ပိတောက်စည်း

 

❝ ပိတောက်စည်း ❞
( လင်္ကာရည်ကျော် )

သမီးရေ ...

စာရေး မပျင်းပေမယ့် စာရေးချိန် မရှိတဲ့ ဆရာ ဟာ ရွှေမြစ်မခ က သမီး ခင်နှင်းကြည်သာ ရဲ့ ကောင်းမှု နဲ့ တစ်ခါ မှ လူချင်း မဆုံဖူးသေးတဲ့ သမီး ဆီ ကို တစ်လ တစ်ခါ စာ မှန်မှန် ရေးဖြစ်နေပြီနော် ။ 

ဒီစာ ရေးနေတဲ့ မတ်လ က တကယ်တော့ ကံ့ကော် တွေ ပွင့်တဲ့လ ။

ဆရာ့ မှာ လည်း ဒီလ မှာမွေး လို့ ကံ့ကော် ပါ တဲ့ နာမည် ပေးထားတဲ့ ချစ်စရာ သမီးကလေး တစ်ယောက် ရှိတယ် ။ ချစ်စရာ ဆိုတာ ဆရာ က ချစ် တာကိုး ကွယ့် ။ အသက် ၂၀ ကျော် ဆိုတော့ သမီးတို့ အရွယ် ပေါ့ ။ သူ့ ထက် နည်းနည်းပဲ ကြီး တဲ့ သား တစ်ယောက် လည်း ရှိတယ် ။ နှစ်ယောက် စလုံး အဝေး ရောက်နေကြတဲ့ အချိန် က များတော့ ဆရာ လည်း အမြဲ လွမ်း နေရတာပေါ့ကွယ် ။

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး မှာ တကယ် ကို ချစ်စရာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ ကလေး တစ်ခုတော့ ရှိတယ် ။ အဲဒါက ဒီမဂ္ဂဇင်း ထွက်မယ့်အချိန် ဧပြီလ မှာ ကျရောက်မယ့် မြန်မာ့သင်္ကြန် နဲ့ ဆိုင်နေတယ် ။ သင်္ကြန် မှာ သူတို့ ဘာလုပ်ကြလို့ လဲ လို့ တွေးနေမိတယ် မဟုတ်လား ။ တကယ်တော့ ဘာမှ မလုပ်ကြတာ ကို ပြောတာပါကွယ် ။

◾သင်္ကြန် ဆိုတာ

တို့ မြန်မာတွေမှာ ၁၂ လရာသီ စလုံး ပွဲလမ်းသဘင် တစ်မျိုး မဟုတ် တစ်မျိုး ရှိပေမယ့် သင်္ကြန် ကိုတော့ မြန်မာလူမျိုးတွေ တခုတ်တရ တန်ဖိုးအထား ဆုံး ဆိုတာ သမီးတို့ သိမှာပါ ။ ၁၂ လရာသီ ပွဲတော်တွေ ကို စုံအောင် မရွတ်တတ်တဲ့ လူငယ်တွေ ရှိပေမယ့် သင်္ကြန် ကိုတော့ အားလုံး သိကြတာပဲ မဟုတ်လား ။

ဒါလည်း သိပ်တော့ မဆန်းလှဘူး ။

မြန်မာနှစ်သစ်ကူးအချိန်ကိုး ။

ပြီး သူများ နိုင်ငံတွေမှာလည်း သူတို့ နှစ်သစ်ကူးကို သူတို့ တော်တော် တန်ဖိုး ထားတတ်ကြတာ တွေ့ရတယ် ။

ဥပမာ ဆရာ ရောက်ဖူးတဲ့ အနောက်နိုင်ငံတွေ မှာ လူအများစု က ခရစ်ယာန် ဘာသာဝင်တွေ ဆိုတော့ ခရစ္စမတ် မတိုင်ခင် တစ်ည Christmas Eve ဖြစ်တဲ့ ဒီဇင်ဘာလ ၂၄ ရက်ကနေ နှစ်သစ် မကူးခင်ည New Year Eve ဖြစ်တဲ့ ၃၁ ရက်နေ့ အထိ ကို ရုံး ပိတ်ပေးလေ့ရှိတယ် ။ ဆရာတို့ ငယ်ငယ်ကတော့ သင်္ကြန် က အကျ ကနေ နှစ်ဆန်း တစ်ရက် နေ့အ ထိ လေးရက် ပဲ ပိတ်တယ် ။ အခုတော့ ၁ဝ ရက် ပိတ်ပေး နေပြီပေါ့ လေ ။

ခရစ္စမတ် နဲ့ နှစ်ကူးညတွေ မှာလည်း အနောက်နိုင်ငံတွေ မှာ အရက် မူးပြီး ကား မောင်းရာ ကနေ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရတာတွေ ၊ လူသေတာတွေ နှစ်စဉ် ရှိတယ် ။ သို့သော် နှစ်ကူး ကို တော့ မပျက်မကွက် ကျင်းပကြတာ ချည်းပဲ ။ တို့ ဆီမှာလည်း သင်္ကြန် ဆိုရင် ပြည်သူ့ဆေးရုံတွေ က ထိခိုက် ဒဏ်ရာရ ကုသဌာနတွေ တိုး မပေါက်အောင်ပါပဲကွယ် ။ 

သင်္ကြန်က တို့ချည်း ရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူးကွယ့် ။ ဆရာ ရောက်ဖူး သလောက်ဆို ထိုင်း မှာလည်း ရှိတယ် ။ ကမ္ဘောဒီးယား မှာလည်း ရှိတယ် ။ တခြား ဆရာ မရောက်ဖူးတဲ့ နိုင်ငံတွေလည်း ရှိကောင်း ရှိမယ် ထင်တယ် ။ အဲဒီ နိုင်ငံတွေမှာလည်း မူးတာ ရူးတာ ၊ ကဲတာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရတာ ၊ လူ သေတာတွေ ရှိတာပဲ တဲ့ ။

ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ ။ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် လို့ သဘောထားလိုက် ရုံပေါ့လို့ တွေးတဲ့ လူက တွေးတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာ စစ်စစ်ပေါက်ပေါက် တွေးပြီး ရေးထားတဲ့ ဝတ္ထုတိုကလေး တစ်ပုဒ် ရှိဖူးတယ် ။

“ အိမ်ပြန်ချိန် ခရစ္စမတ် ” တဲ့ ။

ခရစ္စမတ် ဆိုတာ အိမ်ပြန်ချိန် ပါကွယ် ။ ကွဲကွာနေကြတဲ့ မိသားစုဝင် တွေ ဘယ်လောက် ဝေးတဲ့ နေရာကပဲ ဖြစ်ဖြစ် အိမ်ပြန်လာပြီး ရအောင် ဆုံစည်းတတ်ကြတယ် ။ ' Coming Home for Christmas ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးတောင် တွင် လို့ ၊ မိသားစု အနက် အဓိပ္ပာယ်တွေ ပါ နေတယ် ။

သင်္ကြန် ဆိုတာ ကတော့ အိမ် က ထွက်သွားကြ တဲ့ ပွဲမျိုးပါကွယ် ။

◾ဗုဒ္ဓဘာသာ နဲ့ သင်္ကြန်

အဲဒီလို ပြောတော့ သမီး က ဆရာ့ ကို ခရစ်ယာန် ဘာသာဝင် လို့ ထင် နေဦး မယ် ။ တကယ်တော့ ဆရာ က ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် စစ်စစ်တစ်ယောက်ပါ ။

သင်္ကြန် ရဲ့ ထူးခြားချက် နောက် တစ်ခုကတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာ နဲ့ ပတ် သက်တဲ့ အထိမ်းအမှတ် လုံးဝ မဟုတ်တာဘဲ ဖြစ်တယ်ကွယ့် ။

သင်္ကြန်တွင်း မှာ ဥပုသ် စောင့်ကြတာတွေ ၊ တရားစခန်း ဝင်ကြတာ တွေ ၊ နှစ်ဆန်း တစ်ရက် နေ့ မှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ ကို ခေါင်းလျှော်ပေး ၊ ခြေသည်း ၊ လက်သည်း ညှပ်ပေးတာတွေ က ဗုဒ္ဓဘာသာ အမြင်အရ နှစ်လိုဖွယ်ရာ ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပေမယ့် လို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျမ်းဂန်တွေ မှာ သင်္ကြန် ဆိုတာ မပါတာတော့ အမှန်ပဲ ကွယ့် ။

ရှေး ရှင်ဘုရင်တွေ ခေတ် ကတည်းက သင်္ကြန် ဆိုတာ တစ်နှစ်လုံး သီးခြား နေ နေရတဲ့ နန်းတွင်း လူပျိုတော်တွေ ၊ အပျိုတော်တွေ အချင်းချင်း ရေပက်ခွင့် ရတဲ့ ပွဲလမ်းမျိုးပဲ မဟုတ်ဘူးလား ။ မိသားစု စုဝေးတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ထက် လူပျိုတွေ နဲ့ အပျိုတွေ ကို အမူအရာနဲ့ တစ်ယောက် ကို တစ်ယောက် စိတ်ဝင်စား အောင် ဆွဲဆောင်ခွင့် ပြုလိုက်တဲ့ အနက် အဓိပ္ပာယ် က ပို များနေ တယ်လို့ ဆရာ ထင်တယ် ။

ချစ်ရေး ငင်ကြတဲ့ ပွဲပေါ့ ။

အဲဒါကို “ ပိတောက်စည်း ” ဆိုတဲ့ နာမည် နဲ့ ဝတ္ထုတိုကလေး တစ်ပုဒ် လည်း ဆရာ ရေးခဲ့ဖူးတယ် ။

◾ပိတောက်စည်း

ပိတောက်စည်း ဆိုတဲ့ အမည်ကလေး ဟာ ဘယ်လောက် လှလိုက် သလဲနော် ။ စည်းမျဉ်း စည်းကမ်း ချတာ တောင်မှ ပိတောက် ခက် ကလေးတွေ နဲ့ တဲ့ ။

ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ ဝတ္ထုကလေး က မလှပါဘူးကွယ် ။ ပိတောက်စည်း ဆိုတာ လူပျိုတွေ နဲ့ အပျိုတွေ ကြား ထဲ က တား ထားတဲ့ စည်း ကို သင်္ကြန် တွင်း မှာ ခဏ နည်းနည်း ဖြေလျှော့ ပေးထားတဲ့ စည်း လို့ အဓိပ္ပာယ် ရတယ် ကွယ့် ။

ပုံမှန် အချိန် မှာ ဆိုရင် ကောင်မလေး တစ်ယောက် က ကောင်လေး တစ်ယောက် ကို မသိဘဲ လမ်း မှာ တွေ့တဲ့အခါ “ လှလိုက်တာ ” လို့ တောင် ပြောခွင့် မရှိတဲ့ လူမျိုး လေကွယ် ။ သင်္ကြန် မှာတော့ ရတယ် ။ ခွင့်လွှတ်တယ် ။ ရယ်သွားမယ် ။ ဒီ အထိ က တော့ သင်္ကြန် က လှနေတုန်းပဲ ။

မြန်မာ့ရုပ်မြင်သံကြား က သင်္ကြန်နား နီးတိုင်း ပြ ပြနေတဲ့ ဦးဝင်းဦး ရဲ့ “ မောင်တို့ ချယ်ရီမြေ ” ဆိုတာ ဆရာ့ ဖေဖေ တို့ ခေတ် သင်္ကြန်ပေါ့ ။ “ သင်္ကြန်မိုး ” က ဆရာတို့ ခေတ် ၊ အဲသည် ခေတ် နှစ်ခေတ် ကြား ထဲ မှာ သင်္ကြန် မှာ အနိဋ္ဌာရုံ တချို့ ရှိပေမယ့် သိပ် မများသေးဘူး ။ သမီးတို့ လို မိကောင်း ဖခင် သမီးပျိုကလေး တွေ မိန်းကလေးတွေ ချည်း ပဲ အပြင် ထွက် ရင်တောင် တော်တော် လုံခြုံ နေသေးတယ် ။ နောက်ပိုင်း သင်္ကြန်တွေ ဘာဖြစ်လာ သလဲ တော့ သမီးတို့ အသိပဲ ။

“ ပိတောက်စည်း ” ဝတ္ထု ထဲ မှာ လည်း မိဘ က သမီး ကို စိတ် မချလို့ အိမ် မှာ ထိုးပေး ထားတဲ့ မဏ္ဍပ် မှာ ပဲ ပေး က ထား တဲ့ ဆယ်ကျော်သက်မလေး တစ်ယောက် ဟာ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မိတ် လာ ဖွဲ့တဲ့ ဆရာဝန် ပေါက်စ လူငယ်ကလေး တစ်ယောက် နဲ့ ပိတောက်စည်းကလေး လျှော့ အပေး မှာ ခင် သွား သတဲ့ ။ ဆရာဝန်ကလေး က လည်း မဏ္ဍပ် ကို နေ့တိုင်း လာသတဲ့ ။ ဆယ်ကျော်သက်မလေး ရဲ့ မြန်မာ အက ကို မြတ်နိုးစွာ အားပေး သတဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ သင်္ကြန်အတက်နေ့ မှာတော့ သူ ချစ်နေမိတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်မလေး ဆီ အလာ လမ်းမှာ သင်္ကြန်ရေပက်ခံ ကားချင်း အရက်မူး ရန်ဖြစ်ကြရာကနေ သူ ပါ ဒဏ်ရာ ရသွားပြီး ရောက် မလာနိုင်တော့ဘူးတဲ့ကွယ် ။

ဇာတ် နာအောင် ရေးလိုက်တယ် လို့ ထင်သလား သမီး ၊ ခုနောက် ပိုင်း သင်္ကြန်တွေ မှာ မြန်မာအက နဲ့ မဏ္ဍပ်တောင် ရှာ လို့ မရတော့တာ သမီး တို့ သတိထား မိမှာပါ ။

◾အရက်သင်္ကြန် ၊ Sex သင်္ကြန်

ဒီလို ပြောရင် သင်္ကြန် ချစ်သူတွေ ကတော့ ဆရာ့ ကို စိတ် ဆိုးပေလိမ့်မယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ မကောင်းတဲ့ လှိုင်းတံပိုးကြီး က သင်္ကြန် ကို ဝါးမျိုသွားပြီ ဆိုတာ ဘယ်သူ ငြင်းနိုင်တော့ လို့လဲ ။

ကြေးစား အဖော်အချွတ် အကမယ်တွေ ကို တောင် နေ့ခင်းကြောင် တောင် မဏ္ဍပ် ပေါ် မှာ Sexy အကတွေ ငွေ ပေးပြီး ကခိုင်း ထားတဲ့ သင်္ကြန် ။

အပျော်မယ်တွေ ကို ပါ ရေပိုက် ကိုင် ရင်း ရေပက်ရင်း က ရေပက်ခံ ကား ပေါ် က ယောက်ျားတွေ ကို မဖွယ်မရာ အမူအရာတွေ လုပ်ပြ နေပြီ ဖြစ်တဲ့ သင်္ကြန် ။

အချိရည် ထဲ မှာ အရက် ခိုး စပ်ပြီး မိန်းကလေးတွေ ကို တိုက်တာ လည်း ရှိရဲ့ ။ မိန်းကလေးတွေ ကိုယ်တိုင် က အရက် ကို တကယ် သောက် ပြီး မူး နေတာတွေ လည်း ရှိရဲ့ ။ 

မဖွယ်မရာ ဆေးတွေ မိန်းကလေးတွေ ကို နည်းမျိုးစုံ နဲ့ ရအောင် တိုက်တာတွေ လည်း ရှိရဲ့ ။ 

မူး ပြီး ကားမောင်းကြ ၊ ရမ်းကားကြ ၊ ရန်ဖြစ်ကြ တာ တွေ က မမြင် ချင် မှ အဆုံး ၊ မဏ္ဍပ် ပြိုကျတာ လည်း ရှိ ၊ ဗုံး ပေါက်တာ လည်း ရှိ ။

ဆရာတို့ ဇနီးမောင်နှံ ကတော့ သင်္ကြန် ဆိုရင် ကလေး နှစ်ယောက် ကို အိမ် မှာပဲ ပျော်ပျော် အနား ယူ တတ်အောင် သူတို့ သူငယ်ချင်းကလေး တွေပါ ခေါ်လို့ လိုတာလေးတွေ ပံ့ပိုးပေးရင်း ကလေးတွေ နဲ့ ကိုယ် ပါ သူငယ်ချင်း ပေါင်း ဝင် ပေါင်းပြီး နေတတ် နေလေရဲ့ ။ 

အရက် သင်္ကြန် sex သင်္ကြန် ထဲ မှာ ပေး ထွက် မလည်တာ ဆရာ တို့ ကို ရှေး ဆန်တယ်လို့ ဆိုချင် မလား သမီး ။

◾ပိတောက်စည်းကလေး ချလိုက်ပါ

၁၉၈၉ သင်္ကြန် မှာ လူတွေ ထွက် ပျော်ရွှင်ကြတော့ အခု ခွဲစိတ်အထူးကု ပါမောက္ခကြီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်တဲ့ ဆရာ့ သူငယ်ချင်း ( အဲဒီတုန်း က ၂၈ နှစ် ပဲ ရှိပါသေးတယ် ) တစ်ယောက် က “ တို့ မြန်မာတွေ ဟာ စိတ် မှ မှန်သေး ရဲ့လား မသိဘူး ၊ တိုင်းပြည် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ ခံပြီး ပျော်ရမယ့် အချိန်မျိုး မဟုတ်ဘူး ဆိုတာလေး ကို တောင် ဘာလို့ မသိကြရတာလဲ ” လို့ စိတ်ပျက် လက်ပျက် ညည်း ဖူးတယ် ။

တိုင်းပြည် မှာ စိတ်ညစ်စရာ များတာတွေ က ရာစုနှစ် တောင် ကူးခဲ့ ပြီ ဆိုတော့ တစ်ချိန်လုံး စိတ်ညစ် နေရမယ် လို့ တော့ မဆိုလိုဘူးပေါ့ သမီး ရယ် ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့် နိုင်ငံ ဟာ ကမ္ဘာ ပေါ် မှာ အာဟာရ အချို့တဲ့ဆုံး ကလေး တွေ ရှိတဲ့ နိုင်ငံတွေ ထဲ မှာ ပါ နေတာ ၊ လယ်သမားတွေ ဒုက္ခ ရောက် နေတာ ၊ ပြည်တွင်းစစ်မီးကြီး မငြိမ်းသေးတာ ၊ ယုံကြည်ချက် ကြောင့် အကျဉ်းကျသူ တွေ အများကြီး ရှိနေတာ အဲဒီလို စိတ်ညစ် နေရတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတဲ့ နိုင်ငံ မှာ နေပြီး မှ သင်္ကြန် မှာ ခြေလွတ် လက်လွတ် မူးရူး ပျော်ပါး ဖို့ က လည်း လိပ်ပြာ မလုံစရာ မဟုတ်လား ။ ယောက်ျားကလေး တွေ အတွက် ပြောတာပါ ။

မိန်းကလေးတွေ အတွက် က တော့ ပို ဆိုးတယ် ။ တစ်ချက် သတိလစ် လိုက်တာနဲ့ တစ်သက်လုံး အမာရွတ် ထင်မယ့် ၊ ဒဏ်ရာတွေ ရမယ့် ကိစ္စတွေ က တစ်ပုံချည်း စောင့်နေတာ ။

ဘုရားမှာ ပိတောက်ပန်းကလေး ကပ် ၊ ပျော်ချင်စိတ် ကို ပိတောက် စည်းကလေး ထားပြီး မိဘ နား မှာ ပဲ ပျော်ပျော် အနားယူတာ ကောင်းပါတယ် ကွယ် ။ 

ဆရာ ကတော့ သင်္ကြန် မှာ တောင် မနားတတ်တဲ့ ပရဟိတ သူရဲကောင်းမကလေး ခင်နှင်းကြည်သာ တို့ အဖွဲ့ နဲ့ တောင်တန်းဒေသ မှာ ရှင် သွား ပြု ပေးရင်း က တောင်တန်း တစ်လျှောက် ကလေးလေးတွေ ကို ဆေး ကုသဖို့ စီစဉ်ထားလေရဲ့ ။

မင်္ဂလာ မြန်မာ နှစ်သစ် ဖြစ်ပါစေ သမီး ။

◾လင်္ကာရည်ကျော်

📖 သမီးသို့

#ကိုအောင်နိုင်ဦး
.

ဥဩ ကို မုန်းတယ်

 

❝ ဥဩ ကို မုန်းတယ် ❞

“ ဥဩ ×××  ဥဩ ××× ဥဩ ”

တောက် ဒီ သောက်ငှက်တွေ ရောက်လာကြ ပြန်ပြီ ။ အင်းဝဆောင်ရှေ့ ကံ့ကော်ပင် ထိပ်ဖျား က ရုတ်တရက် ဥသြငှက် တွန်သံ ကြား လိုက်ရတော့ ခုနစ်ဆယ်ကျော် ကိုယ့် အသက်အရွယ် ကို မှ အားမနာ ကျွန်တော့် နှုတ် က ပက်ပက်စက်စက် ရေရွတ် လိုက်မိတယ် ။

အေးလေ ၊ ရွက်ဟောင်းတွေလှစ် ၊ ရွက်သစ်ဝေလု ၊ ပုရစ်ဖူးစ ခုလို လရာသီ တွေ မှာ တက္ကသိုလ်ပရိဝုဏ် ထဲ ကို သူတို့ ရောက်လာကြ စမြဲ မဟုတ်လား ။ အဲ တောတောင် လျှိုမြောင် ဂနိုင်ချိုင့်ဝှမ်း ရှိသမျှ နေရာတွေ မှာ သူတို့ ရောက်လာကြပေမပေါ့ ။

ဟိုတုန်းက တော့ သာယာ နာပျော်ဖွယ် ကောင်း လှတဲ့ သူတို့ အသံလေးတွေ ကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အခါ -

“ ချိုတေးရင့်ကျူးတတ်သော ဥသြငှက်ကလေးတွေရယ် ××× ဟိုဆီ က လိုလိုကွယ် သည်ဆီ က လိုလိုကွယ် ဆိုတဲ့  မောင်မောင်ကြီး ရဲ့ “ ပန်းကောက်လှည့်ပါ ” သီချင်း ကို  ရင် ထဲ မှာ ညည်း နေမိခဲ့တယ် ။ ပြီးတော့ စိုင်းထီးဆိုင် ရဲ့ - “ တွန်သံချိုတယ် နွေဥသြပျိုရယ် ××× ဒီရာသီမှာ အချိန်မှန် ရောက် လာတယ် ××× တမင်တကာ မေ့ထားတဲ့ အတိတ်အကြောင်းတွေ ဆွပေးလိုက်သလိုပဲ ” ဆိုတဲ့ နွေဥသြ သီချင်း ကို ကြားယောင် မိ ရင်း ယနေ့ ထက် တိုင် အထီးကျန် တစ်ကိုယ်ရေ ဘဝ နဲ့ ရေစက် မဆုံစည်း ခဲ့ လေတဲ့ ငယ်ချစ်ဦး ကို တိတ်တခိုး မှန်းဆ လွမ်းတ မိပြန်တာပေါ့ ။ Sweet mermories ပေါ့လေ ။ တစ်ဆက်တည်း မှာ ပဲ - “ ခင်တန်းသျို သပြေပင်က ရွှေသဇင် သုတ်လေ နှောပြန်တော့ ဥရွှေသြရယ် က တွန်သံချိုချို ” ဆိုတဲ့ ရှေးစာဆိုကြီး ဦးကျော့ ရဲ့ တော်ကဆုန် တေးထပ် ၊ တစ်ခါ “ တောင်ထိပ် ပေါ် မှာ နွယ်ချိုနှော လို့ ဥသြတွန်တဲ့ လရာသီ ” ၊ “ ဧရိပ်သာတဲ့ ပင်ညောင်ညို ဥသြတွန် သံချို... ”

စတဲ့ ... စတဲ့ ဥသြငှက် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သီချင်းတွေ ၊ ကဗျာတွေ ကို တစိမ့်စိမ့် ပြန်လည် ခံစားရင်း သူ့ အသံ မှာ မိန်းမော နေခဲ့ဖူးတာပါ ။

တစ်ခါတစ်ခါများ သစ်ပုပ်ပင် ထိပ်ဖျား မှာ ဥဩ - ဥသြ လို့ လွမ်းဖွယ်မူးမူး တွန်ကျူး နေတဲ့ အခိုက် မနီးမဝေး မှာ ရှိတဲ့ သိပ္ပံအဆောက်အဦ ရဲ့ ခေါင်မိုးစွန်း နား မှာ ချိုးလည်ပြောက်လေး တစ်ကောင် က လည်း တကူကူး - တကူကူး လို့ ဆွေးဆွေးမြည့်မြည့် သီကျူးနေသံ ကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အခါ မာမာအေး ရဲ့ “ မေ့ကွက်ကိုရှာ ” နဲ့ “ နှင်းပျောက်တဲ့နွေ ” သီချင်း နှစ်ပုဒ် ကို တစ်ပြိုင်တည်း နားဆင် နေရသလား လို့ တောင် ခံစားမိခဲ့တာပေါ့ ။

ဒါတင် မကသေးဘူး ။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ခြောက်ဆယ် ၊ ကျွန်တော် ဆယ်တန်း ကျောင်းသား ဘဝ က သင်ခဲ့ရတဲ့ Golden Gate ကဗျာပေါင်းချုပ် စာအုပ် ထဲ က To the Cuckoo ဆိုတဲ့ ကဗျာလေး တစ်ပုဒ် ကို လည်း မကြာခဏ သတိရ မိတတ်သေးတယ် ။ ထုံးစံ အတိုင်း နိုင်ငံခြားသား ကဗျာ ဆရာ က လည်း ဥသြငှက် ကို လွမ်းတေးသီတဲ့ ငှက် လို့ ပဲ သတ်မှတ် ထားကြတာ မဟုတ်လား ။

အတန်း ထဲ မှာ ကဗျာ ကို ရှင်းပြတဲ့ ဆရာ က “ Cuckoo ဆိုတာ ဥဩ - ဥဩ လို့ အော်တဲ့ ငှက်ကလေးကို ခေါ်တာ ၊ ဦးထွန်းငြိမ်း အဘိဓာန် မှာ တော့ ' Cuckoo is a bird named after its call , which lay eggs in the nest of other birds ' လို့ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုထားတယ် ” လို့ ရှင်းပြ ခဲ့ဖူးပါတယ် ။

ဒီ အခါ မှာ ဥသြငှက်ကလေးတွေ အပေါ် ကြင်နာသနား တဲ့ စိတ် ကို အရင်းခံ ပြီး ဒီ ငှက်ကလေးတွေ ဟာ ဘာကြောင့် များ သူ တစ်ပါး အသိုက် ထဲ မှာ သွားပြီး ဥ ချ ကြရတာပါလိမ့် ။ ခမျာတွေ မှာ စာဘူးတောင်း ငှက်ကလေးတွေ လို အသိုက် ဆောက် တတ်တဲ့ အသိဉာဏ် မရှိလို့လား ၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ ဆောက်ထား တဲ့ အသိုက် ကို တခြား အင်အားကြီး တဲ့ ငှက်တွေ က ဖျက်ဆီး ပစ်ကြလို့များလား ဆိုတဲ့ ကရုဏာ တွေး လေး ဝင်ခဲ့မိ သေးတယ် ။

အဲဒီလို ဥသြငှက်ကလေး တွေ အပေါ် မှာ ထားခဲ့မိ တဲ့ ကြင်နာ သနားတဲ့ စိတ်တွေ ဟာ ၂ - ၂ - ၂၀၁၀ နေ့ ညနေ က စလို့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲချင် လာ တယ် ။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့လေးတွေ ရဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေ အပေါ် မှာ သံသယစိတ် နဲ့ ရွံမုန်း ချင် သလိုလို ဖြစ်လာမိတော့တယ် ။

အဲဒီ ညနေ က မြဝတီရုပ်သံ က လွှင့်ထုတ် နေကျ သဘာဝ ပတ်ဝန်းကျင် နှင့် တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်များ ဆိုတဲ့ အခန်းဆက် အစီအစဉ် တစ်ခု ကို အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက် မိတယ် ။

ဒီ အစီအစဉ် ကို နောက်ခံစကား ( အင်္ဂလိပ် လို ) ပြောတဲ့ သူရဲ့ အဆို အရ တော့ သူတို့ ဟာ ဥသြငှက်တွေ ရဲ့ ဓလေ့စရိုက် ကို စူးစမ်း လေ့လာဖို့ တောတောင်တွေ ထဲ မှာ သုံးလေးလ အချိန် ယူ စောင့်ကြည့် ပြီး ရိုက်ခဲ့ရတယ် တဲ့ ။

ကျွန်တော် ကြည့် ရတဲ့ အပိုင်း က တော့ ဘယ်နှပတ်မြောက် လဲ မသိ ဘူး ။ ဟို .. သစ်ပင် မြင့်မြင့်ကြီး ရဲ့ ထိပ်ဖျား ငှက်သိုက် တစ်ခု ထဲ မှာ ဂေါ်လီလုံး အရွယ် အက်ကွဲစ ဥကလေး တစ်လုံး ရယ် ၊ ဥ က ပေါက်စ နီနီထွေးထွေး ငှက်ကလေး တစ်ကောင် ၊ ပြီးတော့ အကောင်ထွားထွား နီနီထွေးထွေး ငှက်ကလေး တစ်ကောင် တို့ ကို မြင် နေရတယ်လေ ။ အဲဒီ အကောင် ထွားထွား က ဥသြငှက်ပေါက် တဲ့ ။ အမွေးအမှင် မပေါက်သေး ၊ မျက်လုံး လည်း မပွင့်သေး ပါဘူး ။

အဲဒီ ကောင် က သူ့ ထက် သေး တဲ့ ငှက်ပေါက်ကလေး ကို အတောင် နှစ်ဖက် နဲ့ ညှပ်ပြီး အသိုက် နှုတ်ခမ်းပေါ် တရွေ့ရွေ့ တွန်းတင် နေပါတယ် ။ ငှက်ပေါက်ကလေး လည်း အသိုက် နှုတ်ခမ်းပေါ် ရောက် သွားရော ခေါင်းပြောင်ပြောင် လေး နဲ့ တွန်းချ လိုက် တော့တယ် ။ ဟော နောက် တစ်ခါ အက်ကွဲစ ဥကလေး ကို လည်း ခုပုံ အတိုင်းပဲ အသိုက် ထဲ က တွန်းချ လိုက်ပြန်တယ် ။

မကြာခင်မှာ ဘဲ အသိုက်ရှင် ငှက်မောင်နှံ အစာရှာ ရာ က ပြန် ရောက်လာ ကြပြီး အသိုက် နှုတ်ခမ်း ပေါ် မှာ နား လိုက်ကြတယ် ။ ဒီ အသံ လည်း ကြား ရော ဥသြငှက်ပေါက်လေး က နှုတ်သီး ကို အစွမ်းကုန် ဟဖြဲ လို့ တကျိကျိ အစာ တောင်း နေပါတော့တယ် ။

ငှက်ဖိုမောင်နှံ ခမျာ မှာ တော့ ဘာမှ မသိရှာဘူး ထင်ပါရဲ့ ။ အသိုက် ထဲ မှာ တစ်ကောင် တည်း ရှိတော့တဲ့ ငှက်ပေါက်စလေး ကို သူတို့ ရင်သွေး လို့ ပဲ ထင်ပြီး နှုတ်သီးနှင့် ချီ လာတဲ့ အစာတွေ ကို ငှက်ပေါက်စလေး ရဲ့ အာခေါင် ထဲ ထိုးသွင်း ကျွေး နေ ရှာ ကြတယ် ။ သူတို့ ကိုက်ချီ လာတဲ့ အစာ ကို ကျွေး လို့ လည်း ကုန် ရော နောက် တစ်ခါ အစာ ရှာ ဖို့ ပျံထွက် သွား ကြပြန်တယ်လေ ။

ဒီလိုနဲ့ လေး ၊ ငါး ၊ ဆယ်ရက် ငှက်မောင်နှံ ရှာကျွေးတဲ့ အစာ ကို တဝတပြဲ စား နေရတဲ့ ဥသြငှက်ကလေး ဟာ အတောင်အလက် လည်း စုံ လာရော ကောင်းကင်ယံ မှာ ပျံဝဲ ပြီး ဥဩသံ ပေး နေတဲ့ သူ့ ဆွေမျိုးငှက်တွေ ရှိရာ ကို ထပျံပြေး သွား ပါတော့တယ် ။ အဲဒီလို မြဝတီရုပ်သံ က ကြည့်လိုက်ရတဲ့ တစ်ပိုင်းတစ်စ ပုံရိပ်တွေ ကို ပိုပြီး စုံစုံစေ့စေ့ သိချင်လို့ သဲလွန်စ လိုက် ရှာ နေခဲ့တာတော့ ကြာပါပြီ ။

မကြာသေးခင် အချိန် က ရန်ကုန် တက္ကသိုလ် စာကြည့်တိုက် မှာ The new
Encyclopedia Britannica in 30 ( thirty ) volumes ဆိုတဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် စွယ်စုံကျမ်းကြီး တစ်ခု ကို ဘွားခနဲ တွေ့ လိုက်ရပါတယ် ။

ဒါနဲ့ C ( စီ ) အက္ခရာ နဲ့ စတဲ့ အတွဲ ၅ ကို ခေတ္တ ငှားရမ်း ကြည့်လိုက်မိတယ် ။ ဟော တွေ့ပါပြီ ၊ Cuckoo ( ဥသြ ) ငှက် အကြောင်း လေ့လာ တွေ့ရှိချက်တွေ ပေါ့ ။

ကမ္ဘာ ပေါ် မှာ ဥသြငှက် မျိုးစိတ် ပေါင်း ၁၂၇ နီးပါး ရှိတယ် ။ အန္တာတိက တိုက် မှ အပ အပူပိုင်းဇုန် နဲ့ သမပိုင်းဇုန် တွေ မှာ သူတို့ ကို အများဆုံး တွေ့ရတယ်တဲ့ ။

ဒီ နေရာ မှာ ထူးခြားတာလေး တစ်ခု သွားတွေ့တယ် ။ ကျွန်တော်တို့ က ဥဩ - ဥသြ လို့ သူ့ အော်သံ ကို အစွဲ ပြုပြီး “ ဥသြငှက် ” လို့ အမည် တပ် သလို သူ တို့ အနောက် နိုင်ငံသားတွေ က လည်း most of which are called ' go away birds ' ( because the calls of some are ' g - way g - way ' ) လို ဆိုထားတော့ ကျွန်တော်တို့ နား ထဲ မှာ ဥဩ - ဥဩ လို့ ကြားတာ ကို သူတို့ နား ထဲ မှာ “ ဂဝေး - ဂဝေး ” လို့ ကြားတယ် ထင်ပါရဲ့ ။ ဥပမာ ပြ ရ ရင် ကျွန်တော် တို့ က ကြက်ဖ တွန်သံ ကို “ အောက်အီအီးအွတ် ” လို့ ကြားတာ ကို သူတို့ က ‘ Cock - a - doodle - doo ’ လို့ ကြား သလို နေမှာပေါ့ ။

ကဲ မျိုးဆက် ပြန့်ပွားပုံလေး ကြည့်လိုက်ကြရအောင် ။

သူတို့ သားပေါက်တဲ့ ရာသီ နီးလာပြီ ဆိုရင် ဥသြငှက် မောင်နှံ ဟာ ကောင်းကင်ယံ မှာ ပျံဝဲ ရင်း အခြားသော ငှက် တွေ ရဲ့ အသိုက်တွေ ကို လေ့လာ သတဲ့ ။ ကျွန်တော် တို့ ယျေဘုယျ သိထားတာ က ဥသြငှက် ဟာ ကျီးကန်းသိုက် ထဲ မှာ ဥတယ် လို့ပဲ သိထားတာပါ ။ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး ။ ဘယ် ငှက်သိုက် မဆို အလစ် မှာ ဝင် ဥကြတာပါ ။ ယုတ်စွ အဆုံး စာဘူးတောင်းသိုက် လို ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက် တည်း သာ ရှိတဲ့ အသိုက် မှာ တောင် မှ ဝင် ဥကြတာတဲ့လေ ။ သူတို့ ရဲ့ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲ ယုတ်မာတဲ့ အကျင့်စရိုက် က လည်း အတော် အံ့သြဖို့ ကောင်းတယ် ။ အခြားသော ငှက်များ ရဲ့ အသိုက်တွေ ကို ကောင်းကင် က ပျံဝဲ လေ့လာရင်း ဥ တစ်လုံး လောက် ဥ ထားတာ တွေ့ မှ မူလ အသိုက်ရှင် ငှက်မ မရှိတဲ့ အခိုက် အလစ် မှာ ဝင် ဥ တာတဲ့ ။ ပြီးတော့ အခြား ငှက် တွေ လို ဥ သုံးလေးလုံး လောက် ဥပြီး သားပေါက် အောင် ကိုယ်တိုင် ဝပ်တာ လည်း မဟုတ်ဘဲ ၊ တစ်ရာသီ မှာ အသိုက် တစ်ခု တစ်လုံးကျ နဲ့ အနည်းဆုံး ဆယ့်ငါးလုံး ၊ အလုံး နှစ်ဆယ် ဥ တာပါ ။ ( The Cuckoo places only one egg in each host nest and so much find a new nest for each of her 15 to 20 eggs . ) အဲဒီလို ဥ ချရင်း တစ်ခါတလေ အသိုက် ပိုင်ရှင် ငှက်မ ရဲ့ ဥတွေ ကို ဖျက်ဆီး ပစ် တတ်ကြသေးတယ်တဲ့ ။

ကဲ သူတို့ မျိုးဆက် ရှင်သန်ပေါက်ဖွားလာပုံကလေး ဆက် ပြီး ကြည့် လိုက်ကြရအောင် ။ ဥသြငှက် ရဲ့ ဥတွေ ဟာ မူလ အသိုက်ရှင် ငှက်မ ရဲ့ ဥတွေ ထက် အကောင်ပေါက် စော ကြ သတဲ့ ။ ဒါမှလည်း မပေါက်သေး တဲ့ ဥ နဲ့ ပေါက်ပြီးစ ငှက်ကလေးတွေ ကို ဖျက်ဆီး နိုင်ကြမှာပေါ့ ။

ဥ မှ ပေါက်စ ဥသြငှက် ဟာ အသိုက် ထဲ မှာ ရှိသမျှ ဥတွေ ရော ၊ အကောင်ပေါက်လေး တွေ ကို ပါ မြဝတီ မှာ ကြည့်ခဲ့ရ သလို အသိုက် ထဲ ကနေ တွန်းထိုး ဖယ်ရှား ဖျက်ဆီး လိုက်ကြတော့တယ် ။ နောက်ဆုံး တော့ သူ တစ်ယောက် တည်း ပဲ အသိုက် ထဲ မှာ ကျန်တော့တာပေါ့ ။ ဒီ အခါမှာ မွေးစား မိဘ ငှက်မောင်နှံ ရှာဖွေ ကျွေးမွေး သမျှ တဝတပြဲ စား ၊ အားအင်တွေ ပြည့်ဖြိုး လို့ အတောင် လည်း စုံရော သူ့ ဆွေမျိုးတွေ ရှိရာ ကို ထ ပြန် သွားတော့တယ်လေ ။ ( Within a few hours of hatching , the blind naked , young cuckoo has the nest and the attentions of the foster parents itself . )

စာဖတ်သူများ ခင်ဗျား ခုလောက် ဆိုရင် အင်မတန် လွမ်းဆွတ် ကြေကွဲဖွယ်ရာ ကောင်း တဲ့ အသံရှင် ဥသြငှက် တို့ ရဲ့ ရွံမုန်းစရာ ကောင်းလှတဲ့ စရိုက် ဉာဉ်ဆိုး ကို လေ့လာမိ လောက်ကြပြီ ထင်ပါရဲ့ ။

ဒါကြောင့် မျိုးဆက် လည်း များ ချင်သေး ၊ ကိုယ်တိုင် ကျ တော့ အသိုက် လည်း မဆောက် ၊ ဝပ် လည်း မဝပ်ဘဲ သူများ ပိုင်နက် ထဲ ဝင်ရောက် ကျူးကျော် အပိုင်စီး တတ်တဲ့ ဒီ ဥဩငှက်တွေ ကို ကျွန်တော် ခုလို ပြောတာပေါ့ ။

“ ဥသြကို မုန်းတယ် ” လို့ ။

◾မောင်ထွေးဦး ၊ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ၊

📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ၂၀၁၄ ၊ ဇွန်

#ကိုအောင်နိုင်ဦး

.

မေးကြည့်ပါရစေ ဦးဒေးဗစ်လား

❝ မေးကြည့်ပါရစေ ဦးဒေးဗစ်လား ❞
                 သရ၀ဏ်(ပြည်)

“သင်ကိုယ်တိုင်နိုးထရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ ၊ သင့်ကိုယ်သင်နှိုးထရမယ့်အချိန်ကိုရောက်ပြီ “

     အော်ကြီးဟစ်ကျယ် စူးရှကျယ်လောင်သော အသံကို ဖေ့စ်ဘွတ်တွင်တွေ့တော့ သခင်သန်းထွန်းတို့ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီက ပဲခိုးရိုးမတောထဲ၀ယ်ဖြုတ်ထုတ်သတ် လူသတ်ပွဲများတွင် ရဲနီလူငယ်မောင်မယ်များ က သူတို့မကြေနပ်သည်များကိုစွပ်စွဲ ကြိမ်းဝါးပြောဆိုနေကြသည်လား ဟုထင်မှတ်မှားမိသည် ။ ထိုလူသတ်ပွဲများတွင် သားအရင်းကအဖေအရင်းကို မကြေနပ်ချက်များ၊ စွပ်စွဲချက်များကိုကြိမ်းဝါးပြောဆိုကာလည်မျိုးကိုဝါးရင်းတုတ်ဖြင့် ရိုက်သတ်ကြသည် ။လုပ်ဖော်ကိုင်ဘက် ရဲဘော်ရဲဘက် အချင်းချင်းတွေသတ်ကြသည် ။  တပည့်အရင်းကဆရာအရင်းကို အော်ဟစ်ကြိမ်းဝါး စွပ်စွဲကာ ဝါးရင်းတုတ်ဖြင့် စီရင်သည် ။ သူတို့သည် လူအသိုင်းအဝိုင်း၏ အပြင်ဘက်ကိုရောက် ၊ တောထဲတောင်ထဲမှာအနေကြာသဖြင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် စိတ်ဖောက်ပြန်သွားကြခြင်းဖြစ်ဟန်တူသည် ။

     ဘာသာတရား တခုခု၏ အဆုံးအမကိုမခံယူခဲ့ရခြင်းကြောင်း ကိုယ်အမူအရာ နှုတ်အမူအရာတွ ကြမ်းတမ်း ရိုင်းစိုင်းသွားကြခြင်းဖြစ်သည် ။

    ယခုလည်း အော်ကြီးဟစ်ကြယ် ရန်တွေ့သလိုပြောနေကြသော မိန်းကလေးတယောက်ကိုတွေ့ရတော့ သခင်သန်းထွန်းတို့အကြောင်း ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်း မှသရုပ်ဆောင်ချက်ဟုသာထင်မိသည် ။

     သို့သော်အထင်နှင့်အမြင်လွဲရသည် ။ ဗကပတို့လိုဘာသာမဲ့တို့အကြောင်းသရုပ်ဆောင်ပြနေခြင်းမဟုတ် ။ တရားဟော ဆရာမတယောက်က သူတို့ ဘာသာအကြောင်း ဟောပြောနေခြင်းဖြစ်ပါသတဲ့ ။ ထိုသူငယ်မနှင့်အပြိုင် ဒေးဗစ်လားဆိုသော ပုဂိုလ်ကလည်း ခရစ်ယာန်တရားများဟောကြားတာ မြင်ရကြားရပါသည် ။ ထိုသူငယ်မနှင့် တကျောင်းထဲဆင်းလား ၊ ဆရာတပည့်တွေလားတော့မသိ ၊ ဒေးဗစ်လားလည်း သခင်သန်းထွန်းတို့ရဲနီလူငယ် များ ​ဖြုတ် ထုတ်သတ်လမ်းစဉ်ဖြင့် ဟစ်စတီးရီးယား ( စိတ်ကစင့်ကလျားရောဂါ ) ဖြစ်သကဲ့သို့ပင် ဟောပြောတာ မြင်ရကြားရသည် ။ အာဘောင်အာရင်းသန်သန် အော်ကြီးဟစ်ကျယ် မစားရ၀ခမန်းပြောကြဟောကြတာမြင်တော့ ငယ်စဉ်မှစကာ ဘ၀တလျောက်လုံးမြင်ခဲ့သိခဲ့ရဖူးသော ခရစ်ယာန်တရားဟောဆရာများ ၊ ခရစ်ယာန်ဘာသာ၀င်များကို သတိရမိသည် ။

    ကျွန်တော့်ဘ၀တွင် ပထမဦးဆုံး တွေ့ဖူးသော ခရစ်ယာန် တရားဟော ဆရာမှာ ဒေါက်တာမျိုးဆက်ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်တို့ လေးတန်းကျောင်းသားဘဝလောက်က နေမကောင်းလျှင် ကျောင်းသားလူငယ်ဆေးခန်းဆိုတာမှာသွားပြရသည် ။ ပြည်မြို့သံတချောင်းလမ်း ( ယခု ရွှေတချောင်းလမ်း ) သာဖွား သူနာပြုကျောင်း၏ နဘေးတွင် ကျောင်းသားဆေးခန်းရှိသည် ။ ပြည်တမြို့လုံးမှ မူလတန်း ၊အလယ်တန်း ၊ အထက်တန်းကျောင်းသူကျောင်းသား အားလုံး၏ အားထားရာမှာ ပိုက်ဆံတပြားမှ မပေးရသော ကျောင်းသားဆေးခန်းဖြစ်သည် ။ ၁၉၈၈ အရေးအခင်းအပြီး ဦးနေ၀င်း အစိုးရ ပြုတ်ကျသွားအပြီးတွင် ကျောင်းဆေးခန်းစနစ်လည်း နိဂုံးချုပ်သွားတာ ၀မ်းနည်းဖို့ကောင်းသည် ။ ယခုခေတ်တွင် ထိုစနစ်ကိုပြန်လည်အကောင်အထည် ဖော်သင့်ပါသည် ။ ထိုကျောင်းဆေးခန်းတွင် သွားနှင့်ခံတွင်းဆေးခန်းလည်းရှိပါသည် ။ ထိုသွားဆေးခန်းသည်လည်း နိုင်ငံတော်ကအခမဲ့ ကုသပေးခြင်းဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်တို့သည် သွားနာ သွားကိုက်သောအခါ ထို သွားဆေးခန်းတွင်သွားရောက်ပြသပါသည် ။ သွားဆရာ၀န်မှာ ဒေါက်တာ မျိုးဆက် ဖြစ်ပါသည် ။ ဒေါက်တာမျိုးဆက်သည် သူ့သွား ဆေးခန်းလူနာကုတင်တွင် ပက်လက်ကလေးဖြစ်နေသော ကျောင်းသားလူငယ်များကို ချက်ချင်းဆေးကုမပေးသေးပါ ။ ဘုရားသခင်ကောင်းကြောင်း ၊ ခရစ်ယာန်ဘာသာ အနှစ်သာရ တရားများကို ရတတ်သလောက်ဟောကြားပါသေးသည် ။ သို့သော် ဒေါ က်တာမျိုးဆက် စကားပြောလျှင် တိုးတိုးညင်းညင်း နှင့်အင်မတန် နားစိုက်ထောင်မှကြားရသည့် နူးညံ့သည့် အသံမျိုးဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း သူပြောချင်ရာပြော ကိုယ့်သွား ကောင်းဖို့အရေးကြီးသည်ဟုသဘောထားသူများဖြစ်ရာ ဘာမှ စိတ်အနှောက်အယှက်မဖြစ်ပါ ။ ပြောလိုသည်မှာ ဒေါက်တာမျိုးဆက်လည်း ခရစ်ယာန်တရားများပြန့်ပွားရေးကို တတ်စွမ်းသလောက်အားထုတ်သည်ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်အမူအရာ ၊နှုတ်အမူအရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပါသည် ။အခြားဘာသာမကောင်းကြောင်းလည်းမပြောပါ ။ ထိုဒေါက်တာမျိုးဆက်သည် ကျွန်တော်တို့နေထိုင်သောပြည်မြို့ဆံတော်ရပ်ကွက် ၊ ညောင်စင်တန်းလမ်းနှင့်စာတိုက်တန်းလမ်းထောင့် တွင်နေထိုင်သဖြင့် ဆေးခန်းတွင်သာမက အိမ်တွင်လည်းမကြာခနတွေ့ဖူးပါသည်  ။ ဘယ်နေရာမှာတွေ့သည်ဖြစ်စေ ဒေါက်တာမျိုးဆက်သည် အလွန်ကို တည်ငြိမ်အေးဆေးတာတော့သတိထားမိပါသည် ။

     နောက် မှသိရသည်မှာ ဒေါက်တာမျိုးဆက်သည် ခရစ်ယာန်တရားဟောဆရာတဦးဖြစ်ကြောင်း ၊ မကြာမီ နိုင်ငံခြားသို့သွား၍ ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီးပဲလုပ်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရပါသည် ။ ၁၉၈၈ အရေးအခင်းအပြီးတွင် သွားဆရာ၀န်ဒေါက်တာမျိုးဆက်လည်း အမေရိကဆိုလား ၊ ကနေဒါဆိုလား နိုင်ငံတခုသို့အပြီးအပိုင်ထွက်ခွာသွားရာ ယနေ့အချိန်အထိ နောက်ထပ် မမြင်မတွေ့ရတော့ချေ ။

     လူငယ်ဘ၀တွင်နောက်ထပ်တွေ့ရသောခရစ်ယာန်တဦးကတော့ အ.ထ.က ( ၁ ) ပြည်မြို့တွင် ရှစ်တန်းအင်္ဂလိပ်စာ ပြဆရာမ ဒေါ်ပန်ထွာဖြစ်သည် ။ သူသည် အသားဖြူဖြူထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနှင့် မျက်နှာချိုကာအလွန်သဘောကောင်းသည် ။ ကချင်တိုင်းရင်းသူဖြစ်သည် ။ အဆိုတော် L.ခွန်းရီနှင့် ညီအစ်မ ၀မ်းကွဲတော်သည်ဟုသိရသည် ။ ကျွန်တော်တို့ကဆရာမဒေါ်ပန် ဟုခေါ်သည် ။ အလွန်သဘောကောင်းပြီးသိမ်မွေ့နူးညံ့သည် ။ အင်္ဂလိပ်စကားပြောအသံထွက် အလွန်ကောင်းသည် ဟုကလေးဘ၀မှတ်ဉာဏ်ဖြင့်ထင်မြင်ယူဆမိသည် ။

     တက္ကသိုလ်ရောက်တော့ ခရစ်ယာန် ဘာသာ၀င် ဆရာ ၊ဆရာမများ ၊ သူငယ်ချင်းများစွာကိုတွေ ့လာရသည် ။ တိုးရစ်ဂိုဒ် ဘ၀တွင်လည်း လုပ်ငန်းတူသူငယ်ချင်းများထဲတွင် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၀င်များလည်းရင်းရင်းနှီးနှီးပေါင်းဖော်ရသည် ။ သူတို့အားလုံး ခင်ခင်မင်မင် သဘောကောင်း ကြသည် ။ လူကြီးလူကောင်းဆန်ကြသည် ။ အယူသီးမှုနည်းကြသည် ။ သူတို့ဘာသာ မဟုတ်သူအသိုင်းအဝိုင်းနှင့်လည်း အဆင်ပြေချောမွေ့အောင်နေတတ်ကြသည် ။ ထို့ကြောင့်ပင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘ၀ ၊ တိုးရစ်ဂိုဒ် ဘ၀တွင် သူငယ်ချင်းချင်းပေါင်းသင်းဆက်ဆံရာတွင် သူဟာ ဘာ ဘာသာ၀င်ဆိုတာ တွေကိုမေ့နေကြသည် ။ သူ့ဘာသာလည်း ကိုယ် လေးစား ၊ ကိုယ့်ဘာသာလည်း သူလေးစားဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ကြသည် ။ ကထိန် သင်္ကန်းကပ်ရာ ၊ အာစရိယပူဇော်ပွဲလုပ်ရာတွင် သူတို့ပါ၀င်သလို ၊ ခရစ်စမတ်နေ့ ကာရို စင်းဂင်း သီချင်းဆိုရာတွင်လည်း ကျွန်တော်တို့ပါသည် ။ အိဒ် နေ့တွင်လည်း စမိ်ုင်တွေသွားစားကြသည်  ။ ဟိန္ဒူသူငယ်ချင်းက ငှက်ပျောဖက်ဖြင့် ထမင်းကျွေးလျှင်လည်းသွားကြိတ်ကြသည် ။ ဘာသာသည် သာမည ။ ခင်မင်မှုသည် အဓိက ။ စာရေးဆရာဖြစ်တော့လည်း စာပေလောကတွင်ခရစ်ယာန်ဘာသာ၀င်တွေ များစွာနှင့် ခင်မင်ရသည် ။ အတူသွား ၊အတူစား ၊ခရီးတွေသွားခဲ့ကြသည် ။ သူတို့သည် အလွန်ကိုနူးညံ့သိမ်မွေ့ကြတာများသည် ။

     ပြောလိုရင်းမှာ ဒေးဗစ်လားတို့လို ၊ နိုးထချိန်တန်ပြီဟုကုန်းအော်နေသော အမျိုး သမီးလို အော်ကြီးဟစ်ကျယ် ငါးစိမ်းသယ်ရန်တွေ့လုပ်နေကြသော ခရစ်ယာန်များကို ကျွန်တော်ယခင်ကမမြင်ဖူးခဲ့ချေ ။

         ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းတော်ကြီးများ တရားဟောရာတွင် အလွန်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့ကြသည် ။ အလွန်ကို ကိုယ်စိတ်နှလုံးသုံးပါးကို ကြည်ညိုဖွယ်ဆောင်ခဲ့ကြသည် ။ သံဃာတော်တို့၏ ဂုဏ် ကိုးပါးနှင့်အညီ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခဲ့ကြသည် ။ သို့သော် ထိုအမြင်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာအစွန်းရောက်ဘုန်းကြီးအချို့ကြောင့်ပျက်စီးရသည် ။ ဦးဝီရသူလို စင်ပေါ်တွင် မဲ့ကာရွဲ့ကာ စောင်းကာချိတ်ကာ အော်ကြီးဟစ်ကျယ် သိပ်ဖျင်းသော စကား ပြောသူ အချို့ကြောင့် ပျက်စီးရသည် ။ နတ်သုဒ္ဓါထဲ မစင်တစက်ကျသလို ဖြစ်ရသည် ။တသက်လုံးကောင်းလာသမျှ အမည်းစက် စွန်းရသည် ။

     ကျွန်တော်သည် ဗုဒ္ဒဘာသာ ဖြစ်သော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက သူတပါးဘာသာကို နှိမ့်ချစော်ကားပြီးမှ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ့်တရားကို မြင့်တင်ပြီးဟောလျှင် မကြိုက် ။

     ပြည်မြို့တွင်နေစဉ်က အိမ်နားတွင် မိုးကုတ်ဝိပသနာဓမ္မရိပ်သာ ရှိရာ ညစဉ်တရားပွဲများကျင်းပပါသည် ။ ထိုအခါ အချို့ဆရာတော်များသည် အခြားဘာသာ၀င်များ၏ ဗြဟ္မာကြီး ၊ ထာ၀ရဘုရား၊ဖန်ဆင်းရှင် ၊ အလ္လာ စသည်တို့ကို သူ့တရားထဲတွင်ထဲ့ကာ ရှုတ်ချဟောပါသည် ။ ထိုအချက်ကို ငယ်စဉ်ကပင် မနှစ်မြို့ခဲ့ပါ ။ ကိုယ်ဖြူတာကိုပြဖို့ မည်းတဲ့သူကို ရှာပြီး အနားမှာ ရပ်နေခိုင်းစရာမလိုဟု ထင်ပါသည် ။ ကိုယ်ကောင်းခေါင်းမရွေ့ဆိုသောစကားလိုပင် ကိုယ့်ဘာသာကောင်းတာကိုပင်ဟောစေပြောစေချင်ပါသည်  ။

     ဆိုလိုသည်မှာ ကျွန်တော်သည်  ဗုဒ္ဓဘာသာ ၀င်တယောက်ဖြစ်သော်လည်း အစွန်းရောက် ဗုဒ္ဓဘာသာ၀င် တယောက် မဟုတ်ပါ ။

    ဤစာကို ရေးရသည်ကိုလည်း ခရစ်ယာန်မိတ်ဆွေများကိုအားနာပါသည် ။ သို့သော် ဆိုရေးရှိကဆိုအပ်လှဆိုသည့်အတိုင်း ပြောစရာရှိ၍ပြောရခြင်းဖြစ်ပါသည် ။

    ကျွန်တော် ၂၀၀၆ က အင်္ဂလန်နိုင်ငံသို့ရောက်ခဲ့သောအခါ အင်္ဂလန်တောပိုင်းသို့ရောက်ခဲ့ပါသည် ။ ကျွန်တော်၏ အင်္ဂလိပ်မိတ်ဆွေများက သူတို့ရွာ ၊ သူတို့ အရပ်မှ လည်စရာပတ်စရာများကိုလိုက်ပြတိုင်း ခရစ်ယာန်ဘုရားရှိခိုးကျောင်း များကိုလည်း တွေ့ရပါသည် ။ အများအားဖြင့်သူတို့နိုင်ငံမှ ခရစ်ယာန်ဘုရားကျောင်းများသည် သော့ခတ်ထားတာများပါသည် ။ ဘာကြောင့်လဲဟုကျွန်တော်က မေးသောအခါ ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီး မလုံလောက် မှုကြောင့်ဟုဆိုပါသည် ။ ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီးလုပ်လိုသူ လူငယ်တွေ တနေ့တခြား နည်းပါးလာပြီဖြစ်ရာ နဂိုရှိနေသော သက်ကြီးရွယ်အို ဘုန်းတော်ကြီးများ ကွယ်လွန်တော်မူလျှင် အသစ်၀င်လာမည့်သူ မရှိသဖြင့် ဘုရားကျောင်းများ ရှေးယခင်က ပေါများသလောက် ဘုန်းကြီးအရေအတွက်က မီအောင်မလိုက်နိုင်ပဲ ဖြစ်နေပါသည် ။

     ထိုအခါ ဘုန်းကြီးတပါးလျှင် ချပ်( ခ်ျ ) ကျောင်း သုံးလေး ငါး ကျောင်းလောက် တာ၀န်ယူကိုင်တွယ်ရကာ ဘုန်းကြီးလာမည့်နေ့ကိုသာ ဘုရားကျောင်းဖွင့်၍ ဘုန်းကြီးမရှိသောအခါ သော့ပိတ်ထားရသည့် ကျောင်းကများလာပါသည် ။ အထူးသဖြင့် တောဘက်တွင် ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီးရှားပါးလာပါသည် ။  အင်္ဂလန်ကိုသာကိုယ်တွေ့မျက် မြင်ပြောခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဖွံဖြိုးတိုးတက်သောနိုင်ငံများဖြစ်သည့် ပြင်သစ် ၊ အီတလီ ၊ စပိန် ၊ အမေရိက ၊ ကနေဒါ ၊ ဩစတေးလျ စသည့် နိုင်ငံများမှာလည်း ထိုနည်းနှင်နှင် ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီး ၊ တရားဟောဆရာ ရှားပါးမှုကိုကြုံတွေ့လာရပါသည် ။

     အလုပ်အကိုင် ပေါသောချမ်းသာသည့်နိုင်ငံများဖြစ်သဖြင့် လူငယ်များသည် ဘုန်းကြီး မလုပ်ချင် ၊ တရားဟောဆရာ မလုပ်ချင် ၊ ဘာသာရေး သမား မလုပ်ချင်ကြတော့ ပါ ။ထိုအခါ ချမ်းသာသော အနောက်တိုင်း နိုင်ငံများသည် ဘုန်းကြီးလုပ်ချင်သော ၊ တရားဟောဆရာလုပ်ချင်သော လူငယ်ခြေတက် များကို ရှာပုံတော်ဖွင့်ရပါသည် ။

    လဤတွင် ဆင်းရဲသော အာရှနိုင်ငံများ ၊ အာဖရိကနိုင်ငံများ ကို တွေ့ပါသည် ။ ထိုနိုင်ငံများတွင် ဥရောပသို့သွားရမည်ဆိုပါက မည်သည့်အလုပ်လုပ်ရသည်ဖြစ်စေ ၊ ရောက်ရလျှင် ပြီးစတမ်းဆိုသူတွေများစွာရှိပါသည် ။ အိမ်သာကျင်း တူးရသည်ဖြစ်စေ ၊ ကူလီထမ်းရသည်ဖြစ်စေ အမေရိကသို့ရောက်ရလျှင် ၊ ကနေဒါသို့ရောက်ရလျှင် ၊ အင်္ဂလန်သို့ရောက်ရလျှင်ပြီးစတမ်းဆိုသော သူ မြန်မာနိုင်ငံအပါ၀င် ဆင်းရဲသော အာဖရိက နှင့် အာရှနိုင်ငံများတွင်များစွာရှိပါသည် ။ နိုင်ငံခြားသွားချင်သောကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာစစ်စစ်မှ ခါတော်မီ ခရစ်ယာန်ဖြစ်သွားကြသူများစွာကိုလည်းတွေ့ဖူးပါသည် ။အချို့အနောက်တိုင်းနိုင်ငံများဆိုလျှင် နယ်စပ်ဒေသဒုက္ခသည်စခန်းများမှလူများအပြင် ထောင်ကျနေသူများကိုပင် မိမိတို့၏ ဘာသာရေးသင်တန်းကျောင်းသို့တက်မည်ဆိုလျှင် ငွေတပြားမှကုန်စရာမလိုပဲ ပို့ပေးမည်ဟုဆွဲဆောင်ကြသည် ။

     အနောက်တိုင်းသားများသည် လည်၏ ။ နပ်၏ ။ စိတ်ထဲကကြိတ်၍ လူမျိုးရေးခွဲခြား၏ ။ ဘုန်းကြီးလူသစ် စုဆောင်း၍ မရသဖြင့်သာ အာရှတိုက်သား ၊အာဖရိကတိုက်သား လူညို ၊ လူမည်းများကို တရားဟောဆရာဖြစ်သင်တန်းကျောင်းများသို့ခေါ်ယူသင်ကြားပို့ချပေးသော်လည်း အာရှသား လူပုများ ၊ လူညိုများ ၊ အာဖရိက လူမည်း တရားဟောဆရာများ ဟောသော ကဘောက်တိကဘောက်ချာ ( အင်္ဂလိပ်လို ၊ အီတလီလို ၊စပိန်လို ၊ပြင်သစ်လို စသည့်စကားများကိုလည်းကောင်းစွာတတ်ကြသည်မဟုတ် ရကား ) ဘာသာစကားများဖြင့် ထာ၀ရဘုရားအကြောင်းဟောကြားသည်ကိုလည်း လူဖြူတွေက မနာယူချင်ပေ ။

     ထို့ကြောင့် မိမိ ပင်ရင်းနိုင်ငံများတွင်ဥရောပတိုက်သား ၊ အမေရိကန်ု ၊ ကနေဒါ စသော တရားဟောဆရာများ ၊ဘုန်းတော်ကြီးများကို ချန်ထားပြီး ဆင်းရဲသောနိုင်ငံများသို့အနစ်နာခံကာ ယခင်ကသွားရောက်လေ့ရှိသော သာသနာပြု ခရစ်ယာန်ကြီးများနေရာမှာတော့ ဆင်းရဲသော နိုင်ငံမှလာသော သူများ ကို ဆင်းရဲသောနိုင်ငံများသို့ ပြန်လွှတ်ခြင်းဖြင့် သူတို့မှာ မရှိမဲ့ရှိမဲ့ ဘုန်းကြီးအရည်အတွက်ကိုလည်း ထိန်းသိမ်းရာရောက် ၊ ဝေးလံခေါင်ဖျားဒေသများသို့ လည်း သူ့အရိုးဖြင့် သူ့ထိုးကာ သာသနာပြုပြီးသားလည်းဖြစ်ဆိုသော ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြန်လည်စေလွှတ်လေ့ရှိသည် ။

     ဆင်းရဲသောနိုင်ငံက လူကို ဆင်းရဲသောနိုင်ငံသို့ပြန်၍ ခရစ်ယာန်တရားဟောခိုင်းလျှင် လူတွေ အထင်မကြီးမှာ ကိုသိသော အင်မတန်ပါးနပ်လှသည့် အနောက်တိုင်းသားများပီပီ အရင်အတိုင်း ပြန်မလွှတ်ခင် လူအထင်ကြီးအောင် အရင်လုပ်ပေးလေသည် ။ အမေရိကန်နိုင်ငံသားခံယူစေခြင်း ၊ ကနေဒါနိုင်ငံသားခံယူစေခြင်း ၊ အင်္ဂလန်နိုင်ငံသားခံယူစေခြင်း ၊ အီတလီနိုင်ငံသားခံယူစေခြင်းစသော အာရှ နှင့် အာဖရိကတိုက်သားများ အထင်ကြီစေမည့် အကွက်တကွက်ကို အရင် လုပ်ပေးလိုက်သည် ။

     ထို့နောက် သာသနာရေးတွင် အရေးပါအရာရောက်သူ ဟုယူဆနိုင်သော ဂုဏ်ပုဒ်တခု ၊ သင်တန်းဆင်းလက် မှတ်တခု ၊ အရေးပါအရာရောက်သောနေရာတခုကို အပြသဘော ချီးမြှင့်လိုက်သည် ။ အီတလီ သာသနာပြုကောင်စီ၏အသိအမှတ်ပြုလက် မှတ်ရ သိက္ခာတော်ရ ဆရာဘယ်သူဆိုတာမျိုး ၊ ကနေဒါ ဘာသာရေးကျမ်းစာကျောင်းမှ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ရှင်ဆိုတာမျိုး စသည့် အမြီးအမောက်တွေ တပ်ပေးလိုက်သည် ။ တကယ်ဆိုရလျှင် သူ့မူရင်းနိုင်ငံတွင် ထိုသူများ တရားဟောလျှင် လာရောက်နားထောင်မည့် မျက်နှာဖြူ ဆယ်ယောက်ပင်မပြည့် ။ သို့သော် အဆာပလာတွေ ဟိတ်တွေ ဟန်တွေနှင့် မြန်မာ ၊ ထိုင်း ၊ လာအို ၊ ဗီယက်နမ် ၊ အီသီယိုးပီးယား ၊ အီရီထရီးယား ၊ ဆိုမာလီစသည့်နိုင်ငံများသို့ပြန်ရောက်သောအခါ အနောက်တိုင်း သာသနာပြုကျောင်းကြီးမှဆင်းလာသော ခရစ်ယာန် တရားဟောဆရာကြီးများ ဖြစ်လာကြလေသည် ။ မသိလျှင်မနက်ဖြန်သဘက်ပဲ ပုတ်ရဟန်းမင်းကြီးရာထူးကိုရတော့မလို ၊ ဘုရားသခင်နဲ့ပဲ မနက်တိုင်း အဆက်အသွယ်ရှိသလို ပြုမူပြောဆိုတွင်ကျယ်နေလေတော့သည် ။

    ဒေးဗစ်လား တို့သည်လည်း ဤ ပုတ်ထဲက ဤပဲမျိုးပင်ဖြစ်သည် ။ ငယ်ဘ၀ ငယ်ကျိုးငယ်နာ ဇာတ်ကြောင်းများကို သိသော်လည်း Personal attack ဖြစ်မှာစိုး၍မလှန်လိုတော့ ။ကနေဒါမှာ မွေး ၊ ကနေဒါမှာကြီး ၊ကနေဒါရေကိုသောက် ၊ ကနေဒါဂျုံကိုစား၍ လူဖြစ်လာခြင်းမဟုတ်သည်ကတော့ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းသေချာသည် ။ မြန်မာပြည်မှနိုင်ငံခြားထွက်ခွင့် ချောင်ရာလိုင်းဖြင့် ထွက်ခဲ့၍ တရားဟော ဆရာအဖြစ် ဖုန်သုတ်ပွဲထုတ်ခံရပြီးပြန်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည် ။ မြန်မာပြည်မှာလို အော်ကြီးဟစ်ကျယ် စိတ်ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေသလို အော်ဟစ် တရားဟော ပြောနေပါက ကနေဒါတွင်လာရောက်နားထောင်မည့်လူကြီးလူကောင်း တယောက် မှပင်ရှိမည်မဟုတ်ပေ ။ အရူးမှန်းအကောင်းမှန်းခွဲနိုင်သော ဉာဏ်သည် ကနေဒါကလူများမှာ ကောင်းကောင်းရှိပုံရသည် ။ ထိုသို့ဖြင့် ဒေးဗစ်လား မြန်မာပြည်ရောက်လာသည် ။

     အထက်က ရေးပြခဲ့သော ကြိုးကိုင်ဆရာကြီးတို့၏ လုပ်နည်းလုပ်ဟန်များ ကြောင့် ဗဟုသုတနည်းပါးသော မြန်မာပြည်တွင် တွင်ကျယ်လာသည် ။ အဟောင်းကိုညီးငွေ့နေသော ခရစ်ယာန်အသိုင်းဝိုင်း ၊ အထူးသဖြင့် လူငယ်အသိုင်းအဝိုင်းက ဒေးဗစ်လားတို့ကို အဟုတ်ကြီးမှတ်၍ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ကြသည် ။ ယခင်ကပေါ်ခဲ့ဖူးသော ဘိုးတော်ကျော်သောင်းတို့ ၊ သာဗိန္ဒတို့ ၊ ရပ်စ်ပြူတင်တို့၊ သခင်သန်းထွန်းတို့ နည်းမျိုးဖြစ်သည် ။

            တခါက ရွှေဘိုနယ်မြေမှ မူဆလင်တရားဟောဆရာ မော်လဝီရွှေဖီက ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းစာများဖြစ်သော တိပိဋက ဓမ္မက္ခ န္စာ နှင့် ဗမာလူမျိုးများကိုထိခိုက်စေသော ဝိနိစ္ဆကျမ်းစာအုပ်နှင့် မော်လဝီ နဲ့ယောဂီစာတမ်းများအားရိုက်နှိပ်ဘထုတ်ဝေခဲ့သောကြောင့် ၁၉၃၈ တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ - မူဆလင် အဓိကရုဏ်းဖြစ်ကာ တဖက်နှင့်တဖက် သတ်ဖြတ်ကြ၍လူ ၁၆၅ ဦးသေ ၊ ၈၁၈ ဦးဒဏ်ရာရ ၊ စစ်သားနှင့် ပုလိပ်လက်ချက်ဖြင့် သေကြရသူ ၅၅ ဦး ၊ ဒဏ်ရာရသူ ၁၀၈ ဦးရှိခဲ့ဖူး၏် ။ ဘာသာရေးသည်အကဲဆတ်၏ ။

     မြန်မာပြည်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ နှင့် ခရစ်ယာန် အကျယ်အကျယ် မငြိမ်းဖွယ် ပဋိပက္ခများ ဖြစ်လာခဲ့လျှင် လက်သယ်တရားခံမှာ ဒေးဗစ်လားနှင့်အဖွဲ့ဖြစ်သည် ။ဘာသာရေးကို မငြင်းလို ။ သူ့ဘုရားသာသည် ငါ့ဘုရားသာသည် မပြောလို ၊ ဒေးဗစ်လား နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုလျှင် ၁၉၃၆ မေလ ( ၁ ) ရက်နေ့ကပြည်ခရိုင် ၊ ၀က်ထီးကန်မြို့ အနီး ကျောက်ကွင်းရွာတွင် ဖြစ်ပွားသော ကျောက်ကွင်းအရေးတော်ပုံစာအုပ်ကို ရှာဖတ်ကြည့်လျှင်သိမည် ။ ဒေးဗစ်လားတို့ဘာသာအရ လူကိုဘုရားသခင်က ဖန်ဆင်းသည်ဆိုရာ တွင် လူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်း ဦးနှောက်ကိုထည့် ပေးလိုက်ခြင်းမှာ စဉ်းစားတွေးခေါ်ရန်ဖြစ်သည် ။ အရာရာ ဘုရားသခင်ကို လွှဲချရန်မဟုတ်ပေ ။ မနက်အိပ်ယာထမျက်နှာသစ် တာ ၊ သွားတိုက်တာ ၊ နောက်ဖေးသွားတာမှအစ ကျောင်းသွားတာ စာကျက်တာ ကို မိမိဘာသာကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သည် ။ ထိုသို့ဆောင်ရွက်နိုင်ရန် ၊တွေးတတ်ခေါ်တတ် စဉ်းစားတတ်ရန် ဦးနှောက်ကိုထည့်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည် ။ ရောဂါဖြစ်လာပါကလည်း သက်သာပျောက်ကင်းရန် ဘာသာရေးရှုထောင့်ဖြင့် ဘုရားသခင် ၊ ဗုဒ္ဓ ၊ ဗြဟ္မာကြီး ၊ အလ္လာရှင်မြတ်တို့ထံ ဆုတောင်း၀တ်ပြုနိုင်သော်လည်း တဖက်တွင် ဆရာ၀န်များ ၊ သူနာပြုများ ၊ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များဖြင့်ဆေးကုသမှုခံယူရပေမည် ။ ရောဂါသက်သာလာပါကလည်း ဘုရားတန်ခိုးကြောင့်ပါသကဲ့သို့ အပင်ပန်းခံကုသပေးသော ဆရာ၀န် ၊ သူနာပြု ၊ ဆေးဝါးကျွမ်းကျင် ၊ ဓာတ်ခွဲခန်းပညာရှင် ၊ စေတနာ့၀န်ထမ်း ၊ နိုင်ငံတော် ခေါင်းဆောင်များ  ၊ ခေတ်မီစက်ကရိယာများ ၊ဆေးဝါးများ ကျေးဇူးကြောင့်ဆိုတာလည်း အသိအမှတ်ပြုလက်ခံရမည် ။ ခေါင်းထဲတွင်ပါလာသော ဦးနှောက်ကို အသုံးပြု၍ ကျန်းမာရေး အသိရှိရမည် ။ ရှောင်သင့်တာရှောင် ၊ ဆောင်သင့်တာဆောင်ရမည် ။  ကျေးဇူးသိတတ်ရပေမည် ။ သို့သော် ဒေးဗစ်လားသည် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘုရားသခင်ကိုလွှဲချသော မူဝါဒအရ

“ ကျွန်တော် လုံး၀ အာမခံရဲတယ် ၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံသူတွေဟာ ဒီရောဂါ လုံး၀ ၀င်မလာရစေဘူး “ ဟုလည်းကောင်း

“ ဆရာ၀န်တွေ ဆေးတွေက resources တွေ အနာရောဂါကို တကယ်ငြိမ်းစေတာက ဘုရားပဲ ၊ ယုံကြည်လိုက်ပါ ယုံကြည်မှုဟာ ပိုက်ဆံမပေးရပါဘူး ၊ လှည့်စားခံထားရလို့မယုံတာပေါ့ “ ဟု ပြောကြားခဲ့သည် ။

     ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တခုတောင်းဆိုပါရစေ သင်းအုပ်ဆရာကြီးဒေးဗစ်လားခင်ဗျား ။ ဒေးဗစ်လားလောက် ဘုရားနှုတ် ကပတ်တော်ဆိုတာကြီးကိုယုံသူလည်း မရှိတော့ပါ ။ သမ္မာကျမ်းစာ စာအုပ်ကြီးကိုလည်းလက်က ကိုင်ကိုင်ပြနေတာတွေ့ရသဖြင့် ဘုရားနှင့်အတော်နီးစပ်သူဟုလည်းသဘောကျမိပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ဒေးဗစ်လား ၏နောက်လိုက်အဖြစ် ကျွန်တော်လဲ ပါ၀င်ချင်ပါသည် ။ ကျွန်အဖြစ်လည်းကောင်း ၊ တပည့်အဖြစ်လည်းကောင်း ဒေးဗစ်လားနောက်ကအလုပ်အကျွေးအဖြစ် လိုက်လိုပါသည် ။ ဆရာဒေးဗစ်လား ဘာသာထဲသို့လည်း၀င်ပါမည် ။ မ၀င်ခင် ခရစ်ယာန်အများနှင့်မဆိုင်ပဲ ဒေးဗစ်လား တဦးတည်းနှင့်ဆိုင်သော မေးခွန်းလေးတစ်ခု မေးလိုပါသည် ။ တစ်ခုတည်းဖြစ်ပါသည် ။

     ထာ၀ရဘုရားကို ယုံလျှင်ရောဂါ မကူးသယောင် ၊ ယေရှုကို ယုံလျှင် ရောဂါမကူးသယောင် ဟောပြောနေတာ ကို သဘောကျ၍ဖြစ်ပါသည် ။ ဒေးဗစ်လားသည် ထာ၀ရဘုရားကိုယုံသူ ၊ မစိုးရိမ်ရဘူး ဘုရားကအချိန်တန်ရင် တာ၀န်ယူသွားလိမ့်မယ် ဟူသောစကားကိုပြောခဲ့သူဖြစ်ပါသည် ။ ထို့ကြောင့်ကျွန်တော်အလွန်အထင်ကြီးပါသည် ။ ခေါင်းဆောင်မတင်မီ တစ်ခုစမ်းသပ်လိုပါသည် ။ အခြားမဟုတ်ပါ ။

     HIV ပိုး ရှိနေသူ၏ သွေးအနည်းငယ်ကို ဆရာဒေးဗစ်လား၏ သွေးကြောထဲသို့ဆေးထိုးအပ်ဖြင့် ထည့်ကြည့်လိုပါသည် ။

     သုံးလကြာလျှင် ဆရာဒေးဗစ်လား၏သွေးကို အမျိုးသားကျန်းမာရေးဓာတ်ခွဲခန်းတွင် ဓာတ်ခွဲအဖြေရှာကြည့်ပါမည် ။ ဆရာဒေးဗစ်လားဟောပြောချက် များအတိုင်းဆိုလျှင် ဒေးဗစ်လားသည် ဘုရားကို အလွန်ယုံကြည်သက်၀င်သူဖြစ်သောကြောင့် HIV ပိုးများ ခန္ဒာကိုယ်ထဲတွင်မရှိတော့ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားမည် ။ HIV positive မဖြစ်ပဲ negative ဖြစ်မည်ဖြစ်သည် ။ ထိုသို့အဆန်းတကျယ် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဆရာဒေးဗစ်လား ပြောသည့် စကားများ ၊ဟောပြောချက် များသည် အမှန်များဖြစ်ပြီး မယုံမိခဲ့သောကျွန်တော်တို့မိုက် မှားမိကြောင်း ၀န်ချတောင်းပန်ကာ ဆရာ့ထံတွင် ရာသက်ပန်ကျွန်ခံမည်ဖြစ်သည် ။ Negative မဟုတ်ပဲ Positive ဖြစ်ခဲ့လျှင်တော့ ဒေးဗစ်လားမှ ကျွန်တော့်အားဘာမှ ပြန်ပေးစရာမလိုပါ ။မျှတသောကမ်းလှမ်းချက်ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော့်ထံသို့အမြန်ဆုံးအကြောင်းပြန်ပေးပါခင်ဗျား။

သရ၀ဏ်(ပြည်)
စောင့်ကြည့် News Watch ဂျာနယ်
၁၅.၄.၂၀၂၀

ထန်း

ထန်း

       သေရည်သေရက် သောက်စားမှုအကြောင်းမှာ ထန်းပင်အကြောင်း ၊ ထန်းရည်အကြောင်း၊ ထန်းလျက်အကြောင်းမပါရင် မပြည့်စုံပေဘူး။

       ထန်းပေါတဲ့အရပ်မှာ ပင်ကျရည်သောက်သူက အများသားကလား ။

       ကျေးရွာတွေမှာ အရင်က ထန်းရည်သောက်တာကို ရှက်စရာလို့ ယူဆ များတယ်။ ဒါကြောင့် ခပ်ဝှက်ဝှက်သောက်ကြတယ်။ အခုတော့ မြို့က အရက်
သောက်ကြသူတွေ တုပြီး ထန်းရည်သောက်သူတွေလည်း များလာတယ်။ ရှက်စရာ လို့ လည်း တယ်မထင်ကြတော့ဘူး။ အတင့်ရဲသထက်ရဲလာပြီ။ ရိုးအောင်လုပ်လာပြီ။

       ဒါ့ကြောင့် ထန်းရည်အကြောင်းနဲ့ ထန်းရည်သောက်လို့ ဖြစ်ကြ ပျက်ကြတဲ့ ဇာတ်လမ်းအမှန်တွေပါ ကျွန်တော် စုဆောင်းတင်ပြလိုက်ပါတယ်။

    နံနက် (၇) နာရီ၊ (၈) နာရီလောက် အပင်ပေါ်က ချထားတဲ့ မြူအိုးထဲက ထန်းရည်ကို ညနေ (၃) နာရီလောက်မှာ သောက်တယ်။ မြူအိုးဆိုတာက ဆီ ၁ ပိဿာ အစိတ် တစ်ပိဿာခွဲလောက်ဆံ့တဲ့ မြေအိုးပဲ။ ၂ ပိဿာခွဲလောက်ထိ ဝင်တဲ့ မြူအိုးလည်း တချို့ရွာတွေမှာ သုံးကြတယ်။

        ရွာတွေမှာ များသောအားဖြင့် (၃) ယောက်၊ (၄) ယောက် ဝိုင်းဖွဲ့ပြီး သောက်လေ့ရှိတယ်။ တစ်ယောက်တစ်ယောက် အနည်းဆုံး တစ်ဝက်ရည်သောက် ကြတယ်။ တစ်ဝက်ရည်ဆိုတာ အိုးနဲ့ တစ်ဝက်ပေါ့။ အဲဒီလောက်သောက်ရင် မူးတာပဲ။

       မနက်ပိုင်း အပင်ကချခါစ ထန်းရေကတော့ ချိုမြမြကလေးပါ။ ထန်းရေချို အစစ်ကြီးတော့မဟုတ်ဘူး။ မြူအိုးမှာ အရင်ကရှိနေတော့ အမြှုပ်တစီစီ တက်နေပြီ။ ဒါ့ကြောင့် ချိုမြမြကလေးရှိတယ်။ မသောက်ဖူးတဲ့ အူရိုင်းများ သောက်နိုင်တယ်။ ရဟန်းကြီးကြိုက်လို့လည်း ရှေးက ခေါ်ကြတယ်။

       ထန်းရည်က ဥ ​ြသ တွေ စအော်ကြ မြည်ကြတဲ့ တပို့တွဲကုန် တပေါင်း လဆန်းက စပေါ်တာပဲ။ “တပို့တွဲ ပေါက်လဲငုံကင်း ထန်းရည်နင်း၍” ဆိုတဲ့ စာဆိုအတိုင်း ထန်းရွက်များ နင်းချတယ်။ ထန်းနို့ ကလေးတွေစည်းပြီး ထန်းရည်ယိုဖို့ မျက်နှာဖွင့်ကြ၊ လှီးကြတယ်။ ထန်းဖိုပင်တွေမှာ အဲဒီလို စပြီး အလုပ်ဝင်ကြတာပေါ့။ ထန်းဖိုပင်တွေက ထန်းမပင်တွေလောက်ကြာကြာ ထန်းရည်မထွက်ဘူး။ ထန်းနို့ တံက တိုတဲ့အတွက် ကြာကြာအနှီးမခံလို့ လည်း တစ်ကြောင်းပဲ။ နောက်ပြီး ရာသီဥတုအနေနဲ့ ထန်းဖို ထန်းနို့ ကို လှီးပြီး ထန်းရည်ရအောင် လုပ်ရတဲ့အချိန်က ခြောက်သွေ့တဲ့ နွေရာသီလည်း ဖြစ်တယ်။ လေမမှန်တဲ့ရာသီလည်းဖြစ်တယ်။

       တောင်လေကလေးတိုက်နေရင် ထန်းရည် များများရတယ်။ တောင်လေဖြူးဖြူး မလာဘဲ မြောက်လေဖောက်ပြီး နေကလည်း ပူနေမယ်ဆိုရင် ယိုတဲ့ထန်းစက
ခြောက်သွားတယ်။ အဲဒီတော့ ၁၀ ချက်လှီးရမှာ ၁၅ ချက် ပိုလှီးရတယ်။ ထန်းဖို ပင်တွေ ထန်းရည်ယိုသက် တိုတာဟာ ဒါအကြောင်းတစ်ကြောင်းပဲ။
 
       ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း တပို့တွဲလကုန်လောက်ကစပြီး ထန်းစတာပဲ။ ထန်းနို့ ကိုစည်းပြီး မျက်နှာဖွင့်တာ၊ ထန်းပင်ကိုထွင်ပြီး လှီးဖို့ အသင့်ဖြစ်အောင် လုပ်တာ ကို နှေးတာလို့ ခေါ်တာပါ။
 
      “မျက်နှာဖွင့်ပြီးရင် အိုးဘယ်တော့တင်မှာလဲဟေ့” လို့ တစ်ယောက်ကမေးရင်

       “ဖိုနတ်တော့ တင်ပြီးပြီ၊ မနက်ဖြန်သဘက် အိုးတင်တော့မယ်” လို့ ပြန် ပြောတယ်။

       အန္တရာယ်ကင်းအောင်၊ ထန်းလျက်များများရအောင် ထန်းသမားများ ထန်းဖို နတ်တင်ကြတာ ထုံးစံပဲ။

       ထန်းတက်သမား တစ်ယောက်ဟာ တစ်နေ့ ထန်းဖိုအပင် ၁၅ ပင်က ၂၀ အထိ ထုံးစံအတိုင်း အတက်များပါတယ်။ ထန်းလျက်ချက်တာကတော့ များသော အားဖြင့် မိန်းမတွေပဲ။ ထင်းကတော့ ကုန်းထင်း ခပ်တုတ်တုတ် အသုံးများတယ်။ ထန်းရွက်တ်၂ ဆောင်တွဲလောက် ဆောက်ထားပြီး အဲဒီထဲမှာ ညအိပ်ညနေ ချက်ကြ တာလည်း ရှိတယ်။ ခွေးတွေ ကြက်တွေ မတက်နိုင်အောင် ရေအိုးစင်ကို လူ တစ်ရပ်လောက်မြင့်မြင့် လုပ်ထားလေ့ရှိတယ်။ ရာသီဥတုက ကောင်းမယ်၊ လေက မှန်မယ်ဆိုရင် ဒီထန်းဖိုပင်တွေက တစ်နေ့ တစ်နေ့ ၁၂ ပိဿာက ၁၅ ပိဿာ လောက်အထိ ရတယ်။ မိုးအေးပြီး တောင်လေတဖြူးဖြူးဆိုရင် ၁၇ ပိဿာထိတက်တယ် ။

       ထန်းလျက် ကောင်းမကောင်းကတော့ ထန်းသမား ထန်းလှီးတဲ့ဓားချက် နဲ့ ထန်းချက်တဲ့မိန်းမ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း လုပ်တတ်ကိုင်တတ်ရှိတဲ့ပေါ်မှာ တည်တယ်။ ဓားချက်က မှန်ဖို့ လိုတယ်။ ထန်းနဲ့ ဓားချက် မကိုက်ရင် ထန်းရည်အထွက် နည်း တတ်တယ်။ ဒီအပင်က ဓားချက်၂ဝကြိုက်တယ်။ တခြားအပင်က ဒီလောက်များများ၊ လှီးဖို့ မလိုဘူး။ အဲဒီလိုရှိတယ်။ လူကြီးမိဘတွေက သူတို့ အတွေ့အကြုံအရ ပြော ထားတာတွေကို မှတ်သားပြီး လိုက်နာရတယ်။ မမှတ်တဲ့ထန်းသမား၊ မလိုက်နာတဲ့ ထန်းသမားဆိုရင် ထန်းရည်အရနည်းတာပဲ။ ချက်သူက ဒီဟာ မီးတော်လောက်ပြီ။ ချချိန်တော်ပြီဆိုတာတွေ သိဖို့ လိုတယ်။ သူမကျွမ်းကျင်ရင် ထန်းလျက်ကောင်း မရနိုင်ဘူး။ သူတို့ ၂ ဦးကောင်းလို့ ရတဲ့ထန်းလျက်ကတော့ ရာဝင်အိုး ၅ဝ ဝင်အိုး နဲ့ လှောင်ထားရာမှာ အခါလည် တစ်နှစ်ရှိသွားဦး တစ်လုံးပျော့မသွားဘူး။

       ဆရာတော်များကို ဖျော်ရည်ကပ်ချင်ရင်၊ ဆေးသမားများ ဆေးဖော်စပ် ချင်ရင် ဒီထန်းဖိုထန်းလျက်က ပိုကောင်းတယ်၊ ပိုပြီး ဆေးဘက်ဝင်တယ်လို့ အဆိုရှိပါတယ်။ ထန်းမ ထန်းလျက်ကတော့ ကြာကြာထားရင် ပျော့သွားရော။ စဉ့်အိုးထဲ ထည့်ထားပေမယ့် မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ “ထန်းဖိုလက်ငုတ် ဖုန်စုတ်စုတ်” ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ်။  နောက်ပိုင်း လက်ငုတ်ရောက်သွားတော့ ထန်းလျက်က မာမလာ ကြွပ်မလာတော့ဘူး။ မိုးရွာရင် ငိုချင်လာပြီ။ ပျော့လာတတ်တယ်။ ထန်းဖိုဦး ထန်းလျက်လောက် မကောင်းဘူး။ ထန်းဖိုဦးဆိုတာက မြူအိုးတင်ပြီး ၂၅ ရက်လောက်အတွင်းရတဲ့ ထန်းရည်ကိုချက်တဲ့ ထန်းလျက်ကို ဆိုတာပါ။

ထန်းမ

       ထန်းဖိုက ထန်းသီး မသီးဘူး၊ ထန်းမကမှ သီးတယ်။ ကဆုန်လကစပြီး တော်သလင်းလအထိ ထန်းမပင်တွေက ထန်းရည်ရနေတာပဲ။

       “တော်သလင်း တစ်ပုလင်း” ဆိုတဲ့ အချိန်မှ ထန်းတက် ရပ်ကြတော့တယ်။ တော်သလင်းလနောက် တက်ချင်သေးရင်သီးရင့်များကို ခတ်ပြီး ရိုက်ပြီး) ထန်းသွား အရင်းထိအောင် လှီးတတ်ရင် တန်ဆောင်မုန်းလအထိ ထန်းရည် ရနိုင်သေးတယ်။ ဒီနေရာမှာလည်း ပညာလိုပြန်တယ်။ ထန်းပင်ထန်းစ အခြေအနေကြည့်ပြီး ဘယ်နှချက် ခတ်ရမယ်ဆိုတာ သိဖို့ ပိုတယ်။ ထန်းတက်သမားလက်ထဲမှာ ဝါး လက်ကိုင်ကလေးနဲ့ သံတုံးကို ခွေထားတာကလေး ပါတယ်။ အဲဒါကလေးန. လိုမှာလောက် ထုတာကို ခတ်တာလို့ ခေါ်တာပဲ။

       ထန်းရည်မှာ ထနောင်းခေါက်၊ တည်ခေါက် ခတ်ပေးရတယ်။ မြူအိုးကို အပင်ပေါ်မှာ ဆွဲတော့မယ်ဆိုကတည်းက ထနောင်းခေါက်မှုန့် ဘယ်လောက် ထည့်ရမယ်၊ တည်ခေါက် ဘယ်လောက် ခတ်ရမယ်ဆိုတာ သူသိထားတဲ့အတိုင်း ၊ ထည့်တယ်။ ထန်းရည်က အဲဒီအခေါက်တွေ ထည့်ထားတဲ့ အိုးထဲ တစ်စက်စက် ကျတာ။ ဒီလိုမထည့်ရင် ချဉ်သွားရော။ ထန်းရည်မချဉ်အောင် ထိန်းတာပါပဲ။ ဒီလိုအခေါက်တွေ မထည့်ခင် အိုးတွေကို မျက်နှာချင်းအပ် စီသွားပြီး အလယ်မှာ ထန်းရွက်တွေကို ထန်းစစ်ဖတ်နဲ့ ရောအပ်ပြီး ထည့်သွားတယ်။ တောင်လေ မြောက်လေရှိတာမို့ အိုးတွေစီတဲ့အခါ အရှေ့ အနောက်မစီရဘူး၊ တောင်မြောက်ပဲ စီရတယ်။ တောင်ဘက်က မီးရှို့လိုက်တော့ မြောက်ဘက်ထိ လောင်သွားပြီး အိုးတွေ မီးဖုတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားရော။ အဲဒီလိုလုပ်ပြီးတော့မှ ထနောင်းခေါက်နဲ့ တည်ခေါက် ခတ်တာပဲ။ ဆီးဖြူသီးလောက်၊ ခုံညင်းလောက် မှန်းဆခတ်ကြတာပဲ။

       ထန်းဖိုရည်ခံတဲ့ မြူအိုးတွေကိုလည်း ဒီလိုပဲ ဖုတ်တာပဲ။ ထန်းမရည် ခံတဲ့ မြူအိုးမှာတော့ တချို့အရပ်က ထုံးမှုန့်ထည့်လေ့ရှိတယ်။ အလယ်ပိုင်း နယုန်လပြည့် က ဝါဆိုလဆန်း ၁၀ ရက်လောက်အတွင်းမှာ ထန်းမပင်တွေက ထန်းရည်အထွက် သိပ်များလာတယ်။ ထန်းဖိုပင်တွေနဲ့ ပင်ရေအတူတူဖြစ်ပေမယ့် ထန်းလျက်ပိဿာ ၂ဝ က ၂၅ ပိဿာအထိထွက်တယ်။ ထန်းလျက်လုံးတဲ့မိန်းမကလည်း အလုံးသေးသေး တွေ မလုံးနိုင်တော့ဘူး။ တစ်ပိဿာ တစ်ပိဿာအစိတ်လောက်ရှိတဲ့ အလုံးကြီး တွေသာ လုံးနိုင်တော့တယ်။

       ထန်းဖိုလက်ငုတ်က ထန်းလျက်ဖျင်းတွေနဲ့ အဲဒီထန်းမပင်ကရတဲ့ ထန်း လျက်လုံးကြီးတွေကို ရောပြီးလှောင်ဖို့ စီစဉ်ကြရတယ်။ ဒီတော့ မြင်ဝါးကို ဂွေကြီး တွေရက်ပြီး မြေနီတွေ သရွတ်ကျဲတယ်။ အဲဒီဂွေ
ကြီးတွေထဲမှာ ဖွဲနုတစ်မိုက်လောက် ခံလိုက်တယ်။ သဘောကတော့ ထန်းလျက်အရည် ယိုမထွက်အောင် လုပ်တာပဲ။ မိုးရွာတော့ ထန်းလျက်လုံးကြီးတွေ အရည်ဖြစ်လာတဲ့အခါ ယိုမကျအောင် တား ထားတာပဲ။ ယက်တဲ့ငွေကလည်း ကောင်းမယ်၊ မြေနီသရွတ်ကလည်း ကောင်းမယ်။ ဖွဲနုကလည်း ထူမယ်ဆိုရင် အလျော့သက်သာတယ်လေ။

       ယေဘုယျအားဖြင့် ၁၅ နှစ်က နှစ် ၂၀ တွင်း ထန်းပင်သက်ရှိတဲ့ အပင်တွေ  ဟာ ထန်းရည် အထွက်ဆုံးပဲ။ အရွယ်အကောင်းဆုံးပဲ။ တက်ရတာလည်း ၁၅
တောင်၊ အတောင် ၂၀ လောက်ရှိတယ်။ သူ့အသက်နဲ့ သူ့အရပ်၊ သူ့ အတောင်  သဘောမျိုးပဲ။ နှစ် ၃၀၊ ၃၅ နှစ်ရွယ်တွေကတော့ အတောင် ၃၀၊ ၃၅ ထိ ကုန်ပြီ။ အဲဒီအပင်ကြီးတွေက ပင်ပျိုတွေလောက် ထန်းရည်မထွက်တော့ဘူး။      ထန်းရည်ဟာ ရေခံမြေခံ အင်မတန်လိုက်တယ်။ မြေနုကျွန်းပေါ်မှာ ထန်းပင်တွေ၊ မူးကမ်း၊ မြစ်ကမ်း၊ အင်းနား၊ အိုင်နားမှာပေါက်တဲ့ ထန်းပင်တွေက ထန်းရည်အရများပါရဲ့၊ သဲတော ကျောက်ကုန်းမှာ ပေါက်တဲ့ထန်းပင်တွေက ထန်းရည်လောက် ထန်းလျက်မထွက်ဘူး။ တစ်မြူတစ်မြူချင်းတူပေမယ့် ထန်းလျက် ထွက်ရာမှာ သဲတော ကျောက်ကုန်းက ထန်းရည်က ထန်းလျက် ပိုထွက်တယ်။ ပိုလည်း ကောင်းတယ်။ အခါးဖောက်ပြီး သောက်တော့လည်း မတူဘူး။ သဲတော ထန်းရည်က ပထမ၊ ကျောက်ကုန်းက ဒုတိယ၊ အင်းနားအိုင်နားမှာပေါက်တဲ့ ထန်းပင်က ထန်းရည်က တတိယလိုက်တယ်။ သဲတောလည်း ဖြစ်မယ်၊ ဆပ်ပြာ မြေလည်းဆန်မယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီထန်းပင်က ထန်းရည်ဟာ အင်မတန်ပြင်းတယ်။ “လဲဆိုကွာ သဲတောထန်းရည် သောက်လာတာကိုး” ဆိုတဲ့ ထန်းရည်သမား စကားရှိတယ်။ သဲက ထန်းရည် ပြင်းတဲ့အကြောင်း ပေါ်လွင်စေတဲ့စကားပဲ။ သဲတောက ထန်းရည်ကို ပမာမခန့် အရမ်းသောက်လို့ လှည်းနဲ့ တင်ရ၊ လူထမ်း ယူခဲ့ရတာတွေ မနည်းဘူး။

       စစ်ကိုင်းမြို့နယ် ဆားတောင်နဲ့ မကျည်းဖြူကြား၊ ဆားတောင်နဲ့ ၂ မိုင် လောက် ဝေးတဲ့နေရာမှာ ဆပ်ပြာမြေ၊ ကျောက်ကုန်း၊ သဲ ၃ လွန်းတင် မြေပေါ် မှာ ပေါက်တဲ့ ထန်းတောတစ်တောရှိတယ်။ သူကြီး ဦးဖေခန့် ရဲ့ ထန်းတောပေါ့။ အဲဒီက ထန်းရည်ကတော့ ၂ ခွက်လောက် သောက်လိုက်ရင် ထိပြီ၊ မူးပြီ အင်မတန် ပြင်းတယ်။

       စောစောက တင်ပြခဲ့တဲ့ ဂွေကြီးတွေနဲ့ လှောင်တဲ့ ထန်းလျက်ခဲကြီးတွေရဲ့ ငါးပုံတစ်ပုံလောက်ကတော့ မြန်မာမုန့် အမျိုးမျိုး လုပ်တဲ့နေရာကို ရောက်တယ်။ ၄ ပုံကတော့ ချွေးထုတ်တဲ့နေရာမှာ သုံးတယ်။ အရက်ချက်တဲ့ နေရာမှာပေါ့။

       အင်းနား အိုင်နား ချောင်းနားက နုန်းတွေမှာ ပေါက်တဲ့အပင်တွေဟာ ထန်းရည် ထန်းလျက် ဖျင်းပေမယ့် ထန်းရွက် ထန်းလျှော်များကတော့ အဲဒီအပင် တွေကမှ ကောင်းကောင်းထွက်တာ။ ခြကိုက်၊ ပိုးကိုက် နည်းတယ်။ သဲတောတို့၊
ကျောက်ကုန်းတို့က ထန်းရွက် ထန်းလျှော်တွေက ပိုးကိုက် ခြကိုက် များတယ်။ လှလည်းမလှဘူး။

       ထန်းခေါက်တောင်း ထန်းခေါက်ဖာတွေ လျှော်ဖျာတွေ ရက်ရာမှာ ထန်းရွက် ထန်းလျှော်ဟာ အင်မတန် စကားပြောတယ်။ နုန်းမြေတွေမှာပေါက်တဲ့ ထန်းပင် ပျိုတွေက အရွက်တွေဟာ ရှည်လည်းရှည်တယ်၊ ကြမ်းလည်းမကြမ်းဘူး၊ ကိုင်လို့ တွယ်လို့ ကောင်းတယ်။ ဒါ့ကြောင့် လျှော်ဖျာ ရက်ကြတာပဲ။ သင်ဖြူး မဝယ်နိုင်တဲ့ လူများက ထန်းလျှာဖျာပဲ ဝယ်ကြတယ်။ နွေရာသီရောက်ရင် ထန်းရွက်တဲ (ထန်းခလက်တဲ) ထဲမှာ ထန်းဘလပ်ကပ်တင်ပြီး လျှော်ခွာပစ်ပြီး ရက်ထားတဲ့ကပ်)၊ အဲဒီပေါ်မှာ ထန်းလျှော်ဖျာ ခင်းအိပ်ရင် အားကြီးအိပ်လို့ကောင်းတယ်။ အိပ်ရင် အေးတယ်။ ရှေးလူကြီးတွေ အင်မတန်ကြိုက်ကြတဲ့ နွေရာသီအိပ်ရာပေါ့။ မြင်းမူ မြို့နယ် နဘဲကျေးရွာဟာ ထန်းလျော်ဖျာ ကောင်းကောင်းထွက်တဲ့ရွာပဲ။ ဗန်းမော် ဆရာတော်ကိုယ်တိုင် ထန်းဘလက်တဲနဲ့ ကပ်ကို အင်မတန်နှစ်သက်တယ်လို့
ဆိုပါတယ်။

       မြေနုတဲ့နေရာမှာ ပေါက်တဲ့ ထန်းပင်က ထန်းသီးဟာ အလုံးချောတယ်။ အသားလည်းပိုပြည့် ပိုအရေရွမ်းတယ်။ ထန်းရည်လည်း ပိုထွက်တယ်။ ထန်းမြစ်မှာ လည်း ပိုချောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုဟာတွေလို မစေးဘူး။ တစ်နယ်မြေက ထန်းမြစ် ဟာ အစေးဆုံးပဲ။

လူထု ဦးလှ

အရက်သမား အမှားတစ်ထောင်

🚩 လႊမ္းမုိး ေျပာျပတဲ့ မင္းသားႀကီး ၀င္းဦး အေၾကာင္း

🚩   လႊမ္းမုိး ေျပာျပတဲ့ မင္းသားႀကီး ၀င္းဦး အေၾကာင္း

         ဟုိးအရင္က ဘာရယ္လို႕မဟုတ္ ။ ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ့ “ ဗ်ဴး ” ခဲ့တာေတြကို ကံခၽြန္ ျပန္အမွတ္ရတယ္ ခင္ဗ် ။ ေတးသံရွင္ လႊမ္းမုိး ဟာ မႏၱေလးေရာက္ရင္ ကံခၽြန္ဆီ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္ ။ လမ္းမွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႕လုိ႕ လက္ျပ ႏွဳတ္ဆက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး ။ ဟိုေမး ၊ ဒီေမးနဲ႕ အိမ္ကို လုိက္လာတာပါ ။ ရန္ကုန္မွာေတြ႕လည္း ကံခၽြန္ကို ျမင္တာနဲ႕ “ အစ္ကို ” လုိ႕ ေခၚေတာ့တာ ။ ကံခၽြန္႐ုပ္က နဳေနတာကိုး ။ ဒီေတာ့ သူဟာ ကံခၽြန္ထက္ ငယ္တယ္ဆုိျပီး ေၾကညာလုိက္တာနဲ႕ သူ႕အသက္က ပိုျပီး ငယ္သြားမယ္ေပါ့ ။ ဂုိး ကို ေက်ာေပးျပိး “ ဘက္ကစ္ ” နဲ႕ ဂုိးသြင္းတဲ့ သေဘာပါပဲ ။
         သူအိမ္လာတုန္း ကံခၽြန္ ဗ်ဴးဖူးတာ ရွိပါတယ္ ။ သူေျပာတာေတြကေတာ့ အမွန္ေတြပါ ။ ျဖီးတယ္လုိ႕ ယူဆမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေခါင္းထဲမွာ မွတ္ထားတာေတြကို ျပန္ေတြးေရးေနတဲ့ ကံခၽြန္သာ ျဖီးေရးတာျဖစ္ေၾကာင္း ...
        ျဖီး ...... ။

xxxxx     xxxxx    xxxxxx

         “ ေဟး ....  ကိုလႊမ္း ”
         “ ဟာ ...   အစ္ကို ဘယ္သြားမလုိ႕လဲ ”
         “ ေစ်း  ၊  နင္က ဘယ္တုန္း ”
         “ အစ္ကို႕ဆီလာတာ ။ ဒီလမ္းထဲမွာဆုိလုိ႕ ၀င္လာတာ ”
         “ ဒါျဖင့္ လာေလ ၊ ဟိုေရွ႕က အိမ္ပဲ ”
         “ အစ္ကို ေစ်းသြားမလုိ႕ဆုိ ၊ အားရဲ႕လား ”
         “ မအားေပမယ့္ ရပါတယ္ ။ ေစ်းသြားရမယ့္ ကိစၥ ေနာက္မွ လုပ္လုိက္မယ္ ။ နင္နဲ႕က ေတြ႕ျဖစ္ခဲတယ္ ”
        ( ကံခၽြန္က အင္တာဗ်ဴးမွာ ကိုလႊမ္းမုိးရဲ႕ ငယ္နာမည္ စိုးစိုး ကို  မေခၚပါ ။ စကားခ်ပ္ )
         ကံခၽြန္ နဲ႕ လႊမ္္းမုိးဟာ အေတာ္ၾကာၾကာ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ပါတယ္ ။ ကံခၽြန္႕ အိမ္မွာပါ ။ ေျပာရင္းကေန ဘယ္လုိက ဘယ္လုိ သႀကၤန္အေၾကာင္း ေရာက္သြားလုိက္မွန္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး ။ မႏၱေလး သႀကၤန္အေၾကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္ေရာ ။ သႀကၤန္သီခ်င္းေတြက စသြားတယ္ ထင္တာပဲ ။ အဲဒီမွာ ....
         “ မႏၱေလးသႀကၤန္အေၾကာင္း ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဦး၀င္းဦး ကို အမွတ္ရမိတယ္ ”
         “ မႏၱေလးသႀကၤန္ဟာ ဦး၀င္းဦးသႀကၤန္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပဲေလ ”
         “ ကၽြန္ေတာ္ မႏၱေလးသႀကၤန္ မွာ သီခ်င္း စဆုိတဲ့ ကာလက ကၽြန္ေတာ္ နာမည္တက္ေနခ်ိန္ေပါ့ေလ ။ အဲဒီေတာ့ ဦး၀င္းဦးက မ႑ပ္ေတြမွာ ဖိတ္လုိက္ရင္ သီခ်င္းလာဆုိေပးတဲ့ႏွစ္ ။ ျမိဳ႕မလည္း မျဖစ္ဖူးထင္တယ္ ။ အဲဒါေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး ။ ဦး၀င္းဦးနဲ႕အတူ ေက်ာ္စြာ၀င္း တုိ႕ ပါလာတဲ့ႏွစ္ပဲ ”
         “ ဆက္ပါဦး ”
         “ ကၽြန္ေတာ္က နန္းေရွ႕က မ႑ပ္မွာဆုိေနတာ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆုိေနတုန္းပဲ မင္းသားႀကီး ေရာက္လာတာ ။ မ႑ပ္က တာ၀န္ရွိသူက လာေျပာတယ္ ။ မင္းသားႀကီး ေရာက္ေနတယ္ေပါ့ ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ပရိသတ္ကို မင္းသားႀကီး ေရာက္ေနလုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ နားပါ့မယ္ ။ နားရမလားလုိ႕ ေမးလုိက္တယ္ ။ ပရိသတ္က မနားပါနဲ႕ ။ ကိုလႊမ္းမုိး ဆက္ဆုိပါ ။ စုိးစုိး ဆုိပါဆုိျပီး ၀ုိင္းေအာ္ၾကတာ ။ ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ငါးပုဒ္ ၊ေျခာက္ပုဒ္ဆုိေနလုိက္ေသးတယ္ ။ ၿပီးမွ မင္းသားႀကီး ဆုိျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါ ျပန္ဆုိေပးပါ့မယ္လုိ႕ ႏွဳတ္ဆက္ျပီး လွည့္၀င္ခဲ့တာ ။ အစ္ကို စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါ ။ မင္းသားႀကီး ဘယ္လုိ ေနမလဲလုိ႕ ။ ကၽြန္ေတာ္ လံု၀ မထင္ဘူး အစ္ကိုရာ ။ ငါေတာ့ ဂုိးျပီဆုိျပီဆုိျပီး ျဖစ္သြားတယ္ ။ မင္းသားႀကီးက ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ဆဲြ ႏွဳတ္ဆက္ၿပီး အစ္ကို မင္းပရိသတ္ပါ ။ မင္းသီခ်င္းေတြ သိပ္ႀကိဳက္တာ ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ့္ ပခံုးကို ဖက္ျပီး စင္ေရွ႕ ျပန္ေခၚတယ္ ။ ျပီးေတာ့ “ ကၽြန္ေတာ့္ညီက နားခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က နားခြင့္ မေပးနိဳင္ပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္က ေမာင္လႊမ္းမုိး ရဲ႕ ပရိသတ္ပါ ။ ကဲ ... ညီေလး ၊ အစ္ကိုႀကီး က ညီေလးသီခ်င္းကိ ညီေလးနဲ႕အတူ ဆုိမယ္ ဆုိျပီး ကၽြန္ေတာ့္ သီခ်င္းကို ကၽြန္ေတာ့္ပခံုး ဖက္ထားျပီး ဆုိသြားတာ ပရိသတ္က လက္ခုပ္ တေျဖာင္းေျဖာင္းေပါ့ ။ ကၽြန္ေတာ္ အျပတ္ေလးစားသြားတယ္ အစ္ကိုရာ ။ မင္းသားႀကီးရဲ႕ သည္းခံနိဳင္မွဳေရာ ၊ အနဳပညာ၀ါေရာ ၊ ပရိသတ္ကို ထိန္းသြားတဲ့ ပညာေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ရင္းေကာင္းေကာင္းထားဖုိ႕ ပညာေပးသြားတာပဲလုိ႕ ခံစားလုိက္ရတယ္ ”
         “ ေနာက္ေတာ့ လႊမ္းမုိး ဆက္ဆုိေသးလား ”
         “ မင္းသားႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္သီခ်င္းဆုိျပီးေတာ့ သူ႕သီခ်င္း ေလး ငါးပုဒ္ ဆုိတယ္ ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ညီေလး ဆက္ေဖ်ာ္ေျဖပါလိမ့္မယ္ဆုိျပီး အလွည့္ေပးတယ္ ။ ပရိသတ္က မင္းသားႀကီး တစ္ပုဒ္ေလာက္ ဆုိပါဦးလုိ႕ ေတာင္းဆုိတာကိုပဲ  အၿပံဳးေလးနဲ႕ ေတာင္းပန္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ညီေလးရဲ႕ သီခ်င္းကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္က နားေထာင္ခ်င္လုိ႕ပါ ။ သူ႕ကို အလွည့္ေပးပါရေစ ဆုိျပီး ေနာက္ဆုတ္တာ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပညာေတြ အမ်ားႀကီး ေပးသြားတယ္ဗ်ာ ။ အရမ္းေလးစားသြားတယ္ ”

xxxxx     xxxxx     xxxxx

         ဒါက လြမ္းမုိးေျပာတဲ့ ဦး၀င္းဦးရဲ႕ အေၾကာင္းပါ ။ ေျပာခဲ့တဲ့ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ဒီအဓိပၸါယ္ပါပဲ ။ သံုးႏွဳန္းခဲ့တဲ့ စကားလံုးကေတာ့ ကဲြျပားနိဳင္ပါတယ္ ။ မင္းသားႀကီးရဲ႕ နည္းပညာ ၊ အတတ္ပညာ ၊ စိတ္သေဘာထား အားလံုးဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ စိတ္နဲ႕ တုိက္ဆုိင္တာ ရွိေကာင္းမွ ရွိမယ္ ။ အႀကိဳက္ခ်င္း ကဲြျပားတာ ရွိေကာင္းရွိမယ္ ။ ဒါေပမယ့္ မင္းသားႀကီး ေတာ္တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တစ္ညီတစ္ညြတ္တည္း လက္ခံရမွာပါပဲ ။

ကံခၽြန္
၂၃ - ၂ - ၉၉
အလင္းတန္းဂ်ာနယ္

႐ွမ္း လူမ်ိဳးတို႔၏ ရာသီပြဲမ်ား

🅣🅐🅘   ရွမ္းလူမ်ဳိးတုိ႔၏ ရာသီပြဲမ်ား

        တစ္ႏွစ္တြင္ ဆယ့္ႏွစ္လ ရွိသည့္အနက္ ရွမ္းလူမ်ဳိးမ်ားသည္ သူ႔လႏွင့္သူရာသီပြဲမ်ား သတ္မွတ္ ထားရွိေပသည္ ။ ဗုဒၶဘာသာကို အလြန္ ရုိေသ ကိုင္းရႈိင္းၾကေသာ လူမ်ဳိးမ်ား ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ရာသီအလိုက္ က်င္းပေသာ ပြဲမ်ားမွာလည္း ဘာသာေရးႏွင့္ ယွက္ႏႊယ္လ်က္ရွိ၏ ။
         ယခု ေဖာ္ျပသည့္ ရွမ္းလူမ်ဳိးတုိ႔၏ ရာသီပြဲမ်ား အေၾကာင္းသည္ ၿပီးျပည့္စုံသည္ဟု မယုူဆေစလုိပါ ။ ရွာေဖြ စုေဆာင္း မွတ္သားရသေရြ႕သာ ျဖစ္၍ လုိအပ္ျဖည့္စြက္ရန္ ရွိသည္မ်ားကို တတ္သိနားလည္ေသာ ပညာရွင္မ်ား ဆက္လက္ေရးသားၾကရန္ကုိလည္း ေမတၱာရပ္ခံလုိပါသည္။

 ◾ နတ္ေတာ္လ(လိန္စိင္)

         ပြဲလမ္းသဘင္ အမ်ားဆုံးေသာ ရွမ္းလူမ်ဳိးတုိ႔၏ ႏွစ္ဦးကာလ ျမတ္ေသာ လေပတည္း။
         ေကာက္သစ္မ်ား ရိတ္သိမ္းသူ ရိတ္သိမ္းေနၾကၿပီ။ ရိတ္သိမ္းရန္ ျပင္ဆင္သူမ်ားကလည္း ျပင္ဆင္ေနၾကခ်ိန္ျဖစ္၏ ။ အခ်ဳိ႕ကလည္း စပါးက်ီသြင္း၍ တလင္းသိမ္းၾကေလၿပီ ။ နတ္ေတာ္လဆန္း ( ၁ ) ရက္ေန႔သည္ ႏွစ္ဆန္း(၁)ရက္ေန႔ ျဖစ္သည့္အတုိင္း ႏွစ္သစ္ကူးပြဲႏွင့္ ေကာက္သစ္စားပြဲကို က်င္းပၾကသည္။ ေကာက္သစ္စားပြဲ က်င္းပရာတြင္ ေပၚဦးေပၚဖ်ား ေကာက္သစ္ဆန္မ်ားျဖင့္ ထမင္းထုပ္၊ ေခါပုတ္မ်ား ျပဳလုပ္ၿပီး ေရွးဦးစြာ ဘုရားဆြမ္းေတာ္တင္ျခင္း၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားသို႔ ေပးပို႔လွဴဒါန္းျခင္း ျပဳလုပ္ၾကၿပီးေနာက္ စပါးသီးႏွံ ဆန္စပါးအျဖစ္ ေရာက္ရွိေအာင္ ထြန္ယက္ေပးေသာ ကြ်ဲႏြားမ်ားကို ဂုဏ္ျပဳေက်းဇူးဆပ္ေသာ အေနႏွင့္ လူတုိ႔မစားေသာက္မီ စားဦးစားဖ်ား ထမင္း ႏွင့္ ေခါပုတ္မ်ားကို အရင္ေကြ်းေမြးၾကသည္ ။ ၿပီးမွ သက္ႀကီး ရြယ္အုိမ်ားကို ေကြ်းေမြးကန္ေတာ့ၾကသည္ ။ လူငယ္မ်ား စုေပါင္း၍ တေပ်ာ္တပါး စားေသာက္ျခင္း ျပဳၾက၏။
         ရွမ္းျပည္နယ္ အေရွ႕ပိုင္းတုိင္းကမူ တစ္အိမ္လွ်င္ဆန္အနည္းငယ္၊ ဟင္းအနည္းငယ္စီ ယူေဆာင္လာၾကၿပီး အားလုံးစုေပါင္း၍ ထမင္းႏွင့္ဟင္း ေရာျပြမ္းခ်က္သည့္ ( ေခါက္တမြတ္း ) ကို တေပ်ာ္တပါး စားေသာက္ၾကသည္။၎ေနာက္ ၀ိုင္းပတ္ကာ တစ္ဦးေျခလွမ္းကို တစ္ဦးက စီးခ်က္၀ါးခ်က္ျဖင့္ လုိက္ကရေသာ ( လာမ္း၀ိန္း ) ေခၚ ယမုံးကကို ၀ုိင္းဖြဲ႔ကၾကသည္။ ဤလ၌ ရွမ္းလူမ်ဳိးတုိ႔ အျမတ္တႏုိးျပဳၾကေသာ ( ေမာက္ေကာ္န္ ) ( ၀ါ ) ( ေမာက္စိင္ ) ေခၚ ခ်ယ္ရီပန္းတုိ႔ ပြင့္လန္းရာ အခါသမယလည္း ခ်ယ္ရီပန္းသည္ အပြင့္မရွိခင္က အက်ည္းတန္ေသာ္လည္း ပန္းမ်ား ပြင့္လာခ်ိန္တြင္ မ်က္စိပသာဒတြင္ ရႈမၿငီးလွသည္ျဖစ္ရာ ေပၚဦးေပၚဖ်ား ခ်ယ္ရီပန္းမ်ားကို ဘုရားလွဴရန္ ႏွင့္ ေညာင္ေရအုိး ထုိးရန္မွအပ ခ်ဳိးဖဲ့ဖ်က္စီးျခငး္ မျပဳၾကေပ။
         ေရွးအခါကာလက ေစာ္ဘြားေဟာ္နန္းမ်ား ေဆာက္လုပ္ ရာတြင္ အထြတ္အျမတ္ ျဖစ္ေသာ ထုပ္တန္း ( မုိက္ကြမ္ ) မ်ားကို ခ်ယ္ရီသားမ်ားျဖင့္ ထည့္သြင္း ေဆာက္လုပ္ရေၾကာင္း မွတ္သားရဖူး၏ ။ ရဟန္း သံဃာေတာ္မ်ားကလည္း တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး ျပစ္မွားမိခဲ့သမွ်ကို ( ပြဳိင္း၀ါတ္ ) ေခၚ ၀တ္ေျဖပြဲ ( ၀ါ ) အာပတ္ေျဖပြဲမ်ားကို တခမ္းတနား ျပဳလုပ္ၾကေလသည္ ။ ေကာက္သစ္လည္း စေပၚ၊ လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္မွလည္း အားလပ္ခ်ိန္ျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ ေသဆုံးသြားၿပီျဖစ္ေသာ မိမိတုိ႔ ေဆြမ်ဳိးမိဘမ်ား ၊ အဖိုးအဖြားမ်ားအား ရည္စူး၍ ရပ္ေ၀း ရပ္နီးရွိ ေဆြမ်ဳိးဉာတိမ်ား စုေပါင္းလ်က္ ေသဆုံးသြားသူမ်ား အတြက္ ဆြမ္းေကြ်း အမွ်တမ္းေ၀ျခင္း ၊ ပိဋကတ္ စာေပလွဴဒါန္းျခင္းမ်ား ျပဳၾက၏။


◾  ျပာသုိလ(လိန္ကမ္)

        ေရွာင္ၾကဥ္ေသာလ ( သုိ႔မဟုတ္ ) ( လိန္ကမ္ ) အေထာက္အကူျပဳေသာ လ ဟုဆုိသည္ ။ ဤလတြင္ မိမိတုိ႔ပိုင္ ဥစၥာပစၥည္းမ်ားကို အျပင္သို႔ ထုတ္ျခင္း မျပဳၾကေပ။စပါးက်ီ အတြင္းရွိ စပါးမ်ားကိုပင္ ထုတ္ေရာင္းခ်ျခင္း ၊ မီးဖုိ မွ ျပာမ်ား သြန္ျခင္းႏွင့္ အုိးသစ္ အိမ္သစ္ ထူေထာင္ျခင္းမ်ားကို ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရသည္။ ခ်မ္းေအးေသာ ေဆာင္းကာလ ေဟမႏ ၱရာသီျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ သုိင္း ၊ ဗန္တုိ ၊ ဗန္ရွည္သင္ပြဲမ်ား ၊ ေဆးမင္ေၾကာင္ ထုိးပြဲမ်ား က်င္းပ၏။

◾  တပို႔တြဲလ(လိန္ဆမ္)

         သုံးလပုိင္းဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ ( ေခါက္ယာဂု ) ေခၚ ေကာက္ညႇင္းႏွင့္ ၾကံသကာ ေရာ၍ ေပါင္းၿပီး ႏွမ္း ၊ ေျမပဲဆံ ၊ သစ္ၾကားသီး ၊ အုန္သီးစသည္မ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ရွမ္း ထမနဲမ်ားကို တစ္အိမ္ႏွင့္ တစ္အိမ္ အျပန္အလွန္ ေပးကမ္းေ၀ငွျခင္း၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားသို႔ ေပးပို႔လွဴဒါန္းျခင္း ၊ အုိးစည္ ဗုံေမာင္းမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္စြာ တီးခတ္ ကခုန္ၾကျခင္း ၊ ဥပုသ္ သီတင္းသီလ ေဆာက္တည္ျခင္းမ်ား ျပဳၾက၏။

◾  တေပါင္းလ(လိန္ဆီ)

         ေလးလပိုင္း ျဖစ္သည္ ။ တေပါင္း ဘုရားပြဲေတာ္မ်ားကို စည္ကားသုိက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပေလ့ရွိသည္ ။ ရပ္ေ၀းရပ္နီးမွ ဘုရားဖူးမ်ား စုံလွေပသည္ ။ လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္ အားလပ္၍ ေငြေပါခ်ိန္ျဖစ္ရာ စုေပါင္းရွင္ျပဳ ရဟန္းခံပြဲမ်ားမွာလည္း ေနရာမလပ္ျဖစ္၏။ ရွမ္းျပည္ ေျမာက္ပုိင္းတုိင္း ဘုရားပြဲေတာ္မ်ားအနက္ ေဘာ္ႀကိဳတေပါင္းပြဲ၊ သိႏၷီ တေပါင္းပြဲ ႏွင့္ လားရႈိး မန္ဆူ တေပါင္းပြဲ မ်ားမွာ ၾကက္ပ်ံမက် စည္ကားလွေပသည္။

◾ တန္ခူးလ(လိန္ဟာ့)

         ငါးလပုိင္း သႀကၤန္သမယျဖစ္၏ ။ သႀကၤန္မက်မီ တစ္ရက္ အႀကိဳေန႔တြင္ လွဴဖြယ္တန္းဖြယ္ ပစၥည္းမ်ား ၊ မုန္႔ဖက္ထုပ္ျပဳလုပ္ရန္ ဖက္မ်ား ၀ယ္ျခင္း ႏွင့္ စပါး(သို႔မဟုတ္) ေျပာင္းဖူးေစ့မ်ား ေလွာ္၍ ေပါက္ေပါက္ျပဳလုပ္ျခင္းမ်ား ျပဳၾကသည္။ ညေနပိုင္းတြင္ အိမ္တြင္ျဖစ္ေစ ၊ ေရေခ်ာင္းကမ္းစပ္မ်ား၌ ျဖစ္ေစ မုန္႔ထုပ္ မုန္႔ေပါင္းျခင္း၊ တေပ်ာ္တပါး ၀ိုင္းဖြဲ႔ စားေသာက္ျခင္းမ်ား ျပဳၾက၏ ။ မုန္႔ထုပ္မုန္႔ေပါင္းရာသို႔ တစ္အိမ္ႏွင့္ တစ္အိမ္ ၀ိုင္း၀န္းကူညီျခင္းမ်ား ျပဳၾကေလသည္ ။ သႀကၤန္ အက်ေန႔တြင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ သြားေရာက္၍ လွဴဖြယ္ပစၥည္းမ်ား လွဴဒါန္းကာ ဥပုသ္သီတင္းေဆာက္တည္၊ တရား ဓမၼ နာယူျခင္းမ်ား ျပဳၾက၏ ။ (ရွမ္းလူမ်ဳိးတုိ႔သည္သႀကၤန္အက်ေန႔ကို အထြတ္အျမတ္ထားၾကၿပီး ေရကစားျခင္း မျပဳၾကေပ။)
         သႀကၤန္ အၾကတ္ေန႔ ၊ ဤေန႔ကို ( ၀မ္းေနာက္ ) ရက္ပုပ္ဟုယူဆကာ သစ္၀ါးခုတ္ျခင္း၊ ဆန္ဖြတ္ ေမာင္းေထာင္းျခင္း မျပဳၾကဘဲ သူေတာ္စင္မ်ားက ဥပုသ္သီတင္းေဆာက္တည္၍ က်န္လူမ်ားက ေအးေအးလူလူ အနားယူၾကသည္ ။ ေရကစားျခင္းလည္း မျပဳၾကေပ။
         တံငါ မုဆုိးမ်ားကမူ ဤေန႔ ဤရက္တြင္ ေတာေစာင့္ ေတာင္ေစာင့္နတ္၊ ေရေစာင့္ ေျမေစာင့္နတ္မ်ား ၊ ဥပုသ္ေဆာင္ ၀င္ေနၾကသျဖင့္ သားငါး တိရစၦာန္မ်ားကို မေစာင့္ေရွာက္ၾကဟု အယူရွိၿပီး ေတာလုိက္ ငါးဖမ္းျခင္း ျပဳလုပ္ၾက၏။ သို႔ရာတြင္ ေဆးရုံအမႈထမ္းမ်ား၏ မွတ္သား ေျပာၾကားခ်က္ အရမူ ဤေန႔တြင္ ထုိသူမ်ား အေပ်ာ္က်ဴးမႈေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္း မွားယြင္း ပစ္ခတ္ဒဏ္ရာရျခင္း ၊ ေရနစ္ျခင္းမ်ား အမ်ားဆုံးေတြ႔ရ၏။ သႀကၤန္ အတက္ေန႔ကို ေန႔ေကာင္းရက္သာ မဂၤလာအခါ ဟုဆုိကာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း
သို႔သြား၍ ရဟန္းစုံ သံဃာစုံ ကန္ေတာ့ျခင္း၊ တစ္ရြာႏွင့္ တစ္ရြာ သြားေရာက္လည္ပတ္၍ မုန္႔ဖက္ထုပ္မ်ား အျပန္အလွန္ေပးေ၀ျခင္း၊ ေရကစားျခင္း ျပဳၾကသည္။ ေရကစားၾကရာတြင္ သမီးပ်ဳိမ်ားရွိရာ အိမ္သို႔ လူပ်ဳိကာလသားမ်ား လာေရာက္ေရကစားခြင့္ေရပက္ခြင့္ ေတာင္းလွ်င္ သမီးရွင္မိဘမ်ားက ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ေရပက္ခြင့္ေပးရ၏။ မဟုတ္ပါက “ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သမီးေတာ့ သႀကၤန္ေရ မထိရရင္ တစ္ႏွစ္ေတာ့ အရြယ္လြန္အုံးမွာဘဲဗ်ဳိ႕ ” ဟု ေလွာင္ေျပာင္ျခင္း ခံၾကရသည္ ၊ သႀကၤန္တက္ၿပီးေနာက္ေန႔ (ျမန္မာႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ ) တြင္ ထမင္းထုပ္ ဟင္းထုပ္မ်ားျဖင့္ လူႀကီးမိဘမ်ားကို သြားေရာက္ ေကြ်းေမြးကန္ေတာ့ျခင္း ၊ တစ္ရြာႏွင့္ တစ္ရြာ မုန္႔ထုပ္မ်ား ေပးပို႔ ဂါရ၀ျပဳျခင္း၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားသို႔ သြားေရာက္ ကန္ေတာ့ လွဴဒါန္း ဒါနျပဳျခင္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ၾက၏။
         ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားမွာ ဘုရားေရသပၸယ္၍ ျပန္လာသူမ်ားကုိ အျပန္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ လူငယ္လူရြယ္မ်ားက ( ကန္ေတာ့နမ့္ခါ )  “  ေရကန္ေတာ့ပါရေစ ခင္ဗ်ာ ” ဟု ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔စြာ ခြင့္ပန္ကာ ေရပက္ဖ်န္းၾကေလသည္ ။ ေရကစားရာတြင္ ဦးေခါင္း ဆံပင္ကို ေရမထိေစရန္ အထူးဂရုစုိက္ၾကရ၏။ ေအာက္ပိုင္းကိုသာ ေရေလာင္းၾကရၿပီး ညစ္ညမ္း မသန္႔ရွင္းေသာ ေရမ်ားျဖင့္ပက္ျခင္း ၊ ႏွမခ်င္း မစာနာ ဆူညံစြာ ေအာ္ဟစ္ေလွာင္ေျပာင္မႈမ်ားကို အထူးေရွာင္ရွားၾကေပသည္။
         ညပုိင္းတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္သူမ်ားက ဖုိးသူေတာ္ရုပ္ ၊ ရေသ့ရုပ္ ၊ ရွင္ေလာင္းရုပ္မ်ား ျပဳလုပ္လ်က္ အုိးစည္ဗုံေမာင္းမ်ား တီးခတ္ကာ တစ္အိမ္တက္ဆင္း ေကာင္းခ်ီးေပး ေပ်ာ္ရႊင္ပြဲမ်ား ျပဳၾက၏ ။ အိမ္ရွင္အား က်န္းမာခ်မ္းသာ၍ စည္းစိမ္ဥစၥာ ရတနာေရႊေငြ ဆထက္ထမ္းပိုး တုိးတက္ေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းမ်ား ေတာင္းကာ အိမ္ရွင္၏ ဆႏၵအတုိင္း ( ကြမ္းမတ္ ) ေခၚ အမွာစကား ေတးသီခ်င္းမ်ား ဆုိျပရသည္။
         သႀကၤန္ မုန္႔ဖက္ထုပ္သည္ ၾကာေလ ေကာင္းေလ ေဟာင္းေလ သစ္ေလ ဆုိသည့္ပမာ ရက္ၾကာသြား၍ မုန္႔မ်ား မာေတာင့္သြားသည့္တုိင္ စားရသူမ်ားအတြက္ မၿငီးေငြ႔ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္၏ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အိမ္သို႔ လာေရာက္ ေကာင္းခ်ီးေပး ဆုမြန္ေတာင္းသူတီးခတ္ ကခုန္သူမ်ားကို မုန္႔ဖက္ထုပ္မ်ား ျပန္ေပါင္း၍ တဖုံ ၊ မီးကင္၍ တစ္မ်ဳိး၊ ေရေႏြးၾကမ္းအုိးမ်ားျဖင့္ တည္ခင္း ဧည့္ခံ ေကြ်းေမြးၾကေလသည္။

◾ ကဆုန္လ(လိန္ဟုတ္းက္)

         ေျခာက္လဟူ၍ျဖစ္၏ ။ ကဆုန္ ေညာင္ေရသြန္းျခင္း ၊ ဥပုသ္သီတင္း ေဆာက္တည္ျခင္း ႏွင့္ စုေပါင္း ရဟန္းခံ ရွင္ျပဳပြဲမ်ား ၊ ဓမၼ သဘင္ပြဲမ်ား ျပဳၾကသည္။

◾ နယုန္လ(လိန္စိတ္း)

         ခုနစ္လပုိင္းဟု အဓိပၸါယ္ရ၏ ။ ၀ါ၀င္ေတာ့မည္ ျဖစ္သျဖင့္ ရဟန္းခံရွင္ျပဳပြဲမ်ား ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ က်င္းပၾကသည္ ။ ရွင္ျပဳပြဲမ်ားကို သုံးေလးရက္ၾကာမွ် စည္ကားခမ္းနားစြာ ေကြ်းေမြး ဧည့္ခံလ်က္ ျပဳလုပ္ၾက၏ ။ ရွင္ျပဳပြဲ ပထမေန႔တြင္ ပြဲ၀င္ တရားဓမၼ နာယူၾက၍ ဒုတိယေန႔၌ ရွင္ေလာင္းျပပြဲ ၊ ဧည့္ပရိသတ္မ်ား ဧည့္ခံ ေကြ်းေမြးပြဲႏွင့္ တတိယေန႔တြင္ သကၤန္းဆည္းျခင္း ၊ ေရစက္သြန္းခ်အမွ်ေ၀ျခင္း ျပဳၾကသည္ ။ စတုတၳေန႔ နံနက္တြင္ကား ရွင္မည္ခံပြဲ ၊ အလွဴ႕ဒကာ ၊ အလွဴ႕အမတုိ႔အား ဒါနရွင္ ဘြဲ႔ အမည္ေပးအပ္ပြဲျပဳၾက၏ ။ ရွင္ေလာင္းျပပြဲ က်င္းပေသာေန႔တြင္ ရွင္ေလာင္းမ်ားကို ပခုံးထက္တင္၍ အုိးစည္ဗုံေမာင္း တီးခတ္ကာ ရွင္ေလာင္းအက ၿပိဳင္ပြဲမ်ားလည္း တေပ်ာ္တပါး က်င္းပၾကသည္။
        အလွဴပြဲသို႔ အျခားရပ္ရြာမွ လာေရာက္သူမ်ားသည္ အကူပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အတူရြာျပင္တြင္ ေခတၱ စခန္းခ် ရပ္နားေနၾကရၿပီး ေန၀င္မိုးခ်ဳပ္သည့္ အခ်ိန္က်မွ ေသနတ္ ေဗ်ာက္အုိးမ်ား ပစ္ေဖာက္လ်က္ အုိးစည္ဗုံေမာင္းမ်ား တီးခတ္ကာ ရြာတြင္းသို႔၀င္လာၾကေလသည္။
         ရြာခံ အလွဴ႕ရွင္ဘက္ကလည္း ေသနတ္ေဗ်ာက္အုိးမ်ား ျပန္လည္ပစ္ေဖာက္ျခင္း ၊ အုိးစည္ဗုံေမာင္းမ်ား တီးခတ္ ကခုန္လ်က္ ရြာအ၀င္၀မွ ႀကိဳဆုိ ေခၚေဆာင္လာၿပီး အစားအေသာက္မ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံေကြ်းေမြးၾက၏ ။

◾  ၀ါဆုိလ(လိန္ပ်တ္)

         ရွစ္လပုိင္းတည္း ။ လျပည့္ေန႕တြင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ သြားေရာက္ အလွဴဒါနျပဳကာ ဥပုသ္သီတင္း ေဆာက္တည္ၾကသည္။
         ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ လူငယ္အမ်ဳိးသမီးမ်ားက ဥပုသ္သီလ ယူသူမ်ားအား ထမင္းထုပ္ ၊ ဟင္းထုပ္မ်ား ကမ္းလွမ္း ေကြ်းေမြးၾက၏ ။ ၎ေနာက္ စားၾကြင္းစားက်န္မ်ားကို စုေပါင္းသိမ္းဆည္းကာ တေပ်ာ္တပါး ၀ိုင္းဖြဲ႔စားေသာက္ၾကသည္ ။ စားၾကြင္းစားက်န္မ်ား သိမ္းဆည္း စုေပါင္းစားေသာက္ၾကျခင္းမွာ လူႀကီးသူမမ်ားအေပၚ ေလးစားရုိေသျခင္းကို ျပသၾကျခင္းျဖစ္၏ ။ ဥပုသ္သည္မ်ားကလည္း လူငယ္မ်ားကို အသက္ရွည္ရာ အနာမဲ့ေၾကာင္း ဆုေတာင္းေပးၾကသည္ ။ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္သူမ်ားက ေက်ာင္းသုိ႔ လာေရာက္သူမ်ား လူေစ့သက္ေစ့ လူတစ္ဦးလွ်င္ ေငြတစ္မတ္က် ေပးကမ္းလွဴဒါန္းၾကသည္။ (မတ္)ဆုိေသာ စကားလုံးသည္ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ရ၏ ။
        ဘယေဆး၀ါး ေရာင္း၀ယ္ လုပ္ကိုင္သူမ်ားသည္ ဥပုသ္သီလ ေဆာက္တည္သူမ်ားကို ေဆး၀ါးမ်ား ေပးကမ္းလွဴဒါန္းဒါနျပဳၾကသည္။

◾  ၀ါေခါင္လ(လိန္ေကာက္)

         ကိုးလပိုင္း ျဖစ္၏ ။ ၀ါေခါင္လကြယ္ေန႔ ညသည္ တစ္ႏွစ္အတြင္း အေမွာင္မုိက္ဆုံး အခ်ိန္ဟုဆုိသည္ ။ ၎ေန႔ ညပိုင္းတြင္ ထင္းရွဴးမီးတုိင္ ဆီမီးဖေယာင္းတုိင္မ်ားကို ရပ္ရြာ၏ အထင္ကရ ေတာင္မ်ား သစ္ႀကီး ၀ါးႀကီးမ်ား၌ ထြန္းညႇိၾက၏ ။

◾  ေတာ္သလင္းလ(လိန္ဆစ္းမ္)

         ဆယ္လပုိင္းတည္း ။ မိမိတုိ႔ ကိုးကြယ္ေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားအတြက္ တစ္ႏွစ္တာ လုိအပ္မည့္ ပစၥည္းမ်ားကုိ လျပည့္ေန႔တြင္ စုေပါင္းလွဴဒါန္းပြဲ ျပဳလုပ္ၾက၏။
         ၿမိဳ႕ေစာင့္ ရြာေစာင့္နတ္စင္မ်ားကို မြမ္းမံျပင္ဆင္ျခင္း ၊ ကန္ေတာ့ျခင္း ျပဳၾကသည္ ။

◾  သီတင္းကြ်တ္လ(လိန္ဆင္းလိန္ဆင္းေအးတ္)

         ဆယ္တစ္လပုိင္း ျဖစ္၏ ။ အိမ္တုိင္းတြင္ ( ခ်ိန္ဆန္ပုတ္ ) ေခၚ သင္ပုတ္စင္( ရွင္ဥပဂုတ္စင္ ) မ်ားထုိး၍ မိမိတုိ႔ လယ္ယာျခံေျမထြက္ သစ္သီး၀လံ ၊ စပါးမ်ား ခ်ိတ္ဆြဲျခင္း ၊ သင္ပုတ္စင္ေဒါင့္တြင္ ၾကံရြက္ ငွက္ေပ်ာရြက္မ်ား စုိက္ျခင္းႏွင့္ လျပည့္ေန႔ မနက္ေစာေစာတြင္ အိမ္ရွိအိမ္သား အားလုံးတုိ႔က ဆြမ္းကပ္ျခင္း ၊ ကန္ေတာ့ျခင္းျပဳၾကသည္ ။ လျပည့္ အဖိတ္ေန႔ ညမွ လျပည့္ေက်ာ္ တစ္ရက္ထိ မိမိတုိ႔ အိမ္ရွိ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္မွအစ ပရိေဘာဂပစၥည္းပစၥယအစုံ၊ ေရတြင္းေရကန္ ၊ အိမ္သာ ၊ ေလွကားထစ္မွစ၍ ဆီမီးမ်ား ထြန္းညိႇေပးၾက၏။
          လျပည့္ေန႔တြင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ သြားေရာက္ လွဴဒါန္းကန္ေတာ့ကာ သီတင္းသီလ ေဆာက္တည္ၾကသည္ ။ အခ်ဳိ႕ေဒသမ်ား၌ နတ္ျပည္မွ လူ႔ျပည္သို႔ ျမတ္စြာဘုရား ၾကြလာဟန္ျဖင့္ ျမင့္မုိရ္ေတာင္သဖြယ္ စင္ျမင့္ႀကီးေဆာက္ၿပီး ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား တက္ေရာက္ေစကာ ေလွကားထစ္မွ ၾကြဆင္းလာစဥ္ ေအာက္မွ ဒကာ ဒကာမမ်ားက ေစာင့္၍ ဆြမ္းေလာင္းျခင္း ျပဳၾက၏။
         လူငယ္လူရြယ္မ်ားက ထမင္းထုပ္၊ ဟင္းထုပ္၊ စားေသာက္စရာမ်ားျဖင့္ ဆရာမိဘမ်ားထံ သြားေရာက္ ေကြ်းေမြး ကန္ေတာ့ၾကသည္ ။ ညအခါ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ လာေရာက္သူမ်ားကို ေကာက္ညႇင္းေပါင္း ၊ ဆီထမင္း ၊ ေရေႏြးၾကမ္းမ်ား ေကြ်းေမြးဒါနျပဳျခင္း ၊ တုိးနယား ၊ ကိႏၷရာ ၊ သိုင္းအကမ်ား ကျပေျဖေဖ်ာ္ျခင္း ျပဳၾကသည္ ။

◾  တန္ေဆာင္မုန္းလ(လိန္ဆစ္ပ္ေဆာင္)

         ဆယ့္ႏွစ္လ ။  ရွမ္းလူမ်ိဳးတို႕ ၏ တစ္ႏွစ္တာ ေနာက္ဆံုးျဖစ္၏ ။ ေကာင္းကင္ အဇဋာတစ္ခြင္ ၾကယ္တာရာနကၡတ္ စံုလင္သည့္ အျပင္ သစ္သီး၀လံ၊ ပန္းမန္တုိ႔ အစုံလင္ဆုံးေသာ အခါသမယ ျဖစ္သည္။ စပါးသီးႏွံ ၊ ေရႊေရာင္လွ်ံကာ ေလယူရာတိမ္း ယိမ္းႏြဲ႔လႈပ္ရွားေနပုံမ်ားကို ၾကည့္ကာ စိုက္ပ်ဳိးသူ လယ္ယာဦးႀကီးမ်ား တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ကာ ၾကည္ႏူးရသည့္အခါလည္း ျဖစ္၏။
         ဤလ၌ စပါးသီးႏွံမ်ား ရိတ္သိမ္းရန္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ား ျပဳလ်က္ ေကာက္သစ္ႀကိဳဆုိပြဲ ျပဳၾကသည္။
         သင္ျဖဴးေကာ္ေဇာခင္း ၊ ရာဇမတ္ကာလ်က္ စင္ထုိးၿပီး စာေတာ္ဖတ္ စာေရးမ်ားက ( လိတ္ပူဖန္ေခါက္ ) ေခၚ ဆန္၀ဉာဏ္အဖုိးႏွင့္ ေနာင္ႏွစ္မ်ားတြင္ စပါးသီးႏွံ ပိုမုိထြက္ရွိေရး အတြက္ ဆုေတာင္းျခင္း ျပဳၾက၏။
         ရွမ္းစာဆုိေတာ္ႀကီး ( စ၀္ကန္းေဆ ) သည္ တန္ေဆာင္မုန္း လဆန္း တစ္ရက္ေန႔တြင္ ဖြားသန္႔စင္ၿပီး အျခားအျခားေသာ ရွမ္းစာဆုိေတာ္ႀကီးမ်ားမွာလည္း ဤ တန္ေဆာင္မုန္းလ အတြင္း ေမြးဖြားၾကသည္ျဖစ္၍ လဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွ လကြယ္ေန႔အထိ စာဆုိေတာ္လ အျဖစ္တခမ္းတနား က်င္းပၾကသည္။
        ( ၀မ္းခူးေမာ္ ) စာဆုိေတာ္ေန႔ က်င္းပျခင္းမွာ ၎တုိ႔ေရးသားထားခဲ့ေသာ ပိဋကတ္စာေပ ၊ သုတၱန္ေဒသနာ ဆုံးမစာမ်ားကို မွတ္သားနာယူရသျဖင့္ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ေအာက္ေမ့သတိရေသာအေန ျဖစ္သည္။
         စာဆုိေတာ္ႀကီးမ်ား ကြယ္လြန္ မရွိေတာ့သည္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူတုိ႔၏စာ ၊ သူတုိ႔၏ ဆုံးမစကားမ်ားသည္ ယခင္က ရွိခဲ့သလုိ ယခုလည္း ရွိေန၏ ။ ေနာင္တြင္လည္း ဆက္လက္၍ တည္တံ့ေနဦးမည္ဟူ၍ ျဖစ္ပါသတည္း ။

စုိင္းညြန္႔ေမာင္(လားရႈိး)

မွတ္ခ်က္။ ။၁၉၇၄-ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလထုတ္  သံလြင္ဦး  မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာ(၂၃ မွ ၂၆ထိ)၌ လာရွိေသာ ေဆာင္းပါးကိုျပန္၍ စာစီရုိက္ထားပါသည္။

စဥ္းစားစရာ ျပန္ဆိုေတး

 🎶   စဥ္းစားစရာ ျပန္ဆုိေတး  ◾ကံခၽြန္

         ျပန္ဆုိေတးမ်ားႏွင့္ ေအာင္ျမင္ေနသူမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ေတးမ်ားကို ျပန္ဆုိေနလုိ႕ပါပဲခင္ဗ် ။ ခုလုိ ေကာက္ခ်က္ခ်တာကို သေဘာမတူနိဳင္ဘူး ဆုိရင္ေတာ့ တစ္ခ်ိန္က လံုး၀ မေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ေတးမ်ားကို ျပန္ဆုိဖုိ႕ အႀကံျပဳရမွာပါပဲ ။ ျပန္ဆုိေတး ေၾကာ္ျငာမ်ားကို ျမင္တုိင္း ကံခၽြန္ အူယားေနလုိ႕ ကံခၽြန္နဲ႕ ဆုိင္ဆုိင္ မဆုိင္ဆုိင္ ေရးမွာပဲဆုိျပီး အစပ်ိဳးလုိက္ရတာပါ ။
         ကံခၽြန္ ေတြးၾကည့္မိတယ္ ။ ျပန္ဆုိေတးေတြ တစ္ေခြျပီး တစ္ေခြဆုိေနတာဟာ ေစ်းကြက္မွာ ေရာင္းရလုိ႕ ဆုိတာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္ ။ အနဳပညာအား ေကာင္းလုိ႕ ဆုိျပီး ေျပာရမွာေတာ့ ခက္ေနပါတယ္ ။ အသံေကာင္းတုိင္း အနဳပညာအား ေကာင္းတယ္လုိ႕ ေျပာဖုိ႕လည္း စဥ္းစားစရာပါပဲ ။ အသံေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ျပန္ဆုိေတးေတြ ဆက္တုိက္ဆုိရင္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ သားသမီးမ်ား လက္ထက္မွာ “ ငါ့အေဖ ဆုိခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေလ ” ဆုိျပီး ျပလုိ႕ ရပါ့မလား ။ အဲဒီသီခ်င္းက “ နင့္အေဖ ဆုိတာမဟုတ္ဘူး ၊ ငါ့အေမ ဆုိတာ ” ဆုိျပီး ျငင္းစရာေတြ ျဖစ္လာမလား ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အသက္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေခါင္းျဖဴႀကီးက “ ဟဲ့ ... နင္ေျပာတာ မွားတယ္ ၊ မင္းေျပာတာလည္း မဟုတ္ဘူး ။ အဲဒါ ငါဆုိတာ ”  ဆုိျပီး ရွင္းရတဲ့ အျဖစ္ေတြ ေရာက္လာမလား ။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မေဖေဖ ျပန္ဆုိ ဂႏၱ၀င္ ဆုိျပီး ျပန္ဆုိရဲ႕ သားသမီးမ်ားက ျပန္ဆုိဖုိ႕ ႀကိဳးစားၾကမလား ။ ျပန္ဆုိ ေတးသံရွင္ၾကီးအေနနဲ႕ သားသမီးမ်ားကို ဘယ္လုိ အနဳပညာအေမြ ၊ အတတ္ပညာ နည္းလမ္းေကာင္းမ်ား ေပးမွာလဲ ။ အဲသလုိ ... ကံခၽြန္ဟာ ကိုယ္နဲ႕မဆုိင္တဲ့ ကိစၥေတြ ေတြးေနမိတယ္ခင္ဗ် ။
         ေနာက္တစ္ခ်က္ စဥ္းစားမိတာကေတာ့ ဒီေန႕ အနဳပညာဖန္တီးမွဳ စြမ္းရည္ေတြ က်ဆင္းလာလုိ႕မ်ား ျပန္ဆိုေတးေတြ ေနရာရလာသလား ဆုိတာပါပဲ ။ ျမန္မာသံေတြကုိ ပရိတ္သတ္က ျပန္လက္ခံလာျပီ ဆုိတဲ့ ေကာက္ခ်က္မ်ိဳးကို ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ ကံခၽြန္ေတြ႕မိေတာ့ ၿပံဳးမိတယ္ ။ ပရိတ္သတ္က ဘယ္တုန္းကမွ မပစ္ပယ္ပါဘူး ။ အရည္အေသြးမီ ျမန္မာသံေတြကိုက ထြက္မလာပဲ ရပ္သြားတာပါ ။ ကံခၽြန္ သတိရမိသြားတာေလး ေျပာပါမယ္ ။ စတီရီယုိမ်ား အရွိန္အဟုန္ အလြန္ေကာင္းေနစဥ္မွာ ဆရာပုဏၰက ရဲ႕ “ တိမ္ပလီ ေႏြေႏွာင္း ” ဟာ ထြက္ခဲ့တာပါ ။ အဲဒီတုန္းကလည္း “ ေကာ္ပီ ” ေတြ ၊ “ အုန္းကၽြန္း ” ေတြၾကားမွာ တိမ္ပလီ ဟာ ပန္းပန္ခဲ့တာပါ ။ အဲသလုိ ေတြးမိေတာ့ ျမန္မာသံကို ပရိတ္သတ္က လက္မခံခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး ။ အရည္အေသြးမီ ျမန္မာသံေတြ အထြက္နည္းခဲ့တာလုိ႕ပဲ ျမင္မိပါတယ္ ။ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ ၊ ေလးျဖဴ တုိ႕ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ေနတုန္းမွာပဲ တြံေတးစိုးေအာင္လည္း ေပၚလာခဲ့တာပါပဲ ။
          ကံခၽြန္ကေတာ့ ျမန္မာသံကို တကယ္ ခ်စ္႐ုိးမွန္ရင္ ၊ ျမတ္နိဳး႐ုိးမွန္ရင္ ျမန္မာသံမ်ား ေ၀စည္ဖုိ႕အတြက္ ၊ ျမန္မာသံ အသစ္မ်ားကို ဆုိၾကေစခ်င္ပါတယ္ ။ ျပန္ဆုိ ပင္တုိင္ဆရာတုိ႕ စဥ္းစားပါခင္ဗ်ာ ။ တကယ္ကို ေလးစားျမတ္နိဳးလုိ႕ ျပန္ဆုိရတာပါ ဆုိခဲ့ရာကေနျပီး “ အနဳပညာ ႏွမ္းျဖဴး တဲ့ ” ဘ၀ ေရာက္သြားမွာမ်ိဳးကိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းသင့္ပါတယ္ ။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကား လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့တဲ့  သီခ်င္းမွန္သမွ် ငါျပန္ဆုိမယ္ ၊ ငါျပန္ထုတ္မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ “ သူတုိ႕ခ်စ္တာ တစ္မ်ိဳးႀကီးေနာ္ ” လုိ႕ ေျပာရမွာပါပဲ ။
         ေနာက္ျပီး ျပန္ဆုိေတးမ်ားကို အားျပဳေနသူမ်ား ကိုယ္စား ကံခၽြန္ စဥ္းစားမိတာေလး ရွိပါတယ္ ။ အဲဒါကေတာ့ ဒီေန႕ ေတးသံရွင္ႀကီးမ်ားဟာ သူတုိ႕ရဲ႕ သီခ်င္းမ်ားကို သူတုိ႕ ကိုယ္တုိင္ ျပန္ဆုိေနၾကပါျပီ ၊ ျပန္ဆုိလာၾကျပီ ဆုိတာပါပဲ ။
         ကံခၽြန္ဟာ ျပန္ဆုိေတးမ်ားကို အားျပဳေနတဲ့ ထုတ္လုပ္သူ ၊ ေတးသံရွင္မ်ားကို အားမလုိ အားမရ ျဖစ္ရတာလည္း ပါပါတယ္ ။ ဘာလုိ႕ ကိုယ့္ရဲ႕ အနဳပညာသမုိင္း စာမ်က္ႏွာမွာ သူမ်ားရဲ႕ အနဳပညာလုပ္ရပ္ေတြကို ကူးထဲ့ေနရတာလဲ ။ ျပန္ဆုိေတးေတြကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ဆုိနိဳင္တယ္ ဆုိကတည္းက အတုိင္းအတာ တစ္ခုထိ သူ႕မွာ အရည္အေသြး ရွိလုိ႕ဆုိတာ ကံခၽြန္လက္ခံပါတယ္ ။  အဲဒီ အရည္အေသြးကို တန္ဖုိးထား ေလးစားမယ္ဆုိရင္ ကိုယ္ပုိင္ သီခ်င္းသစ္ေတြကိုပဲ ဆုိေပါ့ ။
         “ ျပန္ဆုိေတး ” ဟာ ေငြ ရနိဳင္ေပမယ့္ နာမည္ မရနိဳင္ပါဘူး ။ ျပန္ဆုိျပီ ဆုိကတည္းက အဲဒီ သီခ်င္းဟာ ေအာင္ျမင္ခဲ့လုိ႕ပါ ။ အဲဒီ ေအာင္ျမင္မွဳကို ျပန္ဆုိတဲ့သူက ေက်ာ္လႊားသြားတာ ကံခၽြန္ေတာ့ မေတြ႕မိေသးပါဘူး ။ အဲ ... မူလေတး ၊ မူရင္း အဆုိေတာ္ရဲ႕ အသံကို မၾကားဖူးသူ အတြက္ေတာ့ “ မူး ” ဟာ ျမစ္ေပါ့ဗ်ာ ။
         ျပီးေတာ့ အဲဒီ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေတြရဲ႕ မူလကို ျပန္ေလ့လာၾကည့္ရင္ ေတးေရးဆရာမ်ားဟာ ဘယ္သူဆုိဖုိ႕ ၊ ဘယ္၀ါဆုိဖုိ႕ ဆုိျပီး ေရးေပးခဲ့တာေတြပါ ။ အဲသလုိ သီခ်င္းမ်ိဳးက်ေတာ့ ေနာက္လူ ဘယ္လုိမွ ျပန္လုိက္မဆုိနိဳင္ေတာ့ပါဘူး ။ အသံေကာင္းျခင္း ၊ မေကာင္းျခင္း ၊ အဆုိပညာ ျပည့္၀ျခင္း ၊ မျပည့္၀ျခင္းနဲ႕ကို မဆုိင္ေတာ့တာ ။ ကံခၽြန္ နမူနာျပျပီး ေျပာပါရေစ ။ ကြယ္လြန္သူ ဦးဖူးအံ့ သီဆုိခဲ့တဲ့ ကြမ္းနဲ႕အခ်စ္ ဟာ ဆရာ ဦးဘုိခင္က ဦးဖူးအံ့ အတြက္ ေရးေပးခဲ့တဲ့ သီခ်င္းပါ ။
         အဲဒီ သီခ်င္းကို ကံခၽြန္ စျပီး နားေထာင္ရတာက ေစ်းခ်ိဳ အလယ္ေပါက္ ကထိန္မွာပါ ။ ဦးဖူးအံ့ က သီခ်င္းသာ ဆုိေနတာပါ ။ ကြမ္းစားက မပ်က္ပါဘူး ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကြမ္းနဲ႕အခ်စ္ သီခ်င္းကို ဦးဖူးအံ့ အတြက္ ေရးေပးတာပါ ။  “ ေစ်းခ်ိဳအလယ္မွာ .... ေလးပ်ိဳထယ္၀ါ ... မွန္လံုကားနဲ႕လာ .... ” ဆုိျပီး စကတည္းက  ဦးဖူးအံ့ရယ္ ဆုိတဲ့ေနရာရယ္  “ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ရင္ေလ ... ပုလင္းေဆး နဲ႕ ကြမ္းေလး ယူခဲ့ပါ ... ” ဆုိတဲ့ အပိုဒ္မွာ ကြမ္းထုတ္ စားျပလုိက္တာရယ္ ၊ သက္ႀကီး ေတးသံရွင္ႀကီး တစ္ဦးဆုိတဲ့ အခ်စ္သီခ်င္းက မကလက္ဘဲ ၾကည္နဴးစရာ ျဖစ္ေနတာရယ္ ၊ အဲဒီ အျမင္ အဲဒီ ခံစားမွဳ ဦးဖူးအံ့ ရဲ႕ ( လူႀကီး ) သံကို နားစဲြေနေတာ့ ကံခၽြန္ရဲ႕ မိတ္ေဆြ ညီအစ္ကိုလုိ ခင္တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ( ကို ) သုေမာင္ ျပန္ဆုိေတာ့ ကံခၽြန္ နားေထာင္လုိ႕ မရေတာ့ပါဘူး ။ ကိုသုေမာင္ ညံ့လုိ႕ မဟုတ္ပါဘူး ။ ( အသံ ) ေကာင္းလြန္းေနလုိ႕ ။
         ဒါေၾကာင့္ ျပန္ဆုိေတးဟာ မူလ ေတးသံရွင္ကို ေက်ာ္လႊားနိဳင္ဖုိ႕ မလြယ္ပါဘူး ။ ( သုေလးေရ .... သည္းခံဟ ။ တစ္ျခားအဆုိေတာ္ နမူနာျပရင္ ဆုိလုိရင္း ေပ်ာက္ျပီး အျမင္ေစာင္းသြားမွာစုိးလုိ႕ သု ကို နမူနာထဲ ထည့္လုိက္ရတာပါ ။ ) ေနာက္ျပန္ဆုိတဲ့ လူကိုက ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္းပါ ။
         စဥ္းစားၾကပါ ။ ကံခၽြန္ ေစတနာနဲ႕ အႀကံျပဳတာပါ ။ ျပန္ဆုိေတးဆုိတာ ကိုယ့္ရဲ႕ အနဳပညာသမုိင္းစာမ်က္ႏွာမွာ အျခား အနဳပညာရွင္ရဲ႕ မွတ္တမ္းကို ကူးထည့္တာပါ ။ ေတးသံရွင္တုိင္း ကိုယ္ပိုင္သီခ်င္းမ်ားနဲ႕ ေအာင္ျမင္မွဳ မွတ္တုိင္ စုိက္ထူနိဳင္ၾကပါေစ ။

ကံခၽြန္
( အလင္းတန္းဂ်ာနယ္ )

ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ မရွိေလ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ Like မ်ားမ်ားရျခင္းကို ပိုသာယာတတ္ၾကေလ

 ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ မရွိေလ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ Like မ်ားမ်ားရျခင္းကို ပိုသာယာတတ္ၾကေလ
 🅻    🅸    🅺    🅴     🅻    🅸    🅺    🅴

      ေဖ့စ္ဘြတ္စ္မွာ ကို္ယ္တင္ထားတာကို လူမ်ားမ်ားက Like မ်ားမ်ားလုပ္ေလ ဘ၀ႀကီးက ေက်နပ္စရာ ျဖစ္ေလဟု ခံစားမိပါသလား ။

        ေနာက္ဆံုး ေလ့လာမွဳစစ္တမ္း တစ္ရပ္ကေတာ့ ထုိသုိ႕ Like မ်ားမ်ားရမွ စိတ္ေက်နပ္မွဳ ရတတ္ျပီး Like နည္းနည္းသာရလွ်င္ စိတ္အားငယ္ စိတ္ဓာတ္က်ျခင္းသည္ ဘ၀မွာ ရည္မွန္းခ်က္ မယ္မယ္ရရ မရွိသူတုိ႕၏ လကၡဏာရပ္ဟု ဆုိလုိက္သည္ ။ အျခားတစ္ဖက္တြင္ကား Like မ်ားျခင္း Like နည္းျခင္းေၾကာင့္ ကို္ယ့္ဘ၀ကို္ယ္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ႏွဳန္း မထိခုိက္သူတုိ႕လည္း ရွိေနသည္ ။ ထုိသူတုိ႕ကား ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ ခုိင္ခုိင္မာမာ ရွိသူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ေလ့လာသုေတသနက ဆုိသည္ ။

        သုေတသီတုိ႕သည္ အေမရိကန္နိဳင္ငံမွ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ သံုးသူ ( ၂၅၀ ) ခန္႕ကို ေလ့လာထားျခင္း ျဖစ္သည္ ။ ေလ့လာခံသူ တစ္ဦးခ်င္း၏ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ ၊ ကိုယ့္ဘ၀ကို္ယ္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ႏွဳန္း ၊ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွာ Like ရသည့္ ပ်မ္းမွ်ပမာဏန တုိ႕ကို မွတ္တမ္းတင္သည္ ။ Like မ်ားမ်ားရသူ တုိ႕သည္ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ပိုေက်နပ္တတ္ၾကေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္ ။ သို႕ေသာ္ ဘ၀မွာ ရည္မွန္းခ်က္ ခုိင္ခုိင္မာမာ ရွိသူတုိ႕မူကား Like မ်ားျခင္း နည္းျခင္းေၾကာင့္ ကို္ယ့္ဘ၀ကို္ယ္ ေက်နပ္ႏွစ္သက္ႏွဳန္း မထိခုိက္ဘဲ မ်ားသည္ျဖစ္ေစ နည္းသည္ျဖစ္ေစ  ကို္ယ့္ဘ၀ကုိယ္ ေက်နပ္အားရစိတ္ အရွိဆံုးသူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္ ။

        ေလ့လာသုေတသနကို ေကာ္နဲတကၠသုိလ္ လူသားဖြံ႕ျဖိဳးမွဳဌာန တဲြဖက္ပါေမာကၡ အန္ေထာ္နီ ဘာ႐ုိး ႏွင့္ အဖဲြ႕က ျပဳလုပ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္ ။

        ေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္ ရလဒ္မ်ားကို ပိုမုိ ခုိင္မာေစရန္အတြက္ ဒုတိယေလ့လာမွဳ ထပ္လုပ္သည္ ။ ဒုတိယအႀကိမ္တြင္ ေကာ္နဲတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားတစ္ရာကို အသံုးျပဳကာ ေလ့လာသည္ ။ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဆယ္လ္ဖီ ႐ုိက္ခုိင္းျပီး သုေတသီတုိ႕ ဖန္တီးထားေသာ ဆုိရွယ္မီဒီယာေပၚသို႕ တင္ေစသည္ ။ သုေတသီတို႕က အခ်ိဳ႕ပံုမ်ားကို Like မ်ားမ်ား ၊ အခ်ိဳ႕ကို အလယ္အလတ္ ၊ အခ်ိဳ႕ကို နည္းနည္းသာ ေပးလုိက္သည္ ။ ထုိအခါ Like မ်ားမ်ားရေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေယဘူယ်အားျဖင့္ ကို္ယ့္ဘ၀ကုိယ္ ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ ပိုျဖစ္လာၾကေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္ ။ သုိ႕ေသာ္ ဘ၀မွာ ရည္မွန္းခ်က္ တိတိက်က် ရွိသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကား Like မ်ားျခင္း ၊ နည္းျခင္းေၾကာင့္ ကို္ယ့္ဘ၀ကို္ယ္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ အေပၚ အထိအခုိက္မရွိေၾကာင္း ေတြ႕ရျပန္သည္ ။

        “ လက္ေတြ႕ ဘ၀မွ ရည္မွန္းခ်က္ တိတိက်က် ရွိသူေတြဟာ အြန္လုိင္းေပၚက ခ်ီးက်ဴးမွဳေတြ ၊ ကဲ့ရဲ႕မွဳေတြေၾကာင့္ လက္ေတြ႕ဘ၀ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအေပၚ မထိခုိက္တာ ေတြ႕ရပါတယ္ ” ဟု ပါေမာကၡ ဘာ႐ုိးက ေျပာသည္ ။

        “ ရည္မွန္းခ်က္ ခုိင္မာသူေတြဟာ Like မ်ားမ်ားရျခင္းကို အသိအမွတ္ျပဳေပမယ့္ Like ရမွ ေပ်ာ္ရႊင္ရမယ္ ဆုိတဲ့ လူစားေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။ ကို္ယ့္ဘ၀ကို္ယ္ ျပ႒ာန္းနိဳင္သူေတြပါ ” ဟု ၄င္းက ဆက္လက္ေျပာသည္ ။ ရည္မွန္းခ်က္ ခုိင္မာျခင္းကိုက ထုိသူမ်ားအတြက္ ကို္ယ္တြင္း တြန္းအားကဲ့သုိ႕ ျဖစ္ေနျပီး အျခားတြန္းအားမ်ား မလုိအပ္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ျပည့္စံုေစေၾကာင္း ပါေမာကၡ ဘာ႐ုိးက ေျပာသည္ ။

◼  ျမတ္ဆုကို                                  
                   Source : Daily Mail

ခ်စ္စရာ စာအုပ္

📚   ခ်စ္စရာ စာအုပ္  
                              ◼ လူထု ေဒၚအမာ

         အျငိမ့္လူရႊင္ေတာ္ ခ်စ္စရာက “ ကၽြန္ေတာ္သိေသာ လူရႊင္ေတာ္ႀကီးမ်ား နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ေခတ္ျပိဳင္ လူရႊင္ေတာ္မ်ား ” ဆိုျပီး စာအုပ္ တစ္အုပ္ ေရးထားပါတယ္ ။ ခ်စ္စရာဟာ ကၽြန္မတုိ႕ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ အျငိမ့္ လူျပက္ တစ္ေယာက္ပါ ။ ျပီးေတာ့ ရွားရွားပါးပါး လူျပက္ထဲမွာ သူက ေခတ္ပညာတတ္ စာေရးနိဳင္တဲ့ လူျပက္ပါ ။ လူျပက္ ကို လူရႊင္ေတာ္လုိ႕  “ ျပက္ ” ဆုိတဲ့ စကားလံုးထက္ ေကာင္းေအာင္ ၊ လွေအာင္ ျပင္သံုးၾကတယ္ေလ ။ နိဳ႕ေပမယ့္ လူေတြထဲမွာ ႏွဳတ္က်ိဳးေနတာကေတာ့ လူျပက္ ပါပဲ ။

        ပဲြၾကည့္တဲ့ ပရိသတ္ ရယ္ရေအာင္ လုပ္တဲ့ လူရႊင္ေတာ္ေတြ လူမ်ိဳးအသီးသီးမွာ ရွိၾကပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ သိသေလာက္ေတာ့ အဲဒီ လူရႊင္ေတာ္ေတြက အမူအရာ နဲ႕ လူေတြ ရယ္ရေအာင္  လုပ္ျပၾကတာပါ ။ ကၽြန္မတို႕ လူရႊင္ေတာ္ေတြက စကားနဲ႕ ပရိသတ္ ရယ္ရေအာင္ လုပ္တာပါ ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မက ကၽြန္မတုိ႕ လူရႊင္ေတာ္ေတြက ပညာပိုျမင့္္တယ္ ထင္တာပါပဲ ။ သူတုိ႕က စကားနဲ႕ ဆုိေတာ့ ဟန္ပန္အမူအရာနဲ႕ လုပ္ျပရတဲ့ လူရႊင္ေတာ္မ်ားထက္ ပိုျပီး က်ယ္ျပန္႕တယ္ ။ သူတုိ႕က လူမွဳေရး သာမက နိဳင္ငံေရးကိုပါ ေျပာနိဳင္ ျပက္နိဳင္ၾကသူေတြ မဟုတ္လား ။

        ကၽြန္မက ျမန္မာသဘင္ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ( ၁ ) ျပည္သူခ်စ္ေသာ အနဳပညာသည္မ်ား ( ၂ ) ေအာင္ဗလ  ဖုိးစိန္ စိန္ကတံုး ( ၃ ) ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ( ၄ ) အျငိမ့္ ပ - ဒု ( ၅ ) ျမန္မာ့မဟာဂီတ ဆုိျပီး စာအုပ္ ငါးအုပ္ ေရးခဲ့တယ္ ။ ေနာက္ စာေရးဆရာ ေန၀င္းျမင့္ က ပလႅင္အျငိမ့္ ၊ ခုတင္အျငိမ့္ ၊ စင္အျငိမ့္ ဆုိျပီး အျငိမ့္အေၾကာင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ေရးပါတယ္ ။ ခု ခ်စ္စရာ စာအုပ္ကေတာ့  ကၽြန္ေတာ္သိေသာ လူရႊင္ေတာ္ႀကီးမ်ား နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေခတ္ျပိဳင္ လူရႊင္ေတာ္မ်ား တဲ့ ။ ဒါဆုိရင္ ျမန္မာ့သဘင္နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ေတာ္ေတာ္စံုသြားပါျပီ ။

        ဒါေပမယ့္ ခ်စ္စရာ မွာ ေရးစရာေတြ ရွိဦးမွာပါ ။ ေရးစရာ က်န္ေနေသးတာေတြကို ေရးပါဦးလုိ႕ပဲ တုိက္တြန္းခ်င္ပါေသးတယ္ ။

        သူ႕စာအုပ္ကို ဖတ္ရင္း ဆရာေတာ္ ေရႊကိုင္းသား ကိုလည္း သတိရလုိက္တာ ။ ကၽြန္မေရးခဲ့တဲ့ သဘင္စာအုပ္ေတြမွာ  တခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းမွာ အကၡရာစဥ္ မာတိကာနဲ႕ စာအုပ္ထဲပါတဲ့ ထူးျခားတဲ့ သဘင္ ေ၀ါဟာရေတြ ၊ ပညာသည္ေတြရဲ႕ အမည္ေတြ ၊ သီခ်င္းအမည္ေတြကို ထည့္ထားတာ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္ ။ အဲဒါ ကၽြန္မလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး ။ ဆရာေတာ္ ေရႊကိုင္းသားက ကၽြန္မ စာအုပ္ ႐ုိက္ေနျပီဆုိရင္ ႐ုိက္ျပီးသမွ်ကို တစ္ေဖာင္စီ ေစာင့္ယူျပီး အဲဒီထဲက ပါသမွ် အမ်ားသံုး မဟုတ္တဲ့ ေ၀ါဟာရေတြ ၊ နာမည္ေတြ ၊ သီခ်င္းေတြကို ေစာင့္ေကာက္ျပီး အကၡရာစဥ္ မာတိကာ လုပ္ေပးပါတယ္ ။

        ခု ခ်စ္စရာ စာအုပ္မွာလည္း “ ဗလပ္ “ လုိ႕ ေခၚတဲ့ သူတုိ႕ သဘင္သား အခ်င္းခ်င္း ေျပာၾကတဲ့ စကားလံုးေတြ ၊ ေ၀ါဟာရေတြကို အကၡရာစဥ္ မာတိကာ နဲ႕ ေဖာ္ျပရင္ ေကာင္းမွာလုိ႕ ေအာက္ေမ့မိလုိ႕ပါ ။ မိန္းကေလးကို “ ဂဲြ ” တဲ့ ။ အရက္ကို “ ဇိုက္ ” တဲ့ ။ လူရႊင္ေတာ္ကို “ ယား ” တဲ့ ။ နာရီကို “ တုိင္း ” တဲ့ ဆုိတဲ့ စကားမ်ိဳးေတြေပါ့ ။

        ျပီးေတာ့ သူတုိ႕နဲ႕ ဆုိင္တဲ့ စကားေတြ ရွိေသးတယ္ ။ ပဲြကူးၾကမ္းတယ္ ။ ပဲြခ်ီစိတ္တယ္ ။ ပဲြဆက္မ်ားတယ္ ။ ေျခေကာက္လုိက္တယ္ စတာမ်ိဳးေတြေပါ့ ။

        ဒါေတြ အကၡရာစဥ္ မာတိကာ နဲ႕ ေဖာ္ျပရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာ ။ ေနာက္ထပ္ ႏွိပ္ရရင္ လုပ္နိဳင္တဲ့သူက လုပ္ေစခ်င္တယ္ ။

        ခ်စ္စရာက ကၽြန္မ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလုိ လူရႊင္ေတာ္ထဲမွာ စာတတ္ဆံုးလူ ၊ ျပီးေတာ့ စာေရးတတ္တဲ့လူ ၊ သူေရးတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ၾကည့္ရင္ လူျပက္ေကာင္းတဲ့ ပဲြတစ္ပဲြမက ၾကည့္ရသလုိပဲ ။ ျပီးေတာ့ သူ႕စာမ်ိဳးကို သူေရးမွပဲ ျဖစ္မွာပါ ။ ကၽြန္မတုိ႕က ၀င္ေရးလုိ႕ သူ႕လုိ ေကာင္းမွာ မဟုတ္ပါဘူး ။

        ကၽြန္မတို႕ ျမန္မာလူရႊင္ေတာ္ေတြရဲ႕ ပညာက တစ္မ်ိဳးပါ ။ ဘယ္ အတတ္ပညာနဲ႕မွ ႏွဳိင္းယွဥ္လုိ႕ မရပါဘူး ။ လူက အကင္းပါးရတယ္ ။ မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ ခတ္တတ္ရတယ္ ။ ကို္ယ့္မ်က္ႏွာကလည္း တစ္ဖက္သားရဲ႕ စကားကို လုိသလုိ ခံေပးရတယ္ ။ စကားတတ္ရတယ္ ။ အၾကားအျမင္ ဗဟုသုတ ဆုိတာကလည္း ခပ္လုိ႕ ဘယ္ေတာ့မွ မကုန္နိဳင္တဲ့ အုိးလုိပဲ တစ္သက္လံုး စုေဆာင္း ရွာမွီးေနရတာပါ ။ ျပီးေတာ့ အဆုိ ၊ အက ၊ အတီး စတဲ့ သဘင္ပညာကိုလည္း အားလံုး တီးမိေခါက္မိရတယ္ ။ လူရႊင္ေတာ္ လုပ္မယ္ဆုိရင္ ႏဳွတ္ဆိတ္ျပန္ဖုိ႕လည္း လုိေသးတယ္ ။ တခၤနဳပၸတၱိကလည္း အလြန္ေကာင္းမွ ၊ ႏွဳတ္အာကလည္း ရဲမွ ၊ လာဘ္ကလည္း ျမင္မွ ၊ လူရႊင္ေတာ္ လုိအပ္တာေတြ ေရးလုိ႕ ကုန္နိဳင္စရာ မရွိပါဘူး ။ လူရႊင္ေတာ္ဆုိရင္ စကားပီပီသသ ေျပာနိဳင္ရမယ္ ။ အာစ လွ်ာစ ေကာင္းရမယ္ ။ လူရႊင္ေတာ္ ဆုိျပီး စကားကို ဗလံုးဗေထြး ၊ ၀ါးလံုးေခ်းသုတ္ ေျပာတတ္လုိ႕ကေတာ့ မျဖစ္ဘူး ။ အျငိမ့္သဘင္မွာ လူရႊင္ေတာ္ေကာင္းရင္ မင္းသမီး မေကာင္းတာကိုေတာင္မွ ပရိတ္သတ္က သည္းခံျပီး ၾကည့္ပါတယ္ ။

       မႏၱေလးမွာ အျငိမ့္ ၃၀ ၊ ၄၀  ေလာက္ ရွိခဲ့တယ္ ။ ထိပ္ဆုိတဲ့ မင္းသမီးေတြက ေလဘာတီ မျမရင္ ၊ ဥကၠလာ ေအးၾကည္ တုိ႕ ၊ ၾသဘာေသာင္း တုိ႕ နာမည္ၾကီးတဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ လူရႊင္ေတာ္ေတြကလည္း လူေကာင္းေတြ ၊ ည ၁၂ - နာရီ မွ အျငိမ့္ သိမ္းတယ္ ။ ျပီးေတာ့ အျငိမ့္တစ္ပဲြမွ တစ္ညကို ေငြ ေလးငါးဆယ္ ေပးရတာ ။ ခုေခတ္မ်ား အျငိမ့္ကလည္း မုိးအလင္း ကသတဲ့ ။

        အျငိမ့္မွာ ပါတာက စတိတ္႐ွိဳး ၊ ျပီးေတာ့ ေအာ္ပရာ ၊ ျပီးေတာ့ ျပဇာတ္ ၊ ကားလိပ္ေတြ ၊ မီးေတြ ၊ အျပင္အဆင္ေတြကလည္း မ်ားမွမ်ား ၊ ဟုိတုန္းက ႀကံဳရတဲ့ အျငိမ့္နဲ႕ ဘာမွ အဆိုင္ေတာ့ဘူး ။ ျပီးေတာ့ မႏၱေလးမွာေတာင္ ခုေခတ္ အျငိမ့္ဟာ လက္ တစ္ဖက္စာေလာက္ ရွိေတာ့သတဲ့ ။

        ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္စရာေရ အျငိမ့္ ခြန္းေထာက္ ဆုိတာကို နမူနာေလး တစ္ပုဒ္ ၊ ႏွစ္ပုဒ္ ေနာက္စာအုပ္မွာ ေရးထည့္လုိက္ပါဦး ။ ပဲြရဲ႕ ပရိကံ က ဘယ္လုိေျပာၾကတယ္ ဆုိတာမ်ိဳးေလးလည္း ဒီေခတ္ ကေလးေတြ ဆ၀ါးၾကည့္ရေအာင္ ေရးျပလုိက္ပါဦးလုိ႕ မွာခ်င္ေနမိတယ္ ။ မင္းသမီး ေခၚေတာ့ ဘယ္လုိ ေခၚၾကတယ္ ဆုိတာမ်ိဳးေတြလည္း ပါေစခ်င္ပါရဲ႕ ။

        တစ္ေလာက အိမ္နားနီးနီးက အရပ္က ဘုရားပဲြမွာ ဇာတ္ပဲြ ပါသတဲ့ ။ သြားမၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး ။ အိပ္တာပါပဲ ။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္နဲ႕ ကိုယ္နဲ႕က တစ္ျပေလာက္ေ၀းတာမုိ႕ အိပ္ေပမယ့္ အသံေတြက ၾကားေနရတာ ။ ကို္ယ္ကလည္း လူႀကီးဆုိေတာ့ သူတုိ႕ တစ္ညလုံးက ထြက္တဲ့အသံကို ေမွးေမွးနဲ႕ တစ္ညလံုး ၾကားေနတာပဲ ။ နိဳ႕ေပမယ့္ အဲဒီၾကားထဲ အသံေတြက အရင္က ၾကားေနက် ဇာတ္သံမ်ိဳး တစ္ခုမွ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ။ ဇာတ္ဆိုျပီး ႏွစ္ပါးသြားနဲ႕ ငုိခ်င္း ခ်တာမွ ရွိေသးရဲ႕လားလုိ႕ ေအာက္ေမ့မိတယ္ ။ မုိးလင္းခါနီးအထိ အျမန္ စည္းေတြနဲ႕ ေခတ္ဂီတအသံေတြခ်ည္း ၾကားေနရတယ္ ။

        ဟိုတုန္းကေတာ့ နတ္ကေတာ္ ထြက္ေနျပီဆုိရင္ ဘယ္ႏွနာရီဆုိတာ အေ၀းက ၾကားတဲ့လူတုိင္း သိတယ္ ။ ယိမ္းထြက္ေနျပီ ၊ ျပည္တည္ေနျပီ ၊ ႏွစ္ပါးသြားေနျပီ ၊ စခန္းခ်ျပီ ၊ အပူတုိက္ေရာက္ျပီဆုိတာဟာ ဘယ္ႏွနာရီေလာက္လုိ႕ နာရီကို မေမးဘဲနဲ႕ အခ်င္းခ်င္းေျပာၾကတဲ့ နာရီေျပာစကားမ်ိဳးပါ ။ အျငိမ့္မွာလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ ။

        ဘာျဖစ္ျဖစ္ မွတ္တမ္းမွတ္ရာပဲ က်န္က်န္ ခ်စ္စရာေရ ေရးစရာရွိတာေလးေတြေတာ့ ေရးထားပါဦးကြယ္လုိ႕ ေျပာလုိက္ပါတယ္ ။


       လူထု ေဒၚအမာ

      အေတြးအျမင္ စာေစာင္ ၊ စာစဥ္ ( ၁၆၅ )

      ၂၀၀၄ ၊ ဇန္န၀ါရီလ

ဖက္တီးေတြ သြယ္လ်လ် လွပလုိျငား ကန္စြန္းဥ ကို ထမင္းနဲ႔ စား

🍠     ဖက္တီးေတြ သြယ္လ်လ် လွပလုိျငား
          ကန္စြန္းဥ ကို ထမင္းနဲ႔ စား
         
         ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ကန္စြန္းဥကို သေရစာအျဖစ္ စားၾကသည္။
         ကန္စြန္းဥကို သက္ကယ္ေခ်ာင္းေလာက္ အတံုးေလးမ်ားတံုးၿပီး ဆီနဲ႔ကၽြတ္ေအာင္ ေၾကာ္ၿပီး လက္ဖက္သုပ္ သို႔မဟုတ္ ဂ်င္းသုပ္တို႔တြင္ ထည့္၍ စားၾကသည္။
          ကန္စြန္းဥသည္ ေျမေအာက္အမ်ဳိးအစားျဖစ္၍ စုပ္ယူမႈသတ္ၱိထူးရွိသည္။ ကန္စြန္းဥကို စားသည့္အခါ ဘာေတြ စုပ္ယူသလဲဆိုလွ်င္ ခႏၶာကိုယ္ထဲက မေကာင္းတဲ့ဓာတ္ေတြမွန္သမွ် စုပ္ယူ
ပါတယ္။ ၀မ္းဗိုက္မွာရွိတဲ့ အဆီဓာတ္၊ အငန္ဓာတ္၊ အခ်ဳိဓာတ္၊ အဆိပ္ဓာတ္၊ အရည္ဓာတ္တို႔ကို စုပ္ယူ၏။ အဆီဓာတ္ကို စုပ္ယူသည့္အတြက္
ေသြးတြင္းမွာရွိသည့္ အ၀လြန္ေစတတ္ေသာ (ကိုလက္စထေရာ)မ်ားျခင္း၊ ႏွလံုးေသြးေၾကာ က်ဥ္းျခင္းမျဖစ္ႏိုင္၊ အငန္ဓာတ္ေတြစုပ္ယူလိုက္တဲ့ အတြက္ ေသြးထဲကို အဆီဓာတ္ေတြ မ၀င္ေရာက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။
         ကန္စြန္းဥကို စားျခင္းျဖင့္ အ၀လြန္၊ ဆီးခ်ဳိ ေသြးခ်ဳိ၊ ကင္ဆာေရာဂါမ်ား မျဖစ္ႏိုင္။
ကန္စြန္းဥသည္ ဗီတာမင္ဓာတ္မ်ားသည္။ လူေတြ၏ခြန္အားကို အက်ဳိးျပဳသည္။      
        ေရွးျမန္မာလူႀကီးမ်ားသည္ ကန္စြန္းဥ၊ လူး၊ ဆပ္၊ ေျပာင္း စတာေတြကို အစားမ်ားသျဖင့္ ေသြးတိုး၊ ဆီးခ်ဳိ၊ ႏွလံုး၊ ကင္ဆာ စသည့္ ေရာဂါႀကီးေတြ အျဖစ္နည္းေၾကာင္း ျမန္မာေဆးက်မ္းမ်ားတြင္ ေတြ႕ရပါသည္။
         ကန္စြန္းဥသည္ ခ်ဳိဆိမ့္အရသာရွိၿပီး အာဟာရျပည့္၀ေသာ အစာလည္းေဆး၊ ေဆးလည္းအစာ ျဖစ္သည္။
         ဗီတာမင္ေအဓာတ္ မ်ားစြာရွိသျဖင့္ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွအဆီမ်ား တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့နည္းလာ
ၿပီး ပိန္ပိန္ပါးပါး ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လ်င္ျမန္သြက္လက္စြာ သြားႏိုင္လာႏိုင္ပါမည္။
         ဒူးနာ၊ ခါးနာ၊ ေလကင္း၊ အပုပ္ကင္း၊ အနာကင္း၊ ငန္းမန္းနာတို႔ကို ေပ်ာက္ကင္းႏိုင္သည့္ သတ္ၱိရွိပါသည္။
         ကန္စြန္းဥ၏အစြမ္းကို မသိၾက၍ သေရစာအျဖစ္ ေတာ္႐ံုတန္႐ံုသာစားၾကသည္။ အလြန္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာကေတာ့ စားလုိ႔ေကာင္းသည္။ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးမရွိ။ တန္ဖိုးလည္း မႀကီး။ လြယ္ကူစြာရႏုိင္သည္။
         ကန္စြန္းဥကိုျပဳတ္ၿပီး ထမင္းစားတဲ့အခါ ထမင္းပန္းကန္ထဲထည့္ထားၿပီး ထမင္းနဲ႔အတူစားရတာမို႔ အခက္အခဲလည္းမရွိ။ ဘာမွတာ၀န္မႀကီးပါ။
         အဆီပိတ္ေရာဂါ၊ ေလျဖတ္တဲ့ေရာဂါတို႔ကို ေၾကာက္စရာမလို။ မိမိတို႔အိမ္မွာ ကန္စြန္းဥ၀ယ္ထားၿပီး စီမံကိန္းခ်၍ ေန႔စဥ္ ထမင္းနဲ႔ အတူစားဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။
         တခ်ဳိ႕က ကန္စြန္းဥစားလွ်င္ ပို၀လာၿပီးေရာဂါပိုထူမယ္ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလို အထင္ဟာ မွားပါတယ္။
         ကမၻာမွာ အ၀လြန္ေရာဂါေတြ၊ အဆီပိတ္ေရာဂါေတြ၊ ေလျဖတ္ေသြးတိုးေရာဂါေတြ၊ ႏွလံုးေရာဂါေတြ၊ ဆီးခ်ဳိေရာဂါေတြ၊ ကင္ဆာေရာဂါေတြ ျဖစ္လို႔ ေသၾကတာ၊ လူ႔ဘ၀တစ္သက္တာ ေရာဂါကင္းကင္း၊ အသက္ရွည္ရွည္၊ အေနေတာ္ကိုယ္လံုး အာေရာဂ်ံ ပရမံ လာဘံ အနာကင္းျခင္းသည္ ျမတ္ေသာလာဘ္ႀကီးျဖစ္ေပသည္။
         ပညာေတြ ဘယ္ေလာက္ တတ္တတ္ ပစၥည္းဥစၥာ စိန္ေရႊေငြရတနာေတြ ဘယ္ေလာက္ေပါႂကြယ္ ခ်မ္းသာခ်မ္းသာ အိပက္အိပက္၊ ဗိုက္ႀကီးစူရႊဲထြက္ေနၿပီး၊ အ၀လြန္ေရာဂါျဖစ္ေနလွ်င္ လူခ်မ္းသာကို မခံစားရ၊ မသိရ ျဖစ္မည္။
         အရင္လို လမ္းအိုလိုက္ဆိုသည့္စကားအတိုင္း ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ မြန္၊ ဗမာ၊ ရခိုင္၊ ရွမ္း၊ ပအို႔၀္၊ ဓႏု၊ ပေဋာင္း စေသာတိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ား ေရွးျမန္မာႀကီးမ်ားထံုးကို ႏွလံုးမူ၍ ထမင္းစားလွ်င္ ကန္စြန္းဥျပဳတ္နဲ႔တြဲစားၾကပါ။

         ဖက္တီးေတြ သြယ္လ် လွပလိုျငား ကန္စြန္းဥကို ထမင္းနဲ႔စားၾကပါဟု တိုက္တြန္းေရးသားလိုက္ပါသည္။

                        သမားေတာ္ႀကီး ဦးေသာင္းေရႊ

[သမားေတာ္ႀကီးဦးေသာင္းေရႊ ေရးသားသည္႕  ကမၻာမွာအဆန္းဆံုးသည္အပင္ အပင္ဟူသမွ်ေဆးပင္ စာအုပ္မွ ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။ ]

မႏၱေလး သရက္

 🥭       မႏၱေလး သရက္
                                        ◼လူထုေဒၚအမာ

         အေမတို႔ မႏၱေလးမွာ သရက္သီးေပၚေတာ့မယ္ဆိုရင္ အေမတို႔လို လူအိုလူမင္းေတြက ထမင္းကုိ ဟင္းနဲ႔မစားဘဲ သရက္သီးကေလးနဲ႔စားခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္ေနၾကၿပီ။ ၿပီးေတာ့ သရက္သီးမေပၚခင္ တပို႔တြဲ တေပါင္းမွာ သရက္ဖူးနဲ႔ သရက္ကင္းက စေပၚတယ္မႈတ္လား။ အဲဒီေတာ့သရက္ကင္းနဲ႔ ထမင္းၿမိန္ေပမယ့္ သရက္ကင္းေပါမွာကုိ သရက္သီးႀကိဳက္သူေတြက စုိးရိမ္တယ္။
         ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေရွးတုန္းက သရက္ကင္းဟာ ခူးေရာင္းတာကနည္းၿပီး ေလျပင္းက်လို႔ ေႂကြတာကုိ ေကာက္ေရာင္းတာက မ်ားတာကိုး။ သရက္မ်ဳိးညံ့မွ အကင္းခူးတယ္။ မ်ဳိးေကာင္းသရက္က အကင္းကုိ ဘယ္သူမွ မခူးဘူး။ အဲဒီေတာ့ သရက္ကင္းေတြသိပ္ေပါလာရင္ ဒီႏွစ္သရက္သီးရွားေတာ့မယ္၊ ေလေႂကြေတြ သိပ္မ်ားေနၿပီလို႔ စုိးရိမ္တယ္ေလ။
         အေမတို႔ မႏၱေလးမွာ စားရတဲ့ သရက္သီးထြက္ၾကတဲ့ သရက္ၿခံေတြက ဒု႒၀တီလု႔ိေခၚတဲ့ ျမစ္ငယ္ျမစ္ရဲ႕ ၀ဲယာမွာ ရွိတယ္။ ဒု႒၀တီျမစ္ ရွမ္းျပည္နယ္က စီးဆင္းလာေတာ့ ေရႊစာရံေလာက္ကစၿပီး ျမစ္ကမ္းပါး ၀ဲယာမွာ သရက္ၿခံေတြ ထိစပ္ေနလိုက္တာ အင္း၀တံတားဦးဘက္မွာ ဧရာ၀တီထဲ ဒု႒၀တီျမစ္ငယ္ျမစ္ စီး၀င္သြားတဲ့အထိပါပဲ။
          သရက္ပင္က မိုးနည္းၿပီး ေတာင္ေပၚေရကုိ ႀကိဳက္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ ျမစ္ငယ္ျမစ္ရဲ႕ ၀ဲယာကၿခံေတြမွာ သရက္တို႔၊ သံပရာတို႔ကုိ အဓိကထားၿပီး စိုက္ၾကတာပဲ။
         ဒါေၾကာင့္ ေရွးက ဘုရင္ဥယ်ာဥ့္ေတာ္၊ နႏၵ၀န္ဥယ်ာဥ္ဟာလည္း ဒီၿခံေတြ ၾကားထဲမွာ ရွိတာပဲ။ ဘုရင္က သူ႔လာဆက္ၿပီး တကယ္ေကာင္းတဲ့
သရက္၊ သူႀကိဳက္တဲ့ သရက္မ်ဳိးေတြကုိ သူ႔ဥယ်ာဥ္ေတာ္မွာ စိုက္ေစတယ္။
         ေနာက္ၿပီး ဆက္လာတဲ့လူရဲ႕နာမည္ေတြကုိ သရက္နာမည္အျဖစ္ ေပးတတ္တယ္။ ဘုရင္ေတြမရွိတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲက
မ်ဳိးေတြကုိ ဆင္းရဲသားၿခံေတြက အေၾကာင္းအေပါင္းသင့္ရာ ေတာင္းစိုက္ၾကေတာ့ သရက္မ်ဳိးေကာင္းေတြ တျခားၿခံေတြထဲလည္း ေရာက္ကုန္တာေပါ့။
         ဒါေၾကာင့္ အဲဒီၿခံေတြကလာတဲ့ သရက္သီးေတြ ရာသီတိုင္လို႔ မႏၱေလး  ေရာက္လာတဲ့အခါ မႏၱေလးသရက္အျဖစ္နဲ႔ ေရာင္းၾက ၀ယ္ၾကတာပဲ။
         ႀကံဳလို႔ေျပာရဦးမယ္၊ ရန္ကုန္မွာ ေရာင္းခ်ေနတဲ့ “ မႏၱေလးရင္ကြဲ ” ဆိုတဲ့ သရက္သီးကေတာ့ မႏၱေလးသရက္ မဟုတ္တာ အေသအခ်ာပဲ။
မႏၱေလးမွာ အဲဒီသရက္သီးမ်ဳိး အရင္က လံုး၀မရွိခဲ့ဘူး။ အေမက “ မႏၱေလးရင္ကြဲ ” ဟာ မႏၱေလးသရက္ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဘာလို႔ ေျပာသလဲ ဆိုေတာ့ မႏၱေလးက အဲဒီလုိနာမည္မ်ဳိးလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မမွည့္ေလ့ဘူး။
ဒီလိုအနံ႔အရသာနဲ႔ ဒီလိုအေရာင္အဆင္းလည္း မႏၱေလးက မထြက္ဘူး။
         ခုေတာ့ အဲဒီရင္ကြဲသရက္ဟာ အသီးရက္စက္တယ္ဆိုလို႔ မႏၱေလးနားက သရက္ၿခံေတြမွာ ယူစိုက္ေနၿပီ။ ခု သံုးႏွစ္ေလာက္ ရွိၿပီ။ သီးတဲ့အခါ ဟုတ္တယ္၊ အမ်ားႀကီး သီးတယ္၊ အေသြးအေရာင္ကေတာ့ ရန္ကုန္ ဘက္ကနဲ႔ မတူေတာ့ဘူး၊ သူက အညႇာဘက္မွာ ၀ါေရာင္နီေရာင္ သမ္းလာၿပီး မိုးေၾကာင့္ ပ်စြဲထားတဲ့ အမည္းကြက္ေတြလည္း မပါေတာ့ဘူး။
         အနံ႔အရသာလည္း ရန္ကုန္ရင္ကြဲထက္ ပိုေကာင္းလာတယ္။ အလံုးေတာ့ ရန္ကုန္ဘက္ကလို မႀကီးဘူး။ သူက ေသးသြားတယ္။
         သရက္သီးဆိုတာ မွည့္ရင္ ခ်ဳိတာခ်ည္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ ခြဲၿပီး တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု အတူတူယွဥ္စားၾကည့္မွ ဘယ္သရက္က ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္၊ ဘာေၾကာင့္ေကာင္းတယ္ဆိုတာ သိႏိုင္ သေဘာေပါက္ႏိုင္တာပါ။ မဟုတ္လို႔ သူ႔ခ်ည္းတစ္မ်ဳိးတည္း စားေနရရင္ ဘယ္သရက္ျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းတာခ်ည္းပါပဲ။                 ဒါေၾကာင့္ သရက္သီးမထြက္တဲ့ႏိုင္ငံေတြက သရက္သီးကုိ အလြန္ႀကိဳက္ၾက ေစ်းႀကီးေပးၿပီး ၀ယ္စားၾကတာေပါ့။
        သရက္သီးဟာ အရသာအေနနဲ႔ ခ်ဳိရမယ္လို႔ ေယဘုယ် သတ္မွတ္လိုက္ေတာ့ မွည့္တဲ့သရက္မွန္ရင္ ခ်ဳိတာခ်ည္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ယွဥ္စားလိုက္ေတာ့ ေလးေလးပင္ပင္ ခ်ဳိတာ၊ ခါးသက္တဲ့အထိ ခ်ဳိတာ၊ေပါ့ခ်ဳိတာ၊အခ်ဥ္ဓာတ္ကေလးနည္းနည္းစြက္ၿပီးခ်ဳိတာ စသျဖင့္ လွ်ာကသိလာ စကားေျပာလာပါတယ္။
         အဲဒီအထဲမွာ ေလးေလးပင္ပင္နဲ႔ နစ္ေနေအာင္ ခ်ဳိတဲ့သရက္က အေကာင္းဆံုးေပါ့။
         ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႕လွ်ာကေတာ့လည္း ခ်ဳိတယ္ဆိုတာ အခ်ဥ္ဓာတ္ကေလး နည္းနည္းပါမွခ်ဳိတဲ့အရသာ ျပည့္စံုတယ္လို႔ ေျပာၾကပါေသးတယ္။
         အဲဒီလို လူမ်ားက မႏၱေလးကထြက္တဲ့ နက္တဲ့ ေခ်ာေခ်ာသရက္မ်ဳိးနဲ႔ ပလူအိုက္ သရက္မ်ဳိး က်က်နန မွည့္တာကုိ ႀကိဳက္ၾကတယ္။ မမွည့္ရင္ ဒီသရက္ေတြက ခ်ဥ္တဲ့အရသာ သိပ္ကဲေန လိမ့္မယ္။
         နက္တဲ့ နဲ႔ ပလူအိုက္ယွဥ္လိုက္ေတာ့ ပလူအိုက္က အသီး ႀကီးတယ္၊ အသားေပါတယ္၊ နက္တဲ့ေလာက္ပိုးမ၀င္လြယ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပလူအိုက္ကုိ နက္တဲ့ မယွဥ္ႏိုင္ျပန္ဘူး။
         သရက္သီးေကာင္းဆိုတာ အေၾကာအမွ်င္ ကင္းရတယ္။ တခ်ဳိ႕သရက္က ဘယ္ေလာက္ခ်ဳိခ်ဳိ၊ အမွ်င္ေတြ သိပ္မ်ားေတာ့ သရက္ေကာင္း မျဖစ္လာဘူး။ ေတာသရက္ပဲ။
         ၿပီးေတာ့ သရက္သီးမွာ အရသာအျပင္ အနံ႔ကလည္း စကား ေျပာပါေသးတယ္။ သရက္ညံ့ရင္ ေတာေစာ္နံတယ္။ ဘာနံ႔မွမရွိတဲ့ သရက္က ေတာေစာ္နံတဲ့သရက္ထက္ ပိုေကာင္းတယ္။ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ သရက္က အလြန္ထူးထူးကဲကဲ ေမႊးတဲ့အနံ႔ ရွိပါတယ္။
         အေမတို႔ ႀကံဳဖူး ေတြ႕ဖူး စားဖူးသမွ်ထဲ ျမန္မာဘုရင္မ်ားကုိ ဆက္ရတဲ့ သရက္တစ္မ်ဳိး ျဖစ္တဲ့ “ ပင္ေတာ္ေလး ” သရက္ဆိုတာ အနံ႔က သိပ္ေမႊးပါတယ္။
အခန္းထဲမွာ ဒီသရက္သီးထည့္ထားရင္ အခန္းထဲ၀င္တာနဲ႔ သရက္နံ႔ ရပါတယ္။
“ပင္ေတာ္ေလး” သရက္က လူတိုင္းေတာ့ မစားဖူးေပဘူး။
ေကာင္းေတာ့တကယ္ေကာင္းတဲ့ သရက္ပါ။ အသီးအရြယ္က ေအာင္ဒင္ သရက္ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ အႀကီးစား မဟုတ္ဘူးေပါ့။ အသီးေရာင္က
ပန္းသီးလို နီရဲေနပါတယ္။ အနံ႔ကလည္း အေ၀းကေနတာနဲ႔ေမႊးတယ္။
အသားခြဲလိုက္ရင္ အေရာင္က သရက္သီးေပမယ့္ အ၀ါေရာင္ မႏုဘူး။
အေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ အ၀ါ၊ အေၾကာအမွ်င္ လံုး၀မရွိ။ စားလိုက္ရင္ေလးေလးပင္ပင္ ခ်ဳိၿပီး အိနစ္ေနတဲ့အေတြ႕။ အခြံကလည္း ပါးပါး ကေလးရယ္။
         ဒီသရက္ဟာ ဥယ်ာဥ္ေတာ္အထဲမွာ လံုးပတ္ေယာက်္ား သံုးေယာက္ဖက္ေလာက္ ရွိတဲ့အပင္ႀကီးက သီးတာ။ ပင္အိုမို႔ အသီးက သိပ္မ်ားမ်ား မသီးေတာ့ဘူး။ ဒါေတာင္ တခ်ဳိ႕လူေတြက ဒီအပင္ဟာ ဘုရင္စိုက္ခိုင္းခဲ့၊ စားေတာ္၀င္ခဲ့တဲ့အပင္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါက ေသသြားၿပီ၊
ဒါက အပင္သစ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဟုတ္ႏိုင္မဟုတ္ႏိုင္ေတာ့ ႐ုကၡေဗဒ သမားေတြကမွ သိမွာပါ။
         သရက္သီးမွာ ေမႊးတဲ့အဆင့္အထိ ေကာင္းတဲ့သရက္က အလြန္ရွားပါတယ္။ အခ်ဳိေလးတယ္။ အေၾကာအမွ်င္ကင္းတယ္၊ အနံ႔သင္းတယ္၊
အသားေပါတယ္ဆိုရင္ သရက္ေကာင္းလို႔ ေခၚရတာပါပဲ။
         ေအာင္ဒင္သရက္ဟာ မႏၱေလးမွာ အေစာဆံုးေပၚၿပီး သိပ္ခ်ဳိတဲ့ သရက္မို႔ နာမည္ႀကီးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေအာင္ဒင္ဟာ ေပၚတာေစာလို႔သာ အဖိုးတန္တာ၊ သူက အလံုးေသးၿပီး အေစ့ႀကီးတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အသားပါးလို႔ ပထမတန္းစား မ၀င္ဘူး၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပၚတာက အေစာဆံုးနဲ႔ အခ်ဳိလည္း ေလးေတာ့ ေပၚဦးေပၚဖ်ား သရက္မို႔ ေအာင္ဒင္-
ေအာင္ဒင္နဲ႔ နာမည္ႀကီးရပါတယ္။
         ေအာင္ဒင္ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေပၚလာတဲ့ “ စံရ ” ဆိုတဲ့ သရက္လည္း ခ်ဳိပါရဲ႕၊ အလံုးကေတာ့ ေသးေသးပဲ။
         မတၱရာက သရက္သီးတစ္မ်ဳိး ထြက္တယ္၊ ဆင္ေပါင္ သရက္တဲ့။
သူတို႔က သီးလာရင္ အိတ္စြပ္ေပးတာ။ ဒါေၾကာင့္ သီးလံုး ေခ်ာတယ္။
မတၱရာၿခံေတြက ေရေကာင္းေတာ့ အသီးလည္း ႀကီးတယ္။ ဒီသရက္ဟာ ခ်ဳိတယ္လို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ သရက္ေတြထဲပါတဲ့အျပင္ အေပၚေနာက္
ဆြဲေတာ့ ေစ်းေကာင္းရတာေပါ့။ မတၱရာ ဆင္ေပါင္ဟာ သရက္ေကာင္းစာရင္း၀င္ပဲ။
         မႏၱေလးမွာ သရက္ေပၚတဲ့ အလယ္ရာသီမွာ နာမည္ႀကီးတဲ့ သရက္ေတြကေတာ့ ေဂါင္ခ်ဳိး ၊ ဟသၤာ ၊ နက္တဲ့ ၊ ပလူ ၊ မေစာရင္ ၊ ဦးခ်စ္ထြန္း ၊ ၾကည္၀င္း ၊ ငွက္ေတာ္ ၊ စိန္တစ္လံုး ၊ ပုစြန္တုပ္ ၊ ဦးေမဒိယ   ဆိုတာေတြေပါ့။ ဒါေတြက ရန္ကုန္ဘက္ထိ ေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္မယ္။
ဆင္ေပါင္တို႔ ၊ ေဂါင္ခ်ဳိးတို႔က ေရာက္မယ္ဆိုရင္ ေရာက္ႏိုင္ေသးတယ္။
နာမည္ႀကီးတဲ့ သရက္က အထြက္နည္းၿပီး အႏုတ္အသိမ္း မ်ားတာကိုး။
သရက္ဟာ အထားခံတဲ့ မ်ဳိးေကာင္းမ်ဳိးသန္႔ကုိေရြးၿပီး ႐ုကၡေဗဒပညာရွင္ေတြရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ စနစ္တက် စိုက္၊ စနစ္တက်ႏိုင္ငံျခားကုိ တင္ပို႔စရာ ေကာင္းလွတယ္။

[၂၀၁၄ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလထုတ္ လူထုေဒၚအမာ ေရးသားသည့္္
အေမ့ေရွးစကားစာအုပ္မွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပသည္။]

ေစတနာ အဆိုးအေကာင္း ျဖစ္ေပၚျခင္း

☮      ေစတနာ အဆိုး အေကာင္း ျဖစ္ေပၚျခင္း
◼အရွင္ ဦးေဇယ်ပ႑ိတ ( ပိုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ )

          ကိုယ့္စိတ္ကုိယ္မႏိုင္ဘူးဆိုတာက ေသြးထဲမွာ သတိ္ၱေတြကိန္းေနၿပီး ျပန္ေပၚတာေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။
          မေကာင္းတဲ့ သတိ္ၱေသြးေတြကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ သြင္းထားမိေတာ့ ျပႆနာေပၚလို႔ တကယ္ ရင္ဆိုင္တဲ့ အခါမွာ လုပ္တဲ့ ေနရာမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၿပီဆိုရင္ အဆိုးဘက္ကုိပါသြားေရာ။
          အေကာင္းဘက္ကုိ မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
          အဲဒီေတာ့ ဒီေနရာမွာ ကိုယ္တိုင္ျပင္မွရမယ္ဆိုတာ မွတ္ၾကပါ။
          တခ်ဳိ႕အရက္သမားေတြက “ ဘုန္းဘုန္း ဘုရား အရက္ကုိ အလွဴခံပါဘုရား ” လို႔ ဘုန္းႀကီးကုိ အပ္ၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီးက ေျပာလိုက္တယ္။ သူ႔မွာ အရက္ႀကိဳက္တဲ့ သတိ္ၱမကုန္ရင္
ဘုန္းႀကီးက အလွဴခံလည္း အရက္မျပတ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
          ႀကိဳက္တဲ့သတိ္ၱ ကုန္သြားေအာင္ သူကိုယ္တိုင္ ျပင္ရမွာ၊ အရက္မျပစ္ မေကာင္းေၾကာင္းကုိ အႀကိမ္မ်ားစြာေတြးၿပီးေတာ့ ဆိုးက်ဳိးေတြျမင္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ပါမ်ားလားလို႔ သတိ္ၱေတြ ေျပာင္းသြားရင္ သူ႔ဘာသာသူ မေသာက္ေတာ့ဘဲေနမွ ျပတ္ႏိုင္မွာ အဲဒီလို မဟုတ္ဘဲ အရက္သမားခ်င္း ျပန္ေပါင္းလို႔ အႀကိဳက္ေတြက မ်ားလာရင္ ဘုန္းႀကီးေျပာလည္း မရဘူး။
ကိုယ္တိုင္ျပင္မွ ရမယ္ဆိုတာ နားလည္ၾကပါ။
ႏွလံုးေသြးမွာ သတိ္ၱကိန္းတယ္ဆိုတာ နားလည္ၾကၿပီလား။
          အထူးသျဖင့္ တစ္ပါးသူရဲ႕ အျပစ္ေျပာတာကုိ ဘုန္းႀကီးက အၿမဲတမ္းတားတယ္။ ဘုရားကလည္း တားခဲ့တာပဲ၊ တစ္ပါးသူရဲ႕အျပစ္ေတြကုိ ေရွ႕မွာလည္း မေျပာၾကနဲ႔၊ ကြယ္ရာမွာလည္း မေျပာၾကနဲ႔၊ ႐ႈတ္ခ်ေျပာ ဆိုတဲ့စကားကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီးေတာ့ ေျပာဆိုရာမွာလည္း ျဖည္းျဖည္းသာသာ စဥ္းစားၿပီးေျပာရမယ္တဲ့၊ ဒီလိုက်င့္ႀကံတာဟာ ကိေလသာေခါင္းပါးၿပီး ေလ်ာ့နည္းေစတဲ့အက်င့္ပဲ၊
          အၿမဲတမ္းသူမ်ားရဲ႕အျပစ္ကုိ ၾကည့္ေလ့ရွိတဲ့ပုဂ္ၢိဳလ္၊ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ပုဂ္ၢိဳလ္မွာ အာသ၀တရားေတြ တိုးပြားလို႔နိဗၺာန္နဲ႔ ေ၀းသထက္ေ၀းလိမ့္မယ္လို႔ ဘုရားက ဆိုပါတယ္။
          အဲဒီေတာ့ ေလာကီမွာတင္ ပိတ္တာမဟုတ္ဘဲ ေလာကုတၱရာမွာပါ ပိတ္ပင္မႈ ရွိတယ္လို႔ မွတ္ပါ။
          ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သူမ်ားရဲ႕ အျပစ္ေျပာတာကုိ ၀ါသနာပါၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီးတို႔လည္း ေရွ႕ပိုင္းမွာတုန္းကရာခိုင္ႏႈန္းအေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာျဖစ္တယ္။ ဘုရားေဟာတဲ့ စာေပေတြကုိ
ဖတ္ၿပီးေတာ့မွ ဟုတ္လိုက္တာဆိုၿပီး ေရွာင္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမွတ္တမဲ့ ေျပာမိတာေလးေတြ ရွိေနေသးတယ္။
          ေစတနာအပိုင္းကုိ ဖတ္ၿပီးေတာ့မွ ပိုၿပီး ေၾကာက္လာတာ၊ ဘုန္းႀကီးက ဒါကုိ သိေစခ်င္လို႔ ေျပာေနတာျဖစ္တဲ့ အတြက္ စဥ္းစားၿပီး လိုက္နာေစခ်င္တယ္။
          တစ္ပါးသူအေၾကာင္းေျပာရာမွာ သူရယ္၊ ငါရယ္ ပံုေဖာ္ၿပီး ကိုယ္ရဲ႕အယူလမ္းေၾကာင္းနဲ႔ မတည့္ေတာ့မွ အဲဒီပုဂ္ၢိဳလ္မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာလို႔ရမွာ ၊ တည့္ရင္ေတာ့ အေကာင္းပဲေျပာမွာေပါ့။           အဲဒီေတာ့ အယူသမားမ်ားသည္ တစ္ဖက္သားကုိ အျပစ္ေျပာဖို႔ ၀န္မေလးဘူးမွတ္ပါ။
ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ပံုစံေတြ ကိုယ့္၀ါဒေတြနဲ႔ မကိုက္ရင္ အဲဒီပုဂ္ၢိဳလ္ကုိ မေကာင္းေျပာမွာပဲ၊ အဲဒီေတာ့ ေစတနာေျဖာင့္ပါ့မလား။
          ဘုန္းႀကီးတို႔ေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးတစ္ပါးအေၾကာင္း မွတ္ဖူးတယ္။ သူက ကားနဲ႔
ၿမိဳ႕ထဲကျပန္လာခ်ိန္ ကားေပၚက ဆင္းလာေတာ့ ညည္းတယ္။ အဲဒီကားသမားေတြ ေစတနာေတာ္ေတာ္ မေကာင္းလိုက္တာတဲ့၊ ဘာျဖစ္လို႔တုန္း ဘုန္းဘုန္းလို႔ေမးေတာ့ ေက်ာင္းေရွ႕ရပ္ေပးပါေျပာတာ ေက်ာ္ၿပီးမွရပ္ေပးတယ္။ ကားခလည္းေတာင္းေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္မေကာင္းတဲ့ကားသမားလို႔ေျပာတယ္။ အဲေနာက္ေန႔က်ျပန္ေတာ့ ၿပံဳးၿပီးျပန္လာတယ္။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီကားသမားေတာ္လိုက္တာကြာလို႔ ေျပာတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲေမးေတာ့ ေက်ာင္းေရွ႕မွာလည္း ရပ္ေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကားခလည္း မေတာင္းလိုက္ဘူးလို႔ ေျပာတယ္။

          အယူသမားမ်ားဟာ ေဖာက္ျပန္တယ္။ ကိုယ့္အတြက္ အခ်ဳိးတည့္ရင္ အေကာင္းေျပာၿပီး၊
မတည့္ရင္ မေကာင္းေျပာတယ္။ အဲဒီကတည္းက အဲဒီပုဂ္ၢိဳလ္မွာ ေစတနာ အေကာင္းရွိပါ့မလား ၊  မရွိဘူးဆိုတာ ေတြးလို႔ရၿပီေနာ္၊ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္မွား တာကုိ ျပင္ၾကပါ။ အေပးသမားျဖစ္ရမယ္လို႔ မွတ္ၾကပါ။

[၂၀၀၆ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လထုတ္ အရွင္ေဇယ်ပ႑ိတေရးသားသည့္
“ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမႏွင့္ သတၱေလာက၏ ဖန္ဆင္းရွင္ ” စာအုပ္မွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပသည္။]