Showing posts with label အမေ့ရှေးစကား. Show all posts
Showing posts with label အမေ့ရှေးစကား. Show all posts

Friday, April 12, 2024

မန္တလေး သင်္ကြန် .. သင်္ကြန် .. သင်္ကြန်


 

❝ မန္တလေး သင်္ကြန် .. သင်္ကြန် .. သင်္ကြန် ❞

အမေတို့ အသက် တော်တော်ကြီး လာ တော့ မန္တလေးသင်္ကြန် က ပြောင်းလဲ သွား လိုက်တာ ။ ဟိုတုန်းက နဲ့ ဘာဆို ဘာကမှ မတူတော့ဘူး ။ ပြောင်းသမှ အားလုံး ကို ပြောင်း လဲသွားတာ ။

ပထမ ပြောင်းတာ က နေရာပါ ။ ဟိုး အရင် က တော့ သင်္ကြန်ပွဲ ဟာ အိမ်ရှေ့ တွေ မှာ အရပ် က သမီးပျို ၊ သားပျိုတွေ ပျော်ချင် လို့ နွှဲ ကြတဲ့ ရေသဘင်ပွဲ မို့ ရွှေဘုန်းရှိန် က အမျိုး သမီးရေပက်အဖွဲ့ ချည်း သုံးဖွဲ့ အပြိုင်အဆိုင် လုပ်ကြတယ် ။ ပိုက်ကျုံး က တော့ အဝီစိ တွင်းဒကာ က ရေ အလျှံပယ် ပေးတာမို့ ရေပက် ဘယ်လို ကြမ်းတယ် ၊ ဆေးရုံကြီး နား မှာ ရေခဲရေ နဲ့ ပက်တာ ရှိတယ် ။ ဝါးတန်း က ပွဲစားကုန်သည် သူဌေးတွေ က သူတို့ ဝါးတန်း လူ စည်အောင် ပွဲရုံ တစ်ရုံ ငွေ ၁,ဝဝဝ ကျပ်စီ ထည့် တာတဲ့ ... စတဲ့ စတဲ့ သတင်းတွေ ၊ ၈၄ လမ်းမကြီး ပေါ် မှာ က လည်း နဂါး ချည်း မကဘူး ၊ မြောက် ဆိုရင် ဒါးတန်း အထိ ၊ တောင် ဆိုရင် ဘုရားကြီးကွေ့ အထိ ရေပက်မဏ္ဍပ်တွေ က နည်းတာ မဟုတ်ဘူး ။ သိပ် များတာ ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ နဲ့ နှစ်တိုင်း ရှိပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ - ၅ - ၁၀ နှစ် ကတော့ သင်္ကြန်ပွဲ ဟာ မြို့ ထဲ ကနေ ကျုံးဘေး ရွှေ့ သွားပါလေရော ။ ပြီးတော့ နေရာ ပြောင်းတာ နဲ့ အတူ ရေပက် မဏ္ဍပ်ကြီး တွေ လည်း ပုံစံတွေ က လည်း အများကြီး ပြောင်း သွား ပါတယ် ။

ပြီးတော့ အရင် က ရေပက်အဖွဲ့ ၊ ရေခံအဖွဲ့ ဆိုတာ လူငယ်တွေ ပျော်ရ ပါးရ အောင် အရပ်က  ငွေ စုကြ ၊ လူငယ်တွေ ကိုယ်တိုင် ထည့်ဝင်ကြ ၊ ရပ်ကွက် ထဲ က များများ ထည့်နိုင် တဲ့ သူ က များများ ထည့် ၊ နည်းနည်း တတ်နိုင်သူ က နည်းနည်း ထည့်ပြီး ဘုံငွေ နဲ့ ပျော်ကြတာ ။ ခုတော့ ဒီနှစ် ကျင်းပ သွားတဲ့ မန္တလေးသင်္ကြန် မှာ စီးပွားသတင်းစာ တစ်စောင် ဖြစ် တဲ့ ဝါးလ်ဒ်ဂရု ( ပ် ) က ၂ဝ - ၄ - ၉၅ နေ့ မှာ ဘယ်လို သတင်း ပေးသလဲ ဆိုတော့ “ သင်္ကြန် ရက်များ နှင့် ကြော်ငြာပွဲတော် ” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစီး အောက် မှာ

“ ယခု ကာလ သည် ဈေးကွက် စီးပွားရေးခေတ် ကာလ ဖြစ် လေရာ ပုဂ္ဂလိက စီးပွား ရေးလုပ်ငန်းများ စန်းထ နေချိန် ဖြစ်သည် ။ သို့ဖြစ်၍ ယခုနှစ် သင်္ကြန်မဏ္ဍပ် တိုင်း လိုလိုပင် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများ ၊ ကုမ္ပဏီများ ၏ ကြော်ငြာများ က လွှမ်းမိုး ခဲ့သည် ။

၁၉၉၅ ခု ၊ သင်္ကြန်ရက်များ အတွင်း ရေကစား မဏ္ဍပ်များ ၉၀% စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်များ ၏ ကြော်ငြာများ က နေရာ ယူ ထားကြသည် ။ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများ နှင့် ကုမ္ပဏီ များ ၏ ရေကစားမဏ္ဍပ်များ ကို လည်း အပြိုင်အဆိုင် တွေ့ ရသည် ။ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ် များ တွင် ခေတ်ပေါ် တေးဂီတ ကို ထည့်သွင်း ထားခြင်းသည် လည်း ပရိသတ် က ကြော်ငြာ ကို သတိထား မိ စေသည့် အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ ရသည် ” လို့ သတင်း ပေး ထားပြီး စီးကရက် နဲ့ ဘီယာ ဧရာမ စာလုံးကြီးတွေ နဲ့ နဖူးစီး တပ်ထားတဲ့ ရေကစား မဏ္ဍပ် မှာ ရေကစား နေတဲ့ သတင်းဓာတ်ပုံတွေ နဲ့ ဖော်ပြ ထားပါတယ် ။

ဒီလို ကြော်ငြာမဏ္ဍပ်တွေ ပေါ် မှာ ဘယ်သူတွေ က ဆိုကြ ၊ ကကြ သလဲ လို့ မေး တော့ အရပ်တကာ က မိန်းကလေးတွေ ပါပဲ ။ ယူနီဖောင်းဖိုး တစ်ယောက် ၁၀၀၀ စီ ပေးပြီး ထမင်းကျွေး ခေါ်တာပဲ လို့ ဆိုပါတယ် ။ တချို့ ကြော်ငြာမဏ္ဍပ် က လည်း က,မယ့် အက အဖွဲ့ ကို တစ်ည တစ်ဖွဲ့ ပြောင်း ပြီး ငှား ကြတယ် ။ ဒီလို အငှား လိုက် ကမယ့် အက အဖွဲ့ တွေ ကို ထောင် စားတဲ့ လုပ်ငန်း တစ်ခု ဒီနှစ် မှာ မှ ပေါ်လာ သတဲ့ ။ ၄ - ၅ - ၁၀ ယောက် လောက် ပါတဲ့ အဲဒီ အဖွဲ့ ကို သင်္ကြန် မတိုင်ခင် မှာ တစ်ပတ် လောက် ကြိုပြီး က,တတ်တဲ့ လူ တစ်ယောက် က သီချင်း သုံးပုဒ် လောက် နဲ့ ယိမ်းတိုက် ထားတယ် ။ ဒီ သီချင်း သုံးပုဒ် က ဘယ် မဏ္ဍပ် မဆို ဒါနဲ့ ဆိုကြ ၊ ကကြ တာပဲ ။

စီးပွားရေးသတင်းလွှာ က လည်း သတင်းပေး ၊ မြင်ရ ကြားရသူတွေ က လည်း သင်္ကြန်မဏ္ဍပ်ကြီး တွေ က ကုန်ပစ္စည်းတွေ ချည်း ကြော်ငြာ ထား လိုက်ကာ သိပ် ပေါ် ထင်တယ် ။ ကြော်ငြာမဏ္ဍပ် မဟုတ်ရင် ဌာနဆိုင်ရာမဏ္ဍပ် တွေ သာ ရှိ တာကိုး ။ အမေတို့ အရင် က တွေ့ ရတဲ့ အရပ် ထဲ က မိန်းကလေး ၊ ယောက်ျားလေးတွေ စု ထောင် ကြတဲ့ ‘ ပိတောက် ရွှေဝါ ’ တို့ ၊ ‘ မေသင်္ကြန် ’ တို့ လို ရေပက်သင်းမ ဏ္ဍပ် မျိုး က ပါ မှ မပါတော့ဘဲ ကိုး ။

ဟိုတုန်း က တော့ မြို့မအသင်း က ဆရာငြိမ်း ရေးစပ် ပေးလိုက်တဲ့ သင်္ကြန်သီချင်း ဟာ တစ်နှစ် တစ်ပုဒ် မက တစ်ခါတလေ နှစ်ပုဒ် လောက် ရေးပေး လိုက်လို့ လူငယ် မိန်းမငယ် တွေ ပါးစပ်ဖျား မှာ စုံရေမက်ရေ သီဆို ကြရတာ က အမော ။ မန္တလေးသင်္ကြန် က ဆရာငြိမ်း သီချင်း နဲ့ ခွဲ လို့ ရတာက မဟုတ်ဘူး ။

မြို့မအဖွဲ့ က တီးမှုတ် ပြီး ရင် တစ်မဏ္ဍပ် က တစ်မဏ္ဍပ် ကို ကူးတော့မယ် ဆိုရင် တခြား သီချင်းတွေ ဆို အပြီး မှာ “ နောင်နှစ်တွင် လည်း ဆီးလို့ ကြိုကွယ် .. မောင်ကြီး လာ ပါမယ် ... လာပါမယ် ... ဒီနှစ် လို ပဲ ဆီးလို့ ကြိုမယ် ... မောင်ကြီး လာပါတယ် ... လာပါတယ် ... ပြန်ပါဦးမယ် ... ပြန်ဦးမယ် ... နှုတ်ခွန်း ဆက်ပါတယ် ” ဆိုတဲ့ နှုတ်ဆက် သီချင်းလေး နဲ့ ခွဲတာ ။ ဒီ သီချင်း ဟာ သင်္ကြန် အတက်နေ့ မှာ မဏ္ဍပ်တိုင်း လိုလို မှာ ကြား နေရတယ် ။ သူတို့ သူတို့ တစ်တွေ ရှေ့ နှစ်ခါ သင်္ကြန် မှာ လည်း ပြန်ပြီး တွေ့ကြဦးမယ် ... ဆုံကြဦးမယ် ပေါ့ ။

ဒီလို ဒီလိုနဲ့ လူငယ်တို့ ဘာဝ သံယောဇဉ်တွေ ငြိကြ ၊ တွယ်ကြ တာ လည်း နည်း မယ် မဟုတ်ဘူး ။ ဒါ လူငယ် တို့ ဘာဝ မဟုတ်လား ။

ခု ခေတ် မှာ တချို့ လူငယ်တွေ က “ မြနန္ဒာ ရေညိုညို ရစ်ခတ်သမ်း ၊ ရွှေမန်းတောင် ထိပ် တူစုံမောင်မယ် ပျော်ချင်ပါတယ် ” ဆိုတဲ့ သီချင်း ကို သာ ဆို နေကြတာ ။ နန္ဒာရေညို က ဘယ်က နန္ဒာရေ မှန်း တောင် သိကြတာ မဟုတ်ဘူး ။ တစ်ယောက် သော လူငယ် က တော့ “ အမေ ရယ် ... နန္ဒာကန် ဆိုတာ ဘယ်မှာ လဲ ၊ မန္တလေးတောင် ရဲ့ အနောက်ဘက် က လား ”  တဲ့ ။

ဟုတ်တာပေါ့ ။ မြန်မာမင်းတွေ လက်ထက် က ရှိ ခဲ့တဲ့ မဟာနန္ဒာ ကန်တော်ကြီး ကို ဗြိတိသျှအစိုးရ က ရေတွေ ဖောက် ထုတ်ပြီး လယ်မြေတွေ လုပ် ပစ် လိုက်တော့ မန္တလေး တောင်ထိပ် ပေါ် က မြောက်ဘက် လှည့်ပြီး လှည့် ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါ မြင်ရတဲ့ နန္ဒာကန်ရေ တွေ က ရှိမှ မရှိတော့ဘဲ ကိုး ။ အခု မန္တလေး - မတ္တရာ - မိုးကုတ် ကားလမ်းမကြီး ဟာ တစ်ဖက်ဆည်ဘောင်ကြီး ပါ ပဲ ။ ကားလမ်း ဘေး မှာ မဟာနန္ဒာရေကန် ရဲ့ ကျောက်စာ ၊ ကျောက်စာ ဂူကလေး နဲ့ မြေ ထဲ မြုပ်လု မြုပ်ခင် ရှိနေတာ မြင်ရပါသေးတယ် ။

ဒီ သီချင်း အကြောင်း ပြောတော့ အမေ ငယ်ငယ် က ကြုံရပုံကလေး သတိရ လို့ ပြုံးမိပါသေးရဲ့ ။ အမေ ငယ်ငယ် က “ မြနန္ဒာ ရေညိုညို ရစ်ခတ်သမ်း တော့ ရွှေးမန်းတောင်ထိပ် ပူနိမ် ၊ ဗြောင်နိမ် ” လို့ စိတ်ပါလက်ပါ ကျေကျေနပ်နပ် သီဆို နေတုန်း အမေ နဲ့ အတူ နေ အဒေါ် တစ်ဦး က “ ညည်း သီချင်း က လည်း အေ ... အရူး သီချင်း နဲ့ တူ လိုက်တာ ၊ ဘာ သီချင်း လဲ ” တဲ့ ။

အမေ့ အဒေါ် တို့ နဲ့ အမေ တို့ နဲ့ တစ်ခေတ် ကွာဟ နေတာကိုး ။ အခု ခေတ် စင်မြင့် တွေ ပေါ် က “ အသံချဲ့ခွက် ကို ကြိမ်းမောင်း နေတယ် ထင်တာပဲ ” လို့များ ပြော မလား မသိပါဘူး ။

ဆရာစိန်ဗေဒါ သုံးတဲ့ စကား အတိုင်း ပြောရ ရင် “ သူ့ ခေတ် နဲ့ သူ့ နား ” တော့ လည်း ကောင်းကြမှာပေါ့လေ  ။

ကဲ .. မန္တလေးသင်္ကြန် က တော့ အမေ့ တစ်သက် မှာ ပဲ အပြောင်းအလဲတွေ အမျိုးမျိုး တွေ့မြင် နေရတယ် ကွယ် ။

◾လူထုဒေါ်အမာ

📖 အမေ့ ရှေးစကား စာအုပ် မှ

📖 ပိတောက်ဖူးတဲ့ လတန်ခူး
      နှစ်ဦးသင်္ကြန်ခါ

#ကိုအောင်နိုင်ဦး

.

မန္တလေး သင်္ကြန် ( ၂ )


 

❝ မန္တလေး သင်္ကြန် ❞

( ၂ )

အထက် က အမေ တို့ ကလေးဘဝ တုန်း က ကြုံခဲ့ရတဲ့ သင်္ကြန်တွေ အကြောင်း ရေး ခဲ့တယ် ။ အခု အမေတို့ အသက်ကလေး တော်တော် ရလာတဲ့ အချိန် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး မဖြစ်ခင် က အထိ ကြုံခဲ့ရတဲ့ မန္တလေး သင်္ကြန်ပွဲတွေ အကြောင်း ရေးချင်သေးတယ် ။

အမေတို့ လူတွေ က လေ ပျော်ချင်တတ်တဲ့ လူမျိုး ၊ ပျော်ပျော် နေချင်တဲ့ လူမျိုး ၊ ပျော်စရာ ဆိုရင် တော်တော် တန်ဖိုး ကြီးတာတွေ နဲ့ တောင် လဲချင်တတ်တဲ့ လူမျိုး ပါ ။

ဒီလို ပျော်ချင်တတ် တဲ့ လူမျိုး စရိုက် က ကောင်းတာတွေ လည်း ရှိရဲ့ ၊ မကောင်းတာ တွေ လည်း ရှိပါတယ် ။ ပျော် လို့ ချည်း နေတာပဲလား ဆိုတော့ လည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး ။ စိတ်ဆိုးစရာ ရှိရင် ထောင်းခနဲ ။ ဒါပေမယ့် မြန်မြန် ပြန်ပြီး ပြေ တတ်တယ် ။ မေ့ လွယ်တယ် ။ ဒါဟာ သွေးပူတဲ့ လူမျိုး ရဲ့ လက္ခဏာ လို့ ဆိုကြတာပဲ ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သင်္ကြန်ပွဲ ကို ကလေးတွေ ကစား နေကြရာ က နောက်တော့ ဆယ့်လေးငါးနှစ် တွေ လည်း ဝင် ကစားကြတယ် ။ အဲဒီတော့ လမ်းမ ပေါ်တွေ မှာ သွားလာ နေတဲ့ မြင်းရထား တွေ ၊ စက်ဘီး တွေ ကားတွေ ကိုပါ ရေ နဲ့ လှမ်း ပက်တာတွေ ဘာတွေ ၊ ကြီးတဲ့ ကလေးတွေ က လုပ် လာကြရော ။ ဒီလို ရေပက် တဲ့ ကိစ္စ ကျယ်ပြန့် လာတော့ ပထမ တော့ ရေပက် မခံချင်သူ ရော ၊ ခံချင်သူ နဲ့ ရော တွေ့ တာပေါ့ ။ နောက်နှစ် နောက်နှစ် တွေ ကျ တော့ လမ်းမကြီးတွေ ပေါ် မှာ အစုအဝေး နဲ့ ဘယ်နား ဘယ်နား က ရေပက် နေကြတယ် ဆိုတာ သတင်း ရပြီး ပျော်ချင်တဲ့ ရေပက်ခံ ထွက်ချင်တဲ့ လူတွေ က ပက် မယ့် အစုအဝေး ရှိတဲ့ နေရာ ကို လာကြ ဖြတ်ကြသန်းကြ လုပ် လာတယ်လေ ။ ပျော်ချင် လို့ တမင် ရေပက်ခံ လာတယ်ပေါ့ ကွယ် ။

အဲဒီလို အစုအဝေးကလေး တွေ နဲ့ အင်တုံကြီး တွေ ရေစည်ပိုင်း တွေ ချပြီး ဆယ့်လေးငါးနှစ် အရွယ်တွေ ရေပက် လာကြတော့ သမီး မိန်းကလေးရှင် မိဘတွေ ထဲ က အချို့က သမီးပျို ပေါက်စလေး တွေ ကို ရေဝင် ပက်ခွင့် ရေကစားခွင့် ပြု ပါတယ် ။ တချို့ မိဘတွေ က ခွင့် မပြုပါဘူး ။ ဘာပြုလို့လဲ ဆိုတော့ ရေပက်သမား အချင်းချင်း တစ်ရပ်တည်း သားသမီးတွေ ဆိုတော့ သူများ မလောင်းခင် ကိုယ့် အချင်းချင်း က ပထမ လောင်းကြ ပက်ကြ သေးတာကိုး ။ အဲဒီလို ပက်တဲ့အခါ တချို့ ကလေးတွေ က ကျောကုန်း ပေး တဲ့ မိန်းကလေး ကို ကုပ် က နေပြီး ရိုးရိုး ရေ နဲ့ လောင်းချတာမျိုး လုပ်တာ ပေမယ့် တချို့ ညစ်တဲ့ လူငယ်များ က ကျောကုန်း ခံတဲ့ မိန်းမပျို ကို ရေ လောင်းတာ ရိုးရိုး မလောင်းဘဲ လက် နဲ့ ပုတ် လောင်းတာတို့ ဘာတို့ လုပ် ချင်တယ် ။ အဲဒါမျိုး မခံရအောင် လို့ တချို့ အမေ တွေ က သူတို့ သမီး ရေ ပက်တဲ့ အထဲ မထည့်ပါဘူး ။ ဒီလို အမေများ ရဲ့ သမီးများ ရေပက် ကစား ရခဲ့ပါတယ် ။

အဲဒီလို အစုအဖွဲ့ နဲ့ ရေပက် မှုမျိုး ဟာ တစ်နှစ် ထက် တစ်နှစ် ပိုပို များများ လာပြီး အပျိုခေါင်း တို့  ၊ လူပျိုခေါင်း တို့ ဩဇာ ကြီးတဲ့ အရပ် ၊ အပျိုလူပျို ပေါ တဲ့ အရပ်တွေ က ရေပက်သင်းကြီး တွေ လို ဖြစ် လာပြီး အင်တုံ လောက် မကတော့ ဘဲ စည်ပိုင်းကြီး တွေ ရေစည်ကြီး တွေ သံရေကန်ကြီး တွေ ပါ လမ်းဘေး ချပြီး လူ သုံးဆယ် လေးဆယ် ရေလောင်းကြ ၊ ရေကစားကြတယ်လေ ။ နေ မြင့်လို့ သိမ်းပြီ ဆိုရင် အရပ် ထဲ မှာ အမေ တို့ မထည့် လို့ ဝင် မပက်ရတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အိမ် အပျိုကြီးတွေ အိမ် ကို လိုက် ပက်ကြ ပြန်တယ် ။ ပြီးမှ လူစုခွဲ ရေချိုး အဝတ် လဲ ကြတယ် ။

၁၉၂၈ ခုနှစ် ရောက် တော့ မန္တလေးမြို့ မှာ မြို့မ အပျော်တမ်းတူရိယာ အဖွဲ့ ဆိုတာ လူငယ်တွေ စုစည်း တည်ထောင်တဲ့ အဖွဲ့ ပေါ် လာတယ် ။ မြို့မအဖွဲ့ က သူ့ ချည်း လည်း ပေါ် လာတာ မဟုတ်ဘူး ။ မာဃတူရိယာ အဖွဲ့ ဆိုတာ လည်း သူ နဲ့ မတိမ်းမယိမ်း ပေါ် လာတယ် ။ မာဃ နဲ့ မြို့မ ဆိုပြီး အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေကြ သေးတယ် ။ မြို့မငြိမ်း က ယမုန်နာငါး နဲ့ ဂင်္ဂါငါး သီချင်းမျိုး စပ်တာ ဟာ သူတို့ မြို့မ နဲ့ မာဃ နဲ့ ပြိုင် နေတာ ကို ထုတ်ဖော်တဲ့ သီချင်းပါ ။

ဒီလို အပြိုင် ရှိနေတော့ မြို့မအဖွဲ့ က သင်္ကြန်တွင်း မှာ ဘုရား ရေသပ္ပါယ် သွားမယ် ဆိုတဲ့ အစီအစဉ် တစ်ခု လုပ်ပြီး ငန်းဖြူရုပ်ကြီး တစ်ရုပ် ကို ဝါး နဲ့ စက္ကူ နဲ့ လှလှပပ ချိုး စေပါတယ် ။ ပြီးတော့ ကားပက်လက်ကြီး ရဲ့ ထိပ် မှာ ငန်းရုပ်ကြီး တင်ပြီး သူတို့ အဖွဲ့သားတွေ က ပုဆိုး ဆင်တူတွေ နဲ့ ကား ပေါ် မှာ ကု,လားထိုင် တွေ နဲ့ ထိုင် ၊ တီးမှုတ်ပြီး မဟာမုနိဘုရား ကို ရေ ကန်တော့ သွား ကြတယ် ။ ငွေရေတကောင်းကြီး ထဲ ပန်းတွေ ထည့်ပြီး အလှပြ ရင်း အတီးပြ ရင်း ကြွားဝင့် သွားပါတယ် ။

အဲဒီ အချိန်မှာ မာဃတူရိယာ အဖွဲ့ က လည်း “ ( တူလိမ့်မယ် မထင်ကြနဲ့ ) ကိုး ဆယ်ဆ ကွာ ၊ တူလိမ့်မယ် မထင်ကြနဲ့ ယဉ်စစ မာဃတူရိယာ ” ဆိုတဲ့ သီချင်းမျိုး တွေ နဲ့ တီးမှုတ် နေတာပါ ။

မြို့မ ကတော့ မဟာမုနိဘုရားကြီး ကို ရေသပ္ပါယ် ပန်းကပ် သွားရာ က ပြန် တော့ မြို့ ကို လှည့်တာပါပဲ ။ ဒီလို အလှပြ လှည့် နေတာကို ရေပက် မခံရ သေးပါဘူး ။

နောက်နှစ် နောက်နှစ် တွေ ကျတော့ ဘုရား ကို ရေသပ္ပါယ် သွားတဲ့ ရက် က အကြိုနေ့ ။ အကျနေ့ တွေ မှာ သူတို့ က လည်ရင်း ရေပက်ခံရင်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ဖြစ် ကုန်ကြပါပြီ ။ မတားပါဘူး ။ ရေ စိုရင် ပျက်စီးမယ့် တူရိယာမျိုး ကို လည်း ကား ပေါ် ယူ မလာခဲ့ကြဘူး ။ အဲဒီလို မြို့မ က အလှပြကား နဲ့ ရေပက် ခံတာ စ ပြီးတဲ့ နောက် ရေပ က်တဲ့ မိန်းကလေး တွေ က လာပုံ ကို အမေ မှတ်မိ သမျှ ပြော ရရင် -

မြို့မ ရေပက်ခံကား ရေပက်သူ တွေ ရှေ့ ရပ်ပြီး တီး ပြတဲ့ အခါ က တတ်တဲ့ လူ ရှိရင် က ပါ လို့ သူ တို့ က လည်း တောင်းဆိုတယ် ။ ဘေး က ပွဲကြည့် ပရိသတ် က လည်း ပြောကြတယ် ။ ဒါကြောင့် နည်းနည်းပါးပါး က တတ်တယ် ထင်တဲ့ ရေပက်သူ မိန်းကလေး တစ်ယောက် ယောက် က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း နဲ့ ကားဘေး ထွက်လာတယ် ။ နောက်တော့ တစ်ယောက် ထဲ က တာ ကြောင် လို့ နှစ်ယောက် သုံးယောက် ထွက် လာတယ် ။ ရပ် က ရင်း နဲ့ မြို့မကား ကို လှည့်ပတ် ပြီး က လာတယ် ။

ဒီလိုနဲ့ ရေပက်သူ မိန်းကလေးတွေ က က တာ စ တာပါပဲ ။ နောက်တော့ ယိမ်းသဘောမျိုး အထိ တိုးတက် လာပါတယ် ။ ရေ ပက်တဲ့ အသင်းတွေ က အကြီးအကျယ် ပြင်ဆင် ကြတာ ကို စတင်သူ က တော့ နဂါးရေသဘင် လို့ အမေ ထင်ပါတယ် ။ နဂါးရေသဘင် ဆိုတာ နဂါးဆေးလိပ်ခုံကြီး က ဖွဲ့ တဲ့ ရေသဘင် အဖွဲ့ ပါ ။ နဂါးဆေးလိပ်ခုံ က ဖွဲ့ တာ ပေမယ့် နဂါးမယ် ဆိုတဲ့ နာမည် မှည့်တာ က လွဲ လို့ ဆေးလိပ် ကြော်ငြာတဲ့ သဘော လုံးဝ မဆောင်ပါဘူး ။ ဒီ ခေတ် မှာ ပေါ် လာတဲ့ ကြော်ငြာ ရေသဘင်တွေ နဲ့ ဘာမှ မတူပါ ၊ မဆိုင်ပါဘူး ။

နဂါးဆေးလိပ်ပိုင်ရှင် ဒေါ်ဦး က အက လည်း သင် ပေးတဲ့ လူ မရှိခဲ့ဘဲ နဲ့ ကောင်းကောင်း က တတ်တယ် ။ ပြီးတော့ သူ က ပျော် တတ်တယ် ။ ဒါကြောင့် သူ့ ဆေးလိပ် လိပ် တဲ့ မိန်းကလေး တွေ ပျော်ပါစေ ဆိုပြီး ရုပ် ချောတဲ့ ၊ သင် ပေးရင် က တတ်မယ့် ဆေးလိပ်သမလေးတွေ ကို လေးငါးဆယ် ရအောင် ရွေးတယ် ။ ရွေးပြီး သီချင်း ရေး ခိုင်းတယ် ။ မင်းသမီး တစ်ယောက် ကို အက သင်ပေး ဖို့ ခေါ်တယ် ။ ပြီးတော့ ဆိုင်း တစ်ဆိုင်း နဲ့ အကျအန အက တိုက် တယ်လေ ။ ဒေါ်ဦး က အက သင်တာ က လည်း တစ်လ ကိုးသီတင်း ၊ ပြီးမှ ယူနီဖောင်း ဝယ်ပေး ပြီး က စေတာ ။ သူ ကိုယ်တိုင် က ဝင် မကတာ က လွဲ ရင် မိန်းကလေး တွေ နဲ့ အတူ မိုး အလင်း ခုံ ပေါ်က ဆင်း တာ မဟုတ်ဘူး ။ သူ့ အကအဖွဲ့ ကို တစ်ခါတလေ ရေနန်းသူဇာ လို့ နာမည် ပေးတယ် ။ နဂါးမယ် ဆိုတဲ့ စကား နှစ်တိုင်း သုံးတာ မဟုတ်ဘူး ။

မြို့မအဖွဲ့ က မော်တော်ကားကြီး နဲ့ ငန်းရုပ်ကြီး နဲ့ တစ်နှစ် ပြီး တစ်နှစ် ရေပက်ခံ ထွက်တော့ နောက်ထပ် ရပ်ကွက် တွေ က နေပြီး ရေပက်ခံ ထွက်တဲ့ ကားတွေ လည်း ပေါ် လာတယ် ။ ပေါ် လာတာ က နောက်တော့ တစ်ခါတလေ အစီး ၂၅ - ၃ဝ ရှိ တာပါ ။

မိန်းကလေး ရေပက်အသင်း တွေ က လည်း နဂါး အပြင် ပိတောက်ရွှေဝါ တဲ့ ။ မေသင်္ကြန် တဲ့ ၊ ငုရွှေဝါ တဲ့ ၊ နှစ်ဦးမေ တဲ့ စသဖြင့် စိတ်ကူး ပေါက်ရာ သင်္ကြန် နဲ့ နှစ်သစ် နဲ့ ပိတောက် နဲ့ တွဲဖက်ပြီး နာမည် ပေး ရေပက်ကြ ကကြ တာပဲ ။

တစ်ချိန်တုန်း က များ ဆိုရင် မန္တလေးသင်္ကြန် ဟာ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ တွေ အနေ နဲ့ နဂါးမယ် က အဖွဲ့ မလုပ်ဖြစ်တဲ့ နှစ် ဟာ သင်္ကြန် လက္ခဏာ မပြည့်စုံ သလို ရုပ်ရှင်မင်းသား အဆိုတော်ဝင်းဦး မန္တလေး လာပြီး ရေ မကစား တဲ့ နှစ် ဟာလည်း မန္တလေးသင်္ကြန် မပီပြင်ဘူး လို ဖြစ် နေတယ် ။ ဒါပေမယ့် ဝင်းဦး က လည်း မလာဘဲ မနေဘူး ။ နဂါး က လည်း မလုပ်ဖြစ် တဲ့ နှစ် မရှိဘူး ။

ရုပ်ရှင်မင်းသား ဇော်ဝမ်း တို့ က မန္တလေးသား တွေ ပါ ။ ဒါပေမယ့် ဝင်းဦး လောက် မန္တလေး သင်္ကြန် ကို မှန်မှန် လာတာ မဟုတ်ဘူး ။ ဝင်းဦး က တော့ နေ့ အချိန် မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်း တွေ နဲ့ ကြုံရာဆုံရာ ကားတွေ နဲ့ ရေပက်ခံ လည်တယ် ။ ဝင်းဦး ရေပက် ခံနေတယ် ဆိုရင် အဲဒီ မဏ္ဍပ် တော့ လူ တိုး လို့ မပေါက်တော့ဘူး ။ ရေခံ ကားတွေ ဟာ လည်း ကျပ်ခဲ ပြီး သွား မရ လာ မရ နဲ့ ပိတ်ဆို့ နေလို့ ကြာလွန်းမက ကြာ လာတဲ့ အခါ လမ်းရှင်းရဲတွေ က ကားတွေ ကို ဇွတ် အထွက် ခိုင်း ယူရတယ် ။

ည ကျ ပြန်တော့လည်း ဝင်းဦး က မြို့မ နဲ့ ဖြစ်ဖြစ် အခြား အဖွဲ့ နဲ့ ဖြစ်ဖြစ် လိုက် လာပြီး အဖွဲ့ ကျ ရာ စင်မြင့် ပေါ် တက် သီချင်း ဆိုတာပါ ။ ဝင်းဦး သီချင်း ဆို နေပြီ ဆိုရင် အဲဒီ နေရာ ဟာ လူပင်လယ် ဖြစ် တော့တာပဲ ။ ကားတွေ ဆိုတာ ဟွန်း ဘယ်လို တီးတီး ဘယ် ကား က မှ တုတ်တုတ် မှ မလှုပ်ဘူး ။ ဒါကြောင့် နေ့ တုန်းက လိုပါပဲ ယာဉ်ထိန်း ရဲ လာပြီး ကားရှင်း ပေး ရတော့တာ ပါ ။ ဝင်းဦး က သင်္ကြန် သုံးရက် ၊ လေးရက် နေ့တိုင်း ညတိုင်း မိုး အလင်း လည် တာပါ ။ ဒါတောင်မှ လည်း သူ့ မှာ ရပ်ကွက် နှံ့တာ မဏ္ဍပ် စုံတာ မဟုတ်ဘူး ။

အမေ ပြော ပကော ၊ တို့ လူမျိုး က ပျော်ချင်တဲ့ လူမျိုး ၊ ပျော် ရမယ် ဆို ရင် မီးကုန် ယမ်းကုန် အားလုံး ကို မေ့ပြီး ပျော်နေချင်တဲ့ လူမျိုး ။ ဒါပေမယ့် အပျော် ကို ဝမ်းဗိုက် က ဘရိတ် အုပ် လိုက်တယ် ။

သင်္ကြန်ပွဲ ဆိုတာ က ရက် အရှည်ဆုံး ပွဲ ။ အမေ တို့ မန္တလေး မှာ သင်္ကြန် အကြိုနေ့ က စ က နေတဲ့ ပွဲ ။ အကြိုနေ့ မှာ ဘုရား ကန်တော့ ဖို့ ဘုရား ရေသပ္ပါယ် ဖို့ မဟာမုနိဘုရားကြီး ကို သွားကြတယ် ဆိုပြီး အဲဒီ နေ့ ကတည်း က ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်စား ဆင်ပြင် ထွက် ကြရတာ ။ အကျနေ့ ၊ အကြတ်နေ့ ၊ အတက်နေ့ ပါ ဆိုတော့ အားလုံး ၄ ရက် ကြာတယ် ။ သင်္ကြန် သာ ၂ ရက် ကြတ်တယ် ဆိုရင် အားလုံး ၅ ရက် ကြာတဲ့ ပွဲ ။

ဒီ ၅ ရက် အတွင်း မှာ လူတွေ ရဲ့ လုပ်အား အားလုံး ရပ်ဆိုင်း ထားရတယ် ။ ဝင်ငွေ တစ်ပြား မှ မရှိတဲ့ အပြင် ကုန်ရကျရတာ က နေ့တိုင်း ။ တချို့များ သောက်တတ် စားတတ် လို့ စားစရိတ် အပြင် သောက်စရိတ် လည်း ကုန်ရ သေးတယ် ။ လည်စရိတ် က လည်း ကုန်ရသေးတယ် မှုတ်လား ။

အဲဒီတော့ သင်္ကြန်ပွဲ တစ်ခါ တစ်ခါ ပြီးသွားရင် မြို့ ဟာ တိတ်ဆိတ် နေတာ ၂ ရက် ၊ ၃ ရက် ကြာတယ် ။ လူ လည်း ဖား ၊ ငွေ လည်း ဖား ကုန်ကြတာ ကိုး ။ မလှုပ်နိုင်ကြတော့ဘူး ပေါ့ ။

◾လူထုဒေါ်အမာ

📖 ကလျာ မဂ္ဂဇင်း
      အမှတ် ၁၂၅
      ၁၉၉၅ ၊ ဇူလိုင်
     
#ကိုအောင်နိုင်ဦး

.

မန္တလေး သင်္ကြန် ( ၁ )


 

❝ မန္တလေး သင်္ကြန် ❞

( ၁ )

မန္တလေး မှာ ဒီနှစ် သင်္ကြန်ပွဲ တစ်ပွဲ ပြီးသွားပြန်ပြီ ဆိုတော့ အသက်အရွယ် ကြီးတဲ့ လူကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေတဲ့ အမေ တို့ အဖို့ အမေ တို့ ငယ်ငယ်တုန်း က ရေကစား ခဲ့ကြရတဲ့ သင်္ကြန်ပွဲကလေးတွေ နဲ့ ဒီခေတ် သင်္ကြန်ပွဲကြီးတွေ ကို မကြာမကြာ ယှဉ် ကြည့် မိတယ် ။

အမေ့ အနေ နဲ့ သိမီ မှတ်မိတဲ့သင်္ကြန်ပွဲ က ပဲ အကြိမ်ပေါင်း ၇၅ ခါ လောက် ကြုံဖူးခဲ့ပြီ မှုတ်လား ။

အမေတို့ ငယ်ငယ်တုန်း က မန္တလေး မှာ သင်္ကြန် ကျတယ် ဆိုတာ လူကြီးတွေ ဥပုသ် စောင့်ကြ ၊ ဘုရား ရေသပ္ပာယ်ကြ တဲ့ ကာလ ၊ လူရွယ်လူလတ် ယောက်ျားလေးတွေ က ရေတွင်းချေး ဆယ်ကြ ၊ ရေကန်တွေ ရေ လှယ်ကြ ၊ သန့်ရှင်းကြတဲ့ ပွဲ ။ ကလေးငယ်တွေ က သံဖြူရေပြွတ်ကလေး တွေ ၊ သံဖြူဖလားကလေး တွေ နဲ့ ရေပက် ကစားကြတဲ့ ပွဲ လေ ။

သင်္ကြန် နား နီးလာပြီ ဆိုရင် သံဖြူသမားတွေ က လုပ် ရောင်းတဲ့ ရေပြွတ် ၊ ရေဖလား တွေ ကို ဗန်းကြီး တွေ ထဲ ထည့်ပြီး အရပ် ထဲ လည် ရောင်းတဲ့ ဈေးသည်တွေ ပေါ် လာပြီ “ အမေ ရေပြွတ်ကလေး ဝယ် ပေးစမ်းပါ ၊ ဖလားလေး ဝယ် ပေးစမ်းပါ ။ သင်္ကြန် ကျတော့မယ် ” လို့ အသည် ကို ကြည့် ပြီး အမေတို့ က ပူဆာ ရပြီ ။ အမေ လုပ်သူ က တစ်ယောက် တစ်ခု စီ အရွယ် နဲ့ လိုက်ဖက် တဲ့ ပြွတ် နဲ့ ဖလားလေး တွေ ဝယ် ပေး လိုက်ရင် ဝမ်းသာ လိုက်တာ ။ ဘယ်တော့ သင်္ကြန် ကျတဲ့ အမြောက်သံကြီး “ ဒိန်း ” ခနဲ ကြားရပါ့မလဲ လို့ မျှော် နေကြရတာပဲ ။ ရှေးတုန်းက သင်္ကြန် မကျသေးဘူး ဆိုရင် ဧပြီလ ၁၃ ရက် နေ့ ပေမယ့် ရေ ပက်ရတာ မဟုတ်ဘူး ။ “ ဟဲ့ မပက်နဲ့ ဦး ၊ သင်္ကြန် မကျသေးဘူး ” ဆိုရင် ခွက်ကလေး ၊ ပြွတ်ကလေး ကိုင်ပြီး အသာ ရပ် နေရတာ ။ သင်္ကြန် ကျပြီ - ဆိုတာ က လည်း တစ်မြို့လုံး ကြား ရအောင် အမြောက်ကြီး တစ်ချက် ပစ်ဖောက် ပေး လိုက်တာပါ ။

အဲဒီ အမြောက် က အသံကြီး သာ မြည်တာ ဘယ်သူ့မှ ဘာမှ ထိခိုက်တာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒါကြောင့် အမေ တို့ ဆီ မှာ “ ဟန် သာ ရှိပြီး အဆန် မပါဘူး ၊ သင်္ကြန် အမြောက် ပဲ ” လို့ တင်စား ပြောတဲ့ စကား တစ်ခွန်း တောင် ရှိခဲ့တယ် ။ ဒီခေတ် မှာ တော့ သင်္ကြန် ကျပြီ လို့ အချက်ပေးတဲ့ အသံ ဘာသံ မှ မကြားရတော့ဘဲ သင်္ကြန် မကျသေးတာ ၊ ကျပြီ ဆိုတာ ကို လည်း ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက် မနေကြတော့ဘူး ။ နောက်ပြီးတော့ ရေ ပက်တယ် ဆိုတာ ကို လည်း ပက်ချင်တဲ့ နေရာ က ပက်ချင်တဲ့ နေ့ မှာ ပက်ကြတာ ကို လူတွေ က ဒီအတိုင်း ခံ နေကြရတယ် ။ ဆိုး တာ က မီးရထား စီး ခရီးသည် လို ဟာတွေ ကို ရေအိတ် နဲ့ လမ်း က ဆီး ပေါက်တာမျိုး သင်္ကြန် မတိုင်ခင် ရက်တစ်ပတ် လောက် က စပြီး ခံရတာတွေ ရှိ နေတယ်လေ ။ တချို့များ မျက်လုံး ရေအိတ် မှန်လာတဲ့ ဒဏ်ရာ အညိုအမည်းကြီး ကို တစ်ပတ် လောက် ဆေးကု နေရတယ် ။

အမေတို့ ငယ်ငယ် က ရေ ပက်တယ် ၊ ရေ ကစားတယ် ဆိုတာ တကယ့် ၁ဝ နှစ် ၁၂ နှစ် အောက် ကလေးငယ်တွေ ရဲ့ ပွဲ သက်သက်ပဲ ။ အပျိုလူပျိုတွေ ရေ ကစားတာ မရှိဘူးလား ၊ ရှိပါရဲ့ ။ ရှိပုံ က ဒီလိုလေ ၊ ဘယ် အိမ် မှာ အပျို ရှိတယ် ၊ တစ်ယောက် မက ရှိတယ် ဆိုရင် အဲဒီ အိမ် က အပျို ကို ရေ လောင်းဖို့ တစ်ရပ်တည်း က လူပျိုတွေ က ချောင်း နေကြရတယ် ။ အပျိုတွေ က လည်း ရေပက် ခံရမှာ ကြောက် လို့ သင်္ကြန်တွင်း ဆိုရင်တော့ တတ်နိုင် သလောက် လူမြင် မခံဘဲ အိမ်တွင်းအောင်း နေကြတာပဲ ။ မလွှဲသာ တဲ့ ကိစ္စ နဲ့ အိမ်ပြင် ထွက်ပြီ ဆိုရင်တော့ ရေပက်ချင် လို့ စောင့်နေ ၊ ချောင်းနေ တဲ့ ကောင်လေးတွေ က ချမ်းသာ မပေးတော့ဘူး ၊ ဇွတ်အတင်း ပက် တော့တာပဲ ။ အိမ် ထဲ ဝင် ပြေးရင်လည်း မိဘမောင်ဖား ကို ကျွန်တော်တို့ ရေ ပက်ချင်လို့ မ ... ကို ထုတ် ပေးပါ ခင်ဗျာ လို့ တောင်း တော့တာပဲ ။ ဒီအခါ မိဘမောင်ဖား က မ .... ရေ လာပါကွယ် ၊ ရေပက် ခံလိုက်ပါတဲ့ လို့ မလာမချင်း ခေါ်ပေးတယ် ။ ထွက် လာတော့ လူကြီးမိဘ တွေ ရှေ့မှာပဲ လောင်းချင် သလောက် လောင်းကြရော့ ။ ဘယ် အိမ် က အပျို ဘယ်သူ ရေပက် ခံနေရပြီ လို့ အရပ် ထဲ က တခြား ကာလသားတွေ က ကြား ရင် လည်း ရ ရာ ရေပုံး ရေဖလား ဆွဲယူ ပြေးလာပြီး လာ လောင်းကြတော့တာပဲ ။ တစ်ခါတလေများ လောင်းသူတွေ က များ လွန်းလို့ ချောင်းစီး မြောင်းစီး ပေါ့ ။

လူကြီးတွေ ဥပုသ်စောင့် သွားတယ် ဆိုရင် ကလေးတွေ ကို “ ဟဲ့ - ဟို မပက်ကြပါနဲ့ ။ သီလ ယူမလို့ပါ ” လို့ တောင်းပန်တယ် ၊ ကလေးတွေ က လည်း နားထောင်တယ် ။ သီလ ယူပြီး ပြန်လာပြီ ဆိုရင်တော့ ကလေးတွေ က လောင်းတော့မယ်လေ ။ ရေတွေ နဲ့ လမ်း က စောင့် နေကြတာ ။

“ ဥပုသ်သည်တွေ ပါ ကွယ် ၊ သီလ ယူခဲ့ပါတယ် ” လို့ ပြောရင် လူကြီးတွေ ကို သာ ချမ်းသာ ပေးချင် ပေး လိုက်တာ ၊ ငယ်တဲ့ လူတွေ ပါလာရင် တော့ “ ဥပုသ်သည် နာနာပက် ၊ သိကြားမင်း က မှာလိုက်တယ် ” လို့ တစ်ညီတည်း အော် ဆိုပြီး ဝိုင်း လောင်းကြတော့တာပဲ ။

သင်္ကြန် ဆိုတာ မြန်မာနိုင်ငံ ရဲ့ အပူဆုံး ရာသီ ၊ မိုး ကျခါနီးရာ သီမှာ ဖြစ်တဲ့ နှစ်ကူးပွဲ ဆိုတော့ ရေတွင်းရေကန်တွေ က ရေ ခန်းတဲ့ ကာလ ပါ ။

ရှေးတုန်း က ခု ခေတ် လို ပိုက်ရေတွေ က လုံလုံလောက်လောက် ပေါပေါများများ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး ။ ရေတွင်း တွေ ကို အားကိုး ရတဲ့ မြို့လူထု က လူများစု ၊ ဒါကြောင့် ရပ်ကွက် ထဲ က ယောက်ျားလေး လူငယ်တွေ က ရေတွင်းချေး ဆယ် ကြတာ သင်္ကြန်တွင်း ရက် မှာ လုပ်ကြတဲ့ လူမှုရေး ကုသိုလ် ပဲ ။

တွင်း ထဲ က ရှိရှိသမျှ ရေ ကို ကုန်အောင် ဝိုင်းပြီး ခပ်ထုတ် ကြတယ် ။ ရေတွင်း ထဲ ကျ နေတဲ့ အိုးခွက်ရေပုံးစုတ် ၊ ဆပ်ပြာခွက် စတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးစုံ ကို ရှင်းလင်း ဖယ်ရှားပြီး တစ်ရပ်ကွက်လုံး က အားကိုး သောက်သုံး ရ တဲ့ ရေတွင်း ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြတာလေ ။

ပြီးတော့ တွင်း ပေါ် ရေချိုး လို့ စီးကျ လာတဲ့ ရေ ကို တွင်းနား မှာ ကန်ငယ် တစ်ခု နဲ့ စုပြီး ခံထားတာမျိုး ရှိတတ်တယ် ။ ဒီ ကန်ငယ် ထဲ ကို ဈေး က ဝယ် လာတဲ့ ငါး ထဲ က အရှင် ပါ လာရင် လွှတ် ထားတာ ။ မြန်မာ အိမ်ထောင် က ငါးအရှင် ကို ထုရိုက် ခုတ်ထစ် ပြီး ချက် မစားလေ့ဘူး ။ ဘေးမဲ့ ပေးလိုက်တယ် ။ အဲဒီ ရေကန်ငယ် ကို လည်း သင်္ကြန်ရက် မှာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြတယ် ။ ငါးတွေ ကို ဖမ်း ပြီး လှောင် ထားတယ် ။ ရေတွင်းချေး ဆယ်ရာ က ခပ် ထည့်တဲ့ ရေသစ်ကန် ထဲ ရေ ဝင်ပြီ ဆိုတော့ ဖမ်းထားတဲ့ ငါးတွေ ကို ပြန်လွှတ် ပေး လိုက်ရော ။ ရေကန်ငယ် ရေတွင်း ဘေး မှာ ရှိရင် ကန် ဆေး တာ က ပထမ ၊ ရေတွင်းချေး ဆယ် တာ က ဒုတိယ ပေါ့  ။

အဲဒါတွေ ပြီးတော့ ရပ်ကွက် အလိုက် ရှိကြတဲ့ ဘုရား ၊ ဇရပ်တွေ က ဘုရားတွေ ကို ရေသပ္ပါယ် ကြတယ်လေ ။ ပြီးတော့မှ နှစ်ဆန်း တစ်ရက် နေ့ မှာ ရပ်ကွက် အလိုက် ပရိတ်ရွတ်ပွဲ တွေ လုပ်တယ် ။ ဘေး အမျိုးမျိုး ရန် အသွယ်သွယ် က ကင်းဝေး အောင် သံဃာတော်တွေ က အန္တရာယ်ကင်း ပရိတ်တော် တွေ ရွတ်တော်မူပေးကြတာပါ ။

ကန် ဆေးတဲ့ အချိန် မှာ ကာလသားတွေ လူ ကို ဖမ်းပြီး ဗွက် ထဲ ချတဲ့ အကစားမျိုး ၊ တချို့က အချင်းချင်း နောက်ပြောင် ကစားကြ သေးတယ် ။ ဒါက အပျော် သဘော ပဲ လေ ။ ဒါ့ကြောင့် မခံချင်လို့ ခိုက်ရန် ဖြစ်ပွားမှုတော့ မရှိကြဘူး ။ ဒါဟာ အမေ တို့ သိပ် ငယ်ငယ်တုန်း က တွေ့ကြုံရတဲ့ သင်္ကြန်ပွဲ ပဲ ။

နောက်တော့ ခေတ်တွေ ကာလတွေ ပြောင်းပြောင်း လာပြီး ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး မဖြစ် ခင် အမေတို့ အပျိုအရွယ် ကာလ မှာ ကျင်းပတဲ့ သင်္ကြန် က တစ်မျိုး ပုံ ပြောင်းလာတယ် ။

◾လူထုဒေါ်အမာ

📖 ကလျာ မဂ္ဂဇင်း 
      အမှတ် ၁၂၄
      ၁၉၉၅ ၊ ဇွန်

#ကိုအောင်နိုင်ဦး

.