Saturday, July 29, 2023

အောင်သင်း ၏ နှစ်ချုပ် အစီရင်ခံစာ


 ❝ အောင်သင်း ၏ နှစ်ချုပ် အစီရင်ခံစာ ❞


သဘင်မဂ္ဂဇင်း ကို ၁၉၈၃ ခုနှစ် ၊ နိုဝင်ဘာလ တွင် စတင် ထုတ်ဝေခဲ့သည် ။ ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံး ဝတ္ထုတို ကဏ္ဍ မှာ လည်း ထို လ မှ စတင်၍ တစ်လ မပြတ် ပါဝင်ခဲ့ပါသည် ။ ပထမဆုံး ထုတ်ဝေသည့် သဘင်မဂ္ဂဇင်း အမှတ် ( ၁ ) အတွက် ၁၉၈၃ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ မဂ္ဂဇင်းများ ကို ဖတ်ရှု ၍ လေ့လာ တင်ပြ ခဲ့ရ ပါသည် ။ ယခု ၁၉၈၄ ခုနှစ် ၊ နိုဝင်ဘာလ အထိ ဆို လျှင် ကျွန်တော် ဖတ်ရှု တင်ပြ ခဲ့သော မဂ္ဂဇင်းများ မှာ ၁၃ လ အတွက် ဖြစ်ပါသည် ။ ထို ၁၃ လ အတွက် မဂ္ဂဇင်း အုပ်ရေ ပေါင်း ၂၁၆ မှ ဝတ္ထုတို ပေါင်း ၁ဝ၈၅ ပုဒ် ဖတ် ခဲ့ ပါသည် ။


ဤ ကဏ္ဍ ကို စပြီး ဖွင့်ခဲ့စဉ် က ပင် နှစ်ချုပ် အစီရင်ခံစာ ကို လည်း တင်ပါဦးမည် ဟု ကျွန်တော် ပဋိညာဉ် ပြုခဲ့ ပါသည် ။ ထို ပဋိညာဉ် အတိုင်း ယခု မှ တင်ဆက် လိုက်ပါပြီ ။ စင်စစ်အားဖြင့် သဘင်မဂ္ဂဇင်း မှာ အောက်တိုဘာ လ တွင် နှစ်လည် ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါသည် ။ သို့သော် အကြောင်း ကြောင်း ကြောင့် ယခု ဒီဇင်ဘာလ မှ အထူးထုတ် ကို ထွက်နိုင် ခဲ့သည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် ၏ အစီရင်ခံစာ သည် လည်း ၁၄ လ အတွက် ဖြစ် သွား၍ ယခု မှ ပင် တင်ဆက် လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။


လောက တွင် မှန်း သလောက် ပေါက်သည့် ကိစ္စ မှာ အလွန် နည်း လှပါ သည် ။ ကျွန်တော့် အဖို့ လည်း မှန်းသလောက် မပေါက် နိုင်ခဲ့ပါ ။ ကျွန်တော် မှန်းထားခဲ့ သမျှ ကို ပြောပါ ရစေ ။ ကျွန်တော် အစီရင်ခံစာ ကို စာတမ်းကြီး တစ်စောင် ဖြစ် မလာစေဦးတော့ အတော်အတန် သပ်ရပ် ပြည့်စုံသော ၊ နောင် အခါ တွင် မှီငြမ်း ပြု နိုင်သော စာတမ်းငယ် တစ်စောင် ဖြစ်စေအံ့ ဟု ရည်မှန်း ခဲ့ ပါသည် ။ ဝတ္ထုတို ဘယ်နှပုဒ် ၊ ဤ အမျိုးအစား က ဘယ်လောက် ၊ ထို အမျိုးအစား က ဘယ်မျှ စသည်ဖြင့် မျိုးစား ခွဲပြ ချင်သည် ။ စာရေးဆရာ ပေါင်း ဘယ်မျှ ၊ ရေးအား အကောင်းဆုံး ဘယ်သူ ၊ ပုဒ်ရေ မည်မျှ ရေးသည် ၊ အကြောင်းအရာ နယ်ပယ် မည်မျှ ကျယ်သည် စသည် စသည် ဖြင့် လည်း တင်ပြရန် ရည်မှန်းခဲ့ ပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ဝတ္ထုတိုများ ကို တစ်ပုဒ်ချင်း မဂ္ဂဇင်း အမည် ၊ ရေးသူ အမည် ၊ အကြောင်းအရာ ၊ ထူးခြားချက် စသည်တို့ ကို ခွဲခြား၍ ကတ်တလောက် ကတ်ပြား တင် ခဲ့သည် ။ အခြေခံ စာရင်းဇယားကြီး ဖွင့် ခဲ့သည် ။


သို့သော် လက်တွေ့ တွင် တစ်လ ၊ နှစ်လ လောက် သာ တတ်နိုင် ပါ သည် ။ နောင်တွင် အချိန် မပေး နိုင်တော့ပါ ။ ဝတ္ထုတို ကို ဖတ်ခြင်း ၊ ရွေးခြင်း ၊ ရေးခြင်း က ၁၅ ရက် ၊ ၁၆ ရက် လောက် ကျ မှ ပြီး ပါသည် ။ မှတ်တမ်း တင်ခြင်း က လည်း ငါးရက် လောက် ကြာ ပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ဤ ကိစ္စ တစ်ခု တည်း အတွက် ပင် တစ်လ လျှင် ရက် ၂၀ လောက် ကုန် နေ ပါတော့သည် ။ တခြား ကိစ္စ မလုပ်နိုင် လောက် အောင် ဖြစ် လာပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ဤ အစီရင်ခံစာ မှာ ကျွန်တော် မှန်း သလောက် မပေါက်သည့် အစီရင်ခံစာ ဖြစ်ပါကြောင်း ကြိုတင် အစီရင်ခံ လိုက် ရပါသည် ။


ကျွန်တော် သည် စာဖတ်ခြင်း ၊ ပြန်လှန် သုံးသပ်ခြင်း တို့တွင် စိတ်ရှည် လက်ရှည် အပင်ပန်း ခံ တတ်ကြောင်း ( ဦးနှောက် အပျင်းမထူကြောင်း ) ကျွန်တော့် အပေါင်းအသင်းများ သိကြ ပါသည် ။ စာ ရေးရန် အပျင်း ထူကြောင်း ကို ပို၍ သိကြပါ သေးသည် ။ စာရေးခြင်း ကိစ္စ အတွက် ကျွန်တော့် တစ်သက် တွင် တစ်ခါ မျှ ဤသို့ အပင်ပန်း မခံဖူးပါ ။


သို့သော် အပင်ပန်းခံ ရကျိုး နပ်သည် ဟု ကျွန်တော် ယူဆ ပါသည် ။ ကျွန်တော် ၏ ကဏ္ဍ တွင် ကျွန်တော့် တင်ပြချက်များ ကို အချို့ စာရေးဆရာများ က မထီတရီ မလိုတမာ မေးငေါ့ ပြီး စကားတင်း ဆိုကြကြောင်း သိုးသိုးညံ့ညံ့ ကြားရစေ ကာ မူ ကျွန်တော် ရည်စူးသည့် လူငယ် လက်သင် စာဖတ် ပရိသတ် က နှစ်သက်စွာ ဖတ်ကြ မှတ်ကြ ကြောင်း သိရ၍ ပင်ပန်းရကျိုး နပ်သည် ဟု ယူဆမိ ပါသည် ။ ကျွန်တော် က ဤ အခန်း ကို ရပ် တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ရေး လိုက်သော အခါ လူငယ်များ က စာ ရေး၍ လည်းကောင်း ၊ လူချင်း တွေ့ဆုံ၍ လည်းကောင်း ဆက်ပြီး ရေးရန် တောင်းပန် ကြပါသည် ။ ထိုမျှ မက ဤ ဝတ္ထု များ နှင့် ကျွန်တော် ၏ သုံးသပ်ချက်များ ကို ထုတ်ဝေသူများ က လာရောက် ကမ်းလှမ်း ကြ ပါသည် ။ နောက် တစ်ဆင့် မှာ ကျွန်တော် ညွှန်းခဲ့သော ဝတ္ထုတို များ ကို ပင် သင့်တင့် လျောက်ပတ် အောင် ကျွန်တော် ၏ မှတ်ချက်တိုများ နှင့် ပူးတွဲ ထုတ်ဝေ လိုကြောင်း စကား ကမ်းလှမ်း လာကြ ပြန်ပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ဤ အပိုင်း တွင် ကား ကျွန်တော့် အဖို့ မှန်းချက် ပေါက်သည် ဟု ဝမ်းသာ မိ ပြန် ပါသည် ။


ဤ အစီရင်ခံစာ ကို ရေးမည် ရှိသော အခါ အယ်ဒီတာ ချစ်ဦးညို အား ကျွန်တော် ရွေးခဲ့သည့် ဝတ္ထုတိုများ ကို စာရင်းဇယား ပြုလုပ် ပေးရန် အကူအညီ တောင်း ရပါသည် ။ ချစ်ဦးညို က ညတွင်းချင်း ပြီးအောင် လုပ်ပြီး နောက် တစ်နေ့ တွင် ပို့ ပေးပါသည် ။ စာရင်း နှင့် ရေး လိုက်သော စာကလေး တစ်စောင် တွင် မူ ဤသို့ ရေး ထားပါသည် ။


ဆရာသင်း


ကာယကံရှင် တော့ မသိ ။ စာရင်း ကောက် ပေးတဲ့ ကျွန်တော် တောင် စိတ်ဝင်တစား ရှိတယ် ။ ဒါမျိုး လုပ်လည်း မလုပ်ဖူးဘူးလေ ။ ဝတ္ထု ရေး မလို့ စားပွဲ ထိုင်တာ ဒီ ကိစ္စ ကောက် ' တည် ' မိ လိုက်တာ နဲ့ ဝတ္ထု ၊ ရေး မဖြစ်တော့ ဘူး ဗျာ ။


ဇယား ကွက် ချ ၊ အကွက်သွင်း ပြီးတော့ စာရင်း ပြန်ချုပ် ကြည့် မိပြန်တယ် ။ ပျော်စရာ ကောင်းလိုက်တာ ကိုး ။ ၁၃ လ မှာ ဆရာသင်း ၁ဝ၈၅ ပုဒ် ဖတ်ပြီး သွားပြီ ။ ၁ဝ၈၅ ပုဒ် အနက် က ၁၃ ပုဒ် ။


အောင်သင်း အကြိုက်ဆုံး စံ ဆိုသော်လည်း စာရေးသူ အတော် များများကြီး နဲ့ သဘော ကိုက်ညီမှု ရှိပါ လိမ့်မယ် ။


ဆိုတော့ ...


ဒီ ‘ စံ ’ ဟာ ကာလ ရဲ့ အရသာ လည်း ဖြစ် ပါလိမ့်မယ် ။


ကျွန်တော် တို့ တိုင်းပြည် အတွက် ၊ စာပေလောက အတွက် ကာလ တစ်ခု ကို ကိုယ်စားပြုသော ကောင်းမှု တစ်ရပ် ကို ပြုခဲ့ကြပြီ ဆရာသင်း ရေ ၊ သာဓု ခေါ်ပါ ခင်ဗျား ။


      ချစ်ခင်သော - 

      ချစ်ဦးညို ... တဲ့ ။


ကျွန်တော် တကယ် အမောပြေ သွားပါပြီ ။


ကျွန်တော် ၁၉၈၃ အောက်တိုဘာလ မှ ၁၉၈၄ အောက်တိုဘာလ အထိ ၁၃ လ တွင် မဂ္ဂဇင်း အုပ်ရေပေါင်း ၂၁၆ မှ ဝတ္ထုတို ပုဒ်ပေါင်း ၁ဝ၈၅ ကို ဖတ်ပြီး ဝတ္ထုတို ၁၃ ပုဒ် ကို ရွေးချယ်၍ ၆၅ ပုဒ် ကို ညွှန်းခဲ့ပါသည် ။


ကျွန်တော် ဖတ်ခဲ့ သမျှ ဝတ္ထုတိုများ ကို အဖုံဖုံ စမ်းသပ်၍ အမျိုးအစား ခွဲကြည့် ပါသည် ။ အောက်ပါ ခွဲနည်း မှာ အသင့်လျော်ဆုံး ဖြစ်သည် ဟု ထင်မိ ပါ တော့သည် ။


၁ ။ အာဘော်မဲ့ ဝတ္ထုများ 


၂ ။ အာဘော် ဝတ္ထုများ


၃ ။ သီးသန့် အာဘော် ဝတ္ထုများ


၄ ။ သရုပ်ဖော် ဝတ္ထုများ

      ( က ) လုပ်ငန်းခွင်ဘဝ

      ( ခ ) လောကစိမ်းဘဝ

      ( ဂ ) ကိုယ်ရေးဘဝ


၅ ။ ထူးခြားသော ရေးဖွဲ့ တင်ပြပုံများ


ဤသို့ ခွဲခြား လိုက်ရာ တွင် မည်သည့် ခေါင်းစဉ် အောက်တွင် မှ သွင်း မရ နိုင်သော ဝတ္ထု တစ်ပုဒ် တလေ လည်း ရှိ နေသေးကြောင်း အထူး ပြောစရာ မလိုတော့ပါ ။ ထိုသို့သော ဝတ္ထုမျိုး ကို ပါ ထည့်ပြီး စဉ်းစား နေ လျှင် လည်း ဆန် စင်ရာ ကျည်ပွေ့ လိုက် သကဲ့သို့ အလုပ် ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပါ ။ ကျွန်တော့် ရည်မှန်းချက် မှာ ယနေ့ ဝတ္ထုတိုများ ၏ ယေဘုယျ လက္ခဏာ ကို ရိပ်စား မိရန် မျှ သာ ဖြစ်ပါသည် ။


•••••   •••••   •••••


၁ ။ အာဘော်မဲ့ ဝတ္ထုများ


အာဘော် ဆိုသည် မှာ ဝတ္ထု တစ်ပုဒ် ကို ချုံပြီး စဉ်းစား လိုက် လျှင် ထင်ရှားစွာ ပေါ် လာသော ပဓာန ဆိုလိုရင်း ပင် ဖြစ်ပါသည် ။ လောက အကြောင်း ၊ လူ့ အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဝတ္ထုဆရာ က တင်ပြ လိုက်သော ထင်မြင် ယူဆချက် ပင် ဖြစ်ပါသည် ။


ယခု လေ့လာခဲ့သော ဝတ္ထုများ တွင် အာဘော် ဟူ၍ မည်မည်ရရ မပါ သော ၊ ပါသည် ဟု ဆိုပါလျှင် လည်း ရေရေရာရာ မပေါ်လွင်သော ( ဝါ ) ပေါ်လွင်အောင် ရေးဖွဲ့ခြင်း မပြုတတ်သော ဝတ္ထုတိုပုဒ်ရေ မှာ မနည်းလှပါ ။ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ကျော် ပါသည် ။


ဤသို့ ဆိုခဲ့သောကြောင့် အာဘော် မဲ့ လျှင် ညံ့သော ဝတ္ထု ဟု ကျွန်တော် မဆိုလိုပါ ။ အာဘော် မပါ လျှင် သရုပ်ဖော်ပုံ ၊ ရေးဖွဲ့တင်ပြပုံ တစ်ခုခု ကောင်း ရ ပါသည် ။ သို့မဟုတ် လျှင် ဇာတ်လမ်း ဇာတ်ကွက် သော်လည်း ကောင်းရ ပါသည် ။ ဤသို့ အခြား ဘက် က တင်း မပေးနိုင် လျှင် ညံ့ သော ဝတ္ထု ဘက်သို့ ထိုးဆင်း သွား ပါသည် ။


အာဘော် ကောင်းခြင်း ၊ တွေးထောင့် ကောင်းခြင်း သည် ဝတ္ထု ကို အလွန် ထိန်း နိုင်ပါသည် ။ တော်ရုံ တန်ရုံ အရေးအဖွဲ့ ညံ့ခြင်း တို့ ပင် ပျောက် သွား နိုင် ပါသည် ။


ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် ဆိုလိုသော အာဘော်မဲ့ ဝတ္ထု ဆိုသည် မှာ အာဘော် မဲ့ သည် သာ မက အခြား ကိစ္စများ တွင် လည်း ညံ့သော ဝတ္ထုများ ကို ဆိုလို ပါသည် ။


အာဘော်မဲ့ ဝတ္ထုများ ကို ထပ်မံ ခွဲခြား လိုက် လျှင် ... 

( က ) သာမန် အချစ်ဝတ္ထုများ 

( ခ ) သာမန် အဖြစ်အပျက် ဝတ္ထုများ 

ဤသို့ ခွဲခြား နိုင်ပါသည် ။ 



( က ) သာမန် အချစ်ဝတ္ထုများ


သမန် အချစ်ဝတ္ထုများ ဆိုသည့် အတိုင်း အပေါ့စား အချစ်ဝတ္ထုများ ဖြစ်ပါသည် ။ ရသ လည်း မြိုးမြိုးမြက်မြက် တစ်ကွက်မျှ မတွေ့ရပါ ။ ကောင်လေးနှင့် ကောင်မလေး ချစ်ကြ ၊ လွမ်းကြ ၊ ပိုးကြ ၊ ပန်းကြ ကိစ္စများ ကို ပေါ့တီးပေါ့ဆ ရေး ထားခြင်း သာ ဖြစ် ပါသည် ။ အချို့ မဂ္ဂဇင်းများ တွင် ဖော်ပြ တတ်သော ဝတ္ထုတို့ မှာ ကား ညံ့ရုံ မျှ မက ပရိသတ် ကို မထီမဲ့မြင် ပြုသည် ဟု ဆိုရ လောက် အောင် ပင် အောက်တန်း ကျ လှပါသည် ။


အောက်တန်း ကျ သည် ဟု ကျွန်တော် ဆိုခဲ့ခြင်း အတွက် စကား လွန် သည် ဟု ကျွန်တော် မယူဆပါ ။ စာဖတ်သူ စဉ်းစား ကြည့်ပါ ။ ဝတ္ထုရေး ဆရာ က ကောင်မလေး တစ်ယောက် ထံ ချစ်ရေး မြှူငင်သည့် ကိစ္စကို တစ်နည်း ပြောရလျှင် တကယ် ရည်းစားစာ ရေးသည် ကို တိုက်ရိုက် မရေးဘဲ ဝတ္ထု လုပ်ပြီး ပုံနှိပ် ဖော်ပြလျက် ဝတ္ထုတို ပါ ဟု သမုတ်ခြင်း ကို မှ အောက်တန်းကျသည် ဟု မဆိုလျှင် ဘာကို ဆိုရ မည်နည်း ။


သည်လို ဆိုတော့ စာဖတ်သူက “ ထိုစဉ် က ကျွန်တော် ရေးခဲ့သော ဝတ္ထုများ မှာ ရည်းစားစာများ သာ ဖြစ်ပါ၏ ” ဟု ဝန်ခံခဲ့သော သော်တာဆွေ ကို လက်ညှိုး ထိုး ပြ ပါ လိမ့်မည် ။ သော်တာဆွေ ပြော လို့ သာ ကျွန်တော်တို့ က သိ လာ ရခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။ သူ့ ဝတ္ထုများ တွင် ထို သဘော တစ်စုံ တစ်ရာ ပေါ်လွင်ခြင်း မရှိပါ ။ ယခုမူ ကား ထိုကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက် သော မိန်းကလေး အတွက် သာ ရေး နေကြောင်း သိသာ လွန်းနေပါသည် ။ ဤသို့သော ခေတ် တွင် ဤမျှ လောက် အောက်တန်း ကျ သော ဝတ္ထုဆရာများ ရှိ နေခြင်း ၊ လက်ခံ ဖော်ပြ နေသော စာတည်းအဖွဲ့ ရှိနေခြင်း မှာ အံ့ဩ ဖွယ်ရာ ဖြစ် နေ၍ ကျွန်တော့် အစီရင်ခံစာ တွင် မှတ်တမ်းတင် လိုက်ရပါသည် ။


( ခ ) သာမန် အဖြစ်အပျက် ဝတ္ထုများ


အဖြစ်အပျက် က လည်း သာမန် ၊ အရေးအသား ကလည်း သာမန် အဆင့် မျှ ပင် မရှိ ။ အတွေးအမြင် က လည်း မူး လို့တောင် ရှူစရာ မပါသော ဝတ္ထုများ ဖြစ် ပါသည် ။ ဘတ်စ်ကား စီး ရပုံ ၊ ခါးပိုက်နှိုက် ခံရပုံ ၊ အလိမ်အညာ ခံရပုံ ၊ အရက် သောက်ပြီး အမူး လွန်ပုံ ၊ မှောင်ခို ရောင်းဝယ်ပုံ စသည်တို့ ကို ရေးဖွဲ့ ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။ မိမိ အတွေ့အကြုံ ကို ရေးသား ထားခြင်း မှန်ပါ သော်လည်း ထို အတွေ့အကြုံ ကို ဆင်ခြင် သုံးသပ်မှု မပြုတတ်ခြင်း ၊ မည်သည့် အချက် ကို ဇောင်း ပေး၍ ဖော်ပြရမည် ကို မခွဲခြားတတ်ခြင်း ။ ရေးဖွဲ့ တင်ပြပုံ မကောင်းခြင်း တို့ကြောင့် ဝတ္ထုညံ့များ အဖြစ် သို့ ထိုးဆင်း သွားကြ ရ ပါသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ အာဘော် တစ်စုံတစ်ခု ကို တင်ပြ လို ဟန် ရှိတတ်ပါသည် ။ သို့သော် ရေးသူ ကိုယ်တိုင် က ပြီးပြတ် ရှင်းလင်းသော အတွေးအမြင် ကို မရသေး မီ ချပြီး ရေးလိုက်ဟန် ရှိပါသည် ။ ထို့ကြောင့် မူန်မှုန်ပျပျ အာဘော် ကို စမ်းတဝါးဝါး မှန်းပြီး ရှာ နေရ သကဲ့သို့ ရှိတတ် ပါသည် ။

 

မှတ်ချက် ။  ။ ကျွန်တော် ၏ ဤ မှတ်ချက်များ ကို ထည့်သွင်း ရေးသား နေခြင်းမှာ လက်သင် လူငယ်များ ဝတ္ထုတို ဖတ်ရာ ၌ လည်းကောင်း ၊ ရေးသား ရာ၌ လည်းကောင်း သတိပြု ဆင်ခြင် မိကြရန် သာ ရည်ရွယ်ကြောင်း စာဖတ်သူ သိပြီး ဖြစ်လိမ့်မည် ဟု မျှော်လင့် ပါသည် ။


•••••   •••••   •••••


၂ ။ အာဘော် ဝတ္ထုများ


အာဘော်ဝတ္ထုများ တွင် ပါဝင်သော အာဘော် တို့ ကို မျိုးစား ခွဲ ကြည့်လျှင် အများဆုံး တွေ့ရသည် မှာ အောက်ပါ အတိုင်း ဖြစ် ပါသည် ။


( က ) တိုင်းချစ်ပြည်ချစ် စိတ်ဓာတ် 

( ခ ) လုပ်သားကောင်း စိတ်ဓာတ် 

( ဂ ) မိဘ သားသမီး ဆက်ဆံရေး 

( ဃ ) အိမ်ထောင်ရေး

( င ) အရက် နှင့် မူးယစ်ဆေးဝါး တို့ ၏ ဆိုးပြစ်


( က ) တိုင်းချစ်ပြည်ချစ် စိတ်ဓာတ်


တိုင်းချစ်ပြည်ချစ် စိတ်ဓာတ် နှင့် ပတ်သက် ၍ စစ်သည်တော် တို့ ၏ ဘဝ ကို အများဆုံး ရေးဖွဲ့ကြပါသည် ။ ယနေ့ စစ်သည်တို့ ၏ ဘဝ ကိုလည်း ရေးဖွဲ့ကြ ပါသည် ။ သို့သော် လွတ်လပ်ရေး တိုက်ပွဲကာလ စစ်သည်တော် တို့ ၏ ဘဝ ရေးဖွဲ့မှု က ပို၍ များပါသေးသည် ။ ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ခဲ့သော စစ်သည် တို့ မှာ ယခုအခါ လုပ်ငန်းခွင်များ မှ အနား ယူ၍ စာပေလောက သို့ ဝင်လာကြ သဖြင့် ဤသို့သော ဝတ္ထုများ ပိုမို များပြား လာခြင်း ဖြစ်သည် ဟု ဆိုရပါသည် ။ သူတို့ ၏ အရေးအသားများ မှာ လည်း အခါခပ်သိမ်း သပ်ရပ် ပြေပြစ်သည် ဟု မဆိုနိုင်ပါ ။ သို့သော် သူတို့ မှာ ပြတ်သားသော အာဘော် ကို ရရှိပြီး ဖြစ်သော ကြောင့် လွတ်လပ်ရေး ကို တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးကြ စေ ရန် ဟူသော အာဘော် မှာ ပေါ်လွင်နေသည် ပင် ဖြစ်ပါသည် ။


ထူးခြားသည် မှာ နိုင်ငံခြား ရောက် သင်္ဘောသားများ ၊ မှုထမ်းရာထမ်း များ၏ တိုင်းပြည်ချစ် စိတ်ဓာတ် ဖော်ကျူးမှု ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူမျိုးတို့ သည် တိုင်းတစ်ပါး သို့ သွားလို စိတ် နည်းပါးသော အစဉ်အလာ ရှိခဲ့ကြသည် ။ သွားဖူး ရောက်ဖူးသူ လည်း အလွန် နည်းပါးလှ ပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ကိုယ့်တိုင်း ကိုယ့်ပြည် ကို တိုင်းတစ်ပါး နှင့် ယှဉ်ပြီး ပိုမို မြင့်မားသော ချစ်မြတ်နိုးမှု ပေါ်ပေါက်ခွင့် နည်းသည် မှာ ဓမ္မတာ ပင် ဖြစ်ပါသည် ။ ထို ဟာကွက် ကို ဖြည့် ပေးရန် ကြိုးစားနေသည် မှာ နိုင်ငံခြား ရောက် ဝတ္ထုဆရာများ ဖြစ်သည် ကို တွေ့ ရပါသည် ။ နိုင်ငံခြား ၏ ဆန်းပြား သော အတွေ့အကြုံ သက်သက် ကို သာ ရေးဖွဲ့သူများ ရှိ သကဲ့သို့ မိမိ တိုင်းပြည် ၏ အလှ ၊ လူမျိုး အလှ ၊ ဓလေ့ အလှ တို့ ကို လွမ်းမော ချစ်ကြင်စွာ ဖွဲ့ဆိုသော ဝတ္ထုများ ကို လည်း တွေ့ရပါသည် ။


( ဝတ္ထု တွင် သာ မက ဆောင်းပါးကဏ္ဍ တွင် လည်း ဤ အမျိုးအစား တွေ့ နိုင်ပါသည် ။ )


( ခ ) လုပ်သားကောင်း စိတ်ဓာတ်


လုပ်သားကောင်း စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ပြသည့် ဝတ္ထုများ ကို ထပ်မံ ခွဲစိတ် ကြည့်လျှင် အကြမ်းအားဖြင့် လယ်ယာလုပ်သား ၊ စက်ရုံ စသော ကုန်ထုတ် လုပ်သား ၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလုပ်သား နှင့် မှုထမ်းရာထမ်း လုပ်သား ဟူ၍ ခွဲနိုင်စကောင်းပါသည် ။ အရေအတွက် အများဆုံး မှာ ကား မှုထမ်းရာထမ်း လုပ်သား ဖြစ်၍ ပြည်သူ့ရဲ ၏ တာဝန် အခန်းကဏ္ဍ ကို ဖော်ကျူးသော ဝတ္ထု မှာ အများဆုံး ဖြစ်ပါသည် ။ မှုခင်းအခြေခံ ဝတ္ထုများ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်ကို ဖြစ်ရပ်က ပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်း နေခြင်း ၊ ရေးကွင်း ၊ ရေးကွက် ကောင်းခြင်း တို့ကြောင့် ဤ ဝတ္ထုမျိုး က ပို၍ များ နေခြင်းဖြစ်သည် ဟု ဆိုရပါမည် ။


အခြားသော လုပ်သားကောင်း စိတ်ဓာတ် ဝတ္ထု  ဦးရေ မှာ များများစားစား မရှိလှပါ ။ ထူးခြားသည် မှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လုပ်သားများ ဖြစ်သော လှေသမားများ ၊ ဖောင်သမားများ ၊ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်းများ မဆုံးရှုံးအောင် စွန့်စွန့်စားစား လုပ်ဆောင်ကြပုံ ဖော်ပြချက် ပင် ဖြစ်ပါသည် ။


လုပ်သားကောင်း စိတ်ဓာတ်ကို တင်ပြကြရာ တွင် ပီပီပြင်ပြင် အောင်မြင်လှသောဝတ္ထု နည်းပါးသေးသည် မှန် သော်လည်း အတုံးလိုက် ၊ အတစ်လိုက် လုပ်ဇာတ် ခင်းပြီး တင်ပြသော ဝတ္ထုမျိုး မရှိ သလောက် နည်းပါး သွားခြင်း ကို တော့ ကျွန်တော် သတိပြုမိပါသည် ။ ဤ အချက် မှာ ဝတ္ထုတို အနုပညာ ရှုထောင့် မှ ထည့် လျှင် ဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းသည် ဟု ဆိုရပါသည် ။


( ဂ ) မိဘ သားသမီး ဆက်ဆံရေး


မိဘ သားသမီး ဆက်ဆံနည်း ကို ဖော်ပြသော ဝတ္ထုများ မှာ နည်းလှသည် မဟုတ်ပါ ။ မိဘ ကို ရိုသေအပ်ကြောင်း ၊ မိဘ ၏ မေတ္တာ မှာ ကြီးမားလှကြောင်း ၊ အိုမင်းမစွမ်း မိဘများကို လုပ်ကျွေး ပြုစုသင့်ကြောင်း တို့ မှာ အများဆုံး ဖြစ်၍ အသွင် အမျိုးမျိုး ၊ အတွေ့အကြုံ အမျိုးမျိုး ဖြင့် ရေးဖွဲ့ တတ်ကြပါသည် ။ ဤသို့ သော အာဘော်မျိုး မှာ မြန်မာပြည် တွင် ရိုးနိုင်သည် မရှိသော အာဘော်များ ဖြစ်ပါသည် ။ မည်သည့် ခုနှစ် မဂ္ဂဇင်းများ ကို ကြည့်သည် ဖြစ်စေ ၊ တွေ့ မည်သာ ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော် ၁၉၇၁ ခုနှစ် မဂ္ဂဇင်းများ ကို လေ့လာခဲ့စဉ် က လည်း ထို အာဘော် ဝတ္ထုမျိုး မှာ ကဏ္ဍ ထုတ်ဖော် ပြရ လောက် အောင် ပင် များပြား ကြောင်း တွေ့ရ ပါသည် ။ ယနေ့ ရုပ်ရှင် ၊ ပြဇာတ် ၊ ရေဒီယိုဇာတ်လမ်း ၊ ကက်ဆက်ဇာတ်လမ်း တို့တွင် လည်း မိဘမေတ္တာ ၊ မိဘကျေးဇူး ကို ဖော်ပြသော အာဘော်တို့ ကို တွေ့ နေရမည် သာ ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူမျိုး တို့ ၏ မြင့်မားလှသော ယဉ်ကျေးမှုကြီး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှား နေပါသည် ။


မိဘ သားသမီး ဆက်ဆံရေး တွင် တစ်ခု ထူးခြားသည် မှာ မိဘ က အိမ်ထောင်ရေးရာ ကိစ္စ တွင် သားသမီး ကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားမှု ပင် ဖြစ်ပါသည် ။ အမိ သို့မဟုတ် အဖ ဖြစ်သူ က နောက် အိမ်ထောင် ထူရန် ချစ်သူ ကို တွေ့သော် လည်း ရင်သွေး ဖြစ်သူ စိတ်အား ငယ်မည်စိုး၍ ချစ်သူ ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပုံ ဖြစ် ပါသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ တွင် လည်း မိဘ နှစ်ပါး ကွာရှင်း ပြတ်စဲ လိုကြသော် လည်း ရင်သွေးငယ်များ ကို ထောက်၍ ပဋိပက္ခကို ငြိမ်းကြစေပုံများ ဖြစ်ပါ သည် ။ ဤသို့သော ဒုတိယ အိမ်ထောင်ရေး နှင့် သားသမီး အရေး တွင် အညွန့် တလူလူ နှင့် အပြစ် မဲ့သော သားသမီး အရေး ဦးစားပေး သင့်ကြောင်း ဖော်ပြ သည့် ဝတ္ထုများ မှာ သိသိသာသာ ပိုမို များပြား လာသည် ဟု ကျွန်တော် ယူဆ မိ ပါသည် ။


နောက် တစ်ဆင့် ထူးခြားသော အချက် မှာ မိဘက သားငယ် သမီးငယ် များ ၏ စိတ် ကို နားလည်အောင် သည်းခံ ကြိုးစားသည့် ဝတ္ထုများ ပင် ဖြစ်ပါသည် ။ ကလေး စိတ်ပညာ ကို လေ့လာ ခဲ့ရသော သူများ ( အထူးသဖြင့် ကျောင်းဆရာ ၊ ဆရာမ ကလောင်ရှင်များ ) ဖြစ်ကြဟန် ရှိပါသည် ။ ထိုကဲ့သို့သော အာဘော်များ ကို အကွက် ကျသော အဖြစ်အပျက်များ နှင့် ထင်ဟပ် ဖော်ပြ ထား ကြ သောကြောင့် ဖတ်ပျော် ရှုပျော် ဝတ္ထုများ ဖြစ်လာသည် ကို တွေ့ရ ပါသည် ။


အားလုံး ခြုံ၍ ဆိုရလျှင် မျိုးဆက်သစ် ကို နားလည်အောင် ကြိုးပမ်း ကြရခြင်းသည် ဝတ္ထုများ တွင် ထင်ဟပ် နေကြောင်း တွေ့ နိုင်ပါသည် ။


( ဃ ) အိမ်ထောင်ရေး


အိမ်ထောင်ရေး တွင် ပညာ မစုံ ၊ အရွယ် မတိုင်မီ အိမ်ထောင်ပြုခြင်း ၏ အမှား ၊ မစူးမစမ်း အိမ်ထောင်ပြုခြင်း ၏ အမှား တို့ ကြောင့် ဘဝနွံ တွင် နစ်ရပုံ တို့ ကို သင်ခန်းစာ အဖြစ် ဖော်ပြသော ဝတ္ထုများ လည်း အတော်လေး များပြား လာ သည် ။ အချို့ ဝတ္ထုလေးများ တွင် တကယ့် အတွေ့အကြုံ ကို ထုတ်ဖော် ရေးသား ထား သကဲ့သို့ ရှိ သောကြောင့် ဝတ္ထုတို ကောင်းကလေးများ အဖြစ်သို့ ရောက်လာသည် ကို တွေ့ရ ပါသည် ။ သို့သော် မိန်းကလေး ၏ ဘဝ ကို စာနာ ထောက်ထားသော ရှုထောင့် မှ ရေးကြသည် သာ လျှင် ဖြစ်ပါသည် ။ ရေးသူများ မှာလည်း အမျိုးသမီးများ သာ လျှင် ဖြစ်သည် ကို လည်း သတိပြု မိ ပါသည် ။


နောက် တစ်ခု မှာ အိမ်ထောင်ရှိ အမျိုးသား နှင့် ချစ်ကြင်မိရာ မှ ရင်နာစွာ နှင့် နောက်ဆုတ် စွန့်ခွာ လိုက်သော အိမ်ထောင်ရေး ဝတ္ထု ဖြစ် ပါသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ တွင် လည်း သားသမီး ရှိသော မုဆိုးဖို တစ်ခုလပ် အမျိုးသား နှင့် စွဲလန်း ချစ်ခင်မိရာ မှ ကလေးငယ်များ ၏ ပျော်ရွှင်မှု ကို မဖျက်ဆီး လိုသဖြင့် အချစ် ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သော ဇာတ်လမ်းများ ဖြစ်ပါသည် ။ အချုပ်အားဖြင့် ဆိုလျှင် တစ်လင် တစ်မယား အာဘော်များ ဟု ဆိုရပါ တော့မည် ။


အိမ်ထောင်ရေး တွင် လင် နှင့်မယား တစ်ဦး ကို တစ်ဦး နားလည် ချစ်ကြင်ရေး အာဘော် ကို ပြသည့် ဝတ္ထု ဦးရေ မှာ အများဆုံး ဖြစ်ပါသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ တွင် လည်း ခပ်သွက်သွက် ၊ ခပ်မြူးမြူး ဟာသ ဝတ္ထုလေးများ သဖွယ် ရေးဖွဲ့ တတ်ပါသည် ။ သို့သော် အများဆုံး ရောယှက် နေသော အချက် မှာ ကြီးမြင့်လှသော ကုန်ဈေးနှုန်း ကြောင့် စားဝတ်နေရေး အတွက် ရုန်းကန်ရသည့် အိမ်ထောင်ရေး ဘဝ သရုပ်ဖော်များ ဖြစ်ပါသည် ။ လင်မယား နှင့် သားသမီး အိမ်ထောင်စုကြီး အကြောင်း စားဝတ်နေရေး ဒုက္ခ ၊ ကလေးများ ပညာရေး အတွက် သောက စသည် တို့ကို အများဆုံး ဖော်ပြ တတ်ကြပါသည် ။ ထို့ကြောင့် အိမ်ထောင်ရေး ဝတ္ထုများ တွင် ချစ်ရေး ၊ ကြင်ရေး ထက် ကုန်ဈေးနှုန်း အရေး ကိုသာ အများဆုံး တွေ့နေရမည် ဖြစ်သည် ဟု ဆိုနိုင်ပါသည် ။


( င ) အရက် နှင့် မူးယစ်ဆေးဝါးတို့ ၏ ဆိုးပြစ်


ယခု ဖတ်ခဲ့ သမျှ ဝတ္ထု တို့ တွင် အရက် ၏ ဆိုးပြစ်ကို ဖော်ပြသော ဝတ္ထုများ လည်း မနည်းလှပါ ။ ၁၉၅ဝ ပြည့်နှစ် တစ်ဝိုက် ဆီ က စာရေးဆရာ တို့ ၏ အရက်ဝိုင်း သရုပ်ဖော် ဝတ္ထုများ နှင့် နှိုင်းယှဉ် လေ့လာ သင့်သော ကိစ္စ ဟု ပင် ထင်မိပါသည် ။ အရက်ဝိုင်းကြီး ကို ပျော်စရာ ၊ အားကျစရာ ကောင်း လောက်အောင် ရေးသား ခဲ့ကြသည့် ထိုခေတ် က ဝတ္ထုများ နှင့် ယှဉ် လိုက် လျှင် ယနေ့ စာရေးဆရာ တို့ ၏ ဘဝ သည် လည်းကောင်း ၊ ခံယူချက် သည် လည်းကောင်း ပြောင်းလဲနေပြီ ဟု ဆိုနိုင် ပါသည် ။ အထူးသဖြင့် စာရေးဆရာ တို့ ၏ ကြုံရသော အရက် ၏ ဆိုးပြစ် ကို ရေးဖွဲ့ လေ့ ရှိကြရာ အရက်ဝိုင်း ၏ ခဏတာ နှင့် သားငယ်သမီးငယ် တို့ ၏ ရှေ့ရေး ဘဝတာ ကို နှိုင်းယှဉ် တင်ပြ ရေးဖွဲ့ တတ်ကြပါသည် ။ ဝတ္ထုကောင်း အဆင့် သို့ ရောက် လာအောင် ရေးနိုင် သည် ကို တွေ့ရ ပါသည် ။


မူးယစ်ဆေးဝါး ၏ ဆိုးပြစ် ကိုလည်း ရေးဖွဲ့ကြ ပါသည် ။ သို့သော် လူညွန့်တုံး ရသည့် အဖြစ် စသည့် ပညာပေး အဆင့်လောက် အထိ သာ အောင်မြင်ပါသည် ။ စာဖတ်သူ ၏ ရင် ထဲ တွင် စိမ့်ပြီး ကြောက်ရွံ့စက်ဆုပ် လာအောင် ရေးဖွဲ့ နိုင်သည့် ဝတ္ထုမျိုး ကို မတွေ့ရပါ ။ မူးယစ်ဆေး စွဲလမ်းပုံ ၊ စွဲလမ်းသူ ဒုက္ခရောက်ပုံ ၊ စရိုက်ပျက် ဘဝဆုံး လာပုံ ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖျက်ဆီး လာပုံ စသည် တို့ကို နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် မရေးဖွဲ့ နိုင်ကြဘဲ မူးယစ်ဆေး အန္တရာယ် သတိပေး အဆင့် သာသာ လောက် သာ ရှိနေကြသည် ကို တွေ့ရ ပါသည် ။ စေတနာ ကောင်း ၊ ရည်ရွယ်ချက် ကောင်း ရှိကြသည် မှန်သော်လည်း ကြိုးပမ်းမှု ၊ အနုပညာ ဖန်တီးမှု ဘက် တွင် အားနည်း နေသည် ဟု မှတ်ချက် ပေးချင်ပါသည် ။


•••••   •••••   •••••


( ၃ ) သီးသန့် အာဘော် ဝတ္ထုများ


အာဘော်ဝတ္ထုများ ထဲ မှ သီးသန့် အာဘော် ဝတ္ထုများကို ခွဲခြား ထုတ်နှုတ်ပြခြင်း မှာ သီးသန့် သတိ ပြု ရအောင် ထူးခြားသော အကြောင်းအရာများ ဖြစ် နေသော ကြောင့် ဖြစ်ပါသည် ။


သီးသန့်အာဘော် ဝတ္ထုများ တွင် အထူးခြားဆုံး မှာ စာပေ ဝေဖန်ရေး ပင် ဖြစ်ပါသည် ။ စာပေ ခံယူချက်များ ၊ စာရေးဆရာ အချင်းချင်း ထိပါး ထိုးနှက်ချက် များ ကို ဝတ္ထုတို ပုံသဏ္ဌာန် နှင့် ရေးခြင်း ပင် ဖြစ်ပါသည် ။ ဝတ္ထုပုဒ်ရေ အားဖြင့် များတော့ မများလှပါ ။ သို့သော် ထူးခြားနေသည့် အတွက် ဖော်ပြရခြင်း ဖြစ် ပါသည် ။


ထို့ပြင် “ ရှဲဒိုး ” ဟု ခေါ် တွင် နေသည့် အငှား ရေးပေးသူ နှင့် အမည်ခံ စာရေးဆရာ အကြောင်း ရှုတ်ချ ဝေဖန်သည့် ဝတ္ထုတိုများ ကို လည်း တွေ့ရ ပါသည် ။


စာပေ လောက သာ မက ပန်းချီ လောက ၊ ရုပ်ရှင် လောက ၊ ဇာတ်သဘင်  လောက အကြောင်း ဝေဖန်သည့် ဝတ္ထုများ လည်း ရေးကြသည် ။ ပန်းချီ လောက နှင့် ပတ်သက်၍ ပန်းချီ အနုပညာ စစ်စစ် ကို ရေး လို သော်လည်း ဝမ်းရေး ကြောင့် စီးပွားရေးပန်းချီ ကို ရေးဆွဲရင်း အချိန်ကုန် နေရသည့် အဖြစ် စသည့် အကြောင်းအရာများ ကို တွေ့ရသည် ။ ရုပ်ရှင် လောက တွင် ငွေရှင် ကြေးရှင်များ က ခြယ်လှယ်ကြပုံ ၊ ဇာတ်သဘင် တွင် သရုပ်ပျက် အပေါစားများ လွှမ်းမိုးကြပုံတို့ ကို ရေး ကြသည် ။ 


အားလုံး ကို ခြုံ ကြည့် လိုက်လျှင် ကား အနုပညာ စစ်စစ် သန့်သန့်များ ပေါ်ထွန်း စေလိုသည့် စေတနာ ကောင်းများ ဖြင့် ရေးသား နေကြသည် ဟု ဆိုသင့်ပါသည် ။


•••••   •••••   •••••


( ၄ ) ဘဝသရုပ်ဖော် ဝတ္ထုများ


ဘဝ သရုပ်ဖော် ဝတ္ထုများ အားလုံး ကို ခြုံ၍ သုံးသပ် လျှင် ရန်ကုန်မြို့ လူလတ်တန်းစား အောက်လွှာ တို့ ၏ ဘဝ ၊ ဆင်းရဲသား တို့ ၏ ဘဝကို သရုပ်ဖော်သော ဝတ္ထု မှာ အများဆုံး ဖြစ်သည် ဟု ဆိုရပါမည် ။ ဘဝ သရုပ်ဖော် များ ကို သုံးမျိုး ခွဲခြား တင်ပြ လိုက်ပါသည် ။


( က ) လုပ်ငန်းခွင် ဘဝ


စင်စစ်အားဖြင့် လုပ်ငန်းခွင် ဘဝ သရုပ်ဖော် ဝတ္ထုများ ကို အာဘော်ဝတ္ထုများ စာရင်း တွင် သွင်း လိုသော် ဖြစ်နိုင်ကောင်း ပါသည် ။ တစ်နည်းအားဖြင့် လုပ်ငန်းခွင် ဘဝ သရုပ်ဖော် ဝတ္ထုများ တွင် အာဘော် ပါတတ်မြဲ ဖြစ်ပါသည် ဟု ဆိုလိုပါသည် ။ သို့သော် လူသားတို့ ၏ ယေဘုယျ စရိုက် သဘာဝကို အာဘော်ပြုခြင်း မဟုတ်ဘဲ လုပ်ငန်းခွင် ၏ သဘာဝ လုပ်အားတန်ဖိုး ကို သာလျှင် အာဘော် ပြုထားသော ကြောင့် သီးခြား ခွဲခြား ပြလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။


စက်ရုံ လုပ်ငန်းခွင် ၊ လယ်ယာ လုပ်ငန်းခွင် ၊ စက်မှု လုပ်ငန်းခွင် တို့ နှင့် ရုံးမှုထမ်းရာထမ်း တို့ ၏ လုပ်ငန်းခွင် တို့ ကို အများဆုံး သရုပ်ဖော် ကြပါသည် ။ စက်ရုံ ၊ လယ်ယာ လုပ်ငန်းခွင်တို့ အကြောင်း ကို သရုပ်ဖော် ကြရာ တွင် လူသားတို့ ၏ ကြိုးပမ်းမှု ၊ ကုန်ထုတ်လုပ်ငန်း စွမ်းအားစု တို့ အကြောင်း ကို ချီးကျူးဖွဲ့ ဆိုကြသော်လည်း ရုံးမှုထမ်း ရာထမ်းတို့ အကြောင်း ကို ဖွဲ့ရာ တွင် ကား အလုပ်ခွင် ခိုကတ်မှု ၊ တာဝန်မဲ့မှု ၊ လုပ်ငန်း မတွင်ကျယ်မှု ၊ စာရိတ္တပျက်မှု တို့ကို လှောင်ပြောင် ရှုတ်ချ ဖွဲ့ဆိုသည် ကို တွေ့ရပါသည် ။


ဝတ္ထုတို ရေးသူများ မှာ ပညာတတ် လူတန်းစားများ ဖြစ်ကြသည့် အတိုင်း များသော အားဖြင့် ရုံးမှုထမ်းရာထမ်းများ ဖြစ်ပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ကာယ လုပ်သားကြီးများ ၏ လုပ်ငန်းခွင် ကို သရုပ်ဖော် ရာ တွင် ပီပြင်မှု နည်းကောင်း နည်းမည် ဖြစ်သော်လည်း ရုံးမှုထမ်း တို့၏ စရိုက်ပျက် ပုံ ကို သရုပ်ဖော်ရာ တွင် ကား ကျွမ်းနှီးသော ဘဝ ဖြစ်သည့် အတိုင်း ပိုမို ပီပြင်သည် ကို တွေ့ရပါသည် ။


( ခ ) လောကစိမ်း ဘဝ


လောကစိမ်း ဆိုသည် မှာ စာဖတ်သူ အများစု နှင့် မနီးစပ်သော ၊ ကြားဖူးနားဝ နည်းပါးသော လုပ်ငန်းခွင် လောကများ ကို ဆိုလိုပါသည် ။ လောကစိမ်း ဘဝ သရုပ်ဖော်များ တွင် ပင်လယ်တံငါလုပ်ငန်း အကြောင်း သရုပ်ဖော် သည့် ဝတ္ထုတိုများ သိသိသာသာ များပြား လာပါသည် ။ ရေးဖွဲ့ တင်ပြပုံ လည်း ထိုက်သည့် အားလျော်စွာ ကောင်းမွန်ကြ ပါသည် ။ မုန်တိုင်း ၊ ငါးမန်း ၊ မိကျောင်း တို့၏ အန္တရာယ် ကို ရင်ဆိုင်ကြရပုံ ၊ ငွေရှင်ကြေးရှင် တို့ ၏ လွှမ်းမိုးမှုဒဏ် ခံရပုံ စသည်တို့ ကို ပီပြင်အောင် ဖော်ပြ နိုင်ကြသည် ။ ထို ဝတ္ထုများ သည် မိကျောင်း ကို သေနတ် နှင့် ပစ်သော ရေမုဆိုး စွန့်စားခန်း ဝတ္ထုများ နှင့် ဘာမျှ မဆိုင်အောင် ကွာခြား ပါသည် ။


တောတွင်း မုဆိုး ဝတ္ထုတိုများ မှာ တောကောင် သားရဲ တိရစ္ဆာန် တို့ ၏ သဘာဝ ၊ စွန့်စား ပစ်ခတ်မှုများ ကိုသာ ရေးဖွဲ့လေ့ ရှိခဲ့ကြရာ မှ အတွေးအခေါ်  ဝတ္ထုများ ၊ အာဘော်ဝတ္ထုများ ဖြစ်အောင် ရေးဖွဲ့ လာကြသည် မှာ ထူးခြားချက် ဖြစ်ပါသည် ။ သဘာဝ လည်း ပေါ်လွင် အတွေးအခေါ် လည်း ပါသော နှစ်ဖက်လှ ဝတ္ထုများ ဖြစ်လာ ကြသည် ။ အရေးအဖွဲ့ တင်ပြပုံ မှာ လည်း သိသိသာသာ ပင် ကောင်းမွန် လှပါပေသည် ။


တောင်ပေါ်သား တို့ ၏ တောင်ယာ ထွန်ယက်မှု ၊ တောတောင်အန္တရာယ် ကာကွယ်မှု ၊ ပျားရည်ရှာဖွေမှု ၊ အင်တွဲခွာသူများ ၊ သစ်ဖောင်ဝါးဖောင် မျှောသူများ ၏ ဘဝ ၊ ဆင်လုပ်သားတို့ ၏ လောက စသည် တို့ ကို လည်း သရုပ်ဖော် ကြပါသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ ငွေရှင်ကြေးရှင် တို့၏ သွေးစုတ်မှု ကို ပါ ပူးတွဲ သရုပ်ဖော်သည် ကို တွေ့ရ ပါသည် ။


လောကစိမ်း ဘဝ သရုပ်ဖော် ဝတ္ထုများ ကို ရေးဖွဲ့သူများ မှာ မိမိတို့ သရုပ်ဖော်မည့် လောက အကြောင်း ကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာသည် သာ မက သုတ ထည့်သွင်း ရာ တွင် ဝတ္ထုတို ၏ ရသ ကို မထိခိုက် အောင် ၊ မပိုမလို ဖြစ်အောင် သတိပြု ကြိုးပမ်းကြသည် ဟု ဆိုချင်ပါသည် ။


( ဂ ) ကိုယ်ရေး ဘဝ


ကိုယ်ရေး ဘဝ ဆိုသည် မှာ စာရေးသူ ၏ အိမ်ထောင်ရေးဘဝ ၊ မိသားစု မိဘသားချင်း ဆွေမျိုးသားမြေး တို့ ၏ ဘဝကို သရုပ်ဖော် သည့် ဝတ္ထုများ ကို ဆိုလိုပါသည် ။ ဤသို့သော ဝတ္ထုတို ဦးရေ မှာ လည်း မနည်းလှသောကြောင့် ကဏ္ဍ တစ်ခု အဖြစ် ထည့်သွင်း ဖော်ပြရခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။


ဝတ္ထုတို ဆရာတို့ သည် မိမိတို့ ဘဝ ကို ဖော်ကြရာ တွင် မိမိ နှင့် စာပေလောက ဆက်ဆံရေး ၊ မိမိ နှင့် မိသားစု ဆက်ဆံရေး ကို လည်းကောင်း ၊ စာရေးဆရာ တို့ အကြောင်း ၊ မိဘ သားသမီး ဆွေမျိုးသားချင်း တို့ အကြောင်း ကို လည်းကောင်း ၊ ရေးဖွဲ့ တတ်ကြ ပါသည် ။


အရေးဖွဲ့ခံ အကြောင်းအရာ ၊ အတွေးအမြင် ၊ ပုဂ္ဂိုလ် ကိုယ်တိုင် က ထူးထူးခြားခြား စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းနေ လျှင် ကား ဝတ္ထုတို ကောင်းများ ဖြစ်လာ တတ် ပါသည် ။ သို့မဟုတ် လျှင် ကား ရေး စရာ ခြောက်ခန်း သွား၍ မျက်စိ အောက် တွေ့ရာ ပစ္စည်း ကို ကောက်ကာ ငင်ကာ “ စာ ဖြစ် ရုံ ” ရေးဖွဲ့ ထား သကဲ့သို့ ရှိနေ သောကြောင့် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလောက် အောင် ညံ့ဖျင်း လှသည် ကို တွေ့ရ ပါသည် ။ 


•••••   •••••   •••••


( ၅ ) ထူးခြားသော ရေးဖွဲ့ တင်ပြမှုများ


ရေးဖွဲ့သော အကြောင်းအရာ အာဘော် ကို အပ ထား၍ ရေးဖွဲ့ တင်ပြပုံ ထူးခြားသော ဝတ္ထုများ လည်း ရှိတတ်ပါ သေးသည် ။ ထင်ရှားသော ထူးခြားသည့် ရေးဖွဲ့ပုံ နှစ်မျိုး ကို တွေ့ရ ပါသည် ။ ပထမ တစ်မျိုး မှာ ကဗျာ ဆန် ၍ လေးအိ သော စကားပြေ ရေးဖွဲ့ပုံ ဖြစ်ပါသည် ။ ဒုတိယ အမျိုးအစား မှာ စိတ်အာရုံ ခံစားမှုများ စီစဉ်မဲ့ ဖြစ်ပေါ် နေပုံ ကို စီစဉ်မဲ့ ဖော်ပြ ထားသော ရေးဖွဲ့မှု ဖြစ် ပါသည် ။


ပထမ အမျိုးအစား နှင့် ပတ်သက်၍ ပြော ရလျှင် ... ကဗျာလမ်း ကို လျှောက်ရင်း စကားပြေ ဘက် သို့ လမ်း ချော် ပြီး ရောက်လာ သကဲ့သို့ ရှိ နေပါသည် ။ ကျွန်တော့် အဖို့ ဆီ မထိုးသော ကျွဲလှည်းကြီး တအီအီ မြည်သံ ကို နားထောင် နေရ သကဲ့ သို့ ငြီးငွေ့ လှ ပါသည် ။ အလုပ် ကိစ္စ ( လေ့လာမှု ကိစ္စ ) အတွက် သာ မဟုတ် လျှင် ထို ဝတ္ထုမျိုး ကို ဖတ်မည် မဟုတ်ပါ ။ သို့သော် ကြိုက်သူများ လည်း ရှိကောင်း ရှိပေလိမ့်မည် သာ ဖြစ်ပါသည် ။


ဒုတိယ အမျိုးအစား ကို တော့ ရေးသူများ က ( ဒြပ်မဲ့ ) ပြောကြပါသည် ။ ဘာ အမျိုးအစား ဟု ပဲ အမည် ပေးပေး ဤ ရေးနည်းမျိုး တွင် သင်္ကေတ ပြု မှု သဘော ကို လက်လွှတ် ၍ မရ နိုင်ပါ ။ သူတို့ ရေးသော စကားလုံးများ ၊ အကြောင်းအရာများ မှာ သူတို့ လောက တွင် သာ သိကြသော အနောက်တိုင်း ပန်းချီဆရာ ၊ ပန်းပုဆရာ ၊ ဒဿနဆရာကြီးများ ၏ အမည်များ ၊ စကားများ သာ လွှမ်းမိုး နေသည် ကို တွေ့ရပါသည် ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လည်း အဲဒါကို ကောင်းကောင်း မသိပါ ။ နားမလည်ပါ ။ ထို့ကြောင့် မခံစားတတ်ပါ ။


ကျွန်တော် သတိရ သည် မှာ က တော့ ‘‘ ဝတ်လစ်စလစ် အလှ ” ဟူသော စကားလုံး ကို မြန်မာတို့ နှစ်သက်စွာ ခံစားမိစေ လိုလျှင် မြန်မာပြည် တွင် ဝတ်လစ်စလစ် ယဉ်ကျေးမှု ထွန်းကားအောင် ပြုလုပ် ပေးရပေလိမ့် ” ဟူသော ဦးသိန်းဖေမြင့် ၏ စကား ပင် ဖြစ်ပါသည် ။


ကြီးကြီးထွားထွား ရှိလှသော နာမည်ကြီးများ ၊ ဆန်းဆန်းကြယ်ကြယ် ရှိသော စကားလုံးကြီး များ မှာ ကျွန်တော်တို့ အရှေ့တိုင်း မြန်မာပြည် နှင့် စိမ်းလွန်း သောကြောင့် အထူးသဖြင့် စာဖတ် ပရိသတ် အများစု နှင့် ကွာဟ လွန်းလှသော ကြောင့် “ ဘာတွေ ရေး ထားပါလိမ့် ၊ ခပ်ဆန်းဆန်းပါပဲလား ” ဟု အံ့ဩ နေရုံထက် အရသာ ခံနိုင်မည် မထင်ပါ ။


ရိုးရိုးသားသား မြန်မာ တစ်ယောက် ၏ ခံစားမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ အနောက်တိုင်း ဆန်အောင် ကြိုးစားပမ်းစား ခံစား နေသကဲ့သို့ ရှိနေ သဖြင့် မြန်မာစာဖတ် ပရိသတ် က သူတို့ နှင့် ရောပြီး ခံစား နိုင်ရန် အလွန် ခက်သည် ဟု ယူဆ မိ ပါသည် ။


အဆန်း ထွင်ခြင်း ဆိုသည် မှာ သမားရိုးကျ ပုံသဏ္ဌာန် နှင့် မတန်တဆ ဝေးကွာ လွန်းလျှင် မအောင်မြင် နိုင်ပါ ။ သမားရိုးကျ ပုံသဏ္ဌာန် နှင့် ထပ်တူ ဖြစ်ပြန် လျှင်လည်း ဆန်းသစ်သော ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ် မလာနိုင်ပါ ။


ယခု အခြေအနေ တိုင်း ဆိုလျှင် တော့ မည်သည့် လူညံ့ လူပေါ မျိုး က မဆို အဆက်အစပ် မရှိ ထင်ရာ ကောက် ရေး ၊ မြင်ရာ စွပ်ထည့်ခြင်း ဖြင့် အစီအစဉ် မဲ့အောင် လုပ်လိုက် လျှင် သူတို့ စာမျိုး ဖြစ်လာနိုင်သည် ဟူသော ပုံသဏ္ဌာန် သစ်မျိုး သာ ဖြစ်နေပါ တော့မည် ။


ထို့ကြောင့် သမားရိုးကျ ပုံသဏ္ဌာန် နှင့် လည်း မကွာလွန်း လှသော မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု အသိနယ်ပယ် နှင့် လည်း မကွာလွန်း လှသော အကြောင်း အရာ ဆက်စပ်မှု လည်း မကွာလွန်း လှသော သင့်တင့် လျောက်ပတ်သည့် အကွာအဝေး ကို ရှာဖွေ နိုင်ရန် လိုသေးသည် ဟု ကျွန်တော် ယူဆ မိ ပါသည် ။


•••••   •••••   •••••


ကျွန်တော် နှစ်ချုပ် အစီရင်ခံစာ ဤတွင် ပြီးဆုံး ပါပြီ ။ နိဒါန်း တွင် တင်ပြခဲ့ သည့် အတိုင်း စာတမ်း တစ်စောင် ၏ တိကျမှုမျိုး ၊ ပြည့်စုံမှုမျိုး ကို ကျွန်တော် မပေးနိုင်တော့ပါ ။ ခွင့်လွှတ်ကြလိမ့်မည် ဟု မျှော်လင့်ပါသည် ။ စာပေ ဝါသနာရှင် များ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးကြခြင်း ဖြင့် သာ ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်စွက် နားလည် ကြပါတော့ ဟု တောင်းပန်ရပါတော့သည် ။


ကျွန်တော့် မှာ မဂ္ဂဇင်းတွေ အားလုံး ရှိနေသေးသည် ဖြစ်ရာ အချိန် ရ သလောက် ကြိုးစား၍ ပြန်လည် ဖတ်ရှု ပြီးလျှင် မဂ္ဂဇင်း ဝတ္ထုရှည်များ အကြောင်း ကို အခွင့်သင့်လျှင် တင်ဆက်ပါ ဦးမည် ။ ကျွန်တော် ကြိုက်သော မဂ္ဂဇင်းဝတ္ထုရှည်များ ကို သုံးသပ် စိတ်ဖြာရန် အချိန် ပေးနိုင်ပါစေ ဟု ပဲ ဆုတောင်း ရ ပါတော့သည် ။


စာဖတ် ပရိသတ် ၏ သဘောထား နှင့် ကိုက်ညီမှု ရှိချင် မှ ရှိမည် ဖြစ်သော် လည်း ဝါနု လက်သင်များ အတွက် ကား သင့်တင့်သော အထောက် အပံ့ ကို ရလိမ့်မည် ဟု ထင်သောကြောင့် ရေး ဦးမည် ဟု ဆုံးဖြတ် ထား ပါသည် ။

 

မြန်မာဝတ္ထု ဖွံ့ဖြိုး ရှင်သန်ပါစေ သတည်း ။ အားကောင်းသော ကလောင်သစ်များ ပေါ်ပေါက်ပါစေ သတည်း ။


◾အောင်သင်း

     ၂၀ - ၁၁ - ၈၄


📖 အောင်သင်း အကြိုက်ဆုံး ဝတ္ထုတို နှင့် သုံးသပ်ချက်များ


#ကိုအောင်နိုင်ဦး


.

အောင်သင်း ၏ အမှာစာ


 ❝ အောင်သင်း ၏ အမှာစာ ❞


သဘင်မဂ္ဂဇင်း တွင် ၁၉၈၃ အောက်တိုဘာလ မှ စတင်၍ ၁၉၈၄ အောက်တိုဘာလ ထိ နှစ်ဆယ့်ငါးလ ( နှစ်နှစ်ကျော် ) တစ်လ မပျက် “ အကြိုက်ဆုံး ဝတ္ထုတို ” ကဏ္ဍ ကို ရေးခဲ့ပါသည် ။ ကျွန်တော် ၏ ကြိုးပမ်းမှု ကို အထူး မပြောလိုပါ ။ ဤ စာအုပ် ကို သေချာ ဖတ်ကြည့် လျှင် တွေ့ကြရပါ လိမ့်မည် ။


၁၉၈၄ ဒီဇင်ဘာလ သဘင် မဂ္ဂဇင်း တွင် နှစ်ချုပ် အစီရင်ခံစာ ကို ကျွန်တော် ရေးလိုက်ခဲ့ပါ သေးသည် ။ ထို အစီရင်ခံစာ ကို လည်း ထည့်သွင်း ဖော်ပြ လိုက်ပါသည် ။ ယခု ကျွန်တော် ပြန်ပြီး ဖတ်ကြည့် လိုက်သော အခါ အတန်အသင့် ထောင့် စုံပေသား ဟု စာဖတ်ပရိသတ် အပေါ် အလေးထား ခဲ့သည့် မိမိ ၏ အာရုံ ကို ကျေနပ်ခြင်း ဖြစ်မိပါသည် ။


ယခု ထုတ်ဝေမည့် ဝတ္ထုတိုပေါင်း ၂၄ ပုဒ် ကို တစ်ဝက် စီ ခွဲ၍ နှစ်အုပ် ထုတ်မည် ဖြစ်ရာ တစ်တွဲ လျှင် ၁၂ ပုဒ် ၊ ကျွန်တော် ၏ သုံးသပ်ချက် ပါ လျှင် ၂၄ ပုဒ် ပါမည် ဖြစ်ပါသည် ။


ဝတ္ထု တစ်ပုဒ် လျှင် သရုပ်ဖော် ပန်းချီ တစ်ပုံစီ နှင့် ဖော်ပြ လိုက်လျှင် ကောင်းမည် ထင်သော ကြောင့် ကြိုးစား ကြည့် လိုက်ပါသေးသည် ။ သို့သော် မလွယ်လှ သောကြောင့် လက်လျှော့ လိုက်ရပါသည် ။ တစ်ဖန် စာရေးဆရာ တို့ ၏ ဓာတ်ပုံ ၊ အတ္ထုပ္ပတ္တိတိုများ ကို ထည့် နိုင်ရန် ကြိုးပမ်း ပါ သေးသည် ။ ယခု ဤစာ ကို ရေးနေသည့် အချိန် ထိ အောင် အတ္ထုပ္ပတ္တိ ကို လူစေ့ မရရှိသေး ပါ ။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယတွဲ ထုတ်ဝေသော အခါတွင် မှ ( ပြည့်စုံလျှင် ) ထည့်သွင်း ဖော်ပြ လိုက်ရပါတော့မည် ။


ဤ စာအုပ် ကို ဤသို့ ထုတ်ဝေ နိုင်အောင် ကူညီခဲ့သော အမျိုးသား စာကြည့်တိုက် ဝန်ထမ်းများ အား လည်းကောင်း ၊ ပထမဦးစွာ ကြိုးပမ်း စုဆောင်း ခဲ့သည့် တပည့် မောင်ကျော်သန်း ( ရေတမာစာပေ ) အား လည်းကောင်း ၊ နေပူ မိုးရွာ မရှောင် ပြေးလိုက် လွှားလိုက် အပင်ပန်း ခံ ရှာ ပေးသော ( မျိုးမြန်မာ စာပေတိုက် ) က တပည့်မလေး “ အင်ကြင်းခိုင် ” အား လည်းကောင်း ကျေးဇူး စကား ဆို လိုက်ရပါသည် ။


◾အောင်သင်း 

     ၃ - ၉ - ၉ရ

     

📖 အကြိုက်ဆုံး ဝတ္ထုတိုများ နှင့် သုံးသပ်ချက်များ


#ကိုအောင်နိုင်ဦး


.

အနုဝင်္ကပါ ( ၁၃ )


 ( ၁၃ )


ပြီးခဲ့သည့် “ အနုဝင်္ကပါ ” တွင် စာ မှား ကိစ္စများကြောင့် ဒေါ ပေါက်ပြီး အောင်ပြည့် တို့ ကို ဆဲဆိုရေးသား လိုက်သည် နှင့် ပတ်သက်၍ ဝေဖန် ကြသည် ။ အရေးအသား ကြမ်းသည် ။ ( အနုဝင်္ကပါ ) ခေါင်းစဉ် နှင့် မကိုက်ညီ ဟူ၍ ။


ရေး နေ ကတည်း က ပင် သာဓု လည်း သတိထား မိပါချေ၏ ။ ထို ကြမ်းသော ၊ ရင့်သီးသော ( စာ ) များ မ ဆိုထားဘိ ။ အကြောင်းအရာ ပင်လျှင် အနုဝင်္ကပါ လမ်းကြောင်း မှ ဘေးစောင်း သွားလျှင် .... 


“ အောင်ပြည့် ရေ .. ဆရာ ရေး လိုက်တာ အနုဝင်္ကပါ နဲ့ အံဝင်ရဲ့ လား ၊ လေ့လာ ကြည့်ပါဦး ၊ သိပ် အား မရရင် ၊ ဒွိဟ ဝင် လာရင် ပြောကွာ ”


ဟု အမြဲ မှာ ထားရ၏ ။ 


“ ရပါတယ် ဆရာ  ၊ အနုပညာ နဲ့ ပတ်သက်တာ မှန်သမျှ အံဝင်တာ ချည်းပါပဲ ”


ဤ၌ သာဓု တစ်ခု စဉ်းစားသည် ။ အနုပညာ ဟူသည် အဘယ်အရာများ ကို ခေါ်သနည်း ။ မည်သည့် အကြောင်း မှာ အနုပညာ ပါနည်း ။


သဘင်ကဏ္ဍ ကို ကြည့်ကြစို့ ၊ နှစ် ပါးသွား ၊ ယိုးဒယား ၊ မြိုင်ထ စသည် ဖြင့် ညက်ညက်ကလေး ကကြခြင်း ကို အနုပညာ ဟု သတ်မှတ် သော် သတ်မှတ် နိုင်သည်  ။ ချက်ကျကျ နှင့် ဖနောင့် ဆောင့် ၍ ဒေါ နှင့် မော နှင့် ၊ ဟန် နှင့် မာန် နှင့် သရုပ်ပြ သော ဘီလူးက ကို မည်သို့ သဘော ထားကြ မည်နည်း ။ အနုပညာ မဟုတ် အကြမ်းပညာ ဟု ဆိုမည်လော ။


ထို့အတူ နတ်မိမယ်လှလှ ပန်းပု ကလေးများ နှင့် ကျားရုပ် ၊ နဂါးရုပ် ထု ထားခြင်းတို့ ၌ မည်သည် က အနုပညာ ပါနည်း ။  


တစ်ဖန် တေးဂီတ ဘက် သို့ တစ်ချက် ငဲ့ ကြည့်ပါဦး ။ ( အမြင်ကျယ် အလယ်တိမ် ၊ အချိန်မစီးတဲ့ ဂွမ်းလို လွမ်းအောင် ပြောနိုင်မှ သဘောကျ သူ ခင်ပျိုရယ် ) ဟူသည် သည် လည်းကောင်း ( ရွှေနားတော် ဆင် ဖွယ် မငြိုငြင်ပါသင့်တယ် ၊ မသွေ တမ်းနော် ခင်တွယ်ကြင်မယ် ။ အပျိုစင်ကညာ ဆံရစ်ရယ် ) ဟူသည် သည် လည်းကောင်း .. 


( မိန်းမ ဆိုတာ ဆောင်းလေပမာ ညီ ။ အတွင်းသဘော မတည်ကြည် ပြောင်းလဲတတ်သည် ) ဟူ သည် တို့ တွင် မည်သည့် ( စာ ) က နု ပါသနည်း ။


ထို့ပြင်တစ်ဝ (ရွှေအိမ်နန်း နှင့် ကြငှန်းလည်း ခံ ၊ မတ်ပေါင်းရံလျက် ၊ ပျော်စံရိပ်ငြိမ် ၊ စည်းစိမ်မကွာ ၊ မင်း ချမ်းသာကား ၊ သမုဒ္ဒရာ ရေမျက်နှာ ထက် ခဏတက်သည့် ရေပွက် ပမာ ... ) စသည် နှင့် ... 


“ မြန်မာတွေ စည်းကမ်း ဖောက်လို့ ထီးနန်းပျောက် ဖြစ်ပြီ ၊ မှီ ထွန်းတောက် အသစ်မှီတယ် ၊ ညစ် ပလီလူမျိုး ၊ မိပစ်လို့ မရှောင်သွေ ၊ ခွကောင်တွေ ခွေးဖြစ်ပေါ့ ဗျိုး .. ”


အိမ်း ... မည်သည် က “ အနု ဝင်္ကပါ ” ပါနည်း ။


ဤသည် တို့ မှာ သာဓု တွေးမိ သလောက် တွေးချင်ချင် ရှိလာ သဖြင့် ကိုယ်ပိုင် အတွေး ကိုယ်ပိုင် အရေးသာ ဖြစ် ချေသည် ။ မှားသော်လည်း မှား ပေမည် ။ စာရှသူတို့ ချင့်၍ သဘောပေါက် ကြပါရန် ။  


နောက်တစ်ခု သာဓု အတွန့် တက် ချင် သေး၏ ။ လမ်းကြိတ်စက်ကြီး သို့မဟုတ် စစ်တိုက်ရာ တွင် သုံးသ ည့် တင့်ကား (သံချပ်ကာ ကား ကြီး ) များ ကို ရှုပါ ။ 


အဘယ်မျှ ကြမ်းတမ်း ပါသနည်း ။ အမြင် ကြမ်းရုံ မက စက်သံရော ၊ ဘီး လိမ့်သံပါ နား မခံသာ ။ 


ထိုထို လမ်းကြိတ်သော ၊ စစ်တိုက် သော စက်ကြီး ၊ တင့်ကားကြီးများ ၊ ကြမ်းတမ်းသလောက် ထိုစက်ကြီး များကို ခုတ်မောင်း စေသော အင်ဂျင်စက် ကို တည်ဆောက် ထားသည် မှာ နက်နဲ သိမ်မွေ့သော ပညာ အများ ကြီးပါသည် ။ စက်ကိရိယာ အစိတ်အပိုင်းများ အနုစိတ် သလောက် ဆံခြည် တစ်မျှင် တမျှ တိမ်း သွားလျှင် စက်ကြီး တစ်ခုလုံး ကတိမ်းကပါး ဖြစ် သွားနိုင်သည် ။ သို့အလျောက် ဖုထစ်ကြမ်းတမ်းသ ည့် ချိုင့်ဝှမ်းကို ညီညာအောင် ကြိတ်၍ ၊ လှိမ့်၍ ချောညက် အောင် ညှိ ပေးရာတွင် အရေးပါသော သံဘီး ကြီးကို နူးညံ့ သိမ်မွေ့သော အနုပညာ ပါလှသည့် အင်ဂျင်စက် က ဦးဆောင် လည်ပတ် ခုတ်မောင်း ပေးရချေမည် ။


အကယ်တည့် စာပေ သည် အနုပညာရပ် ဟု တစ်သမတ်တည်း သဘော တူညီကြပါမူ စာပေ နှင့် အဓိပ္ပာယ် ဖော်ရသည့် ( လူ့ကိစ္စ ) မှန်သမျှ သည် လည်း “အနုဝင်္ကပါ ” ထဲ ၌ အကျုံး ဝင်ရပေမည် ။


ဤသည် မှာ သာဓု အရေး ။ အများစု က မူ ကြိုက်သလို တွေးကြပါကုန် ။


ယခု တစ်ပတ် လည်း ခပ်ကြမ်း ကြမ်းကလေး ရေးရမည့် အကြောင်း တစ်ရပ် ရှိနေသည် ။ အခြား မဟုတ် ။ အနုပညာရှင် အမည် ခံ ထားပါလျက် ပက်စက်စွာ ညစ်ပတ် နေကြသည့် ကိစ္စ ။


အတိုချုပ် အားဖြင့် နာမည်ကြီး မင်းသမီး ၊ မင်းသားများ ဆိုပါစို့ ... ။ အချို့တို့ သည် ဇာတ်ကား တစ်ကား အတွက် ၂၅၀၀၀ ကျပ် မှ ၅၀၀၀၀ ကျပ် ၊ ၆၀၀၀၀ ကျပ် အထိ တောင်း ကြသည် ။ ထုတ်လုပ်သူ တို့ က လည်း ကျေကျေနပ်နပ် ပေးကြသည် ။ ထို နေ့ ထို ငွေပေးငွေယူ လုပ်ချိန်တွင် နှစ်ဦး နှစ်ဖက် စလုံး ပျော်ကြသည် ။ ရယ်မော စားသောက်ကြသည် ။ မျက်နှာတွေ ပျားရည် ဆမ်းထား သကဲ့သို့ ချိုနေ ကြသည် ။


သို့ဖြင့် ဇာတ်ကား စတင် ရိုက်ကူး သည် မှ ပြီးဆုံး၍ ရုံပေါ် ရောက်သည် အထိ ချောချောကလေး ညက်သွား သည် ရှိသည် ။ အချို့ သုံးနှစ် မှ ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် ကြာသည့် တိုင်အောင် ဇာတ်ကား မထွက်နိုင် ဖြစ်နေကြ သည် လည်း ရှိသည် ။ အကြောင်း သော်ကား ထိုထို နာမည်ကြီး သရုပ်ဆောင် အချို့က နှိပ်စက်ထား သောကြောင့် ... ။


ယင်း နှိပ်စက်ပုံ နှိပ်စက်နည်း က လည်း ရိုးရိုးကလေး နှင့် ယဉ် ပါချေ သည် ။ အနှီ သို့သော် နိုင်ငံကျော် မင်းသား  ၊ မင်းသမီး ( စူပါစတား ) အထူးသဖြင့် အထီးကောင် စူပါစတား အချို့သည် ငွေ ကို အကြေ အလည် လက်ငင်း တောင်းယူထား ပြီး သူ ရိုက်ချင်သော ကား ၊ သူ လိုလားသော အလွမ်း သင့်သော ထုတ်လုပ်သူ ကို သာ ရိုက်ရက် သတ် မှတ်ပေးပြီး သူ စိတ် မဝင်စားသော ဇာတ်ကား ( ဝါ ) သူ မကြည်သော ထုတ်လုပ်သူ ဆို က မည်သည့် နေ့ တွင် ရိုက်မည် ဟု ရက်သတ်မှတ် ပေး ခြင်း မရှိဘဲ ဝေ့လည်လည် လုပ်နေ လိုက်ချေ၏ ။ ဤသည့် အပြုအမူ တွင် အကြောင်း အရပ်ရပ်တို့ က အရင်းခံ လျက်ရှိသည် ။ 


အကြောင်းရင်း ( တစ် ) မှာ --- 


စာရှုသူ တို့ ကိုယ်တိုင် ကြုံဖူး ကောင်း ၊ ကြားဖူး ကောင်း တစ်ခုခု ရှိ ပေမည် ။


ဥပမာ - အပ်ချုပ်ဆိုင် တစ်ဆိုင် တွင် အင်္ကျီ သွားအပ်ရာ ၌ ချုပ်ခ ကို ကြို တင်ပေးခဲ့သည် ဖြစ်အံ့ ၊ ထို အင်္ကျီ တော်တော် နှင့် ပြီးတော့မည် မဟုတ် ။ နှစ်နည်းအားဖြင့် ( ၅ ) ရက် ကြာရမည့် အစား ( ၁၀ ) ရက် ကြာချင် ကြာမည် ။ 


အကြောင်းသော်မူ ငွေ လက်ငင်း ပေး၍ အပ်သည့် အထည် ကို မြန်မြန် ပြီးအောင် ချုပ် စေကာမူ ချုပ်ခ ထပ်ရ ရန် မရှိ သဖြင့် ထို ကုန်မည့် အချိန် ကို အခြား အပ်ထည် ကို ချုပ်မည် ။ ပြီး လျှင် ချုပ်ခ ရ မည် ။ ငွေပို သုံးရမည် ။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် ရရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိသော ( ငွေ ရပြီး ) အထည် ကို ချုပ်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နေ တတ်သည် ။ ငွေပို ပေါ်စရာ မရှိ၍ မ ချုပ်ချင် ။ 


ထို့အတူ စူပါစတား သည် လည်း ငွေ အကြေ ရပြီးသား ဇာတ်ကား ( ဆို ပါစို့ ) ၇ ကား ရှိသည် ထား ။ တစ်နေ့ တစ်ကား ရိုက် ပေးလျှင် နောက်ထပ် ငွေရလမ်း မရှိ ။ ထို့ကြောင့် သူ နှိပ်စက် ချင်သော ထုတ်လုပ်သူ ၏ ကား တစ်ကားစ နှစ်ကားစ ကို ရိုက်ရက် မပေးသေး ဘဲ နောက်ထပ် ငွေ ရမည့် ဇာတ်ကား တစ်ကား စ နှစ်ကား စ ကို လက်ခံကာ ငွေ ရပြီး ကားများ ခေါက် ထားလျက် နောက် မှ ငွေ ရသော ကားများ ကို ဦးစားပေး တတ်ကြပြန်သည် ။


တစ်ဖန် ထိုထို နောက် မှ ဝင် ရိုက်ခွင့် ရသော ထုတ်လုပ်ရေးသမား တို့ လည်း ' ဘုရား ' တ နေ ကြရသည် ရှိ သေး၏ ။ အသို့ဆိုမူ သူတို့ သည် လည်း ငွေကြေး ပေးပြီးသား ဖြစ်၍ စူပါစတား သည် နောက်ထပ် ငွေ ရမည့် ကား လက်ခံ လိုက်သော် ထို ရိုက်လက်စများ ၃ ၊ ၄ ၊၅ ရက် မျှ ဖြင့် ရပ်သွား ကြရ ပြန် သည် ။


ဤသို့ဖြင့် အချို့သော ဇာတ်ကား များ ၃ ၊ ၄ နှစ် ကြာသော်လည်း ဇာတ်ကား မပြီးနိုင် ။  


ဆိုခဲ့ဘိသို့ စူပါစတား က နှိပ်စက် ၍ ဇာတ်ကား ကြန့်ကြာသည့် အထဲ တွင် ထုတ်လုပ်သူ ချင်း ညစ်ပတ် ကြသောကြောင့် လည်း အလားတူ ကိစ္စမျိုး ပေါ်၍ ပေါ်၍ လာ ပြန်ချေသည် ။  


ထုတ်လုပ်သူချင်း ညစ်ပတ်နည်း မှာ ငွေကြေး ရွှင်သော ထုတ်လုပ်သူ က နောက်ကျမှ ဝင်လာ ကာ စူပါစ တား အား ၅၀၀၀ ၊ ၁၀၀၀၀ ငွေ ပို ပေး ပြီး ရက်ချိန်း စော၍ တောင်းခြင်း နေ့ရော ညပါ အချိန် လု၍ ရိုက်ခြင်း စသည့် ငွေ နှင့် ဖိ၍ သတ်သည့် သဘော မျိုး လုပ်တတ် ကြ သောကြောင့် စူပါစတား အချို့ ပါ ငွေ မျက်နှာ နောက် ပါ သွားပြီး မတော်မတရား တွေ ဖြစ် ကုန်ကြတော့သည် ။


လုပ်နည်း လုပ်ဟန် တို့ မှာ အနုပညာသည် နှင့် မတူတော့ဘဲ အမြီးကျက် အမြီးစား ၊ ခေါင်းကျက် ခေါင်းစား ၊ ဖဲသုံးချပ်သမား ကဲ့သို့ ကလိမ်ကျ ညစ်ပတ်စိတ် များ နေကြ ချေသည် ။ 


တစ် တရားခံ မှာ ထုတ်လုပ်သူ ငွေ ရှင် စီးပွားရေးသမား အချို့ ဖြစ်သည်  ။ ရန်ကုန် တွင် တစ်ပတ် တစ်ရက် နှုန်း ဖြင့် ဇာတ်ကား ( ၇ ) ကား ရိုက် ပေး နေသော မင်းသား မင်းသမီး အချို့ ကို ငွေ ပို ပေးကာ နယ် သို့ အရ ခေါ် သွားပြီး ( ၁၀ ) ရက်ခန့် ဖြင့် အပြီး ရိုက် တတ်ကြသည် မှာ လည်း ထို ငွေ သမား ထုတ်လုပ်ရေး တို့ ဖြစ်ချေ သည် ။


ဤလို ကမောက်ကမ ကိစ္စများ ကို ထိန်းသော အားဖြင့် ရိုက်ကူးပူးတွဲ အဖွဲ့ ဟူ၍ ရုပ်ရှင် ကောင်စီ နှင့် ရုပ်ရှင်ကော်ပိုရေးရှင်းတို့ က အဖွဲ့ငယ်တစ် ခုဖွဲ့၍ နည်းလမ်းရှာ ဖန်တီး စီစဉ်ပေး ရာ၌ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် မအောင် - မ အောင်မြင်သေး ။ ခက်နေသည် ကား အဆိုပါ ရိုက်ကူးပူးတွဲအဖွဲ့ က ပြတ်ပြတ်သား သား ဖြေရှင်း ကူညီ လို ပါ သော်လည်း စူပါစတား တို့ နှင့် အချို့ ထုတ်လုပ်သူ တို့ အချင်းချင်း မရှင်းမရှင်း ကိစ္စတွေ က ရှိ နေကြ ပြန် သည် ။ ပမာအားဖြင့် ( တဝေ့ဝေ့ ) ဆိုသော ဇာတ်ကား ဆိုပါစို့ ။ ၁၉၈၃ ခုနှစ် က စူပါစတား တစ်ဦး နှင့် စတင် ရိုက်ကူးခဲ့ သည် ။ ယခုတိုင် မပြီးသေး သဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြာနေပါ သနည်း ဟု ထုတ်လုပ်သူ အား ဖိတ် ခေါ် မေးမြန်းရာတွင် ( ငွေကြေး အခက်အခဲကြောင့် ပါ ) ဟု ဖြေသည် ။


တစ်ကြိမ်လည်း မက ၊ နှစ်ကြိမ် ၊ သုံးကြိမ် ၊ စတုတ္ထ အကြိမ် ခေါ်မေး လည်း ထို အတိုင်းသာ အဖြေ ထွက် သည် ။ စင်စစ် ယုံကြည် နိုင်စရာ မရှိ ၊ ထို ထုတ်လုပ်သူ သည် အခြားသော လုပ်ငန်း တစ်ခု ရှိ နေသေး၍ ထိုမျှ ငွေ ကျပ်တည်း ရန် အကြောင်း မရှိနိုင် ။ သို့နှင့် သာဓု သူ့ ကို ချိန်း၍ နှစ် ယောက်ချင်း ဆွေးနွေးကြည့် သောအခါ ... 


“ ပြောလဲ ပြောချင်ပါတယ် ၊ ပြောရ မှာ ကလဲ ၊ အင်း ... ဆရာ ရယ် ခက် တာ က ”


“ ဒါတွေ အသာ ထားစမ်းပါဗျာ ၊ ကျွန်တော် သိချင်တာ က ရှင်းရှင်း ပြတ်ပြတ် ၊ ကဲ ... ကဲ ဘယ်လိုလဲ ။ ဒါရိုက်တာ က ရိုက် မပေးတာလား ၊ မင်းသမီး ၊ မင်းသား က ကပ် နေတာ လား ၊ ပြောင်ပြောင် ပြော ဗျာ ”


သူ အတန်ကြာ တွေ နေပြီး မှ သက် ပြင်းရှည်ကြီး ချ ကာ ..


“ ပြော ဆိုရင်တော့ ပြော ပါ့မယ် ။ ဒါပေမဲ့ .. ”


“ ပြောမှာ သာပြောပါ ၊ ဒီကိစ္စ ဘယ် သူမှ မသိစေရဘူး ”


သို့လျှင် သာဓု အာမခံ လိုက် မှ ...


“ အင်းလေ ၊ ဆရာ လဲ သိသင့် သလောက် သိ မှာ ပါ ၊ ဒီ ... ကျွန်တော့် ဇာတ်ကား ကြာ နေတာ ကတော့ မင်းသား ရိုက်ရက် မပေးလို့ ပေါ့ ဆရာ ”


“ နို့ .. ရိုက်တော့ ရိုက်လက်စ မဟုတ်လား ”


“ ဟုတ်ပါတယ် ၊ မင်းသား က သုံး ရက် ပဲ ရိုက်ပေးပြီး နောက်ထပ် ရက် မပေးတာ ခုထိပါပဲ ”


“ ဘာဖြစ်လို့ လဲ ၊ မင်းသား က ဘာ မကျေနပ် ဖြစ် နေလို့ လဲ ”


“ မသိဘူး ဆရာရယ် ၊ သူ မကြိုက် တာလဲ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါ ဘူး ”


သာဓုပင် အစဉ်းစားရ ခက်သွား သည် ။


“ ခင်ဗျား မေး မကြည့်ဘူးလား ၊ အဲ မကျေနပ်တာ ရှိရင် ပြောပါလို့ကော ... ခင်ဗျား က ”


“ အမလေး ၊ မမေးရဲဘူး ဆရာ ရေ ”


သူ ပြောပုံ အမူအရာ မှာ လက် တကာကာ ဖြင့် အလွန် ကြောက်နေ သည့် အသွင် ဆောင် နေသည် ။ 


“ မဟုတ်ပါဘူး ၊ သူ ခင်ဗျား အပေါ် ဘာ မကျေနပ် ဖြစ်နေသလဲ ဆိုတာ မှ မမေးရဲ ရအောင် ”


“ သြ ၊ ဆရာ မသိတာတွေ လဲ ရှိ သေးတာကိုး နော် ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက် ခံ နေရတယ် ဆို တာ ... ”


“ ကဲ ၊ ပြောစမ်းပါဦး ”


“ ခု ကိစ္စ တောင် ဆရာ မရအရ မေးလို့ ပြော နေရတာ ၊ အမှန်က မပြောဝံ့ဘူး ၊ ( မင်းသား ရိုက် မပေးလို့ မရိုက်ရတာပါ ၊ ကား မပြီးတာပါ ) ဆိုတဲ့ စကား ကို မင်းသား ကြား သွားရင် သိသွား ရင် ပေါ့ ဆရာ ”


“ မသိစေရပါဘူး စိတ်ချစမ်းပါ ... ”


“ ဟုတ်ကဲ့ ... အဲဒါ သာ စူပါစတား သိ သွားရင် လုံးဝ ရိုက်ရက် ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ”


“ ဟား .. ဒီလို လုပ်လို့ ဘယ် ရမလဲ ဆိုင်ရာ ကို တိုင်ပေါ့ ”


သူ့ ပါးစပ် ၊ အဟောင်းသား နှင့် မျက်လုံး ပြူးသွားပြီး မှ 


“ ဘုရား ရေ ၊ အဲဒါမှ ပို ဆိုးမယ် ဆရာ ရေ ”


“ ဘာ ဆိုးစရာ ရှိလဲ .... ခင်ဗျာ့ ကား ကို ပြီးအောင် ရိုက်ပေးဖို့ ဆိုင်ရာ က ညွှန်ကြား ပေးလိမ့် မပေါ့ ”


“ မလွယ်ပါဘူး ဆရာရယ် ၊ သူတို့ စိတ် ခုပြီ ဆိုရင် အင်း ၊ ဘယ်နေ့ ရိုက် ပေးမယ် ပြော ရော ၊ အဲဒီ နေ့ အတွက် ကျွန်တော်တို့ က ပြင်ဆင် ထားရော ၊ ပြင်ဆင်တယ် ဆိုတာ လဲ ဆရာ သိပါ တယ်နော် ၊ စက်အဖွဲ့ ၊ ဇာတ်ရံ ၊ လူသုံး လေးဆယ် အတွက် ထမင်း ဟင်း ချက် ၊ ကားတွေ ငှား ၊ အခမ်းအနား ပြင် ငွေထောင့်လေးငါးရာ မကုန်ဘဲ မပြီးဘူး မဟုတ်လား ”


သာဓု က ခေါင်း ညိတ်လိုက်၏ ။ 


“ အဲ ... အဲဒါ စူပါစတား ကို စောင့်ရင်း ၊ စောင့်ရင်း နဲ့ ၁၂ နာရီ လောက် ကျ မှ ခေါင်းကိုက် လို့ ဗိုက်နာ လို့ မရိုက်နိုင်တော့ ဘူး ဆိုရင် ... ဟင် ”


အလွန်ရှည်သော သက်ပြင်းကို သူ ချပြီး မောနေ၏ ။


ဖြစ်နိုင်သည် ။ ဤလိုသာ နှိပ်စက် လိုက်ပါ က ထိုနေ့ အတွက် ပြင်ဆင် စရိတ် ထောင့်လေးငါးရာ ဆုံးချေ တော့မည် ။ 


“ အဲသလို မင်းသား က ရိုက်ရက် မ ပေးလို့ တိုင်တယ် ဆိုတာ က ကြီးမား တဲ့ အပြစ် လို့ ဖြစ်မနေဘူးလား ဆရာ ... ”


“ အင်း ... ဟင်း ”


သာဓု ပါ သက်ပြင်း ချ မိချေ၏ ။ 


“ အဲဒါ အသာ ထားပါဦး ဆရာ ၊ စူပါ စတား အိမ် သွားပြီး ကားရိုက်ရက် ကလေးများ မပေးနိုင် ဘူးလားလို့ မေး မလို့ သွား တာတောင် ခြံဝင်းတံခါး ဖွင့် မပေးဘူး ။ ကိုယ်တိုင်လဲ အတွေ့ မခံဘူး“  


( ဘာကိစ္စလဲ ၊ ဘယ်သူ ခေါ်လို့ လာ တာလဲ ၊ နောက်ကို ဒီက ချိန်း မှ လာ ) 


“ အဲသလို စကားတွေ နဲ့ တစ်ဆင့် အပြော ခိုင်းတာ ဆရာ ၊ အမလေး ၊ ရက်ချိန်း တောင် သွား မတောင်း ရဲ ဖြစ် နေရပါတယ် ”


အနုပညာရှင် အမည် ခံပြီး ဤလို အထိ ရင့်သီးနေသည် မှာ ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည် ။ အလွန် လည်း ရှက်စရာ ဖြစ်နေချေပြီ ။  


ဈေးသည် နှင့် ဈေးဝယ် ကြိုက် ဈေး ဆိုကြသည်  ။ ကျေနပ် လျှင် အရောင်းအဝယ် ဖြစ်ကြမည် ။ 


ဝယ်သူ က ငွေချေ ။ ရောင်းသူ က ပစ္စည်း ပေး ၊ အေးအေးဆေးဆေး နှင့် သိက္ခာ ရှိရှိ အပေးအယူ မျှ ကြရန်သာ အဓိက ဖြစ်သင့်ပါ လျက် ... ။


( ၁ - ၈ - ၈၅ )  


◾  သာဓု


📖 ချယ်ရီ မဂ္ဂဇင်း

      စက်တင်ဘာ ၊ ၁၉၈၅ 

      

📖  အနုဝင်္ကပါ


#ကိုအောင်နိုင်ဦး


.

မိုးခါးရေ သောက်၍ မိုးခေါင်ခြင်း


 ❝ မိုးခါးရေ သောက်၍ မိုးခေါင်ခြင်း ❞


အကျင့်စာရိတ္တပြုပြင်ရေးဌာန မှ လူကြီးလူကောင်း ဦးထွန်းမြတ် သည် အရက်ခွက် ကို မြှောက်၍ ဆေး သောက် သလို တစ်ကျိုက်တည်း နှင့် မော့ လိုက်လေ၏ ။ သို့ မော့ပြီးသည် နောက်တွင် သူ သည် တစ်သက် နှင့် တစ်ကိုယ် မကောင်းမှု ကို မပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည့် အကြောင်း ပြန်ပြောင်း စဉ်းစား မိပြန်သည် ။


အကျင့်စာရိတ္တပြုပြင်ရေးဌာန မှ လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက် ပီသစွာ သူသည် အကျင့် စာရိတ္တ ကောင်းမွန်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့၏ ။ ကံငါးပါး ကို လုံခြုံသူ တစ်ယောက် လည်း ဖြစ်ခဲ့၏ ။ သူ့ အတွက်ကြောင့် တိုင်းပြည် တွင် ဘယ်သော အခါမျှ မိုးခေါင် လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကို လည်း ကောင်းစွာ ယုံကြည်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်၏ ။


သူ သည် သာသနာတော်အကျိုး ကို သည်ပိုးရွက်ဆောင်ခဲ့ သဖြင့် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများ  ၊ ရခဲ့သူ တစ်ယောက် လည်း ဖြစ်၏ ။ တရားဓမ္မ အရာ ၌ ကျွမ်းကျင်နိုင်နင်းသူ တစ်ယောက် ဖြစ်၍ လည်း သာသနာ့ရိပ်သာ တွင် နာမည်ကောင်း ရသူ တစ်ယောက် ဖြစ်၏ ။


ထို့ကြောင့် ဦးထွန်းမြတ် အား မင်းပိုင်း စိုးပိုင်း သူဌေးကုန်သည်ပိုင်း မှ ကြည်ညိုလေးစား ကြ လေသည် ။ ထိုသို့ ကြည်ညိုလေးစားခြင်း ခံ ရသလောက် လည်း အကျင့်သိက္ခာ ကောင်းသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည် ။ သို့ရာတွင် ယခု တစ်ကြိမ် တွင် မူ ဦးထွန်းမြတ် သည် အရက်ခွက် ကို ကိုင် ၍ ဆေး သောက် သလို တစ်ကျိုက် တည်း နှင့် မော့ ချ လိုက်လေသည် ။ ဝန်ကတော်လေး ဒေါ်ကေသီခိုင် သည် ဦးထွန်းမြတ် အား နွဲ့ မူသော အပြုံး ဖြင့် ကြည့် နေရင်းမှ စားပွဲ ပေါ် တွင် တင် ထားသော စကော့ ဝီစကီအရက် ကို “ တစ်ပက် ” ပေး လိုက်ပြန်သည် ။ ပြီးမှ ဖောက်ပြီးသား အသင့် ရှိနေသော ဆော်ဒါ ဖြင့် ကျင်လည်စွာ ရောစပ် ပေး လိုက်သည် ။ ဦးထွန်းမြတ် သည် ဒေါ်ကေသီခိုင် အား တစ်ချက်မျှ  စိုက် ကြည့် လိုက် ရင်း သူ့ ရင်ပြင် တစ်အုံလုံး သည် ငလျင် လှုပ် သလို သိမ့်သိမ့်ခါ ၍ သွား လေသည် ။ ဒေါ်ကေသီခိုင် ၏ မျက်နှာပေး ၌ ဦးထွန်းမြတ် အား ကြည့် နေသော အကြည့် မှာ အမေရိကန် ဇာတ်ကားများ တွင် ဟိုတယ်မယ် အဖြစ် ပါဝင် ကပြတတ်သည့် ဇာတ်လိုက် မင်းသမီးများ ၏ မျက်နှာပေး မျိုး အကြည့် မျိုး နှင့် တစ်မျိုး တည်း တူ နေ၏ ။ ဦးထွန်းမြတ် သည် ဒေါ်ကေသီခိုင် အား ဆက်၍ မကြည့်ရဲတော့ချေ ။


အဆင်းတွင် ဘရိတ် မပါဘဲ လိမ့် ပြေးနေသော ကား ပေါ် မှ နေ၍ မိမိ သက်ဆင်း ကျရောက် ရတော့မည့် ချောက်ကမ်းပါးစောက် ကို မကြည့်ရဲသူ ကဲ့သို့ ဦးထွန်းမြတ် သည် ဒေါ်ကေသီခိုင် အား မကြည့်ရဲတော့ချေ ။ ထို့ကြောင့် ပင် သူ့ မျက်နှာ ကို လက်ဝါး ဖြင့် အုပ် ၍ ထား လိုက်သည် ။ ဒေါ်ကေသီခိုင် သည် ဦးထွန်းမြတ် အား ကနွဲ့ကလျ ကြည့် နေရင်း နေရာ မှ ထ လိုက်ပြီးလျှင် ဦးထွန်းမြတ် ထိုင် နေသော နှစ်ယောက် ထိုင် ဆိုဖာ အစွန်းတွင် တင်ပါးလွှဲ ထိုင် လိုက်ပြန်သည် ။ ဦးထွန်းမြတ် ၏ ရင်ပြင် တစ်ခုလုံး သည် မြေငလျင် တစ်ကြိမ် လှုပ်ခါ ၍ သွားပြန်သည် ။ ထို့ကြောင့်လည်း ဘရိတ်လွတ် နေသော ကား ကဲ့ သို့ ထိန်းသိမ်းခြင်း ကင်း တော့သည် ။ သူ့ စိတ် ကို တည်ငြိမ်ရန် ကြိုးစား ရ ပြန်သည် ။ ဦးထွန်းမြတ် သည် ငါးဆယ်ဝင် စားပွဲတင် ငွေ စီးကရက်ဘူး ထဲ မှ စီးကရက် တစ်လိပ် ကို ထုတ်၍ မီး ညှိ လိုက်သည် ။ မီးညှိ ၍ အပြီးတွင် စီးကရက် ကို တစ်ချက် မျှ ဖွာ ၍ လက် ထဲ မှ မီးတောက် နေ သေးသော မီးခြစ်ဆန် ကို ပြာခံခွက် ထဲ သို့ ထည့်မည် အပြု တွင် ဒေါ်ကေသီခိုင် ၏ မျက်နှာ သည် သူ ၏ မျက်နှာ နား သို့ တိုးကပ် ၍ လာ လေသည် ။ ဒေါ်ကေသီခိုင် သည် ဦးထွန်းမြတ် ၏ မျက်နှာ နှင့် ထိလုထိခင် ရှိပြီး မှ အခြောက်တိုက် တခစ်ခစ် ရယ် လိုက်ပြန်သည် ။ ဆိုဖာ အစွန်း တွင် ထိုင်နေ ရာ မှ သူ ၏ တင်သား အိအိညက်ညက်ကလေး ကို ဆိုဖာ အတွင်း သို့ လျှောဆင်း ချ လိုက်ပြန်သည် ။ သို့ လျှောဆင်း လိုက်သော အခါတွင် မူ ကေသီခိုင် ၏ အိစက်သော အတွေ့ သည် ဦးထွန်းမြတ် အား တငွေ့ငွေ့ ထိတွေ့  လာစေတော့သည် ။


ဦးထွန်းမြတ် သည် ကြောက်အား လန့်အား ဖြင့် အရက်ခွက် ကို ဆွဲယူ မော့လိုက်ပြန်သည် ။ သို့ မော့ပြီး မှ သူ သည် တစ်သက် နှင့် တစ်ကိုယ် မကောင်းမှု ဒုစရိုက် ကို မပြုခဲ့ဖူးကြောင်း ပြန်ပြောင်း စဉ်းစား လိုက် ပြန်သည် ။ ထိုသို့ စဉ်းစား မိ မှပင် သူ၏ မကျေချမ်းစရာ ကောင်းသော ကိုယ်ရေး ကိုယ်တာ ကိစ္စများ တစ်ခု စီ ပေါ်၍ လာလေသည် ။ အဆုံးတွင် မူ သူ   သည်အိမ် သို့ လာ၍ တစ်သက် နှင့် တစ်ကိုယ် မပြုလုပ်ခဲ့ဖူးခဲ့သော မိုက်မဲမှု ကို ပြုလုပ်ရန် လာခဲ့ခြင်း အား လည်း ပြန်လည် စဉ်းစား မိပြန်သည် ။ မိုက်မဲမှု ဆိုသည် မှာ ဦးထွန်းမြတ် လို လူ တစ်ယောက် အတွက် ပြုလုပ်ရန် လွယ်ကူသော အလုပ် မဟုတ်ပေ ။ ကျော်မကောင်း ကြားမကောင်း ဖြစ်မည် လည်း စိုးရ၏ ။ ကေသီခိုင် ၏ စိတ် သဘော ကိုလည်း သိနှင့် ဖို့ လို၏ ။ ကေသီခိုင် အား မည်သို့ ဆွဲဆောင်ရမည် ကို လည်း စဉ်းစား နေရင်း ဖြင့် အချိန် သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန် ခဲ့လေပြီ ။


ယခုတော့ လည်း အရက် အရှိန် က သွေး ကို ကြွ လာစေသည် ။ အရက်ရှိန် ကြောင့် ထကြွ လာသော သွေးသား သည်လည်း သောင်းကျန်းစ ပြုလေပြီ ။


ကဲဟာ မထူးတော့ပါဘူး ဆိုသော စိတ်ထား သည် တစ်စစ ကြီးမား လာလေပြီ ။ နောက်ဆုံး တွင် မူ ဦးထွန်းမြတ် သည် ကေသီခိုင် အား ရဲရဲတင်တင်း ကြည့် လိုက်သည် ။ ကေသီခိုင် သည် ဦးထွန်းမြတ် ၏ အကြည့် ကို တုန်လှုပ်ခြင်း ကင်းမဲ့စွာ တခစ်ခစ် ရယ် လိုက်ပြန်သည် ။ ကေသီခိုင် ၏ အကြည့် သည် စိတ် ကို နိုးကြွစေသော သတ္တိ ကို ပေးစွမ်းလာသည် ။


“ ဒေါ်ကေသီခိုင် အတွက် ကျွန်တော် ဟာ ရယ်စရာ ဖြစ်နေသလား ခင်ဗျာ ”  


သည်တော့မှ ကေသီခိုင် သည် လူပြက် ပြက်လုံး သဖွယ် ပွဲကျအောင် ရယ် လိုက် ပြန်သည် ။ 


“ ခိုင် က ရော ဦးထွန်းမြတ် အတွက် ကြောက်စရာများ ဖြစ်နေသလား လို့ပါ ရှင် ” 


“ ကျွန်တော် ကြောက်တယ် ဆိုတာက တခြား ပါ ၊ အမှန်တော့ ကျွန်တော် ဦးဘကောင်း အပေါ် မကျေမချမ်း ဖြစ်နေတယ် ”  


ကေသီခိုင် သည် ဦးထွန်းမြတ် ၏ စကား ကို နားထောင်ရင်း မျက်လုံး က မှေး ၍ သွယ်တန်းသော မျက်ခုံးအစုံ ကို ပင့်ချီကာ ထား လိုက်သည် ။ ပြီးမှ မပွင့်တပွင့် အသံ ဖြင့် 


“ ခိုင် သိသားပဲ ၊ ဒါကြောင့် ဟိုနေ့ ည က ဦးထွန်းမြတ် ကို မှာ လိုက်တယ်မှုတ်လား ”  


ဟုတ်ပေသည် ။ ကေသီခိုင် ပြောပုံမှာ ရှင်းလင်း ပြတ်သားလှ၏ ။ ဦးထွန်းမြတ် သည် ဇနီးသည် ခင်အေးနွဲ့ ကို တစ်ည လိုက် ရှာစဉ်က ဦးဘသောင်း နှင့် သွား ကြသည် ဆိုသော သတင်း ကို ကေသီခိုင် ထံ မှ ရခဲ့၏ ။ ထိုအချိန် မှ စ၍ အသိ မိတ်ဆွေများ ပြောကြသည့် သတိပေးစကား ကို ယုံခဲ့၏ ။ အစက မူ အသိမိတ်ဆွေများ နှင့် ပင် စကား များခဲ့ရ၏ ။ ချစ်ဇနီး အား မတရား စွပ်စွဲ ပြောဆိုကြသည် ဟု အထင် ရှိကာ စေတနာကောင်း နှင့် ပြောဆို သတိပေး ကြသော မိတ်ဆွေများ ကို စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ခဲ့ မိဖူး၏ ။ ကေသီခိုင် နှင့် တွေ့မှ ပင် ဤကိစ္စများ ဘူး ပေါ်သလို ပေါ် လာခဲ့၏ ။ သည်တော့မှလည်း မျက်စပ် တွင် ပိုး ဝင်မှန်း သိရ၏ ။ ထိုသို့ သိ ရပြန်တော့လည်း နဂါးမင်း ၏ စိတ် ဖြင့် အသေ ပေါက် လိုက်မည် ကြံစည် မိပြန်၏ ။ ထိုသို့ အသေ ပေါက် လျှင်လည်း နောက်ထပ် ရာဇဝတ်ဒဏ် ကို ကိုယ် သာ ခံရပေမည် ။ ပြီးတော့လည်း ဤ ကိစ္စမျိုး ကား အကောင်း ပြန်၍ ဖြစ်နိုင် သည်လည်း မဟုတ် ၊ ထွက်နေသော အပုပ်နံ့ ကို ဗြောင် ဖွင့်ပြခြင်းနှင့် သာ တူ တော့မည် ။ ထို့ကြောင့် လည်း ပေါက်ကွဲလာသော ဒေါသစိတ် ကို ကျိတ်၍ ထား လိုက်ရ၏ ။  


နောက်ဆုံးတွင် မူ ရန် ရန်ချင်း မတုံ့လျှင်း နှင့် ဆိုသော စကားကို ပယ်ရှားကာ လက်စားချေ ရေး စိတ် ဖြင့်သာ ကေသီခိုင် ထံ သို့ လာခဲ့ ဖြစ်၏ ။ ကေသီခိုင် က ပင် သည် ကိစ္စ ကို သူ ရှင်းလင်းပါရစေ ဟု ပြောကာ အိမ် သို့ မှာ ခဲ့၏ ။ မှာ ပုံ မှာ ဆန်း သည် ဟုလည်း ထင်မိ၏ ။ ည အချိန် လည်း ဖြစ်သည် ။ ပြီးတော့ လင်ယောက်ျား မရှိသည့် အချိန် လည်း ဖြစ်၏ ။ ရောက်ပြန်တော့လည်း အရက် နှင့် ဧည့်ခံ ပြန်၏ ။


ပြင်၍ မရနိုင်သော မိမိ ကိစ္စ အတွက် ကေသီခိုင် သည် မည်သို့ ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်း မည်သို့ သိချင် လာ၏ ။ ထိုအခါတွင် မူ သည်း မခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ် လာမိ၏ ။ 


“ ကဲ ... ဒီကိစ္စ ကို ဘယ်လို ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်း မလဲ ၊ အမှန်တော့ ဘယ်လို မှ ပြန်ပြီး ပြင်လို့ မရတဲ့ ကိစ္စပဲ ၊ ကျွန်တော် တစ်ခုပဲ မေး ချင်တယ် ၊ ရိုင်းတယ်တော့ မထင်နဲ့ ဗျာ ” 


ကေသီခိုင် သည် ဦးထွန်းမြတ် ၏ စကားကို ဘာမျှ ဖြေကြားခြင်း မရှိဘဲ ကျေနပ်စွာ ရယ်လိုက် ပြန်၏ ။ သူ ၏ တစ်ကိုယ်လုံး သိမ့်သိမ့်ခါ အောင် ရယ် နေရင်းမှ ဦးထွန်းမြတ် ၏ ပခုံး နှစ်ဖက် ကို ဆွဲကိုင် လှုပ်ရမ်း လိုက်ပြန်သည် ။


“ ရှင် ဟာ သိပ် ရိုးတဲ့ လူပဲနော် ၊ လူကြီးလူကောင်း လုပ်ဖို့ မကောင်းဘူး ။ ရှင် မေးတဲ့ မေးခွန်း က မေးစရာ ကို မလိုဘူး ။ ကဲ .. သိရဲ့လား ဆရာကြီး ရဲ့ ” 


ကေသီခိုင် သည် ဦးထွန်းမြတ် ပခုံး နှစ်ဖက် ကို ဆွဲယူ လှုပ်ခါရင်း အားမလို အားမရ ကြည့် နေသည် ။ ထိုသို့ ခါ နေရင်း မှ ဦးထွန်းမြတ် ၏ ရင်ပြင် ကို ထိကပ် ၍ ထား လိုက်ပြန်သည် ။ သည် တစ်ကြိမ်တွင် မူ ဦးထွန်းမြတ် သည် မုန်ယစ်သော ဆင်ရိုင်း ကဲ့ သို့  ချွန်း အုပ် ၍ မရတော့ချေ ။ ကေသီခိုင် ၏ လက်မောင်းအိုး အစုံ ကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင် လိုက်ရင်း 


“ ကျုပ် ချစ်တဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက် ကို ခေါ်လာတဲ့ ယောက်ျား တစ်ယောက် ကို ကျုပ် ဘယ်လို လုပ် လက်စား ချေ ရမလဲ ၊ သူ့ အရှက် ကို ခွဲ ရမလား ၊ ကျုပ် မှာ အားလုံး လက်ဆုပ် လက်ကိုင် ရှိတယ် ။ ဒါမှ မဟုတ်ရင် သူ ကိုယ်ချင်း စာ တတ် လာအောင် ဘယ်လို သင်ခန်းစာမျိုး ပေးပြီး လက်စား ချေရမလဲ ဆိုတာလည်း ကျုပ်သိတယ် ”  


“ ခိုင် သိတယ် ဦးထွန်းမြတ် ၊ ရှင့် ဆီ မှာ ဓာတ်ပုံ နဲ့ တကွ ရှိတယ် ဆိုတာ လည်း ခိုင် သိတယ် ၊ဒီ ဓာတ်ပုံ ကို ဘယ်သူ ရိုက်ပေးတယ် ဆိုတာလည်း ခိုင် သိတယ် ၊ ဘာလို့ ရိုက်ပေးတယ် ဆိုတာတော့ ရှင် သိ မှာ မဟုတ်ဘူး ၊ ရှင့် ကို ခင်လို့ စေတနာ ရှိလို့ ရိုက်ပေး တယ်များ မအောက်မေ့ နဲ့ ၊ ဒီ ဓာတ်ပုံ ကို ကိုင်ပြီး  ခိုင့် ကို ချက်ကောင်း ယူ ဖို့ ရိုက်ထားတာ ။ ကဲ ... ရှင်းပလား ။ ခိုင် တို့ မှာ နာမည် နဲ့ အသက် ရှင် နေရတာ ၊ ဒါကြောင့် အရှက် ခွဲတဲ့ နည်း က လွဲ လို့ ကြိုက်သလို ရှင် ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ခိုင် တာဝန် ယူတယ် ။

ပြီးတော့ ရှင် တစ်ခု စဉ်းစား ကြည့် ၊ ရှင် မောင့် ကို အရှက် ခွဲ တော့ရော ရှင် လွတ်မလား ၊ ရှင် ရော  အရှက် မကွဲပေဘူးလား ။ အကျင့်စာရိတ္တ ပြုပြင်ရေးဌာန က လူကြီး တစ်ယောက် ဟာ သူ့ မိန်းမ ကို  သူ တောင် အကျင့် ကောင်း အောင် မပြုပြင်နိုင်ဘူး ဆိုတာ သတင်းစာတွေ က မရေးရဲဘူး မှတ် သလား ”  


 ဦးထွန်းမြတ် သည် ဘာမျှ မပြောနိုင်တော့ချေ ။ ခေါင်း ကို သာ အောက် စိုက်၍ ချ လိုက်လေသည် ။ ကေသီခိုင် သည် ဦးထွန်းမြတ် ၏ သောက်လက်စ အရက်ခွက် ကို ယူ၍ ပါးစပ် တွင် တေ့ ပေးလိုက်၏ ။ ဦးထွန်းမြတ် သည် ကေသီခိုင် ၏ မျက်နှာ ကို မော့၍ ကြည့်လိုက်ပြီးလျှင် အရက် ကို အကုန် သောက် လိုက်ပြန်သည် ။ ပြီးမှ ကေသီခိုင် ၏ ပြည့်ဖြိုးသော လက်မောင်းအိုး အစုံ ကို ဆုပ်ကိုင် လိုက်ရင်း 


“ ကျုပ် ခင်ဗျား ယောက်ျား ကို လက်စားချေ ရ မှ ကျေနပ်မယ် ၊ ဒါဟာ သူ့ ကို အကောင်းဆုံး သင်ခန်းစာ ပေးတာပဲ ၊ ကျုပ် ဘယ်လို လက်စားချေမလဲ ဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား  ဟင် ... ကျုပ် ဘယ်လို လက်စား ချေမယ် ထင်သလဲ ၊ ကျုပ် ခင်ဗျား ...”   


ကေသီခိုင် သည် ဦးထွန်းမြတ် ၏ ပါးစပ် ကို သူ ၏ သွယ်ပျောင်းသော လက်ကလေးများ ဖြင့် ကာ လိုက်ရင်း  ...  


“ တော်ပါတော့ ခိုင် နားလည် ပါတယ် ။ ခိုင် တို့ က ဒါလောက် သဘောထား မသေးပါဘူး ၊ ကဲ ... ယုံပလား ခိုင် ဒီထက် ဘာ ပြောရဦးမလဲ ”  


ကေသီခိုင် သည် ဦးထွန်းမြတ် ကို တွဲ၍ ရပ် လိုက်သည် ။ ယခု တစ်ကြိမ်တွင် မူ တစ်ယောက် နှင့် တစ်ယောက် ပါးစပ် မှ မပြောကြ သော် လည်း မျက်လုံးနက်ကလေးများ တွင် အဓိပ္ပာယ် အပြည့်  ရှိ နေကြ၏ ။ 


ကေသီခိုင် ၏ မျက်လုံး တွင် ထွက် နေသော  အခိုးများ က ဦးထွန်းမြတ် ၏ စိတ် ကို လွှမ်းမိုး လာကြသည် ။ သည်အခါ တွင် တစ်ယောက် ကို တစ်ယောက် အပြန် အလှန် ဖက် ထားလိုက် ကြသည် ။ ပြီးတော့လည်း အပြန် အလှန် နမ်းရှုပ် ကြပြန်သည် ။     


သည်နောက် တွင် မူ ကေသီခိုင် ၏ မျက်လုံး ထဲ တွင် “ ကဲလာ ...”  ဆိုသော အဓိပ္ပာယ် ကို ဖော်ပြလျက် ရှိ၏ ။ နှစ်ယောက် တွဲ ၍ အခန်းဘက် လှမ်း ကြပြန်၏ ။ အခန်းပေါက်ဝ သို့ ရောက်သည့် အခါ တွင် ဦးထွန်းမြတ် ခြေလှမ်းများ က တစ်ခဏ မျှ တုံ့ သွား၏ ။ ကေသီခိုင် က မူ ထို အခန်း တွင်း မှ ခုတင် ထက် တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် လှဲ ချလိုက်၏ ။ ထို တခဏ ၌ ကေသီခိုင် ၏ ပြည့်ဖြိုးသော အလှ ဖြင့် ဦးထွန်းမြတ် အား ဖိတ်ခေါ် နေဟန် ရှိတော့၏ ။ 


ဦးထွန်းမြတ် သည် ကေသီခိုင် အား ကြည့်ရင်း တစ်စစ သောင်းကျန်း လာသော စိတ် ကို ဖိနှိပ် ချုပ်တည်း ထားရင်း မှ မကျေချမ်းနိုင်သော ဒေါသစိတ် ကို ပြန်၍ နှိုးဆွ လိုက်ပြန်သည် ။


သူ သည် သွေးသား သောင်းကျန်း ၍ မကောင်းမှု ဒုစရိုက် ကို ပြုလုပ်မည့် သူ မဖြစ်ရန် သူ့ စိတ် ကို သူ လှည့်စား လိုက်၏ ။


ဤနေရာ တွင် သူရဲကောင်း တို့ ၏ လက်စားချေ သော စိတ် ဖြင့် ပြုခြင်းသည် သာ လျှင် သူ ၏ အကျင့်စာရိတ္တ ကို ကာကွယ် နိုင်၏ ။ ထို့ကြောင့် သူ ပြုလုပ်မည့် မကောင်းမှု ဒုစရိုက် အတွက် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် ကို လက်ကိုင် ပြုရပြန်၏ ။ သည်လို လက်စားချေ လိုက်ခြင်းဖြင့် ဦးဘကောင်း နောင် ကြဉ် လာပေမည် ၊ သူ ခံစားရ သလို ခံစား လာရမည် ၊ သည်အခါ တွင် ကိုယ်ချင်း စာ တတ်ပြီးလျှင် နောင် တွင် သည်လို မကောင်းမှု ကို ပြုရန် ဝန်လေးလာမည် ၊ သူ့ ဇနီး အတွက် လည်း သင်ခန်းစာ ရ နိုင်ဦးမည် ။


ဦးထွန်းမြတ် သည် ဤသို့သော စိတ်ကူး ဖြင့် အခန်းတွင်း သို့ ဝင်ရန် အား ယူလိုက်ပြန်သည် ။ ကေသီခိုင် က မူ ကိုယ် ကို လူးလွန့် လိုက်ရင်း ဦးထွန်းမြတ် အား မရောင့်မရဲ လှမ်း ၍ ကြည့် နေပြန်သည် ။


“ ကျုပ် တစ်ခုတော့ သိ ချင် သေးတယ် ၊ ခင်ဗျား ဟာ ကျုပ် မိန်းမ နေရာ မှာ ရှိပြီး ကျုပ် ဟာ ဦးဘကောင်း နေရာ မှာ ပြန် လိုက်ရင် ခင်ဗျား ယောက်ျား ဟာ ကျုပ် ထက် တောင် ခံစား နာကြည်း ရလိမ့်မယ် ထင်တယ် ” 


“ ရှင် ဘာလို့ ဒါတွေ လေကုန် ခံပြီး မေး နေတာလဲ ”  


“ မဟုတ်ဘူးလေ ဒီလို လူစားမျိုးတွေ ဟာ ကိုယ် ခံရတော့ ပိုပြီး နာကြည်းတတ် သလား လို့ပါ ။ ပြီးတော့လည်း ဒီလို နာကြည်း မှ ကျုပ် အတွက် ပိုပြီး ကျေနပ်စရာ ကောင်း မှာပေါ့ ” 


ကေသီခိုင် သည် တအား ရယ် လိုက်ရင်း ခေါင်းအုံး ကို ဆွဲ မွေ့ရမ်း လိုက်သည် ။ ပြီးမှ ဦးထွန်းမြတ် ၏ ထင်ကြေး ကို အဝေး သို့ လွင့်စေသော အဖြေ ကို ပေး လိုက်လေသည် ။


“ မောင့် ကို ရှင် အထင် မသေးပါနဲ့ ၊ ဒီ နေရာမျိုး မှာ မောင် က သဘောထား ရှင့် ထက် ကြီး တယ် မှတ်ပါ ။ ရှင့် မိန်းမ သတင်းမျိုး ကို မောင် ကြား လို့တော့ ခိုင့် အတွက် နည်းနည်း မှ စိတ် ကွက် မှာ မဟုတ်ဘူး ၊ အပြုံး တောင် မပျက်ဘူး ။ သူ က ခိုင့် ကို ပစ္စည်း ရှိ လို့ ယူတယ် ၊ ခိုင် က မောင့် ကို ရာထူး ရှိ လို့ ယူတယ် ၊ ဒါ့အပြင် ဘာမှ မရှိဘူး ၊ ကဲ ရှင်းပလား ၊ ကိုယ်တော်ဘုရား ရဲ့ ” 


ဦးထွန်းမြတ် သည် ခေါင်း ငိုက်စိုက် ကျ ရ ပြန်လေပြီ ။ သူ့ စိတ်ကူး သည် သဲထဲ ရေသွန် ဖြစ် ရပြန်လေပြီ ။ သည်အခါတွင် ဆင်ခြေ ပေး၍ မရသော မကောင်းမှု ဒုစရိုက် ကို သာ ပြုရမည့် အဖြစ်သို့ ရောက် ပြန်လေသည် ။


ကေသီခိုင် သည် မီးရောင်လဲ့လဲ့ အောက် တွင် ညဝတ်အင်္ကျီ ကို လဲ လိုက် ပြန်သည် ။ ဦးထွန်းမြတ် သည် ကေသီခိုင် ကို မကြည့်ရဲ တော့ချေ ။ အဆင်း တွင် ဘရိတ် မပါသော ကား ပေါ် မှ ကိုယ် ကျ ဆင်းရမည့် ချောက်ကမ်းပါး ကို မကြည့်ရဲ သူ ကဲ့သို့ ရှိ တော့သည် ။


အကျင့်စာရိတ္တ ပြုပြင်ရေးဌာန မှ လူကြီးလူကောင်း ဦးထွန်းမြတ် သည် ယခုအခါ တွင် အစိုး မရသော စိတ် ၏ အဟုန်မှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစား နေရင်း နောက်ဆုံး တွင် တစ်စုံတစ်ခု ကို တုန်လှုပ်စွာ ညည်းတွား လိုက်လေသည် ။ 


“ အင်း ... ခုချိန်ထိ ငါ ဟာ မကောင်းမှု ကို မလုပ်ဖူးသေးပါကလား ”  


◾အောင်လင်း 

     ( ၁၉၅၅ )


📖 ၂၀ ရာစု မြန်မာဝတ္ထုတို


#ကိုအောင်နိုင်ဦး မှ မျှဝေသည် ။


.

မိန်းမပျို နှင့် ပင်လယ်


 

❝ မိန်းမပျို နှင့် ပင်လယ် ❞

တစ်ခါတုန်း က ပင်လယ် ကို အင်မတန် ချစ်တဲ့ မိန်းမပျိုကလေး တစ်ဦး ရှိ သတဲ့ ။ သူ ဟာ အမြဲတမ်း ပင်လယ်ကမ်းခြေ ကို သွားပြီး ပင်လယ် ရဲ့ သဘာဝ အလှ ကို ချီးမွမ်း လို့ မကုန်နိုင်အောင် ရှိနေတယ် တဲ့ ။ သူ့ ရဲ့ လှပတဲ့ နှုတ်ခမ်း က ပင်လယ် ကို ချီးမွမ်း ထောပနာ ပြုတဲ့ တေးသီချင်း တွေ ကို သာ သီဆို လေ့ ရှိတယ် တဲ့ ။

မိုး မသောက် မီ က ပဲ မိန်းမပျိုကလေး ဟာ ပင်လယ်ကမ်းခြေ ကို ရောက် နေပြီး ပင်လယ် ထဲ က နေမင်းကြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် နဲ့ ထွက် လာတာ ကို ကြည့်လို့ မဝဘူး တဲ့ ။ သည်လို နေမင်းကြီး ထွက် လာတာ ဟာ မွေးခါစ ကလေးကလေး မိခင် ရဲ့ရင်ခွင် က နိုးလာပြီး ပြုံးပြ သလိုပဲ လို့ မိန်းမပျို ရဲ့ စိတ် ထဲ မှာ ထင်တယ်တဲ့ ကွယ် ။

ညနေချမ်း မှာ ဆိုရင် ပင်လယ် လှိုင်းကလေးတွေ ဟာ ရွှေရောင် တစ်လက်လက် နဲ့ ရှိ နေတာ ကို မိန်းမပျိုကလေး ရဲ့ စိတ် ထဲမှာ တော့ သည် ရွှေရောင် တောက်ပ နေ တဲ့ လှိုင်းကလေး တွေ က သူ့ ကို ပဲ ကပြ နေ ကြသလိုပဲ တဲ့ ကွယ် ။ အဲဒီ အခါများ မှာ သူ ကလည်း တေးသီချင်းတွေ နဲ့ ဆိုင်းချက် ညီအောင် လိုက် ဆို ပေးရှာ သတဲ့ ။

တစ်ခါတစ်လေ မှာ ပင်လယ် ဟာ ကြောက်လန့် စိုးရွံ့စရာ ကောင်းတဲ့ အသံကြီး ပြုပြီး ပင်လယ်မုန်တိုင်း ဆင် နေ ပေမယ့် မိန်းမပျိုကလေး က ထွက် မပြေးဘူး တဲ့ ။ ဒါကိုပဲကြည့် ပြီး ကျေနပ် နှစ်သိမ့် နေတယ်တဲ့ ကွယ် ။

မိန်းမပျိုကလေး အဖို့ မှာ တော့ ပင်လယ် ဟာ နွေ ရော ၊ မိုး ရော ၊ ဆောင်း ရော အမြဲတမ်း ချစ်စရာ ကောင်းနေတယ် တဲ့ ။

သည်လို နေ့တိုင်း ပင်လယ်ကမ်းခြေ ကို လာဖန် များ တော့ ပင်လယ်ကမ်းခြေ မှာ နေတဲ့ တံငါသည်ကလေး နဲ့ တွေ့ပြီး မေတ္တာကြိုး ယှက်သွယ် မိကြရော တဲ့ ။ မိန်းမပျိုကလေး နဲ့ တံငါသည်ကလေး ဟာ ပင်လယ် ကို အသိ သက်သေ ထားပြီး ချစ်မေတ္တာ စိုက်ထူ ကြတာပေါ့ ကွယ် ။ မိန်းမပျိုကလေး အဖို့ ပင်လယ် ဟာ အရင့် အရင်အချိန်တွေ က ထက် ပိုပြီးတော့ ချစ်စရာ ကောင်းလာ တယ် တဲ့ ။ ဘာကြောင့်ဆို သည် ပင်လယ် က သူ့ ချစ်သူ နဲ့ တွေ့ အောင် ဖန်တီး ပေးတာ ကိုး ကွဲ့ ။

သည်လိုနဲ့ နေ လာ ကြတာ တစ်နေ့ တော့ ကွယ် ။ တံငါသည်ကလေး ဟာ ပင်လယ် ထဲ မှာ လေမုန်တိုင်း မိ ပြီး ရေနစ် သေဆုံး သွားရှာ သတဲ့ ။

မိန်းမပျိုကလေး ဟာ သူ့ ချစ်သူ ကို ပင်လယ် က ဝါးမျို သွားတာ ခံရတော့ ပူဆွေး ပြီး ကျန်ခဲ့တယ် တဲ့ ။ သူ ဟာ ပင်လယ်ကမ်းခြေ က အိမ် ကို တောင် မပြန်တော့ဘဲ ညကြီးမိုးချုပ် လည်း ပင်လယ်ကမ်းခြေ မှာ ရှိနေ သတဲ့ ။ မိန်းမပျိုကလေး ရဲ့ နှုတ် က လည်း တတွတ်တွတ် နဲ့ အချိန် ရှိ သရွေ့ ပြော နေ သတဲ့ ။ တစ်ခါ က သူ အင်မတန် ချစ်တဲ့ ပင်လယ် ကို ချီးမွန်း ထောပနာ ပြုတဲ့ သီချင်းတွေ ဆို နေတာ တော့ မဟုတ်ဘူးတဲ့ ။

ဘာတွေ တတွတ်တွတ် ပြော နေတာလဲ ဆိုရင် ပင်လယ် ကို ကျိန်ဆဲ နေတာတဲ့ ကွယ် ။

◾မောင်ဘုန်းလွင်

📖 ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
       ၁၉၅၆ ၊ နိုဝင်ဘာ

#ကိုအောင်နိုင်ဦး

.

Friday, July 28, 2023

အနုဝင်္ကပါ ( ၁၂ )


 ( ၁၂ )


“ အနုဝင်္ကပါ  ” ကို “ အကြမ်း ဝင်္ကပါ ” ဟူ၍ လည်းကောင်း “ ဒေါသ ၀င်္ကပါ ” ဟူ၍ တစ်နည်း “ သေခြင်းဆိုး ဝင်္ကပါ ” ဟူ၍ တစ်ဖုံ တစ်စုံ တစ်ရာ နာမည် ထိပ်စီး ပြောင်းရ ကောင်းလေ မည်လား မသိ ။


သာဓု အလွန် ဒေါသ ထွက် ရသည် ။ အကြီးအကျယ် စိတ် ဆိုး ရင်း ရေး နေ ရသည်  ။ 


အမှန်ကမူ လုံးဝ ဘာမျှ မရေးဘဲ နေ လိုက်လျှင် ပို ကောင်းချေမည် ဖြစ် သော်လည်း သေခြင်းဆိုး အယ်ဒီတာတွေ ၊ စာပြင်ဆရာတွေ ၊ ပန်းချီဆရာ တွေ ကို သောက်မြင်ကတ် သည် ထက် စာရှုပရိသတ် ကို တစ်ဖက် က ငဲ့ ရသေးသည် ။ စင်စစ်အားဖြင့် လည်း သာဓု သည် ဤ အခန်းဆက် ဆောင်းပါး စသည် လစဉ် တာဝန် ရှိသော အလုပ် ကို မ လုပ်လို ၊ ဝတ္ထုတိုလေး ရေး ပေးလိုက် ၊ မရေး ချင် သည့် လ လွတ်လပ်စွာ အနား ယူ လိုက်ဖြင့် အချုပ်အချယ် ကင်းကင်း နေ လိုသည် ။


သို့တိုင် သားကြီး တစ်ယောက် လို ချစ်နေရသော အောင်ပြည့် ( သေ, ခြင်းဆိုးအယ်ဒီတာ ) ၏ အတုပ် အနှောင် မိ ကာ ယခု ထိ မှန်မှန် ရေး ပေး နေရသည်  ။ မရေးချင် လည်း ရေး ၊ ရေးချင် လည်း ရေး ၊ အချိန် တန် လျှင် တယ်လီဖုန်း သံ ညံ လာတော့သည်  ။ ဆောင်းပါး တောင်းသံ ။


ကောင်းသည် ဟု ပရိသတ် က ဂုဏ်ပြု လျှင် သာဓု စိတ်ပါ၍ ဒီလ, သိပ် မနိပ် ဆိုက သာဓု စိတ် မကြည်သာ၍ ရေးချင် စိတ် မရှိ တရှိ ။


အိမ်း ... ယခု လ ။ 


( ဆရာရေ့ နှစ်ပတ်လည် အထူးထုတ် နော် ၊ ကောင်းကောင်း လေးနဲ့ .. ဟဲ  ... ဟဲ စောစောလေး ပေးပါဗျ )


အမှတ် ( ၁၂ ) အတွက် ပေးပြီး သည် နှင့် သြဂုတ်လ အထူး အတွက် သွက်သွက်လော တောင်းချေ တော့သည် ။ သာဓု က လည်း စိတ်ကလေး ကြည် နေခိုက် ၊ ရေးချင်စိတ် ဖွား နေခိုက် ၊ အကြောင်းအရာ လည်း အသင့် ရှိနေခိုက် ဖြစ်၍ အမှတ် ( ၁၁ ) ( ၁၂ ) ကို ပြန် ဖတ်ရန် လှန် လိုက်သည် ။


အမှန်အတိုင်း ဆိုမူ သာဓု သည် စာမူ တစ်ခုခု ရေး ပြီးလျှင် ပြန်ဖတ် ။ ပြန်ပြင် လုပ်ရမည် လောက် စိတ် မပါသော အလုပ် ၊ အခြား မရှိ ။ သို့သော် ( စာ ) ကို သာဓု လေးစားသည်  ။ တပည့် သားသမီး တစ်ယောက် ယောက် ကို စာမူ ဖတ် ခိုင်းသည် ။ စာမှား စာကျန် နှင့် အဓိပ္ပာယ်, မရှင်းသည် ကို ထောက်ပြ ခိုင်းသည် ။ ခိုင်းစရာ လူ မ ရှိသည် နှင့် ကြုံသော် သာဓု ပင် ပြန် ဖတ်ရသည် ။ သေချင်စော် နံ ရသည် ။ “ အနုဝင်္ကပါ ” တွင် မူ အစ မှ ယခု အထိ ( သားကြီး ရေ ကြည့် လုပ်လိုက်ကွာ ) ဟု အောင်ပြည့် ကို တာဝန် တင် ရသည် ။ 


အကြောင်းအရာ ထပ် သွား မည် စိုး၍ အမှတ် ( ၁၁ ) ကို ပြန် ဖတ်မိသည် တွင် မှ ခွေးတိ,ရစ္ဆာန် အောင်ပြည့် ၏ အမှား ကို “ ဘွား ” ခနဲ တွေ့ ချေတော့သည် ။


ယင်း ချယ်ရီ အမှတ် ( ၁၁ ) အနုဝင်္ကပါ တွင် ရုပ်ရှင် ထုတ်လုပ်ရေး မှတ်ပုံတင် ကို ( ဆီ စာအုပ် ငှား သကဲ့သို့  ) ငှားစား နေကြသည် နှင့် ပတ်သက်၍ သာဓု မြက်မြက်ကလေး ရေး လိုက်ပြီး အဆုံးသတ် တွင် ဤလို ခပ်ပေါ့ပေါ့ ငှားစား နေ၍ မဖြစ်သင့်သော ပြဿနာများ ပေါ်ရသည် ကို ...


“ အေး ၊ ဒီ ကောင်တွေ ငွေ သုံးပြီး ရှောင် နေတော့ ပင်ရင်းကုမ္ပဏီ ကို လာ ပွက်ကြရော ဆိုပါတော့ ”


“ ဒီအတိုင်း ဖြစ်နေတာပေါ့ ဆရာ ”


“ နို့ ... အစ ကတည်း က ငှားခ ရ ပြီး ရော ဆိုပြီး ဘာကြောင့် မျက်နှာလွှဲ ခဲ ပစ် လုပ်သလဲ ခံကြပေါ့ ”


စသည် ဖြင့် နိဂုံး ချုပ် လိုက်ပါလျက် မဂ္ဂဇင်း ထဲ တွင် မူ အထက်ပါ အပိုဒ် အစ ( နို့ ... ) အစား ( တို့ ) ဟု မှားယွင်း ရိုက်နှိပ်ထား သောကြောင့် သာဓု ( ဒိုင်း ) ခနဲ ဒေါသ ထွက် ရချေတော့သည် ။ ပါးစပ် ကလည်း တဖျစ်တောက်တောက် ဆဲဆို နေမိ ချေ၏ ။ 


အထက်ပါ အမည်း နှင့် စီထား သော စာပိုဒ် ကို ပြန် ဖတ် ကြည့်ကြပါ ကုန် ။ ( နို့ ) နေရာ တွင် ( တို့ ) ဖြင့် အစားထိုး ဖတ်ကြည့်ကြပါကုန် ...


“ တို့ အစ ကတည်း က ငှားခ ရပြီး ရော ဆိုပြီး .. ”


ဤ အထိ တွင် အဓိပ္ပာယ် ကောက်ချက် ချကြည့်ပါ ။ ငှားခ ရ ပြီးရော ဆိုသည့် ငှားစားကြသူများ အထဲ တွင် သာဓု ပါ ပါနေသည့် သဘော သက်ရောက် သွားချေပြီ ။ တစ်ဖန်


“ ဘာကြောင့် မျက်နှာလွှဲ ခဲပစ် လုပ် သလဲ ခံကြပေါ့ ... ”


ရှူပါ ။ ဤ ဝါကျ မှာ သာဓု က ငှား စားသူများ ကို ပြောသည့် လေသံ ဖြစ် ရာ အထက်ပါ ဝါကျ နှင့် ဆက်လိုက် သော် ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် မှား နေသည် ။


ဤ အမှား ကို ခွေ!,း မသား အောင်ပြည့် မသိ သလော ။ သေ,ချ င်းဆိုး စာစီ ဆရာ ၊ ကာလနာ စာပြင် ဆရာတို့ မြန်မာစာ အဆက်အစပ် မတတ် ကြ ၍ မဟုတ်တန်ရာ ၊ ပေါ့ဆဆ လုပ် ကြသည့် သောက်ကျင့် ပါနေကြဟန် တူ၏ ။ တစ်ခါကလည်း သူတို့ ပင် မှား ကြသေးသည်  ။ 


အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက် နှင့် စကား ပြောရာ တွင် သာဓု က  ... 


“ အဲ - အဲ - ဆိုပါဦး ”


 ဟု ပြောသည့် သဘော ရေး လိုက်သည် ကို .. 


“  ဟဲ ... ဟဲ ... ဆိုပါဦး ”


ယင်းကဲ့သို့ မှားစီ ရိုက်နှိပ် လေရာ .. သာဓု က ပင် သွား ဖြဲ၍ ( ဟဲ ...  ဟဲ ) လိုက်သလို ပေါကြောင် ကြောင် ဖြစ် သွားရသည် ။ ချက်ချင်း ဖုန်း ကောက်ဆက် လိုက်သောအခါ အောင်ပြည့် က လည်း ( ဆောရီးဆရာ  ...  ဟဲ  ...  ဟဲ ) လိုက်ချေသေးသည်  ။ မသာလေး ...။


ဤလို ဆောရီးမျိုး ကား ခံရပေါင်း များ ချေပြီ ။ အကြောင်းအရာပေါင်း လည်း မရေတွက် နိုင် အောင် စုံ လှ ချေပြီ ။ မေ့ကုန်ပြီ က များ သည် ။ အချို့အချို့သော အမှားများ ကို ခွင့် လွှတ် နိုင်ဖွယ် ရှိသော်လည်း ဤ ဆောင်းပါး အစ၌ ( နို့ ) နှင့် ( တို့ ... ) မှားသည့် အဖြစ် ကို ကား သာဓု သည်း မခံနိုင် ။ စာရှုသူ ပြန် ဖတ်ကြည့် ပါ ။ အဓိပ္ပာယ် ပါစင်အောင် လွဲ နေသည် ကို တွေ့ရပါလိမ့်မည် ။


သာမန်ကာ လျှံကာ အား ဖြင့် စာစီ ဆရာတို့ က စာ မေ့ကျန်ခဲ့ခြင်း ၊ ပို သွားခြင်း ၊ သတ်ပုံမှားခြင်း တို့ ကို စာ ရှုသူတို့ က ပြင်ဆင် ဖတ်ရှုလေ့ ရှိကြ သည် ။ သို့သော်  ... ဝတ္ထု တစ်ပုဒ် ၌ 


“ ည က ရှင်  ... တစ်ညလုံး မအိပ်ရ ဘူး မိုးစင်စင် လင်းရော ... ”


“ အကြောင်း က ... ”


“ ဟာ ... မိုးသဲသဲမဲမဲ ရွာ နေတုန်း ကျွန်မ သမီးလေး လင်နောက် လိုက် သွား တယ်လေ ... ”


“ အဲ ... အဲ ... အဲဒါ ကျွန်တော် မလို့ပဲ ... ”


အမှန် မှာ ( ကျွန်တော် မေးမလို့  ) ဟု ရေးရန် ဖြစ်သော်လည်း စာရေးဆရာ က ( မေး ) စာလုံး ကျန်ခဲ့ သဖြင့် ( ကျွန်တော် မလို့ ဖြစ်သွားရာ ) သမီး လင်နောက် လိုက်သည် ကို အိမ်နီးချင်း က ( မ,စ, ) လိုက်သလို အဓိပ္ပာယ် ပွင့် သွား ချေတော့သည် ။


ဤလို ကိစ္စမျိုး၌ စာစီဆရာ အကင်း ပါးရန် လိုသည် ။ ဗဟု သုတ ကြွယ်သင့်သည် ။ အထူးသဖြင့် စာပြင်ဆရာ အယ်ဒီတာ တို့ က ပို လျှင် နုတ် လိုအပ် က ဖြည့် စသည့် စာပေဉာဏ်ကလေး ကွန့်မြူးစေ ချင် သည် ။ ဤသည် မျိုး ကို ဝတ္ထု ဖတ်ခါ စ တို့ ( ပြင် ) ဖတ်ရန် လွယ်ကူလှမည် မ ထင် ။


တစ်ကြိမ် က ကြုံခဲ့ရချေသေးသည် ။ သာဓု ၏ ရုပ်ရှင်စက်အဖွဲ့ ကို အငှား ယူ ရိုက်ပြီး ငွေ ၄၀၀၀ ကျော် မပေး သောကြောင့် သာဓု က ရုပ်ရှင်ကောင်စီ သို့ တိုင်လျက် ထို ငွေများ တောင်း ပေးရန် မေတ္တာရပ်ခံသည် ။ ငွေ ပေးရမည့် သူ က အကြောင်း အမျိုးမျိုး ပြပြီး ရက်ချိန်း သာ တောင်း နေခဲ့သည် ။  


သုံးလေးလခန့် ကြာသော အခါ သာဓု သည် ရုပ်ရှင်ကောင်စီအသစ် ဖွဲ့ ရာ တွင် အဖွဲ့ဝင် အဖြစ် ပါ သွားလေ ရာ ထိုငွေကြေးငွေ ကိစ္စ ( ပြဿနာ ပြေလည်ရေးအဖွဲ့ ) ဆပ်ကော်မတီ အနေ ဖြင့် သာဓု က ပင် ပြန် စစ်ဆေးရ မည့် ကိန်း ဆိုက်လာသည် ။


သဘော အဓိပ္ပာယ် မှာ သာဓု ၏ ငွေ ရလိုမှု ကို သာဓု က ပင် တရားသူကြီး လုပ်ပြီး စစ်ဆေး အမိန့် ချရ ချေတော့ မည် ၊ မကောင်း ၊ လုံးဝ မသင့်လျော် သောကြောင့် အနီးကပ်ဆုံး စည်း ကော်မတီ အစည်းအဝေး တွင်  ...  


( သာဓု တိုင်တန်း ထားသော ငွေကြေးပြဿနာ ကိစ္စ ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းပါကြောင်း ။ ) 


စသည် ဖြင့် စာ ရေးပြီး အဆို တစ်ရပ် အဖြစ် တင်သွင်းလိုက် ရာတွင် နောက်တစ်ကြိမ် အစည်းအဝေး ၌ ထိုမှတ်တမ်း ထွက် လာသော အခါ .. 


( ဦးသာဓု ကိုင် ထားသော ကြေးငွေ ကိစ္စ ကို ဦးသာဓု က ပြန်လည် ရုပ်သိမ်း ... ) 


အစ ရှိသည် ဖြင့် ကြီးကျယ် ခမ်းနားစွာ ( စာ အမှား ) ဖြင့် ရင်ဆိုင် လိုက်ရချေသည် ။  


စာရှုသူ လေ့လာကြည့်ပါ ။ ( တိုင် ) ထားသော အမှု နှင့် ( ကိုင် ) ထားသော အမှု ။ ထို နှစ်ခု ၏ အဓိပ္ပာယ် ခြားနားချက် အဘယ်မျှ ပိုးစိုးပက်စက် ဖြစ် သွား ပါသနည်း ။ စာရှုသူ သိ ပါသည် ။  


တော်ပါသေး၏ ။ အစည်းအဝေး မှတ်တမ်း တွင် မှား သဖြင့် အဖွဲ့ဝင် ( ၁၅ ) ဦး သာ သိ လိုက်ကြသည် ။ သတင်းစာ တွင် သာ မှား ချေက  ...  ( မြတ်စွာဘုရား  ... )  


စာ မှားမည် ကို သာဓု အလွန် ကြောက်သည် ။ စိုးရိမ်မှု ပိုသည် ဆို ပါစို့ ... ။ 


ထို့ကြောင့် ပင် သာဓု ဘာ ရေးရေး ၊ မင်ခံစက္ကူဖြင့် မိတ္တူ ထား၍ ရေးသည် ချည်း ဖြစ်၏ ။ စာမျက်နှာ နံပါတ် ကို အထူး ဂရုစိုက် သည် ။ မ ကြိုက်၍ ဆုတ်ပစ်သော စာမျက်နှာ သည် ( ၁၉ ) ဖြစ်ပါက နောက် ဆက် ရေးသော စာမျက်နှာ ( ၂၀ ) ထိပ် တွင် စာမျက်နှာ ( ၁၈ ) မှ အဆက် ဟု မင်နီ ဖြင့် ဖော်ပြရ မှ ကျေနပ် စိတ်ချသည် မှာ သာဓု ဝါသနာ ။  


စာလုံးပေါင်း ကိစ္စများ လည်း အရေးကြီး ကြီး သလို ပို၍ ရှင်း စေရန် ဘေးနား တွင် ထပ်ဆင့် ရေးပြ လေ့ ရှိ၏ ။


“ ကိုယ့် မယား ကိုယ် ချစ်တာ ”


နှင့် ( ကိုယ့် မယား ကို ချစ်တာ )  အဓိပ္ပာယ် ကွဲပြားသကဲ့သို့


“ သွား ... ခိုင်းတာလုပ် ”


နှင့် ( သွား ခိုင်းတာလုပ် ) သည် လည်း အလွန် ခြားနားလှသည်  ။ အတော်များများ သော စာစီဆရာ တို့ ( စာပြင်ဆရာတို့ နှင့် အယ်ဒီတာ တို့ အပါအဝင် ) ဉာဏ်သစ်လောင်း သော မွမ်းမံသင်တန်း လော တစ်ခုခု ကား လုပ်သင့်ကြပြီ ထင်၏ ။


တစ်ခါတစ်ရံ ဤလို ( ... ) မျဉ်း စက်ကလေးက အဘယ်မျှ တာ သွား သည် ကို အလေးအနက် စဉ်းစားကြ စေချင်သည်  ။ 


“ မောင် ... နွဲ့ မေးနေတယ် လေ ”


(မောင်နွဲ့ မေးနေတယ်လေ ) အချို့ နေရာများ တွင် ပုဒ်ကြီး ပုဒ်ကလေး တို့ က ဝင် ရှုပ်ကြ ပြန်သေး သည် ။


“ နေမကောင်းဘူးလို့ တော့ ပြော တယ် ၊ အင်း ၊ ဒါပေမဲ့ ထူထူ ၊ ထောင် ထောင်ပါပဲ ”


(ဟ ၊ ဟုတ်မှ လဲ လုပ်ပါကွာ ။ ) ( ခက်တာ ၊ ပဲကျွန်မ ၊ မပြောချင် ဘူး ) ဖတ်ရသည့် အရသာ ပျက် လှ သည် ။ ရေး ပြ ရလျှင် ကျမ်း တစ်စောင် ပေတစ်ဖွဲ့ အထိ ချဲ့နိုင်စရာ ရှိ သည် ။ 


ရှိသေး၏ ။ စာ တစ်ကြောင်း အဆုံး တွင် တစ်လုံးတည်း ကပ် ၍ ( မုန့် ) ဟု စီကာ နောက် တစ်ကြောင်းတွင် မှ ( ဟင်းခါး ) ဆက် စီလေ့ ရှိကြလေသော ကြောင့် ( လမ်းထိပ် မှ မုန့် ) ( ဟင်းခါး ဆိုင် ) ဟု ဖတ် ရသည် မှာ ထောင့် နေ ချေတော့သည် ။


အကယ်တိ ( ဒေါ်တင်ပြုံး ၏ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ ) ကို စီရာ တွင် ( ဒေါ် တင်ပြုံး ၏ အုန်း ) တွင် ဆုံးသွားသည် ဆိုပါစို့ ၊ နောက် တစ်ကြောင်း တွင် ကား ( နို့ခေါက်ဆွဲ ) ဖြင့် ပြန် စ, စီရ လေတော့မည် ။ ကြည့် မကောင်း ဖတ်၍ လည်း မကောင်းတော့ပါချေ ။ ထို့အတူ ပမာအားဖြင့် သာဓု ငယ် စဉ်က ဖတ်သိခဲ့ဖူးသော ဘုရင် တစ်ပါး နှင့် သခွား ယာတောရှင်တစ် ဦး အကြောင်း ဆိုပါစို့ ...  ။ ဘုရင် တောလည် ထွက်ရင်း သခွားယာတော တဲ အတွင်း ဝင် အပန်းဖြေ စဉ် ... 


“ အလို သခွာယာတောရှင် ၊ ဘောက်မယ့်ကြောင့် မော်မဖူးတာ တုံး ... ”


“ မှန်လှပါဘုရား ...  ကျွန်တော်မျိုးကြီး မျက်မွေးထော်ထော် ၊ မော်မကြည့် လို့ ပါဘုရား ”


ဤလို ရေးလိုက်သည် ဆိုပါစို့ ၊ စာစီဆရာ က ..


( ထော် နှင့် မော် ) အကြားတွင် ( ၊ ) ပုဒ် ကလေးမခံဘဲ ( ထော် နှင့် ထော် ) ကြား တွင် မှား ၍ ( ၊ ) ပုဒ်ကလေး ခံပြီး စီ လိုက်ပါက စာပြင်ဆရာ နှင့် အယ်ဒီတာ တို့ ကလည်း ထိုအတိုင်း လွှတ်လိုက် ချေ က ...   


တစ်ဖန် ဖတ်ရှုသူ ကလည်း ( ၊ ) ပုဒ် ကလေး ကန့် ထားသဖြင့် ( ထော် ) တွင် ခေတ္တ ဆိုင်းပြီး မှ ဆက်ဖတ်ချေသော် ...  


အိမ်း ၊ စာစီ ရာ ပုဒ်ဖြတ် ရာ တွင် အ ဘယ်မျှ အရေး ကြီးသည် ကား ရှင်း လောက်ပေပြီ ။ 


တစ်ကြိမ်ကလည်း စာ ( ၄ ) လုံး ပြုတ် ကျန်ခဲ့သဖြင့် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် လုံး ပျက် သွားခဲ့ဖူး၏ ။  


သာဓု သည် ( လူ မှန်ရင် နှစ်ကျပ် ခွဲ ) ဟူသော ဝတ္ထု တစ်ပုဒ် ရေး လိုက် ရာတွင် အတိုချုပ် အားဖြင့် ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်း မှ ကပ္ပိယကြီး တစ်ဦး သည် သူ့ ရှေ့တွင် စီးပွားရေး ကျပ်တည်း ကြောင်း ၊ ငွေ ရေး မပြေလည်ကြောင်း ၊ ပိုက်ဆံ မရှိကြောင်း ပြောသံ ကြားသည် နှင့် ...   


“ ဒီလောက်တောင်ပဲလားဗျာ ... လူ မှန်ရင် နှစ်ကျပ်ခွဲ လောက်တော့ ချမ်းသာ ကြပါသေးတယ် ”


ဟူသော စကား ကို အမြဲ ပြောလေ့ရှိ၏ ။


တစ်ဖန် ထိုကပ္ပိယကြီး သည် လကွယ်နေ့ ညတိုင်း ကျောင်းထောင့် တစ်နေရာ ညောင်ပင်ကြီး အောက် သို့ သွား၍ မြေ ကို တူးဆွကာ သူ မြှုပ် ထားသော အုန်းမှုတ်ခွက် ကို ယူ၍ ယူ၍ ကြည့်လေ့ ရှိ၏ ။


ထို အုန်းမှုတ်ခွက် ထဲ တွင် အကြွေ စေ့များ နှစ်ကျပ်ခွဲဖိုး တိတိ ရှိ၏ ။ ရေတွက် ကြည့်၏ ။ ပြန်မြှုပ် ထားခဲ့၏ ။ ထို လှုပ်ရှားမှုကို ဘုန်းကြီးကျောင်းသားကလေးများ က အကဲခတ် စောင့်ကြည့်ပြီး ကပ္ပိယကြီး အလစ် တွင် သွားရောက် တူးဖော် ကြည့်ကြပြီး အားလုံး ဝေယူ ကာ အုန်းမှုတ်ခွက် ကို လွှင့် ပစ် လိုက်၏ ။


နောက် လကွယ် တစ်နေ့ ကပ္ပိယ ကြီး သွား ကြည့် သောအခါ မြေတွင်း ဟောက်ပက် သာ တွေ့ရသောကြာင့်  ... 


နောင်အခါ သူ့ ရှေ့ ၌ ငွေ မရှိ ကြောင်း ညည်းကြ ၊ ပြောကြ သောအခါ ...  


“ အေးဗျာ ... ပိုက်ဆံများ မရှိဘူး ဆို တဲ့ နောက် အုန်းမှုတ်ခွက် ပါ မရှိ တော့ဘူး ”


ဟူ၍ သာ ပြောလေတော့ သတည်း ။  


သာဓု ၏ “ လူ မှန်ရင် နှစ်ကျပ်ခွဲ ” ဝတ္ထု အဆုံးသတ် မှာ အထက်ပါ အတိုင်း ဖြစ်သော် လည်း စာစီဆရာ တို့ က ( အုန်းမှုတ်ခွက်ပါ ) ဟူသော စာ ( ၄ )လုံး မေ့ချန် စီ လိုက်လျက် စာပြင် အယ်ဒီတာ တို့ က လည်း ဤ အတိုင်း ရိုက် ချ လိုက်ကြ သောကြောင့် ဝတ္ထုအဆုံး သတ်မှာ  ...  “ အေးဗျာ ၊ ပိုက်ဆံများ မရှိဘူးဆို တဲ့ နောက် မရှိတော့ပါဘူး ”


ဟူ၍ ဖြစ်သွားရာ ဝတ္ထု တစ်ပုဒ် လုံး ပျက် ရ ချေ တော့သည် ။  


စာရှုသူတို့ လေ့လာကြည့်ကြပါ ကုန် ။ အထက်ပါ ဝတ္ထု ကလေး ကို ပြန် ဖတ်ကြည့် ကြပါကုန် ။ အဘယ်မျှ တန်ဖိုး ကျသွား ပါသနည်း ။ 


“ အုန်းမှုတ်ခွက် ပါ ”


ဟူသည် စာ ( ၄ ) လုံး ပါ မှ သာ လျှင် စာ အရသာ ရှိပြီး ဖတ်သူ လည်း ပြုံး မိ မည် ။ မှတ်မှတ်ရရ လည်း စိတ်ထဲ စွဲသွား မည် ။ အကြောင်း ဆိုက် တိုင်း ပြော စရာ အချက်ကလေး ရ လိုက်ကြမည် ။


ယင်း “အုန်းမှုတ်ခွက် ပါ ” ပြုတ်ကျခဲ့သည် ကြောင့် ဝတ္ထု ပျက်ရုံ မက ရေး သူ ပါ ပေါချာချာ ဖြစ် သွားရချေ တော့သည် ။ 


ပန်းချီဆရာ တို့ လည်း ထိုနည်း နှင်နှင် ၊ ပေါ့ပေါ့တန်တန် လုပ်တတ် ကြပြန် ကြသေးသည် ။


ယင်း ဝတ္ထု တွင် ပင် ကပ္ပိယကြီး သည် ပိတ်ဖြူပုဆိုး ၊ ပိတ်ဖြူ တဘက် ပတ်ထားသည် ဟု ဆို ထားပါလျက် ( ပန်းချီဆရာ က ကပ္ပိယကြီး အား လည်ကတုံးရှပ် လက်ရှည် ဝတ် ပေး ထားသည် ။ ကျောင်းသားကလေး များ က ချောင်း ၍ အကဲခတ်ပုံ ဖော်ပြသင့်ပါ လျက် ကပ္ပိယ ထက် အသက် ကြီး ရင့်သော လူကြီးများ က လူမိုက် ကြည့် ကြည့် နေ ပုံ ဆွဲ လိုက် သည် ။ 


စင်စစ် ဝတ္ထုတို - ရှည် ဆောင်းပါး စသည် များ အတွက် ပန်းချီ ရေးရန် သူတို့ အား ( စာမူ ) ပါ ပေး၍ ပန်းချီ အပ် ကြပါလျက် သေသေချာချာ မ ဖတ်ချင်ကြ ၊ ဖြစ်ကတတ်ဆန်းကြ သည်  ။


တစ်ကြိမ် က လည်း သာဓု သည် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် တွင် ကားဒရိုင်ဘာလေး တစ်ယောက် နှင့် အိမ်ဖော်မကလေး တစ်ဦး တို့ အဝတ်အစား အဖာအထေး ခပ်နည်းနည်း နှင့် သွား ရင်း လာရင်း ချစ်ကြိုက် သွားရာ မှ နောက်ဆုံး လူကြီးချင်း စေ့စပ်တောင်းဆိုရန် သဘောတူ ဆွေးနွေး ကြကာ အသီးသီး ရင်ဆိုင် ဆုံစည်း ကြသည် တွင် မှ သူတို့ နှစ်ယောက် စလုံး ငွေကြေး ကြွယ်ဝသူ နှင့် အရာရှိ သားသမီးများ ဖြစ် နေကြကြောင်း ( လှည့်ကွက် ) ကလေးဖြင့် ရေး လိုက်ရာ  ...   


ပန်းချီဆရာ မသာကောင် က ဒရိုင်ဘာ ရော အိမ်ဖော်မကလေး ကိုပါ အဖိုးတန် အဝတ်အစား စိန်ရွှေပါ ဆင် ပေး လိုက်သောကြောင့် ဝတ္ထု မြှုပ်ကွက် မှာ မဖတ်ရသေး မီ က ဖော်ပြထား သလို ဖြစ် သွားရချေသည် ။


အကြိမ်ကြိမ် ဆိုသလို ပင် ဝတ္ထု ထဲ ၌ အသက် ၄၀ ခန့်အရွယ် လူပျို ကြီး ဟု ဆိုထားပါလျက် ၆၀ - ၇၀ ရွယ် ဖြစ် လို ဖြစ် ။ အသက် ၅၀ ရွယ် အမျိုးသမီး ကို ၂၅ အရွယ် ဆွဲ လို ဆွဲ ၊ အလွန် စိတ်ပျက် စရာ ကောင်း လှ သည် ။


အလွန် မကြာသေးသော တစ်ချိန် က သာဓု သည် လေးဘီးတိုင်စီ ကို မူတည်ပြီး ရေး ခဲ့သော ဝတ္ထု တစ်ပုဒ် တွင် ပန်းချီ သေခြင်း,ဆိုး က သုံးဘီးကားစုတ် ပုံ ဖြင့် သရုပ်ဖော် လိုက်ချေ၏ ။


အချို့ ပန်းချီငကြောင် တို့ လည်း ရှိ သေးသည်  ။ ဝီလီဂျစ်ကား ကို ဘေး တံခါး တပ်ပေးထားသည် ။ လက်ကိုင်ခလုတ် နှင့် အကျအန ၊ အဘယ်မျှ ပေါ့ဆကြသည် ကို သူတို့ ပင် သိကြမည် မထင် ။  


မြန်မာ ပန်းချီဆရာအများ စု ( ဆောင်းပါး ၊ ဝတ္ထု သရုပ်ဖော် ) ခွေးကောင်တို့ သည် နိုင်ငံခြား ရုပ်ရှင် ၊ မဂ္ဂဇင်း ၊ ဂျာနယ်များ မှ ပုံများ ကို သာ ပုံတူ ကူးလျက် မြန်မာ အဝတ်အစား ဆင် ပေး တတ်ကြသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ မြန်မာ ဆင်ယင်မှုမျိုး လည်း မဟုတ် ၊ နိုင်ငံခြား အဝတ်အစား လည်း မဟုတ်သော ကမောက်ကမ အဝတ်အစား ဖြင့် ပုံ ဖော် ကြ ပြန်သေးသည် ။ 


နိုင်ငံခြား ပုံတူ ကူး လို က ကူးယူ ရေးဆွဲပါ ။ သို့သော် မြန်မာ နှင့် တူစေ ချင်သည် ။ ပီပြင်စေချင်သည် ။ ယခု မူ မြန်မာဝတ္ထု အမည် နှင့် မြန်မာ စာရေးဆရာ အမည် နှင့်  ။ သို့သော် ပန်းချီ က ဥရောပတိုက်သား နှာခေါင်းချွန်ချွန် မျက်တွင်းချိုင့်ချိုင့် တွေ နှင့် ဖြစ် နေသည် က များ သည် ။


မြန်မာ ယောက်ျား ၊ မိန်းမကြီး ငယ် ရွယ်စုံ ပုံ ၂၀ စီ လောက် မျက်လုံး နှာတံ ၊ နှုတ်ခမ်း စသည် ဖြ င့် ဓာတ်ပုံ ရိုက်ထားပြီး နိုင်ငံခြားပုံ များ မှ အနေအထား ဟန် ကို ယူ လျက် မြန်မာ နှာခေါင်း ၊ မျက်လုံး ၊ ပါးစပ် တပ် ပေးလျှင် မြန်မာ မဆန်နိုင်ပါ သလော ။


ယခုသော် မြန်မာ စာရေးဆရာ ရေး သော မြန်မာ ဇာတ်ကောင်များ ပါ သည့် မြန်မာ့ဝတ္ထု စာအုပ် အဖြစ် နိုင်ငံခြားသားများ ကို ပြဝံ့ စရာ မရှိအောင် ပုံ ပျက် လွန်းလှသည် ။ လွယ် လွယ် ကူး ချ၍ ရသော ဘောင်းဘီ ချည်း ဝတ် ပေးနေကြသည် ။ အမျိုးသမီးအင်္ကျီ ဘလောက် ( စ် ) နှင့် ဆံပင် အကောက် အတွန့် တွေ သာ လွှမ်းမိုး နေသည် ။ 


“ ဟေ့ ပန်းချီကောင်တွေ ၊ မင်းတို့ လှန်လှော နေကြတဲ့ နိုင်ငံခြားစာအုပ် တွေ မှာ ကြည့်စမ်း ၊ ယုတ်စွအဆုံး အဲဒီထဲ ပါတဲ့ ကာတွန်းတွေ ကြည့် ၊ အိန္ဒိယ အကြောင်း ရေးရင် တကယ့် အိန္ဒိယ ၊ တရုတ် ဆို တကယ့် တရုတ် ၊ အာရပ် ဆို အာရပ်ရုပ် ၊ ရုရှား နဲ့ ပြင်သစ် တောင် လူမျိုးစရိုက် အဝတ်အစား ပါ ခွဲခြားပြီး တူ အောင် ရေးဆွဲ ထားကြတယ် ၊ တွေ့တယ် မဟုတ်လား ”


“ တို့ မြန်မာ ရွှေပန်းချီ တို့ ကတော့ ဘောက်မယ့်ကြောင့် မြန်မာ ဝတ္ထု ထဲ က မြန်မာ ဇာတ်လိုက် တွေ ကို မြန်မာ နဲ့ တူအောင် မဆွဲကြ တာလဲ ၊ မဆွဲချင် ကြတာလဲ ၊ မဆွဲနိုင် ကြတာလား ၊ မ ဆွဲတတ် ကြ တာလား ”


“ ဟေ့ ၊ ပန်းချီမျိုးမြင့် တို့ ၊ ငွေကြည် တို့ မင်း တို့ ကို ဝေဖန်ရကောင်းလား ဆိုပြီး ငါ့ ကို ဒေါပွ နေရင် နောက် သင်္ကြန် အနုဝင်္ကပါ ကဏ္ဍ အတွက် ငါ့ ပုံ ဆွဲတဲ့ အခါ မဟာဗန္ဓုလ အဝတ်အစား နဲ့ ခါး မှာ လက်ပစ်ဗုံး တွေ ချိတ် ထားပြီး ပခုံး မှာ အေကေ ဖော်တီဆဲဗင်း လွယ်ထား ၊ လက် တစ်ဖက် တစ်ချက် မှာ ကလောင် နဲ့ စုတ်တံ ကိုင် ဆင်းလာတဲ့ သိကြားမင်း ဆန်ဆန် ရေးဆွဲ ၊ အုပ် ထည့် လိုက် ပေါ့ကွာ ၊ စီးကရက် နဲ့ လွယ်အိတ် လဲ မမေ့ကြနဲ့ ဦး ”


( ၂ - ၇ - ၈၅ ) 


◾သာဓု


📖 ချယ်ရီ မဂ္ဂဇင်း

      ဩဂုတ် ၊ ၁၉၈၅

      

📖 အနုဝင်္ကပါ


#ကိုအောင်နိုင်ဦး


.

ချစ်မိုးကြီး သည်းပါလေ


 ❝  ချစ်မိုးကြီး သည်းပါလေ ❞ 


ကျွန်တော် ကား မြန်မာစာ နှင့် ဘွဲ့ ရ ထား ပေမဲ့ လုံးကြီးပေါက်လှ ဆိုသော စကား ကို အပေါ်ယံ အတွေး နှင့် ရေးရေး သာ သိ၏ ။ တစ်နေ့ မှာ တော့ မိန်းကလေး တစ်ယောက် မိုး မိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲနစ် နေတာ မြင် မှ အကုသိုလ် မနောကံ နှင့် သဘော အမှန် ပေါက် တော့သည် ။ ထဘီတိုတို ရေစိုစို ၊ ခြေသလုံးတွေ က ဝါးပိုး မျှစ်စို့တုံးကြီးတွေ လို ဖွေးဥ နုဖပ် ၊ အင်္ကျီ ရေစို က အသားကပ် အဲဒီတော့ မှ အလုံးကြီး တာ က ဒီလို ၊ အပေါက် အဆက် လှတာ က ဟိုလို ကိုး လို့ သိ တော့သည် ။ ရဲရဲ လည်း မကြည့်ဝံ့ ။ ထို မိန်းမ ကား အနေ က ရိုင်းရိုင်း ၊ အပြော က ရှူးဒိုင်းဒိုင်း ၊ တုတ်ထိုး အိုးကွဲ ဗျ ။ ထို မိန်းမကြမ်း ကို မှ ကျွန်တော် က အရမ်း အရမ်း ချစ် မိသည် ။


သူ ၏ ချစ်သွေးရောင်ရွှန်း မျက်ဝန်းများ ကြောင့် သူ ကျွန်တော့် ကို ချစ် မှာ ပဲ လို့ ထင်မိသည် ။ တစ်ရွာတည်း မှာ အတူ ကြီး လာ ၊ ပြောမနာ ဆဲမနာ တွေ ပါ ။


မြင်ပါများ တော့ လှ ၊ ခင်ပါများ တော့ စ ၊ နီးပါများ တော့ ရွ လာ သော ကျွန်တော် သည် တစ်နေ့ မှာ တော့ သိမ်မွေ့ နူးညံ့ခြင်း အလျှင်း ကင်းစွာ ရည်းစားစကား ပြောမိ လိုက်ပါလေရော ။ ကျွန်တော် ကား မိန်းမ တို့ ၏ အထာ ၊ အညှာ ၊ မာယာ ဆိုတာတွေ မသိ ။ ဗဟုသုတ မရှိ ။ အဝေးသင် ဆိုတော့ ပညာ က အဝင် သေး သည် ။ စာမေးပွဲ နီး မှ အနီးကပ် တစ်လ တက် ၊ ဒါ ကျက် ဆို ကျက် ပြီး ဖြေ ။ ဒီလိုနှင့် ရ ထားသည့် ဘွဲ့ရ ပညာ မတတ် ကောင် ။ လူမိုက် က ကျွန်တော် ၊ အဖော် က ဝစီကံ ။ အနား ဘယ်သူ ရှိ မရှိ ဘေးဘီ မကြည့် ၊ ကိုယ့် စကား ဘယ် ရောက်လို့ ဘယ် ပေါက်မှန်း မသိဘဲ စွတ် တင် လိုက်သည် ။ 


“ နင် နဲ့ ငါ အတူ နေချင် လိုက်တာ ဟယ် ” 


ဘယ်လောက် ပွင့်လင်း မြင်သာမှု ရှိသည့် ရည်းစား စကား လဲ နော် ။ မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဒီလို အပြော ခံရတာ ဘယ်လို ခံစားရမလဲ ။ ကျွန်တော် အဝိဇ္ဇာ ငတုံး လုံးလုံး မသိ ။ သူ့ ခမျာ မျက်နှာ ကြီး ရဲ ကာ လက်ဝါး ကို မြှောက်ပြီး ပြန် ပြောသည် ။ 


“ နင် ဘာ စကား ပြော တာ လဲ ၊ ဒီမှာ တွေ့လား လက် ဝါး ၊ အမရာ ဒေဝီ လက်ဝါး မဟုတ်ဘူး ပါးကျွတ်ကျွတ် ကျိုး ၊ သွားတွေ ယိုးဒယား ရောက်သွားမယ် ” 


ကိုင်း ဘယ်လောက် ပွင့်လင်း မြင်သာမှု ရှိသည့် မေတ္တာ စကား လဲ နော် ။ ယောက်ျားလေး တစ်ယောက် ဒီလို အပြော ခံရတာ ဘယ်လို ခံစားရ မလဲ ။ ကျွန်တော် အဝိဇ္ဇာ ငတုံး လုံးလုံးကြီး အရှက် ကွဲ ၊ မျက်နှာကြီး ရဲ ၊ အသည်းထဲ သံချွန်ကြီး ရိုက် သွင်း သလို စူးနစ် ၊ ရင်ဘတ် ကို တင်းပုတ်ကြီး နှင့် ထု သလို မူးယစ် သွား ပါတော့သည် ။


အကြီးအကျယ် ကုက္ကုစ္စ နောင်တ ရ သွားသော ကျွန်တော် သည် ထိုနေ့ မှ စ၍ ယောက်ျား တို့ ၏ မာန ကို လုံးဝ လုံးဝ ခဝါ မချတော့ဘဲ ဘယ် မိန်းမ ကို မှ မချစ် ၊ ဣတ္ထိယ အားလုံး ကို ဘလက်လစ် ( စ ) လုပ် လိုက်၏ ။ 


ကျန်တာ ခွင့်လွှတ်ပြီး မိန်းမ ကိစ္စ လုံးဝ လက် မခံ သော ကရင် ၊ ဗမာ ရောနှော နေထိုင် ကြသော ကျွန်တော် တို့ နယ် မှာ မိန်းမတွေ ကို ဘလက်လစ် ( စ ) လုပ်ထားသော ကျွန်တော့် ကို အားလုံး  က လေးစား ဝှိုက်လစ် ( စ ) ပေးပြီး သူကြီး တင် ကြလေ၏ ။ ဒီမှာ ဥက္ကဋ္ဌ ၊ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး တို့ မခေါ် ။ နံပါတ် ဝမ်း ဆို သူကြီး ပဲ ခေါ်ကြ တယ် ။ ကျွန်တော် လည်း သူကြီး ဖြစ် ရော တစ်နယ်လုံး ဒုက္ခ ရောက် တော့သည် ။


   •••••   •••••   •••••


ဇမ္ဗူဒီပါ လက်ယာ တောင်ကျွန်း သြဘာ နိမိတ်ထွန်း တဲ့ ပြည်မြန်မာ မှာ ရေ ကြီးပြီး ဒုက္ခ ရောက် တာ မဆန်းပါဘူး ။ ရေ ငတ် ပြီး မတ်တတ် က လဲ မတတ် အားပြတ် ကုန်တာတော့

သတင်းစာ မှာ အကျယ်တဝင့် မပါ တော့ လူ သိ နည်းသည် ။ အဲဒါက ၂ဝ၁ဝ ပြည့်နှစ် မတ်လ နှင့် မေလ ကြား ၊ အဆိုးရွားဆုံး ကတော့ ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး ဝေါမြို့နယ် ၊ ထိပ်ဆုံး က တော့ သူကြီးလေး ကျွန်တော် အုပ်ချုပ် သည့် ရွာ ။ 


မြက်တွေ ဆို ခြောက် သွေ့ ၊ အမှုန့် ဖြစ် လေ ထဲ လွင့်ကုန်၏ ။ မြေကြီး ပပ်ကြားကွဲ ကို ငုံ့ ကြည့်လျှင် ငရဲသား ခေါင်း လှမ်း တွေ့ ရ မတတ် ဗျာ ။ ဒီမှာ က ရေတွင်း ၊ အဝီစိ တွင်း တူး ၍ ရေချို မရနိုင် ။ ရေကန် တွေ ခန်းခြောက် ကုန် ပြီ ။ တချို့ ရွာ တွေ ရေလက် ကျန်လေး ခိုး ခပ် မှာ စိုးလို့ ရေ ကန် ကို ကင်းချ ထား ရသည် ။ နာရေး တောင် ရေ ခွဲတမ်း နှစ်ပီပါ ပဲ ရ၏ ။ ရေ ဝ အောင် မသောက်ရ တော့ပါ ။ ရွာ ရေကန် ရေခန်း သွားပြီ ။ 


ရွာသားတွေ ရေ ရရှိရေး သူကြီးလေး ကျွန်တော့် တာဝန် ။ ခက်တာ က ထွန်စက် နှင့် ထွေလာ ။ ဒီနား လေးငါးရွာ မှာ ထွန်စက် ရှိတာ က တစ်စီး ၊ ပိုင်ရှင် က သီးနှံ ရုံ သူဌေးမ ။ မိုး မကျခင် ဝေါမြို့ မှ သူဌေးသား နှင့် ကြောင်းလမ်း တော့မည့် ထို ရွှေခင် ငွေခင်မ ကို ကျွန်တော် က အောက်ကျ မခံနိုင်။ ဒီတော့ လူကြီး ထဲ ပါသည့် ဖထီး စောနော်တန် ကို ခေါ်ပြီး သူကြီး အာဏာ သုံး ရသည် ။


“ ဖထီး ရော့ ငွေ သုံး သိန်း ၊ ဒါ ကျွန်တော့် ကိုယ်ပိုင် ငွေ ၊ ဒီ ငွေ ကို ဖထီးတူမ ကို စရန် ပေးပြီး ထွန်စက် ငှားခဲ့ ။ မိုး မကျ မချင်း ရေ သယ်မယ် ပြော ၊ ငွေ အတင်အကျ နောက် မှ ရှင်းမယ် ။ ထွန်စက် နဲ့ ထွေလာ နက်ဖြန်မနက် လေးနာရီ စက် မောင်းပါ ကျွန်တော့် အိမ် အရောက် ပို့ လို့ ပြော ” 


   •••••   •••••   •••••


ဝေါ ၊ ပဲခူး ၊ ဒိုက်ဦး သုံး မြို့နယ် ဆုံ ရာ မှာ ရှိသည့် မိုးယွန်းကြီးအင်း ဘေးမဲ့တော ကို ပတ်ထားသည့် ပကိုင်တာ လမ်းကြီး အတိုင်း ကျွန်တော် တို့ ထွန်စက် ချီတက် ခဲ့သည် ။ ဦးတည်ရာ ကတော့ ဒိုက်ဦး ကော်မှုန့် စက်ရုံ ။ ဘာ မိတ်ဆက် စကား မျှ မပြောခင် ကျွန်တော် စက်ရုံမှူး ကို ပြားပြားဝပ် ကန်တော့ လိုက်၏ ။ ပြီးမှ အကျိုးအကြောင်း ပြော ပြ အကူအညီ တောင်းတော့ ဂါလန် တစ်ထောင်ဆံ့ အဖုံး ပါ ပိတ်လို့ ရတဲ့ သံရေ တိုင်ကီကြီး ငှား လိုက်သည် ။ သူ ကိုယ်တိုင် ဦးစီးပြီး ရေပိုက်ကြီး ဖွင့် ရေ ထည့် ပေး လိုက်သည့် အပြင် နေ့စဉ် ရေ လိုသလောက် လာ ယူခွင့် ပြု လိုက်၏ ။ 


ကျွန်တော်တို့ ရေထွန်စက်ကြီး ကို တစ်ရွာလုံး က ထွက် ကြို ကြ၏ ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဲမှာ ကျွန်တော့် ပါး ကို လက် ရွယ် ထားသည့် ကောင်မ မပါ ။ ကလေးတွေ က ကလို့ ခုန်လို့ ။ လူတွေ အား လုံး တပြုံး ပြုံး ။ ကျွန်တော့် ရင် ထဲ မှာ ပီတိ ပြုံး ဆို့ပြီး မျက်ရည် စို့ မိသည် ။ ဘာ သွား တွေးမိလဲ ဆိုလျှင် ငါ လည်း အမေစု လို လူထု ရဲ့ ကြိုဆို တာ ခံ ရတယ် ဆိုပြီး ရင် ထဲ က ဘဝင် အပြင် ထွက် ကောင်းကင် ပေါ် တက် နေလေ ရဲ့ ။ ရွာသားတွေ ရေ ဝ အောင် သောက် ရပြီ ။ ထမင်း ဟင်း ချက်ဖို့ ရေရပြီ ။ ဘ ဝမှာ ဒီ တစ်ခါ လောက် ပျော်တာ မရှိပါ ။


   •••••   •••••   •••••


ကျွန်တော် ဦးစီးပြီး ဒိုက်ဦး ကော်မှုန့်စက်ရုံ က နေ့စဉ် ရေသယ် ဝေငှ နေ ကြောင်း ၊ စက်ရုံနား ရွာများ ထွန်စက်ပိုင်ရှင် တွေ ပါ ကုသိုလ်ပြု ရေလာ လှူကြ ကြောင်း ၊ မိမိ ရွာ သာ မက အခြား ရေ ရှားရွာ များ အားလုံး ကို ရေ မပြတ်အောင် စီမံ ပေး နေကြောင်း သတင်းကောင်း ဟိုးဟိုးကျော် တော့သည် ။ 


စစ်တောင်းမြစ်ကမ်းပါး က ရွာ တစ်ရွာ ကို ရေ သွား ပို့ တော့ အဘွားကြီး တစ်ယောက် က ကျွန်တော့် ကို အားရပါးရ ဖက်ပြီး ရှိုက်ကြီး တငင် ငို ရှာသည် ။ ရွာသူရွာသား ကလေးများ ပါ မြေကြီး ပေါ် ထိုင် ဝိုင်း ကန်တော့ တော့ ရင်တွေ လှိုက်ဖို ဘယ်လို မှ ဖြေ မဆည်နိုင် မျက်ရည် ဖြိုင်ဖြို င်ကျမိသည် ။ 


ဒီလိုနှင့် တစ်ပတ် လောက် ကြာတော့ ကျွန်တော့် ဂုဏ်သတင်း ဟာ လူ့ဘုံ က ကျော် ဖောက် တိရစ္ဆာန်ဘုံ ထိ ရောက် သွားလေ ရဲ့ ။ အဲဒီ နေ့ က ဒိုက်ဦး နှင့် ပဲခူး နယ်စပ် တာဆုံ ရွာ ကနေ အလျား ဆယ့်လေး မိုင်ခွဲ ရှိသည့် မိုးယွန်းကြီးအင်း ကို ပတ် ထားသည့် ပကိုင်တာကြီး အတိုင်း ပြန် အလာ ဘိုတဲစုရွာ ရောက် တော့ ထွန် စက် ဘယ်လို မှ မောင်း မရ အောင် ကျွဲ ၊ နွားတွေ က တားဆီး ပိတ်ဆို့ ထားတော့၏ ။ ကျွဲ ၊ နွား ဟာ ဘယ်ခါမျှ အတူ မတွဲ ပေမဲ့ ရေ ငတ် လာတော့ မခွဲ စတမ်း စည်းလုံး နေလေရဲ့ ။ တချို့ကောင် တွေ က ထွေလာ ပေါ် ရှေ့လက် ကို ခုန်တင် ၊ ညံ့ ညံ့ နှင့် အသံ ပေး ရေ တောင်း ကြ၏ ။ ကျွဲ တစ်ကောင် က ကျွန်တော့် ပုဆိုးစ ကို ကိုက်ဆွဲ ပြီး ထွန်စက် ပေါ် က ဆွဲချ တယ် ဗျာ ။ ကျွန်တော့် ရင် မှာ ဆို့နင့် နေသည် ။ ဒါနှင့် အနီးအနား တဲတွေ က ပုံးတွေ ၊ ခွက်တွေ ၊ ဒန်အိုးတွေ ပါ ငှားပြီး ချ တိုက် လိုက်တာ ရေဂါလန် တစ်ထောင် တက်တက် ပြောင် ရော ။ နောက်ကြောင်း ပြန် ရေ သယ် ရသည် ။


   •••••   •••••   •••••


မေလ ဆန်းပြီ ။ မိုးရိပ် မိုး ယောင် က မမြင် ။ အထက် နှင့် အောက် နှစ်ခွင် ပါ ပေါင်းရင် ရပ် ဆယ်ခွင် ဆယ်တိုင်း မှာ နေ နှစ်စင်း ပြိုင်တူ ထွက် နေသလိုပဲ ။ ဘယ် ကြည့်ကြည့် တံလျှပ် တွေ က တဖျပ်ဖျပ် ။ ပူ လိုက် တာ ကလည်း ဘွိုင်လာအိုး ထဲ ထိုင် နေရ သလို ။ သစ်ပင် မှန် သမျှ အရိုး ပြိုင်း ပြိုင်း ။ ဒီနှစ် ကျွန်တော်တို့ ရွာ ကို သိကြားမင်း မဆင်း ။ 


သင်္ကြန် ပြီး လျှင် ရေသယ် ထွန်စက် ငှား ထား သည့် ပွဲရုံ ပိုင်ရှင် နော်အဲလေး နှင့် ဝေါ က သူဌေးသား ကြောင်းလမ်း မည့် ကိစ္စ လည်း ရက် ရွှေ့ ထား ရသည် ။ တစ်နယ်လုံး ရေ ပြတ် နေတာ သင်းတို့ ကိစ္စ ဘယ်သူ မျှ စိတ် မဝင်စား ။ 


ပြောမကောင်း ဆိုမကောင်း ပေလူးပေကန် သားတော်မောင် အတွက် ဖခင် သူဌေး က ဟာလာစက် ၊ ဆီစက် ၊ တိုက်တစ်လုံး ၊ ရွှေ တစ်ကိုယ် ဆင် အပြင် ၊ စိန် နားကပ်ကြီး ပါ တင်တောင်း မည့် သတင်း ထွက် နေသည် ။ ရေ အကျိုး က ကျွန်တော့် သာ မပေး တာ ထွန်စက် ကို ကြေးငွေ နှင့် ငှား သည့် နော်အဲလေး ကို တော့ သူဌေးကတော် ဖြစ် အောင် အကျိုး ပေး လေပြီ ။ မနေ့ က တင် ထွေလာဂျီလေး တစ်စင်း အပြည့် ရေသန့်ဘူးတွေ ပို့ လိုက်သည် ။ နော်အဲလေး သူဌေးမလောင်း က ဘယ်လို စိတ် ကောင်း ဝင်သည် မသိ ။ အဲဒီ ရေသန့်ဘူးတွေ အားလုံး ကို လုံးဝ ကိုင် တောင် မကြည့်ဘဲ ဘုန်းကြီးကျောင်း တွေ နှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ ကို ဝေ လှူ လိုက်တယ် ။


   •••••   •••••   •••••


၂ဝ၁ဝ ပြည့်နှစ် မေလ ၂၁ ရက် နေ့ ညနေခင်း ။ တစ်နယ်လုံး လူတွေ ၏ “ ဟေး ” ဆို သည့် အော်သံကြီး က ပြိုင်တူ ထွက် လာ တာများ မြေတောင် တုန်ခါ သွား မတတ် ။ အားလုံး မျှော်လင့် နေကြသည့် ချစ်မိုးကြီး ရုတ်တရက် ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ရွာ ချ လိုက်သည် ။ အိမ် ရှိ သမျှ အိုးခွက် ပန်းကန် ၊ သောက်ရေခွက် ပါ မကျန် ရေ ခံ ကြသည် ။ ကလေးလူကြီး အကုန် အင်္ကျီ တောင် မချွတ်ဘဲ မိုးရေ ထဲ ပြေး ထွက် ၊ ခုန်ပေါက် ပျော် ပါး ပြေးလွှား ကြ၏ ။ 


ကျွန်တော် ဂုဏ် သရေရှိ သူကြီးမင်း လည်း စိတ် နှင့် ကိုယ် လွတ် ထွက် သွားပြီး မိုး ရေ ထဲ ပြေးထွက် လာခဲ့၏ ။ အပျော် လွန်ပြီး စိတ်ကူး တည့် ရာ ရွာလယ် လမ်း အတိုင်း ပြေး ထွက် လာရာ ကျွန်တော့် နောက်မှ ကလေးတွေ တစ်အုပ်ကြီး ဆူညံအော်ဟစ် လိုက်ပြေး လာ ကြသည် ။ ရှေ့ မှာ လည်း မိန်းမ တစ်ယောက် မျက်နှာချင်း ဆိုင် ပြေး လာ သည် ။ မနိုင်မနင်း ကိုယ်ထည်ကြီး နှင့် ။ နော်အဲလေး ပါ လား ။ နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်း ဆိုင် မိတော့ မောနေ ကြပြီ ။ သူ ကျွန်တော့် ကို မောဟိုက်သံကြီး နှင့် ပြောသည် ။


“ ပျော် ပျော်လိုက်တာ ဟယ် ၊ ငါ အရမ်း ပျော်တာပဲ နောက်ပြီးတော့ ” 


“ နောက်ပြီးတော့ ဘာ ဖြစ်လဲ ”


“ ငါ နင့် ကို အရမ်း လေးစားတယ် ၊ နင် တာဝန် ကျေတယ် ”


“ ရပါတယ် ဟာ ၊ နင် ထွန်စက် ငှား လို့ လည်း အလုပ် ဖြစ်တာပါ ။ နင့် ထွန်စက်ဖိုး ဘယ်လောက် ထပ် ပေးရမလဲ တွက်ထား ”


“ မလိုပါဘူး ။ နင့် စရန် သုံးသိန်း ငါ ကိုင်တောင် မကြည့်ဘူး ။ ဖထီး ဆီ မှာ ပြန် ယူ ။ နင့် မာန ကို သိလို့ အဲဒီ ကတည်း က ငါ ပြန် မပေးတာ ”


ဒီလို တော့ လည်း သူဌေးကတော်လောင်း စိတ်ကောင်း အ ရှိသား လို့ တွေးမိ သည် ။ နှစ်ယောက်လုံး ရွှဲနစ် နေပြီ ။ မိုး က လည်း သဲကြီးမဲ ကြီး ။ မိုးသံ လေသံတွေ ကြား က သူ့ စကား -


“ ကားတွေ ၊ ထွန်စက် တွေ ရှိလျက် နဲ့ ဘယ်ရွာ ကို မှ ရေ တစ်ခေါက် လှူဖော် မရတဲ့ အတ္တသူဌေး ရဲ့ ချွေးမ ငါ မလုပ် ဘူး ။ ငါ့ ရွာသားတွေ အတွက် မပါ ၊ ငါ့ အတွက် ရေသန့်ဘူး တွေ ပေး လိုက်တဲ့ သူဌေးသား မယား ငါ အဖြစ် မခံ နိုင်ဘူး ။ စေ့စပ်ပွဲ ဖျက် လိုက်ပြီ ၊ အပါး က လည်း သဘော တူတယ် ”


ကျွန်တော့် ရင်ထဲ ဗုံး တစ်လုံး ကွဲ ဝုန်းခနဲ ဖြစ်သွား သည် ။ သူ့ ကို စကား ပြောချင် သည် ၊ အသံ က မထွက် ။ သူ ကျွန်တော့် ကို ကြည့် နေသည် ။ ဖိုဖိုလှိုက်လှိုက် ရှိုက်ရှိုက်စို့စို့ မျက်ဝန်းညို့ညို့ တွေ နှင့် သူ ကျွန်တော့် ကို ကြည့် နေသည် ။ သူ့ လက်ဝါး မြှောက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ရွယ်သည် ။ ဘာ သဘောလဲ ။ တစ်ချိန် က သူ့ စကား ။ အမရာဒေဝီ လက်ဝါး မဟုတ်ဘူး ၊ ပါးကျွတ်ကျွတ် ကျိုး ၊ သွားတွေ ယိုးဒယား ရောက်သွားမယ် ဆိုသည့် တစ်ချိန်က သူ့ စကား ။ ဒီ ဘလက်လစ် ( စ ) ချစ်သော လုံးကြီး ပေါက်လှ ကရင်မ ကား ကျွန်တော် ၏ ရင်ဘတ် ချစ်သူ ။ ရေ အကျိုး ဆယ်ပါး တဲ့ ။ သမ္မာဒေဝနတ် များ က ကျွန်တော့် အား စွမ်းအား တစ်ခု ပေး နေ သလား ။ ကျွန်တော် သူ့ လက် ကို ရုတ်တရက် ဖမ်း အဆုပ် ဝုန်းခနဲ မိုးခြိမ်းသံကြီး နှင့် အတူ လျှပ်စီး တစ်ချက် ဝင်းလက် သွားသည် ။ 


နှစ်ယောက်သား လက် တွဲလို့  မိုးရေ ထဲ မှာ ပြေး ကြ သည် ။ ဦးတည်ချက် မရှိ ။ ကမ္ဘာမြေ အဆုံး ပြေးမည် ။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း အရောက် ပြေးမည် ။ မိုးစက်တွေ က တဖွဲဖွဲ ၊ လူတွေ လည်း စိုရွှဲ ၊ နှစ်ယောက်သား ပါးပြင် ထက် မှာ တော့ မျက်ရည်စက် လား ၊ မိုးစက် လား ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲ ။ အချစ် ဆိုတာ လည်း နားလည် ရန် နက်နဲ ၊ မာယာ တွေ ရစ်ဝဲ နေတတ်ပါလား နော် ။


◾ကျိုက်စကော ခင်စိုး


📖 အမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း 

      ဇွန် ၂၀၁၄


#ကိုအောင်နိုင်ဦး


.

Thursday, July 27, 2023

အနုဝင်္ကပါ ( ၁၁ )


 ( ၁၁ )


ဤ ဆောင်းပါး ရေးတော့မည် ဟု ဟန် ပြင်သည့် နေ့ က ဧည့်သည် တစ်ဦး ပေါက် လာသည် ။ သောက်လိုက် ကန်းဆိုး မသိတော့ ( ဧည့်သည် ) ဖြစ် သည့် အတိုင်း ခေါက်ဆွဲကြော် စား ချင်သည် ဟု အစ ပြု ဖောက်လာ သည် ။ 


ဂျပန်ခေတ် က သာဓု မြင်းလှည်း မောင်း ၊ ပေါင်ဒါ လုပ် ရောင်းရင်း သိကျွမ်းခဲ့၍ တတ်အား သမျှ ဧည့် ဝတ် ကျေလိုက်ရသည် ။ ခေါက်ဆွဲ တစ်ခွက် စွက်ခနဲ ကုန် သွား၍ ပါးစပ် မှ ဆီများ ပင် မသုတ်ရသေး မီ ... 


“ လက်ဖက်သုပ်ကလေးများ မရှိ ဘူးလားဗျ ”


သာဓု က အိမ်တွင် မရှိ ဝယ်ခိုင်း မှ ရမည် ပြောရာ ... 


“ လုပ်ဗျာ ... တစ်လက်စတည်း ၊ လက်ဖက်ရည် ပါ မှာ လိုက်နော် ၊ ဟဲ ၊ ဟဲ ၊ ကိုဖေသန်း နဲ့ ကျွန်တော် ဂျပန် ခေတ် က သကြားလက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း မြင်း ကို ပလာတာ ကျွေး ခဲ့တာ မှတ်မိ သေးလား ”


သာဓု စိတ်ညစ်လာချေပြီ ။ ပြုံးရုံ ပြုံး ပြပြီး သူ စားချင် သည် များ ဝယ် ခိုင်း လိုက် ရသည် ။ စိတ်မကောင်း လှ ။ 


မိုး ရွာလျှင် သာဓု လမ်း မထွက် ချင် ။ ထို့အတူ တပည့်တပန်းများ ကို လည်း အပြင်သို့ မခိုင်းချင် ။ ယခု ဤ ဧည့်သည် ရောက်လာချိန် မိုးသည်းသည်း ရွာ နေခိုက် ခေါက်ဆွဲ ဝယ် ခိုင်းပြီးပြီ ။ ကျွေး ပြီးပြီ ။ နောက် တစ်ခေါက် လွှတ် ရပြန်ပြီ ။ မိုး သည် သည်းရုံမျှ မက လေ က ပါ ဝဲ ထိုး တိုက်ခိုက်နေ သဖြင့် တပည့် တစ်ယောက် အား ထပ် လွှတ် ရသည့် အတွက် ( ဤသည် ကို စိတ်မကောင်းလှ ) ဖြစ်ချေ သည် ။  


“ ကဲ ၊ မောင်သိန်း ၊ အင်ဂျင်ကလေး ပူ သွားအောင် ကားစက် နှိုး ထားလိုက် ကွာ ”


လက်ဖက်ရည် ဝယ်၍ ပြန် လာသူ တပည့် အား လှမ်း ပြောရင်းကပင် ...   


“ ဟာ ၊ မင့် တစ်ကိုယ်လုံး လဲ ရွဲ နေပြီ အေးလေကွာ ၊ လေရော ၊ မိုးရော ချ နေတာကိုး ၊ လာ ၊ လာ ၊ ဆေးတစ်လုံး သောက် ထားလိုက် ”


ထို တပည့် ဆင်း သွားသည် နှင့် ဧည့်သည် ကာလနာ သည် အငမ်းမရ လက်ဖက်ထုပ် ဖြေရင်း ၊ နယ်ရင်း က


“ ဘာလဲဗျ ။ ကားစက် နှိုး ခိုင်းတာ ကျွန်တော့် ကို လိုက် ပို့ မလို့ လား ”


“ ခင်ဗျား မှာ ကား ပါတယ်ဆို ၊ တောင်ဘက် ဘုရားအဆင်း မှာ ရပ် ထားခဲ့တယ် ဆို ”


သူ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ရင်း ပလုပ်ပလောင်း စား နေသည် ။ 


သာဓု နေ သည် မှာ ဝင်ဒါမီယာ ဓာတ်ပေါင်းစုံ ဘုရားကုန်း ( အောင် မင်းခေါင် ) မြောက်ဘက် အဆင်း သူ လမ်းမှား ပြီး တောင်ဘက် မှ ဝင် လာ၍ ထိုမှာ ပင် ကား ရပ်ပြီး ဘုရား ပေါ် မှ တက် လာသည် ဟု ရောက် ရောက်ချင်း သူ ပြောပြီးခဲ့ပြီ ။ 


အမှန် စက် နှိုးခိုင်းသည် မှာ လည်း ( သွားစရာ ရှိသည် ) အကြောင်း ပြ၍ သူ မြန်မြန် ပြန် စေ ရန်သာ ဖြစ်သည့် အတိုင်း သူ လက်ဖက်ရည် သောက် နေဆဲ မှာ ပင် သာဓု အင်္ကျီ ထ လဲသည် ။ နောက် လွယ်အိတ် ကို လွယ်ပြီး မတ်တတ်ပင် ရပ်နေသည် ။ မထိုင် ၊ စကား ထပ် ရှည်မည် စိုး၍ ... ။ 


မိုးကား ဖွဲနေဆဲ ။ သာဓု တို့ ခြံ ဝ အရောက် တွင် သူ က ဘုရား ပေါ် တက် ပြီး ဖြတ်သွားမည် ပြော သော်လည်း သာဓု က ရပ် မပေးဘဲ တောင်ဘက် မုခ် သူ့ ကား နား အထိ လိုက် ပို့ ပေးလိုက်သည် ။ 


စင်စစ် သာဓု ကား ကို လမ်းထိပ် အရောက် တွင် အိမ်ပြန် ကွေ့ ချင်သည် ။ သို့သော် သူ ကလည်း ကား နှင့် ဖြစ် လျက် သာဓု နောက် မှ လိုက် လာသည် မှာ ပေ ၂၀၀ လောက်သာ ကွာသည် ။


မြင်နေရသည် ။ သို့နှင့် ယုတ္တိ ရှိ အောင် မြို့ထဲ ဘက် ကားဦး တည်ခဲ့ရသည် ။


ရွှေတိဂုံဘုရား အနောက်မုခ် ဦးဝိစာရလမ်း ရောက်သော် အဆိုပါ ဧည့်သည် ၏ ကား ကို မမြင်ရတော့ချေ ။ မည်သည့် ဘက် ကွေ့သွားသည် မပြောတတ် ။  


ဤတွင် တစ်ဖန် ဦးဝိစာရ ကျောက်တိုင် အဝိုင်း ကို ပတ်၍ အိမ် ပြန်ကွေ့ရန် စိတ်ကူးသေးသည် ။ စာ ရေးချင်သည့် စိတ်ကလေး အပြေးအလွှား ပျောက် သွားပေပြီ ။


မြို့ ထဲ ဆက် မောင်းခဲ့သည် ။ လက်ဖက်ရည် နှင့် အားလူး ပတ် ( ဖ် ) နှစ်ခုစားသည် ။ ပြီးသည် နှင့် ရုပ်ရှင် မကြည့်သည် မှာ ကြာပြီ ဖြစ် သောကြောင့် မြန်မာရုပ်ရှင် ပြနေ သော အအေးရုံ တစ်ရုံ ရှေ့ ကားရပ် လိုက်သည် နှင့် ( ရုံပြည့်ပြီ ) ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီး ကို တွေ့ရသည် ။


တခြားတစ်ရုံ သို့ လှမ်း ကြည့် လိုက် သောအခါ ထို အအေးရုံ လည်း ( ရုံပြပြီ ) ပင် ဖြစ်နေချေ၏ ။ သာဓု ဝမ်းသာ သွားသည် ။ ထိုနေ့သည် တနင်္လာနေ့ ဖြစ်လျက် သာဓု ဝင် လိုက်သော နေပြည်တော်ရုံ မှ ဇာတ်ကား သည် ဒုတိယပတ် ဖြစ် လျက် ရှေ့ဆောင်ရုံ မှ ကားမှာ ပထမ ပတ် ။


ရုပ်ရှင်သမားများ ၏ ကိန်းအရ ဆို မူ စနေ ၊ တနင်္ဂနွေ ရုံးပိတ်ရက်များ တွင် ရုံပြည့် သော် ပြည့်တတ်လျက် တနင်္လာနေ့မှာ လခစားများ အဖို့ အလုပ်ခွင် ဝင်ရသောနေ့ ၊ အများ စု ဈေးသည် တို့ တစ်ပတ် အတွင်း ဆိုင် စတင် ဖွင့်ရသောနေ့ ၊ ကျောင်းသူ ကျောင်းသား တို့ လုံးဝ မအားသောနေ့ ( ဝါ ) ကျောင်း လစ်၍ မကောင်းသော အဓိက နေ့ သဖွယ် ဖြစ်၍ ရုပ်ရှင်ရုံများ လူပါးမြဲ ထုံးစံ ။


ဤ၌ ပထမပတ် စ၍ ပြသော ကား ကို ထိုရက်ပိုင်း တွင် ရုံပြည့်သည် ဆို က ခေါင်းညိတ် နိုင်စရာ ရှိသေးသည် ။


ဒုတိယပတ်ကား က အဘယ်ကြောင့် ရက်ပုပ် တွင် ရုံ ပြည့် နေပါသနည်း ။ တစ်ဖန် ထို ဇာတ်ကား သည် အတော် ကလေး ကမောက်ကမ နိုင်စွာ ညံ့လှ သည် ဟု သတင်း ပြေးနေခဲ့သေးသည် ။ ( သို့သော် ရုံပြည့်သည် ။ )


ဤသည် တို့ မှာ သာဓု ရုံအပေါ် ဆုံး ထပ် သို့ တက်ခဲ့စဉ် လှေကား တစ်လျှောက် စဉ်းစားလာ ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည် ။


“ ဟာ ၊ ဆရာ ဆရာ့ “ ကြိုး ” က ဘယ်လိုလဲ ၊ ကြာ လိုက်တာဗျာ ”


ငါးကျပ်တန်း အပေါက်စောင့် က ဆီးကြိုရင်း ဤလို ပြောလိုက်သဖြင့်


“ ဟေ့ ... အဲဒါ မပြောနဲ့ ကွာ ၊ ဆရာ စိတ်ညစ်လွန်းလို့ ”


သာဓု ခြေလှမ်းပင် မတန့်ဘဲ ရုံ ထဲ လှမ်း ဝင်သွားသည် ၌ ရုံပြည့်သည့် သဘောတရား ကို မျက်လုံးကစား အကဲခတ် လိုက်ရာ ကု,လားထိုင် နှစ် လုံးတွဲစ ၊ သုံးလုံးတွဲစ အချို့နေရာ တွင် လူ တစ်ယောက်စာ စသည် ဖြင့် လစ်လပ် နေသည် ကို တွေ့ရ၏ ။ 


ဖြစ်နိုင်သည် ။ 


ရုပ်ရှင် ကြည့်ရန် ကြိုတင် လက်မှတ် ဝယ်ထားပြီး မှ အကြောင်း မညီညွတ် ၍ လည်းကောင်း ၊ မေတ္တာ လက်မှတ် ရ ထား သော်လည်း အခြား ကိစ္စ ပေါ်လာ၍ လည်းကောင်း ၊ မကြည့် ဖြစ် သူများ ရှိ တတ်သောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ထိုင်ခုံများ လစ်လပ်နေ ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် ။  


ရုံပြည့်ပြီ ဆိုင်းဘုတ် ချိတ် ထားသည် ကို မြင်လာရ ကတည်း က မတ်ရပ်ပင် ကြည့်ရလိမ့်မည် ဟု တွက်ထားခဲ့ စေကာမူ ယခု နေရာလွတ်များ တွေ့လိုက် သဖြင့် အလယ်မကျ ၊ နောက်ဆုံးလည်း မကျ လှ သော ထိုင်ခုံ အလွတ် နှစ်ခု အနက် တစ်ခု တွင် သာဓု ဝင် ထိုင် လိုက်၏ ။


အလင်း ထဲ မှ ဝင် လာသူ ဖြစ်သည့် အတိုင်း ဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက် မှ ပုဂ္ဂိုလ်များ ကို ကျား မ ခွဲ၍ မမြင်ရ ။ ဤကိစ္စ သည် ယခု အရေးကြီးလှ သည် မဟုတ်သော်လည်း ဆယ်ငါး မိနစ်ခန့် ကြာသော် အရေး ကြီးလာ သည် ။


ချွေးနံ့ လိုလို ၊ ချိုင်းနံ့ ယောင်ယောင် အနံ့ဆိုးများ နှာခေါင်း ထဲ စူး ဝင်လာ သည် ။ တစ်မိနစ် ခြား တစ်ကြိမ် လောက် ထို အနံ့များ က သာဓု ကို ဒုက္ခ ပေးလေတော့သဖြင့် ကြာကြာ မ ထိုင်နိုင် ။ မိနစ် အစိတ်လောက် အတွင်း သာဓု ထ ပြေးခဲ့ရချေ တော့သည် ။ စောစောက သာဓု ထ လာခဲ့သော နေရာ ၏ ယာ ဘက် တွင် ဆံပင် စုတ်ဖွား ဖြင့် မိန်းမဝဝ တစ်ယောက် ၊ လက်ဝဲ ဘက် တွင် မူ စွပ်ကျယ် လက်ပြတ် နှင့် သင်္ဘောဆိပ် အထမ်းသမား နှင့် ဆင်သော လူလတ်ယောက်ျား တစ်ဦး ။ 


“ အင်း ... သူတို့ လဲ ငါးကျပ်တန်း က တက် ကြည့် နေ နိုင်ကြပြီကိုး ”


ဟု စိတ် ထဲမှ ရိပ်ခနဲ ရေရွတ် မိ၏ ။ ကြည်လဲ ကြည်နူးမိ၏ ။ သို့သော် ဤလို ရုပ်ရှင် ကြည့်ရန် လာသော အခါမျိုး တွင် ရေ ကလေး မိုး ကလေး ကား ချိုးလာလျှင် ကောင်းလေစွ ဟု တောင့်တ မိ၏ ။ 


မတ်တတ်ရပ် ၍ ကြည့် နေရာမှ အခြား နေရာလွတ် သို့ သွား ထိုင်မည် စိတ်ကူးသေး၏ ။ လူတော် တော်များ များ ရှေ့ မှ မိုးတိုးမတ်တတ် ဖြတ်သွား ရမည် ကို အားနာသဖြင့် ခေတ္တ ရပ် ကြည့်ပြီး နောက် အခန်းများ နောက်နေ့တွင် မှ ကြည့်ရန် စိတ်ကူး ပြီး ပြန် ဆင်းခဲ့ကာ ကားပေါ် တက် မည် အပြု ... 


“ ဟာ ဆရာ ၊ ရုပ်ရှင် လာကြည့်တာ လား ၊ တစ်ဝက် နဲ့ ထ, ပြန်လာတယ် ”


မေးခွန်း နှစ်ခု ကို တစ်ဆက် တည်း မေးရင်း လက်မောင်း လာ ကိုင်သူမှာ ကိုယ်တိုင် မင်းသား ၊ ကိုယ်တိုင် ဒါရိုက်တာ ၊ ကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်သူ တစ်ဦး ။ အိမ်း ... သူ့ အား ရွှေမိုး ဟု သိ ထားကြပါစို့ ။


သာဓု က လည်း ကြုံခဲ့ရသည့် အဝတ်အစား နှင့် အနံ့အသက် ကို အကြောင်း ပြု၍ ပြန် ဆင်းခဲ့ ကြောင်း ရှင်းပြရင်း ...  


“ မင်း က ကော ဘယ် သွားမလို့ လဲ ။ ကား ကော ”


“ ဟိုမှာ လေ ဆရာ ၊ ကျွန်တော်လဲ ပြန်တော့မလို့ ဟာ ၊ ဆရာ့ ကား မြင် လို့ ရပ်လိုက်တာ ၊ အတော်ပဲ ၊ ဆရာ လဲ ဆင်း လာတာနဲ့ ”


“ မင့် မိန်းမ မင်းသမီး ကော မပါဘူးလား ”


“ ကု,လားကား ကြည့် နေကြတယ် ဆရာ ။ သူတို့ ကြိုပြီး မှ ပြန် မှာ ပါ ။ ဪ ခုန ဆရာ ပြောတဲ့ ချွေးနံ့ကိစ္စ ဆရာ အစုံ မသိသေးဘူး ထင်တယ် ”


“ ဟ ဒီ ရုပ်ရှင်ရုံ ထဲ က ချွေးနံ့ ချိုင်းနံ့ တောင် ရာဇဝင် နဲ့ လားကွ ”


“ သေချာတာပေါ့ ဆရာ ၊ ကဲ .. ဆရာ အားတယ် မဟုတ်လား ၊ တစ်ခုခု စားကြရအောင်ပါ ၊ စား ရင်း နဲ့ ကျွန်တော် ပြောပြမယ်လေ ၊ လာ ဆရာ ၊ ပိတောက်မြိုင် သွား ရအောင် ”


“ ဘာလဲကွ ပိတောက်မြိုင် အရက် ဆိုင်လား ”


“ ဟာ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ ၊ ဆရာ အရက် မုန်းသလို ကျွန်တော် လဲ မသောက်တော့ ပါဘူး ဗျာ ”


“ အေးကွာ ... စား ရမှာ နဲ့ ကား ကို တစ်ပတ်ကြီး ကွေ့ မောင်းရမှာ နဲ့ မောလှတယ်ကွာ ၊ ကဲ .. ဒီတင်ပဲ ထိုင် ပြောကြ ရအောင် ၊ လူ လဲ ရှင်း တာပေါ့ ၊ ကဲ စပြောစမ်းပါဦး ”


နေသားတကျ ကား ပေါ် တွင် ထိုင် ကြသည် ။


“ ဒီလိုလေ ဆရာ ၊ ဆရာ လဲ သိသား ပဲ မဟုတ်လား ။ ဇာတ်ကား သစ် တစ်ကား စ ပြတဲ့ နေ့ က ( သုံးပတ် နဲ့ ငါး ရက် ) ဝင်ငွေ ဟာ သုံးသိန်းသုံးသောင်း ရရင် ( စူပါ ) အထူး အခွင့် အရေး ခံစားခွင့် ရမယ် ”


“ အေးလေ ... မြို့လယ် မြို့ပြင် ရုံ တွေမှာ သူ့ အလှည့် ပြီးသွားလို့ ရုံ အား ပေါ်ရင် သူ က စူပါ မို့ အခွင့်အရေး ပို ရ နိုင်တယ် ၊ အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ ”


“ ပြီးတော့ နယ်ရုံတွေ မှာ လဲ စူပါ ကား ဆိုရင် ရုံကောင်း ရက်ကောင်း ရမယ် ၊ မြို့ကြီး ဆို ၂ ရုံ တွဲ ပြခွင့်လဲ ... ”


“ ဒါတွေ ဆရာ သိပါတယ်ကွာ ၊ အဲ ဒါနဲ့ ရုံ ထဲ က ချွေးစော်နံ တာ ဘာဆိုင်လို့ တုံး ”


ရွှေမိုး သည် စက္ကူထုပ်ကလေး တစ် ထုပ် ဖြေ ကာ ကွမ်း တစ်ယာ ယူဝါးနေ ရင်း က


“ အဲဒီ အခွင့်အရေးတွေ ရအောင် ဆိုပြီး တချို့ ထုတ်လုပ်သူတွေ ( ဇာတ်ကားပိုင်ရှင်တွေ ) က ဘာလုပ် သလဲ ဆိုတော့ ဝင်ငွေ မများ များ အောင် မရောင်းရတဲ့ လက်မှတ်တွေ သူ တို့ ပြန် ဝယ်တော့ တာပဲဗျ ”


“ ဟ ... သူတို့ ဒီလို လုပ်နေတာ ကြာ ပြီပဲကွ ၊ အဲဒါဟာ ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာ မဟုတ်ဘူး  ၊ တစ်နေ့နေ့ ပြဿနာ ကြီးလာလိမ့်မယ် လို့ ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်အဖွဲ့ကို ဆရာ တင်ပြ ဆွေးနွေး သေးတယ် ၊ အဲ ၊ သူတို့ က ဘာပြောလဲ ဆိုတော့ ရုပ်ရှင်ရုံ ဟာ အများ နဲ့ ဆိုင်နေတော့ ဘယ်သူက လက်မှတ် ဝယ်ဝယ် ရောင်း ရမှာ ပဲ ၊ ငြင်းပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူးတဲ့ ”


“ ဆရာ ရယ် ။ ကြိုတင် လက်မှတ် ဆိုပါတော့ ၊ ငါး ကျပ်တန်း ဖြစ်ဖြစ် လေးကျပ်တန်း ဖြစ်ဖြစ် ၊ တစ်ယောက် ကို ( ၄ ) စောင် ထက် ပို မရောင်းရ ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက် ရှိတယ် ၊ အဲ ဒါ ပရိသတ် အတွက် နော် ။ နို့ ဇာတ်ကားပိုင်ရှင် ကျတော့ ၅၀၀ ကျပ် ၊ ၆၀၀ ကျပ်ဖိုး ဘာပြုလို့ တစ် ပြိုင် တည်း ရောင်းရသတဲ့ လဲ ”


ရွှေမိုး မေးပုံ ပိရိလှသည် ။ သာဓု ဖြေနိုင်သော်လည်း မဖြေ ။


အပြန်အလှန် ပြော နေ လျှင် ရှည်နေ မည် စိုး၍ ရှင်း မပြလိုက် ။ 


စင်စစ် ဤကဲ့သို့ ဇာတ်ကား ပိုင် အား ဝယ်သလောက် လက်မှတ် ရောင်းသည် မှာ အကြောင်း ရှိ၏ ။ ထို အကြောင်း သည် ကား ရုံ အနေဖြင့် ငွေ ၁၀၀၀ ကျပ် ဖိုး ပို ရောင်း ရလျှင် ပွဲ ခွန်တော် ၄၀၀ ပို ရ သောကြောင့်  ... ။


“ ကဲ ၊ ဆက်ပြောပါဦး ၊ ချွေးစော်နံ တဲ့ ကိစ္စ ”


“ ခုန ပြောသလိုပေါ့ ဆရာ ။ ဇာတ်ကားရှင် တချို့က ဆရာ ပြောတဲ့ အထူးအခွင့်အရေး ရအောင် အပြင် ရန်ကုန် မှာ ဝင်ငွေ ကောင်းတယ် ဆိုတော့ နယ်ကို ငှားတဲ့ အခါလဲ ပို ရ ကောင်းရဲ့ ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် နဲ့ ( ရုံ ပြည့်ပြီ ) ဆိုင်းဘုတ်ချိတ်ဖို့ လက်မှတ် တွေ နင်းကန် ဝယ်ပြီး ဖြည့် ကြရာမှာ လက်မှတ် တော့ ကုန်ပါရဲ့ ( ရုံပြည့် ပြီ ) လဲ ချိတ်နိုင်ပါရဲ့ ၊ အဲဒါပေမဲ့ ရုံ ထဲ မှာ က ထိုင်ခုံ မပြည့်ဘူး လူ မရှိဘူးဗျ ”


“ အေးကွာ ဆရာ လဲ ခုတလော ဒီ ဘက် အလာ နည်းတော့ မသိဘူးလေကွာ ၊ တကယ် ရုံပြည့်တယ် ပဲ ထင် နေ ခဲ့တယ် ”


“ အမယ်လေး ၊ ရုပ်ရှင် ခေတ်ကြီး ပြောင်းလဲ သွားပြီ ဆရာရေ ၊ အဲသလို ( ရုံပြည့်ပြီ ) ပါရဲ့ လူ က ကျဲတောက်တောက် ဖြစ်ဖြစ် နေလို့ ရုံ မန်နေဂျာတွေ နဲ့ ရုပ်ရှင်ကော်ပိုရေးရှင်း အာဏာပိုင် တို့ ဆွေးနွေးပြီး ကားရှင်တွေ ကို ရုံပြည့် ချိတ်ပြီး လူဟောက်ပက် ဖြစ်နေတာတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး လို့ အကြောင်း ကြားတော့ ဇာတ်ကားရှင် တွေ က နောက်ဆုတ် သွားတယ် ထင်သလား ၊ အဝေးကြီး ဗျ ”


“ ဘယ်လိုလဲ ၊ ဆွေမျိုးသားချင်း တွေ ၊ ရုပ်ရှင်ခြံ အလုပ်သမားတွေ အကုန် ခေါ်လာပြီး ဝင်ထိုင် ခိုင်းတယ် ဆိုပါတော့ ”


“ အဲလိုဆို တော်သေးတာပေါ့ ဆရာရယ် ၊ ခုတော့ လက်မှတ်တွေ ကြို ဝယ်ထားပြီး လမ်းသွား လမ်းလာ တွေ ၊ ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေ လျှောက်ပေး ၊ ရုံရှေ့ က ဈေးသည် တွေ ပေးနဲ့  ၊ ဟာ တစ်နေ့ တစ်နေ့ ရုံပြ ည့်အောင် လူ ရှာရတာ လွယ်တာ မှ မဟုတ်တာ ဆရာရယ် ၊ ပြီးတော့ တစ်နေ့ ( ၄ ) ပွဲ မဟုတ်လား ။ အဲ ... အဲ ၊ နောက်ပိုင်းကျတော့ လူ ဆိုရင်ပြီး ရော ၊ ကြီးငယ်မရွေး ၊ ဖြူ ဖြူမည်း မည်း ၊ စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ် တွေ့သမျှ လူ ကို လက်မှတ်တွေ ကြော်ငြာ ဝေသလို ဝေတော့ ရုံ ထဲ မှာ လဲ လူပေါင်း စုံ ရောက် နေတာပေါ့ ဆရာ ”


ဤတွင် ရုံ ထဲ မှ ချွေးနံ့ ကို သာဓု သဘော ပေါက် လိုက် ချေ၏ ။ နောက် ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြာ တွင် သူ အိမ်သားများ ကြိုရန် ကု,လားကား ရုပ်ရှင်ရုံ ဘက် သို့ ခွင့်ပန် ထွက်သွား သော ဟူ၏ ။


•••••   •••••   •••••   •••••


သာဓု အိမ် ပြန် ရောက်သော် ဤ အကြောင်း ကို ပင် ရေးတော့မည် ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ရွှေမိုး ကိုပါ လှမ်း၍ ကျေးဇူး တင်လိုက်မိချေ၏ ။ 


ခြုံငုံ၍ သုံးသပ် လိုက်သော အခါ ယင်းကဲ့သို့ ပွဲ တစ်ပွဲ ငွေလေးငါးရာ မှ အချို့ ၁၀၀၀ ကျပ် ကျော် ဖိုး အထိ လက်မှတ်များ ဝယ်၍ အခမဲ့ လူ ခေါ် ကြည့်ခိုင်းသည် မှာ နောင် တစ်ကြိမ် ကြိမ် ရုံ အားလပ်ပါက မိမိ အခွင့် အရေး ရရန် ဟု ရည်ရွယ်သည် ထား ။


( မိမိ ဇာတ်ကား လူ မကြိုက်၍ ပရိသတ် မလာ သည် ကို လက်မှတ် အခမဲ့ ပေး၍ ပြပြီး ( ရုံပြည့်ပါပြီ ) ချိတ် ရသည့် ဇာတ်ကား ၊ နောင်တစ်ကြိမ် ပြန် ပြရင်ကော လူကြိတ်ကြိတ် တိုး လာလိမ့် မည် ထင်ကြသလော ။ သို့မဟုတ် နောင်အကြိမ်များ တွင် လက်မှတ် အခမဲ့ ဝေကြဦးမည်လော )


အခမဲ့ ကြည့် လိုက်ရသော ပရိသတ် ကလည်း “ အလကား ကား ကို အလကား ကြည့်လိုက်ရ တယ် ” ဟု ပါးစပ် ဖျား တွင် ဟားတိုက် နေကြ သည် ။


ရန်ကုန် တွင် ရုံပြည့်များ နေ၍ နယ် မှ အငှားများ လိမ့်မည် ၊ ဈေး ပို ရ လိမ့်မည် ထင် နေလျှင် ဦးနှောက် ခေါင်းပါး ရာ ရောက် ချိမ့်မည် ။ 


( နယ် မှ ရုပ်ရှင် ကန်ထရိုက်တို့ သည် ရန်ကုန် တွင် ကားသစ် တင်သည် နှင့် လာ ကြည့် ကြသည် ။ အကဲခတ် လေ့လာကြသည် ။ လက်မှတ် ဆုတ် ၍ ရုံပြည့်သည် ကို လည်း သူတို့ သိ ကြသည် ) ။ 


( နယ်ပရိသတ် လည်း ထို့အတူ ကျကျနန စနည်းနာ ပြီးမှ ကြည့် ကြ သည် ။ ယခင်က ကဲ့သို့ ကျော်ဟိန်း ဆို လျှင် ဖင်လှန် ပြလည်း ကြည့်မည် ဟူသော ခေတ် ကုန် သွားပြီ ။ )


မှတ်ချက် ။  ။ မကြာသေးမီ က ပင် ဆွေးနွေးပွဲ တစ်ရပ်၌ ( ရန်ကုန် က စူ ပါကားတွေ နယ် မှာ ဒုက္ခ ရောက်နေပါပြီ ။ ၂ ရုံပြိုင် ပြတာ တစ်ရုံ သာ လူ ရှိ လို့ ပြဿနာ တက်ရပါတယ် ) ဟု ညည်းညူစ ပြု လာချေပြီ ။  


သို့ဆိုလျှင် စူပါဇာတ်ကား ဖြစ် အောင် ငွေ အော၍ အကုန်ခံခြင်း သည် အဓိပ္ပာယ် ရှိပါသေး၏ လော ။ 


ရုပ်ရှင် ကို အနုပညာ ဟု သတ်မှတ် ကြသည် ။ ရုပ်ရှင်သမားတို့ က လည်း သူတို့ သည် ဧရာမ အနုပညာရှင်များ ဟု ဝင့်ကြွား ဂုဏ်ယူကြသည်  ။  


( သို့သော် အထက်ပါ လုပ်ရပ်တို့ သည် အနုပညာ နှင့် လားလားမျှ မအပ်စပ် )


အရင်းရှင် ဆန်သည် ဟု စွပ်စွဲရ မည် ကလည်း တန်ဖိုးချင်း တခြားစီ ဖြစ်နေသည် ။ အရင်းရှင် သည် အမြတ် ရရေးသာ အဓိက ထားကြ သည် ။ အထက်ပါ ရုပ်ရှင်သမားတို့ က မှ ငွေ သုံးလေးသိန်း အကုန်ခံ ရင်းနှီးထားသော ဇာတ်ကား ကို လက်မှတ် ဝယ်၍ ( ရုံပြည့်ပြီ ) လုပ်နေ ကြရာ ထပ် ၍ ပင် ရှုံး နေပြန်သည် ။ ရိုးရိုးသားသား ပြလျှင် ကျန်သင့် သလောက် ငွေကလေး ရချေဦးမည် ။ 


စစ်စစ်ပေါက်ပေါက် ကောက်ချက် ချလိုက်သည် ရှိသော် ...


အထူး အခွင့်အရေး ( ရန်ကုန် တွင် ) ရ လို၍ နယ်များ တွင် ရုံရက်များများ ရလို၍ ငွေကုန်ခံ စူပါ လုပ်ခြင်းထက် ...


၁ ။ သူများ စူပါ ၍ ငါ လည်း စူပါ ချင် သည့် စိတ် ။

၂ ။ နာမည်ရ မင်းသား စူပါ ဖြစ်၍ မင်းသားသစ် က လိုက်၍ စူပါ လို သော ဆန္ဒ ။

၃ ။ ဟိုမင်းသားသစ် စူပါ နေသော ကြောင့် ဒီ မင်းသားသစ် ကလည်း အတင်း စူပါချင်သည့် ဇော ။


ဤသဘောများ ကြောင့် ( ဝါ ) မခံချင်စိတ်များ ကြောင့် ဤသို့ ထိုသို့ ကမောက်ကမတွေ ဖြစ် နေကြ ရသည် ။


ဤ ( အနုဝင်္ကပါ ) တွင် သာဓု ရေးခဲ့ ပေါင်းများ ပြီ ၊ အနုပညာရှင် အဖြစ်ကို ငွေ ဖြင့် စက်ဝယ် ၍ ရမည် ထင်ကြ သလော ။ လုံးဝ မမျှော်လင့်ပါနှင့် ။


ဆိုခဲ့သည့် အတိုင်း ရုပ်ရှင်ကား များ ကို လည်းကောင်း ၊ သရုပ်ဆောင် များ ကို လည်းကောင်း ၊ ငွေ စိုက်၍ ( ရုံ ပြည့်ပြီ ) သာ ဖန်တီး၍ ရမည် ။ စူပါ ကား စူပါစတား ဖြစ်လာရန်ကား ငွေ ဆယ်သိန်း အကုန်ခံသော်လည်း ဝေ လာ ဝေး ။


ထင်ပေါ် လျှင် စင်တော် က ကောက်သည် ဆိုခြင်းမှာ အခြား ကိစ္စ ၊ ရုပ်ရှင် တွင် မူ အမြင်တော် မှ စင်တော် က ကောက်ချိမ့်မည် ။  


ပရိသတ် အမြင်တွင် ကျေနပ် နှစ်သက်လာပါ က ( ဥပမာ - ညွန့်ဝင်း ဆိုလျှင် တစ်ရှိန်ထိုး တက် လာသည် ။ မည်သူမျှ ကာဆီး၍ မရ ။ ဝင်းဦး သည် လည်း သူ့ ခေတ်နှင့် သူ ယှဉ်၍ မရနိုင်အောင် ကျော်ကြား ခဲ့သည် ။


ဤသည့် ဖြစ်ရပ်တို့ မှာ မိမိတို့ မျက်စိအောက်တွင် ပင် ရုပ်ရှင် ပြသ ကဲ့သို့ အထင်းသား မြင်တွေ့ခဲ့ကြရ လျက် အဘယ်ကြောင့် စိတ်ကူး အရ ထူးပြီး အရူး ထနေကြသည် ကို သာဓု အစဉ်းစားရ ခက်လှသည် ။  


နောက်ဆုံး ရေးလိုသည် မှာ လူတန်းစား ကိစ္စ ၊ သာဓု တွင် အဆင့် အတန်း ခွဲ လို စိတ် မရှိ ။ သို့သော် စရိုက် နှင့် သန့်ရှင်းမှု ကို ကား ခွဲခြားရ ချိမ့် မည် ။


၅ ကျပ်တန်း ရုပ်ရှင်ရုံ ထဲ တွင် တက္ကသိုလ် မှ ပါမောက္ခ မိသားစု က ခုံ ၄ ခုံ တွင် ထိုင်သည် ဆိုစို့ ။ သူတို့ တစ်တန်းကျော် တွင် ဂုဏ်သရေရှိ အရာရှိကြီး အချို့ နှင့် ဆရာဝန်မလေး များ ထိုင် ကြသည် ထား ။ ထိုနှစ် တန်း ၏ အလယ် တွင် မူ လက်မှတ် အခမဲ့ ရသည့် ရေခဲရေသည် လင်မယား နှင့် ဆိုက္ကားသမား တို့ ချွေးနံ့ ၊ ချိုင်းနံ့ တထောင်းထောင်း နှင့် ထိုင်ကြသော် မည်သို့ သဘော ရပါ သနည်း ။ ထိုထို ပုဂ္ဂိုလ် တို့ ၂ နာရီ နီးပါး ဒုက္ခ ခံကြ ရ တော့မည် ။ 


အနံ့ သာ မက အပြု အမူ ရော အပြော အဆို အပြင် ရယ်သံ ပင် ဣန္ဒြေ မရသည် ကို တွေ့ရ ချိမ့်မည် ။


•••••   •••••   •••••   •••••


အိမ်း ၊ ရုပ်ရှင်ရုံ အာဏာပိုင် ဆိုင်ရာတို့ ကလည်း ဤကိစ္စ ကို အထူး စဉ်းစား သင့်ပြီ ထင်၏ ။ ပွဲခွန်တော် ပို ရရေးသည် သာ အဓိက ဆို လျှင် ကား သာဓု ဘာ တစ်ခုမျှ ဆက် မ ပြောလို ။


•••••   •••••   •••••   •••••


ကိုင်း  ... 


သာဓု ၏ စာရှုပရိသတ် အချို့အား လက်တို့ ၍ သတင်း ကောင်း ပါးချင် သည် ။ လက်ထောက် ချ သည် လည်း ဖြစ်နိုင်သည် ။ အခြား မဟုတ် ။ 


နောင်တွင် ရုံ တင်မည့် ဇာတ်ကား သစ်များ ကောင်း မကောင်း နားစွင့် ပါ ။ အခြေအနေ စုံစမ်းပါ ။ ရုံ ရှေ့၌ တန်းစီသူ ကျဲ နေလျှင် သို့မဟုတ် ကား အခြေအနေ မရေရာလျှင် -


တစ်နည်း အားဖြင့် ပွဲတိုင်း ( ရုံပြည့် ပြီ ) ချိတ် နေလျှင် ပွဲပြချိန် ထက် နာရီဝက်ခန့် စော၍ ရုံရှေ့ တွင် လမ်းသလား နေပါ ။ 


ရုပ်ရှင် လက်မှတ် အခမဲ့ လာပေး ပြီး ကြည့်ခိုင်းသူ ပေါ်လာကောင်း ပေါ်လာပါလိမ့်မည် ။ အနီး အနား ဝန်းကျင် ဈေးသည် များ ကို လည်း စုံစမ်း ကြည့်ပါ ။ လက်မှတ် ဝေ မဝေ ။


လက်မှတ် အခမဲ့ ပေးနေသည် ဟု သိ ရလျှင် ခေတ္တ စောင့်ပါ ။ သူ လာပါ လိမ့်မည် ။ ချို သော မျက်နှာ နှင့် လက်မှတ် ပေး ပါလိမ့်မည် ။ ပေးပြီ ဆို လျှင် ဇာတ်ကား လူကြိုက် နည်း၍ ဟု သိ လိုက်ပါ ။ ကြည့်လို ကလည်း ကြည့် ပါ ။


အကယ်တိ မကြည့်လိုသော လက်မှတ် ကို ယူဖြစ်အောင် ယူ၍ ခပ် လှမ်းလှမ်းတွင် မျှော်ကြည့် နေပါ ။ ထို ရုံဘက်ဆီ သို့ လာသူများ ကို ( ကြ ည့်မလို့ လား ) ဟု မေးပြီး ( ခေါင်း ညိတ်လျှင် ) ၅ ကျပ်တန်း လက်မှတ် ၂ ကျပ် နှင့် ရောင်း၍ လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီး အိမ် ပြန်ပါ လေလော့ ။


( ၁ - ၆ - ၈၅ ) 


◾ သာဓု


📖 ချယ်ရီ မဂ္ဂဇင်း

      ဇူလိုင် ၊ ၁၉၈၅ 

      

📖 အနုဝင်္ကပါ


#ကိုအောင်နိုင်ဦး


.