❝ အဇ္ဈတ္တလွန်ပွဲ ❞
( လင်းခေတ်ဇော် )
၁ ။
ညကတည်းက တဖြောက်ဖြောက် ရွာနေသော မိုးက နံနက်လင်းသည်အထိ မစဲသေး ။ သဲသဲမဲမဲ ရွာသည်လည်း မဟုတ် ၊ တိတ်၍လည်း မသွားဘဲ ပျင်းရိကောင်းရုံသာ စွေပြီး ရွာနေခြင်း ဖြစ်သည် ။
“ ကိုသက်မောင် ကိုသက်မောင် ၊ ထတော့လေ ခုနစ်နာရီ ထိုးတော့မယ် ”
“ အင်း .. အင်း ... ”
ဇနီးဖြစ်သူက ခြေထောက်ကို လှုပ်ကာ နှိုးနေသဖြင့် ကိုသက်မောင် အိပ်ရာထဲမှ လူးလဲ ထလိုက်သည် ။ တကယ်ဆို ကိုသက်မောင် အိပ်ရာထဲက မထချင်သေး ။ မိုးအေးအေးနှင့် ဆက်ပြီး ကွေးနေချင်သေး ၏ ။ သို့သော် သူ အပါအဝင် လေးစင်းသော ဝမ်းသမုဒ္ဒရာများအား ဖြည့်တင်းရန်က ရှိနေသေး၍ အိပ်ရာထဲက မထချင်လည်း ထလိုက်ရသည် ။ မျက်နှာသစ် သွားတိုက်ပြီးသောအခါ ဇနီးသည် အဆင်သင့် ပြင်ပေးထားသော ထမင်းကြမ်းနှင့် ငါးလေးခြောက်ကြော်ကို ရေနွေးပူပူနှင့် မျှောချလိုက်သည် ။
“ အိမ်ခန်းလခ ပေးရတော့မယ်နော် ”
ဇနီးဖြစ်သူ မချိုက ထမင်းအိုး ငှဲ့နေရင်းမှ တစ်ယောက်တည်း ပြောနေသလိုဖြင့် ကိုသက်မောင် ကြားအောင် ပြောလိုက်သည် ။ ကိုသက်မောင်က မချို့ စကားကို မကြားဟန်ပြုကာ ထမင်းကိုသာ ဆက်စားနေ၏ ။
“ အဖေ ၊ သမီးလည်း ကျူရှင်လခ ပေးရဦးမယ် ”
ရှစ်တန်း တက်နေသော သမီးအငယ်မကလည်း သနပ်ခါး လိမ်းနေရာမှ လှမ်းပြောလိုက် ပြန်သည် ။ ကိုသက်မောင် စားလက်စ ထမင်းကြမ်းက ပို၍ ကြမ်းတမ်းသွားသလို ထင်လိုက်မိ၏ ။ ဆက်စားချင်စိတ် မရှိတော့သဖြင့် ထမင်းပန်းကန်ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ဆေးလိပ်ခွက်ထဲမှ ဆေးလိပ်တိုကို မီးညှိ ဖွာရှိုက်လိုက်သည် ။ ယခင်လတွေက ဆိုလျှင် အိမ်ခန်းလခနှင့် ဗာဟီရစရိတ်များအတွက် ကိုသက်မောင် ပူစရာမလို ၊ အထည်ချုပ်စက်ရုံ ဆင်းနေသော သမီး အကြီးမက တာဝန်ယူထား၏ ။ သည်လတော့ စက်ရုံတွင် ဆန္ဒတွေ ပြနေကြသဖြင့် သမီးအကြီးမမှာ အလုပ်ဆင်းရက် သိပ်မရှိ ။ ထို့ကြောင့် အိမ်အသုံးစရိတ် အားလုံးက ကိုသက်မောင့် ခေါင်းပေါ် စုပြုံ ကျလာတော့သည် ။
ကိုသက်မောင်တို့က ဧရာဝတီတိုင်း ဖျာပုံနယ် ဘက်မှ ဖြစ်၏ ။ နာဂစ်မုန်တိုင်း ပြီးကတည်းက သူတို့ နယ်တွင် အလုပ်အကိုင်များ မကောင်းသောကြောင့် မချိုအစ်ကို တစ်ယောက် ရှိသည့် ဤ လှိုင်သာယာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည် ။ လှိုင်သာယာ သို့ ရောက်စက အလုပ်အကိုင်က အတည်တကျ မရှိ ၊ နေစရာ အိမ်ခန်းကလည်း ဟိုပြောင်း ဒီရွှေ့နှင့်မို့ တော်တော် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြရသည် ။ ကိုသက်မောင် က ဆန်ထမ်း ၊ ပဲထမ်း ၊ ပန်းရန် လူကြမ်း ရရာ အလုပ် ဝင်လုပ်၏ ။ ဆယ်တန်းကျပြီး ကျောင်းဆက် မတက်နိုင်တော့သော သမီး အကြီးမ ကလည်း အထည်ချုပ်စက်ရုံ တစ်ခု၌ အလုပ်ဆင်း၏ ။ ထိုစဉ်က ခြောက်တန်းတက်မည့် သမီးအငယ်မ ကိုလည်း ကျောင်းတစ်နှစ် အောက် လိုက်ရလေသည် ။
တစ်နှစ်ကျော် နှစ်နှစ် နီးပါးမျှ ရုန်းကန်ကြပြီးမှ ကိုသက်မောင်က ဆိုင်ကယ် တစ်ပတ်ရစ်လေး တစ်စီး ဝယ်ကာ ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီ ဆွဲနိုင်လာ၏ ။ သမီးအကြီးမ ကလည်း အထည်ချုပ်စက်ရုံတွင် လစာ တစ်သိန်းခွဲခန့် ရ၏ ။ သို့သော်လည်း သူတို့လို လက်လုပ်လက်စားတွေ အတွက် အဆင်ပြေတယ် ဆိုသည်မှာ ထမင်း နပ်မှန်ရုံနှင့် ငွေလိုလျှင် ချေးငှား၍ လွယ်ကူရုံမျှပင် ဖြစ်သည် ။ သမီးအငယ်မ ကိုတော့ မဖြစ်ဖြစ်အောင် ခြိုးခြံချွေတာပြီး ကျောင်းပြန် ထားရ၏ ။ ကျောင်းတစ်နှစ် အောက်ထားရသဖြင့် စာမလိုက်နိုင်မည် စိုး၍ သူ့ အတန်းပိုင်ဆရာမ ဖွင့်သော ကျူရှင်တွင်လည်း ထားပေးရသေးသည် ။
ကိုသက်မောင် သက် ပြင်းကို ဟင်းခနဲချရင်း ဖင်စီခံ ထိနေပြီ ဖြစ်သော ဆေးလိပ်တိုကို ပြာခွက်ထဲ ထိုးခြေလိုက်၏ ။ မိုးကလည်း တစ်နေ့လုံး တိတ်မည့်ပုံ မရ ၊ မိုးရွာလည်း နား၍ မဖြစ်သည်မို့ ဒူးခေါင်းအထိ ရှည်သော မိုးကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ပြီး ဆိုင်ကယ်ကို စက်နှိုးကာ ကယ်ရီဂိတ်သို့ မောင်းထွက်လာခဲ့လိုက်တော့သည် ။
••••• ••••• •••••
၂ ။
ဂိတ်ကို ရောက်တော့ ကိုလှတိုးအောင် နှင့် မျိုးဇော် တို့၏ ဆိုင်ကယ် နှစ်စီးသာ မိုးရွာထဲ ရပ်ထားတာ တွေ့ရ၏ ။ လူတွေကတော့ ကယ်ရီဂိတ် အနီးရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် မိုးခိုရင်း ဆိုင်မှာ ပြသနေသော နိုင်ငံခြားရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားကို ကြည့်နေကြ၏ ။ ကိုသက်မောင်လည်း ဆိုင်ကယ်ကို ဂိတ်မှာ ထိုးပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ ဝင်လာခဲ့သည် ။ မိုးကာအင်္ကျီကို ချွတ်ကာ တိုင်တစ်တိုင်တွင် ချိတ်ပြီး ကိုလှတိုးအောင်တို့ ဝိုင်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏ ။
“ ဦးလေး လက်ဖက်ရည် သောက်မှာလား ... ”
“ အေး ... ချိုကျတစ်ခွက် ၊ ရူဘီတစ်ပွဲပါ ဆွဲခဲ့ကွာ ”
စားပွဲထိုးလေးကို လက်ဖက်ရည် မှာပြီး ရေနွေးကြမ်း တစ်ခွက် ငှဲ့ကာ အချမ်းပြေ မှုတ်၍ သောက်လိုက်သည် ။ ပြီးမှ ကိုလှတိုးအောင်အား -
“ ဒီမနက် ဘယ်နှကြောင်း ဆွဲပြီးပြီလဲ ” ဟု မေးလိုက်သည် ။ ကိုလှတိုးအောင်က လက်သုံးချောင်း ထောင်ပြ၏ ။
“ ဟ ... သုံးကြောင်းတောင် ဆွဲပြီးပြီလား ”
“ မဟုတ်ဘူး ၊ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကား ထိုင်ကြည့်နေတာ သုံးကား ရှိပြီလို့ ပြောတာ ”
ကို လှတိုးအောင်၏ ဟာသကို အသက်မပါဘဲ ရယ်လိုက်ကြသည် ။ ကိုလှတိုးအောင် မှာ အိမ်စရိတ် အပြင် အမျိုးသမီးရောဂါဖြင့် အိပ်ရာထဲ လဲနေသော မိန်းမအတွက် ဆေးကုသစရိတ်ပါ ရှာနေရသူ ဖြစ်သည် ။ မျိုးဇော် ကတော့ လူပျိုလူလွတ် ဖြစ်သည့် အပြင် မိသားစုကလည်း ချောင်လည်သည်မို့ ကယ်ရီ ဆွဲရရ မရရ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖြစ်၏ ။
ကိုသက်မောင် မှာထားသော လက်ဖက်ရည် ရောက်လာသဖြင့် လက်ဖက်ရည်ချိုကျကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ရူဘီစီးကရက်ကို မီးညှိ ဖွာရှိုက်ရင်း ဆိုင်ကယ် ငှားမည့်သူ တစ်ယောက်တလေများ လာလိမ့်နိုးဖြင့် လမ်းမဘက်သို့ ကြည့်နေလိုက်သည် ။ ထိုအချိန်တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ ဖိုးချို ဆိုသော ကောင်လေး ဝင်လာတာ တွေ့လိုက်ရသည် ။ ဖိုးချိုက ကိုသက်မောင်တို့ ဝိုင်းသို့ ဝင်ထိုင်ရင်း မျိုးဇော်အား -
“ ကိုမျိုးဇော် ... ဆမ်ဆောင်း တစ်လုံး ရောင်းဖို့ရှိတယ် ၊ ကြည့်မလား ”
“ အေး ... အတော်ပဲ ၊ ငါ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် လည်း ဖုန်းရှာခိုင်းနေတာ ၊ ပြ ကြည့်လေ ”
ဖိုးချိုက သူ့အိတ်ထဲမှ ဖုန်းတစ်လုံး ထုတ်ပြ၏ ။ ဖုန်းက ရွှေရောင် တပ်စကရင်အမျိုးအစား ဖြစ်ပြီး သိန်းကျော် တန်လိမ့်မည်ဟု ကိုသက်မောင် ခန့်မှန်းမိသည် ။ မျိုးဇော်က ဖုန်းကို အပြန်ပြန် အလှန်လှန် စစ်ကြည့်လိုက်ပြီး -
“ ဖုန်းကတော့ ဆမ်ဆောင်း အမှန်ပဲ ၊ ဘယ်လောက်လဲ ”
“ ရှစ်ပြား ( ရှစ်သောင်း ) တဲ့ ၊ ယူမယ်ဆို အလျော့အတင်း ရှိတယ် ”
“ ခုနစ်ပြားရရင် ယူမယ်ကွာ ”
“ အဲဒါဆို ဟိုဘက်ကို မေးကြည့်လိုက်ဦးမယ် ၊ အဆင်ပြေရင် ကျွန်တော် ကိုမျိုးဇော်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ် ”
ဖိုးချိုက သူ့ကိစ္စ ပြီးသွားသဖြင့် မိုးရွာထဲ ထီးလေး ဆောင်းပြီး ပြန်ထွက်သွားသည် ။ ကိုသက်မောင်သည် သိန်းကျော်တန် ဖုန်းတစ်လုံးကို ခုနစ်သောင်း ၊ ရှစ်သောင်း နှင့် လာရောင်းသဖြင့် အံ့ဩနေ၏ ။ နောက်မှ မျိုးဇော် ပြန်ပြောပြသည်မှာ ဖိုးချိုက ခါး ပိုက်နှိုက်များ ၊ အလစ်သမားများ ရလာသော ဖုန်းများကို ပွဲစားခ ယူပြီး ပြန်ရောင်းပေးခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏ ။ ကိုသက်မောင်လည်း သူ့သမီး အကြီးမ လက်ရှိ ကိုင်နေသော ဟွာဝေးဖုန်းလေးမှာ ဆိုင်မဆင်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖုန်းအသစ် လိုချင်ကြောင်း ခဏခဏ ပြောတာ သတိရမိသွားသည် ။ ထို့ကြောင့် မျိုးဇော်အား -
“ နောက်တစ်ခါ အဲဒီလို ဖုန်းအချိုအချောင်လေးရရင် ငါ့ ပြောစမ်းပါကွာ ၊ ငါ့သမီး အတွက် လိုချင်လို့ ”
“ ကိုသက်မောင် လိုချင်ရင် ကျွန်တော် ဖိုးချိုကို ပြောထားမယ်လေ ”
ထိုအခါ တစ်ချိန်လုံး ဘာမှ မပြောဘဲ ရုပ်ရှင်ကိုသာ ကြည့်နေသော ကိုလှတိုးအောင်က -
“ ဖိုးချို ဆီက ဖုန်းကို မဝယ်စမ်းပါနဲ့ သက်မောင် ရာ ၊ သူများဆီက ခိုးလာမှန်း သိနေတာပဲ ၊ သူခိုးအားပေး ဖြစ်နေလိမ့်မယ် ”
“ ကိုယ် ခိုးတာမှ မဟုတ်ပဲဗျာ ၊ သူ့ဆီက ကိုယ်က ဝယ်တာပဲ ”
“ အတူတူပဲလေကွာ ၊ ကိုယ်တိုင် ခိုးတာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူခိုးဆီက ပြန်ဝယ်တော့ မကောင်းမှုကို အားပေးသလို ဖြစ်နေတာပေါ့ ”
“ ကျွန်တော်တို့လို မရှိတဲ့ သူတွေက အဲဒီလိုမှ မဝယ်ရင် အသစ် ဝယ်ကိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”
ကိုသက်မောင် စကားကြောင့် ကိုလှတိုးအောင်က ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းရင်း -
“ မဟုတ်သေးဘူး သက်မောင်ရ ၊ မင်းတို့ ငါတို့လို မရှိ ဆင်းရဲတဲ့ သူတွေမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို တကူးတက မလုပ်နိုင်ကြဘူး ။ အဲဒီတော့ မကောင်းမှုကိုတော့ တတ်နိုင်သလောက် ရှောင်သင့်တယ် ။ သူများ ပစ္စည်း ခိုးတယ် ဆိုတာ အကုသိုလ်ပဲ လေ ။ ကိုယ်တိုင် မခိုးလည်း သူများ ခိုးတာကို အားပေးတာ မကောင်းပါဘူးကွာ ။ ခုနစ်သောင်း ၊ ရှစ်သောင်းဆို ဆိုင်မှာ အသင့်အတင့် ဖုန်းတစ်လုံးတော့ ရပါတယ် ။ ဖိုးချို ဆီက ဖုန်းကို မဝယ်စမ်းပါနဲ့ကွာ ”
ကိုသက်မောင် ကတော့ ကိုလှတိုးအောင် ပြောသည့် စကားများကို သိပ်ဘဝင် မကျ ။ သူ့ဘာသာ မည်သည့်နည်းနှင့် ရလာသည် ဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်က တန်ရာတန်ကြေး ပေးဝယ်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်သည် ။ ကိုသက်မောင် ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည် လက်ကျန်ကို အကုန် မော့ချပြီး ရေနွေးကြမ်း တစ်ကျိုက် မှုတ်သောက်လိုက်သည် ။ ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ကယ် ကယ်ရီ ငှားမည့်သူ တစ်ဦး ရောက်လာသောကြောင့် စီနီယာ အလှည့်ကျသည့် ကိုလှတိုးအောင် ထ၍ လိုက်သွားသည် ။ ကိုသက်မောင်နှင့် မျိုးဇော်ကတော့ နောက်ထပ် ဆိုင်ကယ် ငှားမည့်သူ စောင့်ရင်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ပြနေသော ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားကို ကြည့်လျက် ကျန်ခဲ့ကြလေသည် ။
••••• ••••• •••••
၃ ။
ညမိုးချုပ်သည် အထိ ကိုသက်မောင် ကယ်ရီဆွဲခ လေးထောင်ကျော်သာ ရသေး၏ ။ ကိုလှတိုးအောင် က မျက်စိ သိပ်မကောင်း၍ ညမှောင်သည်နှင့် ဆိုင်ကယ် သိမ်းကာ အိမ်ပြန်သွားပြီ ဖြစ်သည် ။ ဂိတ်တွင် ကိုသက်မောင်နှင့် အခြား ဆိုင်ကယ်သမား နှစ်ဦးသုံးဦးသာ ကျန်တော့သည် ။ ကိုသက်မောင်လည်း တစ်ခေါက် ဆွဲပြီးလျှင် အိမ်ပြန်တော့မည်ဟု စိတ်ကူးထား၏ ။ ထိုစဉ် -
“ ကယ်ရီအားလား ”
“ ဘယ် သွားမှာလဲဆရာ ”
ဆိုင်ကယ်ငှားသည့် သူက သူသွားမည့် နေရာကို ပြော၏ ။ သူ ပြောသည့်နေရာမှာ လူပြတ်ပြီး ဆိုင်ကယ်လုယက်မှုတွေ ခဏခဏ ဖြစ်တတ်သောကြောင့် ကယ်ရီသမား အများစု မလိုက်ချင်ကြသော နေရာဖြစ်သည် ။ ကိုသက်မောင်သည် မနက်က မိန်းမနှင့် သမီးစကားများကို ပြန်ကြား ယောင်ပြီး အရဲစွန့်လိုက်၏ ။
“ ခြောက်ထောင် ကျမယ် ၊ သွားမလား ဆရာ ”
တကယ်က ဤခရီးမှာ သုံးထောင့် ငါးရာ ၊ လေးထောင်မျှသာ တန်သည် ။ စွန့်စား၍ လိုက်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ပိုပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်၏ ။ ထိုလူက ခေတ္တမျှ စဉ်း စားပြီး သွားမည်ဟု ဆိုသဖြင့် ကိုသက်မောင် ဆိုင်ကယ်အား စက်နှိုးလိုက်သည် ။ ဆိုင်ကယ် မထွက်ခင် ကယ်ရီသမား တစ်ဦးက ကိုသက်မောင် နားနား ကပ်ပြီး သတိထားဖို့ ပြော၏ ။ ကိုသက်မောင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆိုင်ကယ်ကို မောင်းထွက်လာခဲ့တော့သည် ။
ကိုသက်မောင် ဆိုင်ကယ်ကို မောင်းလာရင်း လူနေအိမ်များနှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးလာ၏ ။ လမ်းတွေက မိုးရွာထားသောကြောင့် ချောနေသည့်အပြင် လမ်းမီးလည်း မရှိသဖြင့် ဆိုင်ကယ်မီးကိုသာ အားပြုပြီး ဂရုစိုက် မောင်းနေရ၏ ။ ထိုအချိန်တွင် ကိုသက်မောင်၏ နံကြားသို့ ချွန်ထက်သော အရာတစ်ခုနှင့် အထောက် ခံလိုက်ရပြီး -
“ ဟေ့ကောင် ၊ မသေချင်ရင် ဆိုင်ကယ်ကို ခုချက်ချင်း ရပ်လိုက် ”
ကိုသက်မောင် ဆိုင်ကယ်အား ဂီယာချိန်း၍ ရပ်လိုက်သည် ။ ထိုသူက ကိုသက်မောင် နံကြားအား ထောက်ထားသည့် အရာကို ပို၍ တိုးဖိလိုက်ရင်း -
“ ဆိုင်ကယ်ပေါ်က ဆင်းစမ်း ... ”
ကိုသက်မောင် ဆိုင်ကယ်ပေါ်က မဆင်းသေးဘဲ ဘာလုပ်ရမလဲ စဉ်းစားလိုက်၏ ။
“ ဟေ့ကောင် ... ဆင်းဆို ဆင်းစမ်း ၊ ဘာစဉ်းစားနေ တာလဲ ၊ သေချင်လို့လား ”
ခြိမ်းခြောက်သံ နှင့်အတူ ထိုလူ့ လက်ထဲမှ အရာက သူ့နံကြားထဲသို့ စူးခနဲ တိုးဝင် လာလေသည် ။ ကိုသက်မောင် ရုတ်တရက် ဆိုင်ကယ်လီဗာကို ဆောင့်ဆွဲပြီး ဆိုင်ကယ်အား ဆွဲလှဲပစ်လိုက်တော့သည် ။ ဆိုင်ကယ်အရှိန်ဖြင့် ထိုလူမှာ လမ်းဘေးသို့ လွင့်ကျသွား၏ ။ ကိုသက်မောင်လည်း ဆိုင်ကယ် အောက်တွင် ပိနေသဖြင့် မနည်း ကုန်းရုန်းပြီး ထ, လိုက်သည် ။ ဘယ်ဘက် ခြေသလုံးမှ နာကျင်သည့် ဝေဒနာကို ခံစားရ၍ လက်ဖြင့် ပွတ်ကြည့်လိုက်တော့ ပူနွေးစေး ထန်းသော အထိအတွေ့ကို ရလိုက်၏ ။ ကိုသက်မောင် ဘယ်ဘက် ကိုယ်တစ်ခြမ်းလုံး နာကျင်နေပြီး နံတွေပါ အောင့်သွားသည် ။ နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်ကာ ဆိုင်ကယ်ကို ဆွဲထောင်၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည် ။ ဒူးကာ ကွဲသွားပြီး ခြေနင်း တစ်ဖက် ကျိုးသွားရုံမှ လွဲ၍ သိပ်ကြီးကြီးမားမား မပျက်စီးသဖြင့် ကိုသက်မောင် စိတ်အေးသွားသည် ။
လမ်းဘေးတွင် ခွေခွေလေး လဲနေသောသူမှာ မလှုပ်တော့သဖြင့် သေများသွားပြီလားဟု ထိတ်လန့်တကြားနှင့် အနားကပ် ကြည့်လိုက်သည် ။ အသက်တော့ ရှူနေသေးသည် ။ ဆိုင်ကယ်လဲသည့် အရှိန်ကြောင့် ကတ္တရာလမ်းနှင့် ဦးခေါင်း ရိုက်မိပြီး သတိ လစ်နေခြင်းဖြစ်ဟန် တူ၏ ။ ကိုသက်မောင် စမ်းကြည့်တော့ ဦးခေါင်းမှ သွေးအနည်းငယ် ထွက်နေတာ သိရသည် ။ ထိုသူ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်နှင့် ဘေးလွယ်အိတ်ထဲမှ ငွေစက္ကူ တချို့နှင့် ဖုန်းတစ်လုံး ရှာတွေ့၏ ။ ဆိုင်ကယ်မီးရောင်ဖြင့် သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့ ဖုန်းက ဆမ်ဆောင်း အမျိုးအစား ဖြစ်သည် ။ ငွေကတော့ တစ်သောင်းကျော်ခန့် ရှိမည် ။
ကိုသက်မောင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေ၏ ။ ထိုလူ၏ ဖုန်းနှင့် ငွေကို ယူပြီး သွားလျှင် ဘယ်သူမှ သိလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွေးမိသည် ။ ဖုန်းကို ပြန်ရောင်းလျှင် ခြောက် သောင်း ၊ ခုနစ်သောင်းခန့်တော့ ရမည် ။ ထိုအခါ အိမ်ခန်းလခနှင့် သမီးအငယ်မ၏ ကျူရှင်ခ ပေးနိုင်မည်ဟု ကိုသက်မောင် တွေးမိသည် ။ သို့သော် ဟိုလူ့ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ရမှာကိုလည်း ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေ၏ ။ သည်လို လူပြတ်သော နေရာတွင် ထိုလူအား ထားခဲ့လျှင် သွေးထွက် လွန်ပြီး သေသွားနိုင်လေသည် ။ လူ့အသက်တစ်ချောင်းကိုလည်း ကိုသက်မောင် ပစ်စလက်ခတ် မထားနိုင် ဖြစ်နေ၏ ။ တစ်ဖန် ဒီလူက သူ့အသက်ကို ရန်ရှာသည့်သူ ၊ သူ့ထိုက်နှင့် သူ့ကံ ရှိပစေဟု တွေးမိပြန်၏ ။ ထိုအခါ မနက်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ကိုလှတိုးအောင် ပြောသည့် ကုသိုလ်ကောင်းမှု မလုပ်နိုင်လျှင်တောင် မကောင်းမှုကိုတော့ တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရမည် ဆိုသည့် စကားကို ပြန်၍ ကြားယောင်မိပြန်သည် ။
ကိုသက်မောင် တစ်ယောက် ထိုကဲ့သို့ တွေဝေနေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ ကားမီးရောင် တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏ ။ နောက်ဆုံး ထို ကားမီးရောင် အနားရောက် မလာခင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်လေတော့သည် ။
••••• ••••• •••••
၄ ။
ညတုန်းက ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ အရှိန်ကြောင့် ကိုသက်မောင် တစ်ကိုယ်လုံး မလှုပ်ရှားချင်လောက်အောင် နာကျင်ကိုက်ခဲနေ၏ ။ ပါးစပ်မှ တကျွတ်ကျွတ် ညည်းညူရင်း အိပ်ရာထဲမှ ကုန်းရုန်းထလိုက်သည် ။
“ ဘာလုပ်မလို့ ထ,တာလဲ ၊ ရှင့် တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာတွေနဲ့ နားနေပါလား ”
ဇနီးသည် မချိုက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်ကို ကိုသက်မောင် လက်ကာပြပြီး -
“ ရပါတယ်ကွာ ၊ ဒဏ်ရာက သိပ်မများပါဘူး ၊ ဆေးလိမ်းဆေးသောက်ရင် သက်သာသွားမှာ ၊ နားလို့ မဖြစ်ဘူး ၊ အိမ်လခ ပေးဖို့ ရှာရဦးမယ် ၊ နောက်ပြီး ဆိုင်ကယ်လည်း ပြင်ရဦးမှာ ”
“ အဲဒါဆိုလည်း ခဏစောင့် ၊ လမ်းထိပ်က ဆေးဆိုင်မှာ လိမ်းဆေးနဲ့ သောက်ဖို့ ဆေးသွား စပ်ခိုင်းလိုက်ဦးမယ် ၊ ဆေးမသောက်ခင် စားဖို့ ဘာဝယ်ခဲ့ရမလဲ ”
“ ကော်ဖီနဲ့ မုန့်တစ်ခုခု ဝယ်ခဲ့ကွာ ”
ဇနီးဖြစ်သူ ဆေးဝယ်ဖို့ ထွက်သွားတော့မှ ကိုသက်မောင် အိပ်ရာထဲက ထပြီး သွားတိုက် ၊ မျက်နှာသစ်လိုက်သည် ။ လက်ဝဲဘက် ကိုယ်တစ်ခြမ်းလုံးမှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်နေသောကြောင့် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ မျက်နှာသစ် ရလေသည် ။ ဤအချိန်၌ သမီးအကြီးမက စက်ရုံ ဆင်းသွားပြီ ဖြစ်ပြီး အငယ်မကလည်း ကျောင်းသွားနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အိမ်မှာ ကိုသက်မောင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေ၏ ။ ကိုသက်မောင်သည် ညတုန်းက ဇနီးနှင့် သမီးများ မမြင်အောင် ဝှက်ထားသော ဖုန်းနှင့် ငွေများကို ထုတ်ယူ ကြည့်လိုက်သည် ။
ကိုသက်မောင် မှာ မနေ့ ညက မိမိ ပယောဂကြောင့် လူတစ်ယောက်အသက် မဆုံးရှုံးစေချင်သည့် စိတ်ဖြင့် ဖြတ်သွားသော ကားတစ်စီးအား တားပြီး ထိုလူကို နီးစပ်ရာ ဆေးရုံသို့ ပို့ပေးခဲ့လေသည် ။ အခြေအနေ မစိုးရိမ်ရမှန်း သိရမှ ဆေးရုံတာဝန်ရှိသူ တစ်ဦးအား မိမိကို ဆက်သွယ်ရန် လိပ်စာနှင့် ဖုန်းနံပါတ် ပေးခဲ့ပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့၏ ။ တကယ်ဆိုလျှင် ကိုသက်မောင် ဆေးရုံတွင် ပေးခဲ့သော လိပ်စာနှင့် ဖုန်းနံပါတ်မှာ အမှားကြီးပင် ဖြစ်သည် ။ ထို သူ၏ ဖုန်းနှင့် ငွေများကို ကိုသက်မောင် ယူလာခဲ့၏ ။ ကိုသက်မောင်၏ လုပ်ရပ်အား ကိုလှတိုးအောင် သိလျှင်တော့ မည်ကဲ့သို့ အပြစ်တင် ပြောဆိုဦးမည် မသိပါ ။ ကိုသက်မောင်မှာ အိမ်ခန်းလခနှင့် သမီးငယ် ကျူရှင်လခတို့ အတွက် အရေးတကြီး ငွေ လိုနေသည် ။ လိုအပ်သော ငွေကို ရှာမပေးနိုင်လျှင် အိမ်ရှင်၏ အပြောအဆို ခံရမည် ဖြစ်၏ ။ သမီးငယ်မှာလည်း ကျူရှင်တွင် မျက်နှာ ငယ်ရလေမည် ။ ညတုန်းက သူ ယူလာခဲ့သော ဖုန်းကို ဖိုးချို မှ တစ်ဆင့် ရောင်းလိုက်လျှင် လိုအပ်နေသော အိမ်လခနှင့် ကျူရှင်ခ အနည်းအကျဉ်း ပြေလည်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည် ။ တစ်ဖန် ကိုလှတိုးအောင် ပြောသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ကောင်းမှု မလုပ်နိုင်သည့် ဘဝမှာ မကောင်းမှုကို ကျူးလွန်ရမှာလည်း ဝန်လေးနေမိလေသည် ။ ကိုသက်မောင် တစ်ယောက် ဖုန်းနှင့် ငွေစက္ကူများကို လက်မှ ကိုင်လျက် ပိုင်ရှင်ထံ ပြန်ပေးရနိုး မပေးရနိုး ဆိုတာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၏ ။ သူ၏ စိတ်တွင်းဝယ် လတ်တလော မိမိ ကြုံနေရသည့် အခက်အခဲ နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား မည်သည့်အရာက ပိုအရေးကြီးသလဲ ဆိုတာကို လွန်ဆွဲလျက် ရှိနေပါတော့သည် ။
▢ လင်းခေတ်ဇော်
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
ဧပြီ ၊ ၂၀၁၉
