ကြက်မကလေး မိနီ

 

❝ ကြက်မကလေး မိနီ ❞
       ( ပုံပြင် )

ရှေးသရောအခါ “ မိနီ ” ဆိုသော ကြက်မကလေး တစ်ကောင် ရှိလေ၏ ။ မိနီ သည် အညိုရောင် အိမ်ကလေး ၌ နေလေသည် ။ သူ့ အိမ်ကလေး အနီး၌ မြေခွေးသားအမိ တို့ ရှိလေ၏ ။ တစ်နေ့သ၌ မြေခွေးသားငယ် က သူ့ အမေ အား “ အမေရယ် ၊ ကျွန်တော် ကြက်မကလေး ကို စား ချင်လိုက်တာ ၊ အမေ ဖမ်းပေးပါ ” ဟု ပူဆာလေ၏ ။ မြေခွေးမ လည်း “ မင်း စားချင်တာ ဖြင့် မင်း ဟာ မင်း ဖမ်းပေါ့ကွ ၊ သူ က မင်း ထက် အကောင်အထည် ငယ်တယ် ၊ မင်း ဖမ်းရင် ရမှာပေါ့ ” ဟု ပြန် ပြောလေ၏ ။ မြေခွေးငယ် လည်း ကြက်မကလေး ကို ဖမ်းရန် အကြံ ထုတ် နေလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ မနက် ခြောက်နာရီ ထိုးသောအခါ မြေခွေးငယ် သည် ကြိုး တစ်ချောင်း ကို ခွေ၍ အိတ်တစ်လုံး ၌ ထည့် ပြီးလျှင် ကြက်မကလေး ၏ အိမ် ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ လေ၏ ။ သူ သည် အိမ် အနီး၌ ထိုင်စောင့် နေလေ၏ ။ ခြောက်နာရီခွဲ သော အခါ၌ ကြက်မကလေး  အိပ်ရာ မှ နိုးလာလေ၏ ။ မိနီ သည် အိပ်ရာ မှ ထ ကာ မျက်နှာသစ်ရန် ရေတွင်း ဆီ သို့ ရေခပ် ထွက်သွားလေ၏ ။ ထိုအခိုက် အိမ်နား ၌ တိတ်တိတ် လာ စောင့်နေသော မြေခွေးငယ် သည် မိနီ ၏ အိမ်ညို ကလေး ထဲ သို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်၍ ပုန်း နေ လိုက်လေ၏ ။ မကြာခင် မိနီ လည်း ရေပုံး ကို ကိုင် လျက် ပြန်ရောက် လာလေ၏ ။ မိနီ သည် ရေပုံး ကို ချပြီးလျှင် သူ ဝင်လာခဲ့သော တံခါးပေါက် ကို ပြန် ပိတ်ခဲ့လေ၏ ။ မြေခွေးငယ် လည်း တံခါးပိတ် ပြီးသော အခါ ပုန်းနေရာ မှ ထွက်လာလေ၏ ။ မိနီ သည် မြေခွေး ကို မြင်ရသော အခါ ကြောက်လန့် ကာ “ လာကြပါ ၊ ကယ်ကြပါ ၊ မြေခွေး ရောက်နေပါတယ် ” ဟု ကုန်း၍ အော်လေ၏ ။ သို့ရာတွင် မနက် ခြောက်နာရီခွဲ သာ ရှိသေး သဖြင့် တစ်ရွာလုံး အိပ်ရာ မှ မနိုးကြသေးပေ ။ ထို့ကြောင့် သူ့ အော်သံ ကို မည်သူမျှ မကြားနိုင်ပေ ။ မိနီ လည်း ကြောက်အားလန့်အား နှင့် အနီး ရှိ ဗီရို ပေါ် သို့ ပျံတက် လိုက်လေ၏ ။

မြေခွေးငယ် လည်း “ အလို ... ကြက်မကလေး ၊ မင်းကို ငါ ကိုက်စားချင်လို့ လာခဲ့တာ ပဲ ၊ လာ ... လာ ... ဆင်းခဲ့ ” ဟု ခေါ်လေ၏ ။ မိနီ ကလည်း “ နင် ငါ့ ကို မဖမ်းနိုင်ပါဘူး ဟယ် ၊ ငါ က အမြင့်ကြီး ” ဟု ပြန် ပြောရင်း ဗီရို ပေါ်မှာ ပင် ထိုင် နေလေ၏ ။ မြေခွေးငယ် သည် မိနီ ဆင်း မလာမှန်း သိရသော အခါ ဗီရို ရှေ့သို့ လာ၍ ချာချာလည် အောင် လှည့်ပတ် နေလေ၏ ။ ဝိုင်းပတ်ကာ လှည့် နေသော မြေခွေးငယ် ကို ကြည့် နေသော မိနီ သည် ကြာသော အခါ ခေါင်းမူး လာလေ၏ ။ မြေခွေးငယ် လည်း ဝိုင်း၍ လှည့်နေရင်း ဗိရို ပေါ် မှ မိနီ ခေါင်းမူး လာသည် ကို မြင်ရလေ၏ ။ သူ သည် မနားတမ်း လှည့် နေရင်း မကြာခင် ခေါင်းမူး ကာ ဗီရို ပေါ် မှ လိမ့်ကျလာသည် ကို သိရလေ၏ ။ မြေခွေးငယ် သည် ပါလာသော ကြိုး ဖြင့် မိနီ ကို တုပ်ချည် လိုက်ပြီး လျှင် အိတ်ထဲ သို့ ထည့်ကာ အိမ် သို့ ပြန်လာလေ၏ ။ “ ကဲ ... မင်း လွတ်နိုင်သေးရဲ့လား ၊ ကနေ့ မနက်တော့ မင်းအသား ကိုပဲ မနက်စာ ချက်ရတော့မယ် ” ဟု ပြောရင်း သူ့ အမေ ရှိရာသို့ ပြေးသွားလေ၏ ။ အိမ် ထဲ ၌ မြေခွေးမကြီး မရှိပေ ။ မနက်စောစော အစာ ရှာရန် ထွက်သွားပြီ ဖြစ်လေသည် ။ မြေခွေးငယ် လည်း မိနီ ကို ထည့် ထားသော အိတ်ကြီး ကို ချထားခဲ့ပြီး နောက် သူ့ အမေ မြေခွေးမကြီး ဆီသို့ ပြေးလိုက် သွား လေ၏ ။

အိတ် ထဲ ၌ ပါလာသော ကြက်မကလေး မိနီ လည်း မြေခွေးငယ်  ပြေးထွက် သွားသည် ကို သိရလေ၏ ။ သူ သည် အင်္ကျီအိတ် ထဲ၌ အမြဲ ဆောင် ထားသော ကတ်ကြေး ကို ထုတ် လိုက်ပြီး လျှင် အိတ်ကြီး ၌ အပေါက် ဖောက်လေ၏ ။ အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားသော အခါ အပြင်ဘက် သို့ ထွက်လေ၏ ။ အပြင်ဘက် ၌ ကျောက်ခဲကြီးကြီး တစ်ခဲ ကို လိုက်၍ ရှာ ပြီးလျှင် အိတ်ထဲ သို့ သူ့ ကိုယ်စား ထည့်ထား လိုက်လေ၏ ။ ထို့နောက် အိပ် အပြင်ဘက် မှ နေ၍ သူ ထွက်လာသော အပေါက် ကို အပ်ချည်နှင့် သီ၍ ချုပ်ထားလေ၏ ။ ချုပ် ပြီးသော အခါ မိနီ သည် စိတ်အေးလက် အေးဖြင့် သူ့ အိမ်ညိုကလေး ဆီ သို့ ပြန်သွားကာ တံခါး ကို အတွင်း မှ ပိတ်ထား လိုက်လေ၏ ။

ခုနစ်နာရီခွဲ သော အခါ မြေခွေးငယ် နှင့် သူ့ အမေ တို့ အိမ် သို့ ပြန်လာသည် ကို မြင်ရလေ၏ ။ မြေခွေးငယ် လည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် “ အမေ ၊ ကျွန်တော် မနက် စောစော ထပြီး ကြက်မကလေး ကို ဖမ်းထားတယ် ၊ အိတ် ထဲမှာ ” ဟု ပြောကာ အိတ်ကြီး ကို ပြလေ၏ ။ မြေခွေးမကြီး လည်း ကြက်သားဟင်း ချက်ရန် မီးဖိုထဲ သို့ ဝင်၍ ရေနွေးအိုး အမြန် တည်လေ၏ ။ ရေနွေးအိုး ဆူ သောအခါ အပြင်ဘက် သို့ ထွက်လာ၍ အိတ် ထဲမှာ ရှိသော ကြက်မကလေး ကို ယူရန် ချည်ထား သော ကြိုး ကို ဖြည် လိုက်လေ၏ ။ ကြိုး ဖြည် ပြီးသော အခါ ရေနွေးအိုး ထဲ သို့ စောင်း ၍ ဖွင့်ချလိုက် လေရာ အထဲ မှာ ထည့်ထားသော ကျောက်တုံးကြီး လိမ့်ကျကာ မြေခွေးမ ၏ မျက်နှာ ကို ရေနွေးပူများ စင်လေ၏ ။ မြေခွေးမ လည်း ရေနွေးပူ လောင် သဖြင့် “ ကြည့်စမ်း ၊ ကြက်မကလေး မှ မဟုတ်ဘဲ ၊ ကျောက်တုံးကြီးပါလား ” ဟု အော်လိုက်လေ၏ ။ မြေခွေးငယ် လည်း ထိုအခါမှ သိရလေ၏ ။ မြေခွေးမကြီး က စိတ်ဆိုးစွာဖြင့် သူ့ သား အား “ မင်း ဟာ တယ် အ တဲ့ အကောင်ပဲ ၊ ကြက်မကလေး ကို ဖမ်းပြီး ဒီလိုပဲ ပစ်ထားခဲ့ရသလား ၊ သူ ဟာ မင်း ထက် အကောင်အထည် ငယ်ပေမယ့် လို့ မင်း ထက် ဉာဏ် ရှိချင် ရှိလိမ့်မယ် ဆိုတာ စဉ်းစားဖို့ ကောင်းပါသေးတယ် ၊ ကဲ ... အခုတော့ ကြက်မကလေး က မင်း ထက် ငယ်ပေမယ့် မင်း ထက် ဉာဏ် သာသွားပြီ ” ဟု ပြောလေ၏ ။ တစ်ဖက် အိမ် မှ ကြက်မကလေး ကား သူတို့ သားအမိ ကို ကြည့်ကာ “ ဟား...ဟား...ဟား ” ဟုအော်၍ ရယ်မော လိုက်လေ သတည်း ။

⎕ နုယဉ်

📖 ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၆၃ ၊ ဧပြီ
.

ချမ်းလိုက်တဲ့ ဆောင်းတွင်း ဗျာ

 ❝ ချမ်းလိုက်တဲ့ ဆောင်းတွင်း ဗျာ ❞

      ( ကြပ်ကလေး )

“ စိုးဝင်း  ... ဘာလုပ် နေသလဲကွ ၊ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ငြိမ်ချက်သား ကောင်းလှချည့် ကလား ” 

လှကျော် သည် တစ်ယောက်တည်း နေသော သူငယ်ချင်း စိုးဝင်း ၏ အိမ်ပေါက်ဝ ရောက်ရောက်ချင်း အော် နှုတ်ဆက်ကာ တောက်လျှောက် အခန်း ထဲ သို့ ဝင်သွားလေ၏ ။

စိုးဝင်း သည် ခုတင် ပေါ်၌ ထိုင်ရင်း စာရွက်ကလေး တစ်ရွက်ကို ကိုင် ကာ မှိုင်တွေချ နေသည် ကို တွေ့ရ သဖြင့် ...

“ အော်မယ်လေးကွာ ၊ ယောက်ျားပဲ ၊ ဒီလောက် မှိုင်ရသလားကွ ။ အလုပ် က လူ လျှော့လို့ ပြုတ် ရတာပဲ ၊ ကိုယ် ညံ့လို့ ပြုတ်ရတာ မှ မဟုတ်ဘဲ ၊ တခြား မှာ အလုပ် ရှာသေးတာပေါ့ ”  

“ မင်း မသိပါဘူးကွာ .... ၊ အလုပ်ကြောင့် စိတ်ပျက် နေရတဲ့ အထဲ ဒီ စာ ရောက်လာလို့ ပိုပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေး သွားတာပေါ့ကွ ” 

“ ဒီ စာ က ဘာ စာ မို့လို့ လဲ ၊ ရည်းစား ဆီ က ဖြတ်စာ လာရအောင် ဟာ လည်း မင်း မှာ ရည်းစား ရှိတယ်လို့ ငါ မကြားမိပါကလားကွာ ...” 

“ ဟေ့ ... လှကျော် ရေ ဖတ်လည်း ကြည့်ပါဦးကွာ ။ ရည်းစားဆီ က မဟုတ်ဘူး ကွ  ၊ ဘကြီး ဆီ က ... ဘကြီး ဆီ က ” 

လှကျော် လည်း စိုးဝင်း  ကမ်းပေး လိုက်သော စာရွက်ကလေး ကို လှမ်းယူ ဖတ်ကြည့် လိုက်လေ ၏ ။

မောင်စိုးဝင်း 

        ဘကြီး စာ ရေးလိုက်သည် ။ အကြောင်းမှာ မနေ့က သတင်းစာ ထဲ မှ လူငယ်စာဖတ်အသင်း တစ်ခု မှာ မင်း တရားဟောကြောင်း တွေ့ရလို့ ငါ သိပ် ဝမ်းသာမိတယ် ...  ၊ မင်းလို ကောင်မျိုး တစ်သက်မှာ လူတော မတိုး တော့ဘူး လို့ ငါ ထင်ထားတာ လွဲသွားပြီပေါ့ ။

မင်း စကားပြော ကောင်းအောင် ဘယ်လို ကျင့်တယ်ဆိုတာကို ငါ စဉ်းစားလို့ မရဘူး ...  ။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် နောက် နှစ်ပတ် ကျော်ရင် ငါ လာခဲ့မယ် ၊ မင်း ငါ့ ကို စကား ပြောရမယ် ။ စကားပြော ကောင်း ရိုး မှန်ရင် ... ငွေ တစ်ထောင် ပေးခဲ့မယ်ကွာ ။

       မောင်စံထွန်း

စာ ဖတ်၍ ပြီးဆုံး သွားသောအခါ ၊ လှကျော် သည် စိုးဝင်း ကို ကြည်လင်သော မျက်လုံးများ ဖြင့် ကြည့် လိုက်ပြီး ပြော လိုက်လေသည် ။ 

“ ဟာ ... မင်း တော့ ပွတာပဲ ။ ငွေတစ်ထောင် ရဦးမှာ ပေါ့ ”   

စိုးဝင်း ကမူ လှကျော် ကို မျက်မှောင်ကုပ် ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏ ။ 

“ အင်း .... မင်း ကတော့ ထင်သပေါ့ ၊ ငါ့ မှာ တော့ သေချင်စော် နံနေပြီ ” 

“ နေပါဦးကွ ၊ သေချင်စော် ဆိုတာ ဘယ်လို အနံ့မျိုးလဲ ..  ၊ မဆလာနံ့ ခပ်ဆန်ဆန်လား ” 

“ နောက် မနေစမ်းပါနဲ့ ကွ ...  ၊ ငါ တော့ ဒုက္ခပဲ ” 

“ ဟင် .... ငွေတစ်ထောင် ရတာဟာ ဒုက္ခပဲ ဆိုတာ မင်း လက်ထက် မှ ငါ ကြားဖူးတော့တယ် ၊ ဆိုစမ်းပါဦး ... ” 

“ မင်း မသိဘူးနော် ” 

“ ငါ မသိလို့ မေးနေတာပေါ့ကွ ” 

“ ငါ ဘယ်မှာ စကား ကို လေးလုံးကွဲအောင် ပြောတတ်သလဲကွ ”   

“ မင်း အခု ပြောနေတာ လေးလုံး မကပါဘူး ... ” 

“ ဒါ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ငါ စကားပြော ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး  ၊ လူငယ် စာဖတ်အသင်း မှာ ပြောတာ ငါ မဟုတ်ဘူး ကွ ၊ ဟိုဟာက ဦးစိုးဝင်း ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ၊ ဒါကို အဘိုးကြီး က ငါ မှတ်ပြီး အထင်ကြီး နေတယ် ၊ အဲဒါ သူ လာတော့ ငါ့ စကား မပြောတတ်မှန်း သိသွားရင် ဒုက္ခ ပဲကွာ ” 

လှကျော် လည်း စိုးဝင်း ဘေးနား ခုတင်ပေါ် ဝင် ထိုင်လိုက်ရင် သူ့ အဖို့ ဤ ပြဿနာ မှာ မရှုပ်ထွေး သကဲ့သို့ ပင် အေးစက်စက် အမူအရာနှင့် ... 

“ ဒါ ဘာ ခက်သလဲကွာ ၊ မင်း မဟုတ်ဘူး လို့ စာ ပြန်လိုက်ပေါ့ကွ ”    

“ ဟ ... ဒီလိုလည်း ဘယ် လုပ်လို့ ဖြစ်မလဲ ၊ ငါ့ မှာ အလုပ်ပြုတ်ပြီး ဘိုင်ကျ နေတယ် မဟုတ် လားကွ ...  ။ ဘကြီး သူဌေး က မစမယ့် ငွေတစ်ထောင် ကို ဘယ်မှာ အလွတ် ခံချင်မှာ လဲ ”  

“ ဒါဖြင့် မင်း အခု ဘာလုပ်မယ် စိတ်ကူးသလဲ ”  

“ စကားပြော သင်ချင်တယ်ကွ ၊ နှစ်ပတ် အတွင်း ကြိုးစားပြီး သင်ရမှာ ပေါ့ ၊ အဲဒါ ဆရာ ရှာပေးစမ်းကွာ ”    

လှကျော် မှာ ခေါင်း ကို လက်ဖြင့် ကုတ်မိကာ ...

“ ဆရာတော့ ဘယ်မှာ ရှိမှာ လဲကွ ၊ အနောက်နိုင်ငံက လာတဲ့ Public Speaking ဆိုတဲ့ စာအုပ် တွေ ဘာတွေ ဖတ်ပါလား ” ဟု အကြံပေး လိုက် ရာ စိုးဝင်း သည် ခေါင်းကို ခါပြလိုက်ရင်း ... 

“ မရပါဘူးကွာ ... လက်တွေ့ သင်မှ ဖြစ်မှာ ပဲ ”

“ ဒါဖြင့် ဒီလို လုပ်ပါလား ... ၊ သတင်းစာ ထဲ ကနေ ကြော်ငြာပြီး ခေါ် လိုက်ရင် လျှောက်လွှာ တွေ လာမှာ ပေါ့ ၊ အဲဒီမှာ ရွေးယူပေါ့ ” 

“ ဟာ ဒါက သာ မဖြစ်သေးတယ် ၊ အဘိုးကြီး က သတင်းစာ ကောင်းကောင်း ဖတ်တယ်ကွ ... ဒီကြော်ငြာ ဆန်းတယ် ဆိုပြီး သတိထား မိမှာ ပေါ့ .. ”

လှကျော် မှာ လည်း မကြံတတ် သဖြင့် ရှေ့ က ထရံကြီး ကိုသာ ငေးစိုက်ကြည့်နေမိလေရာ ငတ်လုလု - ငတ်မူးမူး - ငတ်တျားတျား - ငတ်အံ့ ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော စိုးဝင်း မှာ လည်း ခေါင်းများ ပူလာ သည် အထိ အကြံထုတ် နေလေသည် ။

ထိုခဏ၌ လှကျော် သည် ရုတ်တရက် အကြံ ရလာသလို ဖျတ်ခနဲ စိုးဝင်း ဘက် လှည့်လိုက်ပြီး ...

“ ဟေ့ ... ဒီလို လုပ်ပါလားကွ ၊ “ ကျွန်တော့် သမီး အတွက် အင်္ဂလိပ်စာ နှင့် မြန်မာစာ ပြရန် ဆရာ လိုသည် ” လို့ လျှောက်လွှာ ခေါ်ပါလား ... ။ ဆရာ ဆိုတာ ... စကားပြော ကောင်းတယ်ကွ ၊ ငယ်ငယ်တုန်း က ပြန် စဉ်းစားကြည့်ပါလား ၊ တစ်ခါတစ်လေ ဆရာ စကားပြော နေတာနဲ့ အချိန် ကုန်တာပဲ ၊ စာ သင် လိုက်ရတယ် တောင် မရှိဘူး ။ နောက်ပြီး ဘယ်လောက် စကားပြော ကောင်းသလဲ ၊ ကြည့်စမ်း စာသင်လာတာ က မှ ငိုက်ချင်သေးတယ် ၊ သူ စကား ပြောတော့ ဘယ်ကောင် ငိုက်သလဲ ” 

စိုးဝင်း သည် လှကျော်  ပြောပြချက် ကို စိတ်ဝင်စားစွာ နားထောင် နေရာ က “ ငါ့ လိပ်စာ ထည့် ရင် အဘိုးကြီး သိမှာ ပဲကွ ” ဟု ပြောလိုက်ရာ လှကျော် က ပေါင် တစ်ချက် ပုတ်ရင်း ..

“ မင်း ဟာ လျှော်တယ် လည်း ဆိုရဲ့ ... ဆပ်ပြာ လည်း တစ်တောင့် ကုန်ရော ဆိုတဲ့ အစား ထဲ က ကိုး ။ သတင်းစာတိုက် မှ တစ်ဆင့် ပေးပါ ဆိုပြီး သတင်းစာတိုက် ကို သာ ကိုယ့် လိပ်စာပေးပေါ့ ”  

“ အေး ... ဒီအကြံ ကောင်းတယ် ဟေ့ ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ သမီး ဆိုလို့ ကောင်းပါ့မလားကွ ၊ ငါ့ မှာ သား မယား မှ မရှိဘဲ ”  

“ ဒါ အရေး မကြီးပါဘူးကွာ ဒီကျမှ ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ဒုက္ခ ကို ပြောပြတာပေါ့ ။ လခ ပေးရင် လုပ်ပါတယ်ကွ ” 

“ ဒါဖြင့် ငါ့သား ဆိုရင်ကော မရဘူးလား ” 

“ ဟ .. သမီး ဆို မှ ဆရာ များများ လာမှာ ပေါ့ ၊ သေချာအောင် အသက် ၁၆ နှစ်ခန့် ရှိတဲ့ သမီး လို့ ထည့်ပေးကွာ ၊ လျှောက်လွှာတွေ ပုံ မနေ တော့ ငါ့ ပါးရိုက် ။ နောက်ပြီး သမီး ဆိုတော့ မိန်းကလေးဆရာမတွေ လည်း လာမှာ ပေါ့ ၊ မိန်းမ က ပိုပြီး စကားပြော ကောင်းသေးတယ် ၊ သူစိမ်း တစ်ရံဆံတွေ တောင် ငါးမိနစ် မကြာဘူး မိတ်ဆွေ ဖြစ်အောင် ပြောနိုင်တယ်ကွာ ” 

“ ဟာ ... မိန်းမ ဆိုရင် .. ငါလို လူပျို နဲ့ တူတူ နေလို့ ဖြစ်ပါ့မလားကွ ”   

“ မဖြစ်နိုင်ရင်လည်း သူ့ ဘာသာ သူ တခြား မှာ ပဲ သိပ် မှ ပေါ့ကွ .... ၊ ဒါ ဘာ ပူစရာ ရှိသလဲ ” 

စိုးဝင်း သည် လှကျော် ပြောသမျှကို နက်နက်နဲနဲ တွေးတောဆင်ခြင်ပြီး သဘောကျ လာသော် လည်း ဤ အတောအတွင်း ဝယ် စကားပြော ကောင်းနည်း လေ့ကျင့်ခန်းများ သည် ငွေကုန်ကြေးကျ ဖြစ် လာခဲ့သော် တတ်နိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် စိုးရိမ်မိကာ ... လှကျော် ကို လှည့်ကြည့် လိုက်ရင်း အကူအညီ တောင်း လိုက်လေ၏ ။

“ ဒီ ကြားထဲမှာ သုံးဖို့ ငွေ လိုရင်တော့ ဒုက္ခပဲ ၊ မင်း က ကုန်သည်ကြီး ရဲ့ သားမို့ သူဌေးတွေ နဲ့ သိ မှာ ပဲ ၊ ငွေ ချေးလို့ ရမှာ ပေါ့ ” 

“ ဟာ ... သူများ ဆီ က ဘာလုပ်ချေးမှာ လဲကွ ၊ မင်းဖို့ ဆိုရင် ငါ ပေးပါ့ မယ်ကွာ ၊ ငါ့ မှာ ငွေ ၁၀၀ တော့ ရှိတယ် ၊ အဲဒါ ယူထားလိုက်ပေါ့ ” 

“ အေး ... ကျေးဇူးပါပဲ သူငယ်ချင်း ၊ ငွေတစ်ထောင် ရတော့ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ် ” 

“ ပြန် မဆပ်ပါနဲ့ကွာ ၊ မင်း ယူလိုက်ပါတော့ ၊ ငွေ တစ်ထောင် လည်း ရပါစေဦး ။ မင်း ဒုက္ခ ရောက် ရင် ငါ ကူညီရမှာ ပေါ့ကွ ၊ အင်္ဂလိပ်စကားပုံ ရှိတယ် မဟုတ်လားကွ ၊ ပုလင်းအနှစ် အစ္စအေ ပုလင်း အထစ် ဆိုတာလေ ” 

“ ကြံကြံဖန်ဖန် ... ဒီ စကားပုံ ငါ မသိရပါလားကွ ” 

လှကျော် သည် ရိုးလွန်းသော သူငယ်ချင်း ကို ပခုံး ပုတ်ပြီး ရယ်လိုက်ရင်း ပြန်ရန် မတ်တတ်ထ လိုက်လေ၏ ။

“ ကဲ ... ငါသွားမယ် .. ၊ ငါ မှ တာတွေ တစ်လုံး မကျန် မမေ့နဲ့ နော် ”  

စိုးဝင်း သည် လှကျော် ပြောသည့် အတိုင်းပင် သတင်းစာ ထဲ မှ နေ၍ ကြော်ငြာ လိုက်ရာ ... လျှောက်လွှာပေါင်း လောရီတစ်စီးတိုက် ခန့် ရောက် လာလေ၏ ။

ဤအထဲ တွင် လှကျော် ပြောသည့်အတိုင်း မိန်းကလေး လည်း ဖြစ် ၊ ပညာအုပ်လည်း လုပ်ဖူး သော ခင်မြသွင် ၏ လျှောက်လွှာ ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး လာရန် ရက်ချိန်း ကို ပေး လိုက်လေသည် ။

လာရန် ရက်ချိန်းစေ့သော နေ့ ရောက်သောအခါ လှကျော် ၏ ဒူးနှစ်ဖက် မှာ နတ်ပူး သကဲ့သို့ တုန် နေသည် ကို တွေ့ရလေ၏ ။ သူစိမ်း မိန်းမပျိုကလေး တစ်ယောက် ကို တွေ့ရမည် မှာ သူ့ အတွက် ဝန်လေးလှပါဘိ တောင်း ...

ချိန်းဆို ထားသော ၁၂ နာရီ ဘယ်တော့ ထိုးမလဲ ဟူသော အတွေး နှင့် တဒိတ်ဒိတ် ရင်ခုန်ကာ နာရီ ကို ချည်း မော်မော် ကြည့်နေမိစဉ် ၁၁ နာရီ ထိုးသောအခါ တံခါးခေါက်သံ ပေါ်လာလေ၏ ။

“ ဒေါက် .. ဒေါက် .. ဒေါက် ... “  (တံခါးခေါက်သံ )

“ ဒိန်း ... ဒိန်း ... ဒိန်း ... ဖူး ”  ( ရင်ခုန်သံ နှင့် သက်ပြင်းမှုတ်သံ ) 

စိုးဝင်း သည် တံခါးမကြီးနား အသာကလေး ကပ်ကာ အပေါ်ကလန့် ကို အရင် ဖြုတ်ရမည် လိုလို အောက် ကလန့် ကို အရင် ဖြုတ်ရမည် လိုလို နှ င့် ကုန်းလိုက် ခြေဖျား ထောက်လိုက် ဖြစ်နေလေ ၏ ။

အပြင်မှ တံခါးခေါက်သူ မှာ အိမ်မှား ဝင်လာသူ ဖြစ်ရကား အထဲတွင် ဘာသံမျှ မကြားရသော အခါ အိမ်ရှင်တွေ မကြားသေး ဟု ယူဆပြီး ပထမ အကြိမ် ထက် ပြင်းထန်စွာ ခေါက်လိုက်ရာ အတွင်း မှ စိုးဝင်း မှာ နောက်သို့ ခုန်ပြီး လန့်ဆုတ်မိလေတော့သည်  ။

ထို့နောက်မှ တံခါးနား ပြန်ကပ်ကာ ... အပေါ် ကလန့် အောက် ကလန့် ဖြုတ်လိုက်ပြီး လျှင် ဝင် လာမည့် သူ ကို မျက်နှာချင်း မဆိုင်ဝံ့ သလို ကျောခိုင်းနေ လိုက်လေရာ အပြင်မှ လူ မှာ ကလန့် ဖြုတ်သံ ကြားလိုက်ရကား ... တံခါးရွက်သည် စိုးဝင်း ၏ နောက်စေ့ ကို “ ဂွတ် ”  ခနဲ ဆောင့်တွန်း လိုက်ရကား ... စိုးဝင်း မှာ ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်းမျှ စိုက်စိုက်နှင့် ရွေ့သွားသည့် တိုင်အောင် သစ္စာကြီးစွာနှင့် လှည့် မကြည့်ဘဲ “ လာ ... ဧည့်ခန်း ကို လိုက်ခဲ့ ”  ဟု သာ ခေါ်ငင်ရင်း ဧည့်ခန်း ထဲ သို့ ဝင်သွားလေ၏ ။

အပြင်မှ လူ မှာ စိုးဝင်း ၏ အူကြောင်ကြောင် အပြုအမူ ကို နားမလည် နိုင်ရင်း နောက်က လိုက် သွားပြီး “ ထိုင် ” ဆိုသော ကု,လားထိုင် တွင် ဝင် ရောက် ထိုင်လိုက်သည့် အချိန် တိုင်အောင် စိုးဝင်း မှာ နောက်ခိုင်းလျက်ပင် ရှိသေး၏ ။

“ လိမ်ရတာတော့ အားနာပါရဲ့ ၊ ကျုပ် မှာ သမီး မရှိဘူး ” 

ဧည့်သည် သည် စိုးဝင်း ပြောသမျှ စကားတွေ ကို မြန်မာစကားပင် ဖြစ် သော်လည်း ဘာမျှ နားမလည်လိုက်ပေ ။

“ နေပါဦး သမီး လာ တောင်းနေတယ်များ မှတ်သလားဗျ ” 

သူ ထင်ထားသလို မိန်းမသံ မဟုတ်ဘဲ ယောက်ျားသံကြီး ဖြစ်နေ သဖြင့် စိုးဝင်း မှာ ချာခနဲလှည့် ကြည့်လိုက်ရာ ဧည့်သည် ကို မြင်သည် တွင် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်လျက်

“ ခင်ဗျား ... ဘာလို့ ဝင်လာရတာလဲ ”

“ ခင်ဗျား ... ဘာလို့ ခေါ်လာရတာလဲ ”  

“ ခင်မြသွင် လို့ ထင်လို့ ” 

“ လှည့် မကြည့်ဘဲနဲ့ များ ထင်ရသလား ”  

“ ဒါကြောင့် လှည့် မကြည့်တာပေါ့ ” 

“ အို ... ခင်ဗျား အရူးပဲ ” 

“ ကျုပ် အိမ် ကျုပ် နေတာ မရူးဘူး ၊ ကျုပ် ကို မသိဘဲ ဝင်လာခဲ့တဲ့ ခင်ဗျား သာ အရူး ” 

“ ဒါ. .. ဦးမောင်မောင်အိမ် မဟုတ်ဘူး လား ” 

“ ကျုပ် ဦးမောင်မောင် လား ” 

“  မဟုတ်ဘူး ” 

“ ဒါဖြင့် ဒါ ဦးမောင်မောင် အိမ် မဟုတ်ဘူး ”  

ဧည့်သည် မှာ မျက်မှောင်ကုတ် သွားရာက တစ်ဖန် စောဒက တက်လိုက် ပြန်လေသည် ။

“ လမ်းထိပ် က လူ တစ်ယောက် ဒီအိမ် လို့ ပြတယ် ” 

“ လမ်းထိပ် က လူ က ဒီ အိမ်လို့ ဆိုတာ .. အဲဒီ လမ်းထိပ်က အိမ် ကို ဝင်သွားပါလား ” 

“ မဟုတ်ဘူး ... ” 

“ မဟုတ်ရင် ပြန်တော့ ၊ ကျုပ် မှာ အလုပ်များ တယ် ” 

ဧည့်သည် ဆောင့်ကြီးအောင့်ကြီး နှင့် ပြန်ထွက်သွားသည် တွင် မှ စိုးဝင်း သည် အကြံ တစ်ခု ပေါ်ပေါက် လာလေ၏ ။ ထို့ကြောင့်ပင် အောက်ပါ စာ ကို ရေးကာ တံခါးပေါက်ဝ ၌ ကပ်ထားပြီး ဧည့်ခန်း မှ ထိုင်၍ စောင့် နေလေ၏ ။

ခင်မြသွင် သို့ ....

ဤတံခါးမကြီး မှ ဝင်၍ ဘယ်ဘက် အခန်း ထဲ သို့ ဝင်လာခဲ့ပါ ။ ကျွန်တော် စောင့်နေသည် ။

သတိ ။  ။ အခန်း ဝင်ခါနီး မှာ အခန်းဘောင် နား က ပျဉ်ပြား ကို ခေါက်ပြီး မှ ဝင်ပါ ။

        စိုးဝင်း 

သူ စာ ကပ်ပြီး၍ မကြာမီ ၁၂ နာရီ ထိုးလေရာ ဧည့်ခန်းဝ မှ ပျဉ်ခေါက် သံ ကို ကြားလိုက်ရသည် တွင် စိုးဝင်း မှာ ဆံပင်ညှပ် ခံ နေ သကဲ့သို့ ခေါင်းကြီး ကို ၉၀ ဒီဂရီ ငုံ့ထား လိုက်မိလေ၏ ။

“ ခင်မြသွင် မဟုတ်လား ”  

“ ဟုတ်တယ်လေ ” 

ပြန်ပြောသော အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံ နီးနီး ကြီးမားလှသောကြောင့် စိုးဝင်း မှာ လန့်၍ ခေါင်း ထောင် ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ရှည်ပုဆိုး ဖက်ဖူး ရောင် နှုတ်ခမ်းမွှေးကားကား နှင့် အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ကို တွေ့ရ သောအခါ “ အလိုလေး ” ဟု လန့် အော်မိလေ၏ ။

“ ဒါက ဘာဖြစ် သွားရတာတုံး ” 

“ ခင် .. ခင်ဗျား နာမည် က ” 

“ ခင်မြသွင် လေ ” 

“ ဘာ စိတ်ကူး နဲ့ မှည့်ထားတာလဲ“ 

“ ဒီ မေးခွန်း ဟာ အလုပ် နဲ့ ပတ်သက်သလား ” 

“ ပတ်သက်တယ် ” 

“ ကျုပ် က အသက် ကြီး ပေမယ့် ငယ်မူ ကို အားကြီး နှစ်သက်တာကလား ၊ ကြည့်လေ လုံချည်ဆင်နုနုကလေး ကို ရွေးဝတ်တာ ၊ ဒီတော့ နာမ ည် ကိုလည်း ခေတ်ဆန်ဆန် နုနုကလေး ရွေး တာပေါ့ ၊ အခု ကာလလူင ယ်တွေက ခင်မောင်ရင် ၊ ခင်မောင်ဦး ၊ ခင်မောင်အေး စသည် ဖြင့် မှည့်ကြ တော့ ... ကျုပ် နာမည် မြသွင် ကို လည်း ရှေ့က ခင် တပ်ပြီး ခင်မြသွင် လို့ ပြောင်း ထားတာလေ ” 

“ စိုးဝင်း မှာ မှန်းခြေ မကိုက်သဖြင့် စိတ်ပျက် သွားမိ သော်လည်း စိတ် ပျက်ပျက်နှင့် ပင် .... ” 

“ ခင်ဗျား ... စကား ပြောတတ်တယ် ထင်တယ် ” 

“ အလို ... စကား ပြောတတ်လို့ ပြောနေတာပေါ့ ၊ နေပါဦး ... မောင်ရင့်  အလုပ် က အအတွေ ရွေး နေတာလား ” 

“ မဟုတ်ပါဘူး ။ ကျွန်တော့် မှာ ဘယ်က သမီး မှ လည်း မရှိဘူး ၊ ဖြစ်ပုံက ဒီလို ” 

စိုးဝင်း မှာ ဖြစ်ပုံတ္ထုပ္ပတ္တိ စိုးဝင်း ဇာတ် ကို ပြောပြလိုက်ရာ ဆုံးသည် တွင် ခင်မြသွင် သည် ရယ်လိုက်ရင်း ...

“ ဪ ... ဒီလိုလား ” 

“ ဒီလိုပဲ ... ” 

“ ဒီလိုကိုး ” 

“ ဒီလိုပါ ဆိုမှ ” 

“ ဒါဖြင့် မပူပါနဲ့ ... ကျုပ် စကားကောင်းကောင်း ပြောတတ်ပါတယ် ၊ အနောက်နိုင်ငံ က လာ တဲ့ စာအုပ်တွေ ဖတ်ထားတော့ ကောင်းကောင်း သင်ပေးမယ် ..   ” 

“ ဒါဖြင့် ဦးခင်မြသွင် ... ခင်ဗျား အဝတ်အစား ... ” 

“ ဒီမှာ တစ်ဆိတ် တောင်းပန်ပါရစေ ၊ ဦး တပ် ခေါ်တာ ရင့်လွန်းလို့ ခင်မြသွင် ပဲ ခေါ်ပါ ”

“ ကောင်းပြီ .. ခင်မြသွင် ၊ ခင်ဗျား အဝတ်အစားတွေ ပါလာတယ် မဟုတ်လား ၊ အပေါ်ထပ် ကို ယူခဲ့ပါ ” 

စိုးဝင်း နောက်မှ ခင်မြသွင် ခေါ် ပင်စင်စား ပညာအုပ်မင်း မုဆိုးဖို ငယ်မူပြန်ကြီး သည် သားရေသေတ္တာဆွဲပြီး လိုက်သွားသည် တွင် စိုးဝင်း  အဖို့ စိတ်အေးစရာ တစ်ကွက် ပေါ်လာလေ၏ ။

ooooooooooooo

“ လူတိုင်း လူတိုင်း ဟာ စကား တော့ ပြော တတ်တာပဲ ၊ ဒါပေမဲ့ လူထဲ သူထဲ မှာ စကားပြောဖို့ ဟာ တော်တော် ခဲယဉ်းတာ တွေ့ရတယ် ၊ ဒါ ဘာဖြစ်လို့ လဲ ... ဆန်းစစ်ဖို့ လိုတယ် ...“ 

ခင်မြသွင် သည် နေ့လယ်ခင်းပိုင်း တွင် သင်တန်း ကို စတင် ပေးနေပြီ ဖြစ်လေရာ စိုးဝင်း မှာ ပြောသမျှကို သေသေချာချာ မှတ်သား နာယူနေလေသည် ။

“ အမှန်က ဘာဖြစ်လို့ လဲ ဆိုတော့ တကယ်တမ်း စကားပြော တော့မယ် ဆိုရင် ရင်ခုန်လာလို့ ဘာဖြစ်လို့ ရင်ခုန်လာသလဲ ၊ ကိုယ့် ကိုယ် ကိုယ် မယုံလို့ အင်္ဂလိပ် လို ဆိုရင် ၊ Self-Confidence မရှိဘူး ခေါ်ရမှာ ပေါ့ ။ ဒီတော့ ပထမဆုံး လေ့ကျင့်ဖို့ ကတော့ ကိုယ့် ကိုယ် ကိုယ် ရင်ခုန် လာ အောင်လုပ် ၊ အသက် ရှူ မြန်လာတဲ့ အခါမှာ အသက်ရှူ မှန် သွားအောင် ပထမ ကျင့်ပေးရမယ် ။ ဒုတိယ က တစ်ယောက် တည်း မှန် ကို ကြည့်ပြီး စကား ပြောရင်း ငါ ဟာ စကားပြော တတ် လာပြီ ၊ လူတိုင်းလူတိုင်း ဟာ ငါ့ စကား ကို နားစိုက် လာပြီလို့ ကိုယ့် ကိုယ် ကိုယ် ပြန်ပြောနေရမယ် ၊ အချိန် ကြာကြာ လေ မပြတ်အောင် ဟာလည်း တစ်နေ့ သတင်းစာ ငါးစောင် ကို အစအဆုံး တစ်လုံး မကျန် အော် ဖတ်ရမယ် ၊ တတိယ အချက်က ... ”   

“ ဟာ ... တော်ပါဦး ... ကြာရင် မေ့ကုန်လိမ့်မယ် ၊ ပထမ အချက်ပဲ အရင် လုပ်ပါရစေဦး ။ နှလုံး ခုန်လာအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ... ” 

“ ဒါ ဘာခက်သလဲ ၊ တစ်ယောက်တည်း တစ်နေရာ တည်း ပြေး ၊ ခုန် ၊ ကျန်းမာရေး လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ကို မြန်မြန်ယူ ၊ မော လာပြီး ရင်ခုန် လာ တော့မှ အသက် ကို မှန်မှန် ရှူလိုက်ရင် ပြီးတာပဲ ” 

“ ဘယ် အချိန်လောက် ကျင့်ရမလဲ ”

“ အခုလို ဆောင်းတွင်း မှာ ဆိုရင် ညဘက် မှာ ကျင့်ပေါ့ ၊ ညဘက် ဆို တော့ လူခြေ လည်း တိတ် တယ် ၊ ဒါကြောင့် စိတ်အား လည်း တိုးပွားတ ယ် ။ အဲ ... ကျင့်ရင် ပြတင်းပေါက် တစ်ချပ် ဖွင့်ပြီး ကျင့်ရမယ် ၊ လေကောင်းလေသန့်ရအောင် ၊ အအေး မမိဖို့ လည်း အနွေးထည်တွေ ဝတ်ထား ”  

စိုးဝင်း သည် ခင်မြသွင် ပြောသမျှ ကို သဘော ကျမိကာ ဤအတိုင်း ကျင့်လျှင် မုချ စကားပြော ကောင်းလာမည် ဟု လည်း ယုံကြည်မိရကား လူခြေတိတ်သော ည ၁၂ နာရီခန့် ရောက်သောအခါ သူ့ အခန်း ထဲ တွင် အနွေးထည် ၊ ခေါင်းစွပ် ၊ ဘွတ်ဖိနပ်များ စီး၍ ပြတင်းဝနား ၌ တစ်နေရာတည်း မောလာ အောင် ပြေးကျင့် ပြုလေတော့၏ ။

အခန်းထဲ တွင် မီးထွန်း က မီးသည် လေထဲ ရှိ လူကို အားရှိ စေသော အရာများ ကို စုပ်ယူပစ်သည် ဟု ဆိုကာ မီးငြိမ်း ထားသဖြင့် တစ်ခန်းလုံး မှာ မှောင်မည်း နေလေ၏ ။

မောလာသောအခါ ရင်ခုန် လာပြီဖြစ်၍ အသက်ရှူ မှန်အောင် ပြန်ကျင့်နေစဉ် ၊ သူ့ အခန်းထဲသို့ သူခိုး တစ်ယောက် ဝင် လာလေ၏ ။ သူခိုး မှာ မှောင်မည်းနေ၍ လူအများ အိပ်နေပြီ ထင်ကာ ဝင်လာခြင်း ဖြစ် သော်လည်း  ၊ “ ရှူး ... ရှူး .. ရှူး ... ရှူး ” ဟူသော အသံများ ကြားရ သောအခါ မြွေပခြုပ် ထဲ ရောက်လာမိသလား ဟု သံသယ ဖြစ်မိလျက် ထရံနား သို့ ကပ်နေ မိလေ၏ ။ ထရံတွင် အဝတ်ကြီး တစ်ခု ချိတ်ထားကြောင်း စမ်းမိသော အခါ လောင်းကုတ်ကြီး ဖြစ်နေမှန်း သိ၍ အရေးရှိ က ဤ လောင်းကုတ်ကြီး နောက်၌ ဝင်ပုန်းနေမည် ဟု ကြံစည်ထားလေသည် ။

စိုးဝင်း မှာ အသက်ရှူ မှန် သွားပြီ ဖြစ်၍ ရှေ့ကို ဘယ်နှခါ လုပ်ရမည် ၊ ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိ သဖြင့် အိပ်မောကျ နေသော အခန်း အပြင်ဘက် ရှိ ဆရာ ကို လှမ်း နှိုးလိုက်ရလေ၏ ။

“ ခင်မြသွင် ... ခင်မြသွင် ... ”

ခင်မြသွင် အိပ်မောကျ နေသည် ဖြစ်၍ မနိုးသေးဘဲ ရှိရာ သူခိုး မှာ အိမ်ရှင် ပြန်အိပ်သွားလို သွားငြား ထ မလာစေရန် ကြား မှ ညောင်နာနာကလေး ထူး လိုက်လေ၏ ။

“ ရှင် ... ”

“ အို ... ဘယ်က ကြောင်မ ရောက်နေပြန်ရသလဲ မသိပါဘူး ” 

“ ကြောင် မဟုတ်ပါဘူး ၊ ပြန် ထူးနေတာပါ ”

“ ဘယ့်နှယ် ခင်ဗျား အသံက ညောင်နာနာ ဖြစ်နေရတာလဲ ”  

သူခိုး မှာ မတတ်သာ၍ ဝင်ဖြီး ရ လေတော့၏ ။

“ အသံ ဝင်သွားလို့ ပါ ” 

“ ကဲ ... ဒါတွေ ဘေးချိတ် ထားပါဦး ။ အခု အသက်ရှူ မှန် လာပြီ ၊ ထပ် ပြေးရဦးမလား ၊ နောက် ဘာလုပ်ရဦးမလဲ ”

“ ဘာမှ မလုပ်နဲ့ တော့ ၊ အိပ်ချေတော့ ၊ ပြေးပွဲ က လိုသေးတာပဲ ”

သူခိုး မှာ စိုးဝင်း လွတ်လပ်ရေးနေ့ ပြေးပွဲ အတွက် ကျင့်နေသည် ဟု ရမ်းဖိန်းလိုက်ရာ တက် တက်စင်လွဲသွားသဖြင့် စိုးဝင်း မှာ ဒေါပွပွ နှင့် လှမ်းအော် လိုက်လေ၏ ။

“ ဒီ အဘိုးကြီး ရူးနေသလား ၊ ဘာ ပြေးပွဲ လိုသေးသလဲ ၊ တယ်ခ က်တဲ့ အဘိုးကြီး ပဲ ။ ယောင်နေ ပြီထင်တယ် ၊ မီးထွန်းဦးမှ ပဲ ”

စိုးဝင်း သည် ပြောပြောဆိုဆို မီးခြစ် စမ်းလေရာ သူခိုး မှာ လောင်းကုတ်ကြီး အောက်၌ ကပ်နေ လိုက်လေရာ စိုးဝင်း သည် ဖယောင်းတိုင် ထွန်း ပြီး လှည့်ကြည့်သောအခါ တစ်ယောက် မျှ မတွေ့သဖြင့် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်ရင်း ...

“ ခင်မြသွင် .. ခင်မြသွင် ” ဟု အော်ခေါ်လိုက်မှ အပြင်၌ အိပ်သော ခင်မြသွင် လည်း နိုးလာ ကာ ပျာပျာသလဲ အခန်း ထဲ သို့ ပြေးဝင် လာလေ၏ ။ 

“ ခင်ဗျား က ဘယ် ထွက်သွားရတာလဲ ” 

“ ဘယ် ထွက်သွားရမှာ လဲ ၊ အိပ်နေတာပေါ့ ”

“ ဟင် ... အသံ ဝင်တယ်ဆို ”

“ ဘယ်သူ ပြောလို့ လဲ ”

“ ခုက ခင်ဗျား ပဲ ပြောတာပဲ ”

“ ကျုပ် အိပ်နေတယ် ... ၊ အခုမှ ဝင်လာတာ ”

“ ဟင် ... ဒါဖြင့် အခုန ကျုပ် နဲ့ စကား ပြောနေတာ ဘယ်သူလဲ ”

“ ကိုယ် နဲ့ စကား ပြောတဲ့ လူ ဘယ်သူလဲ လို့ အိပ်နေတဲ့ လူ ကို နှိုးမေးရ သလားလို့ ” 

“ အသံ ညောင်နာနာကလေး တစ်ခု ကျွန်တော့် နားနဲ့ ဆတ်ဆတ်ကြား တာဗျ ... ”

“ ပြာသို့လ မို့ ကြောင်ကိုက်သံ ထင်ပါရဲ့ ” 

“ ဟင် ... ကြောင်ကလည်း “ အိပ်ချေတော့ ၊ ပြေးပွဲ လိုသေးတယ် ” လို့ လူလို ပြောပြီး ကိုက် သလားဗျ ” 

“ ဒီလို ပြောပြီးတော့ ကိုက်တယ်လို့ တော့ မကြားဖူးဘူး ၊ မင်း ယောင် နေတယ် ထင်တယ် ”

“ အို ... ကျွန်တော် မှ မအိပ်ရသေးဘဲ ယောင်ပါ့မလား ၊ အိပ်ပျော်နေ တဲ့ ခင်ဗျား သာ ယောင်မှာ ပေါ့ ။ ဒါတွေ ထားပါဦးလေ ၊ အခု အသက်ရှူ မှန်တာ ကျင့်ပြီးပြီ ။ နောက် ဘာလုပ်ရမလဲ ၊ ခပ်မြန်မြန် သင်ပါဗျ ၊ အချိန် က နှစ်ပတ်တည်း ရတယ် ”

“ ကဲ ... ဒါဖြင့် ခဏနေဦး ”

ခင်မြသွင် သည် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားကာ နေ့ခင်း က သူ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော ဆေးဖြူသုတ် ထားသည့် သံပိုက်လုံး တစ်ခု ကို ယူ ဝင် လာပြီး ကြမ်းပေါ်တွင် စိုက် ထောင်လျက် လဲ မသွားအောင် ထိပ် မှ လက် နှင့် ဖေးထားပြီး ....

“ ဒါက အသံချဲ့စက် ဆိုပါတော့ ” ဟု ပြောလိုက်ရုံ ရှိသေးတွင် စိုးဝင်း မှ အပိုတွေ ချဲ့နေသည် ဟု အယူ ရှိပြီး ...

“ အို ... ပါးစပ် က ပြောရင် ပြီးတာပေါ့ ၊ ဒီ ဝါးလုံးတွေ ဘာတွေက မလို ပါဘူး ”  ပြောပြော ဆိုဆို ဆောင့်ကန် လိုက်လေ၏ ။ ကန်လိုက်ပြီး မှ ဝါး မှာ ဝါး မဟုတ်ဘဲ မာမာပစ္စည်း တစ်ခု ဖြစ်နေသည် ကို တွေ့၍ ဖိနပ်ဦးမှာ ပွန်းသွားသလား ဟု ငုံ့ ကြည့် နေလေသည် ။ ခင်မြသွင် မှာ လည်း လွင့်ထွက်သွား သော သံပိုက် ကြောင့် နောက်သို့ လန့်၍ ခုန် ဆုတ်လိုက် လေ၏ ။

အရှိန် နှင့် လွင့်သွားသော သံပိုက်လုံး မှာ လောင်းကုတ်ကြီး နောက်တွ င် ခိုကပ် ပုန်းအောင်း နေ သော သူခိုး ၏ ညိုသကျည်း ကို ကန့်လန့်ဖြတ် ရို က်မိ သဖြင့် သူခိုး မှာ “ အောင်မယ်လေးဗျ ” ဟု ငယ်သံ ပါအောင် အော်လိုက်မိလေ၏ ။

ခင်မြသွင် မှာ သူ့အနား သို့ ပြန်လိမ့် လာသော သံပိုက်လုံး ကို ကုန်း ကောက်လိုက်၍ သူခိုး ကို မူ သူ့ အရိပ် နှင့် ကွယ်နေသည် ဖြစ်သဖြင့် မမြင် မိဘဲ စိုးဝင်း အော်လိုက်သည် ဟု ပင် ယူဆလိုက်၏ ။ စိုးဝင်း က လည်း ခင်မြသွင်ကြီး အော်သည် ဟု ပင် ယူဆလိုက် သဖြင့် ...

“ ခင်ဗျား က ဒါလောက် လန့်တာ နဲ့ ငယ်သံပါအောင် အော်ရသလားဗျ ”

“ မင်း က ဒါလောက် နာတာနဲ့ ငယ်သံပါအောင် အော်ရသလားကွ ” 

“ ကျွန်တော် မအော်ဘူး ၊ နာလည်း မနာဘူး ၊ ဖိနပ်ဦး ပွန်းသွားသလို့ ထင်လို့ ငုံ့ကြည့်တာ ”

“ ငါ လည်း မအော်ဘူး ”

“ ဒီအခန်းကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ခင်ဗျား နဲ့ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်တည်း ရှိ တာ ၊ တစ်ယောက် မအော်ရင် ”

“ တစ်ယောက် က အော်ရမယ် ၊ မင်း အော်တာ ”  

“ ခင်ဗျား အော်တာ ”

“ ငါ အော်တာ မဟုတ်ဘူး ”

“ ကျွန်တော် အော်တာ လည်း မဟုတ်ဘူး ”

“ ဒါဖြင့် ဘယ်က သရဲ လာ ခြောက်သလဲ ” 

သူတို့ အချီအချ နှစ်ယောက်သား ပြောနေကြစဉ် ၊ သူခိုး မှာ နာလွန်း လှသဖြင့် ညို့သကျည်း ကို ကုန်းပွတ် လေရာ လောင်းကုတ်ကြီး ကို ခေါင်း နှင့် တိုးမိ၍ ပြုတ်ကျ သွားလေ၏ ။

လောင်းကုတ် ပြုတ်ကျ သွား သဖြင့် စိုးဝင်း လှည့်ကြည့်မိသလို ခင်မြသွင် မှာ လည်း လိုက်ကြည့် လိုက်သည် ဖြစ်၍ သူခိုး ကို နှစ်ယောက်စလုံး တွေ့သွားကြလေ၏ ။ ခင်မြသွင် မှာ အနားသို့ ဖြည်းညင်း စွာ ကပ်သွား၍

“ မင်း က ဘယ်သူလဲ ” ဟု မေးလိုက်ရာ သူ ခိုးမှာ ဖုံးအုပ် မနေဝံ့တော့ပဲ အသံတုန်ယင်ယင်နှင့် ပင် “ ကျွန်တော် သူခိုးပါ ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်ရလေ တော့သည် ။

“ နင် သူခိုးလား ”

“ ဟုတ်ပါတယ် ”

“ ဘာလာ လုပ်တာလဲ ”

“ ဘုရား လာ ဖူးတာလေ ”

သူခိုး မှာ သူခိုး ကို ဘာလာ လုပ်သလဲ ဟု မေးခြင်းခံ လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပေါက်ပေါက် နှင့် ဖြေချ လိုက်ရာ စိုးဝင်း က ကြားကနေ ခင်မြသွင် အား ...

“ အို ... ခင်ဗျား က လည်း သူခိုး ကို ဘာ လာ လုပ်သလဲ လို့ သွား မေးရ သေးသလားဗျ ၊ သူခိုး ပဲ ဥစ္စာ ခိုးဖို့ လာတာပေါ့ ”

ခင်မြသွင် သည် သူခိုး ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့် နေလေရာ သူခိုး မှာ တဒိတ်ဒိတ်နှင့် ပြန်လည် မော့ကြည့် နေရှာလေသည် ။ 

“ ဟာ .. ဟန်ကျတာပဲ မင်း လာတာ အဆင်သင့်တယ်ကွာ ... ”  

သူခိုး မပြောနှင့် စိုးဝင်း ပင် ခင်မြသွင် ၏ စကားကြောင့် အံ့အားသင့် သွားလေ၏ ။

“ သူခိုး လာတာ အဆင်သင့်တယ် ဟုတ်လား .... ၊ လက်စသတ်တော့ ခင်ဗျား က သူခိုး ကို စောင့် နေတာကိုး ”

“ မဟုတ်ပါဘူး ... ၊ သူခိုး လာတော့ မင်း ကို စကားပြောနည်း သင်ဖို့ လက်တွေ့သင်ခန်းစာ ရတာပေါ့ကွ ”

ခင်မြသွင် သည် သူခိုး ကို နေရာတကျ ထိုင်ခိုင်း၍ သူခိုး အား ကြားနာသူ ပရိသတ် ( Audience ) အဖြစ်ဖြင့် သဘောထားပြီး လေပေးလေတော့၏ ။

“ ခိုးတယ် ဆိုတာ လောကီအကြောင်း အားဖြင့်ကော ၊ လောကုတ္တရာကြောင်း အားဖြင့်ကော မကောင်းတဲ့ အလုပ်ကွ ။ လောကီ အကြောင်း အားဖြင့် ဆိုရင် ထောင်ကျတယ် ၊ လူမုန်း ခံရတယ် ၊ အိပ်ပျက်တယ် ၊ အမျိုးမျိုးဒုက္ခရောက်တယ် ။ လောကုတ္တရာ ကြောင်း အားဖြင့် ဆိုရ င် ငရဲကြီးတယ် ၊ သံသရာ မှာ ဒုက္ခခံရတယ် ”

စသည် ဖြင့် အစချီ၍ အဒိန္နဒါနကံ အကြောင်း ရှည်လျားစွာ နံနက် ၃ နာရီထိုးသည် အထိ ပြောပြီးသည့် အချိန်တွင် သူခိုး မှာ မျက်တောင်များ စင်း လာလေ၏ ။ စိုးဝင်း ကား ခင်မြသွင် ၏ စကား ပြော ကောင်းပုံကို အားကျကာ မှတ်သား နာယူလျက် ရှိ၏ ။

“ အဲ .. အခု ငါ ပြောထားခဲ့တာတွေ ကို သဘောပေါက်ရဲ့ မဟုတ်လား ”

ငိုက်မျဉ်း နေသော သူခိုး သည် ကပျာကယာ ခေါင်းထောင် လိုက်ကာ “ ဟုတ်ကဲ့ ... ကောင်းကောင်း ပေါက်ပါတယ် ” ဟု ထောင်ကျမည် ကို ကြောက်သောကြောင့် အလိုက်အထိုက် လိုက်ဖြေရလေသည် ။

“ ဒါဖြင့် နောက်ကို ခိုးချင်သေးသလား ”

“ ဟာ .. ဘယ် ခိုးချင်တော့မလဲ ”

“ ဒါဖြင့် မင်း နောက်ကို ဘာ လုပ်မယ် စိတ်ကူးသလဲ ”

“ သင်္ကန်း ဝတ်တော့မယ် စိတ်ကူးတာပေါ့ ၊ ဦးကြီး ပြောတာ သိပ်မှန် တာပဲ ၊ ကျွန်တော် ဒီ တစ်သက်မှာ ကန်တော့ပွဲ နဲ့ ခိုင်းတောင် မခိုးတော့ဘူး ”

“ အေး ... သာဓု - သာဓု - သာဓု မင်းသွားတော့ ”

“ ခင်ဗျာ ”

“ သွားတော့ဆို ” 

သူခိုး မှာ သူ ကြားလိုက်ရသည် ပင် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ထွက်လာခဲ့ရာ အိမ်ပြင် ရောက်သောအခါ ဤ အရူး နှစ်ယောက် ၏ အိမ် ကို နောင်တွင် မခိုးတော့ ဟု ဆုံးဖြတ်ချက် ချ သွားလေ၏ ။

သူခိုး မရှိတော့ မှ ခင်မြသွ င်သည် စိုးဝင်း ဘက် လှည့်ကာ “ ဒီလို ပြောရ တယ်ကွ ၊ လူ တစ်ယောက် တစ်ခါတည်း တရားကျ သွားအောင် ဟောရတယ် ၊ ဒီလို ပြောနိုင်တဲ့ လူတွေ မြန်မာပြည် မှာ များများ မရှိနဲ့  ၊ ငါးယောက် တည်းရှိ သံပုံး မတီးဘဲ ငြိမ်းချမ်းရေး ကို တစ်နှစ်အတွင်း ရစေမယ်ကွာ ၊ ငါ အာမခံ တယ် ။

oooooooooooo

နောက်နေ့ နေ့ခင်းဘက် သို့ ရောက်သောအခါ ခင်မြသွင် သည် စက္ကူကြီး တစ်ချပ် ယူလာ၍ စိုးဝင်း ကို ပြလေ၏ ။ စက္ကူကြီး ပေါ်တွင် ကား အအများ ကို စကားပြော နိုင်စေရန် ပြုလုပ်ထားသော လက်ဖြင့် စကားပြောနည်း ကို အင်္ဂလိပ်စာအုပ် တစ်အုပ် မှာ သူ ကိုယ်တိုင် ဘာသာပြန် ထားသော ရုပ်ပုံ များ ပါလေသည် ။ စိုးဝင်း ခင်မြသွင် ဘာပြောသည် ကို နားမလည်ဘဲ ...

“ ဒါက ဘာလုပ်ဖို့ လဲ ” ဟု ပြန်မေး လိုက်လေ၏ ။

“ ဒါက ဒီလိုလေ ၊ မင်း က အခု တက်ရမယ့် သင်ခန်းစာ က သူစိမ်း နဲ့ စ ကား ပြောရမှာ ကိုးကွ ။ ဒီတော့ မင်း မှာ စကား စ ရ ခက်နေရင် ငါ က ခပ် လှမ်းလှမ်းက လက် နဲ့ ပြပြီး သင်ပေးမယ် ၊ ဒါကို မင်း က လိုက်ပြောပေါ့ ကွ ။ နောက် သူစိမ်း က ပြောတာတွေ ကို အလိုက်အထိုက် ကြည့်ပြောချေ ပေါ့ကွာ .. ” 

စိုးဝင်း လည်း သဘောပေါက် သွား၍ ခင်မြသွ င်၏ ရွှေဉာဏ်တော်စူး ရောက်ပုံကို များစွာ သဘောကျသွားကာ လက်ညှိုး ထောင်လိုက် ၊ လက်သီးဆုပ်လိုက် ၊ လက်ချင်းချိတ်လိုက် နှင့် လျှောက် ကျက်မှတ် နေလေရာ ကောင်းကောင်း မှတ်မိသော နေ့ ကို တိုင် လာလေတော့သည် ။ 

ဤသို့ တတ်မြောက် လာသော အခါ ခင်မြသွင် ၏ ဒုတိယသင်ခန်းစာ ဖြစ်သော သူစိမ်း ကို စကား ပြောရန် ခင်မြသွင် နှင့် အတူပင် လမ်းထိပ် သို့ ထွက်ခဲ့ကြလေ၏ ။ လမ်း ရောက်သောအခါ ဓာတ်မီးတိုင် တစ်တိုင် ဘေးတွင် နေစာ လှုံရင်း သတင်းစာ ဖတ်နေသော လူ တစ်ယောက် ကို တွေ့သော အခါ ခင်မြသွင် သည် စိုးဝင်း အား သွား စကားပြောရန် နှင့် သွန်သင်ချက်များ ကို ပြောကြားနေလေ ၏ ။ 

“ ပထမ သူ့ အနား ကို ကပ်သွားရင် သူစိမ်း ကို စကား ပြောရမှာ မို့ ရင်ခု န်သွားမယ် ၊ ဒီတော့ မင်း ကျင့်ခဲ့ပြီးတဲ့ အတိုင်း အသက်ရှူ မှန်အောင် ချက်ချင်း ပြန် လုပ်ပြီး အခြေအနေ နဲ့ ဆီလျှော်တဲ့ စကား က စပြီး ပြောရမယ် ။ အခုအခါ ဆို သိပ် ချမ်းတယ် မဟုတ်လား ၊ ဒီတော့ ချမ်းလိုက်တဲ့ ဆောင်းတွင်းဗျာ ... ဆိုပြီး စကား စ ပေတော့ ။ ကျုပ် ကို မြင်ရအောင်လည်း ရပ် နော် ၊ ဒီကနေ လက်နဲ့ instruction တွေ ပေးနေမယ် ၊ ကဲ ... သွား ပေတော့ ”  

စိုးဝင်း မှာ ငွေတစ်ထောင် ရရန် အရေးကြောင့် အားတင်း၍ သူ့ ဘာသာ သူ သတင်းစာ ဖတ်နေ သော သူ တစ်ဦး ကို အနှောင့်အယှက် ပေးရန် ချဉ်းကပ်သွားလေ၏ ။

အနား ရောက်သောအခါ ရင် က တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာသဖြင့် စကား မစသေးပဲ အသက် ကို သာ မှန်မှန် နှင့် ပြင်းပြင်း ရှူနေရလေသေးသည် ။ သူစိမ်း မှာ သတင်းစာ ဖတ်နေရာ က အနား မှ “ ရှူး ... ရှူး ... ရှူး .. ရှူး ” နှင့် အသံ ကြားရ သဖြင့် မြွေများ ကပ်လာသလား ၊ သို့မဟုတ် တစ်စုံ တစ်ဦးကများ ခွေး နှင့် ရှူးတိုက်နေသလား ဟု တွေး မိကာ မျက်လုံးပြူးကြီး နှင့် လိုက်ကြည့် လိုက်လေရာ အသက်ရှူ မှန်တော့မလိုလို ဖြစ်နေသော စိုးဝင်း  မှာ ပြန်၍ ရင်ခုန် သွားပြန် လေ၏ ။ သို့ဖြင့် စ ရ တော့ မလိုလို ဖြစ်နေသော စိုးဝင်း မှာ ပြန်၍ ရင်ခုန် သွား ပြန်လေ၏ ။

သို့ဖြင့် စရမည့် စကား ကို မေ့သွားကာ သူစိမ်း ကို ပြူးကြောင်ကြောင်ကြီး ကြည့်နေမိပြီး မှ မလှမ်းမကမ်း တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခင်မြသွင် ကို လှမ်း ကြည့်လိုက်ရာ ခင်မြသွင် လည်း လက် နှင့် စကားပြော နေလေ၏ ။

သူစိမ်း မှာ အနား ၌ လာ ရပ်နေသော စိုးဝင်း ကို ဘာမျှ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်မိဘဲ သူ သိလိုသော အချိန် ကို မေး လိုက်လေ၏ ။

“ ဘယ်နှနာရီ ရှိပြီလဲဗျ ” 

စိုးဝင်း မှာ စကားလုံးများ ကို ပေါင်းဖတ် နေရသဖြင့် သူ့ ကို ပြန်မဖြေ အားရကား ထို လူမှာ အသံခပ်ကျယ်ကျယ် ဖြင့် ...

“ ဟေ့လူ ... ဘယ်နှနာရီ ရှိပြီလဲဗျ ” 

“ ချမ်းလိုက်တဲ့ ဆောင်းတွင်းဗျာ ... ” 

“ ခင်ဗျား နား မကြားဘူးလား ... ၊ ကျုပ် မေးနေတာ နာရီဗျ ” 

စိုးဝင်း သည် စကား စပြီးပြီ ဖြစ်၍ နောက်ထပ် ဆက်လက်၍ ပြနေ သော ခင်မြသွင် ကို အာရုံ စိုက်နေလေရာ ... သူစိမ်း ကို “ ခဏနေဦး ”  ဟု သော လက္ခဏာ ဖြင့် လက်ဝါး ကာ ပြလေ၏ ။ ထို လူ မှာ ပိုမိုဒေါပွ လာပြီး

“ နာရီလေး တောင် မပြောနိုင်ဘူးလားဗျ ”

“ ကဲ ... စကားစပြီးရင် နောက်ထပ်သူ့စကား အဝင်မခံနဲ့ တော့ ကိုယ် က သာ လေမပြတ် အောင် ပြောပေတော့ ၊ ပြောလေ ... ပြော .. ပြော

“ ဘာပြောရမှာ လဲ ... ကျုပ် မေးတာမှ မဖြေဘဲ ”

စိုးဝင်း မှာ ခင်မြသွင် က သူ့ ကို သာ ပြောသော စကားများ ကို ယောင်၍ လျှောက်ဖတ် နေရာ ထိုလူ မှာ ဒေါပွပွ နှင့် အနား ကပ် လာသဖြင့် ပိုမိုချော က်ချား လာပြီး ...

“ သဝေထိုး ... ပစောက် ရရစ် - ယပင့် - ရေးချ .. ပြော ... သဝေထိုး - လရေး လေ ... ပြောလေ ... ” ဟု ပင် အသံ ထွက်ပြီး လျှောက်ပေါင်း နေမိ လေရာ ထို သူစိမ်း မှာ “ ဘာ ဂါထာတွေ ဘာတွေ လာ ရွတ်နေတာလဲ ၊ မှော်ရူးပဲ ” ဟု ဆိုကာ ဗိုက် ကို ပိတ်ထိုးလေ၏ ။

ထိုအချိန်ဝယ် ခင်မြသွင်ကြီး နား ကို လည်း ကလေးများ ကပ်လာကာ လက်ညှိုး ဖြင့် ဝိုင်း ထိုး၍ “ အရူးကြီး ဟေ့ ၊ တစ်ယောက်တည်း က နေတယ် ၊ အရူးကြီး ” ဟု အော်ကာ ဝိုင်းအုံ ရယ်မောကြလေ၏ ။

ခင်မြသွင် ကား ကလေးတွေ ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ထွက်သွားသော လူ ၏ အထိုး ခံရ၍ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့ နေသော စိုးဝင်း နားသို့ ပြေးကပ် သွားရာ နောက်မှ နေ တွန်းလိုက်သော ကလေးများ ကြောင့် စိုးဝင်း နား ရောက်ခါ မှ စိုးဝင်း အပေါ် ဟပ်ထိုးကြီး ကျလေရာ စိုးဝင်း နှင့် နှစ်ယောက်သား မြေကြီး ပေါ်သို့ လိမ့်သွားကြလေ၏ ။

ထိုအတွင်း စစ်သားတစ်ယောက် သည် သူတို့ နားသို့ ပြေးကပ် လာ လေ၏ ။ ဘေးနား မှ လူများ လည်း စိုးဝင်း နှင့် ခင်မြသွင်တို့ နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေသည် မှတ်၍ ဆွဲ ထူကာ တစ်ယောက်စီ ခွဲ၍ ဖက် ထားကြလေ၏ ။ ကပ်လာသော စစ်သားလည်း စိုးဝင်း နား ရောက်သော အခါ စိုးဝင်း ၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့် လျက် ..

“ ခင်ဗျား က ဒီအဘိုးကြီး ကို ထိုးတာပေါ့လေ ဟုတ်လား ... ၊ တယ် သတ္တိကောင်းတဲ့ လူပေါ့ ဟင် ... ”

ပြောရင်း ပြောရင်း မတရားမှု ကို စက်ဆုပ်သည့်အလား စစ်သားမှာ လက်သီးများ ပင် ဆုပ်လာ လေရာ တစ်ခုခု ကို မှ မပြောလျှင် မုချ အထိုးခံရတော့မည် ကို သိသော်လည်း စိုးဝင်း မှာ စရန် စကားလုံး ကို တွေးရ သေး၏ ။ စစ်သားမှာ မထိုးမီ အားရပါးရ ပြောလိုသေး သဖြင့် ... 

“ ပြောစမ်းပါ ... တယ် သတ္တိ ကောင်းတာပေါ့လေ ၊ ဟုတ်သလား ၊ ပြောစမ်းပါဦး ” 

“ ချမ်းလိုက်တဲ့ ဆောင်းတွင်းဗျာ ... ” 

“ ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ ..  ၊ ရူးချင်ယောင် ဆောင်တာပေါ့လေ ”  

“ ကဲ ... စကားစ ပြီးရင် နောက်ထပ် သူ့ စကား အဝင် မခံနဲ့ ”  

စစ်သားမှာ စကားတစ်ခွန်း မျှ မပြောတော့ဘဲ လူကြီးသူမ ကို မရိုသေ တတ်သော စိုးဝင်း ကို ဆုံးမရန် လက်သီး ကို မြှောက်လိုက်ရာ အခုမှ ရုန်း ၍ လွတ်လာသော ခင်မြသွင်ကြီး သည် စစ်သားကို ပြေးဖက် လိုက်သော အခါ အရှိန် ပြင်းလှသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး မှာ ပလက်ဖောင်း ပေါ်တွင် ချာလပတ် လည် နေကြလေ၏ ။ 

ရပ်သွားသောအခါ မူးနောက်နောက်ကြီး ဖြစ်လျက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ၍ ဟိုထိုး သည်ထိုး ဖြစ်နေကြ ပြီး မှ အမူးပြေ သွားသည် တွင် ခင်မြသွင် ရှင်းပြ လိုက်သော အခါ ဝိုင်းအုံ နေသော လူများ မှာ ရယ်မော၍ ထွက် သွားကြလေတော့သည်  ။

oooooooooooooo

နောက်နေ့ ရောက်သော အခါ စိုးဝင်း တို့ ၏ အိမ်ရှေ့ အိမ်သို့ ဂေဇက်ဝင် အရာရှိ တစ်ယောက် ဖြစ်သူ ဦးလှသွယ် တို့ ပြောင်းလာကြလေသည် ။

ဦးလှသွယ် မှာ ဂုဏ်ကြောင့် “ ဦး ” တပ် ခေါ် သော်လည်း အသက် မှာ စိုးဝင်း နှင့် ရွယ်တူ လောက်ပင် ရှိ၏ ။

ထိုနေ့မှာ ... တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်သည့် အတိုင်း ရုံးအား သဖြင့် ဦးလှသွယ် မှာ ဝါသနာ အတိုင်း ငါးမျှား ထွက်ရန် ငါးမျှားတံ ကို ကိုင်၍ အိမ်ပေါ် မှ ဆင်း လာရာ အိမ်ရှေ့အိမ်ဝင်း က ရပ်၍ သူ့ ကို ပြုံးပြ နေသော စိုးဝင်း ကို တွေ့ရသော အခါ အိမ်နီးချင်းတို့ ၏ ဝတ္တရား အတိုင်း သွားရောက် ခေါ်ငင် ရန် ကပ် သွားလေ၏ ။

“ ချမ်းလိုက်တဲ့ ဆောင်းတွင်း ဗျာ ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ၁၁ နာရီ ထိုးခါနီး တောင်မှ စိမ့်တိမ်တိမ့် ဖြစ်နေသေးတယ်နော် ” 

“ ဆောင်းတွင်း ငှက်ကလေးတွေ လည်း နေ့အကြောင်း သီချင်း ဆို နေကြတော့ လွမ်းစရာကြီး ပဲ ” 

“ ဟုတ်တယ်ဗျ ၊ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်တုန်းက တော မှာ ပေါ့ဗျာ ၊ တော မှာ ဆိုတော့ ”  

“ မြောက်လေကလေး သွေးလာမှ ဖြင့် ဆောင်းတွင်း သစ်ရွက်ကလေးတွေ ဟာလည်း ချမ်းရှာ လွန်းလို့ ... ” 

“ ဟာ ... မှန်တာပေါ့ ၊ တော မှာ ဒီအတိုင်းပဲ ၊ အဲဒီလို ရာသီဥတု အေး လာတော့ ”  

စိုးဝင်း မှာ သူ့ စကားကို အပြတ် မခံဘဲ ပြောရန် ကြိုးစားလေ ဦးလှသွယ် က စကား ကို ကောက်၍ ကောက်၍ ပြောနေလေရာ စကား ဆက်၍ မပြောတတ် တော့ဘဲ အိမ် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့် လိုက်လေ၏ ။

အိမ် အပေါ်ထပ် ပြတင်းပေါက် မှ ခင်မြသွင် သည် စကားစ ပြတ်သွား ပြီမှန်း သိသည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက် နှင့် ပြနေလေ ရာ ဦးလှသွယ် မှာ လည်း စိုးဝင်း ကြည့်ရာ လိုက် ကြည့်ပြန်လေ၏ ။ ဤ အချိန်တွင် ဦးလှသွယ် ၏ ခယ်မလေး မှာ အပေါက်ဝ တွင် ရပ် လိုက်လေသည် ။ ဦးလှသွယ် ၏ စိတ် ထဲ တွင် ခင်မြသွင် မှာ အဘိုးကြီး တန်မဲ့ နှင့် သူ့ ခယ်မလေး ကို လက်ဝါး ပြ ၊ လက်ညှိုး ထောင်ပြ ၊ အောက် စိုက်ပြ ၊ လက်ဝါး ဖြန့်ပြ ၊ လက်သီးဆုပ်ပြ နှင့် မဟော်သဓာ ဂေါ်နည်း ငါးဆယ် ဖြင့် ဂေါ်နေသည် ဟု ယူဆလိုက်မိကာ ဒေါပွ လျက် ရုတ်ခြည်း လှေကားပေါ် သို့ ပြေးတက်လေ၏ ။

စိုးဝင်း မှာ ဦးလှသွယ် ပြေးတက် သွား ကတည်းက ခင်မြသွင် အပေါ် အထင် လွဲပြီ ဟု တွက်မိ ကာ ဦးလှသွယ် ခင်မြသွင် ကို မထိုးဖြစ် စေရန် နောက်မှ လိုက်၍ ခါး ကို ဆွဲ လိုက်ရာ ၊ ဦးလှသွယ် မှာ ခါးကြီး ကော့လန် ကျ လာ သဖြင့် အောက်မှ စိုးဝင်း မှာ လည်း လိမ့်ကျကာ ဖုန်တွေ တထောင်းထောင်း ဖြစ် ကုန်လေ၏ ။

ခင်မြသွင် မှာ လည်း လှေကား မှ “ ဝုန်း ... ဝုန်း ... ဝုန်း ” နှင့် အသံ ကြားရ သဖြင့် ဘယ်လို များ ဖြစ်ကုန်ကြပြီလဲ ဟု တွေး စိတ်ပူမိ၍ လှေကားထိပ် သို့ ပြေးထွက် လာပြီး နှစ်ထစ်သုံးထစ် အဆင်း လိုက်တွင် တောင်ရှည်ပုဆိုးစကြီး ကို တက်နင်းမိ လေရာ သူ ကိုယ်တိုင် ကျွမ်းပြန် ကျ လာလေ၏ ။ အောက် ရောက်သောအခါ တောင်ရှည်ပုဆိုးကြီး မှာ ကိုယ် မှ ကျွတ်၍ လွင့်ပျံပြီး ဖုံ ထဲတွင် လိမ့် နေသော စိုးဝင်း အပေါ် သွား ခြုံပေးလျက်သား ဖြစ်လျက် ခင်မြသွင် ကိုယ်တိုင် မှာ မူ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအဖြူကလေး နှင့် သာ မြေကြီးပေါ်တွင် ခွေနေလေ၏ ။

ဦးလှသွယ် သည် ရုတ်တရက် ဖုတ်ဖက်ခါ ထ လာပြီး လက် မှ လွတ် သွားသော ငါးမျှားတံ ကို ပြေးကောက်ကာ တောင်ရှည်ပုဆိုးကြီး နှင့် စိုးဝင်း ကို ခင်မြသွင် အမှတ် နှင့် ပြေးရိုက် နေလေရာ စိုးဝင်း က အောက် က ရုန်းလိုက်မှ ပုဆိုးခြုံ ထဲမှ ထွက် လာသော မျက်နှာကြောင့် ဦးလှသွယ် မှာ ကြောင်သွား လေ၏ ။

ထိုအတွင်း ခင်မြသွင် မှာ လဲရာက ထ လာပြီး ပြေးလာ၍ ဦးလှသွယ် ၏ ဖင် ကို ပြေးကန် လိုက် လေ၏ ။ သို့သော် ဦးလှသွယ် မှာ စိုးဝင်း ကို မှား ရိုက် မိသဖြင့် အားနာ၍ ကုန်းပွေ့ လိုက်သည် ဖြစ်ရ ကား ပိတ်ကန်လိုက် သော ခင်မြသွင် ၏ ခြေထောက် မှာ ချော်ပြီး လေ ထဲ တွင် လွင့်သွားလေ၏ ။ ချောင် နေသော ဘွတ်ဖိနပ်ကြီး တစ်ဖက် မှာ လည်း ခြေထောက် နှင့် အတူ မနေလိုတော့ သဖြင့် လေ ထဲ တွင် ဝေ့ ပျံပြီး ခြံပြင် မှ ပဲကြားပြုတ်သည် ၏ တောင်းထဲ သို့ ကျဆင်း တောခိုနေလေတော့သည် ။

စိုးဝင်း နှင့် ဦးလှသွယ် တို့ လည်း ဖြစ်ပျက်ပုံအလုံးစုံ ကို ရှင်းလင်းပြီး ၍ ရယ်နေစဉ် ခင်မြသွင် သည် ထော့နင်း ထော့နင်းနှင့် ကပ် လာပြီး ... “  လုပ်ကြစမ်းပါဦး ၊ ကျုပ် ဖိနပ် တစ်ဖက် ပါသွားပြီ ၊ ခပ် မြန်မြန် လုပ်ကြစမ်းပါ ” ဟု ဖုတ်ပူမီးတိုက် ပြောလေ၏ ။

ဦးလှသွယ် က ပျာပျာသလဲ “ ဘယ်မှာ ပါသွားတာလဲ ၊ ခင်ဗျား က ဒီလို ပဲ ဖိနပ်ကို ချွတ်ချွတ်ပြီး လွှတ်ပစ် တတ်သလား ” ဟု မေးရာ ခင်မြသွင် က “ လွှင့်ပစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ စကားများ မနေစမ်းပါနဲ့ မြန်မြန် ယူပေးစမ်းပါ အမယ်ကြီး ကို ခေါ်လိုက်ရင်လည်း တော်တော်ကြာ သူ့ တောင်းထဲ ကို ဖိနပ်ကြီး နဲ့ ပစ်သွင်းတယ် ဖြစ်နေဦးမယ် ”  ဟု ကြံရာမရ လျှောက်ပြော နေရာ ဦးလှသွယ် သည် အကြံ ရ လာ သလိုဖြင့် စိုးဝင်း ဘက် လှည့်၍ “ ခင်ဗျား က ဈေးသည် ကို ခေါ်ဗျာ ၊ ကျုပ် က သစ်ပင် ပေါ် က တက် ပြီး ဈေးသည် အလာ မှာ .... ငါးမျှားချိတ် နဲ့ ချိတ်မယ် ”  ဟု ဆိုကာ ခြံထောင့်က သစ်ပင် ပေါ် သို့ ပြေးတက်လေ၏ ။

စိုးဝင်း ကလည်း ခြံဝင်းဝ ထွက်ကာ “ ဗျို့ ... အဒေါ်ကြီး ... လာပါဦး ” ဟု ခေါ် လိုက်လေ သည် ။ ဈေးသကြီးလည်း ပြန် လှည့်လာရာ သစ်ပင် အောက် ကို အဖြတ်လိုက် တွင် ဦးလှသွယ် လည်း ငါးမျှားကြိုး ကို လျှော့ ချလိုက် သော်လည်း ဖြတ်သွားသည့် အချိန် မြန်လျှင် ချိတ်လို့ ရမည် မဟုတ်ဟု သိသော စိုးဝင်း က အဒေါ်ကြီး သစ်ကိုင်း အောက် တွင် မကြာ ကြာ အောင် လုပ်ရလေ၏ ။ 

“ ဘာ ရောင်းသလဲ ”   

“ ပဲကြားပြုတ် ” 

ငါးမျှားချိတ်ကလေး မှာ ဟိုယမ်း သည်ယမ်း နှင့် ပိတ်ကို ချိတ်မိ ပြန် ပြုတ်လာ ဖြစ်နေစဉ် စိုးဝင်း က ချိတ်မိပြီ မှတ်၍ “ ဟာ ... ပဲကြားပြုတ် တော့ မလိုချင်ဘူး ” ဟု ဆိုလိုက်ရာ အဒေါ်ကြီး မှာ ဒေါနှင့် ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့် လိုက်သည် တွင် ငါးမျှားချိတ် မှာ တောင်း ဘောင် ကို သွား ချိတ် နေလေ၏ ။ ဦးလှသွယ် က မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူး နှင့် လက် နှင့် ပြတော့မှ စိုးဝင်း မှာ “ ဟာ ... လာပါ ဦး ” ဟု လုပ်ရပြန် လေရာ ဈေးသည်ကြီး က ပြန် အလှည့်လိုက် တွင် ငါးမျှားချိတ်ကလေး မှာ ပြုတ်သွား သဖြင့် ဦးလှသွယ် လည်း ဆွဲလိုက် နှိမ့်လိုက် နှင့် လက်ကို ဆ လိုက်ရာ တောင်း အပြင်ဘက် သို့ ငါးမျှား ချိတ်ကလေး ကျ သွားလေ၏ ။ စိုးဝင်း က “ ဟာ မယူတော့ ဘူး ” ဟု လုပ်လိုက်ပြန်ရာ ဈေးသည်ကြီး မှာ ဆဲဆို၍ ဆတ်ခနဲ လှည့်ထွက် လိုက်သည် တွင် ငါးမျှားချိတ် တွင် နှာခေါင်း ကို လာ ချိတ်နေလေ ရာ “ ဟဲ့ ... သောက်ခွေး ” ဟု ယောင်ကာ ခေါင်းကြီး လန်သွားသည် တွင် တောင်းကြီးလ ည်း အောက် ကျသွားလေ၏ ။

ငါးမျှားချိတ်ကြိုး ရုတ်တရက် တင်းသွား သဖြင့် လွတ်ကျလုလု ဖြစ် သွားသဖြင့် ခြေထောက် နှစ်ဖက် ကို ချိတ်လိုက်မှ ဇောက်ထိုးကြီး ဖြစ်နေလေ၏ ။

အဒေါ်ကြီး လည်း ဖိနပ် ကို လှမ်း ချွတ်ပြီး ဇောက်ထိုးကြီး ဖြစ်နေသော ဦးလှသွယ် ပါး ကို ပိတ်ချ လေရာ ဦးလှသွယ် မှာ ပထမ တစ်ချက် နှစ်ချက် အရိုက်ခံ လိုက်ရပြီးမှ အကြံရ လာကာ လက် ထဲ မှ ငါးမျှားချိတ် ကို ဆွဲမှ အ ဒေါ်ကြီး မှာ လည်း နှာခေါင်း နာ နေသဖြင့် “ ဟဲ့ ... ငါ့ နှာခေါင်း ပြတ်တော့ မယ် ” ဟု အော်လိုက်၏ ။

“ ကျုပ် ပါးလည်း ကွဲတော့မယ်ဗျ ”

“ နင် ငါ့ ကို ငါးမျှားချိတ်နဲ့ မဆွဲနဲ့ ”  

“ ခင်ဗျား လည်း ပါး မရိုက်နဲ့ ” 

နှစ်ယောက်စလုံး ကျေနပ် သွားချိန်ဝယ် ခင်မြသွင် မှာ လည်း ဖိနပ် ကို ပြေး ကောက်ပြီး ဖြစ်လေ ၏ ။

ဦးလှသွယ် သည် အောက် ရောက် လာပြီး အားလုံး ပြန်လှန် ပြောဆို ရ ယ်မောပြီးနောက် “ ကဲ .. ကျုပ် သွားဦးမယ် ” ဟု ဆိုသည် တွင် စိုးဝင်း က “ ဟုတ်ကဲ့ ချမ်းလိုက်တဲ့ ဆောင်းတွင်းဗျာ ” ဟု ဆိုလိုက်ရာ “ တော်ဗျာ ... ခင်ဗျား ဆောင်းတွင်းကြီး ” ဟု ပြောလျက် စကား ဆက်မည် ကို ကြောက်မိ သည့်အလား ထွက်ပြေး လေ၏ ။

ခင်မြသွင် လည်း အိမ်ထဲ ပြန် ဝင်သွားသော အခါ စိုးဝင်း သည် စကား ပြောရန် သူစိမ်း တစ်ယောက် ယောက် ကို စောင့်အံ့ ဟု ကြံလျက် ဝင်းဝ မှ ရပ်စောင့်နေစဉ် လူတစ်ယောက် သည် သန်လျင် မှ သူ့ ဘကြီး အိမ် တွင် ခိုင်းလိုက်သည့် ကိစ္စ နှင့် လာ၍ မေးလေ၏ ။

“ ဒါ ကိုစိုးဝင်း အိမ်လား ခင်ဗျာ ” 

“ ဟုတ်ပါတယ် .... ဟုတ်ပါတယ် ... ”

“ အဲဒါ သန်လျင် က ကျွန်တော် လာခဲ့တယ် ” 

“ ဒါပေါ့ဗျာ ချမ်းလိုက်တဲ့ ဆောင်းတွင်းဗျာနော် ” 

ထိုသူ မှာ နေပူကျဲကျဲကြီး မှ လာရသူ ဖြစ်၍ ချွေးတွေ ပြန်ကာ နေရသည့် အထဲတွင် ချမ်းလိုက်တာ ဟု ညည်းသံ ကြားရသော အခါ အောင့်သက်သက် ဖြစ်သွားလေ၏ ။

“ ဒီမှာ စာ ပေးလိုက်တယ် ” 

“ ပေးလိုက်သလား ဟုတ်လား ၊ ဒါထက် နှင်းကလေးတွေ ဝေ လာပြီး ဆောင်းတွင်းငှက် ကလေးတွေ ဟာ ... ” 

“ ရော့ဗျာ ... ဒီမှာ စာ ” 

စိုးဝင်း လည်း စာ ကို ယူလိုက်ရင်းပင် ဖွင့် မဖတ်သေးဘဲ .. 

“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ၊ ပန်းပွင့်ကလေးတွေ ဟာလည်း နှင်းရည် ကို ကြိုလင့်ပြီး မြောက်လေ မှာ ကစားနေကြတော့ ” 

“ မြောက်လေ မှာ ကစား နေကြတော့ ခင်ဗျား ဘကြီး ဆုံးပြီ ” 

စိုးဝင်း ခမျာ လန့်သွားပြီး စာ ကို ဖွင့်ဖတ် ကြည့်မိလေတော့သည် ။ စာ မှာ သူ့ အဒေါ် ရေးထား သော စာ ဖြစ်ကြောင်း ကို လက်ရေး မြင်ရရုံ နှင့် သိရလေသည် ။

မောင်စိုးဝင်း 

      မင်း ဘကြီး ည က ရေနံဆီမီးခွက် ပြင်ရာက မီးဟပ်ပြီး တစ်အိမ်လုံး လောင်သွားပြီ ။ မင်း ဘကြီး လည်း ဆုံး ၊ တို့ လည်း ပစ္စည်း မရဘဲ လက် လွတ်ထွက်ပြေး ခဲ့ရတယ် ။ အမြန်လာခဲ့ပါ ။

          မစန်း

စိုးဝင်း မှာ လေပူ ကို မှုတ် လိုက်ပြီး ခေါင်း ကို ချာခနဲ လှည့်လိုက်ရာ ခင်မြသွင် သည် ပြတင်း ပေါက် မှ နေ၍ လက်ပြ နေလေ သေးသည် ။

“ ချမ်းလိုက်တဲ့ ဆောင်းတွင်းဗျာ ” 

ကြပ်ကလေး

သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်း 

အမှတ် ၄၈ 

ဇန်နဝါရီလ ၊ ၁၉၅၀ ခုနှစ်

မျောက်မင်းသား

 

❝ မျောက်မင်းသား ❞ 
       ( သုမောင် )

ကျွန်တော် က ရုပ်ရှင်မင်းသား လုပ်ဖို့ စိတ်ကူး မယဉ်ခဲ့ပေမယ့် ကံတရား အလှည့်အပြောင်း ကြောင့် အကယ်ဒမီ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ် ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သရုပ်ဆောင် ဘဝ မှာ နှစ်ပေါင်း ၃ဝ လောက် ကျင်လည်ပြီး တော့လည်း ရုပ်ရှင် မရိုက် ရ မနေနိုင် မဟုတ်တဲ့ တိုင်အောင် ဘယ်လို ပြောမလဲ ။ အဲ ... ပိုးကတော့ ခန္ဓာကိုယ် ထဲ ပျံ့နှံ့ နေခဲ့ပြီဗျာ ။ အရွယ် ရလာတဲ့ အလျောက် သရုပ်ဆောင် ရတဲ့ အခန်းကဏ္ဍ က လည်း ပုံစံ ပြောင်း လာခဲ့ပါတယ် ။ ခုနှယ်ခါတော့ အဖေခန်း ၊ ပထွေးခန်း ဆိုပါတော့လေ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ' ဗေထိ ' ဆိုရင် လက်ကလေး က ချိုးမိလျက်သား ဖြစ်ဖြ စ်သွားတတ်ပါရဲ့  ။ ခက်တာက ကျွန်တော့် အင်္ဂါရုပ် နဲ့ ဂုဏ်ဒြပ် ပါ ။ ဘယ်လိုပဲ သရုပ် ဆောင်ဆောင် ဥပဓိရုပ် ကောင်းတဲ့ သူဌေးကြီး ၊ ဆရာဝန်ကြီး စတဲ့ ပုံ မပေါက်ပါဘူး ။ စာပေသမား ၊ အရက်သမားကြီး ဆိုရင်တော့ လိုက်ဖက်ပါတယ် ။ ဒီတော့ ကျွန်တော့် ကို ငှားရမ်းကြရာမှာလည်း အဲသလို အခြေခံ လူတန်းစားအခန်း သာ များတတ်ပါတယ် ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့် ဂုဏ်ဒြပ် ပါ ။ ကျွန်တော် က စာရေးဆရာ တစ်ပိုင်း ၊ အကယ်ဒမီမင်းသား လည်း တစ်ပိုင်း ဖြစ်ခဲ့လေတော့ ငှားရမ်းတဲ့ သူတွေ က လိုသုံးမယ်သုံး ခေါ် မသုံးကြပါဘူး ။ ဇာတ် နဲ့ အံဝင်ပြီး စရိုက် ပီပီပြင်ပြင် နဲ့ အဓိကဇာတ်ပို့ နေရာမျိုး ကျ မှ ခေါ် သုံးကြတာပါ ။ ဒါမျိုး ဆိုတာ ကလည်း ဆယ်ခါ့ရံ တစ်ခါ သာ ကြုံတတ်တာကလား ။

အဲဒါကို က ပြဿနာ ပါပဲဗျာ ။ စောစောက ပြောသလို ကိုယ် က လည်း စာ ရေးတာ တစ်ပိုင်း ၊ သီချင်း ဆိုတာ တစ်ပိုင်း နဲ့ စားဝတ်နေရေး ပြေလည်တယ် ဆိုပေမယ့် ရုပ်ရှင်ပိုး က ရှိနေတော့ ဘယ် အခန်း လာ ငှားငှား ။ ရိုက်ချင်တတ်တာ ပေါ့ ။ သူရို့ က လည်း လိုအပ် မှ အံဝင် မှ လာပြီး ငှားရမ်းကြတာ ဆိုတော့ ဆန့်ငင် ဆန့်ငင် ဖြစ်ရတာပေါ့ ။ တစ်ကားတလေ ရိုက်လိုက်ရလို့ ရုပ်ရှင်စိတ်ကလေး ပြန် လည်လာပြီ ဆိုရင်တော့ ဟော ... သူရို့ က ကျွန်တော့် ဆီ ပေါ် မလာကြတော့ ပြန်ဘူး ။ အဲဒါကြောင့် ကိုယ် က မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် နေလိုက်ချိန် ကျ ပြန်တော့ သူရို့ က လာ ငှားကြ ပြန်ရော ။ တော်တော် ကတ်သီးကတ်သတ် နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါပဲဗျာ ။

ရှက် နေစရာ မလိုပါဘူးလေ ။ တစ်ခါတလေများ ခြံ ထဲ မော်တော်ကား တစ်စီး ဝင်လာရင် ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ရှင်ဗွီဒီယိုနယ် က လူ တစ်ယောက် ရောက်လာ ရင် ငါ့များ လာ ငှားတာလား လို့ မျှော်လင့်မိတာ အမှန်ပါပဲ ။

မှတ်မိတာလေး တစ်ခု ပြောပြချင်သည် ။ လွန်ခဲ့သော နှစ် နှစ်ဆယ်ကျော် လောက် က ဖြစ်သည် ။ နာမည်ကျော် ရုပ်ရှင်မင်းသားတွေ စုပေါင်းပြီး ရုပ်ရှင် ရိုက်ကြသည် ။ ထိုစဉ်က စူပါများ မှာ ဇော်လင်း ၊ ထွန်းထွန်းဝင်း ၊ စိုးနိုင် ၊ လင်းထင် စသူတို့ ဖြစ်သည် ။ အခြား နာမည်ကြီး မင်းသားတွေ လည်း ပါဝင် ကြသည် ။ တစ်ယောက် လျှင် ငါးထောင်ကျပ်နှုန်း ထည့်ဝင် ကြသည် ။ စုစုပေါင်း မင်းသား ဆယ့်တစ်ယောက် ။ စုပေါင်းငွေ ငါးသောင်းငါးထောင် ရသည် ဆိုလျှင်ပဲ ရုပ်ရှင်ကားကြီး တစ်ကား စတင် ရိုက်ကူးလို့ ရနေသော အချိန် ။ မှတ်မှတ်ရရ ထို ဇာတ်ကား ကို ကျွန်တော့် အဖေ ၏ စက် ဖြင့် ရိုက်ကူးသည် ။ အတွင်းခန်းများ ကို လည်း အဖေ့ ခြံ ထဲ စတူဒီယို တွင် ရိုက်သည် ။ စုပေါင်း ရိုက်ကူးသော ဇာတ်ကား ဖြစ်သဖြင့် မင်းသား ၁၁ ယောက် ကို ဘယ်သူ့ ဘယ်သူ ဦးစားပေး၍ မရပေ ။ စူပါ လည်း ဒါပဲ ။ နာမည်ကြီး လည်း ဒီတိုင်းပဲ ။ နာမည် ကျ လည်း ဒီ သဘောပဲ ဟူ၍ ဆူကြုံနိမ့်မြင့် မခွဲခြားဘဲ လုပ်ကြကိုင်ကြသည် ။ ဤတွင် ဇာတ် သဘောအရ ခေါင်းဆောင်မင်းသား ရွေးဖို့ လိုလာသည် ။ သည်တော့ မဲစနစ် သုံး ရသည် ။ မဲ နှိုက်ကြသော အခါ စူပါ မဟုတ်တော့ သော “ ကောလိပ်ဂျင်နေဝင်း ” ကြီး က နံပါတ်တစ် ပေါက်သည် ။ သည်လိုပါပဲ ထူးခြားတာက ထို ဇာတ်ကား အတွက် ဦးဆောင်ဦးရွက် လုပ်ရမည့် ကိစ္စ မှန်သမျှ မဲစနစ် ကို သာ သုံးခဲ့ရာ နေရာတိုင်း မှာ ကောလိပ်ဂျင်နေဝင်း သာ လျှင် နံပါတ်တစ် ၊ ဂဏန်းတစ် သာ မဲပေါက် နေလေသည် ။

ပြဿနာ မှာ “ မင်းသား အားလုံး လုပ်ငန်းခွင် ပေါ်တွင် အရက် မသောက်ရ ” ဟူသော စည်းကမ်း ဖြစ်သည် ။ မင်းသား အားလုံး လိုလို က အရက် သောက်တတ်သူ ချည်း မို့ ထို ပညတ်ချက် ကို အရေးတယူ စာချုပ် လက်မှတ် ထိုးရသည် ။ သည်တော့လည်း ကောလိပ်ဂျင်နေဝင်း က ထိပ်ဆုံး မှ ပင် လက်မှတ် ထိုးရပြန်တော့သည် ။ အမှန်တော့ ထို ကာလ တွင် ကောလိပ်ဂျင်နေဝင်း မှာ အရက် ကို အချိန်မရွေး သောက်သုံးနေသူ ဖြစ်၏ ။

သည်လိုနှင့် ရုပ်ရှင် စ ရိုက်ကြတော့ နေ့လယ်စာ ထမင်းစားချိန် တွင် ထမင်းမစားခင် ကောလိပ်ဂျင် အရက် ဆာလာသည် ။ လုပ်ငန်းခွင် ပေါ် အရက် မသောက်ရ ဟူသော စည်းကမ်း ကို သူ က ဦးဆောင် လက်မှတ် ထိုးထားသဖြင့် အခက်ကြုံသည် ။ နောက်ဆုံး မနေနိုင် မထိုင်နိုင် ဖြစ်လာသော အခါ သူ့ခမျာ အရက် ကြိုက်တတ်သော မင်းသားငယ်များ ထံ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပူဆာရတော့ သည် ။

“ ငါ့ ကို နှစ်ပက် လောက် ပေးစမ်းပါကွာ ။ ထမင်းစား ကောင်းရုံလေးပါ ”

“ ဟာ ... အစ်ကိုကြီး က စပြီး ဝန်ခံကတိစာချုပ် လက်မှတ် ထိုးထားတာပဲ ”

ဤသို့ဖြင့် ကျန် မင်းသားငယ် ဆယ်ယောက် ပြည့် သာ သွားသည် ။ သူ့ ကို အားလုံးက ဈေးကိုင် နေကြလေသည် ။ အမှန်တော့ သင်းတို့ လည်း ခွက်ပုန်းချ ပြီးသားပါ ။

နောက်ဆုံး ( ဇော်လင်း နှင့် သန်းဖေလေး ထင်သည် ) ။

“ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်တို့ ခိုင်းတာ လုပ်မလား ၊ နှစ်ပက် ပေးမယ် ”

“ ဘာ လုပ်ရ လုပ်ရကွာ ”

“ ကောင်းပြီ ဒါဆို မျောက်လို ကပြ ”

နောက်ပိုင်း လူမ မြင်ကွယ်ရာ သွားပြီး မင်းသားငယ်များ က ထမင်းစား သံပန်းကန်ပြားတွေ တီးကြ ၊ “ ဝေလာမျောက်ကြီး ရှောက်သီး စားမလား ” ဟူ၍ သီချင်းတွေ ဆိုကြ နှင့် ဦးနေဝင်း ကို မျောက်လို က ခိုင်းကြတော့သည် ။ လူကြီး ခမျာ မောလောက်အောင် က ပြီးမှ အရက်နှစ်ပက် ရလေသည် ။ သို့သော် နောက် ရက်များ တွင် ကား နေ့လယ် ထမင်းစားချိန် ရောက်သည် နှင့် ကောလိပ်ဂျင် သည် မင်းသားငယ်များ စူဝေး ရာ နေရာ သို့ ရောက်လာပြီး “ ဟေ့ကောင်တွေ မအေပေးတွေ ၊ ငါ မျောက်လို ကချင် နေပြီကွ ငါ က,တော့မယ် ”

သည် အဖြစ်အပျက်ကလေး မှာ ပြုံးချင်စရာ ဖြစ်ပေမယ့် တကယ် စဉ်းစား ကြည့်တော့ မိမိ ကြိုက်နှစ်သက်ရာ ကို ရလိုဇော ကြီး လျှင် ကိုယ့် သိက္ခာ ကို လျှော့ ရ မြဲဟု တွေးမိသည် ။ ခု ကျွန်တော် လည်း ဘာ ထူး သနည်း ။ ရုပ်ရှင်လေး တစ်ကား စ နှစ်ကားစ ပြန် ရိုက်ကူးရသော အခါ ရုပ်ရှင်ပိုး ပြန်ဝင်လာပြီး နောက်ပေါက် ရုပ်ရှင်သမားလေးများ ကို “ ငါ မျောက်လို ကပြချင်ပြီ ” ဟု ပြောရမည့်ကိန်း ဆိုက်နေပါပြီကော ။

◾ သုမောင်
📖 လယ်ယာစီးပွား သတင်းဂျာနယ်
     အမှတ် ၁၀၁
     ဇွန် ၂၁ ရက် ၊ ၂၀၀၂ ခုနှစ်

ဘေးမဲ့တော သို့ အဝင် - အထွက်

 

❝ ဘေးမဲ့တော သို့ အဝင် - အထွက် ❞
         ( ရဲသျှမ်း )

( တစ် )

မြို့ကလေး ၏ နေရောင် က ဒီဇင်ဘာ အအေးလှိုင်း ကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ဘယ်လို မှ ကြိုးစားလို့ မရ နိုင်တဲ့ အခြေအနေ မှာ ကျွန်တော် အနွေးထည် အထပ်ထပ် ဝတ်ပြီး ဆိုင်ကယ်လေး တစ်စင်း ရဲ့ ကယ်ရီယာ ခုံပေါ် ထိုင်မိ နေပါပြီ ။ စာအုပ်တွေ  ထဲ မှာ အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်ခဲ့ရသော ရွှေသမင်ဘေးမဲ့တော ( ခေါ် ) ချပ်သင်း ဘေးမဲ့တော ဆီ ကျွန်တော့် စိတ် ၊ နှလုံးသား က ရောက် ရှိခြေချ နေချင်မိတာပဲ ဖြစ်မည် ။ မြေလမ်းကျဉ်းလေး တွေ ပေါ်မှာ ဆိုင်ကယ် ကျွမ်းကျင်စွာ စီးနင်း နိုင်သည့် အလေ့အကျင့် ကို ရထားသော မြို့ကလေး ၏ စာပေ ချစ်သူများ ပါ ကျွန်တော် နှင့် အတူ လိုက်ပါလျက် ။ မြို့ကလေး ကနေ ကျောက်တုံး ၊ အဖုအထစ် ၊ ချိုင့် တို့ ရောပြွမ်း ရာ လမ်းပေါ်မှာ တဒုန်းဒုန်း တဒိုင်းဒိုင်း နဲ့ ဆိုင်ကယ် ရဲ့ သယ်ဆောင်ရာ ကျွန်တော် ပါသွားခဲ့ပေါ့ ။ မိနစ် ၂ဝ ကျော်ကျော် လောက် မှာ တော့ ရွှေသမင် ဘေးမဲ့တော ရဲ့ စဦး နေရာ အင်တိုင်းတော သို့ ဝင်ရောက်လာပြီလေ ။

ချပ်သင်းဘေးမဲ့တော နောက်တမ်းရုံး ဧည့်ခန်းဆောင် မှာ ကျွန်တော်တို့ ကော်ဖီ ၊ ကိတ် ၊ လိမ္မော် သီး အစုံအလင် ဖြင့် ဧည့်ခံ တော့ တာဝန်ခံ နှင့် ဝန်ထမ်း များ ကို ကျေးဇူး အကြိမ်ကြိမ် တင်နေမိပေမယ့် ကျွန်တော့် စိတ်ဝင်စားမှု က ကော်ဖီခွက် တွင် မရှိ ၊ လိမ္မော်သီး တွင် မရှိ ။

“ ရွှေသမင် က ဘယ်မှာလဲ ... ကြည့်လို့ ရမှာလား ”

အလောတကြီး ဖြစ် နေသော ကျွန်တော့် မေးခွန်း ကို ဘေးမဲ့တော တာဝန်ခံ က ခေါင်းယမ်း လျက် သာ ဖြေသည် ။

“ တော ထဲ ကို တော်တော် သွားရဦးမယ် ။ သွားခွင့် မရှိဘူး ၊ ဟိုတုန်းက လင့်စင် က နေ ကြည့်ရင် မြင်ရ တယ် ။ အဲဒီ လင့်စင် ဆောက်ထားတဲ့ သစ်ပင် က တောမီးလောင်တဲ့ ထဲ ပါသွားပြီ ”

မျှော်လင့်ချက်တို့ ပြိုကွဲ ။

“ ဟောဗျာ ချပ်သင်း ရောက်ပြီးမှ ရွှေသမင် မမြင်ရတာ က တော့ ချပ်သင်း မရောက်လိုက် သလိုပါဘဲ ”

ကျွန်တော် အလိုမကျ ညည်းတွားမှု ကို ဘယ်သူ က မှ အသိအမှတ် မပြုတော့ ။

“ ဟိုနား သည်နား ပြတိုက် လောက် တော့ ကြည့်လို့ ရပါတယ် ”

အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ၏ တိုးဖွဖွ စကားသံ က ကျွန်တော့် ရင်ဘတ် ထဲ ထိ ရောက်သည် ။ ဟိုနား သည်နား ပြတိုက် ဆိုတာကိုပဲ ကျွန်တော် ကြည့်ခွင့် ရခဲ့ပါသည်လေ ။

•••••   •••••   •••••

ကမ္ဘာ ပေါ် မှာ မြန်မာနိုင်ငံ တွင် သာ ရှင်သန် ကျက်စားနိုင်သော မြန်မာ့ ရွှေသမင် မျိုးမသုဉ်းစေရေး အတွက် ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ရန် ၊ ဂေဟစနစ် မပျက်စီးရေး ၊ သဘာဝ ပတ်ဝန်းကျင် ပညာရပ် မြှင့်တင်ရေး ၊ သစ်တော ၏ အရေးပါမှု Ecotourism ဖြင့် ဝင်ငွေ ရှာခြင်း ၊ ချပ်သင်းဘေးမဲ့တော ၏ ဆောင်ပုဒ်များ ကား ခမ်းနားလေစွ ၊ ရည်ရွယ်ချက်များ ခေါင်ဖျား ရောက်လု ။
“ သစ်ပင်နှင့် သားငှက်တိရစ္ဆာန် တို့ သည် အတိတ် ၏ အမွေအနှစ် ၊ ပစ္စုန်ပ္ပန် ၏ အကျိုးစီးပွား နှင့် အနာဂတ်ဖွံ့ဖြိုးမှု အတွက် ဖြစ်သည် ” ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ် ကို ပျဉ်ချပ်ဆေးနီ သုတ်ပြီး စာလုံးအဖြူ ဖြင့် မြန်မာ လို ၊ အင်္ဂလိပ် လို ရေးသားထားပြီး အင်တိုင်းတောပင်စည် ထက် ဆိုင်းဘုတ်တိုင် က တုတ်ခိုင် နေတာ ကို တော့ ဖျတ်ခနဲ သတိထား မိသွားသည် ။

“ အင်ပင်တွေ က လှီလိုက်တာဗျာ ”

ကျွန်တော့် မှတ်ချက် ကို တောအုပ်ကြီး က ကွမ်းတံတွေး ပျစ်ခနဲ ထွေးရင်း ...

“ အပင် ကျပ်လို့ပါ ။ ကျွန်တော့်တို့ က အပင် ကြီးထွားသန်စွမ်းရေး အတွက် ရွှေသမင်တို့ နေထိုင်ရာ တောအုပ် အဖြစ် ဖန်တီးတာပါ ” ဟု ရှင်းပြသည် ။

သဘာဝ သမိုင်းပြတိုက် ဆိုသည့် ဆိုင်းဘုတ် ချိတ် ထားသော အဆောက်အအုံ အစိမ်းလေး ထဲ ဝင် လိုက်တော့ From zero to hero ဆိုသည့် စာတန်း လေးက ပြတိုက် နှင့် မလိုက်ဖက်စွာ ခပ်ကြွားကြွား ထင်းထင်းလင်းလင်း ရှိနေသည် ဟု ထင်သည် ။ တိရစ္ဆာန်ငယ် ၄ ၊ ၅ ကောင် ၏ ရုပ်ကြွင်း နှင့် လိပ်ပြာရုပ်ကြွင်း တို့ ပဲ ပြတိုက် ထဲ မှာ ရှိနေသည် ။ သည်ထက် မပိုတော့ ၊ ပြတိုက်နာမည် ကို ပင် အားနာစရာ ကောင်းလှသည် ဟု ကျွန်တော့် စိတ် က မညှာမတာ ဝေဖန် နေမိသည် ။ ပြတိုက် ထဲ က ပြန် လာတော့ From zero to hero ကို ကျွန်တော်တို့ ပြတိုက် ထဲ မှာ ပဲ ချန်ထားပစ်ခဲ့ပြီ ။

ရွှေသမင် လည်း မမြင်ရ ၊ ရွှေသမင် အကြောင်း လည်း မရှင်းပြ ၊ ပြတိုက်မှာ လည်း ဘာမျှ လည်း မတွေ့ ရတော့ ကျွန်တော့် ရင် ထဲ တနုံ့နုံ့ ဖြစ်နေသည် ။ “ ပြော ပိုင်ခွင့် မရှိလို့ပါ ” ဟူသော စကား ကို သာ ဆီမန်း မန်း သလို အထပ်ထပ် ရွတ် နေသော အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ၏ မသက်မသာ အမူအရာ ကို ကျွန်တော် ခံစား နားလည်မိနေပါပြီ ။ ဘာမှလည်း မမေးချင်တော့ ။

ချပ်သင်းဘေးမဲ့တော ဆိုင်းဘုတ်တွေ ရှေ့ မှာ သာ ဓာတ်ပုံ အရိုက်ခံ နေလိုက်တော့သည် ။ ဆိုင်းဘုတ် တွေ ရှေ့မှာ Post အမျိုးမျိုး ပေးနေသော ကျွန်တော့် ပုံ က ဘေးမဲ့ ရွှေသမင် နဲ့ တော့ လားလားမျှ မတူနိုင်ပါ ။

•••••   •••••   •••••

“ ရွှေသမင်တွေ ကို ဒေသခံတွေ က ဖမ်းဆီးသ,တ်ဖြတ်တာ ရှိလား ”

“ ရှိတာပေါ့ ၊ ပညာပေး စည်းရုံး ၊ ထိထိရောက် ရောက် အရေးယူ ၊ ဒီလိုပဲ ထိန်းသိမ်းရတာလေ ”

ကျွန်တော် နှင့် တောအုပ်ကြီးတို့ ၏ အမေး နှင့် အဖြေ က နည်းနည်းတော့ စရွေးကိုက် လာပြီ ထင်သည် ။

“ ကောင်ရေ ဘယ်လောက် ရှိသလဲဗျ ၊ တစ်နှစ် သားပေါက် တိုးပွားနှုန်း ၊ ဒါမှမဟုတ် လျော့နည်း ”

ကျွန်တော့် စကား က လေထဲ တွင် ပျောက်လွင့် သွားချေပြီ ။ မကြားသည်လား ၊ မကြားချင်ယောင် ဆောင်လိုက်လေသလား ။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး နှင့် တောအုပ်ကြီး တို့ ၏ ခြေလှမ်း က သွက်လွန်းလှသည် ။

“ ဆရာ က လည်း မပြောချင်တာ သွား မေးတာကိုး ၊ ကျွန်တော် သိသလောက်ကတော့ အရင် က ၁၅ဝဝ ကျော် ရှိတယ် ။ အခု ၅ဝဝ လောက် ပဲ ရှိတော့ တယ်တဲ့ ”

ဒေသခံ စာချစ်သူ ဆိုင်ကယ်သမားလေး ၏ အဖြေစကား ကြားတော့ ကြောက်လန့် တုန်လှုပ် သွားသည် ။ ခြေလှမ်း တို့ အယောင်ယောင် ၊ အမှားမှား ။

“ ဟ .. ဒီပုံဆို နောင် ရွှေသမင် ကို ဗီဒီယိုခွေ ထဲ မှာ ပဲ ကြည့်ရတော့မယ် ထင်တယ် ”

ကျွန်တော် ကြေကွဲ နေပြီလား ။ ရွှေသမင်တို့ ရဲ့ ကံကြမ္မာ အပေါ် တွေးကြောက် တုန်လှုပ် နေပြီလား ။ နှလုံးခုန်သံ ကား ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားပြီ ဟု ထင်ပါသည် ။

စမ်းမြောင်စခန်း ပြန် ရောက်တော့ သေန-တ် ကိုယ်စီ လွယ်ထားသည့် ဆိုင်ကယ်သမား နှစ်ယောက် တွေ့ လိုက်ရတော့ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသေးသည် ။

“ ဝန်ထမ်းတွေ လေ ၊ တောထဲ ထိ ဝင်ပြီး မုဆိုးတွေ ရန် ကာကွယ်ဖို့ သွားကြတာ ”

ကျွန်တော့် ဆိုင်ကယ်ဆရာလေး က ရှင်းပြ တော့ ဝန်ထမ်း နှစ်ယောက် ကို မသိမသာ အကဲခတ် ကြည့်သည် ။ ဆန်အိတ် ဖြစ်ပုံရသော အိတ်ကလေး ကို ဆိုင်ကယ်ဒူးကာ နှင့် ထိုင်ခုံကြား ညှပ်လျက် တော ထဲ မှာ နေရမည့် ၄ ၊ ၅ ရက်စာ အတွက် ရိက္ခာ ဖြစ်ပုံရသည် ။ ဆန် က တော့ ဟုတ်ပြီ ။ ဟင်းလျာ က တော့ ... ။

“ မိလို့ က တော့ ပစ်သူ ရော ၊ ရောင်းသူ ရော ၊ ဝယ်စားသူ ရော အကုန် တစ်သီတစ်တန်းကြီး ဖမ်း တော့တာ ။ တော က ကျယ်တော့ ဝန်ထမ်းအင်အား နဲ့ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး ။ ဥပဒေ နဲ့ ထိန်းချုပ်ရတာပဲ ”

စာချစ်သူ အုပ်စု ထဲ က ဓာတ်ပုံဆရာကြီး ၏ ရှင်းပြမှု ကြောင့် ကျွန်တော် ဘဝင်ကျ ကျေနပ်လို့ သွားသည် ။ ဟုတ်တာပေါ့ ထိရောက်တဲ့ ဥပဒေ နဲ့ ထိန်းချုပ် မှ တောရဲ့ ရှင်သန်မှုက တည်တံ့မှာလေ ။

•••••   •••••   •••••

နှင်းမှုန်မှုန် အောက်ရှိ အိမ်ပြန်ဖို့ အတွက် ဘူတာလေး ရဲ့ စင်္ကြံ မှာ ရထားစောင့် နေတော့ တက္ကသိုလ် တုန်း က မေဂျာ အတူ တက်ခဲ့သော သူငယ်ချင်း ကိုမြင့်နွယ် က ဒေသထွက် ကောက်ညှင်းကျည်တောက် ၊ ခေါပုတ်များ အပြင် အိတ်ကလေး တစ်အိတ် လက်ဆောင် ပေးသည် ။ စတိုးဆိုင်သုံး ပလတ်စတစ် အိတ်လေး ထဲ မှ ကိုမြင့်နွယ် ၏ လက်ဆောင်ပစ္စည်းလေး ကို ထုတ်ကြည့်တော့ ။

“ အို ... လယ်သာအစစ် လက်ကိုင်ဖုန်းအိတ် နှင့် ပိုက်ဆံအိတ်ကလေး ”
အရောင်အသွေး စိုကြွ ၊ နူးညံ့လှသည် ။ သားရေလေး ကို ကျွန်တော် ပွတ်သပ် ကြည့်နေမိသည် ။

“ ရွာထဲမှာ လည်သာဆိုင် ၃ ၊ ၄ ဆိုင် ရှိတယ် ။ အချိန် မရလို့ လိုက် မပြတာ ။ အိတ်လေးတွေ ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား ”

ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်မိ သလား ၊ ဂျီသားရေ ဂျာကင် အနွေးထည် အတွင်းအိတ် ထဲ သို့ လက်ကိုင်ဖုန်းလေး ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကိုမြင့်နွယ် ပေးသည့် ဖုန်း အိတ်လေး ထဲ သို့ ထည့်ကာ ခါး မှာ ဟန်ပါပါ ချိတ်လိုက်တော့သည် ။

•••••   •••••   •••••

( နှစ် )

နေ့လယ် ဘေးမဲ့တော ရောက်စဉ်က ခံစားမှုများ အခုတော့ ဘာမျှ မကျန်တော့ ။

◾ ရဲသျှမ်း
📖 ရနံ့သစ် မဂ္ဂဇင်း
      မေလ ၊ ၂၀၁၂

ကိုမှုံသာ လွမ်းချင်း

 ❝ ကိုမှုံသာ လွမ်းချင်း ❞

တက္ကသိုလ် ၏ ဆောင်းရာသီ နံနက်ခင်း သည် ကိုမှုံသာ အတွက် နှစ်သက်စရာ အကောင်းဆုံး အချိန် ဖြစ်၏ ။ အမှန် ဆိုရလျှင် တက္ကသိုလ် ပရဝုဏ် မှာ သာဖြစ်ပါက ရာသီ အားလုံး ၊ အချိန် အားလုံး သည် သူ့နည်း သူ့ဟန် ဖြင့် သာယာသည် ချည်း ဖြစ်သည် ဟု ကိုမှုံသာ မြင်၏ ။ ဆောင်းရာသီ နံနက်ခင်း ကို တော့မူ ပို၍ စွဲမက်သည် ဟု သာ ဆိုရပါမည် ။

မိုးရာသီ ဆိုလျှင် စိန်ပန်းတို့ ရဲရဲနီအောင် လမ်းပေါ် ပန်းခင်း ထားမြဲ ။ မိုး ပိတောက်တို့ ဝါဝါထိန် နေအောင် တန်ဆာဆင်မြဲ ။ ဆောင်းရာသီ ရောက်ပြီ ဆိုလျှင် ကံ့ကော်နံ့ သင်းမြဲ ။ နှင်းမြူ မှိုင်းမြဲ ။ နွေဦးရာသီ တွင် ဥဩသံ က အရွက်တွေ ဖွေးဖွေး လှုပ်အောင် ခြွေချမြဲတည်း ။

ဤနေရာ ဤဒေသ ဝယ် သူ ကျင်လည်ခဲ့ရသည် မှာ ကြာခဲ့ပြီ ။ ဤ နေရာ ဤဒေသသည် ပင် သူ့ ဘဝ ဖြစ်၏ ။

ပန်းချီကထိက အဖြစ် အမှုမထမ်းခင် က လည်း သူ ဤနေရာတွင် ပင် ကျက်စားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည် ။

ကိုမှုံသာ ထက် သက်တမ်းရင့်စွာ ဤနေရာ ပတ်ဝန်းကျင် ၌ ရှေ့မီနောက်မီ သက်ရှင်ထင်ရှား လှုပ်ရှား နေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ ကို ညွှန်ပြရပါမူ -

လက်ညှိုး ထိုး၍ ရေတွက် နိုင်လောက်အောင် နည်းပါးလှသည် ။ 

ဆရာကြီး ဦးဖေမောင်တင် ၊ ဆရာဇော်ဂျီ ၊ ဆရာမင်းသုဝဏ် တို့ လို ဆရာ ကြီးများ အနည်းအကျဉ်း က လွဲလျှင် သူ သာ လျှင် ဝါအရင့်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဟု ကိုမှုံသာ က ဂုဏ်ယူ တတ်သည် ။

ကိုမှုံသာ တက္ကသိုလ် စ ရောက်သည့် နှစ် ကို မြန်မာ့နည်းဖြင့် မှတ်သားမိ သရွေ့ ညွှန်ပြရပါသော် ထိုအခါက မြန်မာပြည် ယမ်းငွေ့နံ့ မပြယ်တပြယ် သထုံ ၊ ပဲခူးဆောင် တို့မှ ကပ္ပလီစစ်သားတို့ အထုပ် ထမ်း၍ မစွန့်ခွာသေးသော ကာလ က ပင်တည်း ။ 

••••• ••••• •••••

ကိုမှုံသာ သည် အနားက ဖွာဆန်ကြဲ နေပြီဖြစ်သော အဖြူရောင် အိုးပွဘောင်းဘီရှည် ဖြင့် တုတ်ကောက် ကို ညာလက် က လွဲ၍ အဓိပတိလမ်း အတိုင်း တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်၍ လာ၏ ။ ယခုခေတ် မျက်စိ ဖြင့် ကြည့်လျှင် ကိုမှုံသာ ဆင်မြန်းထားသော ဘောင်းဘီ သည် ပြတိုက် တွင် ထား၍ ရလောက်ပြီ ဖြစ်သည် ။ ခါးတစ်ဘက် တစ်ချက် တွင် ဘာကယ်ကွင်းတပ် ရှေးဘောင်းဘီ ဖြစ်၏ ။ ခြေထောက်အိုးဝ သည် နောက်ထပ် ခြေတစ်ချောင်း ထပ် စွပ်၍ ရသေးသည် ။

ယခုတော့ နံနက်ခင်း လမ်းလျှောက်ချိန် တွင် သာ အနွေး လုံစေရန် ဝတ်ရသောပစ္စည်း ဖြစ်သော်လည်း ဟိုတုန်း အခါက မူ ဤဘောင်းဘီ ဖြင့် ပင် ပွင့်သစ်စ

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား အဖြစ် တလွှားလွှား ဝင့်ဝါနိုင်ခဲ့ပါသည် ။ 

ဘွဲ့နှင်းသဘင် ဘက် မှ လူကြီး တစ်အုပ် တုတ်ကောက် ကိုယ်စီ ယမ်း၍ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာကြ၏ ။ မြူနှင်းတို့ ဝေ့ဆိုင်းမှိုင်းမှုန် နေသည် ကြား မှာ ပင် ထို လူအုပ် ကို ရှေ့ဆောင် လာသော ရှေ့ဆုံးက လူ ကို ရှမ်းပြည်ဦးတင်အေး ဖြစ်ကြောင်း ကိုမှုံသာသိပြီး ဖြစ်၏ ။ လူ တစ်ကိုယ်ပင် ဝင်ထိုင်လောက်သော ဘောင်းဘီတို အဝ ကျယ်ဖြင့် ရှေ့ဆုံး က လွှားကနဲ လွှားကနဲ လျှောက်လာသူ ကလည်း တုတ်ကောက် ကလေး တနွဲ့နွဲ့ ထောက်၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် လျှောက်လာသော ကိုမှုံသာ ကို တုတ် ကောက် မြှောက်ပြရင်း နှုတ်ဆက် သွားသည် ။

ကိုမှုံသာ သည် ပြုံးရင်းသာ ထို လူအုပ် ကျော်လွန် သွားသည် အထိ ကြည့် ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့၏ ။

‘ ဪ ... အိုကြပြီကော ’ ဟု စိတ်တွင်း က မှတ်ချက် ချမိ၏ ။ 

‘ နှစ်တွေ ကလည်း ကြာခဲ့ပြီလေ ၊ ဟိုတုန်းက ဒီနေရာ မှာ ဟောဒီ အပန်းဖြေရိပ်သာအဆောက်အအုံကြီး ဘယ်ရှိဦးမလဲ ။ မရမ်းပင်အုပ်ကြီး ဟည်းထ လို့ပေါ့ ။ ဒီ စာကြည့်တိုက်ကြီး ကလည်း မိုင်းဗုံးဒဏ် နဲ့ အုတ်ပုံသာသာ ရှိသေးတယ် ။ သူ့နောက် က အခု ဖွေးဖွေးလှုပ် အောင် ပွင့်နေကြတဲ့ ကံ့ကော်တောကြီး ဟာ မျိုးတောင် ချရ သေးတာ မဟုတ်ဘူး ၊ အပင် အောက် က ခုံတန်းတွေ ကတော့ ပြော မနေနဲ့ ၊ ကြားတောင် မကြားဖူးဘူး ’

ကိုမှုံသာ သည် ရှေးကာလ နှင့် နှောင်းကာလ သူ မီသမျှ စိတ်ထဲ တွင် နှိုင်းယှဉ်၍ ကြည့်မိသည် ။

“ ဟုတ်သားပဲလေ ၊ ဟောဒီ သစ်ပုတ်ပင်ကြီး နဲ့ ဟောဟိုက ဘွဲ့နှင်းသဘင်ကြီး က သာ ဟိုတုန်းက အတိုင်း အခုရှိနေတာ ၊ ဒါတောင်မှ ဘွဲ့နှင်းသဘင် နောက်ဘက်ကို သူရဲချောက်တယ် ပြောကြလို့ ဘယ်သူမှ ညဘက် မသွားရဲဘူး ။ ဘွဲ့နှင်းသဘင် နောက်ဘက် မြေကွက် ဟာ စစ်အတွင်း က ရင်ခွဲရုံ လုပ်ခဲ့တယ် ဆိုတာပဲ ” 

“ ဒါပေမယ့် လှတာပါပဲ ၊ ဟိုတုန်းကလည်း လှတာပဲ ၊ အခုလည်း လှ တာပဲ ။ တက္ကသိုလ်ကြီး ကတော့ အလှတရားတွေ လွှမ်းမိုး ထားတဲ့ နေရာပဲ ။ ပန်း ရောင်စုံ ခြယ်ထားတဲ့ ဥယျာဉ်ကြီးပါပဲ ။ ဟောဒီ သစ်ပုတ်ပင်ကြီး ကတော့ ပန်း ဥယျာဉ်ကြီး ရဲ့ မလဲနိုင်တဲ့ အလံတိုင်ကြီးပေါ့ ”

ကိုမှုံသာ ၏ အတိတ် စိတ်ကူးပန်းချီတို့ ကို သိပ္ပံအဆောက်အအုံထောင့် ရှိ ခုံတန်းလျားပြာလေး တွင် ယှဉ်တွဲ ထိုင် နေကြသော ကျောင်းသား ကျောင်းသူ မောင်နှံတို့ က အာရုံ ပြောင်းသွားစေသည် ။

“ အရင် အတိုင်းပါပဲ ၊ အရင် အတိုင်းပါပဲ ။ ဟိုတုန်းကလည်း ဒီလိုပါပဲ ။ မေတ္တာ ရှုခင်းတွေ ရှိတာပဲ ၊ ခုံတန်းလေး မရှိတာ ရှိတာ ကွာတာပဲ ”

ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်း က လှ သကဲ့သို့ သက်ရှိတို့ ၏ လှုပ်ရှားမှုရှုခင်း က လည်း လန်းဆန်းလှပပေသည် ။

ထိုကြောင့် ကိုမှုံသာ အဖို့ ဤနယ်မြေ ကို မစွန်ခွာရက်အောင် စွဲမက် မိခြင်း ဖြစ်၏ ။ အချို့ သူများ ကတော့ ဤ တက္ကသိုလ် ကို ကွန်းခိုစရာ ဇရပ် အဖြစ် သဘောထား နိုင်ခဲ့ကြမည်ဖြစ်သည် ။ ဝင်လာကြသည် ၊ စွန့်ခွာ၍ သွားကြသည် ။ သူတို့တတွေ ဤနေရာ မှာ ရှိခဲ့စဉ်က ဤလိုပင် တွဲခဲ့ကြသည် ။ မေတ္တာပန်းတွေ ပွင့်လန်းခဲ့ကြသည် ။ ဤနေရာ တွင် ဇာတ်လမ်းတွေ ဖန်တီးခဲ့ကြသည် ။ 

ညအခါ လသာသာ ဤ လမ်းမ ပေါ်တွင် ပုလင်း ထောင်၍ ရွှေစံပယ်ရုံ သီချင်း ကို ဆိုကာ ကွေးနေအောင် ကခဲ့ကြသည် ။ ပြီးတော့ မေ့မေ့ပျောက်ပျောက်ပင် ဤကျောင်း ကို စွန်ခွာ သွားကြသည်သာ ဖြစ်၏ ။

တနင်္ဂနွေနေ့ နံနက်ခင်း များတွင် ခရိုင်အသင်း တို့ အပျော်ခရီး ထွက်ရန် နဂါးကားတွေ ဤ လမ်းမှာ တန်းစီ၍ စုဝေးကြမြဲ ဖြစ်၏ ။ ချစ်သူ ကိုယ်စီ ရှိကြသူတို့ ကတော့ ဤ နေရာ သည် သူတို့ နေ့ပင်တည်း ။ သက်ဆိုင်ရာ ခရိုင်အသင်းများ တွင် လက်မှတ် ကိုယ်စီ ဝယ်၍ တွဲကြသည် ။ ထိုသို့မှ မဟုတ်လျှင် မြို့ထဲ သို့ထွက်၍ ရုပ်ရှင် ကြည့်ရန် ဘင်တန်ဆောင် ၊ အင်းလျားဆောင်ဝ တွင် အစောင့်ဂိုရမ်း ကို ဘောက်ဆူး ပေး၍ အခေါ် လွှတ်ကြမည် ။

အမျိုးသားနေ့ နံနက်ခင်း တွင် မြို့တွင်း သို့ ချီတက်ရန် ကားများ ဤလမ်း ၌ စုဝေး တတ်ကြ၏ ။ ဤ အခါမျိုးတွင် ဒိုးပတ်ဝိုင်း သည် မြိုင်ဆိုင်လှသည် ။ ဟိုတုန်းက ဤနေရာ မှ ခွပ်ဒေါင်းအလံ သည် လည်းကောင်း ၊ ဒိုးပတ်သံသည် လည်းကောင်း အမျိုးသားရေး ကို နှစ် အတော်ကြာ ရှေ့ဆောင်နိုင်ခဲ့သည် ။

သူ့ မှာ တော့ ဤနေရာ ကလည်း မစွန့်ခွာနိုင် ။ သူများတကာ လို တမ်းတစရာ ၊ အောက်မေ့ တသစရာ ၊ မှတ်တမ်းဇာတ်လမ်း လည်း မရှိ ၊ တက္ကသိုလ် ၏ လှုပ်ရှားမှု တကာ ကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်၍ ပန်းချီကောက်ကြောင်း ရေးဆွဲခဲ့သည် မှ အပ မည်မည်ရရ ဘာမျှ ပြန်လည် ပြောပြစရာ မရှိခဲ့ပေ ။

သို့သော် သူ သည် ဝင်လာသူ ကို ရော ၊ ထွက်သွားသူ ကို ပါ သိသည် ။ အော်ဟစ်သူ ကိုရော ၊ မဲ့သူ ကို ပါ တွေ့ခဲ့ရသည် ။ အလံ နှင့် လူအုပ်ကြီး ကို လည်း ရေးဆွဲ ခဲ့ပြီးဖြစ်၏ ။ အဆောင် ရှေ့က ညစာစားပွဲ ၊ အငြိမ့်စင် ကိုလည်း ဆေးရေးဖူးခဲ့ပြီ ။

ကံ့ကော်ပင် အောက်က ချစ်သူနှစ်ဦး ကို လည်း ဆီဆေး တင်ခဲ့ဖူးပြီ ။ ပိုစတာ နှင့် ကျောင်းသား ၊ ပန်းစည်း နှင့် ကျောင်းသူ ၊ တယော နှင့် ညမင်းသား အားလုံး ၊ အားလုံး တို့ ကို ပိတ်ကားပေါ်  မှတ်တမ်း တင်ခဲ့ဖူးပြီဖြစ်၏ ။

သို့သော် သူ့ အတွက် မှာ ငိုစရာဇာတ်လမ်း မရှိခဲ့ ။ ရယ်စရာပြက်လုံး မကြားခဲ့ ။ တက်ကြွစရာ ကြွေးကြော်သံ မတိုင်ခဲ့ရချေ ။

မှတ်မှတ်ရရ မမေ့နိုင်စရာ နေ့ဟူ၍ မပြော မဖြစ် ပြောပြရမည် ဆိုပါလျှင် တ-က-သ အောက်ထပ် ပန်းချီပြပွဲ လုပ်စဉ် နေ့တစ်နေ့ ကို သာ လက်ညှိုး ထိုး၍ ပြနိုင်ပါသည် ။

ထိုစဉ်က ကိုမှုံသာ သည် ဥပစာတန်းကျောင်းသား မျှသာ ရှိသေးသည် ။ 

ဝါသနာရှင် ကျောင်းသား တို့ စုဝေးပြီး ပြသော ပန်းချီပြပွဲ တွင် ကိုမှုံသာ ၏ အင်းလျား ကန်ဘောင်ရှုခင်း ဆီဆေးကား ကို နှစ်သက်သူ မိမိခင်က သူ့ ကို မိတ်ဆက်သော နေ့ဖြစ်၏ ။

ထိုနေ့ နောက်ပိုင်းတွင် တော့ ကိုမှုံသာ ၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း တို့သည် စိုပြည်ပြီး အသက်ဝင် လာတော့သည် ။ ပန်းချီပြပွဲ အပြီး ဘင်တန်ဆောင် နေ မိမိခင် ထံ သို့ သူ နှစ်သက်သော ပန်းချီကား ကို လက်ဆောင် သွားပေးခဲ့သည့် ညနေခင်း သည် ကိုမှုံသာ အဖို့ ဘဝ တွင် ပထမအကြိမ် ရင်ခုန်ရသော အခါ ဖြစ်သည် ။ 

မိမိခင် ၏ ချစ်စဖွယ် ဧည်ခံစကား တို့ က ဘင်တန် မှ အင်းဝ သို့ အပြန် လမ်း တစ်လျှောက်လုံး ကိုမှုံသာ ကို မြူးကြွစေခဲ့သည် ။

ထို နှစ်သည် ကိုမှုံသာ အဖို့ အစိုပြည်ဆုံး ၊ အသာယာဆုံး နှစ် ပင်တည်း ။ တက္ကသိုလ် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အလှဆုံး ၊ အတောက်ပဆုံး နှစ်ပင်တည်း ။ ညနေခင်း မိမိခင် နှင့် အင်းလျားဘက် လမ်းလျှောက် ရင်း ပျော်ခဲ့သည် ။

“ ခင့် ကို ပန်းချီ သင် ပေးပါလား ကိုမှုံသာ ” ဟု တောင်းဆိုသည် ကို ...

“ ဟုတ်ကဲ့ …… သင်ပေးတာပေါ့ ” ဟု ဝန်ခံကတိ ပေးရင်း စုတ်တံကိုင်နည်း ပင် မပြသခဲ့သော်လည်း နံနက်တိုင်း ဘင်တန်ဆောင်ဝ သို့ ကံ့ကော်ပန်းဆက် ရောက်ခဲ့ရသည် ။ ပြီးတော့ သူ ပေးသော ကံ့ကော်ပန်းစည်း ကို ပွေ့လျက် ဂျပ်ဆင် မျှော်စင်အောက် ၌ နှင်းသက်လေ ကိုရှူရင်း မိမိခင် နှင့် စကား ပြောခဲ့ရလေသည် ။ 

ထိုစဉ် က မိမိခင် ကို ချစ်မိခဲ့ပါသည် ။ ရင်နင့် အောင် ပင် တွယ်တာမိ ခဲ့ပါသည် ။ သို့သော် ဖွင့်ပြောရန် မဝံ့စားခဲ့ ။ ထိုနှစ် စာမေးပွဲကြီး အပြီး မိမိခင် နေရပ် သို့ မပြန်မီ တစ်နံနက် က ဆင်ဝင်

ရှေ့ တမာပင် အောက် မှာ နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့ရသည် ။

“ မပြန်ခင် ကိုမှုံသာ ခင့် ကို ပြောစရာ ရှိတယ် ဆိုတာ ပြောလေ ၊ ခင် မနက်ဖြန် ပြန်တော့မှာ ”

ကိုမှုံသာ သူ့ ရင်ကို ဖွင့်ပြရန် စကား ပြောင်းခဲ့ပြီး ဖြစ်၏ ။ မပြန်မီ တစ်ရက် တွင် တော့ သူ့ မေတ္တာ ကို ဖွင့်ပြောရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်၏ ။ ယခုလို မိမိခင် က သူ ဖွင့် ပြောရမည့် စကားကို မေးနေပြန်တော့ သူ့ မှာ ရင် တလှပ်လှပ် ခုန်ရသည် ။ ချစ်စကားများ က မူ ပွင့်အန်၍ မလာနိုင်ခဲ့ ။ 

“ ပြောမယ်လည်း ဆို သေးတယ် ၊ အခုတော့ ဘာငိုင်နေတာလဲ ” 

မိမိခင် က ထပ် မေးနေ ပြန်ရာ ကိုမှုံသာ အဖြေ ခက်ခဲ့ရသည် ။ 

“ ဪ…. ဒီလိုပါ ၊ ခင့် ကို ကျွန်တော် .. ကျွန်တော် ” 

ကိုမှုံသာ စကား ရပ်သွား၏ ။ 

“ ခင့် ကို ဘာဖြစ်လဲ ကိုမှုံသာရဲ့ ”

မိမိခင် က ကိုမှုံသာ ကို မော့ကြည့်ရင်း ပြုံးပြုံးလေး မေးနေပြန် မှ မတတ် သာလှသော ကိုမှုံသာ မှာ ... 

“ ကျွန်တော် ခင့် ကို ပုံတူ ဆွဲချင်လို့ ”

မိမိခင် သည် ကိုမှုံသာ ၏ အဖြေ ကို ကြားရပြီး နောက် သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်၏ ။ 

“ ဒါများ ကိုမှုံသာ ရယ် ၊ ပြောရမယ့် စကား ကို အရှိန် ယူနေလိုက်ရတာ ၊ ခင့် ပုံတူ ဆွဲတာများ ခင် က ဝမ်းသာရမယ့် ဥစ္စာ ၊ ကဲ ... ကျောင်းပြန်ဖွင့် လို့ ခင် ပြန် လာရင် ဆွဲပေး ဟုတ်လား ၊ ဒါပဲ ၊ လှလှလေး ဆွဲပြီး ရင် ခင့် ကို ပေးရမယ်နော် ” 

ဤသို့ဖြင့် ကိုမှုံသာ ၏ မေတ္တာဇာတ်လမ်း သည် ကား မင်ပုံ မပေါ်ဘဲ ဆေး ပြယ် ခဲ့ရသည် ။

နောက်နှစ် တွင် မူ မညီညွတ်သော အကြောင်းတွေ ကြောင့် မိမိခင် ကို တက္ကသိုလ် ၌ ကိုမှုံသာ ပြန် မတွေ့ရတော့ချေ ။ နောက်များ မကြာမီပင် မိမိခင် သည် မိန်းမတို့ ၏ ဝေဒနာ ဖြင့် လောက ကို စွန့်ခွာ သွားခဲ့ပြီ ဟု ကြားလိုက်ရ၏ ။

ကိုမှုံသာ အဖို့မူ ကား ပန်းချီ ဆွဲရင်း ၊ စိတ်လေရင်း စာမေးပွဲများ ကို ရှုံး တစ်လှည့် ၊ အောင် တစ်ခါ အလီလီ ဖြေရင်း ၊ ခင့် ကို လွမ်းရင်း တက္ကသိုလ် တွင် သံသရာ လည်ခဲ့ရလေသည် ။

ဘဝ တစ်သက်တာ တွင် မပြေနိုင်တော့သည် မှာ ကား မိမိခင် သည် သူ့ အား ထိုစဉ်က မေတ္တာ မျှခဲ့ ၊ မမျှခဲ့ ဟူသော ပြဿနာ ပင်တည်း ။ 

အကယ်၍ သာ ဖွင့်ဟ ပြောခဲ့ပါလျှင် ခင် သည် ကိုမှုံသာ လိုချင်သော အဖြေ ကို ပေးမည် ဟူသော အမေး သည် တွေးမိလေတိုင်း ကိုမှုံသာ ကို တအုံနွေးနွေး ရင်မောစေပေသည် ။

ဤ ပဟေဠိ ကို ဖြေနိုင်ကောင်း သူ ကား ထားထား ပင် ရှိတော့သည် ။ ထားထား သည် ထိုစဉ်က မိမိခင် ၏ အချစ်ဆုံး တစ်ဆောင်တည်း ၊ တစ်ခန်းတည်း နေ သူငယ်ချင်း ဖြစ်၏ ။ ယခုအခါ ကထိက ဘဝ ဖြင့် ဝိဇ္ဇာနှင့် သိပ္ပံတက္ကသိုလ် တွင် ဆရာမ လုပ်နေသူ ဖြစ်သည် ။ ထားထား ၏ ခင်ပွန်းသည် လည်း ကိုမှုံသာနှင့် ကျောင်းနေ ဘက် ပါမောက္ခ ဦးထွန်းလွင် ဖြစ်သည် ။ သူတို့ ပုဂံလမ်း တွင် နေကြသည် ။

နံနက်တိုင်း လမ်းလျှောက် ကြမြဲ ဖြစ်သည် ။ နံနက်တိုင်း အင်းလျားလမ်း တွင် ဆုံမြဲ ဖြစ်သည် ။

••••• ••••• •••••

ဘွဲ့နှင်းသဘင် နောက်ဘက် ဝင်ပေါက် ကို ကျော် လိုက်ပြီး အင်းလျားလမ်း ပေါ် ခြေ တင်လိုက်မိသည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကန်ဘောင် ဘက် မှ လျှောက် လာကြသော ထားထား တို့ ဇနီးမောင်နှံ နှင့် ဆုံမိတော့သည် ။ 

“ ဘယ့်နှယ်လဲ ဆရာကြီး ၊ မြင်ကွန်းမင်းသားကြီး ဝတ်တဲ့ ဘောင်းဘီကြီး နဲ့ ပါလား ”

ဦးထွန်းလွင် က စ၍ နှုတ်ဆက် လိုက်သည် ။

 

“ မောင် က အခု မျက်စိ နဲ့ကြည့်ပြီး ပြောတာကိုး ၊ ဟိုတုန်းက သူ ဒီ ဘောင်းဘီ နဲ့ ပဲ ခပ်ကြော့ကြော့ ဝတ်ပြီး ခင့် ဆီကို လာ လာနေတာ ၊ မဟုတ်ဘူးလား ကိုမှုံသာ ”

ကိုမှုံသာ သည် ပြုံးရင်း ထား ဘက် သို့ ခေါင်းညိတ် ပြပြီး  .. 

“ ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ ၊ ဒီဘောင်းဘီ နဲ့ပါပဲ ၊ ဒါကြောင့် ဘယ်လောက် စုတ်စုတ် အခုလို နံနက်ခင်းမျိုး မှာ အလွမ်းပြေ ဝတ်ရတာပေါ့ ” ဟု စကား ပြန်လိုက်၏ ။

“ အမယ် အခုမှ အလွမ်း သယ် မနေပါနဲ့ ၊ ဟိုခမျာ ဖြင့် အရိုးဆွေး နေပြီ ။ သူ ဒါကြောင့် လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတာ ၊ အခွင့်အရေး ရှိတုန်း ကတော့ ဖွင့် မပြော ခဲ့ပဲနဲ့ ..”

“ ဟ ... တို့ ပန်းချီကျော်ကြီး က ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ပါလား ၊ မဆိုးပါလား ၊ တို့ တောင် မသိခဲ့ပါလား ”

“ ဟုတ်တာပေါ့ မောင် ရ ၊ သူလေ ထား သူငယ်ချင်း ခင့် ကို ပိုးခဲ့တာ ၊ ထား တို့ သိတာပေါ့ ”

ကိုမှုံသာ အဖို့တော့ သဲလွန်စ ရချေပြီ ။ သူ တအုံနွေးနွေး ဖြစ်ခဲ့သည် ကို ဒီ မနက် တော့ အဖြေ ရှာရတော့မည် ။

“ ဖွင့် ပြောမလို့ပါပဲ ထား ရာ ၊ မရဲလို့ပါဗျာ ။ ကျွန်တော် ဖွင့် ပြောလိုက် ရင် ခင် စိတ်ဆိုးမှာ စိုးလို့ ကျောင်း ပိတ်ကာနီး ခင် မပြန်မီ တစ်မနက် က ကျွန်တော် ဖွင့် ပြောမလို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး လာတာဗျ ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သတ္တိ နည်းပြီး မပြော လိုက်ရဘူး ၊ အဲဒီ နေ့ ကို များ ထား မှတ်မိမလား မသိဘူး ”

ထားထား သည် အံ့ဩတကြီး သူ့ ဘေးမှ လျှောက်လာသော ကိုမှုံသာ ကို မော်ကြည့် ရင်း ...

“ မှတ်မိတာပေါ့ ရှင် ၊ အံ့ဩပါရဲ့ ။ အဲဒီတုန်း က ကိုမှုံသာ ဖွင့် ပြောတော့ မှာပဲလို့ ခင် က ထား ကို ပြောပြီးသား ”

“ ဟင်… ဟုတ်လား ခင် ရိပ်မိတယ် ဟုတ်လား ။ ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော် ဖွင့် ပြောရင် ခင် ဘယ်လို ဖြေမလဲ ဟင် ထား သိလား ”

“ သိတာပေါ့ ရှင့် ၊ ခင် က ထား တို့ နဲ့ တိုင်ပင် ပြီးသားပဲ ။ တကယ်လို့ ကိုမှုံသာ က သာ အဲဒီ မနက် က ဖွင့် ပြော ရင် သူ ခေါင်းညိတ် လိုက်မှာပဲတဲ့ ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်တော်ချော က တလွဲ ငေါ့ပြီး ပုံတူဆွဲ ဖို့ ခွင့် တောင်းတော့ သူ့ ခမျာ မျှော်လင့် ထားတာ ဖြစ်မလာလို့ ရှက် လည်း ရှက် ၊ ရင် လည်း မောပြီး မပြန်ခင် မျက်ရည် ကျ သွားရသေးတယ် ”

“ တကယ်ပဲလား ဟင် ၊ သူ တကယ် ကျွန်တော့် ကို ချစ်တယ်နော် ” 

ကိုမှုံသာ အသံ သည် တုန်၍ လာ၏ ။ ပုဂံလမ်း သို့ ချိုးကာနီး တွင် ကိုမှုံသာ သည် ဣန္ဒြေ မဆောင်နိုင်ဘဲ ထား ၏ ရှေ့သို့ သွား ရပ်ကာ အငမ်းမရ မေးမိ၏ ။ 

ထား သည် ပထမ လန့်များ ပင် သွားမိ၏ ။

“ တကယ်ပေါ့ ရှင် ၊ မယုံရင် ခင့် သင်္ချိုင်း သွားမေးပေါ့ ၊ ကိုယ့် ဘာသာ ကိုယ် သတ္တိ နည်းခဲ့ပြီး အခုတော့ လူပျိုကြီး ဖြစ်ပြီး တစ်သက်လုံး လွမ်းတော့ ”

ဟုတ်ပါသည် ။ ကိုမှုံသာ တစ်သက်လုံး လွမ်းရပါသည် ။ ဤ တက္ကသိုလ် မှာ ကျင်လည် နေရတိုင်း လွမ်းရပါတော့မည် ။

••••• ••••• •••••

ကိုမှုံသာ သည် လက်ဖက်ရည်စားပွဲ တွင် မောဟိုက်ဟိုက် ဖြင့် ထိုင်ရင်း ငိုင် နေမိသည် ။ သူ့ အနား လာ ရပ်ပြီး သူ့ ရှေ့ရှိ ပန်းကန် ထဲ သို့ ကော်ဖီ ငှဲ့ ပေးနေသော မိခင် ကို မော့်ကြည့်ကာ မမြိုသိပ်နိုင်တော့ဘဲ မိခင် ၏ ခါး ကို ဖက်၍ ခေါင်း ကို ဝှက်ပြီး လျှင် ချုံးပွဲချ ငိုချ လိုက်လေတော့သည် ။

◾မောင်ကိုယု

📚 ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း

      အမှတ် ( ၂၉၇ )

      အတွဲ( ၂၅ )

      ၁၉၇၂ ခုနှစ် ၊ ဖေဖော်ဝါရီလ

ရုပ်သေး နဲ့ ကမ္ဘာလှည့်သူ

 ❝ ရုပ်သေး နဲ့ ကမ္ဘာလှည့်သူ ❞

ဒေါ်မမနိုင် က အင်္ဂလိပ်စကားပြော တတ်ချင်တယ် ။ ကျောင်းဆရာမ ဘဝ တုန်း က နိုင်ငံခြားဘာသာသိပ္ပံ မှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ သင်တန်း တက်ခဲ့ဖူးပေမယ့် လက်တွေ့  နည်းတာမို့ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် မပြောတတ်ဘူး ။ 

အိမ်ထောင်ပြုလိုက်တော့ အိမ်ထောင်ဖက် က တက္ကစီ မောင်းတယ် ။ နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည်တွေ ကို ဧည့်လမ်းညွှန် လိုက် လုပ်တယ် ။ ကျောင်းဆရာမ အလုပ် က ထွက်လိုက်ပြီးတဲ့ ဒေါ်မမနိုင် က အင်္ဂလိပ်စကားပြော လေ့ကျင့်ဖို့ သူ့ ခင်ပွန်းသည် ဧည့်သည် ရလာတဲ့ အခါ ဧည့်သည် ကို ခွင့်တောင်းပြီး သွားလေ ရာ လိုက်ရင်း နိုင်ငံခြားသား နဲ့ စကား ပြောတယ် ။

အင်္ဂလိပ်စကား ကို ကိုယ်တိုင် လည်း သင်ယူ ၊ မျှဝေ သင်ကြားမှု လည်း လုပ်နိုင်ဖို့ အင်္ဂလိပ်စကားပြော သင်တန်း တစ်ခု ဖွင့်လိုက်တယ် ။ အသက် ၁၂ နှစ်ခန့် အရွယ် ကေသွယ်ဖြိုး ဆိုတဲ့ ကလေးမလေး က သူ့ ဘီအမ်အိတ်စ် စက်ဘီး လေး စီးပြီး နေရာအနှံ့ လျှောက် သွားရင်း နိုင်ငံခြား ခရီးသွား ဧည့်သည် တွေ့ရင် မိတ်ဆက်ပြီး အင်္ဂလိပ်စကားပြော လေ့ကျင့်တယ် ။

တစ်ရက် မှာ အောင်တော်မူဘုရား အနီး မုန့်ဟင်းခါး စားနေတဲ့ ဧည့်သည် စုံတွဲ ကို တွေ့ တော့ သူ့ ကိုယ် သူ မိတ်ဆက်တယ် ။ မုန့်ဟင်းခါးဖိုး လည်း ရှင်းပေးပြီး သူ့ ဆရာမ ဒေါ်မမနိုင် ရဲ့အိမ် ကို ခေါ်ချလာတယ် ။ ဒေါ်မမနိုင် က သူတို့ နဲ့ ခင်မင် သွားပြီး နောက်နေ့ ညနေပိုင်း မှာ သူ့ ရဲ့ အိမ်ဂေဟာကျဉ်းကျဉ်းလေး မှာ ညစာ လာ စားဖို့ ဖိတ်လိုက်တယ် ။ ဒေါ်မမနိုင် ရဲ့ အမေ ကတော့ ကိုယ်တိုင် ဆင်းရဲလို့ ခြိုးခြံချွေတာပြီး စားနေရတဲ့ အထဲ မှာ နိုင်ငံခြားသား ကို ထမင်းစား ဖိတ်လို့ အံ့ဩ နေတယ် ။ ဒေါ်မမနိုင် ကတော့ စားရင်း သောက်ရင်း အင်္ဂလိပ်စကားပြော လေ့ကျင့် ချင်တာပါ ။ ဖြစ်ချင်တော့ ဧည့်သည်စုံတွဲ က စီဂျီဂျီ ရေနံကုမ္ပဏီ က အရာရှိ ဖြစ်နေတယ် ။ ရေနံကုမ္ပဏီ က expert မစ္စတာ ဂယ်ရီမူလ်ဒါ က ဒေါ်မမနိုင် ရဲ့ ခင်ပွန်း ဦးသန်းညွန့် ကို အလုပ် ခန့် ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းတယ် ။

ဒေါ်မမနိုင် ကိုယ်တိုင် က အလုပ်အကိုင် မရှိဘူး ။ အင်္ဂလိပ်စကားပြော လည်း လေ့ကျင့်ရ ၊ တစ်ဖက်တစ်လမ်း က လည်း ဝင်ငွေ ရအောင် သူငယ်ချင်း ဖြစ်တဲ့ ဒေါ်နိုင်ရည်မာ နဲ့ ရှယ်ယာ စပ်ပြီး မြန်မာ့ လက်မှုပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်လေး ဖွင့် ကြတယ် ။ ရွှေချည်ထိုး ပစ္စည်းလေးတွေ နဲ့ ရုပ်သေးရုပ်ကလေးတွေ ရောင်းတယ် ။

တစ်နေ့မှာ တော့ နိုင်ငံခြားသူ တစ်ယောက် က ရုပ်သေးရုပ် ဝယ်ဖို့ ဆိုင် ထဲ ဝင်လာပြီး ဒေါ်မမနိုင် ကို ရုပ်သေးရုပ် ကပြပေး ခိုင်းတယ် ။ ဒေါ်မမနိုင် က ရုပ်သေးကြိုး မဆွဲတတ်လို့ နောက်တစ်ခါ သူ ပြန်လာလို့ ရုပ်သေးရုပ် ကို ကပြ နိုင်ရင် ဝယ်မယ်လို့ ပြောပြီး နိုင်ငံခြားသူ က ပြန် ထွက်သွား သတဲ့ ။ ဒေါ်မမနိုင် က သူ့ ဘဝ မှာ ကြုံတွေ့ ရပုံ ကို ဆက် ပြောပြတယ် ။ 

 ••••• ••••• •••••

ကျွန်မ ရှက်လိုက်တာ ၊ ပစ္စည်း မရောင်းရလို့ မဟုတ်ပါဘူး ။ ဘာကြောင့်လဲ မေးရင် ကျွန်မ ဖေဖေ ဂုဏ်ထူး ဦးသိန်းနိုင် က ရုပ်သေးစာအုပ် ရေးတယ် ။ ရုပ်သေးရုပ် ရောင်းတဲ့ သမီး ကျွန်မ က ရုပ်သေး မကတတ်ဘူး ။

ချက်ချင်းပဲ ကျွန်မ နဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးတဲ့ ဂီတပညာရှင်ကြီး စောင်း အင်းလေး ဦးမြင့်မောင် ဆီ သွားပြီး အကူအညီ တောင်းတယ် ။ ဆရာဦးမြင့်မောင် က ဒေါက်တာ တင်မောင်ကြည် ဆီ ဆက် ညွှန်တယ် ။ ဒေါက်တာ တင်မောင်ကြည် က ဝါသနာ အရ ကိုယ်တိုင် ရုပ်သေးရုပ်တွေ လုပ်တယ် ။ ရုပ်သေး သုတေသန လည်း လုပ်နေတယ် ။ ရုပ်သေး လည်း လက်တွေ့ ကပြ တတ်တယ် ။ ဒေါက်တာ ဦးတင်မောင်ကြည် က ရုပ်သေး ဆရာကြီး ဦးပန်းအေး ဆီ သွားဖို့ လမ်းညွှန် လိုက်တယ် ။ မင်းတဲအီကင်းရပ် ကို လိုက် သွားတယ် ။

ဘဘဦးပန်းအေး နဲ့ တွေ့တော့ ဘဘ က နောက်ရက် မှာ ရုပ်သေးအရုပ်ကလေး ပိုက် ၊ ကက်ဆက်ကလေး နဲ့ ကျွန်မတို့ နေတဲ့ နေရာ လိုက်လာတယ် ။

ကျွန်မတို့ ရဲ့ မြန်မာမှု လက်မှု အနုပညာဆိုင်သေးသေးလေး ရှေ့ ရေမြောင်း ကို ခွပြီး ခုံတန်းလျားလေး ချတယ် ။ ပြီးတော့ လက်တန်း ဆင်ပြီး ရုပ်သေး ကပြတယ် ။ ဘဘ လည်း ရုပ်သေး မကရတာ ကြာပြီ ။ ရုပ်သေးပွဲ ဆိုတာ မရှိတော့ ရုပ်သေး က ပြီးသွားပြီ ၊ သေသွားပြီ လို့ ဘဘ က ထင်ပြီး စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေတာ ။

ဘဘ ရုပ်သေး ကတော့ ပရိသတ် တွေ အုံခဲ ပြီး လာတယ် ။ ရုပ်သေး က တာ ကို မမြင်ဖူးတဲ့ သူတွေ များတယ် ။ အဲဒါ ၁၉၈၉ ခု ထဲ မှာ ။

နောက်ရက် ကျ ဘဘ ကို ရုပ်သေး ထောင်ဖို့ ကျွန်မ က ပြောတယ် ။ သူ က မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင် နေတာပေါ့ ။ ဆရာမ နိုင်ရည်မာ က လည်း ရုပ်သေး ထောင်ရင် သူ လည်း ပါမယ် ပြောတယ် ။ သူ့ အစ်ကို တစ်ယောက် ကလည်း ပါမယ် ပြောတယ် ။ ဒါနဲ့ သုံးဦး စပ်ကြတယ် ။

ရုပ်သေးပညာရှင်ကြီးတွေဖြစ်တဲ့ ဘဘဦးပန်းအေး ရယ် ၊ ဦးမြသွင် ရယ် ၊ ဦးဆယ် ရယ် ကို စာချုပ်တယ် ။ သုံးလပြတ် လစာ သတ်မှတ် ပိုက်ဆံ ပေးတယ် ။ ကရ ကရ ၊ မကရ မကရ အဘ တို့ ကို ပေးမယ်ပေါ့ ။

ရုပ်သေးပွဲ စ တဲ့ ည မှာ နိုင်ငံခြားသားဧည့်သည် နှစ်ဖွဲ့ လာတယ် ။ Tour guide ( ဧည့်လမ်းညွှန် ) တွေ ဖြစ်တဲ့ ဒေါ်ညွန့်ညွန့် နဲ့ ဒေါ်မြမြအောင် တို့ က ဧည့်သည်တွေ ခေါ်ချ လာတယ် ။ Good luck ဖြစ်သွားတာပေါ့ ။ သူတို့ က နိုင်ငံခြားဧည့်သည်တွေ ညစာ စား ပြီးရင် ဘာမှ ကြည့်စရာ လည်စရာ မရှိဘူး ။ ရုပ်သေးပွဲ က ရင် အဆင် ပြေလိမ့်မယ် ပြောထားတာ ။ ဒါပေမယ့် နောက်ရက်ကျ ဧည့်သည် မလာဘူး ။ ဧည့်လမ်းညွန်တွေ ကို သူတို့ ဆရာကြီး က ပြဿနာ ရှုပ်လိမ့်မယ် ၊ မပို့နဲ့ တားလို့ တဲ့ ။

ဒါနဲ့ ကျွန်မ နဲ့ ဒေါ်နိုင်ရည်မာ တို့ တိုးရစ်တွေ လာတတ်တဲ့ မန္တလေး တောင် တို့ ၊ ဘိုးဘိုးကြီး နတ်နန်း တို့ သွားကြတယ် ။ ဧည့်သည် တွေ့ရင် leaflet. ( လက်ကမ်းစာစောင် ) လေးတွေ ပေးပြီး ည မှာ ရုပ်သေးပွဲ လာ ကြည့်လှည့်ပါလို့ ဖိတ်ခေါ်တယ် ။

Foreigner ( နိုင်ငံခြားသား ) တွေ က ကျွန်မတို့ ကို misunderstanding ( အထင်အမြင် လွဲမှားမှု ) ဖြစ်တာပေါ့ ။ ညဘက် ၈း၃ဝ နာရီ လည်း ဖိတ်တယ် ။ FOC ( Free of charge ) အခမဲ့ လည်း ဖြစ်တယ် ။ လာ ဖိတ်တာ က လည်း မိန်း ကလေးငယ်ငယ် ၊ အရွယ်ကောင်းလေးတွေ ၊ သူတို့ သံသယ ဖြစ်တာ ကျွန်မ တို့ က မသိဘူး ။ ရုပ်သေးပွဲ ကဖို့ ၊ ပြဖို့ ပဲ အားသန် နေတာပေါ့ ။

အချို့လည်း အိုကေ ဆိုပြီး ရောက်လာတယ် ။ ရောက်လာတော့ တကယ်ပဲ ရုပ်သေး ကပြ နေတာ တွေ့သွားတယ် ။ ကပွဲ ပြီးတော့ မင်းတို့ ဘာဖြစ်လို့ ပိုက်ဆံ မယူဘဲ ကပြတာလဲ မေးတယ် ။ “ ကျွန်မတို့ က ရုပ်သေးပညာရှင်တွေ ကို သုံးလစာ ပိုက်ဆံ ပေးထားပြီးသား ၊ ငွေရေးကြေးရေး အရ ထပ် ရှုံးဖို့ မရှိဘူး ၊ ဘယ်သူမှ လာ မကြည့်ရင် တော့ တို့ ဆုံးရှုံးတယ် ၊ တစ်ယောက် လာ ကြည့်တယ် ၊ မင်း ပြန်သွား တဲ့ အခါ မန္တလေး ဘယ်နေရာ မှာ ရုပ်သေးပွဲ ရှိတယ်လို့ လမ်းညွှန် ပြလိုက် ရင် အဲဒါ ငါတို့ အတွက် အမြတ် ပဲ ၊ လာ ကြည့်ပြီး တစ်ဆင့် စကား တစ်ဆင့် နား သတင်း ဖြန့် ပေးရင် တို့ မြတ်တာပဲ ” လို့ ရှင်းပြ လိုက်တယ် ။

တစ်ယောက်တည်း ပဲ ကြည့်မယ့် သူ ရှိ လည်း ကျွန်မတို့ က ပျော်ပျော်ကြီး ကပြတယ် ။ တစ်ယောက်တည်း လာတဲ့ ဧည့်သည် က လည်း guide book ( ဧည့်လမ်းညွှန် စာအုပ် ) ရေးတဲ့ သူတို့ ၊ journalist ( သတင်းစာဆရာ ) တို့ ဖြစ်ချင် ဖြစ် နေတတ်တယ် ။ သည်လိုနဲ့ တဖြည်းဖြည်း လူသိ များလာတာပေါ့ ။ တစ်ယောက် မှ မလာသေး လည်း ကျွန်မတို့ က စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်တယ် ။ ကျွန်မတို့ က ခေါင်းမာတယ်ပေါ့ ။ သည်လိုနဲ့ ပဲ အောင်မြင်လာတာပါ ။

ဘဘတို့ နဲ့ လက်ပွန်းတတီး နေရင်း တစ်ဖက် မှာ ရုပ်သေးပညာ ကို ကျွန်မ သင်ယူတယ် ။ ဘဘတို့ ပညာရှင်ကြီးတွေ က လည်း စေတနာ ကြီးကြပါတယ် ။ မခြွင်းမချန် သင်ပြ ပေးတယ် ။

နိုင်ငံခြား ကို ရုပ်သေးပညာ နဲ့ ပထမဆုံး သွားခဲ့တာက ရတနာကုန်သည် စာရေးဆရာမ ပတ္တမြားမိုမို တို့ နဲ့ ပါ ။ စင်ကာပူ ကို သမဝါယမ ကျောက်မျက် ရတနာပြပွဲအဖွဲ့ နဲ့ အတူ ရုပ်သေးပွဲ စ ပါသွားတာ ။ နောက် ၁၉၉၈ ခုနှစ် မှာ theatre art ဆိုပြီး စင်ကာပူ က ဖိတ်ခေါ်လို့ စင်ကာပူ မှာ ရုပ်သေးပညာ ဖလှယ်ပွဲ ထပ် သွားရတယ် ။ အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံတွေ က ရုပ်သေး ပညာရှင်တွေ လာ ကြတယ် ။ တစ်လ တိတိ ကြာခဲ့တယ် ။

ရုပ်သေးအဖွဲ့ကြီး တစ်ဖွဲ့လုံး အနေ နဲ့ ကျတော့ ဥရောပ ကို စ ထွက်ကြ ရတယ် ။ ဒေါ်နိုင်ရည်မာ ရဲ့ ကြိုးပမ်းချက် နဲ့ ဟော်လန် ၊ ပြင်သစ် ၊ ရှာလီဗီး ကမ္ဘာ့ရုပ်သေးပွဲတော် သွားရတယ် ။ အဲသည် ပွဲတော် က ပြန်လာ ၊ ရန်ကုန် မှာ တစ်ည ပဲ အိပ်ပြီး အမေရိကန် ပြည်ထောင်စု ကို သွားရ ပြန်တယ် ။

ယခု ဆိုရင် ဖင်လန် ၊ မော်ရိုကို ၊ ဆွစ်ဇာလန် ၊ စပိန် ၊ ဂျာမနီ ၊ တရုတ် ( တိုင်ပေ ) ၊ ဂျပန် စတဲ့ နိုင်ငံတွေ တော်တော်များများ ကို ရုပ်သေးအဖွဲ့ကြီး နဲ့ သွားပြီး ကပြခဲ့ပြီးပါပြီ ။ ပြည်ပနိုင်ငံတွေ ကို သွားပြီး ကပြတဲ့ အခါ မြန်မာ့ရုပ်သေး ကို လေးလေးစားစား တန်ဖိုး ထားပြီး ကြည့်ကြတယ် ။ နှစ်သက် သဘောကျကြ တယ် ။ မြန်မာနိုင်ငံသားတွေ ကို လည်း ရုပ်သေးပွဲ ကြည့်ကြရစေချင်တယ် ။ ပြည်တွင်း မှာ ရုပ်သေး ကပြနိုင်ဖို့ ကျွန်မတို့ ပြန် ကြိုးစားတယ် ။

ပထမဆုံး ကခွင့် ရတာက မလိုင် ရွှေပေါ်ကျွန်း မှာ တစ်ပတ်တိတိ ကတယ် ။ နောက် မန္တလေးကျုံးကြီး ပြန် တူးဖော်ပြီးတော့ ပွဲ သုံးည ကတယ် ။ နောက်ပိုင်းမှာ စစ်ကိုင်း ကောင်းမှုတော် ဘုရားပွဲ ၊ ကျောက်တော်ကြီး ဘုရားပွဲတွေ ကရတယ် ။ သာစည် နယ် က လည်း လာ ငှားတယ် ။ ကောင်းမှုတော် ပွဲ ကတော့ နှစ်စဉ် နှစ်ဆက် ရုပ်သေးပွဲ ထည့်မှာ တဲ့ ။ ကျွန်မတို့ ဘုရားပွဲ သွားတာ ငွေကြေး အရ မမြတ်စွန်း ပါဘူး ။ ဒါပေမဲ့ လူငယ်တွေ မက်မက်မောမော ကြည့်ကြလို့ ကျေနပ်တယ် ။ ကောင်းမှုတော်ဘုရားပွဲ မှာ ကျွန်မတို့ ရုပ်သေး က နေတာ ကို theatre art က ဒါရိုက်တာ မစ္စတာ အောင်ကင်စင် ( Mr.Ong Keng Seng ) က မှတ်တမ်းရုပ်ရှင် ရိုက်တယ် ။ မဲခေါင်ဒေသ ရုပ်သေးများမှတ်တမ်း အဖြစ် မှတ်တမ်းတင် ထားတယ် ။ ဂျပန် NHK က လည်း လာရိုက်တယ် ။ ကျွန်မ က တော့ ဝမ်းသာပါတယ် ။

◽ကျော်ရင်မြင့်

📝 ဘဝဇာတ်ခုံ အဖုံဖုံ

သုည က ပြန်စရတဲ့ ဘဝ

 ❝ သုည က ပြန်စရတဲ့ ဘဝ ❞

မလည်မဝယ် နဲ့ ခုတွေ့  ခုကြိုက် တဲ့ သူ နဲ့ အိမ်ထောင် ကျ ၊ အိမ်ထောင်ဖက် က အချိန်ပြည့် အရက်မူး ။

သျှောင်နောက် ဆံထုံးပါ လင့်မျက်နှာ နဲ့ ယောက္ခမအိမ် လိုက် နေရချိန် မှာ သင်ယူခဲ့တဲ့ ပညာတွေ ၊ ရခဲ့တဲ့ ဘွဲ့တွေ ဘေးဖယ် ပစ်ပြီး မီးဖိုချောင် ထဲ မှာ အချိန်တွေ ကုန်ခဲ့ရသူ ။

ကိုယ့် ခြေထောက် ပေါ် ကိုယ် ရပ်ဖို့ မူလတန်းပြဆရာမလေး အဖြစ် တောရွာ မှာ တာဝန် သွား ထမ်း ပြန်တော့ မူးမူးရူးရူး လင်သား ကြောင့် သိက္ခာ ကျခဲ့ရ ။ ခင်ပွန်းသည် နဲ့ လမ်းခွဲ လိုက်ပြန်တော့ တစ်ခုလပ် မို့ မလေးမခန့် လုပ်တာမျိုး ကြုံတွေ့ရ ။

သည်လို အခြေအနေမျိုးတွေ ဖြတ်သန်း ရာ မှ ဇာတိမြို့ ဖြစ်တဲ့ မန္တလေး ကို ရာထူး တိုးတဲ့ အပြင် နိုင်ငံခြားဘာသာသင်သိပ္ပံ မှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ သင်တန်း တက်ခွင့် အပိုဆု နဲ့ ရွှေ့ပြောင်း လာခဲ့ရတဲ့ ဆရာမ ဒေါ်မမနိုင် ရဲ့ ဒုတိယ ဘဝ ကို သူ က ယခုလို ဆက်လက် ပြောပြပါတယ် ။

•••  ••••  •••••  ••••  ••••

ရန်ကုန် နိုင်ငံခြားဘာသာသင်သိပ္ပံ မှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ သင်တန်း တက်ပြီး မန္တလေး ပြန်လာတော့ အမှတ် ၁၆ ၊ အထက်တန်းကျောင်း မှာ အလယ်တန်းပြ ဆရာမ အဖြစ် တာဝန် ထမ်းဆောင် ရတယ် ။ တစ်ဖက် မှာ အမေ့ ခြံဝင်း ထဲ မှာ ‘ ဂါးဒင်းတီး ’ ဆိုတဲ့ နာမည် နဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်တယ် ။ စီးပွားရေး မလုပ် တတ် တော့ ရှုံးတယ် ။ တစ်နှစ် လောက် နဲ့ ပိတ်ပစ် လိုက်ရတာပေါ့ ။

အဲသည် ကာလ မှာ ပဲ စိတ်ပြေလက်ပျောက် သဘော နဲ့ ငယ်ငယ်က လက်စ ရှိခဲ့တဲ့ ပတ္တလား နဲ့ စောင်း ကို ပန်တျာကျောင်း က နည်းပြဆရာ ဦးတင်ဝမ်း နဲ့ ပြန် လေ့ကျင့်တယ် ။ ဆရာတို့ ရဲ့ မဏိတိမ်လွှာတီးဝိုင်း မှာ ပတ္တလား လိုက် တီး ဖြစ်တယ် ။ မန္တလေးဟိုတယ် မန်းသူရိန် စားသောက်ခန်း မှာ တီးကြ ဆိုကြ ဖျော်ဖြေ ကြရတာပေါ့ ။ အဲသည်မှာ နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည်တွေ လာပြီး စားသောက် ကြတာ များတယ် ။

တစ်ဖက်မှာ အင်္ဂလိပ်စကားပြော တိုးတက် ချင်တယ် ။ အဲသည် ခေတ် က ရှားရှားပါးပါး နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည် တွေ့ ရင် စကားပြော လေ့ကျင့်ဖို့ ရူးခဲ့မိ တယ် ။ အဲသည်မှာ ဇာတ်လမ်း က စ တာပါပဲ ။

ကွာရှင်းခဲ့ ပြီးတဲ့ ပထမ အိမ်ထောင် က လည်း သေဆုံးသွားပြီ ။ ကိုယ့် ကိုယ့် ကိုယ် အိမ်ထောင်ရေး ကို စိတ် ကုန်နေပြီ ထင်ခဲ့မိပေမယ့် နှစ်ကာလတွေ ကြာ လာတော့ ဘဝ မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်း ရတာ အားငယ် သလိုလို ခံစားလာမိတယ် ။ ဘဝ အဖော်မွန်ကောင်း တစ်ယောက် ကို တမ်းတ လာမိတာ အမှန်ပါပဲ ။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး ကို နိုင်ငံခြားသားတွေ အမြဲ ခေါ်လာလေ့ ရှိတဲ့ ဦးသန်းညွန့် နဲ့ ဒုတိယ အိမ်ထောင် ထူ ဖြစ်တယ် ။ သူ့ မှာ ဂုဏ်တွေ ဒြပ်တွေ ဘွဲ့ထူး ဂုဏ်ထူးတွေ ဘာမျှ မရှိပေမယ့် ရိုးသားမှု ၊ ပင်ကို အရည်အချင်း ရှိမှု ၊ ကိုယ့် ဘဝ ကို နားလည်မှု ပေးပြီး အနွံတာခံမှု ၊ ချစ်မြတ်နိုးမှု ၊ သားလေး နှစ်ယောက် ကို မေတ္တာ ပေးနိုင်မှု ၊ ကလေးတွေ ကလည်း သူ့ ကို ခင်မင်တွယ်တာမှုကြောင့် လစ်ဟာ နေတဲ့ ကွက်လပ်ကလေး ဖြည့် လိုက်ပါတော့တယ် ။

အလယ်တန်းပြ ဆရာမ အလုပ် ကနေ ထွက် ၊ သား နှစ်ယောက် ကို လက်ဆွဲ ပြီး ခင်ပွန်းသည် ဦးသန်းညွန့် နဲ့ လက်တွဲတယ် ။ ဘဝသစ် ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အားမာန် တွေ အပြည့်နဲ့ ပေါ့ ။ ပတ်ဝန်းကျင် ကတော့ အတင်းအဖျင်း စကား ဆိုကြတာပေါ့ ။ ဂုဏ်မရှိ ဒြပ်မရှိ တဲ့ သူ နဲ့ အိမ်ထောင် ထူလို့ ဒုတိယအကြိမ် မိုက် ပြန်ပြီပေါ့ ။ အလုပ် ထွက်တာ သိပ်မိုက်တာပဲ တဲ့ ။

ကိုယ် ကတော့ ဘဝ သတ္တိတွေ ပြည့် နေတယ် ။ ဘာကို မှ မကြောက်ဘူး ။ အိမ်မှုကိစ္စတွေ လုပ်ရင်း စာအုပ်ပုံ ကြား မှာ ပျော်မွေ့ နေတယ် ။ အင်္ဂလိပ်စာတွေ ပဲ ဖတ် နေခဲ့တယ် ။ အိုင်အက်ဖ်အယ်လ် ( နိုင်ငံခြားဘာသာသင်သိပ္ပံ ) တက် တုန်းက သင်ခန်းစာတွေ ပြန် ဖတ် ၊ Dictionary ( အဘိဓာန် ) ကို ခေါင်းအုံး အိပ်လို့ ။ ခင်ပွန်းသည် ခေါ်လာတဲ့ tourist ( နိုင်ငံခြားဧည့်သည် ) တွေ နဲ့ စကားပြော လေ့ကျင့် ၊ စာတွေ့ လက်တွေ့ အချိန်ပြည့် ပေါင်းစပ် နေခဲ့တယ် ။ 

လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်တဲ့ ခြံအပိုင်း ကို မေမေ က ရောင်းလိုက်တယ် ။ ဗီဒီယို ပြစက် တစ်လုံး ၊ ကား တစ်စီး ဝယ်တယ် ။ မေမေ့ စီးပွားရေး အတွက် ဗီဒီယို ပြတဲ့ ရုံ မှာ ကူ လုပ်ပေးတယ် ။ ကား ကို တော့ ခင်ပွန်းသည် က နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည်တွေ ကို အငှားမောင်း ပို့ပေးတယ် ။

ခင်ပွန်းသည် တက္ကစီ ဆွဲ ၊ နိုင်ငံ ခြားသားဧည့်သည် ရလို့ guide ( ဧည့်လမ်းညွှန် ) လိုက်တဲ့ အခါ ကျွန်မ က လည်း အင်္ဂလိပ်စကားပြော လေ့ကျင့် ဖို့ လိုက်တဲ့အခါ လိုက်သွားပါတယ် ။ ဈေးချို ငါးပိတန်း လက်ကျား က ဦးရော်ကီ နဲ့ မမြင့် တို့ရဲ့ handicraft ( လက်မှုပစ္စည်း ) ဆိုင်ကလေး ကို မကြာခဏ ရောက်ဖြစ်တယ် ။ ဧည့်သည်တွေ ကို မမြင့် က သူ တတ်သလောက် broken English နဲ့ ပြောဆို ရှင်းလင်း ရောင်းချ နေတာ ကို မြင်ပြီး ကိုယ့် ကိုယ် ကိုယ် အားတက် ခံစားမိလာတယ် ။

ဒါဟာ ကိုယ် နဲ့ ပိုပြီး တိတိကျကျ ဘောင်ဝင်တဲ့ လုပ်ငန်း လို့ ခံစားရတယ် ။ ကိုယ့် ဘဝ အတွက် ပုံမှန် ဝင်ငွေ ရနိုင်မယ့် လုပ်ငန်း တစ်ခုလိုတယ် ။ ကိုယ် သိပ်ရူး တဲ့ အင်္ဂလိပ် စကားပြော လေ့ကျင့်ဖို့ အခြေအနေ တစ်ခု ဖန်တီးမှု လည်း ဖြစ်တယ် ။ သည် ဆိုင်မျိုးလေး ဖွင့်ချင်လိုက်တာ ဆိုပြီး အခြေအနေ နဲ့ အချိန်အခါ ကို စောင့်မျှော် နေမိတယ် ။

အဲသည် အချိန် မှာ ပဲ ၁၉၈၈ ခု အရေးအခင်း ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည် အဝင် ရပ် သွားတယ် ။ သူ့ အလုပ် က ဝင်ငွေ မရှိတော့ဘူး ။ ကျွန်မ က လည်း အလုပ် က ထွက် ထားတော့ ဝင်ငွေ မရှိဘူး ။ အရေးအခင်းကာလ ထဲ မှာ သမီးငယ် ကို မွေးတယ် ။

ကော်ဖီတွေ တစ်ခွက်ကြီး သောက် ၊ ထမင်းတွေ တစ်ဝကြီး စားရ မှ ကလေး ကို နို့ တိုက်လို့ ကောင်းတယ် ။ နေ့ ၁၁း၀၀ နာရီထိုး နေပြီ ။ ဆန်အိုး ထဲ ဆန် မရှိလို့ ထမင်း မချက်နိုင်သေးဘူး ။ ရေ တစ်ခွက် ပဲ ကော်ဖီ အစား သောက်ရတယ် ။ ဘာမျှ မစားရသေးဘဲ တံတွေး ကို မျိုချရင်း သမီးလေး ကို နို့တိုက် နေခဲ့မိတယ် ။ အံ့ဩစရာ ကောင်းတာက မျက်ရည် တစ်စက် မကျခဲ့ဘူး ။ 

ကျွန်မတို့ လင်မယား ကို ချစ်ခင်တဲ့ ဖိုးကျော် ဆိုတဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး အခြေအနေ ကို သိရလို့ သူ့ အိမ်ပြန် ခါးပုံစ ထဲ မှာ ဆန်တွေ တစ်ဖောင်းကြီး ထည့် ပြန်လာတယ် ။ သူ့ အမေ ဆန်အိုး ထဲ က နှိုက်လာတာ ထင်ပါရဲ့ ။ ဆန်ပြုတ် တစ်အိုး ပြုတ်ပြီး စားကြတယ် ။ ကလေးတွေ က တော့ ပျော် ပျော်ကြီး ဆန်ပြုတ် သောက်ကြတာပေါ့ ။ အရေးကြီးတာ က ဆက်လက် အသက်ရှင် နေနိုင်သေးတဲ့ အာဟာရ တစ်ခု ရဖို့ပဲ ။

အဲသည် လတ်တလော အခြေအနေ ကို ခင်ပွန်းသည် က အကောင်းဆုံး နည်း နဲ့ ဖြေရှင်းခဲ့တယ် ။ မုန့်ဟင်းခါး ချက် ရောင်းတယ် ။ ဦးလေးကြီး မုန့်ဟင်းခါး လို့ နာမည်ရပြီး ရောင်း ကောင်းပါတယ် ။ ထမင်း စားလို့ ကတော့ ဖြစ်တယ်ပေါ့ ။ နောက် ရှမ်းခေါက်ဆွဲ ၊ ဖက်ထုပ်ကြော် စသဖြင့် ရောင်းခဲ့တယ် ။

တဖြည်းဖြည်း နဲ့ အခြေအနေ က တည်ငြိမ်အေးချမ်း လာတော့ နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည်တွေ တဖွဲဖွဲ ပြန် ဝင်လာတယ် ။ ခင်ပွန်းသည် လည်း ခေါက်ဆွဲ အရောင်း ရပ်ပြီး ဧည့်သည် ပြန် လိုက်တယ် ။ ဧည့်သည်တွေ က ဦးသန်းညွန့် ကို ချစ်ခင်ကြတယ် ။ စိတ်ရှည်တယ် ။ အလိုက်သိတယ် ။ မျက်နှာ မှာ ရိုးသားမှု ကို တွေ့မြင်ရတယ် ဆိုတာပဲ ။

သူ က ဘွဲ့  မရပေမယ့် နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည်တွေ နဲ့ စကား ပြောနိုင် ဆိုနိုင် တယ် ။ ကျွန်မ က ဘွဲ့ရ ၊ အိုင်အက်ဖ်အယ်လ် တက်ခဲ့ပေမယ့် လေ့ကျင့်မှု နည်းတော့ သူ့ လောက် မပြောနိုင်ဘူး ။ အမေရိကန် ၊ ဩစတြေးလျ ၊ ကနေဒါ accent ( လေသံ ) တွေ ဆိုရင် နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး ။ ဒါကြောင့် အပြောစွမ်းရည် ရော နားလည်နိုင်စွမ်း ပါ တိုးတက်အောင် သူ ဧည့်သည် ရ လာတိုင်း ဧည့်သည် ကို ခွင့် တောင်းပြီး sight seeing ( ခရီး ) သွားလေရာ လိုက် သွားတယ် ။ ဧည့်သည် တွေ ကို အိမ် မှာ ထမင်းစား မကြာခဏ ဖိတ်ပြီး စကားပြော လေ့ကျင့် ခဲ့တယ် ။ မေမေ ကတော့ ကျွန်မ ကို နား မလည်နိုင်ဘူး ။ ပိုက်ဆံ ဖြင့် မရှိဘဲ ဧည့်သည်ဘကို ထမင်းစား ဖိတ်ရသလားပေါ့ ။

ကျွန်မ အင်္ဂလိပ်စကားပြော တိုးတက်ချင် လို့ အင်္ဂလိပ်စာဌာန က ဆရာမ ဒေါ်အီဗွန်း ကို အိမ် မှာ ဖိတ်ခေါ်ပြီး အင်္ဂလိပ် စကားပြောသင်တန်း ဖွင့်တယ် ။ ကျွန်မ လည်း သင်ယူတယ် ။ ဆရာမ သင်တာတွေ ကို မှတ်တယ် ။ ဆရာမ က တစ်လ လောက် သင်ပြီးတော့ သူ လာရတာ ဝေးလို့ ဆိုပြီး တက္ကသိုလ် ထဲ ရွှေ့သွား တယ် ။ ဆရာမ ရွှေ့သွား ပေမယ့် အင်္ဂလိပ် စကားပြောသင်တန်း တက်ချင်တဲ့ ကျောင်းသားတွေ က တဖွဲဖွဲရောက် လာနေတယ် ။ တက္ကသိုလ် ထဲ အထိ လိုက် မတက်ချင်ဘူး ဆိုတာနဲ့ အိမ် မှာပဲ အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်း ဆက် ဖွင့်လိုက် တယ် ။

ကျွန်မတို့ က အင်္ဂလိပ်စာ ဆိုတာ ခက်တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရသူတွေ ။ ကြိုးစား ပမ်းစားလုပ်ရင်း တတ်မြောက် လာရတာ ။ ဘယ်လိုလေ့လာ ၊ ဘာတွေ လုပ်ရမယ် ဆိုတာ လမ်းညွှန် ပြတယ် ။ သင်တန်း မှာ အင်္ဂလိပ်စာ တင် မဟုတ်ဘူး ။ ဘဝ ကို သိအောင် နားလည်အောင် အသိတရားတွေ လည်း ထည့်ပေးတယ် ။

ကျွန်မ ကိုယ်တွေ့ တွေ ပြောပြပြီး ဘဝ မှာ လုပ်စရာ ငါးခု ရှိရင် ဘယ်ဟာ ဦးစားပေး ရမှာလဲ ။ တစ် ၊ နှစ် ၊ သုံး ၊ လေး ၊ ငါး စီစဉ်လိုက် ။ ဆန်ပြုတ် သောက်ပြီး အသက် ဆက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကျွန်မ ဘဝ ကို ပြောပြပြီး သူတို့ ကို စိတ်ဓာတ်ရေးရာ အားပေးပါတယ် ။

ကျောင်းဆရာမ က ထွက်လာခဲ့တာပေမယ့် ကျွန်မ ရဲ့ ကလေးတွေ ရဲ့ ပညာရေး ကို လှည့် မကြည့်နိုင်ပါဘူး ။ မေမေတို့ အမှတ် ၆ ၊ အထက်တန်း ကျောင်းက မေမေတို့ နဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဆရာမလေး ဒေါ်နိုင်ရည်မာ က ညနေ တိုင်း လာပြီး ကူညီပေးပြီး စာပြ ပေးတယ် ။

သူ က လည်း နိုင်ငံခြားဘာသာသိပ္ပံ တက်ဖို့ စိတ်ဝင်စားတယ် ။ ကိုယ် က လည်း ကိုယ့် အတွေ့အကြုံတွေ ပြောပြတယ် ။ သူ သွား တက်ပြီး ပြန်လာတော့ ကျွန်မတို့ အင်္ဂလိပ်စကားပြော လေ့ကျင့်ဖို့ ရော ပုံမှန် စီးပွားရေး ဝင်ငွေ တစ်ခု ရှိဖို့ ကျွန်မ မှာ အမြင် ရှိထားခဲ့တဲ့ နိုင်ငံခြား ဧည့်သည်တွေ စိတ်ဝင်စားတဲ့ မြန်မာ့ လက်မှု အရောင်း ပစ္စည်းဆိုင်လေး ဖွင့်ဖို့ တိုင်ပင်တယ် ။

၁၉၈၉ ခုနှစ် မှာ တစ်ယောက် ငွေငါးထောင်စီ စပ်ပြီး Mandalay Marionettes Handicrafts Shop အမည် နဲ့ ဆိုင်ကလေး ထူထောင် ဖြစ်ကြတယ်ပေါ့ ။ 

ရွှေချည်ထိုးကားတွေ ၊ ရုပ်သေးရုပ်ကလေး တွေ တင်ပြီး ရောင်းတယ် ။ ဆိုင်ဖွင့်ပွဲနေ့ မှာ နိုင်ငံခြားသား ခုနစ်ယောက် လောက် ဝင်တယ် ။ နည်းနည်းပါးပါး ရောင်းရတယ် ။ မဆိုးပါဘူး ။

ဆိုင်ကလေး ဖွင့် ထားရင်း တစ်ရက် မှာ ဖိလစ်ပိုင်သူ အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက် က ပစ္စည်း ဝင် ဝယ်ရင်း ရုပ်သေးရုပ် ကို ကပြ ခိုင်းတယ် ။ ရုပ်သေး ရုပ် ကို ကပြဖို့ နေနေသာသာ ၊ ကျွန်မ က အရုပ် ကို တောင် မကိုင်တတ်ဘူး ။

သူ က နောက် တစ်ခေါက် သူ လာလို့ မင်း ရုပ်သေးရုပ် ကပြနိုင်ရင် ဝယ်မယ် လို့ ပြောပြီး ပြန်သွားတယ် ။ အဲသည်မှာ ကျွန်မ ရှက် လိုက်တာ ။

◽ကျော်ရင်မြင့်

📚 ဘဝဇာတ်ခုံ အဖုံဖုံ

အချစ်ဆိုတာ ဒုက္ခ

 

❝ အချစ်ဆိုတာ ဒုက္ခ ❞

မန္တလေး ဆီဒိုးနားဟိုတယ် အရှေ့ဘက် မှာ အမြဲသဖြင့် လူ စည်ကား နေတဲ့ အိမ် တစ်အိမ် ရှိတယ် ။

မနက် စောစောပိုင်း က စပြီး အဲသည် အိမ် ရှေ့မှာ လူငယ်တွေ နဲ့ စည်ကားတယ် ။ အဲသည် အိမ် မှာ ဆရာမဒေါ်မမနိုင် အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်း ဖွင့်ထားတာမို့ အနာဂတ် အတွက် မျှော်မှန်းချက် မြင့်မားတဲ့ လူငယ်တွေ သည် နေရာ မှာ လာရောက် စုဆုံကြတာပါ ။ ညဦးပိုင်း မှာတော့ သည် အိမ်ကလေး မှာပဲ လျှပ်စစ်မီးတွေ လင်းထိန် နေပြီး ဆိုင်းသံ ဗုံသံတွေ ကြားရပြန်တယ် ။ အိမ် တစ်ဝိုက် မှာ နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည် တွေ နဲ့ ညစဉ် စည်ကား နေတော့တယ် ၊ သည် အိမ်ကလေး မှာ ညပိုင်း ကျတော့ Mandalay Marionette မန္တလေးရုပ်စုံ ဆိုပြီး ရုပ်သေးပွဲ ကပြ ပြန်တယ် ။ မြန်မာ့ ရုပ်သေးပွဲ ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ ကမ္ဘာလှည့် နိုင်ငံခြားသားဧည့်သည်တွေ ဒေါ်မမနိုင် ရဲ့ ရုပ်သေးရုံကလေး မှာ လာရောက် စုဆုံကြတယ် ။

ဒေါ်မမနိုင် က အင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်း မှာ နာမည် ရ သလို ရုပ်သေးပွဲ က ရာ မှာ လည်း အောင်မြင်တယ် ။ သူ ဦးစီးတဲ့ ရုပ်သေးအဖွဲ့ ဟာ ပြင်သစ် ၊ ဟော်လန် ၊ အမေရိကန် နိုင်ငံပေါင်း များစွာ ကမ္ဘာလှည့်ပြီး ဖြေဖျော်ခဲ့ရတယ် ။

ယနေ့ စင် ပေါ် ကို ရောက် နေတဲ့ ဒေါ်မမနိုင် ဟာ တစ်ချိန်တစ်ခါ က အချစ် ကို မလည်မဝယ် နဲ့ ကိုးကွယ်မိခဲ့လို့ ဒုက္ခတွင်း သက်ဆင်းခဲ့ရဖူးတယ် ။ အဲသည် ဘဝ ကို ဆရာမ က ယခု လို ပြောပြပါတယ် ။

•••  ••••  •••••  ••••  ••••

မန္တလေး ဝိဇ္ဇာနှင့်သိပ္ပံ တက္ကသိုလ် မှာ ကျွန်မ က သမိုင်း အဓိက နဲ့ တက္ကသိုလ် ပထမနှစ် ကျောင်းသူ ။ အဲသည် နှစ် မှာ ရန်ကုန်သား က မန္တလေးသင်္ကြန် လာ လည် တာ ၊ ကျွန်မတို့ အိမ် ဘေး မှာ လာ တည်းတယ် ။

ကျွန်မ က အိမ်ထောင်ရေး လည်း နားမလည် ၊ ဘယ်လို လူ ကို အိမ်ထောင်ဖက် အဖြစ် ရွေးချယ်ရမယ် ဆိုတာ လည်း မသိ ၊ ကိုယ့် ရှေ့ မှာ နမူနာ ယူစရာ အမြင် ကလည်း မရှိခဲ့တော့ ခုတွေ့ ခုကြိုက် ရန်ကုန်သား ရဲ့ အချစ် ကို ခေါင်းညိတ် ခဲ့တယ် ။

၁၉၇၅ ခုနှစ် မှာ ဘွဲ့ လည်း ရ ၊ အိမ်ထောင် လည်း ကျပေါ့ ။ ကျွန်မ မိဘတွေ က အိမ်ထောင်ပြု တာ ကို သဘော မတူဘူး ။ ကျွန်မ ကတော့ မိဘ ရင်ခွင် ကို ခြေစုံကန်ပြီး အမေ့အိမ် က လွဲရင် ပျော်စရာ ကောင်းမှာပဲ ဆိုတဲ့ အတွေး နဲ့ မီးရောင် ကို ရွှေတောင် ထင်ပြီး မိုက်မှားခဲ့သည်ပေါ့ ။ အမှား ကို သိနားလည် လာ တဲ့ အချိန် မှာ တော့ အစစအရာရာ က နောက်ကျခဲ့ပြီ ။ ပြင်ရ ခက်တဲ့ ပြင်လို့ မရတဲ့ အမှားလေ ။

ခင်ပွန်း နဲ့ အတူ ရန်ကုန် ပါသွားတယ် ။ မိဘ သင်ပေးထားတဲ့ ပညာတွေ ၊ ရခဲ့တဲ့ ဘွဲ့တွေ ကို ဘေးဖယ် ပစ်ထားပြီး ယောက္ခမအိမ် က မီးဖိုချောင် ထဲ မှာ ယောက္ခမ ကို ထမင်းဟင်းချက် ကူရင်း ၊ ယောက်မလေးတွေ ရဲ့ အနွံတာခံရင်း ၊ အဝတ်လျှော်ကု,လားမ မလာ ရင် အဝတ်တွေ တစ်ပုံတစ်ပင် လျှော်ဖွပ် မီးပူတိုက်ရင်း ကလေး ထိန်းရင်း နဲ့ ခုနစ်နှစ် ဆိုတဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လွန် သွားတော့တယ် ။

ဘဝ ဟာ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး ဆိုတာ သိလာတယ် ။ အိမ်ထောင်ဘက် က လည်း အမြဲတမ်း အရက် မူး နေတာ ။ ကောင်းလာနိုး ကောင်းလာနိုး နဲ့ ကလေး တစ်ယောက် လည်း ရခဲ့ပြီ ။

ကိုယ့် သောကတွေ ကို သားကြီးမျက်နှာ တစိမ့်စိမ့် ကြည့်ရင်း ဖြေခဲ့ရတယ် ။ သားကြီး ငယ်စဉ် က လေနာ တတ်တယ် ။ လေနာ လို့ တစ်ညလုံး ငိုတဲ့ အခါ သား ရဲ့ ဝေဒနာ သက်သာစေဖို့ ကလေးဗိုက် နဲ့ အမေ့ဗိုက် ကပ်ပေးတဲ့ အခါ အငို တိတ်ပြီး မှိန်း နေတတ်တယ် ။ ကလေး မှိန်း အိပ်နေတာ နိုးသွားမှာ စိုးလို့ အိပ်ရာ ထဲ ပြန် မချ ရက်ဘူး ။ ခုတင် ပေါ် မှာ အုတ်နံရံ ကို မှီပြီး တစ်ညလုံး ငုတ်တုတ် ထိုင် မှေးရင်း မိုးလင်းခဲ့ရတယ် ။ သည်တော့မှ အမေ့ မေတ္တာ အမေ့ ကျေးဇူး ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိလာတယ် ။

အဲသည် အချိန် က ကျွန်မ အဖေ ( မြန်မာစာ ၊ ဂုဏ်ထူးဦးသိန်းနိုင် ) က ရန်ကုန် မှာ အလုပ် လုပ် နေတယ် ၊ အမေ က မန္တလေး မှာ ။

သားကြီး ငါးနှစ်သား အရွယ် ၊ ဒုတိယ သားငယ် ကိုယ်ဝန် ခုနစ်လ ရတဲ့ အချိန် မှာတော့ မန္တလေးက အမေ့ အိမ် ကို ပဲ ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချ လိုက်တယ် ။ အဖေ ပေးတဲ့ လမ်းစရိတ်ငွေ ကျပ် ၁၀ဝ နဲ့ သားကြီး ကို လက်ဆွဲ ၊ အထုပ် ကို ပွေ့ပြီး နေ့စေ့လစေ့ ကိုယ်ဝန်ကြီး နဲ့ မန္တလေး ပြန်လာခဲ့တယ် ။ ၁၉၈၁ ခုနှစ် ၊ ဧပြီလ ၂၂ ရက် သားငယ် ကို မျက်နှာမြင် တော့ ကလေးတွေ အဖေ ရန်ကုန်သား လိုက်ချ လာတယ် ။

ဘဝ ဟာ အလွန် ဆန်းကြယ်ပါတယ် ။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်မ မဖြစ်ချင်ဆုံး က မူလတန်းပြဆရာမ ၊ မွန်မြတ်တာတွေ ကျွန်မ နားမလည်ခဲ့ဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ဘဝ ကို မူလတန်းပြ ဆရာမလေး အဖြစ် နဲ့ စ ခဲ့ရပါတယ် ။ သားအငယ် ခုနစ်လသား မှာ တံတားဦးမြို့နယ် တောင်တစ်လုံးရွာ မှာ မူလတန်းပြ ဆရာမ ဝင် လုပ်တယ် ။

ဘဝသစ် စ ဖို့ တောင်တစ်လုံးရွာ မှာ မူလတန်းပြဆရာမ အဖြစ် တာဝန် ထမ်းဆောင်ဖို့ သွားတဲ့အခါ သားတို့ အဖေ လည်း အတူ လိုက်ပါ လာတယ် ။ ကလေးတွေ က လည်း ငယ်သေးတာ မို့ ခင်ပွန်းလင်သား အတူ ပါလာတာ အားရှိ ပေမယ့် မရှိ မကောင်း ရှိ မကောင်း မပေါင်း လည်း ခက် ပေါင်း လည်း ခက် ယောက်ျား ဟူ က ပုရိသ လို့ သာ အော်အော်ပြီး ငိုချင်တော့တာပါပဲ ။

ဆရာမယောက်ျား ဆိုပြီး ရွာသားတွေ က မြှောက်စား ကြတော့ ကိုယ်တော်ချော က သောက်စားမူးယစ်ပဲ နေတော့တာပေါ့ ။ တစ်နေ့တခြား ပိုပိုဆိုးရွား လာတယ် ။ မူးပြီး သောင်းကျန်းတယ် ။ ရပ်ရွာ ကို အော်ဟစ် ဆဲဆိုတယ် ။ ရွာ က ခဲနဲ့ ပေါက်ထုတ်ဖို့ တိုင်ပင် ကုန်ကြပြီ ။

တစ်ည သူ က မူးရူးအော်ဟစ် ဆဲဆိုသောင်းကျန်း နေတယ် ။ ရွာသားတွေ စုပြီး ကျွန်မတို့ အတွက် သီးသန့် ဆောက်ပေး ထားတဲ့ ရွာအစွန် မူလတန်း ကျောင်းဝင်းကြီး ထဲ က စာသင်ခန်းကလေး နဲ့ တွဲလျက် အိမ်ကလေး ကို ခဲမိုး ရွာချဖို့ စောင့်နေကြ သတဲ့ ။ အဲသည် အချိန်မှာ ကျွန်မ က စိတ်ညစ်ညစ် နဲ့ သူ့ အသံ ဖုံးအောင် ဓာရဏပရိတ် ကို အခေါက်ခေါက် အခါခါ အော်ရွတ် နေမိခဲ့တယ် ။ ခဲမိုးရွာဖို့ လာတဲ့ ရွာသားတွေ က ကျွန်မ ရဲ့ ပရိတ်ရွတ်သံ ကြားလို့ ခဲနဲ့ မထုဘဲ ပြန် သွားကြတယ် လို့ နောင် တစ်ချိန် မှာ ပြန် ပြောပြကြပါတယ် ။

သည်လို ဖြစ်တော့ ရှက် လည်း ရှက်တာ နဲ့ ဆေးလက်မှတ် နဲ့ လစာမဲ့ခွင့် သုံးလ တင်ပြီး မန္တလေး ကို ပြန်လာခဲ့တယ် ။ ပြီးတော့ အမေ့ အိမ်ဝင်း ထဲ မှာ ထမင်းကြော် ဆိုင်ကလေး ဖွင့်ပြီး နေတယ် ။ သူ ကတော့ မူးရူး နေတာပါပဲ ။ နေမြင့်လေ အရူးရင့်လေ ဆိုသလိုပါပဲ ။ သူ က ပို လို့ သာ ဆိုး လာတယ် ။ တစ်ခါတစ်ရံ မှာ တော့ အရိုက်အနှက် နဲ့ လက်ပါ  ပါလာတော့ ကျွန်မ ရင်မှာ နာကြည်းလာတော့တာ ပေါ့ ။

နောက်တော့ သူ ရန်ကုန် ပြန် သွားတယ် ။ အဖေ ကတော့ မကောင်းရင် လက်မောင်း ထဲ က သွေးတောင် ဖောက်ထုတ် ပစ်ရတယ်လို့ ဆိုတယ် ။ ကျွန်မ ရန်ကုန် လိုက် သွားတယ် ။ ဖေဖေ့ အကူအညီ ယူပြီး သူ နဲ့ ကွာရှင်းဖို့ စီစဉ်တယ် ။

သူ နဲ့ ကွာရှင်းဖို့ ရှေ့နေ နဲ့ လှမ်း ခေါ် လိုက်တော့ သူ ရောက်လာတယ် ။ လူချင်း တွေ့တာနဲ့ သူ က သားကြီး ဖို့ ဘာတွေ ဝယ်လာတယ် ၊ သားငယ် ဖို့ ဘာ ပါတယ် ၊ နိုင့် ဖို့ ဝမ်းဆက် ဝယ် လာတယ် လို့ စ ပြောတာကိုး ။ ကျွန်မ ကို သူ က နိုင် လို့ ခေါ်တာ ။ ကျွန်မ ကလည်း ရန်ဖြစ်ပြီး ကွဲချင် ကွာချင်တာ မဟုတ်တော့ သူ နဲ့ ရယ်ရယ်မောမောပါပဲ ။ ကွာရှင်းပေးမယ့် ရှေ့နေ က လည်း ကျွန်မတို့ ကို ကြည့် ပြီး ဒုက္ခပဲ ၊ သည် လင်မယား ကွဲဖြစ်မယ် မထင်ဘူးပေါ့ ။ ရှေ့နေ မျက်စိတွေ လည်နေတယ် ။

သူ က ဘာ ဆက် ပြောသလဲ ဆိုတော့ သူ့ အသိုင်းအဝိုင်း က ကွာ မပေးနဲ့ လို့ မြှောက်ပေး ကြတယ် တဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ သူ ကွာပေးပါမယ် တဲ့ ။ တစ်နေ့ တစ်ချိန် မှာ သူ ချမ်းသာလာရင် ကျွန်မ က ပြန်ပေါင်းဖို့ ကတိ တောင်းတယ် ။ ကျွန်မ က ချမ်းသာ ချင် ချမ်းသာ ၊ ဆင်းရဲ ချင် ဆင်းရဲ ၊ အလုပ် ရှိရှိ မရှိရှိ အရက် မသောက် ရင် ပြန် ပေါင်းမယ် ၊ ဒါကလည်း ကလေး နှစ်ယောက် အတွက် ပါ ဆိုတော့ သူ့ ကိုယ် သူ ပြုပြင်ပါ့မယ်တဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ သူ အရက် ရဲ့ ကျေးကျွန် ပဲ ဖြစ်သွားတယ်လေ ။ တရားဝင် ကွာရှင်းအပြီး လေးနှစ် အကြာ မှာ တော့ အရက် နဲ့ ပဲ သူ ဆုံးသွားခဲ့ ပါတယ် ။ ကျွန်မ ဘဝ မှာတော့ ဒါ အချစ်လား လို့ ဆိုရလောက်အောင် သင်ခန်းစာ ရခဲ့တာပေါ့ ။

လစာမဲ့ခွင့် သုံးလ ပြည့်လို့ အလုပ် ပြန်ဝင်တော့ သူ နဲ့ ကွာရှင်း လိုက်ကြောင်း တစ်ဆင့် စကား တစ်ဆင့် နား နဲ့ တစ်ရွာလုံး သိ သွားပြီး ကောင်းပါတယ် လို့ ကောက်ချက် ချကြတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ရွာ ကို တစ်ခုလပ် ပုံစံနဲ့ ပြန် ရောက် လာတာမို့ အိမ်ထောင် ရှိတဲ့ လူ က အစ ၊ အိမ်ထောင် မရှိတဲ့ လူ အဆုံး အနည်းဆုံး ပါးစပ် အရသာ ခံပြီး ပြောတာ ဆိုတာ ကြုံရတာပေါ့ ။

ကလေး နှစ်ယောက် အဖေ တစ်ခုလပ် ဖြစ်နေတဲ့ ကျေးရွာအုပ်စု ပါတီခေါင်း ဆောင် ဆိုတဲ့ သူ က ဆရာမ သဘောကျ ရင် မောင်ဗမာစက်ဘီး တစ်စီး တင်ပြီး တောင်း ပါမယ်လို့ နားဖောက် လာပြန်ပါတယ် ။ ကျွန်မ ကလေးတွေ သူ့ အိမ် ကို နွားနို့ သွား ဝယ်တဲ့ အခါ သူ က နွားနို့တွေ အများကြီး ထည့်ပေး လိုက်တာတို့ ကြုံရတယ်ပေါ့လေ ။

ဒါနဲ့ မဖြစ်ချေဘူး ။ မြို့ပေါ် ပြန်ပြောင်းဖို့ ဆရာတွေ အပူ ကပ်မှပဲ စဉ်းစား ရတယ် ။

လုပ်သက် နှစ်နှစ် ပြည့် တော့ မန္တလေး မှာ လက်ထောက် မြို့နယ်ပညာရေးမှူး တာဝန် ထမ်းဆောင် နေတဲ့ ကျွန်မ ရဲ့ ငယ်ဆရာ ဦးဉာဏ်ဝင်း က မန္တလေး ကို ပြန်လည် ခေါ်ယူ ရွှေ့ပြောင်း ပေးပါတယ် ။

ကံ ကောင်းချင် တော့ မန္တလေး ပြန် ပြောင်းခွင့် ရော ၊ မူလတန်းဆရာမ က နေ အလယ်တန်းပြဆရာမ အဖြစ် ရာထူး တိုးတဲ့ အပြင် အိုင်အက်ဖ်အယ်လ် ( နိုင်ငံခြား ဘာသာသိပ္ပံ ၊ ရန်ကုန် ) မှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ သင်တန်း သုံးလ တက်ခွင့်ပါ တစ်ပြိုင် တည်း ရခဲ့တယ် ။

မုန်တိုင်း ကင်းစင်ပြီး ဘဝ မိုးကောင်းကင် ကြည်လင် သာယာတော့မယ့် အရိပ် လက္ခဏာတွေ ထင်ပါရဲ့ ။

◽ ကျော်ရင်မြင့်
📚 ဘဝဇာတ်ခုံ အဖုံဖုံ