❝ အဖြူရောင် အရည်ကြည်တို့၏ သမိုင်း ❞
( အောင်ဖြိုးကျော် - ပခုက္ကူ )
၁ ။
သားဖောက်စက်ကား ရပ်ချိန်ကျနေပြီဖြစ်၏ ။
••••• ••••• •••••
၂ ။
သို့သော် မရပ်သေး ၊ ရှိသမျှ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ပါဝါတွေ ပိတ်ကုန်ပြီ ။ အပို ဘက်ထရီတွေလည်း အားကုန်ပြီ ။ အားသွင်း၍ နိုးထစေသည့် အပိုင်းများကလည်း အလုပ် မလုပ်နိုင်တော့ ၊ ချုံးချုံးကျ နေပြီဖြစ်၏ ။
သို့သော် မရပ်သေး ။ သည်အချက်က သူ့အတွက် အထူးအဆန်း ဖြစ်စေတော့၏ ။
••••• ••••• •••••
၃ ။
“ ဆရာ့ကို ကျွန်မ စောင့် နေတာ ပြောစရာ ရှိလို့ ”
စာကြည့်တိုက်ရှေ့ ဆိုင် ကယ် အရပ်မှာ သူ့အား စောင့်စားနေဟန် တူသော မျက်နှာချင်းဆိုင် အိမ်က အမျိုးသမီးက အသံဖြင့် ခရီးဦးကြိုခြင်း ဖြစ်သည် ။
“ အေး ပြော ”
“ ဘေးအိမ်က ဆရာ့ မပြောရဲလို့ ကျွန်မ ပြောခိုင်းတာ ၊ ဆေးရုံ သွားချင်လို့တဲ့ ”
ခုတလော အလုပ်က အတော်ရှုပ်သည် ။ ဆရာမကြီး အကူအညီ တောင်းလာ ၍ KG ကျောင်းဆောင်အသစ် ဆောက်ပြီးစ အကြွေး မကျေမီ ငလျင်ဒဏ်ကြောင့် အက်ကြောင်းတွေ ထ , သွားသည့် မူလတန်းကျောင်းအား အန္တရာယ်ဆောင် အဖြစ် ပညာရေးမှူးက ချိတ်ပိတ်ကာ အပြင်တွင် တဲထိုး စာသင်စေ၍ ယာယီတဲ ထိုးခြင်းကြောင့် အကြွေး ထပ်တင်၍ လူက စိတ်မောကိုယ်မော ။
“ အသင်းကား ခေါ်ပေးရမလား ”
“ ဆရာ့သဘောပါ ၊ သွား ကြည့်ဦးပေါ့ ”
ဆိုင်ကယ်ပေါ်က ဆင်းပြီး ဘေးအိမ်ထဲ ဝင်လိုက်ရ သည် ။ လူနာက အသံ မထွက်နိုင် ။ ကျောမှီပြီး ခေါင်း တယမ်းယမ်း ။ ဟပ်ထိုးလဲ မလို မောနေဟန်က အထင်အရှား ။
“ ဖြစ်နေတာ ကြာပြီလား ”
“ အင်း ... ”
“ ဆေးရုံ ပို့ပေးရမလား ”
“ သူ့သားသမီးတွေ သွားအကြောင်းကြားတော့ ဘယ်သူမှ မလာကြဘူး ။ ကျွန်မ သွားချင်တာပေါ့ ၊ ပိုက်ဆံက မရှိဘူး ”
သူ လူနာအား စေ့စေ့ကြည့်ဖြစ်သည် ။ အောက်ဆီဂျင် မပေးလျှင် သေတော့မည်ဟု စိတ်က တွေးမိစဉ် ဖုန်းကို ဖွင့်ဖြစ်သည် ။
“ ပင်လယ်စံအိမ် ”
“ ဟုတ် ဆရာပြော ”
ယဉ်မောင်း အသံကို တက်တက်ကြွကြွ ပြန်ကြားရသည် ။
“ ကားကောင်းလား ၊ အရေးပေါ် ဆေးရုံကြီး ”
“ ကောင်းတယ် ၊ ဘယ်လာရမလဲ ဆရာ ”
“ စာကြည့်တိုက် ဘေးကအိမ် ”
••••• ••••• •••••
၄ ။
တီနောင် - တီနောင် မြည်သည့် လူနာတင်ကား အလန်းသံ ကြားမှာ သူ အတွေးတွေ အဝေးသို့ လွင့်စဉ်စပြုပြီ ။ အမှန်အတိုင်း ဆိုလျှင် လူ သင်္ချာဗေဒအရ ဒီလူက ဆေးရုံပို့ဖို့ ကောင်းသည့် လူနာအမျိုးအစား မဟုတ် ။ ပရဟိတ ဘာသာဗေဒအရ ပို့ပေးရခြင်းဖြစ်သည် ။
သည်ရွာမွေး ဇာတိသား ဆိုသည့်တိုင် လူနာသမိုင်းက ခပ်ယိုင်ယိုင် ။ ရွာမှ မရီးတော်နှင့် အိမ်ထောင်ကျ၍ သမီး ၃ ယောက် ၊ သား ၂ ယောက် ထွန်းကားခဲ့၏ ။ ကလေးတွေ ပေါက်တီး ပေါက်စနှင့် ထားရစ်ကာ အောက်ပြည် အောက်ရွာ ထွက်သွားသည်မှာ ဆယ်စု နှစ် တစ်ခုသာသာမျှ ကြာ သည် ။
အလန်းသံ အရပ်မှာ ကားလည်း တုံ့ခနဲ ရပ်၏ ။
ဆေးရုံကြီး အရေးပေါ် ဌာနရောက်ပြီ ။ အတွေးတွေကို အစသတ်ကာ ကားတံခါး လှပ် ထမ်းစင်ကို ဖြန့်တော့ တာဝန်ရှိ ဆေးဝန်ထမ်းတွေ အနား ရောက်လာကြ၏ ။ အသင်းကားနှင့် ဆေးရုံက မစိမ်းတော့ ။ မျက်မှန်း တန်းမိနေကြပြီ ။
လိုအပ်သည့် အရေးပေါ်ကုသမှုများ ပြုလုပ်နေစဉ် တာဝန်ကျ ဆရာဝန်နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်သည် ။
“ လုံးဝ ကုသစရာ မရှိတဲ့ လူနာပဲဆရာ ၊ အသင်းက လာပို့တာ ”
“ ဆေးရုံမှာ ရှိတဲ့ ဆေးဝါးနဲ့ ကုသမှုတော့ အလကား ရပါစေ့မယ် ။ အပြင်မှာ ဝယ်ရမယ့် ဆေးဖိုးတော့ ”
သည်နှယ် အတိုင်အဖောက်ညီ အပြီးမှာ ကား ဆရာဆီက အသင်းပိုင်လက်ကျန်ငွေ နှစ်သောင်းကို လှူခဲ့ကြသည် ။ ကားပေါ် အမြဲ တင်ထားသည့် အောက်ဆီဂျင်အပြည့် လေအိုးကိုလည်း ချပေးထားရစ်ရသည် ။ ချစ်ခြင်း ၊ မုန်းခြင်း ကင်းသော ပရဟိတလမ်းတွင် အသင်းကားက တစ်လိမ့်ချင်း ဆေးရုံကြီးက ခွာစဉ် သူ အတွေးတွေ တရွေ့ရွေ့ ခရီးစဖို့ ပြင်ပြန်လေပြီ ။
••••• ••••• •••••
၅ ။
“ မအေ ... တွေ မနေချင်ထွက် ”
ခရီးရောက်မဆိုက် ဆဲသံ ဆိုသံတွေနှင့် ရန်ဖြစ်သံတွေကြောင့် သူ ခဏငြိမ်ပြီး နားစွင့်ဖြစ်သည် ။
“ ဘယ်ကလူတွေ ဘေးအိမ် ရောက်လာတာတုံး ”
စာအုပ်ငှားနေသည့် ကလေး မတွေထဲက တစ်ယောက် သူ့ကို ပြန်ကြည့်ရင်း ...
“ ကိုမောင်စိန်တဲ့ဆရာ ”
“ ဟ - အဲဒီလူက သေတော့မယ် ၊ ရှင်တော့မယ်ဆိုပြီး ဧရာဝတီက လှမ်းခေါ်လို့ သားကြီး ၊ သမီးကြီးတွေ လိုက်သွားဆို ”
“ ဟုတ် ဆရာ ၊ အစက သူတစ်ယောက်တည်းပါလာတာ ။ သမီးတွေအိမ် တစ်လလောက် နေပြီး နေကောင်းတော့ ဘယ်သူမှ အသိမပေးဘဲ မယားငယ်မိသားစု ပြန် ခေါ်ပြီး လွတ်နေတဲ့ ဒီအိမ် တက်နေတာ ”
“ ဟ - အိမ်ရှင်တွေက ထိုင်းမှာလေ ၊ ဘယ်လို ”
သူ စကားကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရပ်လိုက်ရသည် ။ အပြန်အလှန် မကြားဝံ့ မနာသာ ဆဲသံဆိုသံ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သံတွေက ပြင်းလှသည် ။
“ ဘယ်နှယောက်တုံး ”
“ မိန်းမတစ်ယောက် ၊ အရင် ယောက်ျားနဲ့ မွေးတဲ့ သားကြီး ၂ ယောက် ၊ ကိုမောင်စိန်နဲ့ မွေးတာက ၃ ယောက် အားလုံး ၇ ယောက် ဖြစ်မယ် ”
“ ငါမရှိတုန်း ဒီနားလာ ဒီလို ဖြစ်နေတာ ကြာပြီလား ”
“ လဝက်လောက် ရှိမယ် ထင်တယ်ဆရာ ။ တစ်ပတ် ၇ ရက်လောက် ဖြစ်တယ် ။ အဆဲအဆို ကတော့ ဟစ်ဟော့လိုပဲ ”
ကလေးမတွေ ဆီက ရယ်သံဟဟ စုပြုံထွက်လာစဉ် သူ ပြုံးမိသလို ရှိ၏ ။ ရန်ပွဲက မရပ်သေး ။
“ ရွာတော့ ကျက်သရေ တုံးပါပြီဟာ ”
ဒီမှတ်ချက်ချသံကို သူ ပေးဖြစ်ခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီ ။ ခုတော့ အဓိက တရားခံ မောင်စိန် ကား ဆေးရုံပေါ် ဒုတ်ဒုတ်ထိ ရောက်လေပြီ ။
“ ဆရာ ရောက်ပြီ ”
အတွေးမည်မျှ လွန်နေပြီ မသိ ၊ အောင်မင်းသူ သတိ ပေးမှ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ရသည် ။ ပင်လယ်စံအိမ်က မီးနီပြ၍ နှုတ်ဆက်ထားရစ်ခဲ့ပြီ ။
••••• ••••• •••••
၆ ။
မိုးက ဒီနှစ် တစ်နှစ်လုံး စံချိန်တင်လောက်အောင် ရွာသည် ။ ရွာလမ်းတို့ ချောင်းငယ်သဖွယ် ဖြစ်ကုန်ကြ၏ ။ ရေတိုက်စားသည့် ချောက် ၊ ကျင်း ၊ ကမူတွေ လမ်းတိုင်းမှာ ဖြစ်သလို ဆည်မြောင်းက သွယ်ယူထားသည့် ရေပိုက်တွေ မြေလျှိုးနေရာက ဘွားခနဲ ကုန်းထ,ကုန်ကြ၏ ။ ခုလည်း နေ့လယ်မိုးက ကမူးရှူးထိုး ရွာလိုက်သည်မှာ နာရီဝက်နီးပါး ကြာလေမှ အားရဟန်တူ၏ ။ သို့တိုင် လက်စမသတ်ချင်သေး ၊ မှုန်မှုန်မွှားမွှား အမျှင်တန်း ထားသေး၏ ။ အပြင်ထွက် မရ ။ သူ နီးရာ စာအုပ်တွေသာ ကောက်ကိုင်နေရဆဲ ။
“ မင်း မောင်စိန်ဂို ဆေးရုံ ပို့ခဲ့ဆို ”
ရွာတွင် ၄ဝ ကျော် ၅ဝ တွေက နယ်ထွက်သူမှအပ ရှေးအညာဒေသသုံး လေသံ မပျောက် ။ အသက်ငယ်သည့် နောက်ပေါက်တွေကမူ ခေတ်လေသံနှင့် ။ မကျေမနပ် လေသံနှင့် ဝင်လာသည့် ယောက်ဖ တော်သူကို သူ မော့မကြည့်ဖြစ် ။ စာကိုသာ ဆက်ဖတ်နေမိသည် ။
“ ဟေ့ကောင် ၊ ဘုတ်အုပ် ချထားစမ်းပါ ၊ မင်း မောင်စိန် ဆေးရုံ ပို့ခဲ့ဆို ”
လေသံ အတော် မာလာသည်မို့ “ အင်း ” လို့ ပြန် အသံပြုရသည် ။
“ ဘာလို့ ပို့ဒါဒုံးကွ ၊ အဲသကောင် လူကောင်း မဟုတ်တာ မင်း သိသမှုတ်လား ၊ ဆန်ကုန်မြေလေးကွ ”
သူ မနေသာတော့ ။ ယောက်ဖတော်သူကို မျက်နှာချင်း ဆိုင်ရပြီ ။
“ ငါ ဆေးရုံပို့ခဲ့တာ မောင်စိန် အမှတ်နဲ့ ပို့တာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကူညီတာ ။ အသင်း ရည်ရွယ်ချက်က အဲဒါပဲ ”
“ မင်းဒို့ကောင်ဒေ အဲသာဒေ ခက်သာပေါ့ကွ ”
ရှူးရှူးရှားရှား စကားဆက် ရှာမရ ဖြစ်နေသူကို သူ မကြည့်ဖြစ်တော့ ။
“ မင်းနှမကို ကလေး ၅ ယောက်နဲ့ ပစ်သွားလို့ မင်း မကျေနပ်တာ မဟုတ်လား ”
အသံတွေ တိခနဲ တိတ်ကျသွားသလို အတော်ကြီး ကြာမှ သံမှန်လေသံနှင့် ယောက်ဖတော်သူ ဆီက ပြန် စကားကို ကြားရ၏ ။
“ မဟုတ်ဘူးကွ ၊ ငါဂ လောကကောင်းကျိုး ဘာမ မပေးခဲ့တဲ့ ကောင်ဂို အသက် တိုစေချင်ဒါ ၊ ထားဝယ်မှာ မိန်းမယူတယ် ၊ သမီးတစ်ယောက် သားတစ်ယောက် သားဖောက်ထားခဲ့တယ် ။ ရွာ ပြန်လာဒေါ့ ဖိနပ်တောင် မပါဘူး ။ တစ်နှစ်တစ်ဝါလောက် နေပြီး ခွေးမြီးကောက် ကျည်တောက်စွပ် ။ ဟိုလိမ် ဒီလိမ် ပြန်ပြေး ၊ ဟိုနယ်ဒီနယ် သွား ၊ ဟိုတစ်ယောက် ဒီတစ်ယောက် သားဖောက် ၊ ခု သေပါဒေါ့မယ် ၊ ရှင်ပါဒေါ့မယ် ဆိုပြီး ကလေးဒေ လှမ်းခေါ် ဒုက္ခပေး ။ ငါ့ နှစ်မ မင်းအစ်မက ကင်ဆာနဲ့ သေတာတောင် သိလျက်နဲ့ ပြန်မလာ ။ ခု လာမယ့်လာဒေါ့ နောက်ဆုံး မယား ၊ ကလေး တစ်ပြုံတစ်ခေါင်းနဲ့ ။ အရင်ဟာနဲ့က ၂ ယောက် ၊ သူနဲ့ မွေးတာ ၃ ယောက် ၊ မောင်စိန်က လောက ဒုက္ခပေးဖို့ လူဖြစ် လာခဲ့ကောင် ။ သားဖောက်စက်လို ကောင်ကွ ။ မပျက်သေးသရွေ့ သားဖောက်နေမယ့်ကောင် ၊ စက်ကထွက် ပြီးကရော ”
သူ ယောက်ဖတော်သူ စကားအဆုံးမှာ ဝင်းဝင်းတောက်အောင် ပြုံးမိသည် ။ ဥပမာ အလင်္ကာက လှလွန်းသည် ။ ဝေါဟာရ ပွတ်တိုက်မှု အားကောင်းလှ၏ ။ သား ဖောက်စက် ။ မောင်စိန်အား သားဖောက်စက်ဟု တင်စားပုံက ထိမိလှသည် ။ ဖုန်းကကလူတူတူ လုပ်တော့ ဖွင့်ရပြန်ပြီ ။
“ ဆရာ ဆေးရုံက အောက်ဆီဂျင်ဘူး ပြန်ယူရတော့မယ် ၊ အရေးပေါ်ဆရာ ”
သည်တစ်ခါ ဝေါဟာရ ပွတ်တိုက်မှုက ဝုန်းခနဲ မြည်သည် ။
“ ထွက်ခဲ့ ၊ ဆေးရုံသွားမယ် ”
••••• ••••• •••••
၇ ။
ဖျားနာဆောင်မှ မောင်စိန်အား ခုတင် ၁ဝဝ ခွဲစိတ်ဆောင်ဆီ လွှဲလေပြီ ။ ခွဲစိတ်ဆောင်မှ နား ၊ နှာခေါင်း ၊ လည်ချောင်းဆောင် အပေါ် ထပ် တက်ရသည် ။ တစ်ပတ်ခန့် မတွေ့ရသော မောင်စိန် ကား လည်ပင်းတွင် အပေါက်နှင့် ခုတင်ပေါ် အမြိန့်သား ထိုင်နေတာ တွေ့ရသည် ။
သားဖောက်စက်က ငုတ်တုတ် ။
ဟိုကဒီက သဒ္ဓါကြေးမျှနှင့် လူမိုက်ကား သက်ဆိုး ရှည်လေပြီ ။ “ သားဖောက်စက်ကွ ၊ သားဖောက်စက် ” ဆို သည့် ယောက်ဖတော် စကား ပြန်ကြားတော့ သူ ကျောယားကာ ကြက်သီးတွေ ထသွားမိသည် ။ မောင်စိန် အသက် ရှည်စေခြင်း အလို့ငှာ ဆေးရုံ ပို့မိသည်မှာ မှားခဲ့လေပြီလား ။
အောက်ဆီဂျင်ပင် မပေးရတော့သည့် အတွက် မောင်စိန် သားဖောက်စက်က အခြေအနေ ကောင်းလေပြီလား ။ ဘယ်နှယောက် မြောက်မှန်း မသိသော မောင်စိန့်မယားကို စကား တစ်ခွန်းစ ၊ နှစ်ခွန်းစ ဟ,ပြီး အောက်ဆီဂျင်ဘူး ကောက်ထမ်းကာ အသင်းကား ရှိရာ ဆေးရုံကြီး မြေညီထပ်ဆီ လှမ်းမိသည် ။
မိုးက ဝေါခနဲ ။ လူနာက အသင့် ရောက်နှင့်နေပြီ ။
အောက်ဆီဂျင်ဘူးကို လူနာဘေးမှာ ကပ်ထောင်ထားရသည် ။ ကားက စွေ့ခနဲ ဆေးရုံကြီးက အထွက်မှာ အလန်းခလုတ်ကို နှိပ်ဖြစ်သည် ။ မြည်ပါလေပြီ တီ ... နောင် ၊ တီ ... နောင် .. ။
••••• ••••• •••••
၈ ။
မောင်စိန် ဆေးရုံက ဆင်းလာမှန်း သိရုံသာ သူ သိရ၏ ။ အရှေ့ဘက် ၊ အနောက်ဘက် ဆိုသည့်တိုင် ဝင်မကြည့်ဖြစ် ။ လွှတ်တော် ရန်ပုံငွေက ချပေးသည့် ရွာ အလုပ်တွေနှင့် လုံးချာလည် လိုက်နေသည်မို့ နီးလျက်နှင့် ဝေး၏ ။ သားဖောက်စက် မောင်စိန်ကား လည်ပင်း ပေါက်နှင့် ရွာရိုးကိုးပေါက်ပင် လျှောက်နေချေပြီ ။
ထိုနေ့မနက်က သူ စောစောထ,ဖြစ်သည် ။ သွားတိုက်နေစဉ် မောင်စိန့်မယား ဆီက ငိုသံသဲ့သဲ့ ကြားရသည် ။ သူ ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားမိ၏ ။ သူ့အား လှမ်းအကူအညီ တောင်းသလို ခေါ် စဉ် မျက်နှာသုတ်ပြီး သွားဖြစ်သည် ။
လူမိုက်နိဂုံး အဆုံးသတ်က မကြာမီအချိန် စ , တော့မည်ဟု စိတ်က ထင်စဉ် ... ။
••••• ••••• •••••
၉ ။
မောင်စိန် သားသမီးတွေနှင့် ရွာရပ်ကြောင့် သား ဖောက်စက်က လှလှပပ မြေ ကျရ၏ ။ သို့သော် မည်သည့် သားသမီး ဆီကမှ မျက်ရည်ကို မမြင်ရ ။ မောင်စိန် မျက်ဝန်းထောင့်စွန်းက မျက်ရည်ခြောက် စီးကြောင်းသာ မြင်ရ၏ ။
မိုက်နောင်တ ဖြစ်ဟန်တူ၏ ။
အဖြူရောင် အရည်ကြည်တို့တွင် သမိုင်းရှိကြောင်း မောင်စိန်နှင့် တွေ့မှ သိခွင့်ရတော့၏ ။ မောင်စိန် သားဖောက်စက် ဖောက်ခဲ့သော သားပေါက်များခမျာ ဖခင် ဆိုတာ သေချာသိခွင့် မကြုံရသလို အဖေ သေသည်ကိုပင် သိခွင့် မရရှာကြ ။ အပြစ်မဲ့ လူသားကလေးတွေ မောင်စိန် မည်ရွေ့မည်မျှ ထားခဲ့သည်ကို မောင်စိန်မှ အပ မည်သူမျှ တိတိကျကျ မသိနိုင် ။
သားဖောက်စက်ကား ခုမှ ရပ်လေတော့၏ ။
⎕ အောင်ဖြိုးကျော် ၊ ပခုက္ကူ ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
ဇူလိုင် ၊ ၂၁၁၇
