ဒိုင်ပြေး ဘုန်းကြီး

 ❝ ဒိုင်‌ေပြး ဘုန်းကြီး ❞

၂၀၀၁ ခုနှစ် ၊ အောက်တိုဘာလ ၊ တနင်္လာနေ့ နံနက်ကိုးနာရီ အချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ ရန်ကုန်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည် ။ မိုးကုန်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ရာသီဥတုက သာယာနေသည် ။ ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ် တွင် လူလေးဦး လိုက်ပါလာသည် ။ မအေးကတော့ ချဲထီကို စွဲနေခဲ့သည်မှာ နှစ် နှစ်ခန့် ရှိပြီ ဖြစ်သည် ။ သူကကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပြအဖြစ် ဦးဆောင်ခေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူက အစိုးရဝန်ထမ်းများနှင့် ပြည်သူများကြားတွင် တခါတစ်ရံ ပွဲစားအဖြစ်လည်း လုပ်ကိုင်ပေးသူ ဖြစ်သည် ။ လစာနှင့် မလောက်သည့် ဝန်ထမ်းများနှင့် ဆက်ဆံရေး မပြေပြစ်သည့် ဝန်ဆောင်မှုများကြောင့် မအေးက အားလုံးအဆင်ပြေစေရန် ပွဲစားအဖြစ်လည်းအကျိုးဆောင်ပေးသည့် အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကိုကျော်ကျော်ကတော့ စက်ပြင်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်သည် ။ သူကတော့ ကျွန်တော်တို့ ခရီးစဉ်ကို စိတ်ပါဝင်စားသောကြောင့် သူ့ကား  အလုပ်ရုံကိုပစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့နှင့် လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ နောက် နှစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော်နှင့် ကားဒရိုင်ဘာတို့ဖြစ်သည် ။

မြန်မာစံတော်ချိန် နောက်တစ်နေ့ ညနေ ၃ နာရီခွဲခန့် ၊ လတစ်လ၏ ၁၆ ရက် မြောက်နေ့တွင် ထိုင်းထီ ( ချဲထီ ) ဖွင့်တော့မည်ဖြစ်သည် ။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ထိုင်းချဲထီ၏ နောက်ဆုံးဂဏန်းသုံးလုံးကို တရားမဝင် လောင်းကစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည် ။ထိုအချိန်ကို မြန်မာတို့ စောင့်စားနေခဲ့ကြသည် ။

ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာချိန်က စောသေးသည် ။ ရန်ကုန်နှင့် သိပ်မဝေးသည့် ထန်းတပင်မြို့ အနီးတွင် နာမည်ကြီးသည့် ဒိုင်ပြေးဘုန်းကြီး တစ်ပါး ရှိသည် ။ ထိုအမည်ကိုလည်း ဒကာဒကာမများက ပေးထားခြင်းဖြစ်သည် ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘုန်းကြီးက ချဲထီနံပါတ်များကို အတိအကျပြောနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည် ။ သို့ဖြစ် ရွာဒိုင်တိုင်းက အလွန်ကြောက်ကြသဖြင့် ထိုအမည်ရခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည် ။ ဘုန်းကြီးပြောသည့် နံပါတ် မှန်ကန်ခြင်းကြောင့်ငွေရှင်ကြေးရှင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသည့်သူများလည်း မွဲပြာကျခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြသည် ။

ကျွန်တော်တို့ ထန်းတပင်သို့ မရောက် မီ မင်္ဂလာဒုံရှိ ရွှေစေတီဘုရားကို ဝင်ခဲ့ကြသေးသည် ။ ရွှေစေတီဘုရားသို့ ဝင်လိုက်ခြင်းသည် အကျိုးမယုတ် ။ ဘုရားတွင် ရေးထားသည့် စာတစ်ကြောင်းကို မအေးက သူ့မှတ်စုစာအုပ်တွင် ရေးမှတ်လာခဲ့သည် ။

နေဘုရား နှင့် လဘုရား ၊ သောကြာသားဆိုသည့် စာတန်းအား ကိုကျော်ကျော်က အဓိပ္ပာယ်ဖော်သည် ။ သူက ဤနေရာတွင် ဆရာကြီး ဖြစ်သည် ။ မြန်မာစာတွင် အက္ခရာ ၂၈ လုံးရှိသည် ။ ထို့ပြင် နေ့နံတိုင်းတွင်လည်း သက်ဆိုင်ရာ နံပါတ်များ ရှိသည် ။ ဘုရားဟု ဆိုထားသဖြင့် ဘကုန်းနှင့် စသည် ။ ဘကုန်းသည် မြန်မာ့နေ့နံအရယူလျှင် ကြာသပတေး ဖြစ်သည် ။ ကြာသပတေးနေ့၏ နံပါတ်မှာ ၅ ဖြစ်သည် ။ သူတို့က ထိုနည်းအတိုင်း ကောက်ယူပြီး လက်ခတ်တောင် ( ရွှေစေတီ ) ဆရာတော် ရေးထား  သည့် စာသားကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ကြသည် ။ ကိုကျော်ကျော်က နံပါတ်များကို အုပ်စု နှစ်စု ခွဲလိုက်သည် ။

နေလဘုရားကို သူက ၇၄၅၄ ဟု နေ့နံအရ ကောက်လိုက်သည် ။ သောကြာသားကိုတော့ သူက ၆၂၆ ဟု ကောက်ထားသည် ။အဓိပ္ပာယ်ဖော်ခြင်းကို နိဂုံးကောက်ရန်သာ လိုတော့သည် ။ ဤသည်ကလည်း နည်းရှိသေးသည် ။ ချရေးထားသည့် အက္ခရာနှင့် နံပါတ်များသည် ဆက်နွယ်မှု ရှိနေသည် ။ ဥပမာ အချို့သော မြန်မာအက္ခရာများသည် အင်္ဂလိပ်ဂဏန်းနှင့် ဆင်တူမှုများရှိပြီး ထိုအတိုင်း အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူရမှုများ ရှိသည် ။ မြန်မာအက္ခရာ ထဆင်ထူး ကို ဒေါင်လိုက် ထောင်ကြည့်လျှင် အင်္ဂလိပ်ဂဏန်း 8 နှင့် ဆင်တူသည် ။ မြန်မာအက္ခရာ ရ သည် ၇ နှင့် ဆင်တူနေခြင်းဖြစ်သည် ။ ချဲနံပါတ် ဖော်ရာတွင် နည်းစနစ်ပေါင်းများစွာကို သုံးနိုင်မှ နီးစပ်မှုရှိနိုင်သည် ။

ရွှေစေတီဘုရားမှ ထွက်လာပြီး ထန်းတပင်သို့ ၁၂ နာရီခွဲမှ ရောက်သည် ။ လမ်းတွင် ကားခေတ္တရပ်ပြီး ထမင်းစားကြသေးသည် ။ ကျွန်တော်တို့ သွားရမည့်ဘုန်းကြီးကျောင်းကို တောကျောင်းဟု ခေါ်ကြသည် ။ မြို့နှင့်နီးသော်လည်း မြို့ပြင်တွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းက ရှိနေသည် ။ လမ်းမကြီးမှဘေးသို့ခွဲဆင်းသွားပြီး ဖုန်ထူသောလမ်းအတိုင်း ကျောင်းသို့သွားရသည် ။ ကျွန်တော်တို့သည် ဒိုင်ပြေးဘုန်းကြီးကို သုံးနာရီ သို့မဟုတ်လေနာရီခန့်မှသာ တွေ့ခွင့်ရကြမည် ဖြစ်သည် ။

ထန်းတပင်မြို့ထဲမှ ထွက်ပြီး ဘယ်ဘက်သို့ ကားကို ချိုးကွေ့လိုက်သည် ။ လမ်းမကြီးမှ နှစ်ကီလိုမီတာခန့် ကွာဝေးသည့် နေရာတွင် ကျောင်းကရှိသဖြင့် ကားနှင့် မလာနိုင်သူများ ဆိုက်ကားဖြင့် သွားနိုင်ရန် ဆိုက်ကားတွေက တန်းစီပြီး စောင့်နေကြသည် ။ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို အခိုင်အခန့် ဆောက်ထားသည် ။ ပင်မအဆောင် နှစ်ဆောင်ရှိပြီး ဘုရားတစ်ဆူလည်း ရှိသည် ။ ဆရာတော်က အနားယူနေသည်။ ညနေသုံးနာရီ မထိုးမချင်း ထွက်ပြီး တရားဟောမည် မဟုတ် ။ အသက်လေးဆယ်ခန့်ရှိသည့်  လက်ထောက် ဆရာတော်က ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုဧည့်ခံ နေရာချပေးသည် ။ အခန်းထဲတွင် လူဆယ့်ငါးယောက်ခန့် ရှိသည် ။ လူတွေက ဝင်လာလိုက် ထွက်သွားလိုက်နှင့် အလုပ်များနေကြသည် ။ အချို့ကလည်း အပြင်တွင် ဆရာတော်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်စားနေကြသည် ။ မအေးက သူ့မှတ်စုစာအုပ်တွင် စာကြောင်းသုံးကြောင်း ရေးချလိုက်ပြီး နံပါတ်များကိုလည်း ရေးလိုက်သည် ။ထိုစာတန်းများနှင့် နံပါတ်များကို ဆရာတော်၏ အိပ်မ က် ဆိုပြီး ဘောတစ်ချပ်ပေါ်တွင် ရေးထားသည် ။ လူတွေက ဆရာတော်နှုတ်မှ မိန့်ကြားချက်ကို နားထောင်ချင်ကြသည် ။ဘောပေါ်တွင် ရေးထားသည့် စာတန်းက -

ပျားရည်သောက်

ဗုဒ္ဓ ဂယာ

သီလရှိသူများသူတွေ ၊ အကုန်ဖျက်သွားနိုင်တယ်

ဟူ၍ ဖြစ်သည် ။

ထိုစာတန်းကို အနက်ကောက်ပြီး ဖော်ထားသော နံပါတ်များမှာ ၀၃၁ ၊ ၀၃၆ ၊ ၆၆၂ ၊ ၇၇၀ ၊ ၄၇၉ ၊ ၄၅၃ ၊ ၉၅၇ ၊ ၆၄၁ ၊ ၆၃၁ တို့ဖြစ်ပြီး ၊ အတွဲလိုက်ယူပြီး ထိုးရန် ပေးထားသော နံပါတ်များမှာ ၁ဝ ၊ ၂၆ ၊ ၅၃ ၊ ၄၂ ၊ ၆၈ တို့ဖြစ်သည် ။

နေ့လယ်နှစ်နာရီ ထိုးပြီဖြစ်သည် ။ ဒိုင်ပြေးဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ကျွန်တော်တို့ ရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည် ။ ကျောင်းဝင်းက အတော်လေး ကျယ်ဝန်းသည် ။ ဘုရားကလည်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပြီး ကျောင်းကလည်း နှစ်ထပ်ကျောင်းဆောင် ဖြစ်သည် ။ ကျောင်းဝင်းထဲတွင်နောက်ထပ် ခြံစည်းရိုးတစ်ထပ် ခတ်ထားသည့် ဆရာတော်နေသော တဲကျောင်းလေး တစ်ကျောင်းလည်း ရှိသေးသည် ။ ခြံအပြင်ဘက်တွင် ဆရာတော်ပိုင် ကားနှစ်စီးကို ရပ်ထားသည် ။ ကားတစ်စီးက အတော်လေးကြီးသည် ။ ရှစ်ဘီးတပ်ကားကြီး ဖြစ်သည် ။ဘုန်းကြီးကျောင်းဘေးတွင် မကြာမီကမှ ဖွင့်လှစ်ထားပုံရသည့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိသည် ။ ထိုဆိုင်တွင် ချဲထီ  လောင်းကစားသူများ ရှိကြသည် ။ သူတို့သည် နံနက်စောစောတည်းက ရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည် ။ ဆရာတော်က မည်သည့်အချိန်တွင် ကြွလာမည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်သောကြောင့် သူတို့အစောကြီးကတည်းက လာစောင့်နေကြသည် ။ ရန်ကုန် နှင့် ထန်းတပင်မြို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်သူများက သူ့အုပ်စုနှင့်သူ လက်ဖက်ရည်မှာသောက်လိုက်ကြ ၊ ချဲထီအကြောင်း ပြောလိုက်ကြနှင့် လုပ်နေကြသည် ။

မအေးက သူ့အသိတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေသည် ။ ထိုအမျိုးသမီးသည် အသက် ၄၅ နှစ်ခန့်ရှိပြီး ယောက်ျားဖြစ်သူက မလေးရှားနိုင်ငံတွင် အလုပ်သွားလုပ်နေသောကြောင့် ဘာအလုပ်မှမလုပ်ဘဲ နေထိုင်နိုင်သူ ဖြစ်သည် ။ ထိုအမျိုးသမီးက ကျွန်တော်တို့ကို ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် မိုင်ဝက်ခန့်ဝေးသည့် အခြားဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ခေါ်သွားသည် ။ ထိုကျောင်း ဆရာတော်က ထီနံပါတ်ပေးတာ မကြာသေးဟု သိရသည် ။ ကျောင်းတိုက်အနီးသို့ ရောက်ခါနီးတွင် သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် များ ရောင်းနေသော ပျံကျဈေးသည်များကို တွေ့လိုက်ရသည် ။

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သည့် ရယ်မောသံများ ကြားလိုက်ရသည် ။ ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာသူက ဆရာတော်သည် ဟာသတွေပြောရာတွင် နာမည်ကျော်ကြောင်း ရှင်းပြသည် ။ ယခု အသက် လေးဆယ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သော ဆရာတော်သည် မကြာသေးမီကမှ ဘုန်းကြီးဝတ်ထားသူဖြစ်ပြီး ဝါတော်သုံးပါခန့်သာ ရှိသေးသည် ။ ကျောင်းဝင်းထဲတွင် ရှိသော ကျောင်းတွင် လူတွေမဆန့်သဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် လူတွေ ထိုင်နေကြသည် ။ သို့သော် စပီကာကို ကျောင်းပြင်သို့ ထုတ်ထားသောကြောင့် ပြင်ပလူတွေလည်း ကောင်းစွာ ကြားရသည် ။ ဤဆရာတော်သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်ခန့် ကတည်းက ချဲထီနံပါတ် ပြောဆိုရာတွင် မှန်ကန်သဖြင့် နာမည်ကျော်လာရခြင်း ဖြစ်သည် ။

ကျောင်းဝင်းအတွင်း လူနှစ်ရာကျော် သုံးရာခန့် ရှိမည်ထင်သည် ။ အများစုမှာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်သည် ။ သူတို့က ဆရာတော်ပြောသမျှကို  မှတ်စုစာအုပ်လေးတွေနှင့် လိုက်မှတ်နေကြသည် ။များသောအားဖြင့် နံပါတ်တွေကို တိုက်ရိုက်ချရေးနေကြသည်က များသည် ။ ဗုဒ္ဓနှင့်သက်ဆိုင်သည့် အခေါ်အဝေါ်များကိုလည်း သူတို့က ကျွမ်းကျင်ကြသည် ။ ဥပမာ - သစ္စာလေးပါး ၊ ဆယ်ပါးသီလ ၊ ငါးပါးသီလဆိုသည့် ဟောပြောချက် များကို သူတို့က အဓိပ္ပာယ်ကောက်တတ်ကြသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ ဆရာတော်က နံပါတ်များကို အကြံပေးသလိုပြောပြီး ၊ တစ်ခါတစ်ရံလည်း တိုက်ရိုက်ပြောသည် ။ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ရှင်းအောင် ၊ ပရိသတ် နားလည်အောင် ထပ်ကာထပ်ကာ ပြောပြနေသည်ကိုလည်း တွေ့ရသည် ။

ဆရာတော်က တရားဟောရင်း စီးကရက်သောက်လိုက်သည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ မထင်မှတ်သည့် အပြုအမူတွေ လုပ်ပြသည် ။ ဥပမာ - တုန်လှုပ်သွားသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည် ။ ရှေးရိုးဗုဒ္ဓဘာသာ အယူအဆအရ စီးကရက် သောက်ခြင်းကို ရဟန်းများနှင့် မအပ်စပ်ဟု ယူဆထားကြသည် ။ သို့သော် ယခု ဆရာတော် သောက်နေသည်ကို သူတို့က ဆေးလိပ်ဟုမမြင် ။ နံပါတ်ပေးနေသည်ဟု မြင်ကြသည် ။ စီးကရက်က မည့်သည့်စီးကရက် ဖြစ်သနည်း ။ နိုင်ငံခြားဖြစ် နာမည်ကျော် ငါးသုံးလုံး စီးကရက်ကအစ သူတို့တွင် အဓိပ္ပာယ်ကောက်စရာတွေ ဖြစ်နေသည် ။

ကျွန်တော်က စီစဉ်ကြီးကြပ်နေသည့် ဆရာတော်ထံ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ခွင့်တောင်းလိုက်ရာ ခွင့်မပြုဟုဆိုသည် ။ နောက်နေ့တွေမှ ရိုက်ပါ ။ ယနေ့တော့ မရိုက်ပါနှင့်ဟု ပြောသည် ။ ဆရာတော် တရားပေးနေသည်မှာ လေးဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာသွားသည် ။တရားဆုံးသော် ဆရာတော်က ဝှိုက်ဘုတ်ပေါ်တွင် အောက်ပါအတိုင်း ချရေးလိုက်သည် ။

၁၈၃၁၆ ။ ဒါကို ထိုးပါ ။

ထိုနံပါတ်များကို ချရေးပြီးလျှင် စပီကာမှ ဆရာတော်သို့ လှူဒါန်းငွေများကို ကြေညာလိုက်သည် ။ ထိုကြေညာသည့် အလှူငွေပမာဏသည် ဆရာတော် ချရေးလိုက်သည် နံပါတ်နှင့်အတူတူပင် ဖြစ်သည် ။ ဒီစာ ဆိုသည့် စာလုံးကို ပိုပြီးထင်ရှားစေရန် အောက်တွင် မျဉ်းနှစ်ကြောင်းတား ထားလိုက်သေးသည် ။ ဝှိုက်ဘုတ်ဘေးတွင် မြေပန်းအိုးလေးတစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားသည် ။ ထိုပန်းအိုးလေးထဲတွင် အပင်ပေါက်လေးတစ်ခုကို တွေ့ရသည် ။ ယင်းသည်လည်း နံပါတ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟုဆိုသည် ။ လူတွေက

လည်း ထိုပန်းအိုးကိုကြည့်ပြီး မိမိတို့ထင်ကြေးများကို ဆူညံစွာ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေကြသည် ။

ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ ဒိုင်ပြေးဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ပြန်လာကြသည် ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် သုံးဆိုင်စလုံးတွင် လူတွေပြည့်နေကြပြီ ။ ဆရာတော်၏ အခန်းအတွင်း၌လည်း လူတွေရောက်နေကြသည် ။ ကျွန်တော်သည် ဆရာတော်နှင့် သီးသန့် အင်တာဗျူးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ ။ မအေးက ဆရာတော်ကို လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်ခန့်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့သောကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ဆရာတော်အကြောင်း ပြန်ပြောပြနေသည် ။ ဆရာတော်သည် သက်တော်လေးဆယ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သည် ။ ယခင်က အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည် ။ ကလေးနှစ်ယောက် ရှိခဲ့သည် ။ ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်လောက်ကတည်းက အသက် မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်ဖြစ်သည့် အင်ဂျင်နီယာ အလုပ်ကိုစွန့်ပြီး ရန်ကုန် ဆင်ခြေဖုံးရှိ ဘုရားတစ်ဆူတွင် ဗေဒင်သွားဟောသည် ။ ထိုအလုပ်တွင် အတော်လေး အောင်မြှင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည် ။ ၁၉၉၅ ခုနှစ်တွင် သူက ဇနီးဖြစ်သူကို နောက်အိမ်ထောင် ထူထောင်ချင်လျှင် ထူထောင်နိုင်သည်ဟု ပြောပြီး လူ့ဘောင်ကို စွန့်ခွာကာ ရဟန်းဝတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူက ဇနီးသည်အတွက် လုံလောက်သည့် ငွေကြေးပမာဏကို ထားပေးခဲ့သည့် အပြင် ထိုင်းချဲထီ နံပါတ်ကိုပါ ပေးခဲ့သေးသည်ဟုဆိုသည် ။ သူသည် ရဟန်းဘဝသို့ မကူပြောင်းမီ ရသေ့ဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သေးသည် ။ ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်ရန်ဟု ဆိုသည် ။ တစ်နှစ်ခန့် ရသေ့ဘဝနှင့် နေထိုင်ပြီးမှ ရဟန်းဘဝသို့ ကူးပြောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။

ဗေဒင်ဟောစဉ်အချိန်က သူ့တွင် ငွေကြေးအတော်လေး စုဆောင်းခဲ့သည် ။ ၁၉၉၆ ခုနှစ်တွင် သူသည် ထန်းတပင်မြို့အနီး ယခု ကျောင်း  ဆောက်ထားသည့် နေရာကို လာဝယ်ထားခဲ့သည် ။ နောက်သုံးလေးနှစ်အတွင်း ဆရာတော် ဟောပြောသည့် ချဲနံပါတ်များသည် အလွန်မှန်သောကြောင့် နာမည်ကြီးလာသည် ။ ဆရာတော်သည် ရရှိသည့် အလှူငွေများဖြင့် ဧရာဝတီတိုင်းတွင် ဉာဏ်တော် ၁၀၈ ပေအမြင့်ရှိသည့် စေတီကြီးတစ်ဆူကို သွားတည်ခဲ့သည် ။ ဗုဒ္ဓဆံတော်ကို ထည့်သွင်းဌာပနာထားသည်ဟု ဆိုကြသည် ။ ထိုဆံတော်ကို ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ပျက်စီးသွားသည့် စေတီတစ်ဆူထံမှ ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ ယနေ့ ဤကျောင်းဝင်းထဲရှိ စေတီသည် ထိုစေတီတော်၏ ပုံတူရုပ်ပွားဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် ။

ဆရာတော်သည် လူမြင်ကွင်းသို့ ၄ နာရီ ၄၅ မိနစ်မှ ကြွလာသည် ။ တဲအတွင်းမှ လှမ်းထွက်လာပြီး အလှူရှင်များထံ ဦးတည်လျှောက်လာသည် ။ ထိုအချိန်တွင် မောင်းတွေကို ပုံမှန်တီးခတ်နေကြသည် ။ လူပေါင်း သုံးလေးရာခန့် ကျောင်းဝင်းထဲတွင် စောင့်စားနေကြသည်။ ခန်းမကြီးထဲတွင် လူတွေ ပြည့်ကျပ်နေသောကြောင့် အပြင်တွင်ထွက်ပြီး ထိုင်နေကြရသည် ။ ဆရာတော်သည် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည် ။ စင်ဆိုသော်လည်း မြေပြင်ထက် အနည်းငယ်ခန့်သာ မြင့်သည် ။ မအေးက ကျွန်တော့်ကို ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် နေရာယူရန် ခေါ်သွားသည် ။ ကျွန်တော့်ညာဘက်တွင် ထိုင်နေသူများက လက်ထဲတွင် ကက်ဆက်လေးတွေ ကိုင်ထားကြသည် ။ ဆရာတော် ဟောပြောသမျှ သူတို့ အသံဖမ်းထားကြမည် ဖြစ်သည် ။ အများစုသည် အမျိုးသမီးများသာ ဖြစ်ကြသည် ။ သူတို့ အဝတ်အစားတွေကလည်း ခမ်းနားလှပြီး စိန်ရွှေတွေလည်း ညွှတ်နေအောင် ဝတ်ဆင်ထားကြသည် ။ မအေးက ကျွန်တော့်နားအနီးသို့ ကပ်ပြီး ဆရာတော်က သူ့ကို ယုံကြည်သူတွေကို ပြန်ပြီးချီးမြှောက်တတ်တယ်ဟု တိုးတိုးလေးပြောသည် ။ သူတို့ တစ်ခါတစ်ရံ သိန်းချီပြီး ချဲထိုးကြသည် ။ ထိုငွေပမာဏသည် အဆင့်မြင့်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် တစ်လရသည့် လစာ၏ အဆနှစ်ဆယ်ခန့်ပမာဏ ဖြစ်သည် ။ နံပါတ်တစ်လုံးတည်းကို တစ်သိန်းဖိုး ပုံအောလောင်းကြသူများပင် ရှိကြသည်။

ဆရာတော်က သူတည်ထားကိုးကွယ်သည့် ဘုရားအကြောင်းပြောသည် ။ ဝိပသနာတရားအကြောင်း ပြောသည် ။ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း တရားဟောသည် ။ ကိုကျော်ကျော်နှင့် ဒရိုင်ဘာတို့က ဆရာတော် ဟောပြောမှုများကို ရိုးရှင်းလှသည်ဟုဆိုသည် ။ ပရိသတ်ကတော့ ဆရာတော်ကို သေချာစွာ ကြည့်နေကြသည် ။ ဆရာတော်လက်တွင် ပတ်ထားသည့် စိတ်ပုတီး ၊ ဆရာတော် ဝတ်ဆင်ထားသည့် သင်္ကန်းအရောင်တွေ အားလုံးကို လိုက်မှတ်သူတွေက လိုက် မှတ်နေကြသည် ။ ဆရာတော်သည် တရားဟောပြီး တဲဆီသို့ ပြန်ကြွရန် ပြင်လိုက်သည် ။ ပြီးမှ မအေးထံသို့ စာအုပ်ကို လှမ်းတောင်းလိုက်ပြီး စာအုပ်ထဲတွင် -

ဝိပသနာ ရှုကြည့်ပါ

ရသေ့

လက်ဆောင် ၇၆၁၇၅၁

ထိုသို့ ချရေးပေးလိုက်သည့်အပြင် ဝိပသနာဆိုသည့် စာလုံးကို မျဉ်းနှစ်ကြောင်း တားပေးလိုက်သေးသည် ။ အပြင်ဘက်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေကြသည် ။ ကျွန်တော်တို့ ကားဆီသို့ ရောက်အောင် မနည်း ပြန်တိုးထွက်လာရသည် ။ မအေးကို ဆရာတော်က ဘာတွေပေးသွားသည်ကို အားလုံးက စိတ်ဝင်စားစွာ သိချင်နေကြသည် ။ လူအုပ်ကြီးက အော်ဟစ်ပြီး မအေးထံ ဝိုင်းလာကြသည် ။ သူ့ကို ဆရာတော် မည်သည့် နံပါတ် ပေးသွားသည်ကို သူတို့ ကိုလည်းပြရန် တောင်းဆိုနေကြသည် ။

ကျွန်တော်တို့ ရန်ကုန်သို့ ညနေ ၆ နာရီခွဲ အချိန်ခန့်တွင် ပြန်ရောက်လာကြသည် ။ မအေးစာအုပ်ပေါ်တွင် ဆရာတော် ရေးပေးလိုက်သည့် စာမျက်နှာကို မိတ္တူတွေကူးပြီး ပွားလိုက်ကြသည် ။ တစ်ညနေလုံး ဆရာတော်ထံက ရလာသည့် အတိတ်နှင့်နံပါတ်များကို လိုက်ဖြန့်ပြီး အလုပ်များသွားကြသည် ။ အင်္ဂလိပ်စကားကို မြန်မာတွေ တိုက်ရိုက်အသံ ဖလှယ်ကာ သုံးသည့်စကားလုံးတစ်လုံး ရှိသည် ။ ဘရိတ် ဆိုသည့် စကားဖြစ်သည် ။ သူတို့က နံပါတ် သုံးလုံးပေါင်းခြင်း ရလဒ်ကို ၁၅ ပဲ  ဖြစ်ရမည်ဟု ဘရိတ်လုပ်ထားကြသည် ။

တစ်ညလုံး ဂဏန်းသမား ၊ ဗေဒင်သမားနှင့် အခြားပညာရှင် ဆရာကြီးတွေ အနက်ဖော်ကြသည် ။အချို့ကလည်း ပေါက်ပြီးသား ဂဏန်းတွဲများကို ပုံနှိပ်ထားသည့် ကလင်ဒါ ( calender ) ကို ရှေ့တွင်ချပြီး ကြည့်နေကြသည် ။ ထို ကလင်ဒါခေါ် ဂဏန်းပေါင်းချုပ်စာရင်းကို ၁၉၆၉ ခုနှစ် ကတည်းကအထိ ဆောင်ထားသူများပင် ရှိကြသည် ။ တစ်ညလုံး ဟိုဘက်က လှည့်တွက် ၊ သည်ဘက်က ယူဆချက်တွေထုတ်ကာ ပျာယာခတ်နေကြသည် ။ သည်ကြားထဲ မီးက ပျက်လိုက်သဖြင့် ဖယောင်းတိုင်လေးတွေ ထွန်းကာ ဆက်ပြီး ရှာဖွေလေ့လာကြသည် ။ အချို့ကလည်း သူတို့ မွေးရက်ကိုပဲ ထိုးမည်ဟု ပြောသူတွေရှိသည် ။ အချို့ ကလည်း မွေးဂဏန်းကို ထိုးကြသည် ။ အချို့မှာ အိပ်မ က် ဂဏန်းကို ထိုးကြသည် ။

နောက်တစ်နေ့သည် အင်္ဂါနေ့ဖြစ်ပြီး ချဲ့ထွက် မည့်နေ့ ဖြစ်သည် ။ ရန်ကုန်မြို့တွင်း၌ ကျွန်တော်ရှိနေပြီး နံနက် ၁၁ နာရီအချိန်ခန့် ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်ထိုင်နေသည့် အခန်းအတွင်း လူခြောက်ယောက် ရှိသည် ။ ဧည့်ခန်းအတွင်း အားလုံးရောက်နေကြပြီး အနီးတွင် တယ်လီဖုန်းတွေ ရှိကြသည် ။ သူတို့က ဆိုဖာများပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး ရှေ့ရှိစားပွဲပေါ်တွင် မှတ်စုစာအုပ်များ ပုံထားကြသည် ။

ပထမဦးဆုံးသူမှာ တိုက်ခန်းပိုင်ရှင် ဦးစောလွင်ဖြစ်သည် ။ သူသည် အသက် ၆ဝ ခန့်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ချဲဒိုင်ကိုင်သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည် ။ ငွေကြေး ပြဿနာရှိသောကြောင့် တရားမဝင် လောင်းကစားဖြစ်သည့် ချဲဒိုင်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည် ။ ချဲဒိုင်လုပ်သူသည် အကယ်၍ ထိုးသားက ချဲပေါက်သွားလျှင် ချက်ချင်း အလျော်အစား လုပ်နိုင်သည့် ငွေကြေးနှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်ရမည် ။ သူသည် ငွေရေးကြေးရေး အခက်အခဲများ ရှိခဲ့သော်လည်း ချဲဒိုင်ကိုင်ပြီးမှ ချမ်းသာလာသည်ဟု ဆိုရမည် ။ ချဲဒိုင်က ချဲလောင်းကြေး၏ ၇၅ ရာခိုင်နှုန်း

ခန့်ကို ရလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် ။ ငွေထုတ်ပေးသူကို ဒိုင်တစ်ဦးသည် ချဲရောင်းရငွေမှ မည်မျှအထိ ပြန်လည်ငွေဖော်ပေးနိုင်သည်ဆိုသည့်အပေါ်  မူတည်ပြီး အကျိုးအမြတ်ကို သတ်မှတ်ပေးလေ့ ရှိသည်ဟု ဆိုသည် ။ နံပါတ်အပေါ်မူတည်ပြီး လောင်းကြေးပေါ်တွင် ဒိုင်က အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရနိုင်သည် ။ ဦးစောလွင်သည် အတွေ့အကြုံများသည့် ဒိုင်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ရာခိုင်နှုန်းများများ ခံစားရလေ့ရှိသည် ။ သူက ဂဏန်းတစ်ကွက်ကို ၂၃၀၀ ကျပ်အထိထိုးရန် ခွင့်ပြုလေ့ ရှိသည် ။ အကယ်၍ ထိုးသားက နံပါတ်ကို ဒဲ့ ပေါက်သွားလျှင် ၁,၂၆၅,၀၀၀ ကျပ် ( ၁၂ သိန်းကျော် ) လျှော်ရမည် ဖြစ်သည် ။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် သုံးလုံးတွဲ ဂဏန်းကို တိုက်ဆိုင်သွားလျှင် အဆ ၅၅ဝ အလျှော်ပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည် ။

ဦးစောလွင်သည် မော်လမြိုင်တွင် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေထိုင်ခဲ့ရာက မကြာမီကမှ ရန်ကုန်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခြင်း ဖြစ်သည် ။ မော်လမြိုင်မြို့သည် မွန်ပြည်နယ်၏ အရှေ့တောင်ပိုင်းတွင်ရှိသော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည် ။ တရားမဝင် ထီလောင်းကစားရာတွင် အဓိကကျသည့် မြို့တော်ကြီးဟုလည်း ဆိုနိုင်သည် ။ ချဲထီလောင်းကစားခြင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး ပထမဦးဆုံး စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သော မြို့တစ်မြို့ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည် ။ချဲထီနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဒိုင်ကိုင်ခြင်း ၊ ရောင်းချခြင်းများအပြင် အခြားသဘောတရားများ

အလုံးစုံနှင့် အတွေ့အကြုံများကို စတင်ဖြန့်ဖြူးခဲ့သည့် မြို့ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည် ။ တစ်ချိန်က ချဲထီထိုးချင်လျှင် တစ်နိုင်ငံလုံးက မော်လမြိုင်သို့လှမ်းပြီး ထိုးရသည် ။ နောက်ပိုင်းမှ ချဲထီလောင်းကစားခြင်းဓလေ့သည့် မြို့ကြီးများက တစ်ဆင့် အခြားမြို့ငယ်လေးများ ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ကျေးလက်တောရွာများအထိ ပျံ့နှံ့ခဲ့သည် ။

ထိုင်းချဲထီစနစ်မှ နောက်ဆုံးဂဏန်းသုံးလုံးကိုယူပြီး လောင်းကစားကြခြင်း ဖြစ်သည် ။ ၁၉၇၄ - ၇၅ ခုနှစ်လောက်က မော်လမြိုင်မှ စတင်ခဲ့သည်မှာ ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်လောက်တွင် မြန်မာနိုင်ငံမြို့ကြီးများတွင် အတော်လေး ပျံ့နှံ့နေပြီဟုဆိုရမည် ဖြစ်သည် ။ ထိုင်းနှင့်မြန်မာ နှစ်နိုင်ငံသည် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေပြီး ထိုခေတ်များက မှောင်ခိုကုန်များ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရာတွင်လည်း များစွာခေတ်စားခဲ့သည် ။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် တရားမဝင်  လုပ်ကိုင်နေကြသည့် ချဲထီသည် ထိုင်းနိုင်ငံတွင်တော့ တရားဝင် လုပ်ကိုင်နေကြသည့်လုပ်ငန်း ဖြစ်သည် ။

ထိုင်းမှ တရားဝင်ဖွင့်သော ထီနံပါတ်များထဲမှ နောက်ဆုံး သုံးလုံးကို မြန်မာချဲဒိုင်သည် မြန်မာပြည်သူများ ခံစားနေကြရသည့် ငွေကြေးဆိုင်ရာ အခက်အခဲများကို တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးနေကြသူများဟုပင် ဆိုနိုင်သည် ။ သူတို့သည် ဤချဲလုပ်ငန်းတွင် ကဏ္ဍတိုင်း၌ ပါဝင်နေကြသူများ မဟုတ်ပေ ။ အချို့ဆိုလျှင် ဤလုပ်ငန်းကို လုပ်နေသည်ဟုပင် လူသိကြသည် မဟုတ် ။ သူတို့က လက်ခွဲဒိုင်အဖြစ် ငါးဦးလောက် ပွားထားလိုက်ကြသည် ။ လက်ခွဲဒိုင်လေးတွေက ၂၅ ရာခိုင်နှုန်း ကော်မရှင်ကြသည် ။ လက်ခွဲဒိုင်လေးတွေက သူတို့အိမ်များတွင်လည်း ချဲနံပါတ်ရောင်းကြသလို ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များတွင်လည်း သွားရောင်းကြသည် ။ မြန်မာနိုင်ငံ နေရာအနှံ့အပြားတွင် လမ်းဆုံလမ်းထောင့်တိုင်းတွင် တွေ့မြင်နိုင်သည့် ဆေးလိပ်နှင့်ကွမ်းယာရောင်းသည့် ဆိုင်များတွင်လည်း ထီနံပါတ်များကို ဝယ်ယူရရှိနိုင်သည် ။

ချဲရောင်းသည့်သူများသည် စာအုပ်သုံးအုပ်ခန့် ခွဲကိုင်ထားကြသည် ။ စာအုပ်တိုင်းတွင် နံပါတ် ဝ၀၁ မှ ၉၉၉ အထိပါပြီး နံပါတ်တစ်ခုကို မျဉ်းတစ်ကြောင်းထားပြီး ခြားထားလေ့ရှိသည် ။ နံပါတ်တည့်တည့် လိုင်းကြောင်းထဲတွင် လောင်းသည့်ငွေပမာဏကို ရေးမှတ်ထားကြသည် ။ ထိုနံပါတ်များကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မည်သည့်နံပါတ်ကို လောင်းကြေးမည်မျှ အလောင်းအစားလုပ်ပြီးကြောင်း အလွယ်တကူသိနိုင်သည် ။ သူတို့ သတ်မှတ်ထားသည့် လောင်းကြေးပမာဏသည် နံပါတ်တစ်ခုတွင် ပြည့်သွားလျှင် ထပ်လက်ခံလေ့မရှိတော့ပဲ ထိုနံပါတ်ကို ပိတ်လိုက်သည် ။ အကယ်၍ ချဲထီဖွင့်ချိန်၌ လောင်းထားသည့် နံပါတ်အကွက် ပေါက်သွားလျှင် ထိုးထားသည့် ပမာဏအတိုင်း ဒိုင်က လျှော်ရသည် ။ ဒုတိယတစ်အုပ်က နံပါတ်နှစ်လုံးလောင်းသူများ အတွက်သာဖြစ်ပြီး ဝ၁ မှ ၉၉ အထိ နံပါတ်များ ထည့်သွင်းထားသည် ။ တတိယတစ်အုပ်ကတော့ ထိုးသူများ၏ အမည်များကို သူထိုးသည့် နံပါတ်နေရာတွင် ရေးပေးထားခြင်း ဖြစ်သည် ။ ထိုနေရာတွင် လိပ်စာလည်း  ရေးချင် ရေးထားတတ်သည် ။

ရဲများက ထိုစာအုပ်များနှင့်အတူ ရောင်းချသူကို မိသွားလျှင်သက်သေခံအဖြစ်သိမ်းဆည်းကာ ဖမ်းဆီးအရေးယူလေ့ရှိသည် ။ သို့သော် ဒိုင်ကြီးများတွင်မူ မည်သည့်သက်သေခံပစ္စည်းမှ မရှိသဖြင့် တို့ထိမရနိုင်သူများ ဖြစ်နေကြသည် ။ ငွေထုတ်ထားသည့် ဒိုင်ကြီးများသည် လက်ခွဲဒိုင်များနှင့် မည်သည့် အခါမျှအဆက်အသွယ်မလုပ် ။ အတွေ့ခံခြင်းမရှိ ။ သူတို့ တင်ပေးလိုက်သည့် စာရင်းကိုသာ လက်ခံလေ့ရှိသည် ။ ချဲရောင်းသူများက ငွေကောက်ပေးပြီး ထိုးထားသည့်နံပါတ်နှင့် ရောင်းချထားသည့် ငွေပမာဏကို ဒိုင်သို့ ချဲမထွက် မီ လာတင်ကြရသည် ။ ချဲရောင်းသူများသည် ဒိုင်များထံမှ ရသည့် ကော်မရှင်အပြင် ထီပေါက်သွားသူများထံကလည်း ကော်မရှင်အဖြစ် ဆုကြေးများထဲမှ ထပ်မံဖြတ်လေ့ရှိကြသည် ။

ဒိုင်ကြီးများတွင် သက်‌ေသ‌ အထောက်အထားများကို ဖျောက်ဖျက်သိမ်းဆည်းထားလေ့ ရှိသောကြောင့် ရဲလည်း တော်ရုံနှင့် ရှာဖွေမတွေ့နိုင်ပေ ။ ချဲဖမ်းသည်ဆိုလျှင်လည်း ဒိုင်ကြီး‌ေတွ‌ ကတော့ လွတ်နေတတ်သည် ။ ဒေသဆိုင်ရာ ရဲများကလည်း ချဲထီအရောင်း အဝယ်လုပ်နေသူများနှင့် မကင်းရာ မကင်းကြောင်း ပတ်သက်နေမှုများ ရှိကြသည် ။ လိုင်းကြေးဆိုပြီး ပေးထားမှုများ ရှိသည် ။ လိုင်းကြေးပေးပြီး လာဘ်ထိုးကာ လုပ်နေကြသူတွေက များသည် ။ တရားမဝင် ချဲထီရောင်းချခြင်းကို ဖမ်းဆီးမှုမှာ အောက်ခြေလောက်နှင့် မလုပ်ဆောင်နိုင် ။ တစ်ခါတစ်ရံ အရာရှိကြီးများကိုယ်တိုင် စစ်ဆင်ရေးအသွင် ဆင်းပြီး ဖမ်းမှသာ မိနိုင်သည် ။

ရန်ကုန်ရဲတပ်ဖွဲ့သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လလောက်က ရှောင်တစ်ခင် စစ်ဆင်ရေး လုပ်ဆောင်ခဲ့စဉ် ထိတ်လန့်စရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည် ။ စစ်တပ်၏ အရေးပါသော စစ်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အသက်နှစ်ဆယ် အရွယ်သားတစ်ယောက်သည် တစ်ညတွင် နိုက်ကလပ်မှ ပြန်လာစဉ်ကားကို မြို့တော်အတွင်း အမြန်မောင်းခဲ့သည် ။နိုက်ကလပ်တွင် သူသည် ထီပေါက်ပြီး ကျပ်ငွေ ၈ သန်းခန့် ရရှိခဲ့သောကြောင့် ပွဲကြီးတစ်ပွဲ ပေး  ခဲ့သည် ။ သူမောင်းလာသော ကားသည် လမ်းတစ်ခုတွင် တက္ကစီတစ်စီးကို အရှိန်ဖြင့် ဝင်တိုက် မိသည် ။ မောင်းသူနှစ်ယောက်စလုံး သေသွားသည် ။ ထိုသတင်းကို မည်သူမျှ ထုတ်ပြန်ခြင်းမရှိ ။ သို့သော် ရန်ကုန်မြို့ အနှံ့ နောက်တစ်နေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များ၌ ပြောစရာသတင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရသည် ။

ထိုမတော်တဆမှုနှင့် ဆက်စပ်ပြီး တရားမဝင် ချဲထီရောင်းချသူများကို နှိပ်ကွပ်မှုများ စတင်ခဲ့သည် ။ ဦးစောလွင်နှင့် သူ့ဒိုင်များသည် ထိုအချိန်တွင် အိမ်တွင်းအောင်းနေကြသည်က များသည် ။ တစ်ဦးက အိမ်တစ်အိမ်တွင် ခိုနေလျှင် ကျန်လူများက ရန်ကုန်အနှံ့လှည့်ပြီး ငွေသိမ်းကြသည် ။ ရဲတပ်ဖွဲ့က ချဲရောင်းသူတစ်ဦး၏ အိမ်ကို သတင်းအရ ဝင်ရောက်စီးနင်းသည် ။ ထိုအရောင်းသည် ချဲ အမျိုးသမီးသည် ရေချိုးခန်းအတွင်းဝင်ပြီး စာအုပ်ကို ပြေးဝှက်သည် ။ သို့သော် နောက်ကျသွားပြီး ဖမ်းမိသွားသည် ။ သို့သော် သူမသည် ငွေကျပ်နှစ်သိန်း လာဘ်ထိုးလိုက်သောကြောင့် လွတ်သွားသည် ။ ချဲထီထွက်သည့်နေ့တွင် ဒိုင်နှင့်အတူ အခြားသူများသည် ရဲတွေ မထင်မှတ်သည့် တိုက်ခန်းတစ်ခန်းတွင် စုဝေးကြပြီး သူတို့အလုပ်ကို သူတို့ ဆက်လုပ်နေကြသည်သာ ဖြစ်သည် ။

လူတွေက ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော်လည်း အလောင်းအစားကိုတော့ ဆက်လုပ်နေကြသည် ။ ချဲထီနံပါတ်လောင်းခြင်းကို ဖုန်းများနှင့် လုပ်ကိုင်ကြသည် ။ ဒိုင်တွေက တိုက်ခန်းတံခါးကို အပြင်က သော့တွေခတ်ပြီး အတွင်းတွင် လုပ်ကြသည် ။ ဝင်ရောက်စီးနင်းပြီဆိုလျှင်လည်း စာအုပ်တွေကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးချိန် ရနိုင်သည် ။ တိုက်ခန်းထဲတွင် ရောက်နေကြသော လက်ခွဲအရောင်းဒိုင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် မော်လမြိုင်က ဖြစ်သည် ။ သူတို့သည် အသက်လေးဆယ်ဝန်းကျင်များဖြစ်ကြပြီး လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်လောက်ကတည်းက ချဲရောင်းလာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည် ။ တစ်ဦးသည် ကျောင်းဆရာမဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးကတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းသူ ဖြစ်သည် ။ သူတို့တွင် အရောင်းစာရေးသုံးဦး ရှိသေး သည်ဟု ဆိုသည် ။ သူတို့က အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ဦးကို လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လလောက်ကတည်းက စည်းရုံးပြီး ကျောင်းအားချိန်တွင် ချဲရောင်းခိုင်းထားသည် ။ ထိုအလုပ်သည် အန္တရာယ်များသော်လည်း အားမစိုက်ရဘဲ အကျိုးအမြတ်များသဖြင့် ရောင်းပေးသူတွေကလည်း စိတ်ဝင်စားကြသည် ။ တိုက်ခန်းသို့ ရောက်လာသောသူများသည် မော်လမြိုင် တွင် နေသည် ဆိုသော်လည်း ရန်ကုန် သို့ သာ အရောက်အပေါက် များကြသည် ။ လတစ်လ၏ ၂၉ ရက်တွင် ရောက်လာကြပြီး ၁၇ ရက်နေ့မှ ပြန်လေ့ရှိကြသည် ။ ထိုင်းချဲထီက တစ်လလျှင် နှစ်ကြိမ်ဖွင့်သည် ။ လတစ်လ၏ ၁ ရက်နေ့နှင့် ၁၆ ရက်နေ့များတွင် ဖြစ်သည် ။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် တရားဝင်လောင်းကစားကြသော အစိုးရထီလည်းရှိသည် ။ ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်လောက်ကတည်းက ခေတ်စားလာသည့် ချဲထီစနစ်သည် ထိုင်းနိုင်ငံထက်ပင် မြန်မာနိုင်ငံတွင် ပိုပြီးအောင်မြင်သည်ဟုဆိုရမည် ။

မြန်မာနိုင်ငံတော်အစိုးရထီကို ၁၉၃၈ ခုနှစ် ကိုလိုနီခေတ်ကုန်ပိုင်းလောက်ကတည်းက ထီတစ်စောင်လျှင် နှစ်ကျပ်နှုန်းဖြင့် မပြောင်းလဲဘဲ ရောင်းချခဲ့ရာ နှစ်ပေါင်း ၅၀ ခန့် တည်မြဲခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည် ။ ၁၉၈၈ နှစ် နောက်ပိုင်းမြန့်မာ့နည်း မြန်မာ့ဟန် ဆိုရှယ်လစ်စနစ်လည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းလိုက်ကာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည် ။ ထီတစ်စောင်နှုန်းကိုလည်း ၂ ကျပ်မှ ၅ ကျပ်သို့ မြှင့်လိုက်ကြသည် ။ ထီကို လစဉ်တစ်လတစ်ကြိမ်ဖွင့်ပြီး ဆုကြေးကို ငါးသိန်းခန့် အထိ တိုးမြှင့်ခဲ့သည် ။ နောက်ပိုင်း ထီလက် မှတ်ရောင်းကြေးလည်းမြင့် ၊ ဆုကြေးကိုလည်း အဆင့်ဆင့် မြှင်တင်သွားခဲ့သည် ။ ၁၉၉၆ ခုနှစ်တွင် မြန်မာ့ထီစနစ်သည် အသွင်ပြောင်းလာသည်ဟု ဆိုရမည် ။ နှစ်လုံးထီ ဆိုပြီး ဖြစ်လာပြန်သည် ။ သိန်းဆုကြီးပေါက်ဂဏန်း၏ နောက်ဆုံး နှစ်လုံးကို ပေါက် မဲအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဆုပေးသည့်စနစ်ဖြစ်သည် ။ အစိုးရကိုယ်တိုင် နှစ်

လုံးထီကို လုပ်ဆောင်လာသည်ဟု ဆိုရမည် ။ အပုံတစ်ရာပုံ တစ်ပုံခန့်သာ  မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်မည့်အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်သည် ။ ထိုနောက်ဆုံး နှစ်လုံးတိုက်သူသည် အဆ ၈၀ ရမည်ဖြစ်သည် ။

ထိုခေတ်က အစိုးရနှစ်လုံးထီသည် ခေတ်စားသွားသဖြင့် ဦးစောလွင်တို့ ခုနှစ်လခန့် အလုပ်မဖြစ်သည့်ဘဝသို့ ရောက်သွားခဲ့ရသေးသည် ။ တရားမဝင် ထိတ်လန့်စွာ လောင်းကစားနေရာမှ တရားဝင် ဗြောင်ကျကျ စိတ် ကြိုက်နှစ်လုံးကို လောင်းကစားခွင့်ရလာကြသည်ဟု ဆိုရမည် ။

နေ့လယ် ၂ နာရီ ထိုးပြီဖြစ်သည် ။ ချဲထီဖွင့်ချိန်လည်း နီးကပ်လာပြီ ။ ချဲအရောင်းသမားများသည် အရောင်းကို ပိတ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။ သူတို့ ကြိုတင်မျှော်မှန်းထားသည်ထက် လောင်းကြေးပမာဏ ပိုရခဲ့သည် ။ အချို့သော နံပါတ်များကို ဦးစောလွင် လက်ခံခိုင်းထားသည့် ပမာဏထက် ပိုရောင်းချထားခဲ့သည် ။ မော်လမြိုင်မှ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက ငွေပိုထိုးသည့်အတွက် လက်ခံရန် ဖုန်းဖြင့်သဘောတူထားသည် ။

နေ့လယ် ၂ နာရီခွဲတွင် အားလုံးအဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီး စာအုပ်များကိုလည်း နံပါတ်အစဉ်အတိုင်း ချထားကြသည် ။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်သည် ။ နောက်ဆုံးနံပါတ်ထွက်သွားမှ အရှိန်များ လျှော့သွားပေလိမ့်မည် ။ ချဲအရောင်းသမားအုပ်စုသည် တစ်ခုခု စားသောက်ရန်အတွက် တိုက်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်သွားကြသည် ။ သူတို့ ၃ နာရီ ၁၅ မိနစ်ခန့်တွင် ပြန်ရောက်လာကြသည် ။ ဆိုဖာများပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ချဲအထွက်ကို စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက် ၁၅ မိနစ်အကြာတွင် ဖုန်းလာသည် ။ ထွက်သွားသည့် နံပါတ်မှာ ၀၀၅ ဖြစ်သည် ။ ဒိုင်စားဂဏန်းဖြစ်သည် ။ သူတို့အားလုံး စာအုပ်များ လှန်လှောပြီး ထိုနံပါတ်ကို ထိုးထားမထား ရှာကြသည် ။

၀၀၅ နံပါတ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ဝ၀၅ နံပါတ်ကို တည့်ထိုးထားလျှင် အဆ ၅၅၀ လျော်ရမည်ဖြစ်သည် ။ ထိုနံပါတ်ကို ထိုးထားသည့် ငွေပမာဏမှာ ၅၀ ကျပ်သာဖြစ်သည် ။ ထိုနံပါတ်နှင့် ဆက်စပ်ပြီး ဝ၅၀ သို့မဟုတ် ၅ဝဝ ပတ်ထားလျှင် အဆ ၁ဝဝ လျှော်ပေးရမည် ။ ထိုနံပါတ်များကို ထိုးထား  သူမရှိ ။ ၀၀၄ သို့မဟုတ် ဝဝ၆ နံပါတ်ထိုးထားသူများသည် ဘေးတိုက်အဖြစ် ၁ဝ ဆလျှော်ကြေး ငွေရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနံပါတ်များကို ထိုးထားသူ ၅ ဦး ရှိကာ ၇၀ဝ ကျပ်ဖိုး ထိုးထားသည် ။ နှစ်လုံးထီအဖြစ် ၀၅ ဟု ထိုးထားသူများကို ၁၅ ဆလျှော်ရမည်ဖြစ်ပြီး ၁၀ဝ ကျပ်ဖိုး လောင်းထားသည် ။

လူတိုင်း စိတ်ဝင်စားစွာ စောင့်စားနေသည့် အမြင့်ဆုံး အာရုံများသည် နံပါတ်ထွက်သွားပြီး နောက်လျှောကျပျောက်ကွယ်သွားကာ ရယ်ရွှင်ဖွယ်ရာများ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည် ။ သူတို့ ရရှိလိုက်သည့်အကျိုးအမြတ်ကား အလွန်များပေလိမ့်မည် ။ အုပ်စုလိုက်ချက်ချင်း တွက်ချက် မှုများ ပြုလုပ်ကြသည် ။ လောင်းကြေးစုစုပေါင်း သုံးသိန်းကျော်ကျော် ရလိုက်သည် ။ သူတို့အားလုံး ဒိုင်အိမ်မှာပင် လုပ်ငန်းများ လက်စသတ်လိုက်ကြပြီးနောက် အလုပ်သမား သုံးယောက်သည် တယ်လီဖုန်းဖြင့် လောင်းထားသည့် လောင်းကြေးများကို ကောက်ခံရန် ထွက်သွားကြသည် ။ ထို့ပြင် ချဲပေါက်သော သူများကိုလည်း သူတို့ပဲလိုက်ပြီးအလျော်အစား လုပ်ပေးကြမည်ဖြစ်သည် ။ ဒိုင်ပြေးပြီဆိုသည့် ကောလာဟလတွေလည်း ထွက်လာသည် ။ ၀၀၅ နံပါတ်လောင်းကြေးများများအလျော်အစား လုပ်ရမည့် ဒိုင်များအနေဖြင့် ပြေးကောင်း ပြေးနိုင်ပေသည် ။

ချဲ့ဖွင့်ပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် မအေးကို ကျွန်တော် ပြန်တွေ့သည် ။ ချဲမဖွင့်မီက သူတို့အတိတ်တွေ နိမိတ်တွေကောက်ပြီး နံပါတ်တွေကို ဖော်ခဲ့သည် ။ သူထိုးသည့် နံပါတ်မှာ နှစ်ပေါက်တည်း ဖြစ်သည် ။ ၇၅၁ နှင့် ၇၆၁ တို့ဖြစ်သည် ။ ထိုနံပါတ်များသည် ဒိုင်ပြေးဘုန်းကြီးက သူ့မှတ်စုစာအုပ်တွင် ရေးပေးလိုက်သည့် နံပါတ်များဖြစ်သည် ။ မအေးက သူတို့ကို ဆရာတော်က ပေးသည့် နံပါတ်သည် ပေါက်ဂဏန်းဖြစ်ကြောင်း ။ သူ့ အ ‌ေနဖြင့် မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် မပေါက်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း ပြောသည် ။ ဆရာတော်က ပထမဂဏန်းနှစ်လုံးကို မျဉ်းသားပေးလိုက်ပြီးသားသည် ။ ဆရာတော် ရေးပေးလိုက်သည့် ဝိပသနာဆိုသည့်  စာလုံးမှာပင် ဝဝ၅ ဆိုသည့် အဖြေပါပြီးသွားကြောင်း ပြောကြသည် ။ ဝိ ဆိုသည့်စာလုံးကို သုညနှစ်လုံးဟု ကောက်နိုင်ကြောင်း ပဆိုသည်မှာ နေ့နံအရ ကောက်လျှင် ကြာသပတေးနံ ၅ ဖြစ်သည် ။  

  ◾ တင်ညွန့်

  📖  ဦးသန်းရွှေ၏ ယတြာများ

   

koaungnaingoo.blogspot.com

.

သူတို့အလွမ်း ကျွန်တော်တို့အလှ

 

❝ သူတို့အလွမ်း ကျွန်တော်တို့အလှ ❞

“ နှုတ်ချို သျှိုတပါး ” ဟူသော ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို ကျွန်တော် ရေးခဲ့ဖူးပါသည် ။ အသံရော အနက်ပါ ချိုမြသည့် ကဗျာများကို ဖတ်ရသည့်အခါ ချိုမြလှသောကြောင့် နှုတ်တွင်စွဲလွယ်ပါသည် ။ ထိုကဲ့သို့ နှုတ်တွင် စွဲလာသောကဗျာတို့ကို မကြာခဏ အမှတ်မထင် ရွတ်ဆိုမြည်တမ်းမိသောကြောင့် စာဆိုနှင့် ပို၍
ရင်းနှီးလာသကဲ့သို့ ရှိရတတ်ပါသည် ။ ဤသို့ဖြင့် ယခင်က မရခဲ့သော အတွေး ၊ယခင်က မပေါ်ခဲ့ဖူးသော ခံစားမှုများကို ရလာတတ်သည် ။ စာဆို၏ ဝေဒနာကို ပိုမိုဝေမျှ၍ ခံစားမိလာတတ်သည် ။ ထို့ကြောင့် အသံချိုမြခြင်းသည် ကဗျာကောင်းတို့၏  ဂုဏ်တစ်ပါးဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ထိုဆောင်းပါးကို ရေးခဲ့ပါသည် ။

ကျွန်တော်တို့ ဥပစာတန်းအောင်ပြီး၍ ဝိဇ္ဇာ ပထမနှစ် ( ယခု ဝိဇ္ဇာ တတိယနှစ် ) သို့ တက်ရသောအခါ ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ၏ ကဗျာများလေ့လာခဲ့ရပါသည် ။ ထိုစဉ်ကတည်းကပင် “ ပုရေနိသင် " ချီ ကဗျာကို နှစ်သက်စွဲလမ်းခဲ့မိပါသည် ။ ထိုကဗျာ၏ အပိုင်းအစတို့မှာလည်း ကျွန်တော့်နှုတ်တွင် စွဲခဲ့ပါသည် ။

ယခုတဖန် တက္ကသိုလ် ဒုတိယနှစ်တွင် ပြဋ္ဌာန်းသောကြောင့် ထိုကဗျာကိုတွေ့ပြန်၍ ဖတ်မိရွတ်မိပြန်ပါသည် ။ ထိုသို့ ရွတ်ရင်း ဖတ်ရင်း ရလာသောကျွန်တော်၏ အသစ်အသစ်သော ခံစားမှုလေးများကို တင်ပြလို၍ ဤဆောင်းပါးကို ရေးမိပါသည် ။

➲  ဆရာမိဘ ၊ ကွပ်ဆုံးမလည်း

ပုရေနိသင် ၊ ဆက်တိုင်းကြင်၍ ၊အိမ်ရှင်အစစ် ၊ ငယ်ကျွမ်းချစ်နှင့် ၊ထပ်ရစ်လက်သင် ၊ ထုံးစတွင်၌ ၊
သွေးငင်ကြမ္မာ ၊ ဝါသနာကြောင့် ၊ ဆရာမိဘ ၊ကွပ်ဆုံးမလည်း ၊ ချစ်စထုံးနှောင် ၊ ပျော်ရအောင်ဟု ၊
သန်းခေါင်မဟူ ၊ အတူယှဉ်နွှဲ ၊ သန်းလွဲမခန့် ၊ အသက်စွန့်၍ ၊ ဝေးဓွန့်ခရီး ၊ ချုံကြီးတောစုံ ၊ ဝါးရုံဝါးထွေး ၊ သစ်ကျားဘေးကို ၊ မတွေးဆံဖျား ၊ မလေးစားတည့် ။

ဤအပိုင်းတွင် ' ဆရာမိဘ ၊ ကွပ်ဆုံးမလည်း ' ဟူသော စကားကို ကျွန်တော်စိတ်ဝင်စားမိပါသည် ။ ဆရာမိဘတို့၏ ဆုံးမခြင်းမှာ သာမန်အားဖြင့် နှစ်မျိုးရှိနိုင်ပါသည် ။ မပြုသင့် မပြုထိုက်သည့် သဘောကို သိသာအောင် ယေဘုယျဆုံးမနည်းမျိုး နှင့်တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်သော အပြစ်ကို ပြုမူနေ၍ တားမြစ်ဆုံးမနည်းမျိုး ဖြစ်ပါသည် ။ ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရလောင်းလျာ မောင်မောက် မှာ အသက် ၁၆ - ၁၇ သို့တိုင်အောင်လူဝတ်ကြောင်ဘဝဖြင့်သာ
နေခဲ့သည် ။ ငယ်စဉ်ကပင် “ ဝဏ္ဏပဘာ " ဟု သူ ခေါ် တမ်းခဲ့သော လုံမငယ်နှင့် ရင်းနှီးချစ်ကြင်ခဲ့သည် ။ ဆံထုံးကလေးကို “ လက်သင်ထုံး " စကပင် ချစ်ခင်ခဲ့ရသောကြောင့် တွယ်တာမှုလည်း ကြီးမားခဲ့သည် ။

စာတော်သော ဉာဏ်ထက်သော တပည့်ဖြစ်၍ ဆရာတော်ကလည်း ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်စေချင်လိမ့်မည် ။ မိဘများကလည်း ထိုအဖြစ်ကို လိုလားလိမ့်မည် ။ မောင်မောက်ကလည်းရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရန် စိတ်ကူးမရှိသောကြောင့် သာမဏေပင် မပြုဘဲ လူဝတ်ကြောင်နှင့်နေသည် ။ ထို့ကြောင့် ဆရာများ ၊ မိဘများက လုံမငယ်နှင့် ချစ်ရေးအတွက် ဆုံးမတားမြစ်ကြသည် ။

သို့သော် မောင်မောက်ကမူကား ချစ်သူရှိရာသို့အန္တရာယ်ကိုမှ ဂရုမပြုဘဲ သွားမြဲ သွားနေပါလိမ့်မည် ။

ချစ်ရဲသည် ၊ စွန့်ရဲသည် ၊

ဤသို့လျှင် သဘောထားခဲ့သည် ။

➲  ကြေးရွှေဂဟေ ၊ မစပ်ချေသို့

ယခုသော်ကား ပဉ္စင်းဘဝသို့ ရောက်ခဲ့ပြီ ။ ဘုရားမြတ်ရှင်၏ အဆုံးအမဖြစ်သော ကျမ်းဓမ္မက္ခန်ကိုလည်း သင်ယူတတ်ပွန်ရပေပြီ ။ ပြန်၍စဉ်းစားလိုက်သောအခါ မိမိ၏ ငယ်မူငယ်ရာတို့ကို သံဝေဂပင် ယူမိသည် ။

တရားသံဝေ ၊ အောက် မေ့ချေသော် ၊ ကြေးရွှေဂဟေ ၊ မစပ်ချေသို့ ၊ စာပေတတ်ပွန် ၊ ဓမ္မက္ခန်နှင့် ၊ ကျမ်းဂန်သိမြောက် ၊ ပဉ္စင်းရောက်က ၊ ထပ်လှောက်ခြင်ဘွယ် ၊ ရှေးသောနှယ်ကိုး ၊ အဘယ်ကြိုးရှာပေတော့မည် ။

ပဉ္စင်းပျို ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ၏ ဘဝအသိဘဝအမြင် ပြောင်းခဲ့ပါလေပြီ ။ ဝဏ္ဏပဘာနှင့် သူ၏ဘဝသည် ကြေးနှင့်ရွှေ ကဲ့သို့ ကွာခြားခဲ့လေပြီ ။ ဂဟေစပ်၍ မရစကောင်းပြီ ။ ထို့ကြောင့် ရှေးကကဲ့သို့ ချစ်ခင်ကြင်နာကြရန် မဖြစ်နိုင်ကြလေပြီ ။

➲ မူလသိက္ခာ ၊ ဆုံးမစာနှင့်

လူ့မြေတိတွင် ၊ ဘက် မမြင်သား ၊ သန့်စင်ငယ်က ၊ လက်တော်လှနှင့် ၊ ချိန်းချစေ့ရေ ၊ မှာစာခွေကို ၊ စသေလိပ်ပြီး ၊ ခင်နှီးကွက်ကျယ် ၊ ပြောက် မျိုးခြယ်၍ ၊ ဆင်စွယ်ဝန်းယှက် ၊ မွေးမယ်ရက်သည် ၊ အသက်တို့က ၊ ဆက်လာရသား ၊ မူလသိက္ခာ ၊ ဆုံးမစာနှင့် ၊ ငါးဖြာဝိနည်း ၊စောင့်စည်းပညတ် ၊ အပ်တိတသွား ၊ တဆံဖျားမျှ ၊ မမှားအာရုံ

ရှေးခေတ်က စာကို ထန်းဖူး ၊ ပေဖူးတို့တွင် ရေးကြရသည် ။ ထို ထန်းရွက် ၊ ပေရွက်ကို လိပ်ခွေပြီး ပေးကြရသည် ။ ချစ်သူက မည်သည့်အချိန် လာပါမည့်အကြောင်း စေ့စပ်တိကျစွာ ရေးပြီး မှာစာပါးခဲ့ဖူးသည် ။ ထိုသို့ ငယ်စဉ်က ပေးခဲ့သည့် သေသပ်ကျနစွာ လိပ်ခွေထားသော ပေရွက်ငယ်ကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုမိဟန်လည်း ရှိပါမည် ။

ထိုမျှမက ချစ်သူကိုယ်တိုင်ရက်လုပ်၍ ပေးခဲ့သော ခင်းနှီး ( ယခုအခေါ်နေရာထိုင် ) ကလေးကိုလည်း မြင်မိရှာပါလိမ့်မည် ။ ပြန်လည်သတိရမိပါ၏ ။ တမ်းတမိပါ၏ ။

ဝဏ္ဏပဘာအပေါ် သစ္စာရှိပါ၏ ။ သို့သော် ဘုရားရှင်၏ ဝိနည်းတော်ကို ပို၍ သစ္စာကြီးရပါတော့မည် ။

ရဟန်းတော်တို့အဖို့ ဝိနည်းသင်အံလေ့ကျင့်မှုအစဉ်မှာ ဤသို့ဖြစ်ပါသည် ။

ပထမဦးစွာ ဘိက္ခုပါတိမောက် ( ရဟန်း ယောက်ျား ကျင့်ဝတ် ) ဘိက္ခုနီပါတိမောက် ( ရဟန်း မိန်းမ ကျင့်ဝတ် ) တို့ကို သင်အံရပါသည် ။ ယင်း ကျမ်းနှစ်ဆူမှာ ဝိနည်းနှစ်ကျမ်းလာ ဥပဒေသက်သက် များကိုသာ ထုတ်နှုတ်စီရင်သောကြောင့် ဒွေးမာတိကာ ဟုလည်း ခေါ်ကြသည် ။ ( ယခုခေတ်တွင် ပါတိမောက် အဖြူ အနီ ဟုလည်း ခေါ်ကြပါသည် ။ )

ပါတိမောက်ပြီးလျှင် ခုဒ္ဒသိက္ခာနှ င့် မူလသိက္ခာကို တဆင့်တက်ပြီး လေ့ကျင့်ရသည် ။ ပြီးလျှင် ကင်္ခါကို တက်ကြရသည် ။ ထိုခုဒ္ဒသိက္ခာ ၊ မူလသိက္ခာ နှင့် ကင်္ခါတို့ကို “ ခါ ၊ သုံးခါ ” ဟု ရဟန်းတော်များ ပြောလေ့ရှိကြပါသည် ။

ပါတိမောက်တွင်ပါသော ဥပဒေတော်အကျဉ်းကို ခုဒ္ဓသိက္ခာတွင် ထပ်ပြီးအသေးစိတ် ရှင်းပြပါသည် ။ တဖန် မူလသိက္ခာတွင် တဆင့်တိုး၍ အချို့အပိုင်းများကို အသေးစိတ်ရှင်းဖွင့် ပြန်ပါသည် ။

ထို့နောက်တွင်ကား ပါရာဇိကဏ် ၊ ပါစိတ် ၊ မဟာဝါ ၊ စူဠဝါ ၊ ပရိဝ ဟူသော ဝိနည်းကျမ်း ငါးကျမ်းကို သင်ယူရသည် ။

ထိုကျမ်းများတွင်ကား ဝိနည်းဥပဒေတို့ကိုသမိုင်းကြောင်းပါ အသေးစိတ် လေ့လာကြရသည် ။

ရှင်ရဋ္ဌသာရအဖို့ ပါတိမောက်လည်း ပြီးခဲ့ပြီ ။ မူလသိက္ခာလည်း ပေါက်ခဲ့ပြီ ။ ဝိနည်းငါးကျမ်းသို့လည်း ရောက်ခဲ့ပြီ ။

➲ အသက်တို့က ၊ ဆက်လှာရသား

အထက်တွင်ဆိုခဲ့သော ဘိက္ခုပါတိမောက် ၊ ဘိက္ခုနီပါတိမောက် ၊ ခုဒ္ဒသိက္ခာနှင့် မူလသိက္ခာတို့ကို ဝိနည်းငယ်လေးစောင် ခေါ်လေ့ရှိကြပါသည် ။ ထိုဝိနည်းငယ်တို့ကို ယခုခေတ်တွင်အလွယ်တကူ ဝယ်ယူ၍ ကိုယ်ပိုင် ရနိုင်သော်လည်း ပေရွက်တွင် စာမူကူးရသည့် ထိုခေတ်ကမူကား မလွယ်ကူလှပါ ။

ထို့ကြောင့် ဓမ္မဒါနပြုလိုသူများက ကျောင်းစာရေးများထံ ငွေစကြေးစ ပေး၍ အကူးခိုင်းကြရပါသည် ။ ပြီးမှ ထိုပေစာထုပ်ကို ရေစက်ချ လှူဒါန်းကြပါသည် ။

ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားမိသည်မှာ “ အသက်တို့က ဆက်လှာရသား ” ဟု စကားပင် ဖြစ်ပါသည် ။ “ အသက်တို့က ဆိုသည်မှာ အသက်ကို ငါတို့က ဆက်ရသည် ။ တနည်းအားဖြင့် အသက်ကို ပေးဆက် ဝိနည်းတော်ကို လိုက်နာရသည်ဟု ဆိုလိုသလော ၊ ဤသို့ဆိုလျှင် “ လှာ ” ဟူသော စကားသည် သင့်လှမည်  မဟုတ်ဟု ထင်ပါသည် ။ တပါးသူက ဆက်မှသာ ‘' လှာ " သုံးသင့်လေ သလောဟု ထင်ပါသည် ။ သို့မဟုတ် မြင့်မြတ်သော ရဟန်းစဉ် ဆက်တွင် အသက်ကိုပေးဆက် စောင့်စည်းခဲ့ရသော ဝိနည်းတော်ဟု ဆိုလိုသလောဟုလည်း စဉ်းစားဖွယ်ရှိပါသည် ။

သို့သော် ...

အသက်သဖွယ်မြတ်နိုးစွာသော ဝဏ္ဏပဘာက ပေးဆက်လှူဒါန်းခဲ့သော ဓမ္မဒါနကော မဖြစ်နိုင်ပြီလော ။

ဖြစ်နိုင်ပါသည် ။ ပဉ္စင်းဘဝတွင် ကြိုးစားကျက် မှတ်ရမည့် လက်စွဲကျမ်းကို ဝဏ္ဏပဘာကလည်း လှူချင်ရှာလိမ့်မည် ။ လှူပေလိမ့်မည် ။

ဤသို့ တွေးမိလိုက်သော အခါတွင်ကား ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် နင့်ကနဲ ဖြစ်သွားပါသည် ။ ချစ်ရလွန်းသော ချစ်သူအား မူလသိက္ခာအပါအဝင် ဝိနည်းကျမ်းကို လှူလိုက်သည် ။ ချစ်သူ ပဉ္စင်းပျိုကလည်း ရိုသေစွာ ဖတ်မှတ်လေ့ကျက်သည် ။ ထို့နောက် လိုက်နာလေ့ကျင့်သည် ။ သာမန်မျှမဟုတ် ‘ အပ်တိ တသွား ၊ တဆံဖျားမျှ ' မမှားမယွင်းရအောင် လိုက်နာသည် ။

ချစ်ရလွန်းသူအား ချစ်စေချင်လွန်း၍ ချစ်လက်ဆောင် ပေးခဲ့မိသဖြင့် မထင်မှတ်ပဲ ဝေးခဲ့ရသည့် ဝဏ္ဏပဘာကို ကျွန်တော် သနားမိပါသည် ။

➲ ကာမဂုဏ်ကို ၊ မမြုံရချေ ၊ ဖြတ်ငယ်သေစွ

ကာမဂုဏ်ကို ၊ မမြုံရချေ ၊
ဖြတ်ငယ်သေစွ ၊ ကမ္ပလွေရင်ပိုက် ၊ တကိုက် မချွတ် ၊ စာလက်လွတ်၍ ၊ ဖြစ်တတ်ဘိသည် ၊ သံသာရှည်ခဲ့ ၊
စက်လည်ရဟတ် ၊ တပတ်ပတ်လျှင် ၊ အနတ်ဒုက္ခ ၊ အနိစ္စလည်းဟူ ၊ နှလုံးမူစွ ၊ ပေးလှူစွန့်ကြ ၊ ဤဘဝတွင် ၊ နှမလက်လျှော့ ၊ နေလေတော့ဟု ၊ ချစ်‌ေပါ့မကြုံ ၊
ညှိုးငယ်ပုံမျှ ၊ ရှက်ဟုကျွေးကြုတ် ၊ ချမင်းတုပ်သို့ ၊ စိတ်ချုပ်မပွင့် ၊ ပျံ့လွင့်မေတ္တာ ၊ ကရုဏာနှင့် ၊
တဏှာလောဘ ၊ ဒေါသမြေှးထူ ၊ ရမ္မက် မြူကို ၊ ဘယ်သူနိုးရှာ ပေတော့မည် ။

ပဉ္စင်းပျို ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ သည် ဝဏ္ဏပဘာအား မေတ္တာထားပါ၏ ။ သနားပါ၏ ။ သို့သော် ထိုမေတ္တာ ၊ ထို ကရုဏာကား လောကတဏှာ ၊ ဒေါသတဏှာ ၊ မောဟတဏှာတို့မှ ပေါ်ပေါက်လာသော မေတ္တာနှင့် ကရုဏာတို့သာတည်း ။

ဤသို့ မသန့်စင်သော မေတ္တာကို မထားလိုတော့ပြီ ။ထို့ကြောင့် နှလုံးသားတို့ကို မင်းတုပ်ချည်ပိတ်သကဲ့သို့ ပိတ်ရတော့မည် ။ ကျွေးကြုတ်တွင်ထည့်၍ လုံလှအောင် ပိတ်ရတော့မည် ။ ရှေးခတ်ကမူကား အထက် မြန်မာပြည်တွင် ဆန်ကိုသာ မဟုတ် ၊ ပြောင်းဆန်ကို လည်းကောင်း ၊ကျွေး ( ကျွေးဥ ) ကိုလည်းကောင်း ထမင်းအဖြစ် စားကြမြဲ ဖြစ်သည် ။ ထို့ကြောင့် ဟင်းကျွေး ဟု တွဲခေါ်ကြသည် ။ ထမင်းထည့်သော ကြုတ်ကိုလည်း ထမင်း
ကြုတ် ၊ ကျွေးကြုတ်ဟုခေါ်သည် ။ အငွေ့အနံ့ပျံ့လွင့်ထွက် မလာစေရန် ကျွေးကြုတ်လုံလှအောင် အဖုံးယှက်၍ ပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဆရာတော်လည်း နှလုံးသားကို ပိတ်ဖုံးရလေပြီ ။

သံသရာ တလျှောက်လုံးတွင် အနိစ္စ ၊ ဒုက္ခ ၊ အနတ္တတရားတို့ နှိပ်စက်ကြမြဲ ဖြစ်သည် ။ ထိုတရားတို့ကို ရှေးရှုနှလုံးမူ၍ ပေးကမ်းကြရသည် ။ လှူဒါန်းကြရသည် ။အလောင်းတော်များသည် ထီးနန်းစည်းစိမ်တို့ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည် ။ ထို့အတူ ပဉ္စင်းပျိုလည်း ဝဏ္ဏပဘာ ကို စွန့်ရပေတော့မည် ။

“ ဖြတ်ငယ်သေ " ဟူသော စကားကို ရှင်ရဋ္ဌသာရ သေချာစွာ ရွေး၍ သုံးခဲ့ပေသည် ။ ပဉ္စင်းပျို သည် ကာမဂုဏ်ကို ဖြတ်ပါ၏ ။
သေလည်းသေပါ၏ ။ သို့သော် အဖြတ်ငယ် အသေငယ်မျှသာတည်း ။ အာသဝေါ မကုန်သမျှ ရဟန်းကိစ္စမပြီးသမျှ အဖြတ်ငယ် အသေငယ်မျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည် ။

“ အသေငယ် " ဟူသည်ကားအိပ်မောကျနေခြင်းနှင့်သာ ပမာတူသည် ။

ရှင်ရဋ္ဌသာရသည် မင်းတုပ်ချပိတ် ၊ ကျွေးကြုတ်တွင် သိပ်ခြင်းကြောင့် ချစ်စိတ်မှာလည်း အိပ်မောကျနေလေပြီ ။

အသေငယ် သေ၍ အိပ်မောကျနေသော ချစ်စိတ်ကို မနှိုးလိုတော့ပါပြီ ။ အိပ်ပါစေတော့ ။ အသေငယ် သေပါစေတော့ ။

➲ ငယ်မည်မြွက်ဟ ၊ နှုတ်သံမြနှင့်

ဆုဝေဘိချင် ၊ ငယ်ကျွမ်းစင်နှင့် ၊ သို့ပင်တာရှည် ၊ ပျော်ရမည်ဟု ၊ ညောင်စည်သားများ ၊ မြို့ရှေ့ပါးဝယ် ၊
ထင်ရှားကျော်ဟိုး ၊ ရုက္ခစိုး၌ ၊ ပုဆိုးကြာညွန့် ၊ ပိတ်လျှပ်တွန့်ကို ၊ ဖြန့်၍တထည် ၊ ရစ်ဖွဲ့ချည်မှ ၊ ငယ်မည်မြွက်ဟ၊ နှုတ်သံမြနှင့်၊ ခက် မတထောင် ၊ ပညောင်စောင့်တက် ၊
ရှင်နတ်မြတ်ကို ၊ တိုင်မှတ်တက်သေ ၊ ပြုဖူးပေရှင့် .…

သူတို့နှစ်ဦး ငယ်စဉ်ကသော် မြို့အရှေ့ဘက်ရှိ ညောင်စည်သားများပင်ကြီးရှိ ရုက္ခစိုးနတ်မင်းအား ဝတ်လဲတော်တစ်ထည်ဆက်၍ သက်သေအဖြစ်ထားကာ သစ္စာတိုင်ဖူးသည် ။ ရာသက်ပန် ပေါင်းရစေကြောင်းကိုလည်း ဆုတောင်းခဲ့ဖူးသည် ။

ထိုစဉ်ကသော် သူ၏ အမည်ကလည်း ရှင်ရဋ္ဌသာရ မဟုတ်သေး ။ ထို့ကြောင့် မိမိတို့၏ ငယ်မည်ကလေးများကို ဖွင့်ရွတ်၍ “ ကျွန်တော် မောင်မောက်နှင့်ကျွန်တော်၏ ချစ်သူ မည်သူမည်ဝါမှတပါး " စသည်ဖြင့်ဖြစ်စေ သစ္စာပြုခဲ့သည် ။

➲ မျှော်လင့်ခိုးရှာလေတော့မည်

မကွေသစ္စာ ၊ ဝါသနာကြောင့် ၊ ရုပ်ဝါပျိုရွယ် ၊ သနားဘွယ်တည့် ၊ ရှေးနှယ်ကြိုးကုပ် ၊ ချမင်းတုပ်နှင့် ၊ ခွက် မြုပ်ခါညီ ၊ နာရီမောင်းချ ၊ ဒေသနိမိတ် ၊ သက်ကြီးဆိတ်လည်း ၊ မမှိတ်မျက်တောင် ၊ သည်းခေါင်ဆူလည် ၊ ရှိလိမ့်မည်ဟု ၊ လွမ်းသည်ထပ်ဆင့် ၊ ဖူးချိန်သင့်ကို မျှော်လင့်ခိုးရှာလေတော့မည် ။

လုံမငယ်ကတော့ ထိုသစ္စာကို လုံးဝဖောက်ဖျက်ခြင်းမရှိ ။ သစ္စာနှင့် ကွေကွင်းခြင်းမရှိ ။ ကိုမောက် လူထွက်လာမည့်နေ့ကို စောင့်မြဲစောင့်နေဘိသည် ။ လူထွက်လာခြင်းမှာလည်း အဆန်းမဟုတ် ၊ ရှေးခတ်က ဤသို့ပင်ရှင်သာမဏေအဖြစ် ပဉ္စင်းအဖြစ် ခံယူ၍ ပညာသင်ကြရသည် ။ ရဟန်းဘဝတွင် အမြဲနေရန် ရည်ရွယ်ချင်မှ ရည်ရွယ်သည် ။ ထို့ကြောင့် လုံမငယ်က စောင့်မျှော်နေသည် ။

ရှင်ရဋ္ဌသာရမူကား စွန့်လိုက်ပြီ ။အိမ်ထောင်ပြုလိုလျှင် ပြုနိုင်ပါစေတော့ဟုလက်လျှော့ရန် ပြောသည် ။ ယခုအချိန် ပျိုနုစဉ်အရွယ်တွင် မိမိနှစ်သက်ရာ တပါးသူကို ရွေးချယ်စေချင်သည် ။ သို့ သော် သနားဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်ကား မောင်မောက်ကို မျှော်လင့်နေဆဲ ။

လုံမငယ်မှာ နန်းတွင်းသူ ဟုတ်ဟန်မရှိ ။ ဗဟိုသံ ဝေးသော မောင်းသံ မကြားရသော တောရွာ၌ နေဟန်ရှိသည် ။ နန်းတွင်းသူ ဖြစ်လျှင်လည်း ချစ်သူရှိရာ နန်းတွင်းသို့ သန်းခေါင်သန်းလွဲတိုင် နေရန်မဆိုထားဘိ ။

နန်းသူတို့အဆောင်ကို နေ့အခါ၌ပင် မောင်မောက် ခြေချခွင့် မရှိနိုင် ။

ထို့ကြောင့် ကြက်သံ ဗဟိုပြုရသော သူမ၏ ဒေသတွင် ကြက်တွေဆူလည် တွန်သည့်အချိန်ကိုသာ မှတ်၍ နာရီကို
မှန်းဆရပေတော့မည် ။

သူငယ်အိပ်ဆိတ် ကြက်တွန်ပြီးခဲ့ပြီ ။ သက်ကြီးခေါင်းချ ( ဝါ ) သက်ကြီးအိပ်ဆိတ်လည်း တွန်ပြီ ။ ကိုမောက် လာတော့မည် မဟုတ် ။ ထို့ကြောင့် တံခါးကို မင်းတုပ်ချလေပြီ ။

ကြက်တွေ ဆူလည်တွန်သည် ဟူသောစကားကို ကျေးလက်တောရွာများသို့ ရောက်ဖူးမှသာ သိနိုင်ပေသည် ။တစ်ကောင်တလေက တွန်သည့် ကြက်တွန်နည်းမျိုး မဟုတ် ။ အချိန်ကျ၍ တွန်ပြီဆိုလျှင် ဆူနေအောင် တွန်နေ သည် ။တစ်အိမ်ကစပြီး တွန်လိုက်သော ကြက်သံဆုံးသည်နှင့် နောက်တအိမ် နောက်တအိမ် ဆက်ကာဆက်ကာ တွန်သွားလိုက်သည်မှာ ရွာဟိုဘက်စွန်က ကြက်တွန်သံကို ခပ်ဝေးဝေးကြားရသည် ။ ထို့နောက် ပြန်လည်လာပြန်သည် ။ ကြက်တွန်သံတို့ ဝေးသွားလိုက် နီးလာလိုက်နှင့် တရွာလုံးလည်သွားအောင် တွန်သည် ။

ရှင်ရဋ္ဌသာရက လုံမငယ်မှာ တံခါးမင်းတုပ် ချပြီးပါလျက် အိပ်မပျော်ပဲဖြစ်နေပုံ ၊ လွမ်းတပူဆွေးနေပုံကို “ သည်းခေါင်ဆူလည် ” ဟု သုံးခဲ့သည် ။ “ သန်းခေါင်ဆူလည် " ကို သတိရမိစေသော အသုံး ဖြစ်သည် ။ သန်းခေါင်ကြက်တွေ ဆူလည်တွန်ချိန်အထိ အိပ်မပျော်ပဲ တိတ်တခိုး မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်ယောင်တကားဟု သနားမိဟန်ရှိပါသည် ။

°°°°°  °°°°°°°  °°°°°°  °°°°

ရှင်ရဌသာရ “ ကာမဂုဏ်ကို ၊ မမြံုရချေ ၊ ဖြတ်ငယ်သေ ” အောင် အားထုတ်ပါသည် ။ “ နှမလက်လျှော့ ၊ နေလေတော့ ” ဟုလည်း စွန့်ခဲ့ပါသည် ။ သို့သော်သံယောဇဉ်ကား မပြတ်နိုင်ရှာ ။ ချစ်စွာသော ဝဏ္ဏပဘာ ပူရှာမည့်အရေးကို တွေး၍ ပူနေမိသေးသည် ။

ချစ်ရလွန်းသော ချစ်သူအား ချစ်စေချင်လွန်း၍ ဝိနည်းကျမ်းကို ချစ်လက်ဆောင်သဖွယ် လှူခဲ့မိသဖြင့် ချစ်သူနှင့် ဝေးရသော ၊ ချစ်သူက လက်လျှော့ပါလေတော့ဟု ဖွင့်ပြောလျက်  ပျိုနုသောအရွယ်ကို ဟိုင်းချင်ဟိုင်းစေတော့ဟု ထားလျက်
စောင့်နေရှာသော လုံမငယ်ကို ကျွန်တော့်အဖို့ သနားခြင်းအသစ် ဖြစ်မိပါသည် ။

ထို့အတူ ချစ်ပါလျက်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ခန့်ညားရိုသေလှသောကြောင့် ချစ်သူစွန့်ကာ မေတ္တာကိုအိပ်မောကျစေပြီး
တဖန်မနှိုးတော့လိုသော ရှင်ရဋ္ဌသာရကိုလည်း သနားခြင်း ကြည်ညိုခြင်းအသစ် ဖြစ်ရပြန်ပါသည် ။

ကျွန်တော့်စာကိုချန်ပြီး ရတုကို သီးသန့်ဖတ်လိုလျှင် ဖတ်နိုင်အောင်စီစဉ်ထားပါသည် ။ ရတုသက်သက်ကို စာဖတ်သူဖြည်းညင်းစွာ ဖတ်ကြည့်စေချင်ပါသည် ။ ကျွန်တော်ကဲ့သို့ပင် ခံစားရလေမည်လား ၊ သို့မဟုတ်ကျွန်တော်မတွေ့၊ မရလိုက်
သည့် အသစ်အသစ်သော ခံစားမှုမျိုးကိုပဲ တိုးပြီးရနေလေမည်လား မသိနိုင်ပါ ။

အကြောင်းသော်ကား...

အောင်မြင်သော အနုပညာပစ္စည်းတို့မည်သည် အသစ်အသစ်သော ခံစားမှုတို့ကို ထပ်မနားပေးခြင်းဖြင့် မရပ်စဲသော အလှတို့ကို ဆောင်နေတတ်သောကြောင့်ပါတည်း ။

◾ အောင်သင်း

📖 သူတို့အလွမ်း ကျွန်တော်တို့အလှ

༻ ༺  ༻ ༺  ༻ ༺  ༻ ༺

ပုရေနိသင် ၊ ဆက်တိုင်းကြင်၍ ၊ အိမ်ရှင်အစစ် ၊ ငယ်ကျွမ်းချစ်နှင့် ၊ ထပ်ရစ် လက်သင် ၊ ထုံးစတွင်နှိုက် ၊ သွေးငင်ကြမ္မာ ၊ ဝါသနာကြောင့် ၊ ဆရာမိဘ ၊ ကွပ်ဆုံးမ လည်း ၊ ချစ်စထုံးနှောင် ၊ ပျော်ရအောင်ဟု ၊ သန်ကောင်မဟူ ၊ အတူယှဉ်နွှဲ ၊ သန်လွဲမခန့် ၊ အသက်စွန့်၍ ၊ ဝေးဓွန့်ခရီး ၊ ချုံကြီးတောအုံ ၊ ဝါးရုံဝါးထွေး ၊ သစ်ကျားဘေးကို ၊ မတွေးဆံဖျား ၊ မလေးစားတည့် ၊ တရားသံဝေ ၊ အောက် မေ့ချေသော် ၊ ကြေးရွှေ ဂဟေ ၊ မစပ်လေသို့ ၊ စာပေတတ်ပွန် ၊ ဓမ္မခန်နှင့် ၊ ကျန်းဂန်သိမြောက် ၊ ပဉ္စင်ရောက်က ၊ ထပ်လှောက်ကြင်ဘွယ် ၊ ရှေးသောနှယ်ကို ၊ အဘယ်ကြိုးရှာ လေတော့မည် ။

လူ့မြေတိတွင် ၊ ဘက် မမြင်သား ၊ သန့်စင်ငယ်က ၊ လက်တော်လှနှင့် ၊ ချိန်းချ စေ့ရေ ၊ မှာစာခွေကို ၊ စသေလိပ်ပြီး ၊ ခင်းနှီးကွက်ကျယ် ၊ ပြောက်မျိုးခြယ်၍ ၊ ဆင်စွယ်ဝန်းရှက် ၊ မွေးမယ်ရက်သည် ၊ အသက်တို့က ၊ ဆက်လှာရသား ၊ မူလသိက္ခာ ၊ ဆုံးမစာနှင့် ၊ ငါးဖြာဝိနည်း ၊ စောင့်စည်းပညတ် ၊ အပ်တိတသွား ၊ တဆံဖျားမျှ ၊ မမှားအာရုံ ၊ ကာမဂုဏ်ကို ၊ မမြုံရချေ ၊ ဖြတ်ငယ်သေစွ ၊ ကမ္ပလွေရင်ပိုက် ၊ တကိုက်မချွတ် ၊ စာလက်လွတ်၍ ၊ ဖြစ်တတ်ဘိသည် ၊ သံသာရှည်ခဲ့ ၊ စက်လည်ရဟတ် ၊ တပတ်ပတ်လျှင် ၊ အနတ်ဒုက္ခ ၊ အနိစ္စဟူ ၊ နှလုံးမူစွ ၊ ပေးလှူစွန့်ကြ ၊ ဤဘဝတွင် ၊ နှမလက်လျှော့ ၊ နေလေတော့ဟု ၊ ချစ်ပေါ့မကြုံ ၊ ညှိုးငယ်ပုံမျှ ၊ ရွက်ဟုံကြွေကြုပ် ၊ ချမင်းတုပ်သို့ ၊ စိတ်ချုပ်မပွင့် ၊ ပျံ့လွင့်မေတ္တာ ၊ ကရုဏာနှင့် ၊ တဏှာလောဘ ၊ ဒေါသ မြှေးထူ ၊ ရံမ က် မြူကို ၊ ဘယ်သူနှိုးရှာ လေတော့မည် ။

ဆုဝေဘိချင် ၊ ငယ်ကျွမ်းဝင်နှင့် ၊ သို့ပင်တာရှည် ၊ ပျော်ရမည်ဟု ၊ ညောင်စည် သများ ၊ မြို့ရှေ့ပါးဝယ် ၊ ထင်ရှားကျော်ဟိုး ၊ ရုက္ခစိုးနှိုက် ၊ ပုဆိုးကြာညွန့် ၊ ပိတ်လှပ် တွန့်ကို ၊ ဖြန့်၍တတည် ၊ ရစ်ဖွဲ့ချည်မျှ ၊ ငယ်မည်မြွက်ဟ ၊ နှုတ်သံမျှနှင့် ၊ ခက် မ တထောင် ၊ ပညောင်စောင့်တတ် ၊ ရှင်နတ်မြတ်ကို ၊ တိုင်မှတ်သက်သေ ၊ ပြုဘူးပေရှင့် ၊ မကွေသစ္စာ ၊ ဝါသနာကြောင့် ၊ ရုပ်ဝါပျိုရွယ် ၊ သနားဘွယ်တိ ၊ ရှေးနှယ် ကျိုးကုပ် ၊ ချမင်းတုပ်နှင့်၊  ခွက် မြုပ်ခါညီ ၊ နာရီမောင်းချ ၊ ဒေသနိမိတ် ၊ သက်ကြီး ဆိတ်လည်း ၊ မမှိတ်မျက်တောင် ၊ သည်းခေါင်ဆူလည် ၊ ရှိလိမ့်မည်ဟု ၊ လွမ်းသည် ထပ်ဆင့် ၊ ဖူးချိန်သင့်ကို ၊ မျှော်လင့် ခိုးရှာလေတော့သည် ။

အဲဒါမှ ချိုပြုံးအစစ်ဗျ

 

❝ အဲဒါမှ ချိုပြုံးအစစ်ဗျ ❞

“ မချို " ဟု ခေါ်ကြသော ထပ်ဆင့်အကယ်ဒမီ ချိုပြုံးအကြောင်းကို ကျွန်တော် ရေးဖူးတာ မဂ္ဂဇင်းမှာတင် နှစ်ကြိမ်ရှိပါပြီ ။ ခု ဂျာနယ်မှာပါနှင့်ဆို သုံးကြိမ်မြောက်ပေါ့။ " သုမောင် နင်က သင်းအကြောင်း ဘာကြောင့် ခဏခဏ ရေးနေရသတုန်း ။ နင် နဲ့ ချိုပြုံး ဟုတ်မှ ဟုတ်ကြရဲ့လား " ဟု မေးခဲ့သည်ရှိသော် “ ဟုတ်တယ်ဗျို့ " ဟု ဖြေပါမည် ။ ဘာဟုတ်သနည်းဆိုသော် အပြင်လောကတွင် ကျွန်တော်နှင့် မမချိုသည် ရုပ်ရှင်ထဲစပြီး မတွဲခင်ကတည်း က ချစ်ခဲ့ကြသောကြောင့်ပင် ။ မောင်နှမခင်မက သူငယ်ချင်းမကျ ပြောပါသည် ။

ကျွန်တော်သည် မမချိုကို တကယ်ပင် ချစ်ခင်ပါသည် ။ ကျွန်တော်ကစာရေးဆရာတစ်ပိုင်း ဖြစ်သောကြောင့် အရိုးခံဖြင့် ဆက်ဆံသူ ရိုးဂုဏ်ရှိသူများကို ချစ်ခင်တတ်ပါသည် ။

ရှင်းရှင်း ဝန်ခံရလျှင်တော့ ကျွန်တော် လူပျိုပေါက်အရွယ်က အဖေနှင့်အတူ ကျောက်ကုန်းရှိ စန္ဒရားတင်ဝင်းလှိုင် အိမ်သို့ သွားသောအခါ သူတို့ လမ်းထိပ်ထောင့်ချိုး အိမ်တစ်အိမ်၏ ခြံစည်းရိုးနံဘေးတွင် ခြေသလုံးပေါ်လျက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး အဝတ်လျှော်နေသော ထဘီရင်လျားနှင့် မိန်းမပျို တစ်ဦးကို တွေ့ရပါသည် ။ အသားဖြူဖြူ ဘိုဆန်ဆန်ရုပ်နှင့် ချစ်စဖွယ် ၊ ပြစ်မှားစဖွယ် ဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ဖြင့် ပြစ်မှားမိပါသည် ။ မနေနိုင်သောကြောင့် ကိုတင်ဝင်းလှိုင်ကို စုံစမ်းသောအခါ “ ဟေ့ကောင် ၊ အဲဒါ အဆိုတော် ချိုပြုံးကွ ကလေးအမေကြီး ” ဟု ပြောသဖြင့် ဆွေးသွားခဲ့ရပါသည် ။ နှလုံးသားနုစဉ် ဆွေးရသဖြင့် အချစ်တစ်စခန်းရပ်ရသလို ဦးနှောက်နုစဉ် မှတ်ရသဖြင့်လည်း  ကာမေသုကို ကြောက်သွားရတော့သည် ။ ဒါသည် နောင်အခါ မမချို့နှင့် ကျွန်တော် သန့်စင်စွာ ချစ်ခဲ့ရပုံအကြောင်းရင်းပင်တည်း ။

°°°°°  °°°°°°  °°°°°  °°°°°

ပထမအကြိမ် သူ့အကြောင်းရေးခဲ့တာ ကြာလှပါပြီ ။ မဂ္ဂဇင်းနာမည်လည်း မေ့ပြီ ။ အကြောင်းအရာကတော့ နယ်သီချင်းဆိုပွဲတစ်ခုသွားစဉ် တစ်နေ့သော နေ့လယ်၌ တည်းခိုအိမ်တွင် သူနှင့် ကျွန်တော် နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့၏ ။ အခြားအဆိုတော်များ ဈေးဝယ်ထွက်သွားကြသည် ။ ထိုစဉ် သူသည် မဆီမဆိုင် ကျွန်တော့်အား စကားတစ်ခွန်းကို မေး၏ ။ “ ဟဲ့ကောင် ဗလ ၊ နင့်ကို ငါ လုံးဝ ပြစ်မှားလို့မရဘူး ” တဲ့ ။ ဘာကြောင့် ဒီစကားပြောသလဲ မသိပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ အူအူကြောင်ကြောင် ဖြစ်ခဲ့ရ၏ ။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော်သည် ( နောင်တစ်ချိန် ကျော်ဟိန်းနာမည် ကြီးသွားသော ) အကြွေးဝတ္ထုရှည်လုံးချင်း ရေးနေတုန်း တန်းလန်းဆိုတာတော့ မှတ်မိ၏ ။ ထိုနယ်ပွဲ ညဘက်သီဆို နေ့လယ်ဘက် အားတုန်း ဝတ္ထုရေး ။

ဒုတိယအကြိမ် သူ့အကြောင်းရေးတာကတော့ “ အရက်သမား အမှားတစ်ခါ " ပျော်စရာဆောင်းပါး ( သောကြာမဂ္ဂဇင်း ၊ အမှတ် ၄၅၀ ၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၊၂၀၀၁ ) မှာ ဖြစ်၏ ။ “ ဒေါင့်ကြီး " ဆိုသော ရွာကြီးတွင်မင်္ဂလာဆောင်ပွဲ သွားကြရာကျွန်တော် အရက် မူးပြီး မမချို၏ ခြေသလုံးကို ကုန်းကိုက်သည့်အကြောင်းဖြစ်၏ ။ “ အရက်သမား အမှားတစ်ခါ " ပေါင်းချုပ်တွင် ပြန်လည် ဖော်ပြခဲ့ရာ
“ နှစ်ထပ်ရှိတော့ မှတ်မိ " ဆိုသလို ဖြစ်ရသည် ။

ယခု ရေးချင်ပြန်လာတာက ရိုးလွန်းတော့ “ အ ” ဆိုသလို မမချို “ အ ” လွန်းသဖြင့် သူ့အစား ကြားက စိတ်တိုရသောအကြောင်း ဖြစ်ပါသည် ။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ သန့်ရှင်းသော စေတနာ ၊ ကရုဏာတရားကို အားမလို အားမရ ဖြစ်ရခြင်းဟု ဆိုရပါမည် ။

တစ်နေ့သောအခါ သူ့အိမ်သို့ ကျွန်တော်နှင့် အေးဘုံအလည်ရောက်၏ ။

သူကား ထုံးစံအတိုင်းပျာယာခတ်နေ၏ ။ကျွန်တော်တို့ရောက်လို့ ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်နေစဉ် တယ်လီဖုန်းက မြည်နေ၏ ။ အိမ်ရှေ့မှာလည်း ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ဆွမ်းခံရပ်နေ၏ ။ မမချိုသည် အိပ်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီးတယ်လီဖုန်းကို အရင်မကိုင်ဘဲ ဆွမ်းရပ်ကိုယ်တော်ထံ ပြေးလေ၏ ။ လက်အုပ်ကလေးချီတဲ့ ပြီး ပါးစပ်ကမူ ဘုန်းကြီးကို “ ဟဲလို " တဲ့ ။ မှတ်ကရောပါပဲ ။ ဆွမ်းကပ်ပြီးတော့မှ တယ်လီဖုန်းကိုင်ပြီး ရေးကြီးသုတ်ပျာ စကားတွေ ပြောလေ၏ ။တယ်လီဖုန်း ချပြီးသည် နှင့် “ ဟဲ့ ... ဗလ ၊ အေးဘုံ နင်တို့ အလည်လာတာ မဟုတ်လား "

“ ဟုတ်ကဲ့ "

“ ဒါဆို ငါ့မှာ အရေးတကြီးကိစ္စရှိလို့ ကားကလည်း သားယူသွားတယ် နင်တို့ကားနဲ့  ငါ့ကို ဒဂုံရဲစခန်း လိုက်ပို့ကြစမ်းပါ "

သူ ဘာပြဿနာတက်နေပြီကို မသိသော်လည်း ရဲမှုရဲခင်းပင်ဖြစ်မှာ သေချာသောကြောင့် ချက်ချင်း လိုက်ပို့ရ‌ ‌ေလ‌ သည် ။ လမ်းမှာ သူက ဇာတ်စုံခင်း၏ ။

“ ညက ငါ့အိမ် သူခိုးဖောက်တယ် ”

“ ဟင် ... ဘာတွေပါသွားသလဲ ”

" ရေစုပ်စက် မော်တာ "
“ ပြန်ရပြီ မနက်အစောကြီးကတည်းက ပြန်ရတာ ။ ဒါပေမဲ့ သူခိုးခမျာ ခုတော့ ရီမန်နဲ့ အချုပ်ထဲ ရောက်နေလေရဲ့။ အဲဒါ ခု ငါသွားပြီး အမှုပြန်ပိတ်မလို့ "

“ ဟာ ... မမကလည်း အမှုဖွင့်ပြီးပြီပဲ ။ ရဲမှုဆိုတော့ ပြန်ပိတ်လို့ ဘယ်ရတော့မလဲ ၊ ဒါ ရာဇဝတ်မှုဗျ ”

“ မတတ်နိုင်ဘူးကွာ ကြိုးစားကြည့်ရမှာပါ ။ သူ့ခမျာ ဒီတစ်ခါတည်း မတတ်သာလို့ ခိုးမိတာပါတဲ့ ။ အိမ်က မိန်းမကလည်း ကလေးမွေးပြီးစ သွေးနုနု သားနုနုနဲ့တဲ့ ”

သူ၏ ရိုးအပုံ ၊ သနားပုံကို သိရသဖြင့် ကျွန်တော် ဘာမှ ဆက် မပြောတော့ပေ ။ လိုရာခရီးသို့ လိုက်ပို့ရတော့၏ ။ စခန်းသို့ ရောက်လေသော် “ နင်တို့ ပြန်ကြတော့ ဘေးကလူမြင်ရင် မကောင်းဘူး ” ဟု ပြောရင်း စခန်းတွင်း ပြေးဝင်သွား‌ေလ‌တော့သည် ။ သူ့မျက်နှာတော့ သူ အားမနာ ။

နောင်သောအခါ စုံစမ်းသိရှိရသည်မှာ ချိုပြုံး၏ ငဲ့ညှာမှုကြောင့် လည်းကောင်း ၊ ဥပဒေသဘောအရ လူမှုရေးရှုထောင့်အရ လည်းကောင်း ထိုသူခိုးမှာ ထောင်ဒဏ် သက်သက်သာသာ ကျသွားလေသည်တဲ့ ။ အဲ.. သူခိုးအတွက် ရှေ့နေကိုပင် ချိုပြုံးက ငှားပေးသတဲ့ဗျာ ။ သူကိုယ်တိုင်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ ။ အဲ့ဒီသူခိုးရဲ့ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကို တစ်ဖက်လက်လှည့် ငှားခိုင်းပြီး သူက ရှေ့နေခပေးသည့် သဘောပါ ။ ဒါ့ထက် ဆန်းကျယ်တာက သူခိုးထောင်ကျစဉ် ကာလမှာ ကျန်ရစ်သူမိသားစုကို လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးနှင့် ကလေးနို့မှုန့်ဖိုးအစ အနှီးဖိုးအစ ပေးပါသတဲ့ ။ သူခိုး၏ ထောင်ဝင်စာကိုလည်း ချိုပြုံး၏ အခြား တပည့်တစ်ယောက်က မှန်မှန်ကြီး သွားတွေ့ပြီး ငါးပိကြော်လေးအစဘီစကွတ်လေးအစ ပေးပါသတဲ့ ။ ကိုင်း .…. ယုံရမခက်ပေဘူးလား ။

နောက် များမကြာမီမှာပင် ချိုပြုံးအိမ် သူခိုးဖောက်တာ ကြားရပြန်ပါသည် ။ သည်တစ်ခါတော့ သူခိုးက သူ့အိပ်ခန်းခေါင်းရင်းပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ပြီး ခိုးတာဟု ဆိုပါသည် ။ ခုတင်ခေါင်းရင်းနှင့် ကပ်လျက် မှာက သူ့ မှန်တင်ခုံ ရှိသတဲ့ ။ သူခိုးက လူတစ်ကိုယ်လုံးမဝင်ဘဲ လက်ချည်းတစ်ဆန့်ဝင်လျက် မှန်တင်ခုံပေါ်က လက်ပတ်နာရီကို လှမ်းဆွဲတာပါ ။ မအိပ်သေးဘဲ မျက်စိမှေးပြီး တရားမှတ်နေဆဲမို့ ချိုပြုံးက သိလိုက်ပါသတဲ့ ။ သည်မှာပင် ချိုပြုံးသည် သူခိုးလက်ကိုဆွဲပြီး “ ဟဲ့ ... မအော်နဲ့ ” ဟု သူကပင် ပြောင်းပြန် ပြန်ပြီးတားသတဲ့ ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မအော်ပါတဲ့ ။ အကြောင်းမှာတစ်ဖက်ခန်းတွင် သူ့သားငယ်အိပ်နေသဖြင့် လူသံသူသံကြားလျှင် သူခိုးကို ရိုက် မှာစိုးလို့ပါတဲ့ ။

ဤသို့ဖြင့် ချိုပြုံးသည် “ သူခိုးလက်ပတ်နာရီကမ်း " လုပ်လိုက်ပါတော့သည်တဲ့ ။

“ တဲ့ ” တွေ ထပ်ခါသုံးနေရသည်မှာ ထိုအကြောင်းကို သူက ပြန်ပြောပြသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည် ။ သို့သော် ကျွန်တော့်အတွေ့အကြုံအရဆိုလျှင် မမချိုသည် သည်လို ဒါနပြုမှာပဲဟု ယုံကြည်ပါသည် ။ တကယ့်ဖြစ်ရပ်မှန်ကိုတော့ သူသာ သိပါလိမ့်မည် ။

မမချိုက တစ်ခါတလေ နည်းနည်းပိုသည် ။

◾သုမောင်

ရွှေအမြုတေမဂ္ဂဇင်း ၊ ၂၀၀၄ ခုနှစ်

အိမ်ထောင်ရေးဟူသည် အဘယ်နည်း

 

❝ အိမ်ထောင်ရေးဟူသည် အဘယ်နည်း ❞

အိမ်ထောင်ရေးဟူသည့် စကားကို တိုတိုနှင့် ဖွင့်ရလျှင် ဖို နှင့် မ နှစ်ဦးတို့ အတူ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံ၍ ဘဝတစ်ခု ထူထောင်ကြသည့် အရေးပင် ဖြစ်ပေသည် ။ အိမ်ထောင်တစ်ခုတွင် ဇာတ်လိုက် ( ဝါ ) ကာယကံရှင်မှာ ယောက်ျားတစ်ဦး နှင့် မိန်းမတစ်ဦးတို့ပင် ဖြစ်ပေသည် ။ သူတို့နှစ်ဦး ပြေလည်စွာ အသက်ထက်ဆုံး မခွာ - မကွဲဘဲ တွဲနိုင်ဖို့အရေးသည်အိမ်ထောင်ရေးပင် ဖြစ်လေသည် ။

ဤသို့ဆိုလျှင်အိမ်ထောင်ရေးသည် အလွန် လွယ်ပေလိမ့်မည် ။ယောက်ျားတစ်ဦး နှင့် မိန်းမတစ်ဦးသည် အတူ ပူးတွဲရန် နှစ်ဦးလုံး၏ ဆန္ဒဖြင့်အိမ်ထောင်ဖွဲ့စည်း စိုက်ထူလိုက်ကြပြီးသော်အိမ်ထောင်ရေးတွင် ပြဿနာဟူ၍ ချဲ့ထွင်စရာ လိုပါသေးသ‌ ‌ေလာ ။ သဘောတရား ဆရာများ ၊ သုံးသပ်လေ့လာသော စာရေးဆရာများက မရှိသည်ကို အရှိလုပ်ကာ ပြဿနာ တစ်ခုအဖြစ် စာတစ်စောင် ပေတစ်ဖွဲ့ရေးသားနေကြခြင်းကြောင့်ပင် အိမ်ထောင်ရေးသည် ပြဿနာ ဖြစ်နေရပါသလော ။

အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ပြဿနာသည်ကား ဒွန့်တွဲ၍ နေပေသည် ။ အိမ်ထောင်ရေးသည် လူနှစ်ဦး၏ ပေါင်းဖွဲ့ရေးပင် ဖြစ်လေသည် ။ လူနှစ်ဦးဟု ဆိုကတည်းက ထိုနှစ်ဦးတို့၏ တစ်မျိုး တစ်ဘာသာစီ ကွဲပြားသော စိတ်ဆန္ဒမှ ယုံကြည်ချက် , မျှော်မှန်းချက် , အကြိုက် , အလေ့အထ စသည့်အကြောင်းအရာများသည် ပြဿနာပင် ဖြစ်၍လာရ‌ ‌ေပ‌လိမ့်မည် ။ 

ထိုနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးစီ၏ ပါတ်ဝန်ကျင် အသိုင်းအဝိုင်းများကလည်း ရှိပေဦးမည် ။ ထိုမှ တစ်ပါး ထိုနှစ်ဦးသည် သက်ရှိ သတ္တဝါများဖြစ်ကြ၍ စိတ်ရော ရုပ်ပါ တစ်နေ့နှင့် တစ်နေ့ တစ်ပုံစံတည်း ၊ တစ်ထပ်တည်း ညီညာရပ်တည်၍ နေမည်မဟုတ်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ဖန်တီးမှုအရ အစဉ် ပြောင်းလဲနေပေဦးမည် ။

ထိုသို့သော အကြောင်းများကြောင့် တစ်မျိုးတစ်မည်စီ ရွေ့လျားနေသော အရာဝတ္ထုနှစ်ခုကို မျဉ်းပြိုင်လမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ရောက်အောင် နှစ်ဖက် ညှိသွင်းရသော အရေးအရာသည်မျှ ပြဿနာမဖြစ်ခဲ့လျှင် အဘယ်အရာသည် ပြဿနာ ဖြစ်ပါတော့မည်နည်း ။

အိမ်ထောင်ရေးကို ပေါ့ပါး‌ေတွးလျှင် သို့မဟုတ် အစိတ်အပိုင်း အဖက်ဖက် မှတွေးလျှင် လွယ်၍ ၊ လေးလေးနက်နက် ချိန်ညှိ၍ စဉ်းစားလျှင် ခက်ပေသည် ။ မည်သို့ပင် ခက်စေကာမူလည်း လူ့ဘဝတွင်အရွယ်ရောက်လာလျှင် လောကီမှုကိုသာ မစွန့်ပယ်ပါက ထိုအခက်ပြဿနာကိုပင် ရင်ဆိုင်နေကြရပေသည် ။ ခက်သည်ဟူ၍ နောက်ဆုတ် အရှုံးပေးရန် မလိုဘဲ
အခက်အခဲကိုပင် အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်ကြရပေသည် ။

အိမ်ထောင်ရေးပြဿနာများကို မစဉ်းစားမီ အိမ်ထောင်၏ သဘော သရုပ်ကိုလည်း လေးနက်စွာ စဉ်းစားရပေဦးမည် ။ အိမ်ထောင်ရေးသည် ဖို နှင့် မ , တို့၏ ပေါင်းဖွဲ့ရာ အဖွဲ့အစည်းပင်ဖြစ်သည် ။ သို့သော် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက် ၊ မည်သည့် နည်းစနစ်မျိုးနှင့် ဖွဲ့လေသနည်း ။ မည်ကဲ့သို့ တည်ဆောက်၍ မည်ကဲ့သို့ ထိန်းသိမ်းပေမည်နည်း ။ အိမ်ထောင်တစ်ခုစီ၏ ပြဿနာသည် ထိုအိမ်ထောင်တစ်ခုစီ၏ ဖွဲ့စည်းသည့် ပုံသဏ္ဌာန်ပေါ်တွင်သာတည်ပေသည် ။

ထို့ကြောင့် အိမ်ထောင်ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် အိမ်ထောင်၏ မျှော်မှန်းချက် တို့ကိုပင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍ စဉ်းစားလေ့လာရန် လိုအပ်ပေသည် ။

  ▪️လှသမိန်

   📖 တူနှစ်ကိုယ် သုခချမ်းသာ

ကြပ်ပြေး နန်းတွင်းအရှုပ်တော်ပုံ

 

❝  ကြပ်ပြေး နန်းတွင်းအရှုပ်တော်ပုံ ❞  အမှတ် ( ၃ )

     ၁၉၈၈ ခုနှစ် ၊ စက်တင်္ဘာ စစ်အာဏာသိမ်းပွဲဟာ မဆလ စစ်အာဏာရှင်ကြီး ဉီးနေဝင်းရဲ့ညွှန်ကြားချက်အရ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးစောမောင် ဦးဆောင်တဲ့ စစ်အုပ်စုက မျက်လှည့်ပြပြီး အာဏာကို  လွှဲပြောင်းယူလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ် ။

     ၁၉၈၈ ခုနှစ် ၊ စက်တင်္ဘာ ( ၁၇ ) ရက်နေ့မှာ တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်   ဗိုလ်ချုပ််ကြီး စောမောင်နဲ့ တပ်မတော်စစ်ထောက်လှမ်းရေးညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်   ဗိုလ်မှူးချုပ် ခင်ညွန့် တို့ဟာ ရန်ကုန်မြို့ AD လမ်းမှာရှိတဲ့ ဦးနေဝင်းရဲ့နေအိမ်ကို သွားရောက်ခဲ့ပြီး တပြည်လုံးမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ လူထုအုံကြွမှုအခြေအနေတွေနဲ့  တပ်မတော်ရဲ့ လက်ရှိအနေအထားတွေကို ဦးနေဝင်းထံ ရှင်းလင်းတင်ပြခဲ့ရပါတယ် ။ နောက်တစ်နေ့ စက်တင်္ဘာ ( ၁၈ ) ရက်နေ့  ၊ မနက် ( ၉ ) နာရီမှာ ဦးနေဝင်းက မဆလပါတီ ခေါင်းဆောင်တွေဖြစ်တဲ့ ဦးစန်းယု ၊  ဦးစိန်လွင် ၊  ဦးအေးကို ၊  ဒေါက်တာမောင်မောင် ၊ ဗိုလ်ချုပ််ကြီး သူရကျော်ထင်နဲ့  ဦးထွန်းတင် တို့ကို သူ့အိမ်မှာ ခေါ်ယူတွေ့ဆုံပြီး အရေးပေါ် အစည်းအဝေးတစ်ရပ် ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့ပါတယ် ။ ဒီအစည်းအဝေးကို ဗိုလ်ချုပ်ကြီး စောမောင်နဲ့ ဗိုလ်မှူးချုပ်ခင်ညွန့် တို့ကိုလည်း တက်ရောက်ခိုင်းခဲ့ပြီး လက်ရှိအခြေအနေတွေကို အသေးစိတ် ထပ်မံရှင်းပြဖို့ ဗိုလ်မှူးချုပ်ခင်ညွန့်ကို  ဦးနေဝင်းက ညွှန်ကြားခဲ့ကြောင်း သိရှိရပါတယ် ။

     ဒေါက်တာမောင်မောင်ခေါင်းဆောင်တဲ့ အစိုးရအဖွဲ့ အနေနဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေတွေကိုဆက်လက် ထိန်းသိမ်းသွားဖို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့အတွက် ဗိုလ်ချုပ််ကြီးစောမောင်  ဦးဆောင်ပြီး စစ်တပ်ကအာဏာသိမ်းဖို့ ၊အာဏာသိမ်းစစ်ကောင်စီမှာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးစောမောင် ဥက္ကဌ ၊ စစ်ထောက်လှမ်းရေးအ်ကြီးအကဲ ဗိုလ်မှူးချုပ်ခင်ညွန့် နဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီး တင်ဦး ( စစ်ဦးစီးမှူးဗိုလ်မှူးကြီး ) တို့ကို အတွင်းရေးမှူးတွေအဖြစ်နဲ့ တာဝန်ပေးအပ်ဖို့ ၊ ဒုတိယကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဒုတိယ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသန်းရွှေ အပါအဝင် ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်ရုံးက  ထိပ်ပိုင်းဗိုလ်ချုပ်တချို့နဲ့ စစ်တိုင်းမှူးတွေကို  အာဏာသိမ်း စစ်ကောင်စီ အဖွဲ့ဝင်တွေအဖြစ်နဲ့ထည့်သွင်း တာဝန်ပေးအပ်ဖို့ ၊  ဒို့တာဝန်အရေးသုံးပါး အပါအဝင် ရွေးကောက်ပွဲတွေ အမြန်ဆုံးကျင်းပပြုလုပ်ပေးဖို့ ဆိုတဲ့ဦးတည်ချက် ( ၄ ) ရပ်ကိုပါ အဲဒီအစည်းအဝေးမှာ ဦးနေဝင်းက ချမှတ်ပေးခဲ့တယ်လို့  ဆိုပါတယ် ။ စစ်အစိုးရရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံရေးဆွဲဖို့နဲ့ နိုင်ငံရေး လုပ်ငန်းစဉ်တွေကိုနောက်ကွယ်က ထိန်းကြောင်းပေးသွားဖို့ အတွက်လည်း  ဒေါက်တာမောင်မောင် ခေါင်းဆောင်တဲ့ ပဲ့ကိုင်ကော်မတီတစ်ရပ်ကို ဖွဲ့စည်း တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ် ။

    တပ်မတော်က နိုင်ငံတော်ရဲ့ အာဏာအရပ်ရပ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကြောင်း ကြေညာချက်ကိုလည်း အဲဒီအစည်းအဝေးမှာပဲလက်ရေးမူနဲ့ ရေးသားခဲ့ပြီး ဆက်သွယ်ရေးညွှန်ကြားရေးမှူး ဗိုလ်မှူးကြီး မျိုးသန့် ( နောင် ပြန်ကြားရေးဝန်ကြီး ) နဲ့ စစ်ထောက်လှမ်းရေး ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး  ဒုဗိုလ်မှူးကြီးသန်းထွန်း ( နောင် ဘဏ္ဍာရေးနဲ့ အခွန်ဝန်ကြီးဌာန ဒုဝန်ကြီး ) တို့က အဲဒီနေ့ ညနေ ( ၄ ) နာရီမှာ မြန်မာ့အသံကိုသွားရောက်ပြီး ဒီကြေညာချက်ကို ထုတ်လွင့်ခိုင်းခဲ့ကြတာဖြစ်ကြောင်း သိရှိရပါတယ် ။

     ဗိုလ်ချုပ်သန်းရွှေ ဟာ ကနဦးမှာ နဝတ စစ်ကောင်စီအတွင်း သာမန် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေနဲ့သာ  မထင်မရှား ပါဝင်ခွင့်ရရှိခဲ့ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ပေါ်လစီပိုင်းဆိုင်ရာကိစ္စတွေကိုလည်း ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်ခွင့် မရရှိခဲ့ပါဘူး ။ ၁၉၈၉ခုနှစ် ၊ မေလ ( ၂၃ ) ရက် နေ့မှာ စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့တဲ့  နယ်စပ်ဒေသနှင့်  တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ၏  ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက် မှုအကောင်အထည်ဖေါ်ရေးဗဟိုအဖွဲ့မှာသာ ဥက္ကဌအဖြစ် ခန့်အပ်တာဝန်ပေးတာကို ခံခဲ့ရပါတယ် ။ ဦးနေဝင်းဟာ ခပ်ထုံထုံ အမူအရာရှိတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်သန်းရွှေ အပေါ် သူခိုင်းသမျှ လုပ်မဲ့သူအဖြစ်ရှုမြင်ပြီး  ဒုတိယကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်အထိ တာဝန်ကြီးတွေကို ပေးအပ်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ  ဘာကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်သန်းရွှေအပေါ်သဘောထားပြောင်းလဲသွားရသလဲ ဆိုတာကိုတော့  ဦးနေဝင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ အတိအကျ သိနိုင်မှာ  မဟုတ်ပါဘူး ။

     ဦးနေဝင်းက  ဗိုလ်ချုပ်သန်းရွှေ အပေါ် အမြင်မကြည် ဖြစ်လာတာဟာ  ဦးနေဝင်းနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်သန်းရွှေ  တို့အကြားကပြဿနာကြောင့် မဖြစ်နိုင်ဘဲ ဦးနေဝင်းရဲ့ သမီးကြီး ဗိုလ်မှူးခင်စန္ဒာဝင်းနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်သန်းရွှေ ရဲ့ ဇနီး ဒေါ်မကြိုင် ၊ သမီးတွေဖြစ်ကြတဲ့ ခင်ပြုံးရွှေ ၊ ကြည်ကြည်ရွှေ ၊  အေးအေးသစ်ရွှေ ၊ ဒေဝါရွှေ ၊ သန္တာရွှေ တို့ အကြားက ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ မနာလို ဝန်တိုစိတ်တွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ဗိုလ်ချုပ်ကတော်တချို့က သုံးသပ်ပြောဆိုခဲ့ကြပါတယ် ။

၂ဝဝ၈ ခုနှစ် ၊ စက်တင်္ဘာ ( ၁၈ ) ရက်နေ့မှာ ဦးနေဝင်းရဲ့ မဆလ အစိုးရလက်က နိုင်ငံတော်အာဏာကို  တပ်မတော်က သိမ်းလိုက်ပြီ ဆိုပေမဲ့ AD လမ်းမှာရှိတဲ့ ဦးနေဝင်းရဲ့ နေအိမ်ကို ဗိုလ်ချုပ်ကြီးစောမောင်နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့်တို့ နေ့စဉ်လိုလို   ဝင် ထွက်သွားလာနေတာတွေ့ရပြီး ဦးနေဝင်းထံ အစီရင်ခံတင်ပြတာတွေ ၊ ဦးနေဝင်းရဲ့ ဩဝါဒကို ခံယူတာတွေ ဆက်လက် ပြုလုပ်ခဲ့ကြပါတယ် ။ ဦးနေဝင်းရဲ့နေအိမ်ကိုလည်း ခါတိုင်းလို လုံခြုံရေးအစောင့်တပ်ဖွဲ့တွေ အပြည့်အဝ ချထားပေးခဲ့ပါတယ် ။ ၁၉၈၉ ခုနှစ် ၊ မတ်လ ( ၂၇ ) ရက် တပ်မတော်နေ့( ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးနေ့ )  ညစာစားပွဲမှာလည်း ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဝတ်စုံကို  ဝတ်ဆင်ပြီး အာဏာသိမ်း စစ်ကောင်စီဝင်တွေရဲ့ စားပွဲထိပ်မှာ ခန့်ခန့်ကြီး နေရာယူထားတဲ့  ဦးနေဝင်းကို နဝတ သတင်းမီဒီယာတွေက တခမ်းတနားဖေါ်ပြပေးခဲ့ကြတာကို တွေ့ရပါတယ် ။ ဒါ့အပြင် နဝတစစ်ကောင်စီဥက္ကဌရုံး အပါအဝင် အစိုးရရုံးတွေမှာလည်း  ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်းရဲ့ ဓါတ်ပုံတွေကို  ဆက်လက်ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ကြတာ တွေ့ရပါတယ် ။

     ၁၉၉ဝ ခုနှစ်အတွင်း ဒညင်းကုန်းတပ်မတော်ဂေါက်ကွင်းမှာ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး သန်းရွှေ ၊  ဗိုလ်ချုပ်မောင်မောင်ခင် ၊ ဗိုလ်ချုပ်ဘုန်းမြင့် နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ချစ်ဆွေတို့  ဂေါက်ရိုက်ကစားနေစဉ် ဦးနေဝင်းရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာတဲ့အတွက် ကစားတာကို ခေတ္တရပ်နားပြီး  ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီးသန်းရွှေ က ဦးနေဝင်းကို အလေးပြုကြိုဆို နှုတ်ဆက်ခဲ့တဲ့အပြင် သူတာဝန်ယူလုပ်ဆောင်နေတဲ့  ဒေသဖွံ့ဖြိုးရေး လုပ်ငန်းအခြေအနေတွေကို တင်ပြအစီရင်ခံခဲ့ကြောင်း သိရှိရပါတယ် ။

     ဒါပေမဲ့ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးစောမောင်ကို ဖယ်ရှားပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကြီး သန်းရွှေ ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဖြစ်လာတဲ့အချိန်က စလို့  ဦးနေဝင်းအပေါ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး သန်းရွှေရဲ့ ဆက်ဆံရေးအခြေအနေတွေဟာ လုံးဝ  ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ် ။ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး သန်းရွှေ က ဦးနေဝင်းက AD လမ်းရှိ ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်နေအိမ်က ဆင်းခိုင်းခဲ့တဲ့အတွက် ဦးနေဝင်းဟာ သူ့သမီးကြီး ခင်စန္ဒာဝင်းရဲ့ နေအိမ်ကို ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ရတယ်လို့ ဆိုပါတယ် ။  ဦးနေဝင်းရဲ့ အနီးကပ်လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့က အရာရှိ ၊ အရာခံ ၊ အကြပ်တပ်သား အားလုံးကိုလည်း သက်ဆိုင်ရာ တပ်ရင်းတပ်ဖွဲ့  တွေကို ပြန်ပို့ခဲ့ပြီး ၊ AD လမ်းအဝ နဲ့ ဒေါ်ခင်စန္ဒာဝင်း အိမ်တဝိုက် မှာသာ အမှတ် ( ၄ ) ဗမာ့သေနတ်ကိုင်တပ်ရင်းက တပ်ခွဲ ( ၁ ) ခွဲကို ဆက်လက် ချထားပေးခဲ့ပါတယ် ။

     အဲဒီနောက်ပိုင်း အစိုးရရုံးတွေမှာချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ဦးနေဝင်းရဲ့ ဓါတ်ပုံတွေကိုပြန်လည် ဖြုတ်သိမ်းပေးဖို့ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ က ဖိအားပေးခဲ့တဲ့အတွက် ၁၉၉၂   ခုနှစ် ၊ မေလ ( ၄ ) ရက်နေ့ထုတ် နဝတ စစ်အစိုးရ သတင်းစာတွေရဲ့ မျက်နှာဖုံးမှာ  ဦးနေဝင်းရဲ့ မညီမညာလက်ရေးနဲ့ ရေးသားထားတဲ့ မေတ္တာရပ်ခံစာတစ်စောင်ကို တွေ့ကြရပါတယ် ။ “ အငြိမ်းစားသမ္မတ နေဝင်း၏ သက်ဆိုင်သူများအား  မေတျွှာရပ်ခံချက် ” လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားတဲ့ ဒီ‌ကြေ ငြာ ချက်တိုလေးမှာ   “ အစိုးရ နယ်ဘက် ၊ စစ်ဘက် ရုံးများ ၊ ဌာနများတွင်  ကျွန်တော်၏ ဓါတ်ပုံများ ချိတ်ဆွဲထားခြင်းကို ပယ်ဖျက်ကြပါရန်နှင့်  နောင်တွင်လည်း မချိတ်ကြပါရန် မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါသည် ။ ” ဆိုပြီး ရေးသားဖေါ်ပြထားပါတယ် ။

     ဦးနေဝင်းဟာ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သမီးဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်စန္ဒာဝင်းရဲ့ ခြံဝင်းအတွင်းမှာ သီးခြား အိမ်ငယ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ဘာသာရေးအလုပ်တွေကိုသာ အာရုံစိုက်လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြောင်း သိရှိရပါတယ် ။ နောက်ပိုင်းမှာ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ က ဒေါ်ခင်စန္ဒာဝင်းရဲ့ နေအိမ်တဝိုက်က လုံခြုံရေးအစောင့်တွေကိုပါ ပြန်လည် ရုတ်သိမ်းခိုင်းခဲ့ကြောင်း သိရှိရပါတယ် ။

     ဗိုလ်ချုပ်သန်းရွှေ ဟာ ဒေါ်ခင်စန္ဒာဝင်းကို ပိုပြီး မျက် မုန်းကျိုးတဲ့အတွက်  ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး စောမောင် နဝတဥက္ကဌ  ဖြစ်စဉ်က ဒေါ်ခင်စန္ဒာဝင်းတို့မိသားစုကို  ချပေးထားတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ပိုင်ခွင့်တွေကို  သူ့လက်ထက် မှာ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ခဲ့ပါတယ် ။ ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် အမိန့်အရ  GSM မိုဘိုင်းတယ်လီဖုန်း  တင်သွင်းရောင်းချခွင့်ကို တစ်ဦးတည်း မူပိုင်အဖြစ် ဒေါ်ခင်စန္ဒာဝင်းတို့ မိသားစုကို ချပေးခဲ့တဲ့ ဆက်သွယ်ရေးစာတိုက်နဲ့ ကြေးနန်းဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီး ဗိုလ်ချုပ်ဝင်းတင် ကို  ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ က ၂ဝဝ၁ ခုနှစ် ၊ မေလ ( ၁ဝ ) ရက်နေ့မှာ ဖြုတ်ထုတ်ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ပြီး GSM တယ်လီဖုန်းတွေ တင်သွင်းရောင်းချခွင့်ကိုတိုက်ရိုက် ကြီးကြပ်ဖို့  ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မောင်အေးကို တာဝန်ပေးခဲ့ပါတယ် ။

     GSM တယ်လီဖုန်းတွေ တင်သွင်းဖို့ ကိစ္စမှာအရင်းအနှီး ဒေါ်လာသန်း ( ၂ဝဝ )လောက် လိုအပ်တဲ့အတွက် ဒေါ်ခင်စန္ဒာဝင်း က ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် ရဲ့အကူအညီနဲ့ အပစ်ရပ် UWSA အဖွဲ့ကို ရှယ်ယာ ( ၈ဝ ) ရာခိုင်နှုန်း ရောင်းစားထားခဲ့တဲ့အပြင် တယ်လီဖုန်းတွေကိုလည်း ကြိုတင်ရောင်းချထားခဲ့တာကြောင့် ဒီကိစ္စတွေအတွက်သပွတ်အူလိုက်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ  နဲ့ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး ခင်ညွန့် တို့အကြားမှာ တင်းမာမှုတွေ ပိုမိုဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရတယ်လို့ ဆိုပါတယ် ။ အဲဒီနောက်ကစပြီး ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် ရဲ့ ဩဇာအာဏာ ကို ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ နဲ့ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး  မောင်အေးတို့က တဖြေးဖြေး ချုပ်ကိုင်လာကြတာ ကြောင့်   ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် အနေနဲ့ ဒေါ်ခင်စန္ဒာဝင်းတို့ မိသားစုအပေါ် သံယောဇဉ် ရှိပေမဲ့  ကူညီဆောင်ရွက်ပေးနိုင်တာ မရှိသလောက် နည်းသွားခဲ့ရတယ်လို့ဆိုပါတယ် ။

     ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ  ရဲ့ သမီး ( ၄ ) ဦးဟာ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှာ  အတွင်းဝန်ရာထူးတွေကို ရယူထားကြတဲ့ အတွက် ဦးနေဝင်း နိုင်ငံခြားကို ဆေးကုသထွက်တဲ့အခါ သက်ဆိုင်ရာနိုင်ငံတွေမှာရှိတဲ့ မြန်မာသံအမတ်ကြီးတွေနဲ့ သံရုံးအရာရှိတွေက ဦးနေဝင်းကို နိုင်ငံတော်အကြီးအကဲလို သမီးဖြစ်သူ   ဒေါ်ခင်စန္ဒာဝင်း ကို ( First Lady ) လို  သဘောထားပြီး ပြာပြာ သလဲ သွားရောက် ကြိုဆို ဧည့်ခံနေကြတာကို  မနာလိုမရှုစိတ်ဖြစ်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ  ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ ကို တစိတ်တအိတ်လုပ်ကာ တိုင်ကြားခဲ့ကြပါတယ် ။ စစ်အာဏာရှင်ဟောင်းကြီး  ဦးနေဝင်းနဲ့ သူ့ရဲ့မိသားစုအပေါ်     အမြင်မကြည်လင်တော့တဲ့ စစ်အာဏာရှင်လက်သစ် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရ က ဦးနေဝင်း နဲ့ သူ့ရဲ့သားသမီးတွေကို  လုံးဝ ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်ခြင်း ၊ ဧည့်ခံခြင်း မပြုလုပ်ကြဖို့ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနကို ချက်ချင်း အမိန့်ထုတ်ခိုင်းခဲ့ကြောင်း  သိရှိရပါတယ် ။

     ( အမှန်ကတော့ ဒေါ်ခင်စန္ဒာဝင်းကို ( First Lady ) လို့ မြှောက်ပင့်ခေါ်ဝေါ်ပြီး ကြိုဆိုခဲ့တဲ့နိုင်ငံဆိုလို့ ကွန်မြူနစ်မြောက်ကိုရီးယား နိုင်ငံတစ်ခုတည်းသာ  ရှိခဲ့ပါတယ် ။ ၁၉၇ဝ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းမှာ မြောက်ကိုရီးယားနိုင်ငံ  ပြုံယမ်းမြို့တော် ကို စစ်အာဏာရှင်ကြီး ဦးနေဝင်းနဲ့ သမီးဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်စန္ဒာဝင်းတို့ ချစ်ကြည်ရေးအလည်အပတ်ခရီး သွားရောက်စဉ်က အဲဒီလို ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲပြီး ကြိုဆိုခဲ့တာဖြစ်ပါတယ် ။ )

     ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့်နဲ့  ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ အကြားက မကျေလည်မှုတွေထဲမှာ  ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး စောမောင်ကို  ဖယ်ရှားပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသန်းရွှေ က အာစာသိမ်းလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်း လစ်လပ်သွားခဲ့တဲ့ နဝတ ဒုဥက္ကဌ နေရာကို  ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့်ကို  မပေးပဲ ဗိုလ်ချုပ်မောင်အေး ကို ပေးလိုက်တဲ့ကိစ္စလည်း ထိပ်ဆုံးက ပါဝင်တယ်လို့ ဆိုပါတယ် ။  ဦးနေဝင်းနဲ့  မဆလ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်ကြီးတွေက ၁၉၈၈ ခုနှစ်မှာ တပ်မတော်ကို အဏာသိမ်းဖို့ အမိန့် ပေးခဲ့စဉ်ကတည်းကအာဏာသိမ်းအဖွဲ့မှာ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး စောမောင်ပြီး ရင် ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် ကို  ဒုတိယခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ သတ်မှတ်ပေးခဲ့တာဖြစ်ပါတယ် ။

     ဗိုလ်ချုပကြီးသန်းရွှေ ဟာ လစ်လပ်သွားတဲ့  သူ့ရဲ့ ဒုတိယ ကာကွယ်ရေး ဦးစီးချုပ်တာဝန်ကို ရပခ တိုင်းမှူး ဗိုလ်ချုပ် မောင်အေးကို ၁၉၉၃ ခု ၊ မတ်လ ( ၂၇ ) ရက်နေ့မှာ လွဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့ပါတယ် ။ တကယ်တော့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး စောမောင်နဲ့  ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသန်းရွှေတို့  အသက် ( ၆ဝ ) ပြည့်လို့ သက်ပြည့်ပင်စင်နဲ့ အငြိမ်းစားယူသွားရင် မြန်မာ့တပ်မတော်ကို ဆက်လက်ဦးဆောင်ဖို့ အတွက်ကာကွယ်ရေး ဦးစီးချုပ်လောင်းအဖြစ် လျာထားခံရသူတွေထဲမှာ မူလက  ဗိုလ်ချုပ်မောင်အေး မပါခဲ့ဘူးလို့  ဆိုပါတယ် ။ အဲဒီအချိန်က ရတခ တိုင်းမှူးဖြစ်ခဲ့တဲ့  ဗိုလ်ချုပ် ဉာဏ်လင်း ( DSA - 1 ) ( အသက် ၅၂ နှစ် ) ကို ကာကွယ်ရေး ဦးစီးချုပ်လောင်း အဖြစ် သတ်မှတ်လျာထားကြောင်း သိရှိရပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဉာဏ်လင်း က ကျမ္မာရေးမကောင်းတဲ့အတွက် ၁၉၉၁ ခုနှစ် ၊ မတ်လ ( ၁၈ ) ရက်နေ့မှာ ဆေးပင်စင်နဲ့  အငြိမ်းစား ယူသွားခဲ့ရတာကြောင့် သူနဲ့ စစ်တက္ကသိုလ် တပတ်စဉ်ထဲဖြစ်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်မောင်အေးကို မလွဲမရှောင်သာ  ရွေးချယ်လိုက်ရတာ ဖြစ်ကြောင်း  သိရှိရပါတယ် ။

     ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် အနေနဲ့ကလည်း သူ့စစ်မှုထမ်း သက်တမ်းတလျောက် တိုက်ခိုက်ရေးတာဝန်တွေထက် Staff Duty ခေါ် ဦးစီးအရာရှိ တာဝန်တွေကိုသာ  ပိုပြီး ထမ်းဆောင်ခဲ့ရတဲ့အတွက် စစ်ဘက်ရေးရာကိစ္စတွေ ထက် နိုင်ငံရေး ကိစ္စတွေမှာ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားကြောင်း သိရှိရပါတယ် ။  ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် အနေနဲ့ ဒုတိယ ကာကွယ်ရေး ဦးစီးချုပ်ရာထူးကို ရရှိဖို့ မျှော်လင့်မထားပေမဲ့ နဝတ ဒုဥက္ကဌရာထူး  ရရှိဖို့ကိုတော့    အများကြီး မျှော်လင့်ထားခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့  ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ က ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် ကို ဒီလို ရာထူးမျိုးပေးဖို့  မူလကတည်းက စိတ်မကူးခဲ့ဘူးလို့  ဆိုပါတယ် ။ ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် ကရည်ရွယ်ချက်ကြီးပြီး ပါးနပ်မှုလည်းရှိတဲ့အပြင်  ဦးနေဝင်းမိသားစုအပါအဝင် မဆလ စစ်ခေါင်းဆောင်ဟောင်းတွေကလည်း သူ့ကို  အားပေးထောက်ခံ နေကြတဲ့အတွက် ဒီရာထူးပေးလိုက်ရင် နဝတ ဥက္ကဌနေရာကိုပါ  ခြိမ်းခြောက်လာမှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် ဒီရာထူးကို ဘယ်သူ့ကို မှ မပေးဘဲ ( ၂ )နှစ်နီးပါးလောက်ကြာအောင် အချိန်ဆွဲထားခဲ့ပါတယ် ။

     နဝတ စစ်အာဏာသိမ်း ကောင်စီနဲ့  ဝန်ကြီးအဖွဲ့အတွင်း ဒီရာထူးကို ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် သာ ရထိုက်တယ် ။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မောင်အေးသာ ရထိုက်တယ်နဲ့ အတွင်းကြိတ် အုပ်စုတိုက်ပွဲတွေပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ  ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ  တဦးတည်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ နဝတ ဒုဥက္ကဌ ရာထူးကိုလည်း ၁၉၉၄ ခုနှစ် ၊  ဧပြီလ ( ၂၇ ) ရက်နေ့မှာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မောင်အေး ကိုသာ  ချီးမြှင့်ပေးအပ်ခဲ့ပါတယ် ။

     ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့်ဟာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး သူ့ကို  နှုတ်ထွက်ခွင့်ပေးဖို့  ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ ထံ  အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆို ခဲ့ပေမဲ့  ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ က  နှုတ်ထွက်ခွင့်လည်း မပေး ၊ လုပ်ပိုင်ခွင့်လည်း တိုးမပေးဘဲ ကြိုး ရှည်ရှည်နဲ့ လှန်ထားခဲ့ပါတယ် ။ ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် ကို  အာဏာ ရှိသယောင် ၊  လုပ်ပိုင်ခွင့် ရှိသယောင် လူမြင်ကွင်း မီဒီယာတွေပေါ်မှာ ပြသပေးထားပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်မှန်သမျှကို ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေ နဲ့  ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မောင်အေး တို့ ကသာ နောက်ကွယ်က ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ ကြောင်း သုံးသပ်တင်ပြလိုက်ရပါတယ် ။

▪️  ဒီမိုကရေစီနှင့်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအင်အားစု     

သုတေသနနှင့်မှတ်တမ်းတင်ဌာန

အဆင်မတတ်လျင် ဆန်းလျက်နှင့်မလှ

 

❝ အဆင်မတတ်လျင် ဆန်းလျက်နှင့်မလှ ❞

ပြင်ဆင်သည်မှာ လှပရန်အတွက်ဖြစ်၏ ။ သို့သော် အပြင်အဆင် တတ်ရန်လိုသည် ။ ပြင်တတ်လျှင် ရိုးရိုးကလေးနှင့် ယဉ်သည် ။ လွယ်လွယ်ကလေးနှင့် လှသည် ။ အပြင်အဆင် မတတ်လျှင် ငွေကုန်ကြေးကျ များချင်များမည် ။အဆန်းတကြယ်ဖြစ်မည် ။ သို့သော် ဆန်းတိုင်း လှသည်မဟုတ် ။

“ လှစေလိုလို့ သွား‌ေချာင်တိုက် ရေစီးကမ်းပြလိုက် " ဆိုသည်မှာ လှချင်လွန်း၍ ကြိုးစားကာမှ မလှမပ ဖြစ်သည်ကို ပေါ်လွင်စေ၏ ။ ထိုက်သင့်ရုံ အံဝင်ခွင်ကျ စီမံဆောင်ရွက်တတ်မှ လှသည် ။ စေတနာလွန်၍ အကြိမ်ကြိမ် ပြင်လွန်းသောကြောင့် မူလအလှပင် ပျောက်ပျက်သွားတတ်၏ ။ ထို့ကြောင့် ရှေးလူကြီး သူမတို့က ပြင်ဖန်များသော် ဘုရား ရွှေကူ  မျောက်နှင့် တူ ” ဟု မလွန်မကျွံအောင် ဆိုဆုံးမခဲ့ကြသည် ။
ထိုထက်ပို၍ ပေါ်လွင်ထင်ရှားအောင် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြောသည်လည်း ရှိ၏ ။ “ ပြင်လွန်းလျှင် ဖင်ချွန်းသည် ” ဟူ၍ ။

ယခုကာလတွင် မိန်းကလေးများအတွက် အလှပြင်ဆိုင်များ ၊ အလှပြင်ပစ္စည်းကိရိယာများ အလှပြင်နည်း မျိုးစုံလင်လှ၏ ။ ထို့ကြောင့် လှချင်သောမိန်းကလေးကလေးများသည်ငွေကုန်ကြေးကျ ခံနိုင်သည်နှင့်အမျှ လှ သည် ထက် လှအောင် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးပမ်းကြသည် ။ခြေထောက် မှ အစ ခေါင်းအထိ အလှပြင်ကြသည် ။

အချို့ ခပ်ကဲကဲ မိန်းကလေးများဆိုလျှင် လက်သည်းရှည် သာမက ခြေသည်းရှည်ပါ ထားကြသည် ။ သွားရလာရ နှင့် တိုက် မိ ခိုက် မိပြီး ခြေသည်းလန်လျှင်အကျည်းတန်မည် ။ လက်သည်းခြေသည်း ဆိုးဆေးကလည်း အရောင် အမျိုးမျိုးဖြစ်၏ ။ ပန်းရောင် လိမ္မော်ရောင် နှင့် အနီ အညို သာမက အနက် ၊ အစိမ်း ၊ အပြာ အမျိုးမျိုး ဆိုးကြသည် ။ သဘာဝ ကျသည် မကျသည် သတိမပြု ၊ သူ့ ထက် ဆန်းအောင် ပြုကြသည် ။

ခေါင်းပိုင်းကို ကြည့်လျှင်လည်း ဆံပင် ညှပ် ၊ ဆံပင်ကောက် ၊ ဆံပင်ပုံသွင်းခြင်းကိုငွေကုန်ကြေးကျ များ စွာအကုန်ခံ၍ ပြုကြသည် ။ အချို့ ဆံပင်ပုံကလေးများမှာ သူ့အရွယ် ၊ သူ့မျက်နှာကလေးနှင့် လိုက်ဖက်၍ လှပါ၏ ။ ကြည့်၍ကောင်းပါ၏ ။ အချို့မှာတော့ ဆံပင်တစ်ခြား လူတခြားနှင့် စိတ်ပျက်စရာ ဖြစ်နေသည်များကိုလည်း တွေ့ရသည် ။

သတိထားသင့်ဆုံးမှာ မျက်နှာအလှပြင်ခြင်းဖြစ်၏ ။ အလှပြင်သည်မှာ အနုပညာ တစ်ရပ်ဖြစ်သည် ။ မိမိ၏ ပကတိအနေ
အထားမှ အလှရှုထောင့်ကလေးများကို မြင်တတ် ပြင်တတ်ရန် လိုသည် ။ ရွှေဖလားကို အနားကွပ် ဆိုသကဲ့သို့ပင် ကိုယ့် အလှကလေးများ ပေါ်လွင်အောင် ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်လျှင် ပို၍ လှသည် ။ ပင်ကိုယ်ရှိနေသည့် အားနည်းချက် ချွတ်ယွင်းချက်ကလေးများကို ဖုံးနိုင် ဖိနိုင်လျှင် ကြည့်၍ ပိုကောင်းသည် ။

ထိုသို့ မဟုတ်ဘဲ လာသမျှ မျက်နှာကို ပုံ‌ေသအတတ်ပညာ သက်သက်ဖြင့် မိတ်ကပ်ဖို့ အနီဆိုး ၊ အပြာသုတ် ၊ လိမ္မော်ရောင်ခြယ် ၊ အနက်လိုင်းဆွဲ စသည်စသည် ပြုလျှင် အလှပြင်ဆိုင်က ထွက်လာသမျှမှာ ဆေးဆိုးပန်းရိုက် မျက်နှာများအဖြစ် တစ်ဆင်တည်း တစ်ပုံတည်း တူနေကြပေမည် ။

အချို့ မင်္ဂလာဆောင်များတွင် သတို့ သမီး ဖြစ်သူကို သိကျွမ်းသူများက ကြည့်ပြီး “ ဟယ် ... သူ့မျက်နှာလေးက ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး ဖြူဖြူနုနုကလေးပါ ၊ ခုတော့ ဘယ်လိုကြီး ဖြစ်သွားမှန်း မသိဘူး ”  “ ဟယ် ... သူ့မျက်နှာကြီး နီလွန်းနေတော့ ကြည့်ရတာ ဆိုးလိုက်တာ ” စသည်ဖြင့် တအံ့တဩ ဖြစ်ကြရသည် ။

မပြင်တာကလေးကမှ ပင်ကိုယ်လှနေသေးသည် ။ ငွေကုန်ကြေးကျခံ၍ ပြင်ကာမှအကျိုးယုတ်ရ၏ ။

ဤအဖြစ်မျိုးကို မြို့ကြီး ပြကြီးများတွင် လူတိုင်းလိုပင် မကြာခဏ တွေ့ကြုံကြရသည် ။ သို့သော် မပြင်လျှင် ခေတ်မမီဟု ထင်လေသည်လား မသိ ။ ပင်ကိုယ်အလှပျက်ခံ၍ ပြင်နေကြသည်မှာ အံ့ဩ စရာ ဖြစ်၏ ။ အချို့မိန်းကလေးများဆိုလျှင်အလွန်အမင်း ပြင်ဆင်ထားသည်မှာ ပုံပျက်ပန်းပျက်ပင် ဖြစ်နေတတ်ကြ၏ ။

“ လူမှာအဝတ် ၊ တောင်းမှာအကွပ် " ဆိုသကဲ့သို့ အဝတ်အဆင်သည် လူကို လှပစေပါ၏ ။ ထို့ ကြောင့် ထိုက်သင့်အားလျော်စွာ ဝတ်ရဆင်ရ ပြင်ရမည် ဖြစ်ပါ၏ ။ စိန် ၊ ရွှေ ၊ ကျောက် မျက် စသည့် လက်ဝတ်ရတနာ စသည်တို့ကိုလည်း လူ၏ အလှအပကို အထောက်အပံ့ကောင်း ဖြစ်စေရန်အတွက် ဝတ်ဆင်သည်သာ ဖြစ်၏ ။ သို့သော် အခါအားလျော်စွာ နေရာဌာနအား လျော်သင့်တန်ရုံ ဆင်ယင်တတ်မှ ကြည့်၍လှပါသည် ။ နေရာတိုင်းဝတ်ဆင်သင့်သည် မဟုတ် ၊ ရှိသမျှ ဆင်ယင်တိုင်း လှသည်မဟုတ် ။

လူနှင့် အဆင်တန်ဆာတွင် လူသည်အ ဓိက ၊ လူသည် ပထမ ဖြစ်ရမည် ။အဆင်တန်ဆာသည် လူ့တန်ဖိုး ၊ လူ အ လှ ကို ပံ့ပိုး ထောက်ကူရန်သာ ဖြစ်သည် ။ အဆင်တန်ဆာက လူ ထက်ပို၍ ကျော်လွန်မနေသင့်ပေ ။အဆင်တန်ဆာက လူထက် ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာအဖြစ်သို့ ရောက်မနေသင့်ပါ ။

အချို့ ရွှေပေါသူများသည် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေများ သီးပြွတ်နေအောင် ဝတ်ဆင်ကြသည် ။ ကြည့်သူက လူကို မမြင် ၊ “ ဟာ ရွှေတွေ ” ဟု အဆင်တန်ဆာကိုသာ မြင်သွားကြသည် ။ လူကို မဟုတ် ၊ ရွှေကို ဖြစ်သည် ။ ထိုနည်းတူပင် စိန်များ သီး
ညွတ်နေအောင် ဝတ်ဆင်ထားလျှင်လည်း လူကိုမမြင် ၊ စိန်ကိုသာ မြင်သွားကြသည် ။ လူနာသည် ။လူသည် အဆင်တန်ဆာ တို့ကို ပေါ်လွင်အောင် ထောက်ပံ့ကူညီရသော ချိတ်စရာ ။ ဆွဲစရာ အဖြစ်သို့ ရောက်သွားရသည် ။ အဆင်မတတ်လျှင် လူအလှ ယုတ်လျော့၍ လူတန်ဖိုး ကျဆင်းရသည် ။

ပန်းချီ အနုပညာရှင်များသည် အလှအပကို မြင်တတ်သူများဖြစ်သလို ၊ လှပအောင် ပြင်ဆင်တတ်သူများလည်းဖြစ်၏ ။ ပန်းချီဆရာတို့ အလှခြယ်ထားသည့် စာအုပ် မျက်နှာဖုံး ၊ မဂ္ဂဇင်းမျက်နှာဖုံးမှ မိန်းကလေးများ၏ ပုံကိုကြည့်ပါ ။ ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ ကွက်တိကျ၍ လိုအပ်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည် ။ ထို့ကြောင့် လှသည် ။ ယဉ်သည် ။ ကြည့်၍ ကောင်းသည် ။

လူတိုင်းတွင် အလှကိုယ်စီ ရှိကြသည်သာ ဖြစ်ပါ၏ ။ပိန်သူ ဝသူ ၊ ဖြူသူ မည်းသူ ၊ရှည်သူ ၊ ပုသူ အသီးသီးတွင် သူ့ အလှနှင့်သူ ရှိကြပါ၏ ။ မိမိ၏ အချိုးအစား ၊ အမျိုးစားနှင့် လိုက်ဖက်အောင် ပြင်တတ်ဆင်တတ်ရန်သာ လိုသည် ။ အရွယ်နှင့်ပတ်သက်၍လည်း ငယ်သူမှာ နူပျိုသော အလှရှိသလို ကြီးမားသူမှာ ရင့်ကျက်သော အလှရှိသည် ။ ကိုယ့်အလှနှင့်ကိုယ် လှတတ်ရန် ၊ ကြည်နူး ကျေနပ်တတ်ရန် လိုသည် ။ အသက် ငါးဆယ်နီးကာမှ ( ၁၆ ) နှစ်အရွယ်မိန်းကလေး၏ အလှအပမျိုးကို  ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားလျှင် မလှရုံမက မြင်သူတိုင်းစိတ်ပျက်စရာ ဖြစ်လိမ့်မည် ။

အလှအပအတွက် ဟန်သည်လည်း အရေးကြီးသော အချက်ဖြစ်၏ ။ သွားဟန် ၊လာဟန် ၊ နေဟန် ၊ ထိုင်ဟန် ၊ စားဟန် ၊ သောက်ဟန် ၊ ရယ်ဟန် ၊ ပြုဟန် လှရန် လိုသည် ။ သွက်လက်သော ဟန် ၊ ရှက်တတ်သော ဟန် ကလေးများသည်လည်း အလှအပကို ဖြစ်စေ၏ ။ သိမ်မွေ့ခြင်းနှင့် ဣန္ဒြေသိက္ခာရှိခြင်းသည် ယဉ်သော အလှကို ဖြစ်စေ၏ ။ ထို့ကြောင့် “ စိန်ရွှေဆင်၍ မယဉ် ၊ ဣန္ဒြေဆင်မှ ယဉ်သည် ” ဟုဆိုကြသည် ။

လှချင်၍ အလှဆင်ကြရာတွင် အရေးကြီးဆုံး အချက် မှာ စိတ်ထားလှရန် ဖြစ်သည် ။ လူတို့သည် အပြင်ပန်း အဆင်
တန်ဆာအလှ၏ နောက်သို့ သာလိုက်နေကြ၍ စိတ်ထားအလှကို မေ့ နေကြသည် ။ စိတ်ထားလှသူ၏ မျက်နှာသည် ကြည်လင်သည် ။ အေးချမ်းသည် ။ နှစ်လိုဖွယ်ရှိသည် ။ ချစ်ခင်ဖွယ်ဖြစ်သည် ။

ဘတ် ( စ် ) ကားပေါ်တွင် အမျိုးသမီးကြီး နှစ်ယောက်ကို ယှဉ်၍ မြင်ရဖူးပါ၏ ။ တစ်ဦးမှာ ဖြူ ဖြူ သန့်သန့် ခန့်ခန့် ချောချော ဖြစ်သည် ။ အဝတ်အဆင် များလည်း အဖိုးထိုက် အဖိုးတန်များ ဖြစ်၍ ထည်ထည်ဝါဝါ ရှိပါ၏ ။ ရွှေဆွဲကြိုး ၊ရွှေလက်ကောက် ၊ ရွှေကိုင်းမျက် မှန်နှင့် ဖြစ်သည် ။ သူနှင့်အတူ အိမ်ဖော်ဖြစ်ဟန်တူသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပါ၏ ။

ခြင်းတစ်ဖက် ၊ အိတ်တစ်ဖက် မနိုင်မနင်း ဆွဲထားရသည် ။ အဒေါ်ကြီး၏ လက်တွင် ဘာမျှမပါသော်လည်း မိန်းကလေး
ထံမှ ကူ၍ မယူပါ ။ ကားဘရိတ် အုပ်လိုက်သောအခါ လက်နှစ်ဖက်စလုံး မအားသော မိန်းကလေးက အဒေါ်ကြီးကို တိုးမိသည် ။ “ ဟဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ” ဟု မိန်းကလေးကို ေငါက်သည် ။

ထိုင်နေသော ခပ်ပိန်ပိန် အသားမည်းမည်း အဒေါ်ကြီးက “ ကလေး ပေး ပေး “ ဟု မိန်းကလေး၏ လက် မှ ပစ္စည်းများကို ကူယူပေးရန် ပြောသည် ။ မိန်းကလေးက လှမ်းပေးသည် ။

“ ဟဲ့ မပေးနဲ့ ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုင်ထား “

ရွှေကိုင်းမျက် မှန်နှင့် အဒေါ်ကြီး၏ လေသံက မာသည် ။ မိန်းကလေးသည် ပစ္စည်းများကို မနိုင်မနင်း ယူထားရရှာသည် ။

ကလေးချီလျက် သားသည် မိခင် တစ်ယောက် တက် လာသည် ။ စောစောက အသားမည်းမည်းအဒေါ်ကြီးသည်-

“ ဟဲ့ ကလေးမ ၊ လာလာ ဒီမှာထိုင် ” ဟု သူ့ နေရာကို ဖယ်ပေးသည် ။

သို့သော် ရွှေကိုင်းမျက် မှန်နှင့် အဒေါ်ကြီးက အလျင်အမြန် လု၍ ထိုင်လိုက်၏ ။

“ ဪ - ကျွန်မက ဟိုကလေးမလေးကို ဖယ်ပေးတာပါ “

အသားမည်းမည်း အဒေါ်ကြီးက ပြောသည် ။

“ ဪ - ဒါ ကားပေါ်ပဲ ၊ ဘယ်သူပိုင်တဲ့ နေရာမှ မဟုတ်ဘူး ၊ ဖယ်ပေးရင် ထိုင်မှာပဲ ”

တစ်ကားလုံးမှ မျက်လုံးများသည် ထိုအဒေါ်ကြီးကို စက်ဆုပ်ရွံမုန်းစွာ ဝိုင်းကြည့်နေကြသည် ။ အဒေါ်ကြီးကတော့ “ ဘယ်သူ့မှ ဂရုမစိုက်ဘူး ” ဟူသော သဘောဖြင့်မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ တင်းမာထားသည် ။

လှအောင်ပအောင် ဝတ်စားပြင်ဆင်ထားသမျှ အားလုံး အလဟသ ဖြစ်ကုန်၏ ။ လောဘ ၊ ဒေါသ ၊ မာန်မာနတို့ဖြင့် ထိုမိန်းမကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပူနေသည် ။ လောင် နေ သည် ။ အကျည်းတန်လှသည် ။ အားလုံး၏ အမြင်မှာ မတင့်မတယ် ။ မဖွယ်မရာ ဖြစ်နေသည် ။

ထိုမိန်းမကြီးနှင့် ယှဉ်ပြီး စိတ်ထားလှသော အဒေါ်ကြီး ၏ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည် ။ ထိုမိန်းမကြီးမှာ ပိန်ပိန်မည်းမည်းနှင့် ရုပ်မလှပါ ။ ဝတ်ဆင်ထားသည်တို့မှာလည်း အဖိုးထိုက်အဖိုးတန်များမဟုတ်ပါ ။ ရိုးရိုးပင် ဖြစ်ပါ၏ ။ သို့သော် သူ့မျက်နှာသည် ကြည်လင်အေးချမ်းသည် ။ နှစ်လိုဖွယ် ချစ်ခင်ဖွယ် ဖြစ်သည် ။ စိတ်ထားလှ၍ လှပခြင်းဖြစ်ပါ၏ ။

လူတိုင်း လှချင်ကြသည် ။ လှအောင်လည်း ကြိုးစားကြပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ထိုက် သင့် အားလျော် စွာ ဝတ်ရ ၊ ဆင်ရ ၊ ပြုပြုပြင်ပြင် နေကြရပါသည် ။ သို့သော် ပြင်တိုင်း  လှသည်မဟုတ်ပါ ။ အဆန်းထွင်တိုင်း လှသည် မဟုတ်ပါ ။ ငွေကုန်ကြေးကျခံတိုင်း လှသည်မဟုတ်ပါ ။ပြင်တတ်ဆင်တတ်လျှင် ရိုးရိုးကလေးနှင့်ယဉ်ပါသည် ။ ငွေကုန်ကြေးကျ မများ
ဘဲ လှပါသည် ။

အလှဆင်ရာတွင် စိတ်ထားအလှသည် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ပါသည် ။

အဆင်တတ်၍ လှကြပါစေ ။

စိတ်ထားလှ၍ လှကြပါစေ ။

   ✒️  လယ်တွင်းသား စောချစ်

    📖  စကားပုံမှပေးသော အတွေးအမြင်

koaungnaingoo.blogspot.com

.

အသိဉာဏ်နည်းတဲ့ယောက်ျား

 

❝ အသိဉာဏ်နည်းတဲ့ယောက်ျား ❞

တစ်လက်စတည်းအသိဉာဏ်နည်းတဲ့ယောက်ျားတွေ အကြောင်း ပြောချင်သေးတယ် ။ ငါ့တူမများအနေနဲ့ အလွယ်ဆုံး သိထားရမှာကတော့ အသိဉာဏ်နည်းတဲ့ယောက်ျားဆိုတာ အခွင့်အရေးရရင် ရသလို ယူတတ်တဲ့ယောက်ျားတွေပဲ ။အခြေအနေပေးတာနဲ့ အခွင့်အရေးယူလို့ရတာနဲ့ ယူတော့တာပဲ ။

အသိဉာဏ်နည်းတဲ့အတွက် စည်းစောင့် ထိန်းသိမ်းနိုင်တဲ့စွမ်းအား မရှိတော့ဘူးလေ ။ အသိဉာဏ်နည်းတဲ့ လူဟာ အချစ်ရေး မေတ္တာရေးတင် မဟုတ်ဘူး ။ ဘယ်လိုနေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ၊ ဘယ်သူတွေနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် အခွင့်အရေး ယူစရာရှိရင်သိပ်သွက်တာ ။ ဘယ်တော့မှ လက် မနှေးဘူး ။ အချင်းချင်း ငဲ့ညှာမယ် စာနာမယ်ဆိုတဲ့ စိတ် မရှိဘူး ။ အနစ်နာခံမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်မရှိဘူး ။ ယောက်ျားဖြစ်ဖြစ် မိန်းမဖြစ်ဖြစ် အသိဉာဏ် နည်းလာပြီဆိုရင်ပေါ့ ။ အသိဉာဏ်နည်းတဲ့သူရဲ့လုပ်ရပ်တွေထဲက လုပ်လေ့လုပ်ထရှိတာ တစ်ခု လေးလေး ပြောပြချင်တယ် ။ ငါ့တူမများလည်း ကြုံဖူးမှာပါ ။

အသိဉာဏ်နည်းတဲ့သူနဲ့ ဘတ်စ်ကားအတူ စီးပြီဆိုပါစို့ ။ ထိုင်စရာ နေရာမရလို့ အတူတူရပ်လိုက်လာကြရတဲ့အခါမှာ ထိုင်စရာ နေရာ တစ်နေရာရာ လွတ်တာနဲ့ အတင်းတိုးဝှေ့လုယက်ပြီး ထိုင်ခွင့်ရအောင် ကြိုးစားတော့တာပါပဲ ။ အတင်းလု ထိုင်တော့တာပါပဲ ။ အဲဒါဟာ အသိဉာဏ်နည်းသူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ ။ ငါးမိနစ်ဆယ် မိနစ်လောက် ထိုင်လိုက်ရမယ့် အခွင့်အရေးလေးမျိုးကိုတောင် ဟန်မဆောင်နိုင်ဘဲ လုယက် ယူတတ်တယ်ဆိုမှတော့ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးနဲ့ ပတ်သက်လာပြီဆိုရင် “ ဘယ်သူသေသေ ၊ ငတေမာပြီးရော ” သဘောထားလိမ့်မယ်ဆိုတာ စဉ်းစားဖို့ မလိုဘဲ သိနိုင်ပြီပေါ့နော် ။

ယောက်ျားများ အသိဉာဏ်နည်းလို့ အခွင့်အရေးယူပြီဆိုရင် ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းတယ် ။သူတို့ဟာ စီးပွားရေး ၊ လူမှုရေး မှာတင် မဟုတ်ဘူး ။ မိန်းကလေးများနဲ့ပတ်သက်လာရင်လည်း အခွင့်အရေးယူမှာ သေချာလို့ပဲ ။ အခွင့်အရေးယူတတ်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်တည်းမှာပဲ အသိဉာဏ်နည်းသူများဟာ တာဝန်မဲ့နေတတ်ပြန်ရော ။ အသိဉာဏ်နည်းတဲ့ သူဟာ အလွန်ကို ဒုက္ခ ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ သိထားပါ ။

လေးလေးက ခုလိုတွေ ရေးပြနေတော့ ယောက်ျားတွေ အကြောင်းကလည်း မကောင်းတာတွေချည်းပါလား လို့ ငါ့တူမများက ထင်လိမ့်မယ် ။ ဟုတ်တယ် ။ ခု လေးလေးရေးပြပြီးသလောက်ကတော့ မကောင်းတာတွေ ၊သတိထားစရာတွေ များနေတယ် ။ မကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတွေအကြောင်း သိထားရင် ကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတွေအကြောင်း သိဖို့က လွယ်သွားပြီလေ ။ ခု ရေးပြနေတဲ့ မကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတွေရဲ့အမူအကျင့်တွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်တွေဟာ ကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတွေရဲ့ အမူအကျင့်တွေပဲပေါ့ ။

ကောင်းတဲ့ ယောက်ျားဆိုတာ

စာနာတတ်တယ် ၊

တာဝန်ယူတတ်တယ် ၊

အခွင့်အရေးမယူဘူး ၊

အနစ်နာခံတယ် ။

အဲဒါတွေပဲပေါ့ ။ သတိထားသင့်တဲ့ယောက်ျားတွေရဲ့ အမူအကျင့်ကို ရေးပြနေရတာက ငါ့တူမများ အန္တရာယ် ကင်းစေချင်လို့ ပါ ။ ရည်ရွယ်တဲ့ပန်းတိုင်အရောက် လျှောက်လှမ်းနိုင်ဖို့အတွက် ခလုတ်မထိ ဆူးမငြိဖို့လိုတယ်မဟုတ်လား ။ ခလုတ်ထိ ဆူးငြိလိုက်လို့ ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ နဲ့ လျှောက်လှမ်းရပြီဆိုရင် ၊ ဘဝမှာဒဏ်ရာဒဏ်ချက် ရသွားပြီဆိုရင် ဘယ်မှာလာ ခရီးတွင်တော့မလဲ ။ဒါကြောင့် ခလုတ်ကန်သင်းကို ရှောင်နိုင်ဖို့ ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ ရေးပြနေတာပါ ။

အသိဉာဏ်နည်းတာဟာ

ပညာတတ်တာ မတတ်တာနဲ့ မဆိုင်ဘူး ။

ဆင်းရဲတာ ချမ်းသာတာနဲ့ မဆိုင်ဘူး ။

ကဲ တစ်မျိုးချင်း ရှင်းပြမယ် ။ ဆင်းရဲတဲ့ ယောက်ျားတွေထဲလည်း အသိဉာဏ်နည်းတဲ့ယောက်ျားတွေ အများကြီးရှိတာပါပဲ ။ တစ်နေ့ရှာရသမျှ တစ်နေ့တည်းနဲ့ ကုန်အောင် ဖဲရိုက် ၊အရက်သောက် ၊ မိန်းမရှုပ် လုပ်ပစ်နေတဲ့ ယောက်ျားတွေ တွေ့ ဖူးမြင်ဖူးမှာပေါ့ ။ အဲဒါ ဆင်းရဲပြီးအသိဉာဏ်နည်းတဲ့ ယောက်ျားတွေပဲ ။

ချမ်းသာပြီး အသိဉာဏ် နည်းပြန်တော့လည်း ဖိုးရှူ ၊ ဂျင်လှည့် မိဘထားခဲ့တဲ့ သိန်းလေးငါးရာကို လေးငါးလနဲ့ ကုန်အောင် ဖြုန်းကြပြန်ရော ။ အသိဉာဏ်နည်းသူရဲ့ ဦးတည်ရာဟာ တိုးတက် မှု မဟုတ်ဘူးကွယ့် ။ဆုတ်ယုတ်မှု ။

ပညာတတ်ပြီး အသိဉာဏ်နည်းတော့ရော ၊ ရက်စက်တာပါပဲကွယ် ။ ပညာတတ်ယောက်ျားတွေ စော်ကားသွားလို့ ဒူးနဲ့ မျက်ရည် သုတ်နေရတဲ့ အသည်းကွဲ ပုံပြင်တွေ အများကြီးပါပဲ ။

ပညာမတတ်တဲ့အပြင် အသိဉာဏ်နည်းပြီဆိုလို့ကတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့ ။ အနေအထိုင် ရမ်း ၊အပြောအဆို ကြမ်း နဲ့ မကောင်းမှု ဒုစရိုက်  လုပ် ၊ခိုးဆိုးနေသူတွေ ၊ မိန်းကလေးတွေကို နှိပ်စက် ၊ ကြင်နာမှုမရှိဘဲ မကောင်းတဲ့အလုပ် လုပ်စားခိုင်းနေတာတွေ ။ အသိဉာဏ်နည်းတဲ့ သူတွေဟာ ကြောက်စရာ တကယ်ကောင်းတယ် ။

မိန်းကလေးများ အသိဉာဏ်နည်းရင်လည်း အဲသလိုပါပဲ ။ မရှိလို့ ပျက်စီးတာရော ၊ တိုက်ကြီးပေါ်နေပြီး ပျက်စီးတာရော ၊ ပညာမတတ်လို့ အနေအထိုင် မတတ်တာရော၊ ပညာတတ်ပေမယ့် အသိဉာဏ်နည်းလို့ “ လီဗင်း တူဂဲသား ” ချင်တာရော ။

ဒီတော့

ယောက်ျားဖြစ်ဖြစ်

မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ်

သက်ကြီးကြီး အသက်ငယ်ငယ်

ပညာတတ်တတ် ပညာမတတ်တတ်

ချမ်းသာချမ်းသာ ဆင်းရဲဆင်းရဲ

အသိဉာဏ်နည်းတဲ့ လူတွေ ရှိနိုင်သလို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ လူတွေလည်း ရှိပါတယ် ။ ဒါကြောင့် ကိုယ်တိုင်က အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ လူဖြစ်ဖို့ ပထမ ကြိုးစားသင့်တယ် ။ ကိုယ်က အသိဉာဏ် ရှိနေမှ ကိုယ်နဲ့ ပတ်သက်ရမယ့် လူ ၊ ဆက်ဆံရမယ့် လူဟာအသိဉာဏ် ရှိသလား မရှိဘူးလားဆိုတာ လေ့လာဝေဖန် အကဲခတ်နိုင်ပါမယ် ။

စာနာမှု မရှိတဲ့

တစ်ကိုယ်ကောင်းသမား ၊

အခွင့်အရေးသမား ၊

တာဝန်မဲ့နေတတ်သူတွေဟာ

အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ လူတွေပဲ ။

ငါ့တူမများနဲ့ ကင်းဝေးကြပါစေ ။

✒️    ကံချွန်

📖    အပျိုစင်တို့သိဖို့ ယောက်ျားတို့အကြောင်း ( ၂ )
    

koaungnaingoo.blogspot.com

.

သတ်ကွင်းထဲ ရောက်လာပေမယ့်

 ❝ သတ်ကွင်းထဲ ရောက်လာပေမယ့် ❞

လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်တုန်းက လုပ်သားပြည်သူ့နေ့စဉ်သတင်းစာမှာ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ဖတ်ဖူးပါတယ် ။ ရေးတဲ့ စာရေးဆရာဟာ စစ်မှုထမ်းဟောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ် ။ ကလောင်အမည်ကိုတော့ တိတိကျကျ မမှတ်မိပါ ။ ( မှတ်မိသူရှိပါက ဖြည့်စွက်ပေးရန် တောင်းပန်ပါတယ် ။ ) ရေးသားတဲ့အကြောင်းအရာက ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးကာလ ပဲခူးရိုးမ အရှေ့ဘက်တစ်နေရာမှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့ အကြုံ ကို အခြေခံထားပါတယ် ။ ဆောင်းပါးဆိုပေမယ့် ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်လိုပဲ ခံစားရပါတယ် ။ အကြောင်းအရာက ဒီလိုပါ ။

ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးကာလအတွင်း အထက်အမိန့်အရ တော်လှန်ရေးပြောက်ကျားတပ်စု တစ်စုဟာ မိတ္ထီလာစစ်မြေပြင်က ဆုတ်ခွာပြီး စစ်တောင်းမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားကြမယ့် ဖက်ဆစ်တပ်များကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ချေမှုန်းဖို့စောင့်နေပါတယ် ။

စောင့်နေတဲ့ နေရာဟာ ပဲခူးရိုးမ အရှေ့ခြမ်း တစ်နေရာမှာပါ ။ တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့အားလုံး လက်နက်ကိုယ်စီနဲ့ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်နေကြပါတယ် ။ ဖက်ဆစ်များကို အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းပစ်တော့မယ်ပေါ့ ။

မကြာခင် ဆက်သားတစ်ယောက်ဆီက ဖက်ဆစ်တပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို တွေ့ရကြောင်း သတင်းပို့ပါတယ် ။ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အဆင်သင့် လုပ်ထားကြပါတယ် ။ သေနတ်မောင်းများကိုလည်း တင်ထားပြီးကြပါပြီ ။ သေ‌ေပရော့... ဖက်ဆစ်များ ။

တော်တော်ကလေးအကြာမှာ ဖက်ဆစ်တွေ ဆုတ်ခွာလာတာကို လှမ်းမြင်ရပါတယ် ။ ဆောင်းပါးရှင်ဟာခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့အမိန့် မရမချင်း မပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ် ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သေနတ်မောင်းကို အဆင်သင့် တင်ထားပြီး ဖက်ဆစ်‌ေတွ ပစ်ကွင်းထဲ ရောက်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ် ။ ခပ်ပျပျလှမ်းမြင်ရတော့ သူ စ ပစ်မှ ပစ်ကြရမယ်လို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါသတဲ့ ။ သူ စ ပစ်လိုက်တာနဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက် မယ့်တော်လှန်ရေးသမားများက ပစ်ခတ် ဖြိုခွင်းကြဖို့ပါပဲ ။ ဖက်ဆစ်တွေဟာ ပစ်ကွင်းနဲ့ နီးသထက်နီးလာပါတယ် ။သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ကြည့်လိုက်တော့ စစ်တပ်တစ်တပ် စနစ်တကျ ဆုတ်ခွာလာပုံနဲ့မတူဘဲ ခပ်ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာလာနေတာကို တွေ့ ရပါတယ် ။

ပစ်ကွင်းအတွင်းကို ရောက်လာပါပြီ ။ ဖက်ဆစ်များကိုလည်း သဲသဲကွဲကွဲ မြင်ရပါပြီ ။ ရှေ့ဆုံးက ဗိုလ်တစ်ယောက်ပါ ။ သူ့မှာ အားအင်ကုန်ခန်းနေဟန်ရှိပါတယ် ။ သူ့နောက် မှာ ဒဏ်ရာရလို့ တွဲလာခဲ့ရတဲ့ ဖက်ဆစ်တွေ ။ အချို့က အလဲလဲ အပြိုပြို ။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖေးမနိုင်လျှင် ဖေးမ ၊ မဖေးမနိုင်လျှင် လဲပြိုတဲ့ ဖက်ဆစ်ဟာ သူ့ဘာသာ ကြိုးစားထ ။ အချင်းချင်း ကယ်နိုင်သမျှ ကယ်နေသော်လည်း မည်သူမှ အင်ပြည့်အားပြည့်မဟုတ် ။

ဖက်ဆစ်တွေ ပစ်ကွင်းထဲ သတ်ကွင်းထဲ ရောက်လာပါပြီ ။ ခေါင်းဆောင်လုပ်တဲ့ ဆောင်းပါးရှင်က အဲဒီဖက်ဆစ်တွေကို ပစ်မိန့် ပေးရမလား မပေးရဖူးလား ၊ ဘာလုပ်သင့်သလဲ စဉ်းစားနေပါသတဲ့ ။

သူ့လက်ထောက်ကိုကြည့်တော့လည်း ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်ချင်စိတ် သိပ်မတက်ကြွတော့ပါဘူးတဲ့ ။ ငယ်သားတွေ ၊ ရဲဘော်တွေလည်း ကြောင်ပြီး ကြည့်နေကြပါသတဲ့ ။ အထက်အမိန့်ကတော့ ဆုတ်ခွာလာတဲ့ ဖက်ဆစ်တွေကို ချေမှုန်းပစ်ဖို့ပါပဲ ။ ဒါပေမယ့် သူ စဉ်းစားပါတယ် ။ စစ်တိုက်တယ်ဆိုတာ ဉာဏ်ရည်ချင်း ၊ စွမ်းရည်ချင်း ၊ တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုချင်း အစရှိသဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရတာပဲ ။

ချုံခို တိုက်ခိုက်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်ကလည်း ဉာဏ်စွမ်းရှိသလောက် ချုံခိုနေမယ် ။ တစ်ဖက်ရန်သူကလည်း ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးရောက်တာနဲ့ သတိ ဝီရိယ ကြီးစွာထားပြီး ရှေးပြေးကင်းလွှတ်တာတို့ ဘာတို့ လုပ်မယ် ။ ချုံခိုတိုက်ခိုက်တဲ့ဘက်နဲ့ စစ်ကြောင်းချီလာတဲ့ဘက်နဲ့ ဉာဏ်ရည် ဉာဏ်သွေး ၊ စစ်ရည် စစ်သွေး ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပါ ။

ခုဟာက တစ်ဖက်ရန်သူ ဖက်ဆစ်တွေဟာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရနိုင်တဲ့ နေရာမှန်း မသိလို့ ဟုတ်တန်မတူဘူး ။ သူတို့ အင်အားတွေကုန်ခန်းပြီး ဖြစ်သမျှနည်းနဲ့ ဖြစ်သလို ဆုတ်ခွာခဲ့ကြရတဲ့သူတွေ ။ အစာရေစာလည်း ပြတ်လပ်နေတဲ့ပုံ ။ ဒဏ်ရာ အနာတရလည်း ကြီးကျယ်ခဲ့ကြပုံ ။ စစ်ရှုံးလို့ ပြေးလာရတဲ့သူတွေ ။ သူတို့မှာ ခုခံနိုင်စွမ်း ဘယ်လိုမှ မရှိရှာတော့ဘူး ။

ဒီတော့ ခုလို ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာဟာ စစ်စွမ်းရည်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်တာ ဟုတ်နိုင်ပါတော့မလား ။ ကိုယ့်ကို ဘယ်လိုမှ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့တဲ့  လူတွေကို အထက်စီးကနေ သက်သက် မဲ့ သတ်ပစ်တာနဲ့ တူမနေဖူးလား ။ စစ်တိုက်တယ်ဆိုတာ လူသတ်တာမဟုတ်ဘူး ။ သတ္တိချင်း ၊ စွမ်းရည်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်တာ အစရှိတဲ့ အတွေးတွေ တွေးမိပါသတဲ့ ။

တိုတိုဆိုရရင် အဲဒီ ဖက်ဆစ်တွေကို သတ်ကွင်းထဲရောက်နေပေမယ့် ပစ်မိန့်မပေးဘဲ ဖြတ်ကျော် သွားစေလိုက်ပါသတဲ့ ။ ဘာမှ မခုခံနိုင်တော့တဲ့ ရန်သူကို သတ်ပစ်လိုက်လို့က ဘာများ ဂုဏ်တက်စရာရှိမှာတဲ့လဲ ။ ပြီးတော့.……. အဲဒီဖက်ဆစ်တွေဟာ ရိုးမတောင်ခြေကို ကျော်ပြီးရင် စစ်တောင်းမြစ်ကို ဖြတ်ရဦးမယ် ။ အဲဒီကမှတစ်ဆင့် တောတောင်ထူထပ်တဲ့ မြန်မာပြည် အရှေ့ပိုင်းကို ဖြတ်ရဦးမယ် ။ ပြီးမှ ထိုင်းနိုင်ငံဘက် ရောက် မယ် ။ ဒီတော ၊ ဒီတောင် ၊ ဒီမြစ် ၊ ဒီချောင်းတွေကြားမှာ အစာရေစာပြတ် ၊ ရေငတ်နဲ့ ဆုံးပါးကြရဦးမယ် ။ ငှက်ဖျားကလည်း ပေါပါဘိနဲ့ ။ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရပြီး ကျန်းမာရေး ချွတ်ခြုံကျနေတဲ့ သူတို့တစ်တွေထဲက ဘယ်နှစ်ယောက် များ သူတို့ရဲ့ နီပွန်နိုင်ငံတော်ကို ပြန်ရောက်နိုင်ပါ့မလဲ ။

ဆောင်းပါးရှင်က မိမိတို့တိုင်းရင်းသားတွေအပေါ်  ဖိနှိပ် ညှဉ်းပန်းခဲ့တဲ့ ဖက်ဆစ်တစ်စုကို အဲဒီဖက်ဆစ်တွေ ဘာမှ ပြန်လည်မခုခံနိုင်တော့တဲ့ အချိန်မှာ အသက်ဘေးက လွှတ်ခဲ့ကြောင်း ရေးပြထားပါတယ် ။

အဲဒီဆောင်းပါးကို လုံးစေ့ပတ်စေ့မဟုတ်ပေမယ့် အကြောင်းအရာနဲ့ အနှစ်သာရကိုတော့ ကျွန်တော် မေ့မရနိုင်အောင် စွဲလမ်းနေခဲ့ပါတယ် ။

အဲဒီဆောင်းပါးဟာ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးတုန်းက အဖြစ်အပျက် တစ်ခုနဲ့ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးသမားတစ်စုရဲ့စိတ်နေသဘောထားကို ဖော်ပြထားပါတယ် ။ ဒီအဖြစ်အပျက်နဲ့ ဒီစိတ်ထားတွေကို ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေး ကာလမှာတင်မဟုတ်ဘဲ အချိန်မရွေး အသုံးချနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆပါတယ် ။

ဥပမာ ... လူတစ်ဦးချင်း ဆက်ဆံရေးဆိုပါတော့ ။ တစ်ချိန်က ကိုယ့်အပေါ်ဆိုးခဲ့တယ် ။ သူ့ကို လက်စားချေမယ်လို့ စိတ်ကူးပြင်ဆင်ထားတယ် ။ ကိုယ့်ခွင်ထဲရောက်လာပြီ ။ အဲဒီအခါမှာ သူဟာ ချွတ်ခြုံကျနေတဲ့သူ ဖြစ်နေပြီ ။ သူ့ကို ကိုယ်က နိုင်ချင်တိုင်း နိုင်လို့ရနေပြီ ။ အဲဒီအချိန်မှာ အနိုင်ယူမှာလား ၊ သူ့ကို ညှဉ်းဆဲမှာလား ၊ အပြတ်နှိပ်ပစ်လိုက်မှာလား ။ အဲဒီလို လုပ်လို့ ကိုယ့်အတွက် ဘာအကျိုးရှိမလဲ ။ သူ့ဆိုးကျိုးကို သူ့ဘာသာ ခံစားနေရပြီ မဟုတ်လား ။ ခွင့်လွှတ်လိုက်ဖို့ မသင့်ဖူးလား ။ ဒါ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလောက်ကို စဉ်းစားမိတာပါ ။ ဒီထက်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေလည်း ဒီသဘောမျိုး စဉ်းစားနိုင်ပါတယ် ။

တကယ့်မဟာအင်အားကြီး စစ်တပ်တစ်တပ်ဖြစ်တဲ့ အမေရိကန် တပ်မတော်ဟာ ဗီယက်နမ်မှာ အပြစ်မဲ့ရွာသူရွာသားတွေကို အစုလိုက် အပြုံလိုက် သတ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေကြောင့် အမေရိကန်တပ်မတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ အကြီးအကျယ် ကျခဲ့ဖူးပါပြီ ။

စီးပွားရေးအရ ဖိနှိပ်မှုတွေ ၊ ငွေကြေးနဲ့ အနိုင်ကျင့်မှုတွေကြောင့် အဲဒီ စီးပွားရေးကောင်းလွန်းပါတယ်ဆိုတဲ့ နိုင်ငံကြီးတွေ အရှက်ရခဲ့ပေါင်းများပါပြီ ။ ဒါပေမယ့် " မျက်နှာပြောင်ပြောင် တီးတဲ့ကောင် ” ဆိုတဲ့ ဆရာမြို့မငြိမ်းရဲ့ သီချင်းစာသားအတိုင်း မျက်နှာပြောင်တိုက်နေကြတာပါပဲ ။ ဂုဏ်သိက္ခာဘက်က စဉ်းစားကြည့်ရင် စီးပွားရေးအင်အား ချို့တဲ့သူတွေကို စီးပွားရေးကောင်းသူတွေက အနိုင်ကျင့်တာဟာ လူ့ယဉ်ကျေးမှုအဆင့်အတန်းအရ နိမ့်လှပါတယ် ။ ညံ့လှပါတယ်။ ရှက်စရာကြီးပါ။

ကျွန်တော် ကြားဖူးတာကတော့ ဉာဏ်ပညာနည်းပါးသူ ယုတ်မာ ဆိုးသွမ်းရင် သိသာပါသတဲ့ ။ဉာဏ်ကောင်းခဲ့သူကောက်ကျစ်ရင် အင်မတန်ဆိုးပါသတဲ့ ။

တကယ်တော့ ကောက်ကျစ်တဲ့သူဟာ ဉာဏ်ပညာ မကြီးနိုင်ပါဘူး ။ ဉာဏ်ပညာကြီးတဲ့သူ ဖြစ်လာရင်လည်း မကောက်ကျစ်တော့ပါဘူး ။ ဉာဏ်ပညာက သူ့ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပါလိမ့်မယ် ။

ခုန ကျွန်တော်တင်ပြတဲ့ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးပြောက်ကျား ခေါင်းဆောင်လိုပေါ့ ။

( ကျွန်တော်တင်ပြတဲ့ ဆောင်းပါးရှင်ရဲ့ အမည်ကို မမှတ်မိတဲ့အတွက်အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ် ။ သိလျှင် ကူညီကြပါခင်ဗျာ ။ )

  ✒️  မောင်ဝဏ္ဏ

  📖  ကျွန်တော် အူကြောင်ကြား

ဆောင်းရယ် နှင်းရယ် ချစ်သူရယ်

❝ ဆောင်းရယ် နှင်းရယ် ချစ်သူရယ် ❞

တေးရေး   စန္ဒရားလှထွဋ်

      ဆောင်းမှာမွေး၍ နှင်းမှာသန္ဓေတည် ကိုယ်ချစ်သော ဆောင်းမင်းသမီးရယ်ကွယ် ဆောင်းရယ် နှင်းရယ် ချစ်သူရယ် အတူတူပါပဲကွယ်

     ( ဆောင်းရယ် နှင်းရယ် ကိုယ့်ချစ်သူရယ် အတူတူပါပဲ အသည်းမှာ အမြဲ တင်စားကမ္ပည်းချယ် ဆောင်းဆိုသည်က အေးမြခြင်းကို သရုပ်ဆောင်တယ် ငွေနှင်းမြူက သန့်စင်တယ်လို့ အဓိပ္ပါယ်ကို ယူမယ် ချစ်သူကကွယ် ဆောင်းနှယ်အေး နှင်းလိုဖြူတယ် ဆောင်းရယ် နှင်းရယ် ကိုယ့်ချစ်သူရယ် အတူတူပါပဲကွယ် )

      နှင်းမြူနှယ် အဆင်းဖြူတယ် ယမင်းနွယ် အချစ်ရဲ့ အသည်းနှလုံးက နှင်းလိုဖြူစင်တယ် ပုလဲလိုကွယ် အမြဲကိုတစ်ကယ် အသည်းဝယ် ယုယချစ်မယ် ချစ်သူရယ် လှစ်ကြူတဲ့ စကားရယ်ဆောင်း၌သွေး ညှင်းလေပြည်နှယ် ကိုယ့်ရွှေရင် အသည်းမှာကွယ် အမြဲတကယ် အေးမြလှတယ် ဆောင်းဆိုသည်က အေးမြခြင်းကို သရုပ်ဆောင်တယ် ငွေနှင်းမြူက သန့်စင်တယ်လို့ အဓိပ္ပါယ်ကို ယူမယ် ချစ်သူကကွယ် ဆောင်းနှယ်အေး နှင်းလိုဖြူတယ် ဆောင်းရယ် နှင်းရယ် က်ိုယ့်ချစ်သူရယ် အတူတူပါပဲကွယ်

              

      နှင်းမြူနှယ် အဆင်းဖြူတယ် ယမင်းနွယ် အချစ်ရဲ့ အသည်းနှလုံးက နှင်းလိုဖြူစင်တယ် ပုလဲလိုကွယ် အမြဲကိုတစ်ကယ် အသည်းဝယ် ယုယချစ်မယ် ချစ်သူရယ် လှစ်ကြူတဲ့ စကားရယ် ဆောင်း၌သွေး ညှင်းလေပြည်နှယ် ကိုယ့်ရွှေရင် အသည်းမှာကွယ် အမြဲတကယ် အေးမြလှတယ် ဆောင်းဆိုသည်က အေးမြခြင်းကို သရုပ်ဆောင်တယ် ငွေနှင်းမြူက သန့်စင်တယ်လို့ အဓိပ္ပါယ်ကို ယူမယ် ချစ်သူကကွယ် ဆောင်းနှယ်အေး နှင်းလိုဖြူတယ် ဆောင်းရယ် နှင်းရယ် က်ိုယ့်ချစ်သူရယ် အတူတူပါပဲကွယ်

 

ယမကာ လုလင်တို့ အကြောင်း

 

❝ ယမကာ လုလင်တို့ အကြောင်း ❞

သမီးရေ..

ယမကာ လုလင်ဆိုတာကတော့ မကြာသေးခင်က ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဆရာ အင်မတန် ခင်မင်လေးစားရတဲ့ သရော်စာရော ၊ ကဗျာရော ၊ ရသစာပေမှာရော တစ်ဖက်ကမ်းခပ်လှတဲ့ ဆရာမင်းလူရဲ့ စကားလုံးပဲကွယ့် ။

•••••  စာပေ မိသားစု

မိသားစု တစ်စုလုံး လေးစားမိရတဲ့ စာရေးဆရာတွေပေါ့ကွယ် ။ သူတို့ မိသားစုနဲ့ အရက်နဲ့ ဆက်နွယ်နေပုံကလေးက ထူးလည်းထူးဆန်းလှသလို စိတ်ထိခိုက်ဖို့လည်း ကောင်းလှတယ် ။

ဆရာမင်းလူတို့ရဲ့ ဖခင်ကွယ်လွန်သူ စာရေးဆရာ ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာကြီး ဆရာသာဓုဟာ တကယ့်ကို တစ်ခေတ်မှာ တစ်ယောက် ထွန်းတောက် ကျော်ကြားလှတဲ့ ပါရမီရှင်ပါပဲ ။ ဆရာကြီးရဲ့ ထူးခြားချက်ကတော့ စာရေးဆရာ အများစု အရက်သောက်တတ်တဲ့ခေတ်မှာ စာရေးဆရာ ဖြစ်လာခဲ့ပေမယ့် အရက် မသောက်တတ်တဲ့အပြင် အရက်ကို ခါးခါးသီးသီး မုန်းသူဖြစ်သတဲ့ ။ အိမ်မှာတောင် “ အရက်သမား မလာရ ” လို့ စာကပ်တဲ့ ဆရာကြီး ပေါ့ကွယ် ။

အဲဒါကလည်း အကြောင်းမဲ့တော့ မဟုတ်ဘူး ။ သူ့အမေ ငယ်ငယ်က နတ်ဝင်ပူးပူးပြီး အရက်သောက်တာကို မကျေနပ်ရာက စခဲ့တာပဲ ။ ဟုတ်တယ် ။ အမေကွယ့် ။ အရက်သောက်တာ အဖေမဟုတ်ဘူး ။ အမေ ။

မိန်းမ အရက်သောက်တယ်ဆိုတာ အဲသည့်ခေတ်ကတော့ မြန်မာ့လူမှု အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ဘယ်သူမှ လက် မခံတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပါ ။ ဒီခေတ်ရော လက်ခံ နေကြပြီလားဆိုတော့ လက် မခံသေးတာတော့ အမှန်ပါကွယ် ။ ဒါပေမဲ့အနောက်တိုင်း ယဉ်ကျေးမှုသာမကအရှေ့တိုင်းယဉ်ကျေးမှုထဲမှာပါ မိန်းကလေးတွေ အရက်သောက်ကြတဲ့ ကိုရီးယားလို နိုင်ငံမျိုးကယဉ်ကျေးမှု‌ေတွ လွင့်စဉ်လာလေတော့ ခေတ်မိန်းကလေး တချို့ ယောက်ျားလေးတွေနဲ့အတူ ပုလင်းထောင်နေကြတာ အထူးသဖြင့် သင်္ကြန်မှာဆို မမြင်ချင်မှအဆုံးပါ ။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ သိက္ခာ ၊ အရှက်တရားနဲ့ လုံခြုံမှုကို အရင်းက နှဲ့လှဲတဲ့ ကိစ္စ သက်သက်ပါကွယ် ။

ဆရာကတော့ သမီးကို “ အရက်ကိုရှောင်ပါ ” လို့ ပြောလို့ သမီးက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး “ မိန်းကလေးနဲ့ အရက် ၊ အဲသလို ပြောစရာလား ၊ သောက်ပါ့မလား " လို့ ပြန်ရန်ဖြစ်ခဲ့ရင် သိပ်ပျော်မှာပါသမီး ၊ ဟုတ်ပါတယ် ။ မိန်းကလေးနဲ့ အရက် ဘာမှ ဘယ်ဆိုင်ပါ့မလဲ။ ဒီနေ့ ဆရာ ရှင်းပြမယ့် ပြဿနာက အရက်ကို ရှောင်ဖို့မှ မဟုတ်တာ ။ အရက်သမားတွေအကြောင်း ရှင်းပြမလို့ဥစ္စာ ၊ ဒါကြောင့် “ ယမကာ လုလင်များအကြောင်း " လို့ နာမည် တပ်ထားတာပေါ့ ။

ကဲ ... စောစောက ဆရာကြီး သာဓုအကြောင်းပဲ ဆက်ကြပါဦးစို့ ။

ဆရာကြီးဟာ သူကိုယ်တိုင် အရက်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့နေရာမှာ အောင်မြင်ခဲ့ပေမယ့် မိသားစုပြဿနာ တချို့ကြောင့် သူ့သားတွေကို အရက် မသောက်အောင် မတားနိုင်ခဲ့ရှာဘူး ။

ဆရာကြီးရဲ့ သားကြီး ဒါရိုက်တာ မောင်ဝဏ္ဏ ဆိုတာလည်း ဆရာ အလွန်လေးစားကြည်ညို ရတဲ့ စာရေးဆရာ ဒါရိုက်တာပါပဲ ။ ဆရာ့ဝတ္ထု ၊ ဆရာကိုယ်တိုင် ရုပ်ရှင်ရိုက်ခဲ့တဲ့ “ ပန်းတွေနဲ့ဝေ " ဟာ တက္ကသိုလ်နောက်ခံ အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ အထင်ရှားဆုံး သမိုင်းဝင်ခဲ့တယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ ငြင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ။

နောက် သားတစ်ယောက်က ဗလတဲ့ ။ သူ့ကို “ သုမောင် ” လို့ အများ သိကြတယ် ။ “ အချစ် ” ဆိုတဲ့ဝတ္ထုနဲ့အောင်မြင်ခဲ့တဲ့စာရေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သလို ၊ ရုပ်ရှင်မင်းသားကြီး ကောလိပ်ဂျင် ( ဦး ) နေဝင်းရဲ့ နောက် မှာ တစ်ခေတ်မှာတစ်ယောက်ဆိုသလိုထွန်းတောက်ခဲ့တဲ့ သဘာဝ ရုပ်ရှင် မင်းသားစစ်စစ်လည်း ဖြစ်ခဲ့သကွယ့် ။ ဒါရိုက်တာအနေနဲ့လည်း “ သူငယ်ချင်း သုံးယောက် ရှိလေသည် ” ရုပ်ရှင်ဟာ ဒီဘက်ခေတ်မှာ ပြန်ရိုက်ရတဲ့အထိ အောင်မြင်ခဲ့တယ် ။

အဲသည့် အဖိုးတန် အနုပညာရှင်တွေအားလုံးဟာ အသက်သိပ်မကြီးခင် အချိန်ထိလျှမ်းလျှမ်းတောက် အောင်မြင်နေကြတုန်း အချိန်မှာပဲ ဘဝတွေ နေဝင်သွားခဲ့ရတယ် ။

ကာယကံရှင် မိသားစုတွေ မပြောနဲ့ ၊ ဆရာသုမောင်နဲ့ စာပေပွဲတွေမှာ မိတ်ဆက်ဖူး ၊ ခင်ဖူးရုံပဲ ရှိခဲ့တဲ့ ဆရာတောင် ယူကျုံးမရ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ် ။

••••• တစ်နေရာတည်း တိုးတက်ခဲ့တဲ့ တို့တိုင်းပြည်

ဆရာ့အသက်က ၅၄နှစ် ။ ၅၄နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်က မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ သမိုင်းမှာ အမှောင်ဖုံးခဲ့တဲ့ခေတ်ဆိုတာ နှစ်ငါးဆယ်လုံးလုံး ပြောခွင့်မရှိခဲ့ကြပေမယ့် ခုနောက်ပိုင်း လေးနှစ်အတွင်းမှာတော့ လူတိုင်းပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ၊ စိတ်တူကိုယ်တူ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာကြတဲ့ ကိစ္စဖြစ်တယ်ကွယ့် ။

ပညာရေးကအစ ဆုတ်ယုတ်လိုက်တာ နောက်ကနေ စီးပွားရေး ၊ ကျန်းမာရေးနဲ့ စာရိတ္တတွေပါ အကုန်ပါသွားခဲ့တာကိုး ။

တိုးတက်တာဆိုလို့ ပြစရာတစ်ခုတည်း ။ “ အရက် " ပါ ။

မြန်မာ့အရက်ဟာ ကမ္ဘာမှာတောင် ဆုတံဆိပ်တွေရသတဲ့ ။ ထုတ်လုပ်မှု တိုးတက်လာတာလည်း အံ့မခန်း ။

ကြော်ငြာတဲ့ နည်းစနစ်ကလည်း အကွက်ကိုစေ့လို့ ။ ရုပ်မြင်သံကြားမှာ အရက် မကြော်ငြာရဘူး ကန့်သတ်တာတောင်အရက်တံဆိပ်နဲ့ ရေသန့်တွေ တီရှပ်တွေ ကြော်ငြာလိုက်သေး ။

ကျေးရွာနှံ့အောင် ခရီးဆန့်နိုင်တာလည်း သီချင်းထဲကလို ကြက်ခြေနီ မဟုတ်တော့ဘူး ။ ထဘီရင်လျား မော်ဒယ်လ်မလေးတွေနဲ့ ကြော်ငြာထားတဲ့ အရက်တွေဖြစ်နေပြီ ။

ဘယ်လောက်သေးတဲ့ ရွာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆေးပေးခန်းသာ မရှိရင်နေမယ် အရက်ဆိုင်တော့ ရှိသကွယ့် ။

ဘယ်လောက်ပဲ ဝင်ငွေနည်းပြီး ဆင်းရဲတဲ့ အရပ်ဖြစ်ပါစေ ။ သောက်သောက်စားစား လူရမ်းကား ကလေးတွေက တွေ့ရတတ်သကွယ့် ။

နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည် တော်တော်များများမှာ ကျန်းမာရေး ဘတ်ဂျက် အတွက် လိုငွေကိုကျန်းမာရေးထိခိုက်စေတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ ၊ အရက်တို့ ၊ ဆေးလိပ်တို့ကနေ SIN TAX ဆိုတာ ကောက်သကွယ့် ။ ဒီမှာလည်း ဆရာအပါအဝင် ဆေးပညာရှင် ၁၅ဝ ပါတဲ့ အစည်းအဝေးကနေ အဲသလို ကောက်ဖို့ ၂၀၁၀ တုန်းက အဆိုပြုဖူးတယ် ။ လက် မခံပါဘူးကွယ် ။ သူတို့က တန်ခိုးကြီးနေကြပြီလေ ။

•••• အရက်ကို ဘယ်သူ ၊ ဘယ်တော့ ၊ ဘယ်လောက် ရှောင်သင့်သလဲ

‌ေဟာသမျှတရား ၊ ပြောသမျှစကား တစ်ခွန်းမှ မမှားဖူးတာ “ ဗုဒ္ဓ ” ဆရာ ခဏခဏ ရေးပြဖူးတယ် ။ ဒါအနောက်တိုင်း ဒဿနိက ပညာရှင်ကြီးတွေတောင် လက်ခံထားရတဲ့ ကိစ္စပါ ။

ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက ဘယ်သူ့မဆို အနိမ့်ဆုံး စောင့်ထိန်းရမယ့် သီလကို ငါးပါး ပြဋ္ဌာန်းခဲ့တာ “ အရက် " မသောက်ဖို့ ပါသကွယ့် ။

ဘယ်သူ ဘယ်ဝါတော့ ရှောင် ၊ ဘယ်သူတွေကတော့ သောက်နိုင်တယ်လို့ မဟောခဲ့ပါဘူး ။ အားလုံးကို ရှောင်ခိုင်းတာပါ ။

ဘယ်အချိန်မှာ မသောက်နဲ့လို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး ။ ဘယ်တော့မှ မသောက်နဲ့လို့ ပြောခဲ့တာပါ ။

ဘယ်လောက်ထက် ပိုမသောက်နဲ့လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး ။ လုံးဝ မသောက်ဖို့ ပြောခဲ့တာပါ ။

ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ဘုရားကတောင် ဒီလောက် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆန့်ကျင်နေမှတော့ အရက်သောက်ချင်သူတွေ ဘာအကြောင်းပြချက် မှ အားကိုးစရာ မရှိတာ သိပ်သေချာပါတယ် ။

•••• ယမကာလုလင်

အရက် မကောင်းကြောင်းတွေက ဘာသာရေးဆောင်းပါးတွေမှာ ဆရာ တော်တော်များများ ရေးခဲ့ပြီး ဖြစ်လေတော့ သမီးကို ထပ်မပြောပြတော့  ဘူး ။ မြန်မာ မိန်းမပျိုလေးဖြစ်တဲ့ သမီးဟာလည်း အရက်ကို စမ်းသပ်ရုံကလေးတောင် တို့ထိကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ ရှောင်မှာပဲလို့ ဆရာယုံလိုက် မယ်နော် ။

ရှောင်ရခက်တာက ယမကာလုလင်တွေကွယ့် ။

တို့နိုင်ငံမှာ တစ်ခုတည်းသော တိုးတက် မှုဖြစ်တဲ့ အရက်ထုတ်လုပ်ဖြန့်ချိမှုကြီး ကျေးဇူးကြောင့် တို့နိုင်ငံမှာလည်း ယမကာလုလင်တွေ တိုးပွားနေမှာတော့ အမှန်ပဲ ။

သမီးတို့လို မိန်းကလေးတွေလည်း ကိုယ့်ချစ်သူဟာ ယမကာ လုလင်ဖြစ်နေဖို့ အခွင့်အလမ်း များလာတော့တာပေါ့ ။

“ အရက် သောက်တတ်ရုံနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို လူဆိုးလို့ သတ်မှတ်တော့မှာလား ၊ စိတ်ရင်းက ပိုအရေးမကြီးဘူးလား ”

ဒီလို စောဒက တက်ချင်တဲ့သူတွေလည်း ရှိမှာပဲ ။

အမှန်ပဲ ။ ဆရာ ကိုယ်တိုင်လည်းအင်မတန် ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ ယမကာလုလင်ကြီးတွေ ရှိခဲ့ဖူးတာပါပဲ ။ ဆရာရေးခဲ့ဖူးတဲ့ “ တိမ်ညိုမှာ ငွေဇာကွပ်ကယ်နှင့် ” ကို ဖတ်ကြည့်ရင် သိမှာပေါ့ ။

ဒါပေမဲ့ အဲသည့်လူတွေမှာလည်း ကြီးမားတဲ့အားနည်းချက်တွေ ရှိကြတာတော့ အမှန်ပဲ သမီး ။

အရက်ဟာ နဂိုကတည်းကမှ ဖြေရှင်းရခက်တဲ့ ပုစ္ဆာတွေ အများကြီးရှိနေတဲ့ “ ဘဝ ” ဆိုတဲ့ဟာကြီးကို ရင်ဆိုင်ရမှာ အရေးအကြီးဆုံးအင်အားဖြစ်တဲ့ “ ဆင်ခြင်တုံတရား ” ကို တအိအိနဲ့ အနည်းနဲ့ အများဆိုသလို ချည့်နဲ့စေတတ်ပါတယ် ။

ယမကာ လုလင်တစ်ယောက်ကို အရက်သောက်ပေမယ့် တော်ပါတယ်လို့ ထင်ရင် သေချာတာတစ်ခုက အဲဒီသူသာ အရက် မသောက်တတ်ရင် အဲဒီထက် အများကြီး ပိုတော်မယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ ။

ဆေးခန်းမှာ ကလေးလာပြရင်း လိုက်လာတဲ့ အဖေ တချို့ အရက် မမူးပေမယ့်လည်း အရက်နံ့ကလေး ထွက်နေပြီး စကားပြောရင် အတင်းကြီး သတိထားပြောနေရတာ ဆရာခဏခဏ တွေ့ဖူးတယ် သမီး ။ ဆေးခန်းချိန်တွေကလည်း ညနေပိုင်းတွေချည်းပဲဆိုတော့ ညနေတိုင်း နည်းနည်းပါးပါးပဲဖြစ်ဖြစ် မသောက်ဘဲ မနေနိုင်တဲ့သူတွေက ရှိနေတာကိုး ။

အဲသည့်လူနဲ့ အတူ ပါလာတဲ့ ကလေးအမေနေရာမှာ ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ် မှန်းကြည့် ကြည့်လိုက်ပါ သမီး ။ဘယ်လောက် များ နေရခက်လိုက်လီမ့်မလဲလို့နော် ။ စိတ်ထဲမှာလည်း အားနာနေ ၊ သိမ်ငယ်နေမှာပဲ ။ ဆရာ့ ‌ေနရာမှာလည်း အမျိုးသမီး ဆရာဝန်တစ်ယောက်ကို မြင်ယောင်ကြည့် ။
( ကလေးဆရာဝန် အများစုက အမျိုးသမီးတွေကွယ့် ။ )

ဒီဥပမာမှာပါတဲ့ လူက လူကြီးလူကောင်းပီပီ သောက်ထားတဲ့ လူနော် ။ အဲသည်ထက် ဆိုးတဲ့ လူတွေအကြောင်းကို ပြောပြဖို့ လိုသေးလားသမီး ။

ပြီးတော့ ဆရာဝန်က ဒီအရက်နံ့ကို ခဏပဲ ရမှာနော် ။ အဲသည့် အန့ံက အဲသည် မိန်းကလေးနဲ့အတူ အိမ်ပြန်ပါသွားမှာ ။ အဲသည့်လူကလည်း အိမ်ကျရင် အဲသလို အတင်းကြီး သတိထားနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူးနော် ။

•••• အချစ်နဲ့ အရာရာကို အကောင်းအတိုင်း

သိပ်လှတဲ့စကားနော်။

ကိုယ်က မချစ်လို့ အရက်သောက်ရတာပါဆိုတဲ့ ယောက်ျားကလေး ။

ကိုယ့်ကို ချစ်လို့ အရက်ဖြတ်ပါမယ်ဆိုတဲ့ ယောက်ျားကလေး ။

စိတ်ကူးယဉ်လို့တော့ တယ်ကောင်းပဲ ။ လက်တွေ့မှာ သိပ်အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပါဘူးကွယ် ။ မိန်းကလေး တစ်ယောက်အတွက် အရက်သောက်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ယောက်ျားလေး ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကိုရဖို့ အရက်ဖြတ်မယ့် ယောက်ျားလေး ။

ကိုယ်ပိုင်ဆင်ခြင်တုံတရား ဘယ်လောက် များ အားကောင်းမယ် ထင်သလဲ ။

“ မင်း မချစ်လို့ အရက် သောက်ရတာပါ ”

အဲသည့်စကား အစား • •

“ မင်း မချစ်လို့ ဘိန်းရှူရတာပါ ”

အဲသလိုများ ပြောခဲ့ရင် သမီးကြည်နူးနိုင်ပါ့မလား ။ ဒီစကားနှစ်ခုရဲ့ နောက်ကွယ်ကဆင်ခြင်တုံတရားဟာအတိမ်အနက်သာ ကွာချင်ကွာမယ် ။ အမျိုးအစားကတော့ အတူတူပဲ သမီး ။

ဆရာက အရက်သမား ဘယ်တော့မှ လူကောင်းပြန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်တာလားလို့ မေးရင်တော့ ခေါင်းခါပါမယ် သမီး ။

ဆရာကိုယ်တိုင်လည်း အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် စာရေးဆရာဘဝမှာ စာရေးဆရာနဲ့ တူချင်လို့ဆိုပြီး အရက် ရံဖန်ရံခါသောက်ခဲ့တာ မှတ်မှတ်ရရ ၁၉၉၈ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀ ရက်အထိပါ သမီး ။ အဲသည့်နောက် မှာတော့ ဘုရားမှာ သစ္စာပြုပြီး အရက်ကို ရာသက်ပန် ရှောင်ခဲ့ပါတယ် ။

ဆရာ့ထက် ပိုသောက်ခဲ့ပြီး အဲသလို တိခနဲ ဖြတ်ချလိုက်တဲ့ ဆရာအင်မတန်ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်းတွေ့ခဲ့တယ် ။ တွေ့နေတုန်းပါပဲ ။

ဘယ်သူမှ အချစ်အတွက် သောက်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်သလို ၊ အချစ်အတွက် ဖြတ်ခဲ့ကြတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး ။

ဆင်ခြင်တုံတရား အားကောင်းလာလို့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် မလုပ်သင့်တော့ဘူးထင်လို့ ဖြတ်ခဲ့တဲ့လူတွေချည်းပါပဲ ။

သမီးရှေ့မှာတွေ့နေတဲ့ အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်ကလေးတွေဟာ တစ်နေ့ အဲသလို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်မလာဘူးလို့ မပြောနိုင်တာ မှန်ပေမယ့် မဖြစ်ဖို့က ရာခိုင်နှုန်း ပိုများပါတယ် သမီး ။ မစွန့်စားပါနဲ့ ။

အထူးသဖြင့် အချစ်အတွက် သောက်တဲ့ ၊ အချစ်အတွက် ဖြတ်တဲ့ သူတွေကိုယုံကြည်စိတ်ချလို့ မနေပါနဲ့ ။

သမီးငယ် ယမကာလုလင် တစ်ဦးဦးကြောင့် ဘဝမှာ စိတ်သောက ရောက်နေရမယ့် အဖြစ်က ကင်းဝေးနိုင်ပါစေ ။

◾ လင်္ကာရည်ကျော်

📖  သမီးသို့
       

အရေးတော်ပုံ ရင်ခုန်သူများ ( အပိုင်း -၂ )

 

❝ အရေးတော်ပုံ ရင်ခုန်သူများ ❞ ( အပိုင်း -၂ )

လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် နှစ်ဆယ် ရှစ်လေးလုံး အရေးတော်ပုံကြီး အတွင်းတုန်းက ဖြစ်ပါတယ် ။

၁၉၈၈ မတ်လ ဖုန်းမော်အရေးအခင်း ၊ တံတားနီ အရေးအခင်း ဇွန်လ မြေနီကုန်း အရေးအခင်းတွေ ကနေစပြီး ကျောင်းသားတွေ ဦးဆောင်တဲ့ မဆလ တပါတီအာဏာရှင်စနစ် ဖြုတ်ချရေး ၊ ဒီမိုကရေစီနဲ့ လူအခွင့်အရေး ရရှိရေး လူထု အုံကြွမှုကြီးပေါ်ပေါက်ခဲ့တယ် ။

လမ်းပေါ်ထွက် ဆန္ဒပြနေကြတဲ့ ရဟန်းရှင်လူကျောင်းသားပြည်သူတွေကို မဆလ စစ်တပ်က ရက်ရက်စက်စက် ပစ်ခတ် နှိမ်နှင်းနေတဲ့ကြားကပဲ ခွပ်ဒေါင်းအလံတွေ တလူလူ ၊ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ဓာတ်ပုံတွေ တဝေဝေနဲ့ ကျောင်းသားထုနဲ့ လူထုကြီးဟာ ဒီမိုကရေစီ တိုက်ပွဲကို ရဲရဲရင့်ရင့် ရှေ့ဆက် ချီတက်ခဲ့ကြတယ် ။

၁၉၈၈ ခု ၊ ဩဂုတ်လ ၈ ရက် ၊ ( ၈ ) ရက် ( ၈ ) လ ( ၈၈ ) မှာ တနိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ အထွေထွေသပိတ်ကြီး ဆင်နွှဲဖို့ကျောင်းသားတပ်ဦးက တတိုင်းတပြည်လုံးကို အသိပေး ကြေညာထားတဲ့ အချိန် ၊ အဲဒီတုန်းက တနိုင်ငံလုံး လှည်းနေလှေအောင်း မြင်းဇောင်းမကျန် နိုးကြားတက်ကြွနေတဲ့ အချိန်ပေါ့ ။

ဒီလိုနဲ့ ချိန်းဆိုထားတဲ့နေ့ ကျောင်းသားတွေ ပြည်သူတွေ ရင်ခုန် စောင့်စားနေတဲ့နေ့ ( ၈ ) ရက် ( ၈ ) လ ( ၈၈ ) နေ့ ရောက်လို့လာခဲ့ပါပြီ ၊ ရန်ကုန်မြို့ကြီးကတော့ မိုးမလင်းခင်ကတည်း နိုးထနေခဲ့ပါပြီ။ အဲဒီမနက်က စုရပ်လုပ်ထားတဲ့ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးရှေ့မှာ သပိတ်မှောက် အင်အားစုတွေ အစုံအညီ စုဝေးရောက်ရှိနေကြပါတယ် ။ ရန်ကုန်မြို့ တွင်းလှည့်လည် ဆန္ဒပြဖို့ ကျောင်းသားတွေက တပ်ဦးကနေ လမ်းကြောင်းဆွဲထားတာပါ ။

အားလုံး ညီညီညွတ်ညွတ်နဲ့ စည်းကမ်းတကျ ဆန္ဒပြဖို့ စတင်ချီတက်လိုက်ကြပါတယ် ။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းလမ်း ၊ ရွှေတိဂုံဘုရားလမ်း ၊ အနော်ရထာလမ်း ဆူလေဘုရားလမ်း ၊ မဟာဗန္ဓုလလမ်း စသည်ဖြင့် အဲဒီနေ့ကလမ်းကြောင်းရှည်ကြီး ချီတက် ဆန္ဒပြကြပါတယ် ။

သပိတ်မှောက် အင်အားစုအသီးသီးက လက်သီးလက် မောင်းတွေ ဆန့်တန်းပြီး ကြွေးကြော်သံတွေကို အားပါးတရ ဟစ်ကြွေး ချီတက်နေကြပါတယ် ။ လမ်းဘေးကရပ်ပြီး အားပေးနေတဲ့ ပရိသတ်ကြီးကလည်း လက်ခုပ်ဩဘာတွေ တီးနေကြပါတယ် ။ တချို့နေရာ လမ်းဆုံလမ်းခွတွေမှာ မဆလ စစ်သားတွေ မုဆိုးဒူးထောက် သေနတ်နဲ့ချိန်ပြီး လမ်းပိတ်ထားတာတွေ့ရင် တပ်ဦးက ချီတက်နေတဲ့ အလံကိုင်ကျောင်းသား တပ်ဖွဲ့က တခြားလွတ်တဲ့ လမ်းဘက်ကို ကွေ့ပြီး ရှေ့ဆက် ချီတက်နေတာပါ ။ ဒီလို ချီတက် ဆန္ဒပြနေတဲ့ အင်အားစုကြီးထဲမှာ ကျနော်တို့ စာပေနဲ့ အနုပညာရှင်များလည်း ကိုယ့်ဆိုင်းဘုတ်အောက် မှာ ကိုယ်လိုက်ပါချီတက်နေကြတာပါ ။ စာပေ ၊ ရုပ်ရှင် ၊ ဂီတ အနုပညာရှင်တွေဟာ " ဒီမိုကရေစီ ရရှိရေး - ဒို့အရေး ” ဆိုပြီး လက်သီးလက် မောင်းတန်း ဟစ်ကြွေးနေကြပါတယ် ။

အဲဒီအထဲမှာ စာပေသမားတွေထဲမှာ ဆရာမြသန်းတင့်နဲ့ ဆရာဦးဝင်းတင်တို့ဟာ အများနဲ့ မတူဘဲ တမူထူးခြားနေတာကို ကျနော်တို့ သတိထားမိပါတယ် ။ ဒီဆရာကြီး နှစ်ပါးဟာ လမ်းတလျှောက်လုံး ဘာကြွေးကြော်သံမှ လိုက်ပြီး ကြွေးကြော်တာ မတွေ့ရဘူး ၊ လက်သီးလက် မောင်းတန်းဖို့ နေနေသာသာ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကိုတောင် ငုံ့ပြီး နှစ်ယောက်သား ပခုံးချင်းဆိုင် စကား‌ေတွ တတွတ်တွတ် ပြောလာကြတာပါ ။

တယောက်နဲ့ တယောက်အပြန်အလှန် ပြောဆို ငြင်းခုံနေတဲ့ ဟန်လည်း မဟုတ်ပါဘူး ။ သေရေးရှင်ရေး အရေးကြီးနေတဲ့ မြန်မာ့နိုင်ငံရေး အခြေအနေကို ဒီဆရာကြီး နှစ်ယောက် မနားတမ်း ဝေဖန်သုံးသပ် ပြောဆိုနေပုံရပါတယ် ။

တနေရာရာမှာ မဆလ စစ်တပ်က မုဆိုးဒူးထောက် သေနတ်နဲ့ ချိန်ပြီး လမ်းပိတ်ထားလို့ ဆန္ဒပြစစ်ကြောင်း ခဏ ရပ်တန့်နေရရင်လည်း ဆရာမြသန်းတင့်နဲ့ ဆရာဦးဝင်းတင် ဒီဆရာကြီး နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားဝိုင်းကတော့ ရပ်မနေပါဘူး ။

ကျနော်တို့ကတော့ ဆရာရင်း တပည့်ရင်းတွေ ဖြစ်တာမို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောတယ် ၊ ဘာတွေတိုင်ပင်နေတယ် ဆိုတာ အရိပ်အမြွက်လောက်တော့ ခန့်မှန်းနိုင်ကြပါတယ် ။

ချီတက်ရာလမ်းကြောင်း ရှည်ကြီးတလျှောက် လှုပ်ရှားအော်ဟစ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကြားမှာ ဆရာမြသန်းတင့် နဲ့ ဆရာဦးဝင်းတင် တို့ နှစ်ယောက်ဟာ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်နဲ့ပဲ ဆန္ဒပြပွဲပြီးဆုံးတဲ့အထိ သူတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲအပေါ် သဘောထားတွေကို မရပ်မနား ဆွေးနွေးခဲ့ကြတာပါပဲ ။

နောက်ပိုင်းမှာ ဆရာမောင်သော်က ဆရာဦးဝင်းတင် ၊ ဆရာမောင်မိုးသူ ၊ ဆရာဦးဝင်းခက်တို့ ဦးဆောင်တဲ့ စာနယ်ဇင်း သမဂ္ဂ ပေါ်ထွက်လာပါတယ် ။ စာနယ်ဇင်း သမဂ္ဂရုံးခန်းနဲ့ ကျောင်းသား သမဂ္ဂက ထုတ်တဲ့ သတင်းစာ အယ်ဒီတာ ရုံးခန်းတို့က တနေရာတည်းမှာ ဖွင့်ထားတာပါ ။

ကျောင်းသားသမဂ္ဂ သတင်းစာ အယ်ဒီတာအဖွဲ့က အကူအညီတောင်းလို့ ကျနော် ၊ ဆရာမြသန်းတင့် ဆီကို စာမူသွားတောင်းခဲ့ပါတယ် ။ ဆရာမြသန်းတင့်က ကျောင်းသား သမဂ္ဂ သတင်းစာကို သူအားပေးပါတယ် ။ ထောက်ခံပါတယ်တဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ သူ့စာမူကိုတော့ ကျောင်းသားသမဂ္ဂသတင်းစာမှာ မထည့်ပါနဲ့တဲ့ ။ သူတင်မက ဆရာဒဂုန်တာရာ တို့ ဘာတို့ ဆီကလည်း မတောင်းပါနဲ့တဲ့ ။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့ ဒဂုန်တာရာတို့ စာမူတွေပါလာရင် မဆလ စစ်အစိုးရက ကျောင်းသားတွေထဲကို
အနီတွေ ၊ လက်ဝဲတွေ ၊ ဗကပတွေ လွှမ်းမိုး ထိုးဖောက်နေပြီလို့ မတရား စွပ်စွဲလာလိမ့်မယ်တဲ့ ။ ဒါကြောင့် ဆရာမြဆီက စာမူ မရခဲ့ပါဘူး ။ ကျောင်းသားတွေကလည်း ဒီအချက်ကို နားလည် လက်ခံကြပါတယ် ။

ဆရာမြသန်းတင့်ဟာ သူ့အသက်ရှိသရွေ့ ကျနော်တို့ လူငယ်တွေ ၊ ပြည်သူတွေကို ရှေ့ဆောင်လမ်းပြခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပါ ။ ဆရာ မကွယ်လွန်ခင် အရေးကြီးတဲ့ မှတ်ချက်တခုကိုစာပေလောက အဝန်းအဝိုင်းမှာ ဆရာ တရားဝင် ပြောခဲ့တာကို အားလုံးက မှတ်မိနေကြပါတယ် ။

အဲဒါကတော့ မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီ ခေါင်းဆောင်း ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေး နိုဘယ်ဆုရှင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ချက်ပါ ။ ဆရာမြသန်းတင့်က ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ရန်သူရဲ့ အနေအထား ဖြတ်သန်းရတဲ့ ခေတ်ကာလ အခြေအနေတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြောရရင်တော့ သမီးလုပ်တဲ့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်က ဖအေဖြစ်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းထက် ပိုပြီး တော်တယ်လို့ ကျနော် သတ်မှတ်ချင်ပါတယ် ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ ။

အခုတော့ ဆရာ မြသန်းတင့် ကွယ်လွန်ခဲ့တာ ( ၁၁ ) နှစ် တိုင်ခဲ့ပါပြီ ။ ဆရာဟာ ကွယ်လွန်တဲ့အချိန်မှာ မဆလ စစ်အစိုးရ စာပေစိစစ်ရေးဌာနနဲ့ ဘလက်လစ် ( black list ) ထဲမှာ No 1 ရန်သူ နံပါတ်တစ် အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားခဲ့ရသူပါ ။

ဆရာဟာ နောက်ဆုံးထွက်သက် အထိ ပြည်သူဘက်က ရပ်တည်ခဲ့တဲ့ အရေးတော်ပုံ ပေါ်ရင် ပြည်သူတွေနဲ့အတူ တက်တက်ကြွကြွ ရဲရဲရင့်ရင့် ယုံကြည်ရင်ခုန်ခဲ့တဲ့ ပြည်သူ့ဘက်သား ၊ တိုင်းပြုပြည်ပြု စာရေးဆရာကြီး တယောက်ဆိုတာ သမိုင်းက သက်သေပြနေပါပြီ ။

ဆရာရဲ့ ရဲဘော်ကြီး ဆရာဦးဝင်းတင်ကတော့ အခုအချိန်အထိ အန်အယ်လ်ဒီ ( အဲန်အယ်လ်ဒီ ( NLD ) ) နဲ့ပြည်သူလူထုကို ရဲရဲရင့်ရင့် ဦးဆောင်နေဆဲပါပဲ ဆရာ ။

အားလုံးကို ဦးညွှတ် ဂုဏ်ပြုလိုက်ပါတယ် ။ ။

  ◾ အောင်ဝေး

      အောက်တိုဘာ ၁၈ ၊ ၂၀၀၉

  📖 အရေးတော်ပုံ ရင်ခုန်သူများ