⭕ ႐ွမ္း တို႔ရဲ႕ မဂၤလာပြဲ
မဂၤလာေန႔၌ သတုိ႔သားအိမ္တြင္ (ပစၥည္းျပည့္စုံသူမ်ားျဖစ္လွ်င္ သတုိ႔သမီးအိမ္ပါ)ျမတ္စြာဘုရားအမွဴးထား၍ သမုတိသံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္တုိ႔အား မဂၤလာလက္ထပ္ ဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းၾကပါသည္။
သတုိ႔သားဘက္က ဖိတ္ၾကားထားေသာ လူမ်ားကလည္း သတုိ႔သားအိမ္၊ သတုိ႔သမီးဘက္မွ ဖိတ္ၾကားထားေသာသူမ်ားကလည္း သတုိ႔သမီးအိမ္သို႔ စုရုံးေရာက္ရွိလာၾကၿပီး ႏွစ္ဘက္စလုံးမွ သူ႔အိမ္ကိုယ့္အိမ္တြင္ ေကြၽးေမြးဧည့္ခံၾကသည္။
ထို႔ေန႔၌ ႏွစ္အိမ္စလုံး အမဂၤလာစကား မေျပာရ၊ ငိုေၾကြးျခင္း၊ ခုိက္ရန္ျဖစ္ျခင္း၊ ေၾကြးေတာင္းျခင္းမ်ားကို လုံး၀မျပဳၾကရပါ။
သတုိ႔သားအိမ္၌ ေကြၽးေမြးဧည့္ခံၿပီးေနာက္ အုိးစည္ဗုံေမာင္းမ်ားတီးကာ တစုတရုံး တေပ်ာ္တပါးႀကီးျဖင့္ လူႀကီးမ်ားက ေရွ႕ေဆာင္၍ သတုိ႔သားကို လူပ်ဳိရံမ်ား ျခံရံၿပီး သတုိ႔သမီးအိမ္ဆီသို႔ သြားၾကပါသည္။
သတုိ႔သမီးအိမ္သို႔သြားၾကေသာအခါ သတုိ႔သားႏွင့္ယွဥ္၍ မိစုံဖစုံသူလူပ်ဳိတစ္ေယာက္က “ အြပ္ေခါင္ခိုင္ ” ေခၚ ယြန္းအုပ္နီ(မဂၤလာအုပ္)ကို ပိုက္၍ လုိက္ရသည္။
အြပ္ေခါင္ခုိင္ ေခၚ(မဂၤလာအုပ္) ယြန္းအုပ္နီအတြင္း၌ ဖ်င္ျဖဴျဖစ္ေစ၊ ဖ်င္နီျဖစ္ေစ တစ္အုပ္ႏွင့္ေငြ ၅ိ-၁၀ိ-၅၀ိ-၁၀၀ိ စသည္ျဖင့္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ သတုိ႔သားဘက္က ထည့္ရသည့္အျပင္ ဘဲဥျပဳတ္ သို႔မဟုတ္ ၾကက္ဥျပဳတ္(၃)လုံး ၾကံသကာတစ္ထုပ္ သို႔မဟုတ္ သၾကားတစ္ထုပ္ပါ ထည့္ရသည္။
၎မဂၤလာယြန္းအုပ္နီသည္ သတုိ႔သမီးမိဘမ်ားကို ကန္ေတာ့ရေသာအုပ္ျဖစ္၍ မဂၤလာေဆာင္ၿပီးေနာက္ ၇ ရက္ေျမာက္မွ အုပ္ကို ဖြင့္၍ ပါလာေသာပစၥည္းမ်ားကို သတုိ႔သမီးမိဘမ်ားက သိမ္းယူရသည္။ မိခင္၏ထမင္း ၀ါးဖတ္ႏွင့္ႏုိ႔ဖုိးပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဆုိသည္။
မဂၤလာေဆာင္သို႔ ၾကြေရာက္ခ်ီးေျမႇာက္ၾကေသာ လူႀကီးအားလုံးကိုလည္း ကန္ေတာ့ရန္ သုံးေခ်ာင္းေထာက္ဗန္းႏွင့္ပန္းမ်ားပါ ထည့္ယူသြားၾကရေသးသည္။ အခ်ဳိ႕အုန္းေပ်ာကန္ေတာ့ပြဲကိုလည္း ယူ၍သြားၾကေသးသည္။
မဂၤလာအိမ္အခန္းတြင္း၌ လွပစြာ ဖီးလိမ္းဆင္ျပင္ ၀တ္စားထားေသာ သတုိ႔သမီးအနား အပ်ဳိရံမ်ားက ရယ္စရာ ရႊင္စရာ စကားလိမ္ စကားထာမ်ားကို ေျပာ၍ေသာ္၎ ၊ ကဗ်ာေတးသံသာကို သီဆုိ၍ေသာ္၎ ၊ အခ်ဳိ႕အပ်ဳိရံက အပ်ဳိရည္မႏြမ္းခင္ “ နန္း ” ကိုေလ အားရပါးရ ဖက္ရဦးမယ္ေျပာၿပီး သတုိ႔သမီးကို ဖက္ၾက ေပြ႔ၾက ပိုက္ၾက ေမႊးၾက၍ သတုိ႔သမီးခမ်ာ ရယ္ကာေမာကာ အျပံဳးၾကြယ္ရာမွ မဂၤလာပြဲထုတ္လွ်င္ သတုိ႔သားႏွင့္ယွဥ္တြဲထုိင္ကာ မ်က္ႏွာခ်င္း ဘယ္လုိဆုိင္ရပါ့မယ္ဟု
ေတြးဆစိတ္ေမာ၍သာ ေနရွာသည္။
ရွမ္းဘာသာ “ နန္း ” ဟူေသာ ေ၀ါဟာရသည္ “ ခင္ ” သို႔မဟုတ္ “ ေမ ” အပ်ဳိ-သူငယ္မ-လုံမ-မိန္းခေလးဟူေသာအဓိပၸါယ္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။
“ ပူေက်ာင္း ” ဖုိးေက်ာင္းဒကာ၊ “ ပူက်ယ္ ” ဖုိးသူေတာ္ႀကီး၊ “ ေအာက္ေခါင္း ” ကာလသမီးေခါင္း သုိ႔မဟုတ္ အပ်ဳိေခါင္း၊ “ ေအာက္လြယ္ ” ဘုရားဒကာမ အစရွိေသာမဂၤလာပြဲသို႔ ၾကြေရာက္ခ်ီးေျမႇာက္ၾကေသာ ပရိသတ္မ်ားကို ၀က္သား ၾကက္သား ဆီျပန္ဟင္းမ်ားႏွင့္ၾကက္သြန္ၿမိတ္ နံနံပင္ ဆလပ္ရြက္မ်ားႏွင့္တုိ႔စားရန္ “ နမ့္ဖစ္ဖူး ” ေခၚ ဟင္းရံမ်ားႏွင့္ေကြၽးေမြးဧည့္ခံရာ ပရိသတ္က ၿမိန္ရွက္စြာ သုံးေဆာင္ၾကၿပီး “ မဂၤလာေမာင္မယ္တုိ႔သည္ ရာသက္ပန္ ရိုးေျမျပာက် ေပါင္းသင္းႏုိင္ၾကပါေစ ” ဟု ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းၾကသည္။
“ နမ့္ဖစ္ဖူး ” ဆုိသည္မွာ ပဲပုပ္မီးကင္၍ ဆားႏွင့္ေထာင္းၿပီး ၾကက္သြန္ျဖဴ ၾကက္သြန္နီ မီးအုံး ငရုတ္သီးစိမ္း သင့္ေတာ္ရုံမွ် မီးကင္ကုိပါ ေရာ၍ ေထာင္းၿပီး ေရေႏြးႏွင့္မပ်စ္မက်ဲ ေဖ်ာ္ထားသည္ကို ေခၚသည္။ အခ်ဳိ႕က ခရမ္းခ်ဥ္သီးကိုပါ မီးအုံး၍ထည့္ေဖ်ာ္ထားၾကသည္။
“ နမ့္ဖစ္ဖူး ”ကို ေျမျမင့္ “ ပန္ေထြေဖ်ာ္ ” ေခၚလွ်င္ မွားမည္ မဟုတ္ပါေခ်။ ပန္ေထြေဖ်ာ္က ငန္ျပာရည္ထည့္ ေဖ်ာ္၍ နမ့္ဖစ္ဖူးက ပဲပုပ္ေထာင္းထည့္ေဖ်ာ္သည္သာ ကြာျခားသည္။
သတုိ႔သမီးအိမ္ေရွ႕သို႔ သတုိ႔သားႏွင့္လူႀကီးမ်ား ေရာက္လာေသာအခါ သတုိ႔သမီးဘက္မွ “ ေအာက္ေခါင္း ” ေခၚ အပ်ဳိေခါင္းက အမ်ဳိးသမီးမ်ားႏွင့္ဆီး၍ တားကာ. . .
“ ရွင္တုိ႔ကို ၀င္ခြင့္မျပဳႏုိင္ေသးဘူးရွင့္၊ က်မတုိ႔ သတုိ႔သမီးက တစ္သိန္းတန္တယ္၊ ႏွစ္သိန္းတန္တယ္၊တစ္သန္း-ႏွစ္သန္း-တစ္ကုေဋတန္တယ္ ” ဟုေျပာကာ ခဲဘုိးကုိ ဆီး၍ ေတာင္းၾကပါသည္။
ထုိအခါ သတုိ႔သားဘက္မွ ေခါင္းေဆာင္ “ ပူေခါင္း ” ေခၚ ကာလသားေခါင္းက. . .
“ ေအး. . . ခင္ဗ်ားတု႔ိဟာ အဘုိးတန္မွန္း သိလုိ႔ က်ဳပ္တုိ႔ကလဲ သိန္း-သန္း-ကုေဋေငြထုပ္ႀကီးေတြ ထမ္းလာတယ္ေလ၊ ေဟာဒီမွာ ၾကည့္ ” ဟုေျပာကာ ေငြ ၄-၅ ဆယ္ဘိုးအႏႈတ္(အေၾကြ)မ်ားကို မုိင္းကိုင္စကၠဴႏွင့္အထုပ္ ငယ္ကေလးမ်ား ထုပ္၍ လြယ္အိတ္ ၄-၅ လုံးတြင္ ထည့္ယူလာၿပီး ျပၾကသည္။
တစ္သိန္း-တစ္ေသာင္း၊ ငါးေထာင္-ငါးရာ စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကဆုိၾက ေစ်းတည္ၾကေသာအခါ စကၠဴထုပ္ကေလးမ်ားကို ငါးရာ တစ္ေထာင္ တစ္ေသာင္း တစ္သိန္းစသည္ျဖင့္ မဂၤလာယူ၍ ေျပာၾက ဆုိၾက ေပးၾက ယူၾကသည္။
တစ္ဖန္ ေလွကားဦးအိမ္ေပါက္အ၀င္မွစ၍ တားႏုိင္ေသာေနရာမွန္သမွ် တားၿပီး ေငြမက္ေသာလကၡဏာ အရိပ္နိမိတ္စကား မပါရွိရဘဲ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲသေဘာမ်ဳိးျဖင့္ တစ္၀ါး၀ါး တဟားဟားႏွင့္ရယ္သြမ္းေသြးကာ မဂၤလာယူေသာစကားမ်ားကိုသာ ေျပာဆုိသုံးႏႈန္းၾကပါသည္။
မဂၤလာေဆာင္တြင္ ဒုကၡအေရာက္ဆုံးသူမွာ “ အြပ္ေခါင္ခုိင္ ” ေခၚ ယြန္းအုပ္နီီ (မဂၤလာအုပ္)ကိုကိုင္သူျဖစ္ပါသည္။ သတုိ႔သားအိမ္ကစၿပီး ပိုက္ခဲ့ရေသာမဂၤလာအုပ္ကို သတုိ႔သမီးအိမ္ေရာက္၍ သတုိ႔သားႏွင့္သတုိ႔သမီးယွဥ္တြဲထုိင္ကာ ကန္ေတာ့မည့္ေနရာကို မေရာက္မီ မဂၤလာအုပ္နီကို လူလႊဲေျပာင္းကိုင္ျခင္း၊ ထုိင္ျခင္းမျပဳရဘဲ မတ္တပ္-မတ္တပ္ႏွင့္ေနရ၍ အတားအဆီးတုိ႔မွာ စကားၾကြယ္လွ်င္ ၾကြယ္သလုိ ၂-နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ၄-နာရီနည္းပါးမွ် ၾကာတတ္၍ အုပ္နီႀကီးတစ္ပိုက္ပိုက္၊ ပင့္သက္ႀကီးရွဴရႈိက္ၿပီး ေခြၽးတၿပိဳက္ၿပိဳက္ႏွင့္ေနရရွာသည္။
သတုိ႔သားကို သတုိ႔သမီးမိခင္ သို႔မဟုတ္ အေဒၚ အရီးတစ္ဦးဦးက လက္ကိုဆြဲၿပီး ကန္ေတာ့ရမည့္ေနရာသုိ႔ ေခၚသြားပါသည္။ ထုိအခါမွ အုပ္နီကုိင္သူကသတုိ႔သားေရွ႕တြင္ အုပ္နီကို ခ်ထား၍ သူ႔ခမ်ာ ၀ဋ္ကြၽတ္ရွာပါေတာ့သည္။
သတု႔ိသားဘက္မွ ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူက လူႀကီးမိဘမ်ား ခြင့္ျပဳၿပီးျဖစ္ပါ၍ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သတုိ႔သမီးကိုေခၚၾကပါေတာ့(ပြဲထုတ္ၾကပါေတာ့)ေျပာလွ်င္ သတုိ႔သားမိခင္ ႀကီးေဒၚ-အေဒၚတုိ႔ႏွင့္အပ်ဳိေခါင္းတုိ႔က သတို႔သမီးအခန္းသို႔ သြားၾကပါသည္။
ခန္းေပါက္၀တြင္ အထက္နည္းအတုိင္း အပ်ဳိရံမ်ားက ဆီး၍တားၿပီး ေပ်ာ္စရာ ရႊင္စရာမ်ားကို ေျပာဆုိကာ ေငြေတာင္းၾက ၊ ေပးၾက ၊ ေရြးယူၾကရၿပီးေနာက္ သတုိ႔သားမိခင္၊ သုိ႔မဟုတ္ ႀကီးေဒၚ-အေဒၚ အပ်ဳိေခါင္းတုိ႔က သတုိ႔သမီးကို လက္တြဲ၍ ပြဲထုတ္လာၿပီး သတုိ႔သားႏွင့္ယွဥ္တြဲထုိင္ေစကာ လူႀကီးမ်ားကို ကန္ေတာ့ေစပါ
သည္။
လူႀကီးမ်ားလည္း ေမတၱာဆုေပးကာ ဆုံးမသင့္ေသာစကားမ်ားကို ေျပာဆုိဆုံးမ ၾသ၀ါဒေပးၾကပါသည္။
လူႀကီးတစ္ဦးလွ်င္ ေငြတစ္မတ္ထက္မနည္း စကၠဴႏွင့္ထုပ္၍ုျဖစ္ေစ၊ သို႔မဟုတ္ လက္ကိုင္ပ၀ါႏွင့္ခ်ည္၍ျဖစ္ေစ၊သတုိ႔သား သတုိ႔သမီးတုိ႔က လွဴဒါန္းၾကပါသည္။ ထုိသို႔ ေငြတစ္မတ္ထက္မနည္း လွဴဒါန္းေသာထုံးစံမွာ ၎င္းတုိ႔ႏွစ္ဦးကို ဤေန႔မွစ၍ တရား၀င္ေသာဇနီးေမာင္ႏွံအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိၿပီးျဖစ္သည္ကို အသိအမွတ္ျပဳေတာ္မူၾက
ပါဟူေသာ အထိမ္းအမွတ္ ျဖစ္ေလသည္။
ၿပီးေနာက္ အမိ-အေဒၚ-အရီး-အပ်ဳိေခါင္းတုိ႔က ဇနီးေမာင္မယ္တုိ႔ကို တြဲ၍ အိပ္ခန္းေဆာင္အတြင္းသို႔ေခၚသြားၾကပါသည္။
အိပ္ခန္းေဆာင္အတြင္းသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ဂုဏ္သေရရွိ ငယ္ေပါင္းဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးက ေမာင္မယ္သစ္လြင္ အိမ္ေထာင္ရွင္တုိ႔ကို ထမင္းလက္ဆုံစားရန္ “ ေခါက္ဆြမ္လီ ” ေခၚ မဂၤလာထမင္းအုပ္ကို ဖြင့္၍ ေယာက်္ားက သတုိ႔သမီးကို၎ မိန္းမက သတုိ႔သားကို၎ မဂၤလာထမင္း ၇-လုပ္စီ ခြံ႔ေကြၽးပါသည္။
အခ်ဳိ႕ေဒသ၌ လူပ်ဳိရံက သတုိ႔သမီးကို အပ်ဳိရံက သတုိ႔သားကို “ ေခါက္ဆြမ္လီ ” မဂၤလာထမင္း ၇-လုပ္စီ ခြံ႔ေကြၽးပါသည္။ ထမင္းအုပ္တြင္ ထမင္းျဖဴ ထမင္း၀ါ၊ ေကာက္ညႇင္း ငခ်ိတ္ေပါင္း၊ ေကာက္ညႇင္းျဖဴေပါင္း၊ၾကက္ဥျပဳတ္၊ ငါးေၾကာ္၊ အသားေၾကာ္မ်ားႏွင့္သၾကား၊ ၾကံသကာမ်ားလည္း ပါသည္။
မဂၤလာထမင္းခြံ႔ေကြၽးသူ လူပ်ဳိရံ အပ်ဳိရံတုိ႔က တစ္ခါတရံ ေနာက္ေျပာင္တဲ့သေဘာျဖင့္ ဆားငန္ငန္ႏွင့္ ထမင္းဆုပ္ႀကီးႀကီး ဆုပ္ၿပီး ခြံ႔ေကြၽးၾက၍ မဂၤလာထမင္းကို ေထြးပစ္ရုိး ထုံးစံလည္း မရွိ၊ စိတ္လည္း မဆုိးရေသာ ေၾကာင့္ မဂၤလာေမာင္မယ္တုိ႔မွာ ပ်ဳိ႔အန္ထြက္မတတ္ႏွင့္ပင္ ဆားငန္ငန္ထမင္းလုပ္ႀကီးကို က်ိတ္မွိတ္မ်ဳိခ်ရရွာ
သည္။
သတုိ႔သမီးက သတုိ႔သားအိမ္သို႔ လုိက္ေနရလွ်င္ ေခါက္ဆြမ္လီ မဂၤလာထမင္းကို သတုိ႔သားအိမ္အိပ္ခန္းေဆာင္ေရာက္မွ ၇-လုပ္စီ ခြံ႔ေကြၽးရသည္။
မဂၤလာပြဲ ၿပီးစီးေအာင္ျမင္၍ အုိးစည္၀ိုင္းက ႏွဲမပါ ေျပြမပါဘဲ ေမာင္း၊ လင္းကြင္း၊ သံလြင္စည္းျပားကေလးႏွင့္သတုိ႔သား မာပါေစ၊ သတုိ႔သမီး မာပါေစလုိ႔၊ ပန္ဆုေခြၽ ခါခါေတာင္း ေအာင္ပါေစေၾကာင္း ေအာင္ေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းပတၳနာ ေတးသြားတီးကြက္ကို ေဖာ္ထုတ္တီးၾကၿပီး မဂၤလာစည္ေတာ္ႀကီး ရႊန္းသလုိ ရႊန္းရႊန္း
ေ၀ေအာင္ တီးၾက ကၾက ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါသည္။
ေျမျမင့္ေန ျမန္မာ့ေသြးသား ရွမ္းညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ား၏မဂၤလာအခမ္းအနား ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကိုေျမျပန္႔ေန စာေရးဆရာက သုေတသနျပဳမိသမွ် ျပဳကာ ခ်စ္ၾကည္မႈရႈေထာင့္က တင္ျပရာတြင္ ျပည့္စုံလိမ့္မည္ မဟုတ္သည္ကို ရုိးသားစြာျဖင့္ ၀န္ခံအပ္ပါေၾကာင္း။
ဒါရိုက္တာဆရာျမင့္
မွတ္ခ်က္။ ။၁၉၆၇-ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လထုတ္ ေငြတာရီမဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာ(၆၈-၇၁)တြင္ ပါေသာ ေဆာင္းပါးကုိ
ျပန္လည္၍ စာစီရုိက္ထားပါသည္။
www.shanyoma.org
