❝ ကြယ်တာရာ ❞
( မင်းလူ )
သူသည် ပြိုင်မြင်းပျိုလေး တစ်ကောင်လို ကဆုန်ပေါက်ပြီး ပြေးလာတတ်သည် ။ သူ့ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေ၏ ။ ထို့နောက် သူ သိချင်နေတာတွေကို တရစပ် မေးလေတော့သည် ။ မေးခွန်း ဆိုသော်လည်း အများစုမှာ အဖြေတွဲလျက် ပါပြီးသား ဖြစ်၏ ။
“ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒီလိုထင်တယ် ၊ ဟုတ်သလား ” ဆိုတာမျိုး ။
ကျွန်တော်က ဟုတ်ပါတယ် ဟု အတည်ပြုပေးရုံသာ ရှိ၏ ။ ထိုအခါ ကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် ပြုံးစေ့စေ့လုပ်ပြီး လှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားသည် ။ တစ်ခါတလေ သူ ပြောသည်ကို သဘောမတူလို့ ငြင်းချက်ထုတ်မိသောအခါ စိတ်ကောက်သွားသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို မှုန်တေတေ ပေစောင်းစောင်း ကြည့်နေပြီးမှ ချာခနဲ လှည့်ထွက်သွားတတ်သည် ။ တချို့ မေးခွန်းတွေကျတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ ။ ကြောင်တောင်တောင် နိုင်တယ်လို့လည်း ပြောနိုင်သည် ။ ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ ကတ်သီးကတ်သတ် လျှောက်တွေးလေ့ရှိသော ကျွန်တော့်လို ကောင်မျိုးတောင် မစဉ်းစားမိသော ကိစ္စတွေ ။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်း မဖြေနိုင်သေးဘူး ဆိုပြီး နောက်ရက်ကို ချိန်းရသည် ။ သူ မေးထားတာကို စေ့စေ့စပ်စပ် သုံးသပ်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း သိချင်နေသော မေးခွန်းမျိုး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလာရတတ်ပြန်လေသည် ။
နောက်တစ်နေ့ကျတော့ ကျွန်တော် ဉာဏ်မီသလောက် အဖြေထုတ်ပေးလိုက်သည် ။ သူ သိပ်ကျေနပ်ပုံ မရ ။ ဒါဖြင့် ခင်ဗျားကကော ဘယ်လိုထင်လို့လဲဟု ပြန်မေးတော့ သူ့အမြင်ကို ပြောသည် ။ သူ့ဟာသူလည်း သိပ်ဘဝင်ကျဟန် မတူ ။ တစ်ခါတလေ နှစ်ယောက်ပေါင်းလိုက်မှ အဆင်ပြေသွားသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ အဖြေချင်း ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ပြီး ညှိလို့ မရသည့် ရက်ပေါင်းများစွာ မျောနေတတ်ပြန်သည် ။ မေ့သလောက် ရှိတော့မှ အလစ်အငိုက်မှာ ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး သူ စဉ်းစားထားသော အဖြေကို ပြောပြသည် ။ ကျွန်တော် ပြန်မငြင်းနိုင်ခင်မှာပင် အနိုင်နှင့် ပိုင်းပြီး လှစ်ခနဲ ထွက်ပြေးသွားလေသည် ။
••••• ••••• •••••
ထို့နောက် လပေါင်းအတော်ကြာအောင် သူနှင့် မတွေ့ဖြစ်ဘဲရှိခဲ့သည် ။ နောက်တော့ သူ စာတွေ ပြန်ရေးကြောင်း သိရ၏ ။ အရင်ကလောင် အမည် ( ရွှေဘုန်းလူ ) မဟုတ်တော့ ။ “ တာရာမင်းဝေ ” ဖြစ်သွားပြီ ။ တစ်ရက်မှာ ( မူလ ) သရဖူမဂ္ဂဇင်းကို ဦးစီးတည်း ဖြတ်နေသော ဆရာ မောင်မြင့်မြတ်နှ င့် ဆုံသည် ။ ဆရာက မေးသည် ။
“ တာရာမင်းဝေ ဆိုတာ သိလား ”
“ သိတာပေါ့ အစ်ကိုရ ၊ ပေကတ်ကတ်နဲ့လေ ”
“ အံမယ် ၊ မင်းကပဲ ပြောရတယ်ရှိသေး ”
“ ဒီကောင်က ပိုဆိုးတယ်ဗျ ”
“ အေးလေ ငါတို့ငယ်ငယ်ကလည်း ဒီလိုပါပဲ ။ ဒါနဲ့ သူ့စာတွေ မင်း ဖတ်ဖူးသလား ”
“ ကဗျာတွေတော့ ဖတ်ဖူးတယ် ”
“ ဒီကောင် တော်တယ်ကွ ၊ သူ့ကို ငါ ဖြစ်အောင် တင်မယ် ”
ချွန်ချွန်ထက်ထက် ကလောင်သစ် တစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားတတ်သော အယ်ဒီတာ တစ်ယောက် လေသံဖြင့်ပြောသည် ။
ဆရာ မောင်မြင့်မြတ် ဆိုတာ မြန်မာစာပေလောကတွင် အအောင်မြင်ဆုံး နံပါတ်တစ်ဖြစ်ခဲ့သော ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းကြီး ကို တာဝန်ခံအယ်ဒီတာ အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိုင်တွယ်လာခဲ့သူ ဖြစ်၏ ။ သူ စင်တင်ပေးခဲ့၍ နာမည်ကြီး စာရေးဆရာ ဖြစ်လာသူတွေ အမြောက်အမြား ရှိသည် ။ ကျွန်တော်တို့တုန်းက ဆိုလျှင် “ မဆိုးဘူး ” ဟု မှတ်ချက်ပေးခံရတာလောက်ကိုပင် စာပေဆုရသလောက် ဝမ်းသာကျေနပ်ခဲ့ရတာ ။ ဆရာ့ နှုတ်က “ တော်တယ် ” ဟု ထုတ်ပြောခံရခြင်းမှာ နှယ်နှယ်ရရ မဟုတ် ။
မကြာခင်မှာပင် သရဖူ ၊ စာပေ ဂျာနယ် အပါအဝင် မဂ္ဂဇင်းများတွင် သူ့ဝတ္ထု ၊ ကဗျာ ၊ အက်ဆေးတွေ ဆက်တိုက်ပါဝင်လာသည် ။ အာလူးစားသူ များ ဝတ္ထုတိုဖြင့် “ ဖြူးမိတ်ဆွေများ စာကြည့်အသင်း ” ၏ စာပေဆုကို ရရှိသည် ။ ပန်းခေတ်က လမင်း လုံးချင်း ဝတ္ထု ထွက်လာသည် ။
သူသည် တစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ထိပ်ဆုံးသို့ ထိုးထွက်လာသည် ။ စာပေ နယ်ထဲမှာ အချိန်တိုတို အတွင်း ခုလို ဖြစ်လာဖို့ မလွယ်လှ ။ အထူးသဖြင့် အနုပညာအပိုင်းမှာရော ဈေးကွက်အရပါတစ်ပြိုင်တည်း အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်း အလွန်ခက်သည် ။
ဒါမျိုးက စိုးရိမ်စရာလည်း ကောင်းသည် ။ အနုပညာလောကမှာ ရုတ်တရက် “ ဟုန်းခနဲ ” ထတောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာ “ ဟုတ်ခနဲ ” ပြန်ငြိမ်း သွားတာမျိုးဖြစ်တတ်၏ ။ မီးငြိမ်းပုံ အမျိုးမျိုး ရှိသည် ။ ဖယောင်းတိုင်မီး မှုတ်လိုက်သလို ချက်ချင်းငြိမ်းသွားတာ ၊ ဖွဲမီးလို တငွေ့ငွေ့ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသွားတာ ။
သူကတော့ ဓာတ်ငွေ့အိုးပေါက်ကွဲသလို “ ဝုန်းခနဲ ” ငြိမ်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏ ။
••••• ••••• •••••
နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး ပြုံးတုံးတုံး လုပ်နေပြီ ဆိုလျှင် သူ လိုချင်တာ တစ်ခုခု ရရှိထားလို့ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည် ။ တစ်ရက်မှာတော့ သူသည် ကျွန်တော့်ဆီသို့ ထိုအပြုံးမျိုးနှင့် ရောက်ရှိလာ၏ ။ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ် ။ ကောင်မလေး တစ်ယောက်လည်း ပါလာသည် ။
ကောင်မလေးက ဖြူဖြူ ၊ သွယ်သွယ် ၊ ချောချောလေး ။ မျက်နှာက ကြောင်ပေါက်စလေးနှင့် တူသည် ။ အသံကလည်း ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို ပါပဲ ။
တာရာမင်းဝေ က -
“ သူက မနော်ဟရီတဲ့ ၊ ဟင်းဟင်း ”
ဟု မပွင့်တပွင့်ရယ်ရင်း မိတ်ဆက်ပေးသည် ။ ( သူ့ ရယ်သံက ထူးခြား သည် ။ “ ဟဲဟဲ ” ဟု အသံမထွက်ဘဲ “ ဟင်းဟင်း ” ဟု မြည်တတ်၏ ။ )
ထို့နောက် ကောင်မလေး၏ အိတ်ကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း လှမ်းယူလိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်လေးတစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်သည် ။ ကျွန်တော့်ကို ကမ်းပေးပြီး -
“ တစ်ခုခု ရေးပေးလိုက်ပါ ”
ဟုပြောသည် ။ အော်တိုစာအုပ်ထဲမှာ သူများတွေ ရေးထားတာ လျှောက်လှန်ဖတ်ကြည့်သည် ။ တစ်နေရာတွင် ကဗျာတိုလေးတစ်ပုဒ် ရေးပြီး အောက်မှာ တာရာမင်းဝေ ဟု လက်မှတ်ထိုးထားတာတွေ့ရ၏ ။ ဘေးမှာ စာတစ်မျက်နှာ လွတ်နေသည် ။ ကျွန်တော်က တစ်ဖက် စာမျက်နှာဆီ မြားထိုး ညွှန်ပြပြီး “ ဒီအတိုင်းပဲ ” ဟု ရေးပေးလိုက်သည် ။
ကာယကံရှင် ဖြစ်သော မနော်ဟရီ က ဖတ်ကြည့်ပြီး ရယ်မောနေပါလျက် သူကတော့ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး -
“ ကောင်းကောင်းလည်း ရေးမပေးဘူး ”
ဟု မကျေမနပ်လေသံဖြင့် ပြောလေ၏ ။
နောက်လအနည်းငယ် ကြာသောအခါ သူတို့နှစ်ယောက် ရောက်လာပြန်သည် ။ မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာ လာပေးခြင်းဖြစ်၏ ။ “ ဖိတ်စာထဲမှာ မင်္ဂလာဆောင် ကျင်းပမယ့် အိမ်လိပ်စာမြေပုံအညွှန်း ပါတယ် ” ဆိုသဖြင့် အသေးစိတ် မမေးတော့ဘဲ အမှတ်တမဲ့ နေလိုက်မိသည် ။
မင်္ဂလာဆောင်နေ့ ရောက်၍ လိပ်စာကို ကြည့်တော့ ဘုရင့်နောင်( လမ်းသွယ် ဆိုလား ၊ ( ၁ )လမ်း ဆိုလား မမှတ်မိတော့ ) ဟု ရေးထားသည် ။ မြေပုံအညွှန်းကို ကြည့်တော့လည်း ပြည့်ပြည့်စုံစုံ မပါ ။ ထုံးစံအတိုင်း ရန်ကုန်ဘက်မှ လာသော လမ်းကြောင်း ( တောင်မှ မြောက်သို့ ) ပြမထားဘဲ မြောက်မှ တောင်သို့သာ ဦးစားပေး ဆွဲထားသည် ။ ဘယ်လို စိတ်ကူးလဲတော့ မသိ ။ ဘယ်ကားလိုင်းကို စီးပြီး ဘယ်မှတ်တိုင်မှာ ဆင်းပါ ဆိုတာမျိုးလည်း မပါ ။
ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်စိတ်ကူးနှင့် ကိုယ် လမ်းကြောင်း ဆွဲရသည် ။ ဈေးဆိုလျှင်တော့ အကြားအမြင် များမှာပဲ ဆိုပြီး ဘုရင့်နောင်ဈေး အထိ သွားလိုက်၏ ။ ဆိုင်တွေ ၊ ဆိုက်ကားဆရာတွေ ၊ ကားသမားတွေ မေးကြည့်တော့ ဘုရင့်နောင်လမ်းသွယ်တို့ ၊ ၁ - လမ်းတို့ ဆိုတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါ ” ဟု ဆိုသည် ။ “ ချောင်းဝနားမှာ ထင်တယ် ”ဟု မရေမရာပြောသည့်လူလည်း ရှိသည် ။
ဘုရင့်နောင်လမ်း ဆိုတာက အရှည်ကြီး ။ လိပ်စာထဲမှာ သဲလွန်စတစ်ခုပဲ တွေ့သည် ။ မရမ်းကုန်းမြို့နယ် ။ ထို့ကြောင့် ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်သူတစ်ဦးကို မေးမြန်းပြီး ဘုရင့်နောင်လမ်းမကြီး၏ မရမ်းကုန်း အပိုင်း အတွင်းမှာ ရှာရသည် ။ တောင်ဘက်ခြမ်းမှ စပြီး မြောက်ဘက် သို့ ဘတ်စ်ကားစီးသည် ။ နှစ်မှတ်တိုင် တစ်ခါလောက် ဆင်းပြီး စုံစမ်းသည် ။ ဘုရင့်နောင်လမ်းနှင့် ထိစပ်နေသော မရမ်းကုန်း မြို့နယ်အပိုင်းက သိပ်မရှည်၍ တော်တော့သည် ။ ဒါတောင် ဟိုလျှောက် ဒီလျှောက် မေးရတာနှင့် လူက အတော် ထိနေပြီ ။ ဘယ်မှာမှလည်း စုံစမ်းလို့ မရ ။
နောက်ဆုံးတော့ ဘုရင့်နောင်တံတားထိပ်နားရှိ အငှားယာဉ်ဂိတ်တစ်ခုမှ လည်လည်ဝယ်ဝယ်ရှိပုံရသော ကားဆရာတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းရသည် ။
“ ဒီလိပ်စာကို ရအောင် ရှာပြီး ပို့ပေးပါ ။ ကျသလောက် ပေးပါ့မယ် ”
ကားဆရာ က -
“ ကျွန်တော် ဒီလမ်းကြောမှာ ဆွဲနေတာ ကြာပါပြီဗျာ ၊ ခင်ဗျား လိပ်စာက အမှားကြီးထင်ပါတယ် ”
“ မမှားပါဘူးဗျ ၊ ဒီမှာ လမ်းညွှန်မြေပုံတောင် ပါသေးတာပဲ ”
“ ဟင်း ၊ မြေပုံကလည်း ဘာသဘောနဲ့ ဒီလိုဆွဲထားမှန်း မသိဘူး ။ သူ့အိမ်ကို ရှာဖို့ထက် သူ့အိမ်ကနေ အပြင်ကို ပြန်ထွက်ဖို့ လမ်းညွှန်ထားသလို ဖြစ်နေတယ် ”
ဟု ပြောရင်း ဖိတ်စာပေါ်က နာမည်ကို တွေ့သွားတော့မှ –
“ ဩော် တာရာမင်းဝေရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်လား ၊ ဒါကြောင့်ကိုး ”
ဟု မှတ်ချက်ပေးရင်း ရယ်မောနေလေ၏ ။
မင်္ဂလာဆောင်ကို မရောက်ရောက်အောင် သွားမယ်ဆိုသော စိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်ရသည် ။ မင်္ဂလာအချိန် က ညနေပိုင်း ။ အခု နေတောင် ဝင်စပြုပြီ ။ လူကလည်း တော်တော်ပင်ပန်းနေပြီ ။
တကယ်တော့ သူတို့ ညွှန်းသည့် ဘုရင့်နောင်လမ်း ဆိုတာက မြောက်ဥက္ကလာအစပ်နားမှာ ။ ကျွန်တော် သွားရှာသည့် နေရာနှင့်ဆို အရှေ့နှင့်အနောက် တခြားစီပဲ ။ ဘုရင့်နောင် ဆိုတာကလည်း လူကသာ တစ်ယောက်တည်း ၊ လမ်းတွေက အများသားကလား ။ ( နောက်မှ သိရတာက ကျွန်တော့်လိုပဲ အိမ်လိပ်စာ ရှာမတွေ့တဲ့လူ လေး ၊ ငါး ၊ ဆယ်ယောက်လောက် ရှိသတဲ့ ။ )
••••• ••••• •••••
“ တာရာမင်းဝေက ဆောင့်ကြွားကြွားနိုင်တယ် ”
ဟု တချို့က ပြောသည် ။ အင်း ဟုတ်သင့်သလောက်လည်း ဟုတ်တာပဲဟု ဝန်ခံရမည် ။ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်းကြားမှာတောင် “ ခုတလော ရွှေဘုန်းတစ်ကောင် ကြွစောင်းစောင်း ဖြစ်နေတယ် ။ ကြည့်ပြောထားဦး ” ဟု တစ်ခါတစ်ခါ သတိပေး ခံရတတ်သည် ။ ထိုအခါမျိုးတွင် ကျွန်တော်က “ မန်ယူဘောလုံးအသင်းက ရွန်နီတို့ ၊ စီရော်နယ်ဒိုတို့ လိုပေါ့ဗျာ ” ဟု ကာပြော ပြောပေးရ၏ ။
သူကလည်း သူပဲ ။ ဝတ္ထုတွေ ၊ ကဗျာတွေ သာမက စာပေသဘော တရားဆောင်းပါးတွေလည်း ရေးသည် ။ ဝေဖန်ရေးလည်း လုပ်သည် ။ သဘောထား မတိုက်ဆိုင်သူတွေနှင့် တိုက်ပွဲဆင်သည် ။ သူက အငြင်းလည်း သန်သည် ။ သူတို့၏ မော်ဒန် ၊ ပို့စ်မော်ဒန် ဆိုတာတွေကလည်း တစ်ယောက်တည်း နှင့်တောင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်ငြင်းရတတ်တာမျိုးပဲကိုး ။
“ သူ သဘောကျတဲ့ စာရင်းထဲမှာ ပါတယ် ” ဆိုသော ကျွန်တော့် ကိုတောင် အလွတ်ပေးသည် မဟုတ် ။ ကျွန်တော့် ဝတ္ထုတွေထဲက သူ မကြိုက်သည့်အချက်တွေကို ထောက်ပြပြီး “ ဒီလို မရေးသင့်ဘူး ၊ ဟိုလို ရေးရမှာ ” စသဖြင့် ဝေဖန်ရင်း ဆရာလုပ်ချင်သေးသည် ။ ထိုအခါ -
“ ခင်ဗျား ကတော့ အတတ်ကြူးနေပြီ ”
ဟု ကျွန်တော်က သာသာနှင့် နာနာ ပြန်နှက်ရသည် ။ ( ခုလို စေ့စေ့စပ်စပ် ဖတ်တယ် ဆိုကတည်းက ကျွန်တော့်စာတွေ အပေါ်မှာ သူ အလေးအနက်ထားကြောင်းတော့ သိသာပါသည် ။ )
သူ့ စာဖတ်အားကလည်း လန့်စရာတောင် ကောင်းသည် ။ တချို့တွေလို ကိုယ်သန်ရာသန်ရာ ရွေးဖတ်တာမျိုး မဟုတ် ။ အကြောင်းအရာမျိုးစုံ ၊ ဘာသာရပ်ပေါင်းစုံကို မွှေနှောက်ဖတ်ထားခဲ့တာ ။ တဲရော့ကတ် နှင့် ဗေဒင်ဟောနည်းစာအုပ် ကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ဖတ်ပြီး မြန်မာလို ပြန်ရှင်းပြနိုင်သည် ။ အဂ္ဂိရတ်ကျမ်းတွေ ၊ သိုက်စာပေါင်းချုပ်စာအုပ်တွေကော ဖတ်ခဲ့သေးသလား မသိ ။ ကမ္ဘာနှင့် မြန်မာဂန္ထဝင်စာကြီးပေကြီးတွေ ဘယ်လောက်လေ့လာဖတ်ရှုခဲ့ပြီးပြီလဲ ။ မဟာလေးချိုးကြီးတွေ ၊ ရတုတွေ ၊ တေးထပ်တွေ ဘယ်နှပုဒ် အာဂုံဆောင်ထားခဲ့သလဲ ။ သူ မရှိတော့သဖြင့် သက်သေမပြနိုင်တော့ပါ ။ တကယ်တော့ သူသည် ပို့စ်မော်ဒန်သမား သက်သက်မဟုတ် ။ သူက ဝါဒတစ်ခုခု၏ လောင်းရိပ်အောက်မှာ ခိုလှုံနေချင်သူ မဟုတ် ။ ကိုယ်ပိုင် အတွေး အမြင် ၊ အယူအဆ တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုသူသာ ဖြစ်၏ ။ တစ်ခုခုကိုများ သူ တွေ့သွားသေးသလား ။ ဒါကြောင့်ပဲ သူ့ဝသီအတိုင်း အနိုင်နဲ့ ပိုင်းပြီး ထွက်သွားခဲ့တာလား ။ ဒါမှမဟုတ် ... သိုင်းဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ၊ စုံထောက်ဇာတ်ကားတွေ ၊ စပိုင်ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ကြားရ ၊ ဖတ်ရလေ့ရှိသော စကားတစ်ခွန်းကို သွားသတိရမိ၏ ။
“ မင်း သိတာ သိပ်များနေပြီ ”
••••• ••••• •••••
ဇနီးမောင်နှံဆိုသည်မှာ သဘောထားချင်း အမြဲတမ်းတစ်ထပ်တည်း ကျနေတာမဟုတ် ။ နှစ်ယောက်စလုံးက ရုပ်ရည်ချောမောလှပကြ၍ စိတ်ချင်းလည်း အကြိုက်ညီကြလိမ့်မည် ပြောလို့မရ ။ တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန်တော့ ငြိစရာလေးတွေ ရှိကြမှာပဲ ။ တစ်ခါမဟုတ် တစ်ခါတော့ သည်းညည်းမခံနိုင်ဘဲ ကတောက်ကဆတ် ဖြစ်ကြတာ ဓမ္မတာပါပဲ ။ သူတို့ လင်မယား စိတ်ကောက်ကြ ပြီဆိုလျှင် ကျွန်တော် တယ်လီဖုန်း အကြာကြီး ပြောရလေ့ရှိ၏ ။ နှစ်ယောက်စလုံး အပေါ်မှာ သံယောဇဉ်ရှိသောကြောင့် ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘက်မလိုက် ။ ချော့ချော့မော့မော့ ပြောလျှင်လည်း ရောင့်တက်တတ်ကြသဖြင့် –
“ တစ်ယောက်ကလည်း မိန်းမကို အနိုင်ကျင့်တယ် ၊ တစ်ယောက်ကလည်း စွာကျယ်ကျယ်နဲ့ ၊ နှစ်ယောက်စလုံး အချိုးကို မပြေဘူး ”
ဟု အရင်ဦးအောင် ငေါက်ပစ် လိုက်ရသည် ။ တစ်ခါတစ်ခါတော့ စိတ်ပေါက်ပေါက်ရှိသဖြင့် -
“ ဒီမှာ ဒါဟာ တကယ့်လက်တွေ့ ဘဝဗျ ၊ ဝတ္ထုရေးနေတာ မဟုတ်ဘူး ။ ကိုယ် ကြိုက်သလို ဇာတ်လမ်းဆင် ၊ ကိုယ် လိုချင်သလို ဇာတ်ကွက်ချလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး ။ ဝတ္ထုရေးတဲ့ အခါမှာတောင် တစ်ခါတလေကျရင် ဇာတ်ကောင်တွေက ကိုယ်ကို ပြန်ပြီး အာခံတာမျိုး ကြုံရသေးတာပဲ ”
ဟု ပြောမိ၏ ။
တကယ်တော့ ကံကြမ္မာဆိုတာ လောကမှာ အတော်ဆုံး ပို့စ်မော်ဒန် ဆရာကြီးတစ်ဆူဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော်တို့ မရိပ်မိခဲ့ကြ ။ “ ရှိမှု မသေချာခြင်း ” အကြောင်းကို သူ့လောက် ကျွမ်းသည့် လူ ဘယ်မှာ ရှိပါ့မလဲ ။
••••• ••••• •••••
မိုးတစိမ့်စိမ့်အေးနေသော ညဦးပိုင်း တစ်ခုမှာ တယ်လီဖုန်း လာသည် ။ ငါတို့စာပေမှ စန်းမွန်အောင် ဆက်ခြင်းဖြစ်၏ ။
“ ကိုရွှေဘုန်း ဆုံးပြီ ”
သူ့အသံက တိမ်ဝင်နေသည် ။ သူ့စကားကို သူ့ဘာသာလည်း စိတ်ချဟန် မတူ ။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောသည် ။ ကျွန်တော်သည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ် ချောက်ချားသွားတာ မှန်သော်လည်း တအံ့တသြတော့ မဖြစ်မိ ။ ဒီအကြောင်းကို စောစောကတည်းက ကြိုတင်သိနှင့် ခဲ့ပြီးသားဟု ထင်နေမိတာ ထူးဆန်းသည် ။ ပြီးမှ တစ်ခု သွားသတိရ၏ ။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တာရာမင်းဝေ နှင့် ကျွန်တော် တယ်လီဖုန်းပြောဖြစ်သည် ။ သူသည် ကျွန်တော် ပြောသမျှကို ခါတိုင်းလို စောဒကမတာဘဲ “ ဟုတ်ကဲ့ ၊ ဟုတ်ကဲ့ ” ဟု ရိုသေသေစားစွာ တုံ့ပြန်သည် ။ “ ဒီကောင် ထူးထူးဆန်းဆန်း အတော် အပိုးကျိုးနေပါလား ” ဟု ထင်မိသည် ။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ခု ပြောနေတာ သူ မဟုတ်သလို တစ်မျိုးကြီး ခံစားရသည် ။ အမှန်တော့ သူသည် ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးနှုတ် ဆက်စကားပြောနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည် ။ တယ်လီဖုန်း မြည်လာပြန်သည် ။
“ ကျွန်တော် အကြည်တော်ပါ ”
ဟု တစ်ဖက်က ပြောသည် ။
ကျွန်တော် က -
“ ခင်ဗျားလည်း သိပြီးပြီပေါ့ ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ၊ အဲဒါ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ ”
“ ခင်ဗျားက အရင်ဦးအောင် မေးတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုဖြေရမလဲ ”
“ ကျွန်တော် ဘာလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်း မသိဘူး အစ်ကို ၊ ထိုင်ရမလို ထရမလို ၊ အိမ်မှာလည်း နေလို့မရဘူး ။ ဒါကြောင့် လမ်းပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေမိတယ် ”
“ ဘာ ၊ ဒီလောက် မိုးအေးနေတဲ့ အချိန် လမ်းပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေတယ် ဟုတ်လား ။ ကျုပ်တို့မှာ လူနည်းနေရတဲ့ ကြားထဲ ခင်ဗျားပါ လိုက်သွားချင်သေးလို့လား ”
ကျွန်တော် တစ်ယောက်ယောက်ကို တစ်ခုခု ပြောချင်နေတုန်းမှာ သူ့ဖုန်းက ကွက်တိ ဝင်လာခြင်းဖြစ်၏ ။ သူကလည်း ဒါမျိုး အပြောခံချင်သောကြောင့် တမင်တကာ ဆက်ခြင်းဖြစ်လိမ့်မည် ။
ထို့ကြောင့် -
“ ဟုတ်ကဲ့ ၊ ကျွန်တော် အခုပဲ အိမ်ပြန်ပါတော့မယ် အစ်ကို ”
ဟု ပြန်ပြောသည် ။
“ ဒါနဲ့ ခင်ဗျားက အခု ဘယ်ရောက်နေတာလဲ ”
ဟု မေးလိုက်တော့ -
“ အစ်ကို့ အိမ်ရှေ့မှာ ”
ကျွန်တော် ဖုန်းချပြီး အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းသည် ။ ခြံဝင်းအဝကို သွားသည် ။ မိုးမှုန်တွေ ကျဆင်းနေသော လမ်းပေါ် မှာ ရှင်းနေသည် ။ လူတစ်ယောက်မျှ မရှိ ၊ ခပ်လှမ်းလှမ်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆိုက်ကားတစ်စင်းကို မြင်သည် ။ ကျွန်တော့်ဘက်ကို ကျောပေးပြီးသွားနေသည် ။ ခရီးသည် တစ်ယောက်ပါသည် ။ အဲဒါ အကြည်တော်ပဲလား ။ စောစောက ဖုန်းထဲမှာ သူ ပြောတာ တကယ်ပဲလား ။ အစ်ကို့ အိမ်ရှေ့မှာလို့ ပြောတာလား ၊ အစ်ကို့ အိမ်ရှေ့တောင် ရောက်ခဲ့သေးတယ်လို့ ပြောတာလား ။ မသေချာ ။ ကျိန်းသေတာ တစ်ခုကတော့ နောက်ထပ် လူဘယ်နှယောက်လောက်က ဘယ်နှစ်ခါလောက် ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားသည်ဖြစ်စေ အဖြေက ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ် ။ ပြီးတော့ တာရာမင်းဝေ ဆိုတာကလည်း တစ်ခါထက် ပိုပြီး အသေခံမှာ မဟုတ် ။
••••• ••••• •••••
သူသည် လဲလျောင်းနေရင်းက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည် ။ တစ်ခုခု အလိုမကျလို့ နှုတ်ခမ်းစူထားတာလား ။ သူ လိုချင်တာကို ရလိုက်လို့ ပြုံးစေ့စေ့ လုပ်နေတာလား ။ ဝေခွဲမရ ။
သူ့ နောက်ဆုံးခရီးသည် စည်ကားလှသည် ။ သူ့ သူငယ်ချင်းတွေ ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ၊ စာပေလောကသားတွေ ၊ ပရိသတ်တွေ အစုံအလင် ရောက်ရှိလာကြသည် ။ ဒီထဲမှာ မော်ဒန် ၊ ပို့စ်မော်ဒန်သမားတွေလည်းပါသည် ။ ဂန္ထဝင်တွေ ၊ ရှေးရိုးစွဲတွေ ၊ သရုပ်မှန်တွေ ၊ သရုပ်ဖော်တွေ ၊ မတူကွဲပြားသော အရောင်အသွေး မျိုးစုံပါဝင်သည် ။ သို့ရာတွင် ဝမ်းနည်းခြင်းဆိုသည်မှာ အယူဝါဒတစ်ခု မဟုတ် ။ ကျွန်တော်ကတော့ ထိုမြင်ကွင်းကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကြေကွဲစရာ အကောင်းဆုံး ၊ အလှပဆုံး ၊ အနုပညာအမြောက်ဆုံး “ ပါဖောမင့် ” ပြကွက်တစ်ခုဟု ထင်မြင်နေ မိလေသည် ။
( ဒီစာကို ရေး၍ ပြီးတော့ ညသန်းခေါင်ကျော်နေပြီ ။ ကျွန်တော်သည် ပြတင်းပေါက်မှာ သွားရပ်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည် ။ ဒီညကျမှ ကြယ်တွေကလည်း များလိုက်တာ ။ တိတိကျကျ သိရှိပြီးဖြစ်ပါလျက် ခုနစ်စဉ်ကြယ်ကို တစ်လုံးချင်း ရေတွက်ကြည့်နေမိပြန်လေ၏ ။ )
မင်းလူ
( ၈ - ၃ -၂၀၀၈ )
▢ မင်းလူ
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
နိုဝင်ဘာ ၂၀၁၄
