသည်။ ကလေးတွေက တငေးတမော လာကြည့်ကြသည်။ အိမ်ခြေ ၆၀ဝ ခန့် ရွာတွင် တစ်မုဟုတ်ချင်း သတင်းပျံ့ခဲ့ပြီး လူမှုရေးလာသူများနှင့် အရှုအငေး လာသူတွေ တဖွဲဖွဲ။
ဒီလိုနှင့် နေရင့်ခဲ့ပြီ။ ဪ သင်းကလေး သွားဖို့ မကြာတော့။
“ကိုကြီး ခေါင်းပေါ် ဒေါင်းကျော်ချိန်ရောက်ပြီ”
အချိန်တန်ပြီဟု မောင်ကျော့က တီးတိုး လာပြောခြင်းပင်။ သူရိယ ရှင်နေမင်း မွန်းတိမ်းပြီဟု အဓိပ္ပာယ်၊ မွန်းလွဲမှ ချရသော ဒေသ အစဉ်အလာကို လာပြောခြင်း ဖြစ်သည်။
ခေါင်းညိတ်လိုက်လျှင် သင်းကလေး ထွက်ခွာပျောက်ကွယ်၊ အို...မညိတ်ဘူး...မညိတ်ဘူး။ ငါ...ငါ သည်အခိုက် သမီးကြီးနှင့် ဆွေမျိုးတစ်သိုက်၏ ငိုယိုသံက ညံလာသည်။ သင်းကလေးရဲ့ ယောက်ျား ဟိုအကောင်တောင် ငိုကြီးချက်မနဲ့။
“ကိုကြီးတင် ချကြစို့၊ ရပ်ဝေးဧည့်သည်တွေလည်း ပြန်ရ ပြုရဦးမှာနဲ့”
ဟုတ်ပါရဲ့ အိမ်ဝိုင်းတွင်းမှာ လူတွေ ပြည့်လုနီးပါး။ ဪ သင်းကလေးက လူချစ်လူခင် များသူပေပဲ။ သင်းကလေးကို ကြည့်ရန် ပန်းရထားဆီ ကပ်ခဲ့သည်။ လူတွေ ရှဲပေးကြသည် ကို သတိထားမိသည်။ ထိုအခိုက် အသံချဲ့စက်မှ ‘ ခင်ခင်ညွန့်ကြီး’ အသံက-
“လိုက်ရရှာသော် ...မှန်စွာမယွင်း ... နေအိမ်က ဆင်းရပါပေါ့ ... ကင်းတဲ့ ... ဝိညာဉ်” တဲ့။ ကြည့်စမ်း ဝိညာဉ်ကင်းတယ် ဆိုတာ ဟုတ်ပါ့မလား။ သင်းကလေး အိပ်နေတာလား။ မျက်နှာလေးက ဝင်းဝါလို့ အစိမ်းရောင် စက္ကူမှန်ခေါင်းလေးထဲမှာ ပြုံးယောင်ယောင် မျက်နှာလေးနှင့်-
“ကိုကြီးတင်၊ ချစို့ သံဃာတွေ...”
လူတွေ ထကြ လှုပ်ရှားကြပြီမို့ ခေါင်းကို ညိတ်ရန် ကြိုးစားမိသည်။ ညိတ်လို့ မရ။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်၍ -
ဒူဝေ..ဝေ...ဝေ
ဒူဝေ..ဝေ...ဝေ
••••• ••••• •••••
၁၀။
ပန်းရထားလေး တလိမ့်လိမ့် ထွက်ခွာသွားလေပြီ။ လူတွေကလည်း တရွေ့ရွေ့ဖြင့် မြင်ကွင်းက ဝေဝါးလာသည် မို့ ပခုံးပေါ်က ဖျင်တဘက်ကလေးကို ယူကာ မျက်လုံးတို့ကို ပွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဝေဝါးမှုက အရှိန်မလျော့..။
▢ ကံထွန်းသစ်
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
မေလ၊ ၂ဝဝ၄ ခုနှစ်
