❝ ဆေးပေးမီးယူ ❞
▢ ပန်းတောင်း တင်ဝင်းအောင်
၁။
လမ်းထိပ်က ကားဂိတ်ကို ရောက်တော့ နံနက် ၈ နာရီပင် ကျော်စပြုပြီ။ ပုဂ္ဂလိက ကုမ္ပဏီတွေက နောက်ဆုံး ကြိုပို့သည့် ဖယ်ရီကား တချို့ကို တွေ့နေရသေး၏။ များပြားလှသည့် လူငယ်တွေ။ ကုမ္ပဏီဝတ်စုံ ဆင်တူလေးတွေနှင့် ဖယ်ရီကားပေါ်သို့ အလုအယက် တိုးဝှေ့ တက်နေကြသည်။ သူတို့လေးတွေ၏ အသက်၊ မသကာရှိလှ ၂၅ နှစ်ထက် ပိုမည် မထင်။ အို လောက ... ဒီအရွယ် ကတည်းက စားဝတ်နေရေး ဆိုသည့် ဝင်္ကပါကြီးထဲမှာ လူသားတွေကို မျက်လှည့်ဆရာကြီးလို စိတ်ရှိတိုင်း မွှေနှောက်နေပါရော။
ဦးသန်းမောင် စိတ်ကူး အတွေးတွေနှင့် အာရုံတို့သည် မတည်ငြိမ်။ ရင်သည် ဖားဖိုတစ်ခုလို ဖောင်းလိုက် ပိန်လိုက်။ အိပ်ရေးပျက်သည့် ရက်တွေကများ၍ ဦးနှောက်သည် မကြည်လင်။ ခေါင်း တစ်ခုလုံး မူးဝေဝေ။ စိတ်ကို တင်းပြီး လမ်းကြားထဲက အိမ်သို့ ရောက်အောင် အားတင်းပြီး လျှောက်ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်ဈေးဆိုင် ရှေ့က ခုံတန်းလျားလေးသို့ ရောက်သောအခါ လွယ်ထားသော ထမင်းချိုင့်နှင့် ဓာတ်မီး ထည့်ထားသော လွယ်အိတ်ကို အသာ တင်လိုက်ပြီး လူက တန်းလျားပေါ် အရုပ်ကြိုးပြတ် ထိုင်ချလိုက်သည်။
ဤသည်ကို ဆိုင်ရှေ့ မျက်နှာစာတွင် မုန့်ပဲသရေစာထုပ်တွေ တိုးလိုးတန်းလန်း ချိတ်ထားသည့် နောက်က အချိုမှုန့်ထုပ်အသေးကလေးတွေ ထုပ်နေသည့် ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်ချောစိန်က မြင်ဖြစ်အောင် မြင်သွားသေးသည်။
“ဟင် … ကိုသန်းမောင်၊ ဘယ်လို ဖြစ်လာတာလဲ၊ နေမကောင်းဘူးလား”
ပျာပျာသလဲနှင့် ဆိုင်ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး သူ့ နဖူးကို စမ်း၊ ပါးကို စမ်း၊ လက်ကောက်ဝတ်သွေးကို စမ်းသည်။
“နေတော့ ကောင်းသားပဲ၊ ဘယ်လို ဖြစ်လာတာတုံး”
ပြောပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့်၊ စိုးရိမ်သောက မျက်ဝန်းတွေနှင့် သူ့ရှေ့က ခုံတန်းလျားမှာ ဝင်ထိုင်သည်။
“ဖေကြီးတို့ အလုပ်အင်ချပ်က ဒီမနက် ဖေကြီးကို ခေါ်တွေ့တယ်။ ဦးသန်းမောင်က အသက်လည်း ကြီးပြီ၊ ညစောင့်အလုပ်က အိပ်ရေးလည်း ပျက်တယ်၊ ပင်လည်း ပင်ပန်းတယ်ပေါ့ကွာ။ အဲဒါကြောင့် တစ်လစာ ကြိုပေးပြီး အလုပ်က နားလိုက်ပါတော့တဲ့။ ဖေကြီးတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲဟင် မေကြီး”
သူ မိုးပြိုမှာကို စိုးရွံ့နေသည့် ယုန်သူငယ်မျက်လုံးမျိုးနှင့် ဒေါ်ချောစိန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောဖြစ်နေသည်။ ဒေါ်ချောစိန် ခုံတန်းလျားကို နောက်မှီချလိုက်ပြီး ယခုမှ ဇာတ်စုံကို သိလိုက်ရ၍ သက်ပြင်းမောကြီး ချလိုက်ရသည့် တရားသူကြီးမင်းလို ပင့်သက် တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး-
“ဖြစ်လာမှတော့ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ ကိုသန်းမောင်ရယ်၊ ဈေးရောင်းလို့ ရတာလေးနဲ့ပဲ ချွေတာစားကြတာပေါ့”
ဟု အားပေးပြောရှာသည်။ တကယ်ကျ ဇနီးသည်၏ မျက်ဝန်းထဲမှာ သူတို့အိမ်၏ အိမ်ငှားခ၊ မီတာခ၊ ရေခ၊ သာရေးနာရေးခ၊ ဘာညာခတွေနှင့် စိတ်ရှုပ် စိတ်ညစ်သွားသည့် အရိပ်မျိုးစုံတို့က သူမ မျက်နှာပေါ်မှာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သူ မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်ပါသေးသည်။
“ဂလောင် …ဂလောင်”
ထိုစဉ် သူတို့ ဆိုင်ရှေ့သို့ ရေခဲချောင်းရောင်းသည့် သက်ကျားအို အဘိုးအဘွား စုံတွဲ ရောက်လာသည်။ အဘိုးကြီးက မျက်စိ မမြင်။ အဘွားကြီးက မျက်စိ မြင်၍ ရှေ့မှ တုတ်ကလေး ကမ်းလျက် ဆွဲခေါ်လေသည်။ အဘိုးကြီးက အချိန်ပိဿာ မည်ရွေ့မည်မျှ ရှိမည်မှန်း မသိသော ရေခဲ ချောင်းပုံးကြီး ဘေးတိုက် လွယ်ထားလျက်က မမြင်မစမ်းနှင့် တကောက်ကောက် လိုက်နေသည်။ မျက်နှာတွင် ချွေးစေးတို့က တဒီးဒီး။ အဘွားကြီး မျက်နှာတွင်လည်း ချွေးသီးတွေ တပေါက်ပေါက် စီးလိမ့်လျက်။ အို... လောကရယ် ရက်စက်ပါပေ့။
သူ အတွေးတစ်ချက်နှင့်-
“ဟို ရေခဲချောင်းလေး ရောင်းခဲ့ပါဦး အစ်ကိုကြီး”
သူ လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်သည်။ ရေခဲချောင်းရောင်းသည့် အဘိုးကြီးနှင့် အဘွားကြီး သူ့ဆိုင်ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။ ပြီးနောက်-
“ဘယ်နှချောင်း ယူမှာလဲ ငါ့မောင်”
အဘွားကြီးခမျာ ဝမ်းသာအယ်လဲ ဖြစ်နေသည်။ ကြည့်ရတာ ဈေးဦးမပေါက်သေးဘူးထင်သည်။
“အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မကြီးတို့ ကြည့်ရတာ ပင်ပန်းလိုက်တာဗျာ၊ ခဏလောက် ထိုင်နားပါဦးလား”
သူ့ရင်ထဲမှ စစ်မှန်စွာ စီးဆင်းလာသော ကရုဏာစိတ်ဖြင့် အလိုလို ဖွင့်ဟ,ဖြစ်သည်။
"အို နေပါစေတော့ ငါ့ညီရယ်။ ရေခဲချောင်းတွေက မကုန်သေးဘူးကွ။ ဒါလေး ကုန်မှ စားဖို့တို့၊ နေ့ပြန်တိုးခတို့ ပေးလို့ရမှာ”
အဘိုးကြီးက အားနာပါးနာ စကားပင် မဆိုတော့ဘဲ တဲ့တိုးပင် ငြင်းပယ်လေသည်။ သူ ရေခဲချောင်း ၂ ချောင်း ဝယ်လိုက်သည်။ ဇနီး ဖြစ်သူ ဒေါ်ချောစိန်က ကျသင့်ငွေကို ဈေးဆိုင်ရှိ ပိုက်ဆံဘူးထဲက ယူပေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးတို့ လင်မယားကို နေ့တိုင်း တွေ့နေရတယ်။ ဒီ အလုပ်ကြီးက သိပ်တော့ မကိုက်ဘူး။ တခြား လုပ်ငန်းလေး ပြောင်းလုပ်ပါလား။ ဒါမှမဟုတ် အိမ်မှာ မှီခိုရမယ့် သားသမီး မရှိဘူးလား”
အဘိုးကြီးက မျက်စိ မြင်သလို သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"ငါ့ညီရယ် သားသမီး မရှိပါဘူးကွယ်၊ တို့က ကြီးပေါင်းတွေလေ။ အသက်ကြီးမှ အကြောင်းပါတာ ဆိုတော့ သားသမီးလည်း မရပါဘူး။ အခြား လုပ်ငန်း လုပ်စားမယ် ဆိုတော့လည်း အစ်ကို့လို ဒုက္ခိတက ဘာအလုပ် လုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီအလုပ် မလုပ်ဘဲ အခြားအလုပ် ပြောင်းလုပ်မယ် ဆိုတော့လည်း အရင်းအနှီးက လိုသေးတယ်လေ။ ဘယ်သူက အရင်းအနှီး ထုတ်ပေးမှာလဲ ငါ့ညီ”
ရင်သည် နွေဆယ် ရာသီမက ပူလောင်သွားခဲ့ပါသည်။ သူ ဘာစကားမျှ ဆက်မပြောနိုင်ခဲ့တော့ ။ အဘိုးကြီးလင်မယားသည် ကျသင့်ငွေကို ယူပြီး “ဂလောင် ဂလောင်” ခေါက်လျက် “ရေခဲချောင်းရမယ်” ဟု အသံတုန်တုန်အက်အက်နှင့် အော်လျက် တရွေ့ရွေ့ ထွက်သွားလေသည်။
စင်စစ် သူနှင့် မချောစိန်တို့ကရော...။ သူနှင့် မချောစိန်မှာလည်း ငယ်လင်ငယ်မယားတော့ မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ကြီးပေါင်းလို့လည်း မပြောနိုင်။ ဘာကြောင့်ဟု ဆိုလျှင် သူက ပထမအိမ်ထောင် ပျက်ခဲ့ဖူးသည်။ ပထမအိမ်ထောင်က သူအရာရှိ မဖြစ်၊ ဥစ္စာ မကြွယ်ဝနိုင်သောအခါ သူ့ကို ရက်ရက်စက်စက် ပစ်၍ အခြား ချမ်းသာသူ တစ်ယောက်နှင့် နောက်အိမ်ထောင် ပြုသွားခဲ့သည်။ သူနှင့် သမီးတစ်ယောက် ရခဲ့သော်လည်း အနှီ သမီးကလည်း သူ့အမေနှင့် ပါသွားသည်။ သူက ယောင်ချာချာနှင့် ကျန်ခဲ့သည်။
သူ မြန်မာနိုင်ငံရဲတပ်ဖွဲ့တွင် အခြားအဆင့် တာဝန်ဖြင့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ဘွဲ့ရခဲ့သော်လည်း ကန့်သတ် အသက် ကျော်သွား၍ အရာရှိ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခွင့် မရ၍ အရာရှိလည်း မဖြစ်။ အစိုးရဝန်ထမ်း ဖြစ်၍ သိကြားမင်း မ, မစနိုင်သော လူတန်းစား ဖြစ်၍ ဓနဥစ္စာလည်း မကြွယ်။ ထိုရောအခါ ဇနီး ဖြစ်သူက သူ့ကို ပစ်သွားသည်မှာ မှန် သလား၊ မှားသလား ဟုပင် သူ မဝေခွဲနိုင်ခဲ့တော့။
ဝန်ထမ်းဘဝနှင့် တိုင်းနှင့် ပြည်နယ်မျိုးစုံ လှည့်လည်၊ ကျရာတာဝန် ထမ်းဆောင်ရင်း (×××) မြို့တွင် မချောစိန်နှင့် တွေ့၍ နဖူးစာ ဆုံခဲ့ရသည်။
ဒီတုန်းက သူလည်း အရွယ်ကောင်းတုန်း ရှိသေးသည်။ သူ တာဝန်ကျရာ စခန်းတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ထမင်းလပေးစား လက်ခံသည့် အသုပ်စုံ၊ မုန့်ဟင်းခါးရောင်းသည့် မချောစိန် ထံတွင် ထမင်းလပေး စားရင်း ပတ်ဝန်းကျင် အပေါင်းအသင်းတို့၏ အောင်သွယ် ကောင်းမှုကြောင့် မချောစိန် နှင့် အောင်ဇေယျတု မင်္ဂလာ သွန်းလောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။
သူကသာ အိမ်ထောင်ပျက် တစ်ခုလပ်ပါ။ မချောစိန်ကတော့ အသက် ၂၇ နှစ် အရွယ်၊ လုံးကြီးပေါက်လှ လှတပတ အပျိုကြီး မချောစိန် ဖြစ်သည်။ သို့အတွက် မချောစိန်အဖို့တော့ သူတို့ အိမ်ထောင်ရေးသည် ငယ်ပေါင်းဟု ဆိုက မှားအံ့မထင်။
သို့သော် သူနှင့် မချောစိန်တို့ ကံမကောင်းခဲ့ပါ။ အိမ်ထောင်ကျပြီး တစ်နှစ်ခန့်တွင် သားဦးကိုယ်ဝန် ရခဲ့သော်လည်း ကံအကြောင်း မလှစွာ ကိုယ်ဝန်လျှောကျခဲ့သည်။ ဒီကတည်းက အိုဂျီ နှင့် ပြ၍ သားအိမ်ခြစ်၊ ဘာညာ ကုသခဲ့သော်လည်း သားသမီး မရခဲ့တော့။ သားအိမ်အားနည်း၍ဟု ဆိုကာ သန္ဓေ မတည်ခဲ့တော့။ သူပဲ လင်၊ သူပဲ သား။ သူမပဲ ဇနီး၊ သူမပဲ သမီး။ လင်လက် မယားခြေ။ ဖိုးသူတော်နှင့် တောင်ဝှေးလို၊ သူတို့ လင်မယား ကိုင်းကျွန်းမှီ၊ ကျွန်းကိုင်းမှီဘဝ နေခဲ့ကြရသည်။ ရှေးလူကြီးသူမတွေ ပြောပြောနေသည့် ဆေးပေးမီးယူ ဆိုသည့် ဘဝမှာ ဤသည်ပင်လား မဆုံးဖြတ်နိုင်တော့ပေ။
••••• ••••• •••••
၂။
သူ သက်ပြည့်ပင်စင် ယူသည့်နေ့တွင် ဘဝတူ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေက-
“ဘိုးတော်ကတော့ ဝဋ်ကျွတ်သွားပြီပေါ့ဗျာ၊ ကျုပ်တို့ ကတော့ တိုင်းပြည်တာဝန် ဆက်ထမ်းဆောင်ရဦးမှာပေါ့” နှင့် ဝမ်းပန်းတနည်း ပြောဆို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူလည်း မျက်ရည်လည်ခဲ့ရပါသည်။
တကယ်ကျ ဝန်ထမ်းဘဝ ဆိုတာ အဘယ် ဝန်ထမ်း ဖြစ်ဖြစ် မချမ်းသာပါ။ မချမ်းသာ သော်လည်း မိုးတော့ မခေါင်။ နိုင်ငံတော်က ပေးထားသည့် လစာလေးနှင့် တစ်လစာ တွက်ဆကာ နှိုင်းနှိုင်းချိန်ချိန် သုံးလျှင် ထမင်းတော့ မငတ်ပါ။ သို့သော် ကျန်းမာရေး မကောင်းခြင်း၊ အခြား ဗာဟီရ အသုံးစရိတ်များ ပေါ်လာလျှင်တော့ ကြွေးမြီ တင်သွားတတ်ပါသည်။
ထိုရောအခါ ပိုမို၍ ခြိုးခြံချွေတာခြင်းဟူသော ဓားသန်လျက်ဖြင့် အနှီ ကြွေးမြီတင်ခြင်း ဟူသော ကုမ္ဘဏ် ယက္ခကြီးကို အထစ်ထစ် ပိုင်းဖြတ်ခြင်းဖြင့် ဝန်ထမ်းဘဝကို ထုဆစ်ရစမြဲပါလေ။
ဘဝတူ ရောင်းရင်းတွေက သူ ပင်စင်ယူ၊ ဝန်ထမ်းဘဝက လွတ်မြောက်သွားသည်ကို ဝမ်းမြောက်ကြလေသည် ဆိုပေမဲ့ တကယ်ကျ သူ ဝန်ထမ်းဘဝက မလွတ်မြောက်သေးသည်ကို သူတို့ မသိ။
သူသည် ခန္ဓာ၏ ဝန်ထမ်း။
ခန္ဓာ ရှိသရွေ့ အလုပ် လုပ်နေရဦးမည်။ ထိုသို့ လုပ်ရာတွင် ချမ်းသာကြသူများက အရင်းအနှီးကြီးကြီး စိုက်ထုတ်၍ ကုမ္ပဏီ၊ စူပါမားကက်တွေ ထောင် စီးပွားရှာသည်။ ပညာကြွယ်ဝကြသူတွေက သင်တန်းမျိုးစုံတွေ ခေါင်းစဉ်တပ် ဖွင့်ပြီး ဥစ္စာရှာသည်။
သူလို သာမန် ဝိဇ္ဇာ/ သိပ္ပံဘွဲ့နှင့်၊ သာမန် ထမင်းစားရေသောက် ဝန်ထမ်းဘဝ ရသည့် ဥစ္စာလေးနှင့် အဘယ် အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့်၊ ဂုဏ်ဒြပ်ကြီးကြီး ဝင်ငွေ သောက်သောက်လဲ လုပ်ငန်းတွေနှင့် ဘဝ ရထားအိုကြီးကို မြန်မြန် ခုတ်မောင်းနိုင်မည်နည်း။
ရသည့် ပင်စင်၊ ရသည့် ကရုဏာကြေး ငွေလေးနှင့် မြေကွက်လေး တစ်ကွက် ဝယ်ဖို့ ကြိုးစားသည်ကိုပင် အထမမြောက်ခဲ့။ မြေဈေးက ရွှေဈေးထက်မက ခေါင်ဆိုက် နေသည်။ ပေါချောင်ကောင်း ရနိုင်သည့် ကျေးလက်လို ဒေသတွေ သွားရောက် အခြေချမည်ဟု တွေးသော အခါ ဇနီးဖြစ်သူ မချောစိန်က-
“အဲဒီ တောရွာကို သွားပြီး ရှင်က လယ်ထွန်မလို့လား။ ရှင် လယ်ထွန်နိုင်တယ်ပဲထား၊ ဘယ်မှာလဲ လယ်ကွက်၊ ဘယ်မှာလဲ လယ်ဝယ်နိုင်တဲ့ အရင်းအနှီး”
ဒီလိုနှင့် အိမ်ဈေးဆိုင်လေး တည်၊ တောက်တိုမည်ရလေး ရောင်းပြီး တစ်နေ့ ဝင်ငွေ ၃,၄ ထောင်နှင့် လင်မယား နှစ်ယောက် ပါးစပ်ပေါက် ဆီ မစွတ်နိုင်သော်လည်း ငါးပိရည်ကျဲနှင့် ဝမ်းပြည့်စေနိုင်သည့် အနှီ (×××) တိုင်းမြို့ကြီးတွင် အိမ်ငှားဘဝဖြင့် သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ အခြေချဖြစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အနှီ (×××) ရပ်ကွက်ရှိ နေအိမ်သို့ ရောက်ပြီး ၃,၄ လ အကြာ ကံကောင်းထောက်မ၍ တစ်ရပ်ကွက်တည်းနေ မိတ်ဆွေတချို့၏ အလုပ်စပ်ပေးမှုကြောင့် တရုတ်နိုင်ငံသားတွေ၏ မြေကွက်တွေမှာ တစ်လ ၁ သိန်းဖြင့် ညစောင့်အလုပ် ရခဲ့၍ လင်မယားနှစ်ယောက် စားဝတ်နေရေးအတွက် အသက်ရှူ ချောင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ၄င်း အာမခံချက် မရှိသော အလုပ်က ပြုတ်လေပြီ။ ဘဝကလည်း ရက်စက်တာလား၊ သူကပဲ ကံမကောင်းတာလား ဝေခွဲ၍ပင် မရခဲ့တော့။
••••• ••••• •••••
၃။
ဒီနေ့ သူ့မွေးနေ့ မွေးရက် ထပ်၍ ၆၅ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ အတွက် ကုသိုလ်ကောင်းမှု အဖြစ် ရပ်ကွက်ထဲက ဘုန်း ကြီးကျောင်းကို ဆွမ်းချိုင့်ပို့ရန်အတွက် ဇနီးဖြစ်သူ မချော စိန် တစ်ယောက် မနက်စောစော ကတည်းက ထ,ပြီး မီးဖို ချောင်ထဲမှာ တကုပ်ကုပ်နှင့် ချက်ပြုတ်ကြော်လှော်နေခဲ့သည်။
သူ အိပ်ရာက နိုးသောအခါ နေပင် အတော်မြင့်၍ ဆွမ်းချိုင့်က အဆင်သင့် ဖြစ်နေလေပြီ။
“ကဲ ဖေကြီး၊ နေ မပူတုန်းလေး ဆွမ်းချိုင့် သွားပို့လိုက်ဦး။ ကျုပ်တော့ မလိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ဆရာတော်လည်း ကြည့်ကျက် လျှောက်လိုက်ဦး”
ချွေးတွေ စိုနေသည့် မျက်နှာတွင် ကုသိုလ်ရေး အပြုံးငွေ့တွေနှင့် သူ့ကို စိတ်မချစွာ မှာရှာနေသည်။
“အေးပါကွာ၊ ဖေကြီး ကြည့်လျှောက်လိုက်ပါ့မယ်” ဟု ပြောပြီး သူ တစ်ယောက်တည်း ဆွမ်းချိုင့်ဆွဲ၍ ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဒီ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းနှင့် ဒီ ဆရာတော်ဘုရား ကတော့ သူတို့ လင်မယားနှင့် ရေစက်ပါသည်ဟု ပြောရမည်။ သူ ရှမ်းပြည်မှာ တာဝန်ကျစဉ်က တိုက်အုပ် ဆရာတော် အဖြစ် ခင်မင်ခွင့်ရခဲ့သည့် ဦးပဉ္စင်းက ယခု ဒီ မြို့၊ ဒီဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် အဖြစ် ပြန်လည် ရေစက်ဆုံတွေ့နေခဲ့ရပါသည်။ ဒီအတွက် သူတို့ ဇနီးမောင်နှံက ဆရာတော့် အကြောင်းကို သိသလို ဆရာတော်ကလည်း သူတို့လင်မယားအကြောင်းကို ကောင်းကောင်း နားလည်နေခဲ့ပါသည်။ ဪ..လူ့ဘောင် ဆိုတာကလည်း ကျဉ်းကျဉ်းလေးပါကလား။
သူ ဆရာတော့်ကျောင်းကို ရောက်တော့ ကျောင်းထဲတွင် ဧည့်သည်တချို့ တွေ့ရ၏။ ဓာတ်စက်သံတွေ၊ ဆောင်းဘောက်သံတွေတော့ မကြားရပါ။ ဆွမ်းစားကျောင်းဘေးမှာ လူတချို့ ချွေးတလုံးလုံးနှင့် ချက်ပြုတ်နေတာကို ကြည့်ရခြင်းဖြင့် အလှူ တစ်ခုခုဟုတော့ နားလည်သည်။ ဘယ်လို အလှူ ဟူသည်ကိုသာ ဂဃနဏ မပြောနိုင်။
သူ ကျောင်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ ကျောင်းပေါ်တွင် ဧည့်သည် တချို့ ရှိ၏။ သူ ဘုရားဝတ်ဖြည့်၊ ဆရာတော်ကို ဝတ်ဖြည့်ပြီးသောအခါ ဆရာတော်က ဘုရားခန်းရှေ့ မိန့်မိန့်ကြီး ထိုင်လျက်-
“ဒကာကြီး နေကောင်း ရဲ့လား။ ဒီနေ့ ဆွမ်းချိုင့် အလှည့်ကျလို့လား”
ပဋိသန္ဓာရစကား ဆိုသည်။
“တင်ပါ့၊ ဆွမ်းချိုင့် အလှည့်တော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။ တပည့်တော် အသက် ၆၅ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ မွေးရက် ထပ်တာနဲ့ ဆွမ်းချိုင့်လာပို့ ကုသိုလ်ယူတာပါဘုရား”
“ဒါနဲ့ ဒကာမကြီးရော မပါဘူးလား”
"တင်ပါ့၊ အိမ်မှာ ဈေးဆိုင်တစ်ဖက်နဲ့ဆိုတော့ လိုက်မလာအားပါဘူး ဘုရား”
“အင်း ဒကာကြီးတို့လည်း ရှမ်းပြည်မှာ ကတည်းက ဝန်ထမ်းဘဝ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတာ။ ဝန်ထမ်းဘဝတုန်းကလည်း အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့မို့ မအားလို့၊ အခု ပင်စင် ယူပြီးတော့လည်း ခန္ဓာဝန်ထမ်း ဘဝနဲ့မို့ မအားလို့နဲ့တဲ့။ သေခြင်းတရားကတော့ အားတာတွေ မအားတာတွေ မစောင့်ဘူးနော် ဒကာကြီး။ ကုသိုလ် ဆိုတာ ကိုယ်က ရအောင်ယူမှ ရတာ။ နိဗ္ဗာန် ဆိုတာကလည်း ကိုယ်က ရအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ယူမှ ရတာ။ သူ့အလိုလို ရောက်မလာဘူး။ ဘယ်အရွယ်မဆို သတိတရား လက်ကိုင်ထားပြီး ကြိုးစားအားထုတ်ယူမှ သူ့အရွယ်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ အကျိုးရလဒ်ကို ခံစားရတာ မဟုတ်လား။ ပထမအရွယ်မှာ ပညာရှာ၊ ဒုတိယအရွယ်မှာ ဥစ္စာရှာ၊ တတိယအရွယ်မှာ တရားရှာရမှာ မဟုတ်လား။ ငါတော့ နေကောင်းသေးတယ်၊ ငါတော့ ကျန်းမာသေးတယ်နဲ့ ဆင်ခြေပေးပြီး တရားအလုပ်ကို စိုက်စိုက်မတ်မတ် မလုပ်ဘဲ စားဝတ်နေရေး ဆိုတဲ့ သံသရာ အဆက်ဆက်က ပြုစမြဲ အာဝေဏိက ဒုက္ခတွေ နဲ့ ချာချာလည် နေရင်တော့ သေခါနီး ညောင်စောင်းပေါ် ရောက်မှ နောင်တရမယ်နော် ဒကာကြီး”
ဆရာတော်ဘုရားကတော့ ငယ်ပေါင်းလို အကြောင်းသိမို့ သူ့ကို အားမနာတမ်း ဝေဖန်၊ ဘဝမီးမောင်းထိုးပြနေလေပြီ။ သူ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။
“အခု ဒီအလှူရှင် ဒကာကြီးကလည်း ဒကာကြီးလိုပဲ ဝန်ထမ်းဘဝက လာတာ။ အငြိမ်းစားယူပြီးလို့ ရာသက်ပန် ရဟန်းဘဝနဲ့ တရားအား ထုတ်တော့မယ်။ သူ့သား သမီးတွေက ဆရာတော့် ကျောင်းမှာ လာပြီး သူတို့ အဖေကို ရဟန်းခံ၊ သိမ်တက်ပွဲ လုပ်ပေးနေကြတာ။ ဒကာကြီးကိုလည်း အဲဒီလို လုပ်စေချင်တယ်။ ဘုန်းကြီး အကြံဉာဏ် ပေးတာပါ”
“တင်ပါ့ဘုရား”
အသိတရားတို့သည် ပွင့်သစ်စ လမင်းလို ထွန်းလက်တောက်ပသွားရမည် ဖြစ်ပါလျက် ရင်တွင် မီးစနှင့် ထိုးသလို စူးအောင့်ပူလောင်လာ၏။ နှလုံးခုန်သံသည် တဒုန်းဒုန်း။ ရင်သည် တလှပ်လှပ်။ ဦးခေါင်းထဲတွင် မူးနောက်နောက်။ ပုံရိပ်တို့သည် တဖျပ်ဖျပ်။
သူ့ဘဝတွင် ပထမအရွယ်၌ ထိုက်သင့်စွာ ပညာ ရှာနိုင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအရွယ်တွင် အနုညာတ ဝန်ထမ်းဘဝမို့ ထိုက်သင့်သော ဥစ္စာ မရှာနိုင်ခဲ့။ ယခု တတိယအရွယ်တွင်လည်း...။
အနှီ ရဟန်းဘဝနှင့် ဘဝနေဝင်ချိန်ကို ဖြတ်သန်းတော့မည့် အဆိုပါ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို အတိုင်းအဆမဲ့စွာ အားကျမိသည်။ သူ့ဘဝမှာရော...။
ထိုက်သင့်သော စုဆောင်းထားရှိသည့် ဓနဥစ္စာ ဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ။
အားကိုးအားထား လောက်သော မှီခိုနိုင်သည့် သားသမီးဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ။
ကိုယ်ပိုင်ဘဝ အခြေချနိုင်မည့် ပိုင်ဆိုင်မှု ခြံမြေအိမ် နေရာ ဆိုတာကရော ဘယ်မှာလဲ။
ဒီလို ဒီလို အခြေအနေတွေနှင့် တစ်ယောက်တည်း ယောင်ချာချာနှင့် မျက်နှာငယ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့မည့် သူ့ဇနီး မချောစိန်။
သူမ ဘဝ အိုမင်းမစွမ်း အရွယ်တွင် မည်သူက ဆေးပေးမီးယူ အနှီအမှုကို မငြိုမငြင် လုပ်ပေးမည်နည်း။ နောက်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့မည့် သူ၏ ချစ်ဇနီး မချောစိန်သည် ဣတ္ထိယ အိုကြီးအိုမ။
အတွေးတို့သည် ရဟတ်ပမာ ချာချာလည်နေခဲ့ပေပြီ။
နေသည် အတော်မြင့်လေပြီ။
နေမွန်းပင် တည့်တော့မည်။
နေမွန်းတည့်ပြီးလျှင် မကြာမီ နေဝင်ပေတော့မည်။ သူနှင့် သူ့ဇနီး မချောစိန် တို့တွင်လည်း ဘဝနေဝင်ချိန်သည် တစ်နေ့ မလွဲဧကန် ရောက်လာပေလိမ့်မည်။
သို့သော်..။
ထို သို့သော်၏ အောက်တွင် သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ခဲ့ပါပြီ။ သူသည် သူ၏ ချစ်ဇနီး ဘဝကြင်လျာပေါ်တွင် ပစ္စက္ခအရွယ်၌ အကြင် ရာဂ ဟူသော နှောင်ဖွဲ့ခြင်းမျိုး မရှိသော်လည်း ၅၂၈ ဟူသော ဖြူစင်သော မောင်နှမ ဟူသော အကြင်သံယောဇဉ် တဏှာမျိုးတော့ တွယ်တာနေဦးမည် ဖြစ်သည်။
ထိုတဏှာဖြင့်ပင် ဇနီး ဖြစ်သူအား ဘဝနေဝင်ချိန်ထိ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ ဖြတ်သန်းစေရင်း၊ သံသရာရိက္ခာထုပ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရင်း၊ အမြိုက်နိဗ္ဗာန် ဟူသော သောင် တစ်ဖက်ကမ်းကို တူပြိုင်ပြိုင် ကူးခပ်စေရင်း ဘဝအမောကို ချွေးသိပ်ပေးရလိမ့်မည်။
ထိုရောအခါ သူသည် လူ့အန္ဓ တစ်ယောက် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေမည်။ သို့သော် ကိုယ့်ဝမ်းနာ ကိုယ်သာ သိသမို့ ဆေးပေးမီးယူ ဘဝ လက်ဆောင် အဖော်မွန်ဖြင့် မေတ္တာရနံ့တွေ ထုံထုံသင်းနေသော သူတို့ သိုက်မြုံလေးသည် ဤဘဒ္ဒကမ္ဘာတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည် ထင်သည်။
ဘယ်သို့ဖြစ်ဖြစ် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှ အိမ်သို့ ပြန် လာသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါး လန်းဆန်းလျက် စိတ်နှလုံးကို ကြည်လင်ရွှင်မြူးလျက် ရှိသည်ကို အံ့သြစွာ ခံစားနေမိရပါတော့သတည်း။
▢ ပန်းတောင်း တင်ဝင်းအောင်
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
အောက်တိုဘာ၊ ၂၀၁၈
