▢ အောင်သင်း အကြိုက်ဆုံး ဝတ္ထုတို
❝ ကျွန်ုပ်နှင့် ရိုဘော့တစ် ❞
ဝတ္ထုနာမည်ကို မာတိကာတွင် တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဘာသာပြန်ဝတ္ထု ထင်ပါရဲ့ဟု အောက်မေ့လိုက်ပါသေး သည်။ သို့သော် သေချာစေရန် စာမျက်နှာ လှန်ကြည့် လိုက်တော့ သရုပ်ဖော်ပန်းချီကို တွေ့ရသည်နှင့် ပင်ကိုယ် ဝတ္ထုဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပါသည်။ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် သဘောထားကာ ဖတ်လိုက်ပါသည်။
စပြီး ဖတ်လိုက်မိတော့လည်း အထင်မကြီးလှသေးပါ။ တစ်မျက်နှာ ကျော်ကျော်လောက် ရှိမှ ဆွဲအားတက် လာပါတော့သည်။ ဝတ္ထုဆုံးတော့မှ စရိုက်ချင်း မတူသော၊ လူနေမှု အဆင့်ချင်း ကွာလှမ်းလှသော သူငယ်ချင်း နှစ်ဦးတို့၏ သံယောဇဉ် ချစ်ကြိုးမျှင်ကို တင်းခနဲနေအောင် ခံစားမိ လိုက်ရသည်။ ယောက်ျားလေး သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးတို့၏ စရိုက်မှာလည်း ပီပြင်လှသည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ စရိုက် ပီပြင်ရုံမျှမက ဇာတ်လမ်းကလေးကလည်း နှစ်လိုဖွယ်ရာ ဖြစ်ပါပေသည်။ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်ပြောင်းတွေးတော မိသည့် ပြကွက်များ သွင်းပုံမှာ သေသပ်လှသောကြောင့် အသျှား (ချောင်းဦး) ကို ချီးကျူးမိပါသည်။ အထူးသဖြင့် ဇာတ်သိမ်းပိုင်း မြှုပ်ကွက်၏ သဲလွန်စလေးများကို တို့ကာ ထိကာ သွင်းသွားပုံမှာ ပိပိရိရိ ရှိလှသည်ဟု ဆိုချင်ပါသည်။
“အသျှား” က သူ့ဝတ္ထုနာမည် အတွက် ရှင်းရန် လိုအပ်ကြောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် ဝေါဟာရ ရှင်းတမ်းနှင့် စဖွင့်လိုက်သည်။
••••• ••••• •••••
ရှင်းရှင်း ဝန်ခံလိုက်ရလျှင် “ရိုဘော့တစ်” (Robotics) ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားဖူးသည်မှာ ဘာမှ မကြာသေး။
အီလက်ထရွန်နစ် စနစ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ လူနှင့် တူသော စက်များ ပြုလုပ်သည့် ပညာဟု သုတေသီတို့က ဖွင့်ဆိုထားကြသည်။ ၁၉၃ဝ လောက်ဆီက “ချက်ကိုစလိုဗက်” နိုင်ငံရှိ ပြဇာတ်ရေး ဆရာကြီး “ကရယ်ကပက်” သည် သိပ္ပံပြဇာတ်တစ်ပုဒ် ရေးသားခဲ့၏။ ထို ပြဇာတ်တွင် စက်ရုပ်များ၏ အံ့မခန်း လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် သိပ္ပံပညာစွမ်း ပကားကို ဖော်ပြထားသည် ဟူ၏။ ကျွန်တော် မဖတ်ဖူးပါ။ “ချက်” ဘာသာစကား ဖြစ်သော “ရိုဘော့တ” (Robota) မှ “ရိုဘော့” (Robot) သို့ ပြောင်းလဲ သည်။ အဲ “ရိုဘော့” ဆိုတာ စက်ရုပ် နေမှာပေါ့ဗျာ။ ကျွန်တော် အရမ်းဘာသာ ပြန်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဟုတ်ချင်မှလည်း ဟုတ်မည်။ ကိစ္စ မရှိပါ။ ကျွန်တော်မှ သိပ္ပံသုတေသီ မဟုတ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထို “ရိုဘော့တစ်” ဆိုသော စကားက ကျွန်တော့်ရင်ကို စွဲငြိစေသည်မှာတော့ အမှန်ဖြစ်၏။ အဲဒါကလည်း တူးတူးလို့ ခေါ်တဲ့ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းကြောင့်ပါ။
••••• ••••• •••••
ဤမျှပင် အသျှား၏ ပရိယာယ် ကြွယ်ဝပုံကို သိလောက်ပါပြီ။ ရိုဘော့တစ်ကို “စက်ရုပ်” ဟု အမည်ပေးနိုင်ကြောင်း သူသိပါသည်။ သို့သော် “ကျွန်ုပ်နှင့် စက်ရုပ်” ဟု အမည်ပေးခြင်းနှင့် “ကျွန်ုပ်နှင့် ရိုဘော့တစ်” ဟု အမည်ပေးခြင်း မည်မျှ ကွာခြားကြောင်းကိုလည်း အသျှား သိသည်ဟု ဆိုရပါလိမ့်မည်။ “အဲဒါကလည်း တူးတူး လို့ခေါ်တဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကြောင့်ပါ” ဟူသော စကားဖြင့် တူးတူးကို နှိုးလိုက်သည်ဟု ဆိုသင့်သည်။
••••• ••••• •••••
“ငါ မစိမ်းကို ချစ်တယ် ငတူးရာ”
ကျွန်တော့် စကားကြောင့် စာဖတ်နေသော တူးတူး၏ မျက်ခုံးထူပျစ်ပျစ်ကြီး တစ်စုံသည် သိသိသာသာ မြင့်တက်သွား၏။ ကျွန်တော့်ကို လှမ်း ကြည့်လိုက်သော မျက်လုံးထဲတွင် အရိပ် တစ်စုံ ဖျတ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်ဟု ထင်မိသည်။ ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခု ဖန်တီး၏။
••••• ••••• •••••
ဤနေရာတွင် ငတူး၏ တုံ့ပြန်မှု၌ သဲလွန်စ တစ်ခုကို သွင်းလိုက်သည်။ သတိရှိသော စာဖတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လျှင် ထင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မည်။ အမှုမဲ့ ဖတ်တတ်သူ ဖြစ်လျှင်ကား သတိပြုလိုက်မိမည် မဟုတ်ပါ။
••••• ••••• •••••
“ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မင်းမချစ်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုး ရှိမှ ရှိပါ့မလား ငအောင်ရယ်”
“အာကျွတ်”
သူ့အပြောကြောင့် ကျွန်တော်ပင် ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ အဲ သူ့မျက်နှာကြီးက စပ်ဖြီးဖြီး ပြီတီတီ။
“မအာနဲ့လေ၊ ငါပြောတာ လွန်သလား၊ ခိုင်ဝါ့ တုန်းကလဲ မင်း ချစ်လိုက် တာပဲ၊ အေးငြိမ်းချမ်း တုန်းကလဲ ဒီအပြော၊ မင်း ချစ်ခဲ့တာတွေသာ လိုက်မှတ်နေရရင် လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်း မပြောနဲ့၊ ခြေထောက် ဆယ်ချောင်း စစ်ကူတောင်းတာတောင် လောက်မယ် မထင်ဘူး”
“ဘာလဲ တို့ရုံးက မစိမ်းလား”
ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။ ဪဟု ညည်းတွားရင်း ခန့်ပြုံး တစ်ခု သူ ပြုံးသည်။ ကျွန်တော့် ရင်ကို တန်းထိသည်။ တစ်ကျပ် တန် မင်ချောင်းလေး၏ ဖင်ပိုင်းကို တဇပ်ဇပ် ကိုက်ဝါးရင်း မမြင်နိုင်သော အဝေး တစ်နေရာကို ကြည့်နေသည့် တူးတူးကို ကိုင်ဆောင့်ပစ်ချင်စိတ်ပေါက် သွားမိသည်။
“တည်တည်တံ့တံ့ ဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့ကွာ၊ မစိမ်း တစ်ယောက် ကောင်းစားဦးမှာပေါ့။ ဘာလဲ ငါက စာရေး ပေးရဦးမှာလားကွယ်”
“သွားစမ်းပါကွာ၊ ခုမှ ဒီစကား ပြောတာ၊ ရှီးတဲ့မှ”
“ငါက မင်းစိတ်ကို သိလို့ စမ်းကြည့်တာပါ ငအောင်ရာ။ ခုတော့ မအားသေးဘူးဟ။ ကဗျာတွေ ပြန်ကူးစရာ ရှိသေးတယ်”
“အေးပါ၊ ငါကလဲ အခု လိုချင်တယ်လို့ မပူဆာပါဘူး၊ အေးအေး ဆေးဆေးပေါ့ကွာ၊ ကဲ၊ ငါသွားမယ်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် လိုက်ဦးမလား”
အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ခုကို တမ်းတ အားငယ်နေတတ်သည့် မျက်လုံးတစ်စုံကို မှိတ်ရင်း ခေါင်းယမ်းပြနေသည့် အတွက် စက်ဘီးကို နင်း၍ ပြန်လာခဲ့သည်။
••••• ••••• •••••
ဤမျှ ဖတ်လိုက်သော အခါတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံမှု၊ သူတို့၏ စရိုက်၊ ဝတ္ထုကြောင်း ပြောသူ ငအောင်၏ လေသံတို့ကို သိလာရပြီ။ တစ်ဦးကို တစ်ဦး “ငတူး” “ငအောင်” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ငအောင်က မြာပွေသူ ဖြစ်သည်။ ငတူးက ကဗျာသမား။ စိတ်အားငယ်တတ်သည်။ ငအောင် အတွက် ရည်းစားစာ ရေးရလေ့ရှိသည်။ ငတူးက မစိမ်း အပေါ် သဘောထားပုံ တစ်စွန်း တစ်စတော့ ပေါ်လာသည်။ မည်သည့် အတိုင်းအတာ အထိ သဘော ထားကြောင်းကိုကား မသိရသေး။ “သူ့မျက်နှာကြီးက စပ်ဖြီးဖြီး ပြီတီတီ” ဟူသော စကားလုံးမှာ မြို့မငြိမ်း၏ “မန်ဒါလီ” သီချင်းထဲက စာသားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပြောဟန် သွက်လက်သော၊ ဝံ့စားသော ငအောင်၏ စရိုက်ဟန်ပန်ကို ပေါ်လာစေသည်။ “တစ်ကျပ်တန် မင်ချောင်းလေး” သည် ငတူး၏ ဘဝ အခြေအနေကို မြင်သာစေသည်။
သို့သော် “ဘာလဲ၊ တို့ရုံးက မစိမ်းလား” ဟူသော မေးခွန်းမှာ အနည်းငယ် နောက်ကျသည်ဟု ထင်သည်။ နေရာမှားသည်ဟု ယူဆမိသည်။ သည်ထက် ခပ်စောစောက မေးမှ ယုတ္တိတန်ပေလိမ့်မည်။
အသျှား နောက်ကြောင်းပြန်ပုံကို ကြည့်ပါ။ အဘယ်မျှ ပြေပြစ်ပါသနည်း။
••••• ••••• •••••
အကြည်ဓာတ် လွှမ်းနေသောကြောင့် ပေါ့ပါးဖျတ်လတ်နေသည့် စိတ်သည် တိမ်နှယ် လွင့်ချင်လာ၏။ မျက်လုံးပေါ်ကို လာလာ ဖုံးနေသော ဆံနွယ်ရိုင်းများကြောင့် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ ခါတင်လိုက်သည်။ ဘောလုံးကစားကွင်းထဲသို့ အမှတ်မထင် ကြည့်မိ၏။ ကလေးငယ် တစ်သိုက် ဆော့ကစားနေကြသည်ကိုကြည့်ရင်း ငတူးကို သတိရလိုက်သည်။ ဟို လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ငါးနှစ်လောက်ဆီကပေါ့။
“ဟေ့ကောင်”
ထိတ်လန့်ခြင်းကြောင့် ထင်၏။ ငတူး၏ မျက်နှာ ရဲတက်သွားသည်။
“ငတူး ဒီဘောလုံးကွင်းထဲ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ သွားစို့လေ ကျောင်းတက်တော့မယ်”
“ငါ ဟို ကျောင်းပုန်းမလို့”
မျက်လွှာကို ချရင်း ညစ်ပတ် စုတ်ပြဲနေသည့် သူ့ဘောင်းဘီတို့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်။ သူ မှီထိုင်နေသော အပွင့်ဝါကျဲကျဲလေးများဖြင့် လှနေသည့် ဆယ့်နှစ်ရာသီပင်ခြေတွင် သစ်သားဘောင် မရှိတော့သော ကျောက်သင်ပုန်း၊ စာအုပ် ထောင့်စွန်းများ တွန့်လိပ်နေသည့် ဒုတိယ တန်း မြန်မာဖတ်စာအုပ်၊ သတင်းစာ စက္ကူဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော စာအုပ် သုံးလေးအုပ်။
“ဘာလို့ ကျောင်းပုန်းချင်ရတာလဲ ငတူးရာ၊ ဘာလဲ၊ အိမ်စာ မရလို့ ဆရာ ရိုက်မှာ ကြောက်လို့မှုတ်လား”
ပြောရမည့် စကားကို ချိန်ဆနေ ဟန်တူသည်။ ကြာသင့်သည်ထက် အချိန် ကြာသွား၏။
“ဟို မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါစာရေးဖို့ ကျောက်တံ မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့ ဆရာက ရေဖိုးဆယ်ပြား ပေးရမှာတဲ့ အဲဒါ”
“ဘာ မဟုတ်တာ ငတူးရာ၊ လာပါ၊ ငါ့မှာ ကျောက်တံတွေ အများကြီး ပါတယ်၊ ရေဖိုးလဲ ငါ စိုက်ပေးပါ့မယ်။ ကျောင်းမပုန်းစမ်းပါနဲ့ကွာ၊ ကျောင်းပျင်းအိုးလို့ အခေါ်ခံရမှာကို မင်း မရှက်ဘူးလား”
မာနရိပ်သည် မျက်နှာပေါ်၌ ရှပ်ပြေးသွား၏။ ကျောက်သင်ပုန်းနှင့် စာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်သည်။ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးထဲ၌ ကျေးဇူးတင်သော စကားလုံးများ။ ညစ် မည်းမည်း အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်၍ ထုတ်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးဖွေး အရာလေးများ ပါလာသည်။
“သွားစို့ ငအောင်၊ ကျောင်း ရောက်လို့ ရှိရင် မင်း ကျောက်သင်ပုန်းကို ငါ ဒီကုက္ကိုခေါက်ကလေးတွေနဲ့ ချေပေးမယ်၊ ရေးကောင်းတယ်ကွ၊ သိလား”
ထိုစဉ်က ရယ်ချင်စိတ်ကို အတင်း မျိုသိပ်ထားခဲ့ရသည့် အကြောင်း ပြန်တွေး မိတိုင်း ရယ်ချင်လာတတ်သည်။ အဲ ငတူး ကိုတော့ ပြန်ပြောမနေတော့ပါ။
••••• ••••• •••••
ငအောင် ငတူးထံမှ ပေါ့ပါးဖျတ်လက်စွာ ပြန်လာခြင်း၊ ကလေးများကို မြင်၍ ငယ်ဖြစ်ကို သတိရခြင်းတို့မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။
ကျွန်တော်တို့က ကျောင်းပြေးသည်ဟု သုံးကြသည်။ သူတို့က ကျောင်းပုန်းသည်ဟု သုံးသည်။ ဒေသသုံး ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။ “ကျောင်းပုန်း” ဟူသော စကားက ပို၍ ထိမိပါသေးသည်။
ငတူး၏ ဆင်းရဲခြင်း၊ ငအောင်၏ ပြည့်စုံခြင်း၊ ငအောင်၏ ရက်ရောပေးကမ်းတတ်ခြင်း၊ ငတူး၏ ကျေးဇူး သိတတ်ခြင်း၊ ပညာလိုလားခြင်းတို့ ပေါ်လွင်သည်။
ကုက္ကိုလ်ခေါက်ကလေးနှင့် သင်ပုန်းချေမည်ဟု ငတူးက သူ တတ်စွမ်းနိုင်ရာနှင့် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်မည့် လက္ခဏာကို ပြသောအခါ ငအောင်က ရယ်ချင်မိသည်။ ငအောင့်အဖို့ ဤကိစ္စမှာ ဘာမျှ ဖြစ်လောက်သည့် ကိစ္စ မဟုတ်။ ဤဇာတ်ကွက်ကလေးသည် နောက်ပိုင်း ဇာတ်သိမ်းအတွက် အထောက်အပံ့ ဖြစ်လှပေသည်။
ဤသို့အားဖြင့် ငအောင်သည် ငတူးကို အမျိုးမျိုး စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ အထက်တန်းကျောင်းရောက်၍ ငတူးမှာ အနွေးထည် မရှိသဖြင့် ဆောင်းတွင်း၌ ချမ်းချမ်းစီးစီး နေရသည်ကို မြင်ရသောအခါ ငအောင်က ဂျင်းဂျက် ကက်ကို ခဏ ထားခဲ့ရာမှ မေ့သယောင်ဆောင်ကာ ပေးခဲ့သည်။
“အဲ ဟုတ်သားပဲ၊ ငါဖြင့် မေ့တောင်နေတာ၊ နေပါစေကွာ၊ မင်း အိမ်မှာပဲ ထားလိုက်ပါ၊ ငါ့အဖေကြီး မနေ့ က မန္တလေးက အပြန် သားရေဂျာကင် တစ်ထည်ဝယ်လာတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ ကဲကွာ မင်းပဲ ဝတ်လိုက်ပါတော့”
“အာ မဟုတ်တာ”
••••• ••••• •••••
ဤသို့မျှမက၊ ဆယ်တန်းအောင်သောအခါတွင်လည်း ရုံးတစ်ရုံးတွင် စာရေးအလုပ် ရအောင် ငအောင်က ကူညီ ပေးခဲ့သည်။ ငအောင် ကတော့ ကျောင်းဆက် မတက်။ မိဘ၏ ကုန်သည်လုပ်ငန်းကိုပဲ ဆက်လုပ်သည်။ ငတူးက စာပေးစာယူ ဖြေရင်း ဘွဲ့တစ်ခုကို ရသွားသည်။
ကျောင်းသားဘဝ ဆယ်တန်းဖြေ အပြီး နွေရာသီ သင်္ကြန်ရက်တွင် မိုးညှင်းဗောဓိတစ်ထောင်သို့ သွားကြသည်။ ထိုသင်္ကြန်တွင် ငအောင်က မူးမူးရူးရူးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ထိကပါးရိကပါး လုပ်ရာမှ စ၍ ရန်ဖြစ်သည်။ ငအောင်ကို ကောင်လေး ၅ ယောက်က ဝိုင်းပြီး ထိုးသည်။ ငတူးက မနေသာတော့။ သူငယ်ချင်းကို ထိသောကြောင့် ဝင်ရိုက်သည်။ ငတူးခေါင်းတွင် ဒဏ်ရာ ရသည်။ ငါးချက် ချုပ်ရသည်။ ငတူးသည် အလွန် အနေအေးသူ ဖြစ်သည်။
သို့ပါလျက် “ငါကွာ မင်း အထိုးခံရတာ မြင်တော့ ဘယ်လိုက ဘယ်လို သတ္တိတွေ ဝင်လာမှန်း မသိပါဘူး။ ဒါနဲ့ သေလဲသေဟာ ဆိုပြီး ဝင်နှိပ်ရတာ၊ တွေးကြည့်တော့မှ ကြက်သီးထတယ်”
••••• ••••• •••••
ဤသို့အားဖြင့် ငအောင်က ငတူးတို့ ရုံးက မစိမ်းကို မျက်စိကျသည်။ ငတူးက ရည်းစားစာ ရေးပေးရဦးမည်။ ငတူးထံမှ ရည်းစားစာ ယူရန် သွားသည်။ ငတူးကို မတွေ့ရ။ ထို့ကြောင့် သူ့စားပွဲတွင် တွေ့ရသော နေ့စဉ်မှတ်တမ်းကို အမှတ်မထင် ယူကြည့်မိသည်။ ‘“ချစ်ရတဲ့ မစိမ်း’” ဟု အစချီထားသောကြောင့် သူ့အတွက် ရေးထားသော ရည်းစားစာများ ဖြစ်လေမလားဟု ဆက်ပြီး ဖတ်မိသည်။ မစိမ်းနှင့် ငတူးတို့ ချစ်သူများ ဖြစ်နေကြပြီ။ ငတူးက မစိမ်းအား သူ့ကို မုန်းမေ့လိုက်ရန် ပြောခဲ့ပြီးလေပြီ။ ငအောင့် အတွက် သူ၏ ချစ်သူကို စွန့်လွှတ်တော့မည်။ ငတူးသည် ကဗျာသမား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဖြစ်ပျက်သမျှကို နေ့စဉ် မှတ်တမ်းလေးတွင် ပေါ်လွင်အောင် ရေးသားမှတ်တမ်း တင်သည်။
••••• ••••• •••••
မဖြစ်နိုင်ပါဘူး မစိမ်းရယ်၊ မုန်းမေ့ပစ် လိုက်ပါလို့လဲ ငါက ပြောပြမိလိုက်တယ် မှတ်တယ်။ မစိမ်းက ဘာဆိုင်လို့လဲ အတူးရယ်၊ မစိမ်း သတ္တိရှိသတဲ့လေ။ မျက်တောင်ကို အတင်းပုတ်ခတ်ပြီး ကျလုဆဲဆဲ မျက်ရည်ကို ထိန်းလိုက်ရတယ်၊ အို မဖြစ်ပါဘူး၊ ငါ ခေါင်းရမ်းတော့ မစိမ်း ငါ့ကို စိမ်းစိမ်းကြည့်တယ်၊ အတူး သိပ်ရက်စက်တယ်တဲ့။ ပြောပါစေလေ။ မုန်းပါစေလေ။ ပါးက စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဒဏ်ရာကို အခုထိ မမေ့သေးဘူး။ မစိမ်း ပြန်လှည့်အပြေးမှာ ခေါင်းက ပြုတ်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သနပ်ခါး ပန်းကလေးကို ထုတ်ထုတ် ကြည့်မိပြန်ရော။ မစိမ်းရဲ့ ရှိုက်သံတွေဟာ ညဆို လာလာ ခြောက်လှန့်ကြတယ်။ ချာခနဲ လှည့်ပြေးသွားတဲ့ ဟန်ကိုက ရုပ်ရှင် ပြသလို ပေါ်ပေါက်လာတတ်ကြတယ်ကွယ်။ ကောင်းပါတယ်။ မစိမ်း ငါ့ကို မုန်းပါစေ။ နှလုံးသားသစ် အစားထိုးနိုင်ပါစေ။ မစိမ်း ငါ့အတွက်တော့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရသလိုပါပဲ၊ အဲဒီ ညက ငါ အရက်သောက် ပစ်လိုက်တယ်၊ ဘာရယ် မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်ညစ်ရင် အရက်သောက်ရတယ် ဆိုထားလို့ပါ၊ အလကားပဲ၊ ဝေဒနာတောင် ပိုရင့်လာသေးတယ်။ ငအောင် ငါ့ဆီဘာလို့ ပေါ်မလာပါလိမ့်၊ သူ့အတွက် ရေးထားတဲ့ ရည်းစားစာ သုံးစောင် လာမယူသေးဘူး၊ ညတောင် ရောက်လာပြီ၊ ငါအရမ်း ကြောက်တယ်၊ ဒီည အိပ်မက် မပေးပါနဲ့ ဘုရား။
••••• ••••• •••••
ဤနေ့စဉ် မှတ်တမ်း ရေးပုံကို ကြည့်လျှင် အသျှား၏ ဝတ္ထုတို ရေးနည်း သုံးစွဲနေပုံကို မှန်းဆနိုင်ပါသည်။ ပါးကို ရိုက်သွားသည်ဟု မရေး။ ပါးက စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဒဏ်ရာဟု ရေးသည်။ နောက်ပြန်ပြီး ချာခနဲ လှည့်ပြေးသည်ဟု မရေး။ ချာခနဲ လှည့်အပြေး ကျကျန်ရစ်ခဲ့သော သနပ်ခါး ပန်းကလေးဟု ရေးသည်။ ဒီည အိပ်မက် မပေးပါနဲ့ ဘုရားဟု ရေးလိုက်ခြင်းဖြင့် ညစဉ် အိပ်မက်တွင် ခြောက်လှန့်နေခဲ့ကြောင်း ပေါ်လွင်စေသည်။ ငတူး၏ စွဲလမ်းမှု ကိုလည်း ထင်ရှားလာစေသည်။
ထိုမှတ်တမ်းကို ဖတ်ပြီးနောက် ငအောင်၏ စိတ်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော အတွေးစဉ်ကို ဖော်ပြပုံမှာ အလွန် လှပသေသပ်သော ရေးကွက်ကလေးဖြစ်သည်ဟု ဆိုချင်ပါသည်။ ထိုမှတ်တမ်းကို ဖတ်ပြီးလျှင် ပြီးချင်း။
••••• ••••• •••••
ည၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကြောင့် ထင်သည်။ ကျွန်တော့် တောက်ခေါက်သံသည် ကျယ်လောင်သွား၏။
“ငတူးရာ”
သည်းမခံနိုင်သည့် အဆုံး အသံ ထွက်၍ပင် ရေရွတ်မိသည်။ မချိတင်ကဲ စိတ်က နှလုံး၊ ကျောက်ကပ်တိုင် စိမ့်ဝင်၏။
“ကျောက်သင်ပုန်းကို ဒီကုက္ကိုခေါက်ကလေးတွေနဲ့ ချေပေးမယ်”
“အဲဒီအင်္ကျီကို မင်းဝတ်လိုက်တော့”
“ငါကွာ မင်း အထိုးခံရတာ မြင်တော့ ဘယ်လိုက ဘယ်လို သတ္တိတွေ ဝင်လာမှန်း မသိဘူး”
“တည်တည်တံ့တံ့ ဆိုရင်တော့ မစိမ်း တစ်ယောက် ကောင်းစားဦးမှာပေါ့”
••••• ••••• •••••
ဤစကား အချီအချများး နောက်ဆုံး အခန်းတွင် တစ်လှည့်စီ ပေါ်နေပုံကို ရေးပြလိုက်သည့် ပရိယာယ်မှာ နှစ်လိုဖွယ်လည်း ရှိပါသည်။ ငတူး၏ မေတ္တာ၊ ငအောင်၏ မေတ္တာ၊ နှစ်ဦးစလုံး၏ တွယ်တာမှုကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ကျွန်တော် အလွန် ကြိုက်သည့်အကွက်မှာ ငအောင်က သူ့စိတ်ထဲတွင် ကရုဏာဒေါသောဖြင့် ငတူးအား ကြိမ်းမောင်းပြစ်တင်နေပုံ ဖြစ်ပါသည်။
••••• ••••• •••••
တောက် ဘာဆိုင်လဲဟု ဒေါသဖြင့် ညည်းမိသည်။ မစိမ်းက သူ့ကို မုန်းသွားဦးတော့၊ ငါ့ကို လာပြီး ချစ်လှချည့်ရဲ့လို့ ဆိုမှာလား။ မဆိုင်တာ၊ ငါကကော မစိမ်းကို ဝမ်းသာအယ်လဲ လက်ခံမှာတဲ့လား။ ဒီကောင်ကွာ။ ငါကလည်း ဖျင်းပါ့ဗျာ။ တစ်မြို့တည်း အတူ နေကြတာတောင် ငတူးအကြောင်း မရိပ်စားမိဘူးတဲ့။ ဒါကလည်း ခရီးထွက်နေတာကြောင့်ပါ။
••••• ••••• •••••
အသျှားသည် အကွက်စေ့အောင် ကြိုးစားသည်။ တစ်မြို့တည်း နေပါလျက် မသိရကောင်းလားဟူသော အပြစ်တင်မှုကို ကာကွယ်ရန် ကုန်သည်ဘဝ ခရီးထွက်ရ ခြင်းကို အကာအကွယ် ထည့်သွင်းထားသည်။ “ငါကလည်း ဖျင်းပါ့ဗျာ” ဟူသော အသံမှာ ချစ်စရာကောင်း လှသည့် ငအောင့်စရိုက်ကို ပေါ်စေသည်။ လက်တွေ့ဆန်သော ငအောင်၏ မှတ်ချက်ကို ဆက်ကြည့်ပါဦး။
••••• ••••• •••••
မှတ်တမ်း စာအုပ်ကလေးကို ပြာကျလု နီးပါး ကြည့်ပစ်လိုက်မိ၏။ အလကားကောင်။ စာတွေ ဖတ်ပြီး ကြောင်နေတာ။ လူတွေများ စက်ရုပ် ကျနေတာပဲ နှလုံးသား မရှိဘူးများ အောက်မေ့နေသလား မပြောတတ်ပါဘူး။ “သွား အခုသွားပြီး မစိမ်းကို တောင်းပန်၊ ကျေနပ်အောင် နှစ်သိမ့်ခဲ့၊ ချော့ခဲ့၊ ပြီးတော့” အမိန့်လို ဖြစ်သွား မလားမသိ။ လှိုက်ခနဲ ပြုံးမိသွားသည်။ မိုးကောင်း ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ စည်တီးသံ ကြားရ၏။ မကျေနပ်လိုက်တာကွာ ဟင်း။ သူငယ်ချင်း အတွက် အနစ်နာခံပြီး အသည်းနှလုံးကို စတေးဆိုလား။ သွားစမ်း ပါ။ ခေတ်မမီတော့တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေ ဖွတ်ကျားငတူး။
••••• ••••• •••••
ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံးမှာ ဝတ္ထုအဆုံးသတ်ပုံ ဖြစ်ပါသည်။ အသျှား သည် မည်သည့်နေရာတွင် ရပ်ရမည်ကိုလည်း သိသည်။ သေသပ်လှပစွာလည်း ရပ်တတ်ပါသည်။
အဝေးမှ သီချင်းသံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်မိ၏။ စိုင်းထီးဆိုင်၏ သီချင်းလား မသိ။
ကောင်းပါလေ့ဗျာ၊ ငါ့ကို ဗီလိန် နေရာက ထားသတဲ့။ မသာကောင် လာမှ တွေ့မယ်၊ စိတ်ထဲက ကြိမ်းမောင်းသံ။ သန်ဘက်ခါမနက် ရန်ကုန် ဆင်းရဦးမည်ကို မဆီမဆိုင် သွားသတိရမိ၏။ ဂျုံ၊ ကုလားပဲ၊ စွန်တာနီ။
မျက်လုံးကို ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဂဏန်းပေါင်းစက်ထဲမှ ဂဏန်းများ တဖျပ်ဖျပ် ရွေ့လျားနေပုံကို မြင်ရ၏။ လေချွန်သံ ကြားရသည်။ ဖိနပ်အမြီးပိုင်းနှင့် ဖနောင့် တဖျပ်ဖျပ် ရိုက်ခတ်သံ၊ အေ့ခနဲ လေချဉ် တက်သံကို ပီပီသသ ကြားလိုက်ရ၏။ ငတူးတစ်ယေက် အိမ်ပြန်လာပြီ ထင်သည်။
••••• ••••• •••••
ဤတွင် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ ကဲ မလှပါလား ခင်ဗျား၊ ကျွန်တော် အလွန် သဘောကျသွားပါသည်။
သဘောမကျတာလေးတွေကိုလည်း ပြောချင်ပါသေးသည်။ ပုဒ်မ၊ မျက်တောင်စသော စာရေးနည်း၊ အရပ်အနား၊ သင်္ကေတများကို နေရာများစွာတွင် ဖြုတ်ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ အသျှား (ချောင်းဦး) ကတော့ ဂျိမ်းဂျွိုက်စ်တို့၏ လူတိုင်း နားမလည်သော ဝတ္ထုကြီးများကို အားကျပြီး အဆန်းထွင်ပြီး အတွေးစဉ်ကို ရေးလေ သလား မသိပါ။ ကျွန်တော့် အတွက်တော့ နားလည်အောင် စိတ်ထဲက ရေရွတ်ဖတ်ကြည့်နေရသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ပါသည်။ စာစီရာတွင် ချဲပြီး စီထားသည်မှာ မှန်ပါ၏။ သို့သော် မြန်မာစာမှာ အင်္ဂလိပ်စာကဲ့သို့ အက္ခရာစုနှင့် ရေးသည် မဟုတ်သောကြောင့် စာချဲပေးရုံနှင့် လုံလောက်သည်ဟု ကျွန်တော် မထင်ပါ။ ဥပမာ -
သွား အခုသွားပြီး မစိမ်းကို တောင်းပန်။ ကျေနပ်အောင် နှစ်သိမ့်ခဲ့။ ချော့ခဲ့။ ပြီးတော့
နောက်တစ်မျိုး
သွား၊ အခုသွား၊ ပြီး မစိမ်းကို တောင်းပန်။ ကျေနပ်အောင် နှစ်သိမ့်ခဲ့ ချော့ခဲ့ပြီးတော့
စာဖတ်သူအား မည်သို့ ဖတ်ရ၊ ရပ်ရ၊ နားရမည်ကို ဤသင်္ကေတများက ညွှန်ပြနေသည် မဟုတ်ပါကလား။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယခုလတွင် အသျှား(ချောင်းဦး) ၏ “ကျွန်ုပ်နှင့် ရိုဘော့တစ်” ကို ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံး အဖြစ် ရွေးလိုက်ပါသည်။
▢ အောင်သင်း
📖သဘင် မဂ္ဂဇင်း
ဖေဖော်ဝါရီ၊ ၁၉၈၅
