မောင်လုံ့လ

 

❝ မောင်လုံ့လ ❞
      ( ပုံပြင် )

ရှေးအခါက မောင်လုံ့လ ခေါ် လူငယ်တစ်ဦး ရှိ၏ ။ သူသည် အမှုကိစ္စ အားလုံးတွင် နာမည်နှင့်လိုက်အောင် လုံ့လဝီရိယနှင့် ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်၏ ။ သို့ရာတွင် သူ့မှာ မိဘနှစ်ပါး မရှိတော့ပြီ ။ ထို့ကြောင့် သူသည် လယ်ပိုင်ရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ ထံတွင် နွားကျောင်းသော အလုပ်ဖြင့် အသက်မွေးနေထိုင်ရှာလေ၏ ။

မောင်လုံ့လသည် နံနက်အရုဏ် မတက်မီအချိန်ကပင် လယ်ပိုင်ရှင်ကြီး၏ နွားအုပ် ကြီးကို မြက်ခင်းများ ရှိရာသို့ မောင်းနှင် ထွက်ခွာသွားရသည် ။ မောင်လုံ့လသည် နေထွက်မှ နေဝင်ထိ နွားများကို ကျောင်းလျက် နေဝင်မိုးချုပ် နွားရိုင်းသွင်းချိန် ရောက်မှသာလျှင် နွားအုပ် ကြီးနှင့်အတူ လယ်ပိုင်ရှင်ကြီး၏ အိမ်သို့ပြန်ရသည် ။

လယ်ပိုင်ရှင်ကြီးကား မောင်လုံ့လအား ဘယ်အခါမှ သားချင်းသမီးချင်း မစာနာပေ ။ မောင်လုံ့လအား နွားအုပ်နှင့် ရောက်လျှင် ရောက်ချင်းပင် ထင်းခွဲ ၊ ရေခပ် ၊ အဝတ်လျှော် စသည့် အိမ်မှုကိစ္စများကို တစ်လုပ်ပြီး တစ်လုပ် ဆက်တိုက် ခိုင်းသည်မှာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တိုင်သည် အထိပင်ဖြစ်၏ ။ ထိုအချိန်ကျမှပင် မောင်လုံ့လမှာ လယ်ပိုင်ရှင်ကြီးက ကျွေးမွေးသော ထမင်းကျန် ဟင်းကျန်များကို စားသောက်အိပ်စက်ခွင့်ရရှာ၏ ။

သို့နှင့် နောက်တစ်နေ့ နံနက်အရုဏ်တက် ရောက်ပြန်လျှင် အိပ်ရေးမဝဘဲ မောင်လုံ့လ ခမျာမှာ အိပ်ရာမှ ထရပြန်လျှင် နွားအုပ်ကြီးကို မောင်းနှင်၍ မြက်ခင်းများ ရှိရာသို့ ထွက်ခွာသွားရပြန်လေ၏ ။ လယ်ပိုင်ရှင်ကြီးကား မောင်လုံ့လ ထံမှ လုပ်အားကို အဆမတန် ခိုင်းစေ ၊ မတရား ယူငင်ခြင်း ပြုလင့်ကစား မောင်လုံ့လ နွားကျောင်း အသွားတွင် အနည်းငယ်မျှသော ထမင်းကြမ်းခဲ အထုပ်ငယ်တစ်ထုပ်ကိုသာ မောင်လုံ့လအား ပေးကမ်းခြင်းပြုလေသည် ။

နွားအုပ်ကြီးကား မောင်လုံ့လ၏ ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ စောင့်ရှောက်ခြင်းကို သိရှိနား လည်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် နေ့လယ်နေ့လယ် မောင်လုံ့လ အိပ်ချိန်တွင် အခြား အရပ်တစ်ပါးသို့ ဝေးလံစွာသွားရောက်ခြင်း မပြုကြဘဲမောင်လုံ့လ အိပ်နေရာ၏ အနီးအနား တဝိုက်မှာပင်လှည့်ပတ်သွားလာ စားသောက်ခြင်း ပြုလေ၏ ။ ထို့ကြောင့် မောင်လုံ့လမှာ နွားအုပ်အတွက် ပူပင်သောက မရှိဘဲ နေ့လယ်တိုင်း နေ့လယ်တိုင်း စိတ်ချလက်ချ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်နားနေခြင်း ပြုရလေ၏ ။

တစ်နေ့သ၌ မောင်လုံ့လသည် ထမင်းကြမ်းခဲကို မဝရေစာ စားသောက်ပြီး ခါတိုင်း နေ့များကဲ့သို့ပင် ညောင်ညိုပင်ကြီး၏ အောက်တွင် လဲလျောင်းရာမှ အိပ်မောကျခြင်းသို့ရောက်လေ၏ ။ အိပ်မောကျစဉ် မောင်လုံ့လသည် အိပ်မက်တစ်ခု မြင်မက်လေ၏ ။ အိပ်မက်ထဲတွင် ဝတ်ဖြူစင်ကြယ်ဝတ်ဆင်ထားသော ညောင်ပင်စောင့် ရုက္ခစိုးသည် မောင်လုံ့လ အိပ်စက်နေရာ ခေါင်းရင်းမှရပ်လျက် “ လူကလေး မောင်လုံ့လ ၊ သင်ကား အလွန် ဝီရိယရှိ၍ အလွန် အလုပ်လုပ် သော သူငယ်ဖြစ်ရာ ၊ နွားကျောင်းသော အလုပ်ဖြင့် မထိုက်တန်တော့ပြီ ၊ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ် ညွန်ကြားသည့် အတိုင်း သင်သည် ဗာရာဏသီပြည်သို့ အလျင်အမြန် သွားလော့ ၊ သင်သည် ဗာရာဏသီပြည်၌ မင်းအဖြစ်ကို ရမည် မချွတ်တည်း ” ဟု ပြောကြား၍ ရုက္ခစိုးလည်း အိပ်မက်ထဲမှ ရုတ်ခြည်းပျောက်ကွယ်လေ၏ ။

ထိုခဏ၌ မောင်လုံ့လလည်း ချက်ချင်း နိုးလျက် အိပ်မက်အကြောင်းကို စဉ်းစားလေ၏ ။ အိပ်မက်အကြောင်းကို စဉ်းစားလေလေ မောင်လုံ့လမှာ ရယ်ချင်လေလေဖြစ်၏ ။ မောင်လုံ့လ ရယ်ချင်ခြင်းမှာ အခြားကြောင့် မဟုတ်ပေ ။ မိမိ ကဲ့သို့သော နွားကျောင်းသား တစ်ဦး က ဗာရာဏသီပြည်ကြီး၏ ရွှေထီးရွှေနန်း ကို ပိုင်စိုး၍ ဗာရာဏသီ ပြည်သူပြည်သားအပေါင်းအား အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်ရမည် ဆိုခြင်းမှာ ကောင်းကင်မှ ဓူဝံကြယ်ကို ဆွတ်ရသည်ထက်ပင် ခက် ခဲလေစွဟု ထင်မှတ်၏ ။ ထို့ကြောင့် မောင်လုံ့လမှာ အိပ်မက်အကြောင်းကို တွေးမိလေ ရယ်ချင်လေ ဖြစ်ရလေ၏ ။

ထို့နောက် မောင်လုံ့လသည် သွေးလေချောက်ချား၍သာ ထိုရယ်ဖွယ် ကောင်းသော အိပ်မက်ကို မြင်မက်ပေသည်ဟု အောက်မေ့လျက် မိမိ ကျောင်းရန်ရှိသော နွားအုပ်ကိုသာ ဂရုတစိုက်လိုက်လံကျောင်းပြီးနောက် နေဝင်မိုးချုပ် နွားရိုင်းသွင်းချိန်သို့ ရောက်လျှင် ခါတိုင်းကဲ့သို့ပင် လယ်ပိုင်ရှင်ကြီး၏ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့လေ၏ ။ သို့ရာတွင် နောက်နေ့ပေါင်းများစွာပင်လျှင် မောင်လုံ့လသည် ညောင်ညိုပင်ကြီးအောက်တွင် ဝင်ရောက် အိပ်စက်တိုင်း ထိုအိပ်မက်ကို ချည်းမြင်မက်လေ၏ ။ အိပ်မက်မက်ဖန်များလတ်သော် မောင်လုံ့လမှာ သူ့ကိုယ်သူ ဗာရာဏသီ ပြည်ကြီးကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ရသော မင်းအဖြစ်ကို မလွဲမသွေ ရရှိပေလိမ့်မည်ဟု စွဲစွဲမြဲမြဲ ယုံကြည် ခြင်းဖြစ်လေ၏ ။

သို့ဖြစ်ရကား မောင်လုံ့လ မှာ တစ်နေ့သော ညနေစောင်းတွင် နွားအုပ်အား လယ်ပိုင်ရှင်ကြီး၏ အိမ်တွင်းသို့ ခါတိုင်းကဲ့သို့ မောင်းနှင်သွင်းလျက် မိမိကိုယ်တိုင်ကား လယ်ပိုင်ရှင်ကြီး၏ အလစ်တွင် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့လေ၏ ။

မောင်လုံ့လသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တွေ့ရှိရသော လမ်းသွားလမ်းလာတို့အား “ ဗာရာဏသီပြည်သည် မည်သည့် အရပ်တွင် ရှိသနည်း ၊ ဤမှ ဗာရာဏသီပြည်သို့ မည်မျှ ကြာအောင် သွားရမည်နည်း ” ဟု မေးမြန်းစုံစမ်းလေ၏ ။

လမ်းသွားလမ်းလာတို့က မောင်လုံ့လအား ကြင်နာသနားစွာနှင့် ကြည့်ရှုကြပြီးလျှင် “ ဟယ် ... လူကလေး ၊ အဘယ်ကြောင့် ဗာရာဏသီပြည်၏ အကြောင်းကို မေးသနည်း ၊ ဗာရာဏသီပြည်ကား တောင်အရပ်တွင် ရှိသည် ၊ သို့ရာတွင် အလွန်တရာ ဝေးကွာလှရကား ဤအရပ် မှလူတို့အနက်မှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် ဗာရာဏသီပြည်သို့ သွားရန် မကြံစည်ဝံ့ပေ ၊ လမ်း ကလည်း အန္တရာယ် ထူပြောလှ၏ ၊ အန္တရာယ် ထူပြောလှသောလမ်းကို ကျော်ဖြတ်၍ သွားနိုင် သည့်တိုင်အောင် သင်သည် ဤအတိုင်းသာ သွားပါက အိုမင်းမစွမ်းသော အရွယ်တိုင်မှသာ ဗာရာဏသီပြည်သို့ ရောက်လိမ့်မည် ။ သို့ဖြစ်၍ သင့်အား ဗာရာဏသီပြည်သို့ မသွားရန် ကျွန်ုပ်တို့ တားမြစ်ပါ၏ ” ဟု ပြောဆို ရှင်းလင်းပြကြပြီးနောက် မောင်လုံ့လအား ဗာရာဏသီပြည်သို့ မသွားရန် တွေ့ကြသူတိုင်းက တားမြစ်ခြင်းပြုလေ၏ ။

သို့ရာတွင် မောင်လုံ့လ မှာ နောက်မဆုတ်တော့ပေ ။သူသည် လုံ့လကို အားကိုးလျက် မလျော့သောဇွဲဖြင့် ဗာရာဏသီပြည်သို့ မရောက်ရောက်အောင်သွားအံ့ဟု ယတိပြတ် ဆုံးဖြတ်ခြင်း ပြုပြီးလျှင် တစ်ခုသော တောအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ခရီးဆက်လေ၏ ။

ညဉ့်အချိန်ရောက်၍ တောအုပ်အတွင်း၌ အမှောင် ဖုံးလွှမ်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း မောင်လုံ့လသည် ခရီးသွားမြဲ သွားကာ အင်မတိအင်မတန် အိပ်ချင်မှသာ တရေးတမော အပန်းဖြေ နားနေအိပ်စက်မည်ဟု အောက်မေ့လေ၏ ။ သန်းခေါင်ကျော်သော်လည်း မောင်လုံ့လမှာ လျှောက်သွားမြဲ လျှောက်သွားနေလေ၏ ။

ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုး သွားတိုင်း တိုးသွားတိုင်း မောင်လုံ့လမှာ ဗာရာဏသီပြည်ကြီး နှင့် တစ်လှမ်းထက် တစ်လှမ်း ပိုမိုနီးလာပြီဟု ယုံကြည်လျက် အားအတက်ကြီးတက်လေ၏ ။ ထိုသို့ တွေးထင်၍ မောင်လုံ့လမှာ အားတက်သရော လျှောက်ခဲ့ရာ လဆုတ်ရက်ပိုင်းဖြစ်သော ထိုည၌ လမင်းသည် သန်းခေါင်ကျော်မှ ထွက်လာလေ၏ ။ လရောင်ကို အဖော်ပြုရသော မောင်လုံ့လမှာ စောစောက ထက်ပင် အားတက်ခြင်းဖြစ်လျက် ရှေ့သို့ လျှောက်မြဲ လျှောက်ခဲ့ပြန် လေ၏ ။

ထိုသို့ မောင်လုံ့လ လျှောက်လာစဉ် ဧရာမသစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာ လျက် လူသံသူသံများကို ထူးဆန်းစွာ ကြားလိုက်ရကား မောင်လုံ့လမှာ တအံ့တဩ ဖြစ်၍ သစ်ပင်ကြီးကို အကာအကွယ် ပြုကာ စုံစမ်းခြင်းပြုလေ၏ ။ တစ်ဖက်သော သစ်ပင်ကြီး၏ ခြေရင်း၌ လရောင်အောက်တွင် လူလေးယောက်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လျက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသောအကြောင်းများကို ဤသို့ ပြောကြားနေကြလေ၏ ။

“ ဟယ် ... သွေးသောက် ၊ သင်ကား ဘယ်အရာကို ရရှိခဲ့သနည်း ”

ဗိုလ်ဖြစ်သူသည် တစ်ဦးသော တပည့်အား မေးစမ်းခြင်းပြုလေ၏ ။

“ ဗိုလ်မင်း ၊ ကျုပ်ကား အလိုရှိတိုင်း အလိုရှိရာကို တောင့်တ၍ ရသော ဣစ္ဆာသယ အင်္ကျီကို ရရှိခဲ့ပါသည် ။ ဤအင်္ကျီကို ဝတ်၍ စိတ်ထဲမှ အလိုရှိရာကို တောင့်တကာ အင်္ကျီအိတ်တို့မှ နှိုက်ယူလျှင် ဗိုလ်မင်း အလိုရှိရာကို အလိုရှိသလောက် ရရှိပါလိမ့်မည် ၊ ဗိုလ်မင်း မယုံကြည်လျှင် ဤအင်္ကျီကို ဝတ်၍ စမ်းသပ်လော့ ” ဟု ဆိုလျက် အမေးမြန်း ခံရသော ပထမ တပည့်သည် ဗိုလ်ဖြစ်သူ၏ လက်သို့ ဣစ္ဆာသယအင်္ကျီ ကိုအပ်နှံ၏ ။ ထိုအခါ ဗိုလ်ဖြစ်သူလည်း အင်္ကျီကို ကြည့်ကာ အလွန် နှစ်ခြိုက်ခြင်းဖြစ်လျက် “ ကောင်းပြီ ” ဟုဆို၍ အင်္ကျီကို သူ့ဘေးတွင် အသာချထားလိုက်ပြီးလျှင် အခြားသော တပည့်တစ်ဦးအား “ ဟယ် ... သွေးသောက် ၊ သင်ကော ဘယ်အရာ ကိုရရှိခဲ့သနည်း ” ဟု ဆက်လက်၍ မေးစမ်းခြင်းပြုလေ၏ ။

“ ဗိုလ်မင်း ၊ ကျွန်ုပ်လည်း ရန်သူအပေါင်းကို ထောင်းထောင်းညက်ညက် ကြေစေနိုင်သည့် ရှစ်ထောင့်ပါရှိသော ဤဦးထုပ်ကို ရရှိခဲ့ပါသည် ၊ ဤဦးထုပ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်၍ ဆောင်းလိုက်လျှင် ဤဦးထုပ်၏ ထောင့်ရှစ်ထောင့်မှ အရပ်ရှစ်မျက်နှာသို့ မရေမတွက်နိုင်သော ဓား ၊ လှံ ၊မြားတို့ဖြင့် ပစ်ခတ်၍ ရန်သူမှန်သမျှ ပျက်ပြုန်းစေနိုင်ပါသည် ၊ ဗိုလ်မင်းကိုယ်တိုင် သိလိုလျှင် ဤဦးထုပ်ကို ပြောင်းပြန်ဆောင်းကြည့်လော့ ” ဟု ဒုတိယတပည့် ကလည်း ဤသို့ဆိုလျက် ရှစ်ထောင့်ပါသော ဦးထုပ်ကို ဗိုလ်ဖြစ်သူ၏ လက်သို့ အပ်နှံလေ၏ ။ ထိုအခါ ဗိုလ်ဖြစ်သူလည်း ရှစ်ထောင့်ပါသော ဦးထုပ်ကို ကြည့်ကာ အလွန်နှစ်ခြိုက်ခြင်းဖြစ်လျက် “ ကောင်းပြီ ” ဟုဆို၍ သူ့ဘေးတွင် အသာချထားလိုက်ပြီးလျှင် နောက်ဆုံးဖြစ်သော တပည့်အား “ ဟယ် ... သွေးသောက် ၊ သင်ကော ဘယ်အရာကို ရရှိခဲ့သနည်း ” ဟု ဆက်လက် မေးစမ်းခြင်းပြုပြန်လေ၏ ။

“ ဗိုလ်မင်း ၊ ကျွန်ုပ်လည်း ဤဖိနပ်ကို ရရှိခဲ့ပါသည် ၊ ဤဖိနပ်ကား ခေသောဖိနပ် မဟုတ် ၊ ဤဖိနပ်ကို စီး၍ ခရီးသွားလျှင် တစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း ဆယ်ယူဇနာခရီးကို တမုဟုတ်ချင်း ရောက်နိုင်ပါသည် ။ သို့ဖြစ်၍ ဗိုလ်မင်း ကိုယ်တိုင် ဤဖိနပ်ကို စမ်းသပ်စီးနင်း၍ ခရီးသွားကြည့်ပါ ” ဟု နောက်ဆုံးတပည့်ကလည်း ဤသို့ဆိုလျက် ဗိုလ်ဖြစ်သူ၏ လက်သို့ ထူးဆန်းသောဖိနပ်ကို အပ်နှံလေ၏ ။ ထိုအခါ ဗိုလ်မင်းလည်း ဖိနပ်ကို ကြည့်ကာ အလွန်နှစ်ခြိုက်ခြင်းဖြစ်လျက် “ ကောင်းပြီ ” ဟုဆို၍ ဖိနပ်ကို သူ့ဘေးတွင် အသာ ချထားလိုက်လေ၏ ။

“ သွေးသောက်တို့ ၊ သင်တို့ သုံးဦးစလုံးမှာ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ဤပစ္စည်းများကို ခိုးယူတိုက်ခိုက်ယူဆောင်ခြင်း ပြုနိုင်ခဲ့ကြသည့် အတွက် ကျွန်ုပ် အားတက် မဆုံးနိုင်အောင် ရှိတော့သည် ။ သွေးသောက်တို့ ကိုလည်း ကျွန်ုပ် ချီးကျူးပါ၏ ။ သို့ရာတွင် ယနေ့ညကား အချိန် မဲ့လေပြီ ၊ ကျွန်ုပ်ရော ၊ သွေးသောက်တို့ပါ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကြလေပြီ ၊ သို့ဖြစ်၍ ဤနေရာမှာပင် ကျွန်ုပ်တို့ တရေးတမော အိပ်စက်၍ အပန်းဖြေကြအံ့ ” ဟု ဗိုလ်ဖြစ်သူက ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် လေးဦးစလုံးပင်လျှင် တစ်ခဏအတွင်း အိပ်မောကျခြင်းအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြ လေ၏ ။

ထိုအခါ တစ်ဖက်သော သစ်ပင်ကြီး၏ အကွယ်ကို ယူလျက် ဓားပြတို့၏ ပစ္စည်းများ အကြောင်းကို နားထောင်ပြီးသော မောင်လုံ့လကား ဓားပြတို့ အိပ်မောကျခြင်း အဖြစ်ကို သိရှိလျှင် သိရှိချင်းပင် ဓားပြတို့၏ အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်လျက် ဦးစွာပထမ ဖိနပ်ကို အလျင်အမြန် စီး၍ ဣစ္ဆာသယအင်္ကျီနှင့် ရှစ်ထောင့်ဦးထုပ်ကို ယူငင်ထွက်ပြေးခြင်း ပြုလေ၏ ။ ဓားပြတို့လည်း အိပ်ရာမှ ချက်ချင်း နိုးကြကာ မောင်လုံ့လ နောက်သို့ အပြေးအလွှားလိုက်ကြလေ၏ ။ သို့ရာတွင် မောင်လုံ့လမှာ ဖိနပ်၏ အစွမ်းကြောင့် တစ်လှမ်းလျှင်ဆယ်ယူဇနာခရီးပေါက် ရကား ဓားပြတို့၏ မျက်စိအောက်မှာပင် မောင်လုံ့လ လည်း ကွယ်ပျောက်သွားလေ၏ ။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်မိုးသောက်လျှင် မောင်လုံ့လလည်း ဗာရာဏသီပြည်တွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားလျက် ဗာရာဏသီပြည့်ရှင်မင်းထံ ဝင်ရောက်၍ အမှုထမ်းလိုပါသည်ဟု လျှောက်ထားခြင်းပြုလေ၏ ။

ထိုအချိန်တွင် ဗာရာဏသီပြည်အား တစ်ပါးသော တိုင်းပြည် တစ်ပြည်မှ ရန်သူ့တပ်များ ဝိုင်းရံလျက်ရှိရကား ဗာရာဏသီပြည့်ရှင်မင်းသည် မောင်လုံ့လအား ဝိုင်းရံလျက်ရှိသော ရန်သူ့တပ်များကို တွန်းလှန်ချေမှုန်းရန် ခိုင်းစေခြင်းပြုလေ၏ ။

မောင်လုံ့လလည်း “ ကောင်းပါပြီ အရှင်မင်းကြီး ” ဟု ဝန်ခံလျက် ရှစ်ထောင့်ပါသော ဦးထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရန်သူ့တပ်များ ရှိရာဆီသို့ ထွက်ခွာခဲ့လေ၏ ။ ရန်သူတပ်များဆီသို့ ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း မောင်လုံ့လသည် ရှစ်ထောင့်ဦးထုပ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်၍ ဆောင်းလိုက်လေ၏ ။ ရှစ်ထောင့်ဦးထုပ်မှ မရေတွက်နိုင်သော ဓား ၊ လှံ ၊ မြားတို့သည် ထွက်၍ ရန်သူတပ်သား အားလုံးကိုထိမှန်လေရကားရန်သူများ အတုံးအရုန်း သေကြေပျက်စီးခြင်းသို့ရောက်လျက် ဗာရာဏသီပြည်ကြီးလည်း ရန်သူ့လက်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့လေ၏ ။

ထိုအဖြစ်ကို သိလျှင် ဗာရာဏသီပြည့်ရှင်မင်းလည်း မောင်လုံ့လ၏ အစွမ်းကို အလွန် နှစ်ခြိုက်ခြင်း ဖြစ်လျက် မောင်လုံ့လအား သမီးတော်နှင့် လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းပြု၍ အိမ်ရှေ့ ဥပရာဇာ အရာကို အပ်နှင်းလေ၏ ။

ထို့နောက် ဗာရာဏသီပြည့်ရှင်မင်း အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်၍ နတ်ရွာစံလေလျှင် မောင်လုံ့လမှာ ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်ရလေ၏ ။

မောင်လုံ့လကား ဇွဲကောင်းသူ ဖြစ်သောကြောင့်သာ မရောက်နိုင်သော ဗာရာဏသီ ပြည်သို့ ရောက်၍ အိပ်မက်မျှ မက်၍ မရသော မင်းအဖြစ်ကို ရခြင်းဖြစ်လေသည် ။ ဇွဲကောင်းကြပါ ၊ ညီမောင်တို့ ။

〇 ကိုကြီးမြင့်သိန်း
📖ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
     ၁၉၆၈ ၊ ဇန်နဝါရီ

ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်

 ❝ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ❞

           ( ပုံပြင် )

ရှေးသရောအခါ တိုင်းပြည် တစ်ပြည်တွင် မောင်ရောင့်ရဲ နှင့် မောင်ကြံဆ အမည်တွင် သော ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ရှိကြ၍ မောင်ရောင့်ရဲ သည် အစ်ကို ဖြစ်၍ မောင်ကြံဆ မှာ ညီ ဖြစ်လေသည် ။

အစ်ကိုဖြစ်သူ မောင်ရောင့်ရဲ မှာ အစစအရာရာတွင် နာမည်နှင့် လိုက်အောင် တင်းတိမ်ခြိုးခြံ ၊ ရောင့်ရဲတတ်သော အလေ့အကျင့်နှင့် ပြည့်စုံသည့်သူ ဖြစ်သကဲ့သို့ ညီဖြစ်သူ မောင်ကြံဆ မှာလည်း နာမည်နှင့် လိုက်အောင်ပင် အစစအရာရာတွင် မရမက ကြံဆ လုပ်ကိုင်သော အလေ့အကျင့်နှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လေသည် ။

တစ်နေ့သ၌ မောင်ရောင့်ရဲ နှင့် မောင်ကြံဆ တို့သည် ခရီးတစ်ခုသို့ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြ၏ ။ နေ့လယ်မွန်းတည့်ပိုင်းသို့ရောက်လျှင် တောအုပ်တစ်အုပ် အတွင်းသို့ ရောက် ရှိသွားကြ၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကြရကား နားနေအိပ်စက်ခြင်း ပြုကြလေ၏ ။ အိပ်ရာမှ နိုးကြလတ် သော် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ ဘေးတွင် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို တွေ့မြင်ရ၍ ထိုကျောက်တုံး ပေါ်တွင် စာအချို့ရေးသားထားသည်ကို တွေ့မြင်ကြရ သဖြင့် ကြိုးစားပြီး ဖတ်ကြလေ၏ ။

ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ စာတို့ကား “ ဤကျောက်တုံးကို တွေ့သောသူသည် နံနက် နေထွက်လျှင်ထွက်ချင်း သစ်တော အတွင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ကြီး ဝင်ရောက်ခြင်းပြုပါ ။ သစ်တော အတွင်းတွင် ဥဒဟို စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်မြစ်ကို တွေ့ရလိမ့်မည် ။ ထိုမြစ်ကို တွေ့လျှင် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ကြိုးစားပြီး ရောက်အောင်ကူးပါ ။ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်လျှင် ဝက်ဝံမကြီးနှင့် ဝက်ဝံမကြီး မွေးထားသော ဝက်ဝံကလေးများကို တွေ့ရလိမ့်မည် ။ ထိုဝက်ဝံကလေးများကို ဆောင်ကြဉ်း၍ နောက်ကို ပြန်မကြည့်ဘဲ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်အောင် ပြေးတက်ပါ ။ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် အိမ်တစ်လုံးကို တွေ့ရမည် ဖြစ်၍ ထိုသူသည် ထိုအိမ်တွင်း၌ ထာဝစဉ် ပျော်ရွှင်ပြီး နေထိုင်ရလိမ့်မည် ” ဟု အထက်ပါအတိုင်း ရေးထားလေသည် ။

ထိုစာတို့ကို ဖတ်ပြီးကြသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မောင်ကြံဆ က အားရဝမ်းသာနှင့် “ အစ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ သွားရောက်ကြပါစို့ ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် မြစ်ကို ဖြတ်ကူးပြီး ဝက်ဝံကလေးများကို သယ်ဆောင်၍ အိမ်ထဲသို့ ရောက်သွားလျှင် ကျွန်ုပ်တို့ညီအစ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ရန်သာ ရှိပါတော့သည် ” ဟုပြောကြား၍ မောင်ရောင့်ရဲ ကို ခေါ်ငင်ခြင်းပြုလေ၏ ။

ထိုအခါ မောင်ရောင့်ရဲက “ ညီမောင် အစ်ကိုသည် တောတွင်းသို့လည်း မလိုက်လိုပါ ။ ဝက်ဝံကလေးများ ကိုလည်း မဖမ်းဆီးလိုပါ ။ ညီမောင် ကိုလည်း မသွားရန် အကြံပေးလိုပါသည် ။ ဦးစွာပထမ ဤကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရေးထားသည့် စာတို့သည် မှန်မည် မမှန်မည် ကိုလည်း အစ်ကို စဉ်းစားကြည့်ပါသည် ။ ပြောင်လှောင်ရေးသားထားသော စာတို့သည်လည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည် ။ သို့ရာတွင် ဤစာတို့သည် အမှန် ရေးထားသည့် စာများပင် ဖြစ်စေဦး ၊ ဤသို့ တောတွင်းသို့ သွားရောက်ခြင်းပြုကြကာ ညဉ့်အချိန် မတော် မှပင် ရောက်ကြရန်ရှိ၍ မြစ်ကို တွေ့အောင် ရှာရန်မှာလည်း လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပါ ။ အကယ်၍ မြစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိ သည့်တိုင်အောင် မြစ်ကို ဖြတ်ကူးစဉ် ကျွန်ုပ်တို့ အသက်ဆုံးရှုံးခြင်းဖြစ်လိမ့်မည် ။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် မြစ်သည် အဘယ်မျှ ကျယ်ဝန်းကြောင်း မသိသဖြင့် ဖြတ်ကူးနိုင်မှ ဖြတ်ကူးနိုင် ကြလိမ့်မည် ။ မြစ်ကိုတွေ့ရှိ၍ ဖြတ်ကူးနိုင်သည် ထားဘိဦး ၊ အန္တရာယ် ကြီးလှသောဝက်ဝံမကြီး ထံမှ ဝက်ဝံကလေးများကို ယူဆောင်ရန် လွယ်ကူသည့် အလုပ် မဟုတ်ပါ ။ ဝက်ဝံမကြီး၏ လက်တွင်းသို့ ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်ရှိသွားက အိမ်ကြီးသို့ ရောက်မှ တွေ့ရမည့်ပျော်ရွှင်ခြင်းကို မတွေ့ကြရမီ သေဆုံးကြရလိမ့်မည် ။ သို့ဖြစ်၍ ဤခရီးကို သွားသော်လည်း အချည်းနှီးတည်း ။ အကယ်၍ ဝက်ဝံမကြီး ထံမှ ဝက်ဝံကလေးများ ယူဆောင်၍ တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသောအခါလည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် တောင်၏ အမြင့် အဘယ်မျှ မြင့်သည်ကို မသိကြရသဖြင့် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ချင်မှ ရောက်ကြလိမ့်မည် ။ အကယ်၍ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်၍ အိမ်ကြီးထဲသို့ ရောက်သွားကြသည့်တိုင်အောင် ထိုအိမ်ကြီးထဲမှ စောင့်စားနေသော ပျော်ရွှင်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်လိုသော ပျော်ရွှင်ခြင်းမျိုး ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လိမ့်မည် ” ဟု ညီငယ် မောင်ကြံဆ အား ရှည်လျားစွာ ရှင်းလင်းပြလေ၏ ။

ထိုအခါ မောင်ကြံဆက “ အစ်ကို ၊ ကျွန်ုပ် စိတ်ထင် ပြောရလျှင် အစ်ကို မှားပြီဟု ထင်ပါသည် ။ ဤကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရေးထားသောစာတို့မှာ လုံလောက်သောအကြောင်းများကို ဖော်ပြထားသည်ကား အထင်အရှားဖြစ်၏ ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မလျော့သောလုံ့လဖြင့် မြစ်ကို ဖြတ်ကူးကြလျှင် မြစ်၏ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ မရောက်မနေ ရောက်ကြမည်သာဖြစ်တော့သည် ။ မြစ် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်၍ ဝက်ဝံမကြီး ထံမှ ဝက်ဝံငယ်ကလေးများကိုယူဆောင်ပြေးခြင်း ပြုက အိမ်ကြီးထဲတွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ တွေ့ရမည်ကား မချွတ်တည်း ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျောက်တုံးပေါ် က စာကို ဖတ်ရ ကတည်းက ပျော်ရွှင်ခြင်း ရရမည်မှာ မလွဲဧကန် အမှန်ဖြစ်သည် ။ သို့ရာတွင် မသွားဘဲနေပါမူ ထိုပျော်ရွှင်ခြင်းကို ရမည် မဟုတ်ပါ ။ လောကတွင် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းမပြုဘဲ မည်သူသည် အလိုအလျောက် အောင်မြင်ခြင်းကို တွေ့ဖူးသနည်း ။ ကျွန်ုပ်သည် ထိုအိမ်ကြီး သို့အရောက် အားထုတ်ကြိုးစား၍ သွားရမည်ကို နည်းနည်းကလေးမျှ ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပါ ။ အစ်ကို မလိုက်လျှင် ကျွန်ုပ် တစ်ယောက်တည်း သွားရောက်ခြင်း ပြုပါမည် ” ဟု ရဲရင့်စွာ ပြောကြားခြင်းပြု၏ ။

ထိုအခါ မောင်ရောင့်ရဲ က “ ညီမောင် ၊ လောကတွင် အလိုကြီးလျှင် အရနည်း ဟူသော စကားပုံရှိသည် မဟုတ်ပါလော ။ ကြောက်တတ်လျှင် ဝန်ကင်းသည် ဟူသော စကားပုံလည်း ရှိသည် မဟုတ်ပါလော ။ ညီမောင် ထိုစကားပုံတို့ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်၍ သွားသင့်မသွား သင့်ဆုံးဖြတ်လော့ ” ဟု မောင်ကြံဆ အား ပြောကြားလေ၏ ။

“ အစ်ကို လောကတွင် ကြောက်လျှင် လွဲ ရဲ မင်းဖြစ် ဆိုသည့် စကားပုံကိုမူ အစ်ကို မေ့ ထားပြီလော ။ ကျွန်ုပ်သည် ထိုစကားပုံကို ယုံကြည်၍ အထူးတွေးခေါ်ဆင်ခြင်ရန် မလိုတော့ပါ ။ ကျွန်ုပ် မသွားဘဲမနေ သွားပါတော့မည် ” ဟု မောင်ကြံဆ က ဇွတ်အတင်း ပြောလျက် တောတွင်း သို့ ဝင်ရောက်သွားသောကြောင့် မောင်ရောင့်ရဲ မှာ နေရာတွင်ပင်ကျန်ရစ်လေ၏ ။

ထို့နောက် မောင်ကြံဆ သည် တောတွင်းသို့ ရောက်၍ မြစ်တစ်မြစ်ကို တွေ့ရပြီး ထိုမြစ်ကို ဖြတ်ကူး၏ ။ ထိုမြစ်၏ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်လျှင် အိပ်ပျော်နေသော ဝက်ဝံမကြီး၏ ကလေးတို့ကို တိတ်တဆိတ် ခိုး၍ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ တောင်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်လေ၏ ။ တောင်ထိပ်သို့ မောင်ကြံဆ ရောက်သွားသောအခါ တောင်ပေါ်၌ နေထိုင်ကြ သော တောင်ပေါ်သားတို့သည် တစ်ခဲနက် ကြိုဆိုခြင်းပြုလျက် အသင့်ဆိုက်ထားသော ရထား ပေါ်တွင် မောင်ကြံဆ အား တင်ဆောင်လျက်မြို့တော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင် သွားကြလေ၏ ။

မြို့တော်သို့ ရောက်လျှင် မောင်ကြံဆအား ဘုရင် အဖြစ် တင်မြှောက်ခြင်းပြုလေ၏ ။ မောင်ကြံဆ တိုင်းပြည်ကို အုပ်စိုး၍ ငါးနှစ်ကြာခြောက်နှစ်အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူ့ ထက် အင်အား ကြီးမားသော ဘုရင်တစ်ပါး၏ စစ်ပြုခြင်းကို ခံရလျက် မောင်ကြံဆ မှာ စစ်ရှုံး၍ သူ့တိုင်းပြည်မှ ထွက်ပြေးခဲ့ရလေ၏ ။

ထို့နောက် မောင်ကြံဆ သည် ဟိုရောက် သည်ရောက်နှင့် လူလေလူလွင့် ကဲ့သို့ သွားလာခဲ့ရာမှ သူ့အစ်ကို မောင်ရောင့်ရဲ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည် ။ မောင်ရောင့်ရဲသည် အလွန်လည်း မချမ်းသာ ၊ အလွန်လည်း မဆင်းရဲဘဲ သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ နေထိုင်စား သောက်ရသည်ကို မောင်ကြံဆ တွေ့ရလေသည် ။

မောင်ရောင့်ရဲ နှင့် မောင်ကြံဆ တို့မှာ အတန်ကြာ ကွဲကွာပြီးမှ ပြန်လည်တွေ့ဆုံရ သဖြင့် အလွန့်အလွန် ဝမ်းမြောက်ခြင်း ဖြစ်လျက် နောက်ကြောင်းများကို ပြောမဆုံးနိုင်အောင် ရှိကြလေ၏ ။

ထို့နောက် မောင်ရောင့်ရဲ က “ ညီမောင် ၊ သင်သည် ကြီးကျယ်သော ဘုရင်ကြီး အဖြစ်ကို ရခဲ့၍ ကြီးကျယ်သော ဒုက္ခကြီးကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ အလိုကြီး၍ အရနည်းသည်နှင့် မတူပါ လော ။ ကျွန်ုပ်မှာမူကား သင့်ကဲ့သို့ အလိုမကြီး၍ ဒုက္ခလည်း မတွေ့ ၊ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ရ သည် ။ သင်မြင်ရပြီ မဟုတ်လော ” ဟုပြောကြားလေ၏ ။

“ မှန်ပါသည် ၊ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်လည်း နောက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မေ့ပျောက်လိုက်၍ အစ်ကိုနှင့် အတူ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ပါတော့မည် ။ အစ်ကိုမှာ ဘာမျှ တွေးတောစရာ မရှိသော်လည်း ကျွန်ုပ်မှာကား ကြီးကျယ်သော ဘုရင် အဖြစ်ကို ရဖူးသော အကြောင်းများအား တွေးတောစရာ ရှိပါသည် ” ဟု မောင်ကြံဆက ပြန်ပြောလေသည် ။

〇 ကိုကြီးမြင့်သိန်း

📖ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း

     ၁၉၆၇ ၊ စက်တင်ဘာ

စံပြလယ်သမား

 

❝ စံပြလယ်သမား ❞
         ( ပုံပြင် )

ရှေးသရောအခါ လယ်သမားတစ်ဦးသည် တောအုပ်ကြီးတစ်ခု အတွင်း၌ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲနေစဉ် ထိုတောအုပ်နှင့် မနီးမဝေးရှိ ရွာကြီး တစ်ရွာမှ သူကြီးတစ်ဦးသည် လယ်သမား ခုတ်လှဲနေရာသို့ ရောက်သွားလေ၏ ။

သူကြီးသည် သစ်ခုတ်နေသော လယ်သမား အနားသို့ ရောက်လျှင် “ မိမိကိုယ် မိမိ အားကိုး၍ သစ်ခုတ်ခြင်းသည် မွန်မြတ်လှပါပေသည် ” ဟု ချီးကျူးစကား ပြောကြားလေ၏ ။ လယ်သမားသည် သူကြီးစကားကို ကြားလျှင် မောကြီးပန်းကြီးနှင့် “ မှန်ပါသည် ၊ မိမိကိုယ် မိမိ အားကိုး၍ လုပ်ကိုင်သော အလုပ်သာလျှင် လောကတွင် အမွန်အမြတ်ဆုံး အလုပ်ဖြစ်ပါသည် ” ဟု ပြန်လှန်ပြောကြားပြီး သစ်ခုတ်ခြင်း အလုပ်ကိုသာ မနေမနား ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ခြင်းပြုလေ၏ ။

လယ်သမားသစ်ခုတ်သမားကား မိမိထံသို့ ရောက်လာသူအား သူကြီးမှန်း မသိချေ ။ “ သင်သည် ဤမျှလောက် အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခြင်းကို ကျွန်ုပ် မြင်ရခြင်းအားဖြင့် သင့်၌ ကျွေးမွေးထောက်ပံ့ရန် သားသမီး အတော်များများ ရှိသည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်သည် ၊ ဟုတ်သလော အချင်းလယ်သမား ” ဟု သူကြီးက ဆက်လက် မေးမြန်းစုံစမ်းခြင်းပြုလေ၏ ။

“ မှန်ပါသည် ၊ ကျွန်ုပ်တွင် သားနှစ်ယောက်နှင့် သမီးနှစ်ယောက်ရှိပါသည် ” ဟု လယ်သမားက ပြန်လည် ဖြေဆိုခြင်းပြုလေ၏ ။

“ အို ... သို့ဖြစ်လျှင် သင့်၌ ကျွေးမွေးထောက်ပံ့ရန် သားသမီးလည်း များများစားစား မရှိပါတကား ၊ သို့ပါလျက် အချင်း လယ်သမားသည် ဘယ်အတွက် ဤမျှလောက် အလုပ်ကြိုး စားလုပ်ကိုင်ခြင်း ပြုရသနည်း ၊ သင်သည် လယ်အလုပ်ကိုလည်း လုပ်၏ ။ သစ်ခုတ်ခြင်းအလုပ်ကိုလည်း လုပ်၏ ။ ထိုအလုပ် နှစ်လုပ်ကို လုပ်သော ဝင်ငွေသည် တော်တော်များများ ရမည်ထင်သည် ။ ထိုဝင်ငွေတို့ကို သင် မည်သို့ သုံးစွဲသနည်း ” ဟု သူကြီးက ဆက်လက် မေးမြန်းပြန်၏ ။

ထိုအခါ လယ်သမားက သူကြီးအား “ ကျွန်ုပ်သည် အလုပ် နှစ်လုပ်ကို လုပ်ကိုင်၍ ရသော ငွေအား သုံးပုံပုံ၍ တစ်ပုံကို ကြွေးပေး၍ တစ်ပုံကို ကြွေးဆပ်ပြီး ကျန်တစ်ပုံကို စွန့်ကြဲခြင်းပြုပါသည် ” ဟုဖြေကြားခြင်းပြုလေ၏ ။

သူကြီးသည် လယ်သမား၏ စကားကို နားထောင်ပြီး အမျိုးမျိုး တွေးတောစဉ်းစား ခြင်းပြုသော်လည်း မည်သည့် ကြံဆခြင်းမျှ မပြုနိုင်သောကြောင့် “ အလို ... လယ်သမား ၊ သင် ပြောကြားသော စကားတို့ကို ကျွန်ုပ် မည်သို့မျှ တွေးတောကြံဆ၍ မရပါ ၊ သင် ဘာကို ဆိုလို၍ ထိုစကားတို့ကို ပြောကြားခြင်းပြုဘိသနည်း ” ဟုလယ်သမားအား ဆက်လက်မေးမြန်းလေ၏ ။

“ တစ်ပုံကို ကြွေးပေးခြင်း ဆိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ သားသမီးများအား ကျွေးမွေးခြင်းကို ဆိုလိုပါသည် ။ ကျွန်ုပ်မှာ ထိုသားများ ကြီးပြင်းလာသောအခါ ထိုသားများ၏ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးသော လုပ်အားတို့ကို ခံစားရမည် ဖြစ်ပါသည် ။ သားတို့၏ လုပ်အားကို ရရှိစေရန် ထိုသားတို့ အား ကျွေးမွေးခြင်းသည် ကြွေးပေးသည်နှင့် တူသည် မဟုတ်ပါလော ” ဟု လယ်သမားက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ရှင်းပြလေ၏ ။

“ မှန်ပါပေသည် ၊ ဟုတ်ပါပေသည် ၊ လယ်သမား၏ စကားသည် လျော်ကန်သင့်မြတ်ပါပေသည် ။ သို့ရာတွင် သင်ပြောသည့် သင့်ငွေ သုံးပုံအနက် ကျန်တစ်ပုံကို စွန့်ကြဲခြင်း ဟူသည်ကား အဘယ်သို့ပါနည်း ” ဟု သူကြီးက ဆက်လက်မေးလေ၏ ။

“ ထိုအကြောင်းကား အခြား မဟုတ်ပါ ။ ကျွန်ုပ်သည် သမီးနှစ်ဦးအား ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်မှုပြုခြင်းသည်ပင်လျှင် ကျွန်ုပ် လုပ်ကိုင်ရရှိသော ငွေသုံးပုံ အနက်မှ ကျန်တစ်ပုံကို စွန့်ကြဲခြင်းနှင့် တူပါတော့သည် ။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် သမီးတို့မှာ အရွယ်ရောက်သော် သားတို့ကဲ့သို့ သူတို့ထံမှ လုပ်အားကို ပြန်လည် ရရှိခံစားရန် မမျှော်လင့်နိုင်ရုံသာမက သူတို့ လင်သားရ၍ အိမ်ထောင်ပြု သွားလျှင်လည်း သူတို့ထံမှ ဘာမျှ အကျိုးခံစားခွင့် မမြင်ပါ ။ သို့ဖြစ်၍ သမီးတို့ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခြင်းမှာ စွန့်ကြံခြင်းနှင့် တူလှပါသည် ” ဟု ပြောကြားခြင်းပြုလေ၏ ။

ထိုအခါ သူကြီးသည် လယ်သမားကြီး စကားကို အလွန့်အလွန် နှစ်သက်ခြင်းဖြစ်လျက် “ သင်သည် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်ပါသည် ။ သို့ဖြစ်၍ မျက်စိလည် လမ်းမှားသဖြင့် တောတွင်းသို့ ရောက်လာသော ကျွန်ုပ်အား လမ်းပြခြင်း ပြုပါဦး ” ဟု ချီးမွမ်းစကားပြောကြားပြီး လမ်းညွှန်ခြင်းပြုရန် တောင်းပန်စကားပြောကြားခြင်းပြုလတ်၏ ။

လယ်သမားလည်း သူကြီးအား သူကြီးမှန်းမသိဘဲ မထီတရီပြုလိုသော အသံဖြင့် “ သင့်လမ်းကို သင်ရှာ၍ ထွက်ပါလော့ ၊ ကျွန်ုပ်မှာ သစ်ခုတ်၍ မပြီးစီးသေးပါ ။ သင် တောတွင်းမှ ထွက်ရမည့် ခရီးကား ဤမှ ဖြောင့်ဖြောင့်သွား၍ ညာဘက်သို့ ချိုးကွေ့ပါ ။ ညာဘက်သို့ ချိုးကွေ့ ပြီး ဘယ်ဘက်သို့ ချိုးကွေ့ပြီး ဆက်သွားပါ ။ ထိုကမှ ညာဘက်သို့ ချိုးကွေ့ပြီး ” ဟု လမ်းညွှန်ခြင်း ပြုလေ၏ ။

ထိုအခါ သူကြီးမင်းမှာ လယ်သမား၏ လမ်းညွှန်စကားပြောကြားခြင်းကို နားထောင်ရာမှ မှတ်သားခြင်း မပြုနိုင်ဘိသကဲ့သို့ “ သင်လမ်းညွှန်သော စကားတို့ကို ကျွန်ုပ် ဘယ်သို့မျှ နားမလည်နိုင်တော့ပါ ။ သို့ဖြစ်ရကား သင်ကိုယ်တိုင် ကျွန်ုပ်အား လိုက်ပို့ပါ ” ဟု လယ်သမားကြီး လိုက်မပို့မချင်း တောင်းပန်ခြင်းပြုလေ၏ ။

“ ကျွန်ုပ်တို့ လယ်သမားများမှာ သင့်ကို လိုက်ပို့ရန် အချိန်မရပါ ၊ ကျွန်ုပ်တို့အဖို့ လက်နှင့် အလုပ် မပြတ်အောင် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နိုင်လေ ငွေရလေလေဖြစ်ပါတယ် ။ သင့်အား လိုက်ပို့ရသဖြင့် အချိန်ကုန်သွားရင် ကျွန်ုပ်၏ အိတ်တွင်းမှ ငွေကုန်ကျခြင်း မဖြစ်ပေမယ့် ထိုအချိန်တွင် အလုပ်ပျက်သဖြင့် ကျွန်ုပ်အတွက် ရသင့်သော လုပ်ခများ ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်လို့ အိတ်ထဲမှ ငွေကျ ပျောက်သည်နှင့် မခြားတော့ပါ ” ဟု လယ်သမားက သူကြီးအား လိုက်လံပို့ခြင်း မပြုနိုင်၍ ခါးခါးသီးသီး ငြင်းဆန်လေ၏ ။

ထိုအခါ မျက်စိလည် လမ်းမှားသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရာမှ လယ်သမားကြီး၏ ကြိုးစားမှုနှင့် ဟန်ဆောင်ခြင်းကင်းပုံကိုလည်းကောင်း ၊ လယ်အလုပ်၌သာလျှင် အထူးစိတ်ဝင်စားလျက် အလုပ်တာဝန်မှအပ အခြားသော ကိစ္စတို့ကို အရေးမထားပုံတို့ကိုလည်းကောင်း ၊ သိရှိ ဝမ်းမြောက်လျက် ဆုငွေများ ချီးမြှင့်ကာ စံပြလယ်သမားအဖြစ် သူ့ရွာတွင် ကြေညာခြင်းပြုလေ၏ ။

〇 ကိုကြီးမြင့်သိန်း
📖ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
     ၁၉၆၇ ၊ ဩဂုတ်

ဘာကြောင့် ငါးကို ပိုက်နှင့် ဖမ်းသလဲ

 ❝ ဘာကြောင့် ငါးကို ပိုက်နှင့် ဖမ်းသလဲ ❞

           ( ပုံပြင် )

     

ရှေးသရောအခါ ကျွန်းကလေး တစ်ကျွန်း ၏ အပေါ် တွင် ရွာကလေး တစ်ရွာ ရှိ၏ ။ ထို ရွာကလေး သည် ကျွန်း ၏ ပင်လယ်ကမ်းနား တစ်နေရာတွင် ရှိ၍ ရွာကလေး နှင့် မလှမ်းမကမ်း တွင် ဆီးနှင်းတို့ဖြင့် အစဉ် ဖုံးလွှမ်းသော တောင်တန်းကြီးများ ရှိလေသည် ။

တောင်တန်းကြီးများ မှာ အလွန် လည်း မြင့်မား၏ ။ ဆီးနှင်း တို့ဖြင့် အစဉ် ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိသောကြောင့် ရေညှိပင် ၊ မိုးမခပင်များ သာ ပေါက်ရောက်လျက် မည်သူမည်ဝါမျှ တက်ရောက်ခြင်း မပြုနိုင်ကြပေ ။ ထို တောင်တန်းကြီးများ ၏ ထိပ်တွင် နှင်း ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဆွတ်၍ ငွေရောင်ဆံပင်များ ကို လိပ်ခွေ၍ ထားကြသော နတ်သမီးပေါင်းအမြောက်အမြား နေထိုင်ကြ ၏ ။

ထို နတ်သမီးတို့ ၏ အကြောင်းများ ကို ပထမ ၌ ရွာသူရွာသားတို့ မသိရှိကြချေ ။ သို့ရာ တွင် ရွာသူရွာသားတို့ ၏ အသားဖြူဖြူ ၊ ငွေရောင် ဆံပင်လိပ်ခွေကလေးများ နှင့် မွေးသော ကလေး ဟူသမျှ တို့မှာ မကြာခဏ ပျောက်ဆုံးကြ၏ ။ ထို ပျောက်ဆုံးခြင်းအကြောင်း ကို ချောင်း မြောင်း စုံစမ်းကြသောအခါ ညဉ့်နက်လှသော သန်းခေါင် အချိန်များ တွင် ဆီးနှင်း ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံးဖြူဆွတ်၍ ငွေရောင်ဆံပင်လိပ်ခွေ နှင့် နတ်သမီး တစ်ပါး သည် တောင်တန်း ပေါ်မှ ဆင်းသက် လာပြီးလျှင် ကလေးများကိုမကြာခဏ လာရောက် ခိုးယူ သွားကြောင်း ရွာသူရွာသား အားလုံး သိရှိကြလေ၏ ။

ထိုအကြောင်း ကို သိရှိကြပြီးသော ရွာသူရွာသား တို့ကား အသားဖြူဖြူ နှင့် ငွေရောင် ဆံပင်ပါသော ကလေးများကို မွေးဖွားလျှင်  အထူးပင် စောင့်ရှောက်ကြည့်ရှုထားကြလေ၏ ။ ထို သို့ နေ့မပြတ် ညမပြတ် စောင့်ရှောက်သည့် ကြားကပင် ကလေး တို့မှာ မကြာခဏ ပျောက်ဆုံး ကြရပြန်လေ၏ ။ ထို့ကြောင့် ရွာသူရွာသား တို့မှာ မိမိတို့ကလေး မွေးလျှင် အသားဖြူဖြူ နှင့် ငွေရောင်ဆံပင် ပါသော ကလေး ကို မမွေးရပါစေနှင့် ဟုပင် ဆုတောင်းကြရလေ၏ ။

နှစ်ပေါင်း အတန် ကြာအောင်ပင် ရွာကလေး တွင် အသားဖြူ ၍ ငွေရောင်ဆံပင် ပါ သော ကလေးများ ကို မမွေးဖွားဘဲ နေခဲ့ပြီးနောက် ကလေး ပျောက်ဆုံးခြင်း လည်း မရှိတော့ချေ ။ ကလေးများ ပျောက်ဆုံးသော အကြောင်းမှာ ထို ရွာကလေးတွင် နှစ်ပေါင်း အတန်ကြာအောင် တိမ်မြုပ် သွားပြန်သော အခါ တောင်တန်း ပေါ်က နတ်သမီးများ အကြောင်း ကို လည်း ရွာသူရွာသား တို့ သတိမေ့လျော့ သွားကြပြန်လေ၏ ။ ထိုကမှ နှစ်ပေါင်းအတန် ကြာ ပြန်သော အခါ နတ်သမီး တို့၏ အကြောင်း မှာ ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီပုံပြင် တစ်ပုဒ် ကဲ့သို့ သာ ရွာသားတို့ ထင်မှတ်ကြ ကုန်၏ ။

ထိုသို့ နေထိုင်ကြစဉ် မှာပင် ထို ရွာတွင် အသားဖြူဖြူ ၊ ငွေရောင် ထ နေသော ဆံပင် အလိပ်လိပ် နှင့် ယောက်ျားကလေး တစ်ယောက် အား မွေးဖွား လာပြန်လေ၏ ။ ကလေး ၏ မိဘ တို့ကား ကလေး ပျောက်ဆုံး လိမ့်မည် အထင် နှင့် အထူးဂရုတစိုက် ကြပ်မတ် ကျွေးမွေးစောင့် ရှောက်ကြလေ၏ ။ သို့ရာတွင် ထိုကလေး မှာ ပျောက်ဆုံးခြင်း မရှိတော့ချေ ။ တောင်ပေါ် ရှိ နတ်သမီး တို့သည် နှစ်ပေါင်း များစွာ ပင်လျှင် အသားဖြူဖြူ နှင့် ငွေရောင် တောက်သော ဆံပင်များပါ သည့် ကလေးငယ် ကို မမွေးဖွားခဲ့သောကြောင့် နောင်တွင်လည်း ထို ကလေးမျိုး ဘယ်အခါ မျှ မွေးဖွားမည် မထင်ကြတော့ချေ ။ ထို့ကြောင့် ယခု ကလေး သည် နတ်သမီးတို့ ၏ ခိုးယူခြင်း မခံရဘဲ ရှိလေသည် ။

ကလေး ၏ မိဘ တို့သည် ကလေးငယ် အား “ ငွေဝန်းဖြူဖြူ ” ဟု ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာဖြင့် အမည် မှည့်ကြ၏ ။ငွေဝန်းဖြူဖြူ အရွယ် ရောက် လေသော် ချစ်ခင်နှစ်သက်သော မိန်းမပျို တစ်ဦး နှင့် လက်ထပ်ထိမ်းမြား၍ အိမ်ထောင်ပြု၏ ။ ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် မိရိုးဖလာ အတိုင်း လယ်ယာ လုပ်ကိုင်၍ ရိုးသားစွာ နေထိုင် အသက်မွေးရင်း ပင်လျှင် သားသမီး ငါးယောက် ထွန်းကားခဲ့လေ၏ ။

ထိုသို့ နေထိုင်ရင်း နှစ် တစ်နှစ်တွင် မိုးကြီး အလွန် ရွာ ၍ ငွေဝန်းဖြူဖြူ လုပ်ကိုင်သော လယ်ယာသီးနှံ တို့သည် မအောင်မမြင်ဘဲ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးလေ၏ ။ ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် ပျက်စီးကုန်သောအသီးအနှံ တို့ကို ကြည့်လျက် အလွန့်အလွန် စိတ်ပျက်ခြင်း ဖြစ်ရကား အိမ်သို့ ပင် မပြန်နိုင် ရှာတော့ချေ ။ စိတ်လက် ညစ်ညူးလှစွာဖြင့် ပင်လယ်ကမ်းနား တစ်နေရာ သို့ အလို အလျောက် ထွက်ခွာခဲ့မိလေ၏ ။

ပင်လယ်ကမ်းနား သို့ရောက်၍ ဟိုငေးသည်ငေး နှင့် တွေမှိုင်ငေးမော နေသော ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် မိမိ နှင့် မလှမ်းမကမ်း တွင် ရှိသော သောင်ခုံ ပေါ် သို့ အမှတ်တမဲ့ ကြည့်ရှုလိုက် မိလေ၏ ။ ထို သောင်ခုံ ပေါ်တွင် ပင်လယ်ငါး အကောင်ပေါင်း များစွာ ကို တွေ့ရသောကြောင့် ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် အလွန်တရာ လည်း အံ့သြခြင်း ဖြစ်၏ ။ အလွန်တရာ လည်း ဝမ်းမြောက်ခြင်း ဖြစ်၏ ။ ငါးတို့ ရှိရာ သောင်ခုံ ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက် ပြီးလျှင် ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် ပုဆိုး အိတ်ထောင် တို့ဖြင့် ငါးတို့ ကို အပြည့် ထည့်ပြီးလျှင် အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့၏ ။

အိမ် သို့ ပြန်လာသော လမ်းတလျှောက်လုံး တွင် ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် တစ်ခါတည်း နှင့် ငါး သည်မျှလောက် များများကို ဘယ်သို့ ရရှိနိုင်သနည်း ။ သည်မျှလောက်သော ငါးတို့ ကို တစ်ကြိမ်တည်း နှင့် ရအောင် အဘယ်ကဲ့သို့ ဖမ်းဆီးသနည်း ။ ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် အမျိုးမျိုး တွေးကာ စဉ်းစားခြင်းပြု၏ ။

ထိုအချိန် အခါက ငါး များများ ကို တစ်ကြိမ်တည်း နှင့် ဖမ်းဆီး နိုင်သော ပိုက်ကွန်များ မပေါ်သေးရကား ငွေဝန်းဖြူဖြူ  မည်မျှလောက် ပင် စဉ်းစား တွေးတောသည့်တိုင်အောင် ငါးများ ကို ပိုက်ကွန် နှင့် ဖမ်း လျှင် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ငါး အမြောက်အမြား ရရှိနိုင်သော အကြောင်းကို မည်သို့မျှ တွေးတော၍ မရနိုင်ပေ ။

ငါး အမြောက်အမြား နှင့် ပြန်လာသော ငွေဝန်းဖြူဖြူ ကို အိမ် မှ ဇနီး နှင့် သားသမီး တို့ မြင်လျှင် အလွန် အံ့ဩကြပြန်၏ ။ ဇနီးသည် လည်း သည်မျှလောက် များပြားသော ငါးတို့အား အဘယ်ကဲ့သို့ ဖမ်းဆီးခဲ့သနည်း ဟု ငွေဝန်းဖြူဖြူ အား ဆီးကြို မေးလေ၏ ။

“ သည်မျှလောက် များပြားသော ငါးတို့ ကို ကျွန်ုပ် ကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ် ပါ ၊ ပင်လယ်ကမ်းစပ် ရှိ သောင်ခုံ တစ်ခု ပေါ်တွင် တွေ့ရှိ၍ ကျွန်ုပ် ယူဆောင် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါ

သည် ၊ သည်မျှလောက် များပြားသော ငါးတို့ ကိုဖမ်းဆီး၍ အဘယ်သူသည်ဤ သောင်ခုံ ပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည် လည်း မသိပါ ၊ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ် သည် ဤငါးတို့အား ဖမ်းဆီးနိုင်သော သူတို့ မှာ ကျွန်ုပ်တို့ ၏ ရွာသူရွာသား ထဲ က လည်း မဟုတ်နိုင်ပါ ” 

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးလျှင် ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် မျက်မှောင်ကြီး ကို ကုတ်၍ နက်နဲစွာ စဉ်းစား ပြန်လေ၏ ။

“ အလို ... ရွာသူရွာသား ထဲ က မဟုတ်လျှင် ဘယ်သူတွေများနည်း ” 

ဇနီးသည် လည်း

အလန့်တကြား မေးမြန်း ပြန်လေ၏ ။ 

“ ရှင်မ ၊ သင် ကြားဖူးသည် မဟုတ်လော ၊ ဟို တောင်တန်းများ တွင် နတ်သမီး များစွာ နေထိုင်သည် ဟု တို့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ပြောကြားခဲ့သည်ကို ကျွန်ုပ် ကလေး ဘဝက နားထောင် ခဲ့ရဖူး၏ ၊ သင် လည်း ကျွန်ုပ် ကဲ့သို့ နတ်သမီးများ အကြောင်းကို ကြားဖူးပါလိမ့်မည် ၊ ကျွန်ုပ်သည် ထို နတ်သမီးများ ပင်လျှင် သည်မျှလောက်သော ငါး များစွာကို ဖမ်းဆီး နိုင်လိမ့်မည် ထင်၏ ။ သို့ ဖြစ်၍ ယနေ့ည ပင်လျှင် ငါးများ ကို တွေ့ရသော ပင်လယ်ကမ်းပါး ရှိ သောင်ခုံ သို့ သွားရောက် ချောင်းမြောင်းအံ့ ” 

ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် ရွှင်လန်းအားတက်စွာပင် ဇနီးသည် အား ပြောကြားလေ၏ ။

သို့ရာတွင် ဇနီးသည် ကမူ ငွေဝန်းဖြူဖြူ  ၏ အကြံ ကို သဘော မတူနိုင်ဘဲ နတ်သမီးတို့ ကို ကြောက်လန့်လွန်းသောကြောင့် ငွေဝန်းဖြူဖြူ အား တားဆီးခြင်း ပြုလေ၏ ။ ငွေဝန်းဖြူဖြူ  ကား ဇနီးသည် ၏ တားဆီးခြင်း ကို နာယူခြင်း မပြုဘဲ ညဉ့် လူခြေတိတ် အချိန်တွင် နေအိမ် မှ ထွက်ခွာခဲ့လေ၏ ။

ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် ပင်လယ်လေ တဟူးဟူး တိုက်သဖြင့် တုန်ခိုက်အောင် ချမ်းချမ်း စီးစီး ရှိလှသော်လည်း အောင့်အည်း၍ ချောင်းမြောင်း နေလေ၏ ။ အချိန် သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်၍ ရွာ ဆီမှ သန်းခေါင်ကြက် တွန်သံများပင် ကြားရလေ၏ ။

ထိုခဏတွင် ပင်လယ် ဘက် ဆီ မှ တေးဆိုသံများ ကို သာယာငြိမ့်ညောင်းစွာ ကြားရ လေ၏ ။ တေးသံများ ကို ကြားရာ ဆီသို့ မျှော်ကြည့် လိုက်သော အခါတွင် ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် ဖြူဖွေးသော လှေကလေး ပေါ်တွင် ထိန်လင်းနေသော မီးရောင်များအောက် ၌ တစ်ကိုယ်လုံး ဆွတ်ဆွတ် ဖြူ၍ ငွေရောင် ဆံပင်လိပ်များ နှင့် ဖြူဆွတ်သော ပိုက်ကွန်ကြီး တစ်ခု ကို လွှားခနဲ လွှားခနဲ ဖြန့်ကာ ငါးဖမ်း နေကြသော နတ်သမီး အချို့အား တွေ့ရလေ၏ ။

ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် ပင်လယ်လှိုင်းလုံးကြီးများ အကြား တွင် မြောက်ခနဲ မြောက်ခနဲ ပေါလောပေါလော ပေါ် နေသော လှေဖြူကလေး ကို လည်းကောင်း ၊ လွှားခနဲ လွှားခနဲ ဖြန့်လိုက် သော ပိုက်ကွန်ကလေး ကို တအံ့တသြ ကြည့်ရှု နေခိုက် မှာပင် ပိုက်ကွန် ထဲတွင် အမြောက်အများ ပါလာသော ပင်လယ်ငါး တို့ အား နတ်သမီး တို့ သည် လှေ ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ယူငင်၍ ထည့် နေသည် ကို တွေ့ရပြန်လေ၏ ။

အတန်ကြာသော အခါ နတ်သမီးများ သည် ငွေဝန်းဖြူဖြူ  ငါး အမြောက်အများ တွေ့ရ သော သောင်ခုံ ပေါ်သို့ လှေကလေး ကို ထိုးဆိုက်လိုက် ပြီးနောက် ကြိုးကလေးများဖြင့် လှေ ထဲမှ ငါးကလေးများ ကို တစ်ကောင်စီ တစ်ကောင်စီ အသီးသီး သီကြလေ၏ ။

ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် ထိုခဏတွင် မိမိ ကိုယ် မှ ဖြူသော အသား နှင့် မိမိ ခေါင်း မှ ငွေရောင် ထ နေသော ဆံပင်ခွေ ကို သတိရ ပြီးနောက် နတ်သမီးတို့ ၏ အကြား တွင် မိမိ သွားရောက် ငါးသီ လျှင် မိမိ ကို လည်း နတ်သမီး တို့သည် သူတို့ အထဲ ကပင် ထင်မှတ်လိမ့်မည် ဟု အောက်မေ့လျက် နတ်သမီးတို့ အလယ်တွင် ရုတ်ခနဲ ဝင်ရောက်၍ ငါးသီခြင်း အမှု ကို ပြုလေ၏ ။ 

အမှန်လည်း နတ်သမီးတို့ သည် ငွေဝန်းဖြူဖြူ ကို လူသား ဟု မအောက်မေ့ဘဲ မိမိတို့ အထဲ က နတ်သမီးတစ်ပါး ဟု ပင် အောက်မေ့ ထင်မှတ်ကြလေ၏ ။

နတ်သမီးတို့ ကား လောဘ မကြီးကြချေ ။ နောက် တစ်နေ့စာ အတွက် တစ်ယောက်စီ ငါးများ ကို သီကြ၏ ။ ငွေဝန်းဖြူဖြူ ကား ငါးများ ကို နတ်သမီးတို့ ကဲ့သို့ အတူတူပင် သီနေလင့် ကစား ငါးသီသော ကြိုးကို နောက်ကအထုံး ပြုလုပ် မထားဘဲ ငါးများ ကို သီလိုက် ဖြုတ်လိုက်နှင့် နတ်သမီးတို့ ၏ အခြေအနေ ကို သာ ကြည့်ရှု အကဲခတ် နေလေ၏ ။

များမကြာမီ မှာပင် နတ်သမီးများ သည် အသီးသီး ငါး သီ၍ ပြီးကြလေ၏ ။ သို့တိုင် အောင် ငွေဝန်းဖြူဖြူ ကား ငါး သီ၍ မပြီးသေးချေ ။ နတ်သမီး တို့သည် ငွေဝန်းဖြူဖြူ အား ကူညီ၍ ငါးသီ ပေးကြ၏ ။ ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် နတ်သမီးတို့ သီပေးသော ငါးတို့ ကို ဖြုတ်ချ၍ ဖြုတ်ချ၍ ပစ် လိုက်သဖြင့် ငွေဝန်းဖြူဖြူ ၏ ငါးသီကြိုး မှာ ငါး မပြည့်နိုင်တော့ချေ ။

နတ်သမီးများ သည် ငွေဝန်းဖြူဖြူ ၏ ငါးသီကြိုး ကို ငါးပြည့်ရန် အထူး ကြိုးစား၍ သီ ပေးကြပြန်၏ ။ သို့ရာတွင် ငွေဝန်းဖြူဖြူ ၏ ငါးကြိုး တွင် ငါးပြည့်လာခြင်း မရှိပေ ။

သို့နှင့် အချိန် ကုန်မှန်း မသိ ကုန်သွားလေရာ အရှေ့ဘက် မှ နေရောင်ခြည် လာစပြု

လေ၏ ။

“ တို့များ အိမ်ပြန် အချိန်တန် အရှေ့ဘက် က ရောင်နီလျှံ ပြန်ပြန်စို့လား တို့အများ လူ တွေ တွေ့လိမ့်ငြား ”

နတ်သမီးတို့ သည် အရှေ့ဘက် မှ ရောင်နီ လာသည် ကို မြင်လျှင် ပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ် ကြလျက် တစ်ပြိုင်တည်း စတင် အော်ဟစ်ကြ၏ ။ နတ်သမီးတို့ သည် အရှေ့ဘက် က ရောင်နီ လာလေ အော်ကြလေလေ ဖြစ်လာပြီး နောက် နောက်ဆုံးတွင် တောင်တန်း ဘက်သို့ အကုန်လုံး ထွက်ပြေးကြ၏ ။

တောတန်းသို့ ရောက်လျှင် နတ်သမီးတို့ သည် အံ့ဩဖွယ်ရာပင် တောင်များ ပေါ်သို့ တက်ပြေး ကြပြီးနောက် နှင်းထု အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်ကုန်ကြလေ၏ ။

ထိုအချိန်တွင် ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် ထွက်ပြေး ကြသော နတ်သမီးတို့ အား ကြည့်ကာ ဟားတိုက်၍ ရယ်မော ကျန်ရစ်ပြီးလျှင် နတ်သမီးတို့ ပြန်လည် ယူဆောင် မသွားနိုင်သော ပိုက်ကွန် နှင့် လှေတို့ ကို ရရှိလိုက်လေ၏ ။

ငွေဝန်းဖြူဖြူ သည် တံငါလှေ လုပ်နည်း ၊ ပိုက်ကွန် လုပ်နည်းတို့ကို နတ်သမီးတို့ထား ပစ်ခဲ့သော တံငါလှေ နှင့် ပိုက်ကွန်တို့ ကို ကြည့်ရှု လေ့လာပြီး နောက် ပိုက်ကွန်နှင့် လှေများကို ဇနီးသားသမီးများ နှင့် လုပ်ကိုင်၍ ရွာသူရွာသားများ ကို ရောင်းချကာ စီးပွားအလွန် ဖြစ်ထွန်း ကြွယ်ဝခြင်းသို့ ရောက်လေ၏ ။

ရွာသူရွာသားတို့ လည်း သီးနှံ ပျက်စီးသဖြင့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်းဘေးကို ကြောက်လန့် နေကြသော်လည်း တံငါလှေ နှင့် ပိုက်ကွန်များ ကို ငွေဝန်းဖြူဖြူ မိသားစု ထံမှ ဝယ်ယူ ငါးဖမ်း နိုင်ကြသဖြင့် ငတ်မွတ်ခြင်း ဘေး မှ ကင်းလွတ်ကြလေ၏ ။

ထိုအခါမှ စ၍ လူတို့သည် ပိုက် နှင့် ငါးဖမ်းခြင်း အတတ် ကို ကောင်းမွန်စွာ တတ်မြောက် ခဲ့ကြသည် မှာ ယနေ့တိုင်အောင် ဖြစ်တော့သည် ။

 ▢  ကိုကြီးမြင့်သိန်း

📖 ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း

      ၁၉၆၄ ၊ မေ

နတ်ရေကန်

 

❝ နတ်ရေကန် ❞
      ( ပုံပြင် )
  
လွန်ခဲ့သော နှစ် ထောင်ပေါင်း များစွာက တောင်သမုဒ္ဒရာကြီး ၏ အလယ် တွင် ကျွန်းကလေး တစ်ကျွန်း ရှိ၍ ထို ကျွန်း ပေါ်တွင် နတ်ရေကန် တစ်ကန် ရှိခဲ့သည် ။ ယခု လူများ သည် ထို နတ်ရေကန် အဘယ် အရပ် တွင် ရှိသည်ကို မသိကြ သကဲ့သို့ ရှေးခေတ် က လူများ လည်း မသိရှိ ခဲ့ကြချေ ။ ထို နတ်ရေကန် မှ ရေကား အစွမ်း ထက်မြက်လှ၏ ။ အပြင်းအထန် မကျန်းမာသူ တစ်ဦး သည် ထိုရေကန် မှ ရေတစ်စက် မျှလောက် သောက်ရရုံ နှင့် ပင် ချက်ချင်း အကောင်း ပကတိ ကျန်းမာ ရွှင်လန်းခြင်း ဖြစ်၏ ။ သေဆုံးသွားသော လူတစ်ဦး ကို လည်း ထို နတ်ရေကန် မှ ရေတို့ ဖြင့် လောင်းပေးလျက် ချက်ချင်း အသက် ရှင် နိုင်၏ ။ နတ်ရေကန် မှ ရေ ကား ဤမျှလောက် တန်ခိုးအာနိသင် ထက်မြက်လှလေ၏ ။

အခါတပါး တိုင်းပြည် တစ်ပြည် တွင် ရှင်ဘုရင်ကြီး သည် အပြင်းအထန် နာမကျန်း ဖြစ်၏ ။ ဝိုင်းဝန်း စောင့်ရှောက် ပြုစုလျက် ရှိကြကုန်သော ပညာရှိ သုခမိန် တို့သည် နတ်ရေကန် မှ ရေ ကို ဘုရင်ကြီး မသောက်ချိုး ရလျှင် အသေအချာပင် နတ်ရွာလားတော့အံ့ ဟု တစ်ပြိုင်တည်း အဆို ပြုကြကုန်၏ ။

ထိုအခါ ဘုရင်ကြီး တွင် ရှိသော သား သုံးဦး အနက် အကြီးဆုံး ဖြစ်သော သားတော် သည် “ ဖခမည်းတော် အရှင်မင်းကြီး ၊ ဖခမည်းတော် အတွက် နတ်ရေကန် မှ ရေကို ကျွန်ုပ် သွားရောက် ဆောင်ကြဉ်းရန် ခွင့်ပြုတော်မူပါဘုရား ” ဟု အလေးအမြတ် လျှောက်ထား ခွင့်ပန်ခြင်း ပြု၏ ။

“ သားတော်ကြီး ၊ ကျွန်ုပ် ကြားဖူးသည် မှာ ထို နတ်ရေကန် သို့ သွားရောက်ကြကုန် သော သူအပေါင်း သည် မည်သူမျှ ပြန်လမ်း မရှိကြချေ ။ သို့ဖြစ်၍ သားတော်ကြီး လည်း မသွား လင့် ။ သင် သွားသော် သင် လည်း ပြန်လမ်း မရှိဖြစ်ချိမ့်မည် ” ဟု ရှင်ဘုရင်ကြီး လည်း သူ ၏ သားတော်ကြီး အား ဤသို့ မိန့်ကြား၍ တားဆီး ကန့်ကွက်ခြင်း ပြု၏ ။

သို့ရာတွင် သားတော်ကြီး ဖြစ်သူသည် ဘုရင်ကြီး ခွင့်ပြုသည့် တိုင်အောင် အတင်းအကျပ် ခွင့်ပန်သောကြောင့် နောက်ဆုံး၌ ဘုရင်ကြီး လည်း သားတော်ကြီး ၏ ဆန္ဒ အတိုင်း နတ် ရေကန် သို့ သွားရောက်ရန် ခွင့်ပြုရလေ၏ ။

ထို့နောက် သားတော်ကြီး လည်း တိုင်းပြည် မှ ထွက်ခွာ၍ နတ်ရေကန် ရှိသောကျွန်း သို့ ရောက်လေ၏ ။ ထို ကျွန်းကား လူသူ အရောက်အပေါက် နည်းလှရကား သစ်တောချုံနွယ် တို့ သည် ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက် ၍ ပိန်းပိတ်နေလေ၏ ။ သားတော်ကြီး လည်း ပုဆိန် ဖြင့် သစ်ပင် ချုံနွယ် တို့အား ခုတ်ထွင် ရှင်းလင်း၍ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်ခဲ့ရာ တစ်ခု သော နေရာတွင် သူ့ ရှေ့မှ ဆီးကြိုလျက် ရှိသော လူပုကလေး တစ်ဦး အား တွေ့ရှိရလေ၏ ။

“ သင် မင်းသားငယ် ၊ ဤမျှခက်ခဲစွာဖြင့် သင် ဘယ်အရပ်သို့ သွားအံ့နည်း ” ဟု လူပုကလေး သည် ပြုံးရွှင်၍ မေးလေ၏ ။

သားတော်ကြီး ကား အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လျက် ရှိစဉ် မိမိ အား မခိုးမခန့် အမေးပြုလာ သော လူပုကလေး အား ဒေါသ ထွက်လှစွာ ဖြင့် “ ကျွန်ုပ် သွားလိုရာ သို့ သွားမည် ၊ သင့် အလုပ် မဟုတ်ပါ ၊ သင် ဝေးရာသို့ သွားလော့ ” ဟု ရိုင်းပျစွာ အော်ဟစ် ငေါက်ငမ်းခြင်း ပြုလေ၏ ။

ထိုအခါ လူပုကလေး လည်း ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်း ထွက် လျက် ၎င်း ၏ ပါးစပ် မှ ခက်ထန်သော ကျိန်စာ တို့ ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ရေရွတ်ခြင်း ပြုလိုက်၏ ။ ထိုခဏ၌ နွယ်ငန်း တို့သည် အလိုအလျောက် လှုပ်ရှား လာကြလျက် သားတော်ကြီး ၏ ကိုယ် ကို တင်းကြပ်စွာ ရစ်ပတ်လေရာ သားတော်ကြီး လည်း ထိုနေရာ တွင် အသက် ဆုံးလေ၏ ။

အချိန် ကြာမြင့်စွာ သားတော်ကြီး ပြန် မလာသော် ဘုရင်ကြီး လည်း “ ငါ့ သားတော်ကြီး လည်း အသက်ဆုံးလေပြီ တကား ” ဟု ရေရွတ်မြည်တမ်း ငိုကြွေးခြင်း ပြု၏ ။ ထိုအခါ သားတော်လတ် သည် ဘုရင်ကြီး အား မရမနေ ခွင့်ပန်ပြန်လျက် တိုင်းပြည် မှ ထွက်ခွာ သွားပြန်လေ၏ ။

သားတော်အလတ် လည်း လူပုကလေး နှင့် တွေ့ပြန်၏ ။ “ သင် မင်းသားငယ် ၊ ဤမျှ ခက်ခဲစွာဖြင့် ဘယ်အရပ်သို့ သွားအံ့နည်း ” ဟု လူပုကလေး က ဆီးကြို၍ မေးပြန် လေသော် သားတော်အလတ် လည်း ဒေါသ ထွက်လှစွာဖြင့် လူပုကလေး အားရိုင်းပျစွာ တွန်းထိုးခြင်း ပြု၏ ။ ထိုခဏ၌ သားတော်အလတ် လည်း သားတော်ကြီး ကဲ့သို့ အသက်ဆုံးရှုံးပြန်လေ၏ ။

ထို့နောက် သားတော်အထွေး လည်း တိုင်းပြည် မှ လိုက်လာ ပြန်၍ လူပုကလေး နှင့် တွေ့ပြန်လေ၏ ။

“ သင် မင်းသားငယ် ၊ ဤမျှ ခက်ခဲစွာဖြင့် သင် ဘယ်အရပ်သို့ သွားအံ့နည်း ” ဟု လူပုကလေး လည်း ရှေးနည်းတူ ဆီးကြို မေးပြန်၏ ။

“ ကျွန်ုပ် ကား အလွန် နာမကျန်း ဖြစ်လျက် ရှိသော ဖခမည်းတော် ဘုရင်ကြီး ၏ ရောဂါ ကို ကုစားရန် အတွက် နတ်ရေကန် မှ ရေတို့ ကို အလိုရှိ၍ ဤ အရပ်သို့ လာခဲ့ပါသည် ၊ အသင် လူပုကလေး ၊ အသင် တတ်နိုင်လျှင် ကျွန်ုပ်အား ကူညီစောင့်မပါ ၊ ကျွန်ုပ် ဤနေရာသို့ ရောက် လာသည် မှန်သော်လည်း နတ်ရေကန် ဘယ် အရပ် တွင် ရှိသည် ကိုလည်း ကျွန်ုပ် မသိပါ ” ဟု အထွေးဆုံး သားတော် သည် သားတော်ကြီး ၊ သားတော်လတ် တို့ ကဲ့သို့ လူပုကလေးအား ရိုင်းပျစွာ ပြောဆိုခြင်း မပြုဘဲ အလွန် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ သာယာနာပျော်ဖွယ် ဖြေကြားခြင်း ပြုလေ ၏ ။

“ သင် ကား အလွန် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြောဆို ဆက်ဆံခြင်း ပြုလေသည် မှာ သင့်မြတ်ပေစွ တကား ၊ သို့ဖြစ်၍ သင့် အား ကျွန်ုပ် အကူအညီ ပြုအံ့ ၊ ကျွန်ုပ် ၏ တောင်ဝှေး ကို သင့် ရှေ့ တွင် ကိုင်လော့ ၊ ဤ တောင်ဝှေး သည် သင် သွားရာ လမ်း တလျှောက် ရှိ သစ်ပင်ချုံနွယ် တို့ အား ရှင်းလင်း၍ လမ်းပြ သွားပေလိမ့်မည် ၊ ဤ တောင်ဝှေး ၏ ရှေ့ဆောင်သည့် လမ်း အတိုင်း သင် လိုက်သော် မှော်ဘုရင်ကြီး နေထိုင်သည့် အလွန် ကြီးမားသော အိမ်ကြီး တစ်ဆောင် သို့ ရောက် ရှိသွားလိမ့်မည် ၊ ထို အိမ်ကြီး ၏ အလယ်၌ သင် ရှာဖွေသော နတ်ရေကန်ကြီး ရှိ၏ ။ သို့ရာတွင် သင် သည် အိမ် သို့ လွယ်လင့်တကူ ဝင်ရောက်ခြင်း ပြုနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ် ။ သင် သည် ထိုအိမ်ကြီး ၏ အဝ တွင် ကြီးမားသော ဘီလူးကြီး နှစ်ကောင် ကို တွေ့လိမ့်မည် ၊ သူတို့ အား ဤ ထူးဆန်း သော အစာတို့ ကို ကျွေး ပြီးမှ သင် ဝင်ရောက်လော့ ၊ သို့မဟုတ် လျှင် သင် သည် ထို ဘီလူးကြီး တို့ ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည် ” ဟု လူပုကလေး သည် ဤသို့ ပြောကြား၍ တောင်ဝှေး နှင့် ထူးဆန်းသော အစာ အချို့ကို သားတော်အထွေး သို့ ပေးကမ်းလေ၏ ။

“ သို့ရာတွင် သင် မင်းသား သေချာစွာ မှတ်ဦးလော့ ၊ ဤ အစာတို့ ကို ဘီလူးကြီးတို့ အား ကျွေး လျှင် ဘီလူးကြီးများ သည် ဤအစာ ကို ဝါးရင်း အချိန်အတန်ကြာ ငြိမ်သက် နေကြ လိမ့်မည် ၊ ထိုအတောအတွင်း သင် ၏ အိုးတို့ ကို ရေအပြည့် ထည့်၍ အလျင်အမြန် အိမ်ကြီး ၏ တံခါးဝ မှ ထွက်ခွာခဲ့လော့ ၊ သို့မဟုတ်ဘဲ သင် အိမ်တွင်း ၌ အချိန် ကြာမြင့်စွာ နေခဲ့သော် သင့် မှာ လွတ်မြောက်ရန် လမ်း မရှိတော့ပေ ” ဟု လူပုကလေး သည် သားတော်အထွေး အား ကြင်နာစွာ ထပ်မံသတိပေး ပြန်လေ၏ ။

“ ကောင်းပါပြီ အရှင် ” 

မင်းသား လည်း လူပုကလေး သွန်သင်သမျှ သေချာစွာ မှတ်သား နာယူပြီး နောက် လူပုကလေး ပေးသည့် တောင်ဝှေး နှင့် အစာတို့ ကို ယူဆောင်၍ ခရီး ဆက်လက် ထွက်ခွာလေ၏ ။

တောင်ဝှေး သည် လူပုကလေး ဆိုသည့် အတိုင်းပင် လမ်း တလျှောက် သစ်ပင်ချုံနွယ် တို့အား ရှင်းလင်း၍ သားတော်အထွေး အား လမ်းပြ သွားလေသော် သားတော်အထွေး လည်း အလျင်အမြန် လိုက်လေရာ နောက်ဆုံးတွင် မှော်ဘုရင်ကြီး ၏ အိမ်သို့ ရောက်လေ၏ ။ အိမ် အဝင် တံခါးသို့ ရှေးရှု သွားလေသော် ဘီလူးကြီး နှစ်ကောင် သည် သားတော်အထွေး အား ဝါးမျို ကြရန် သူတို့ ၏ ပါးစပ်ကြီးများ ကို အစွမ်းကုန် ဖြဲကြလေသော် သားတော်အထွေး လည်း လူပုကလေး ပေးလိုက်သည့် အစာများ ကို ယူလျက် သူတို့ ၏ ပါးစပ်ကြီးများ အတွင်းသို့ ပစ်ထည့် လိုက်လေ၏ ။ ဘီလူးကြီးများ သည် သားတော်အထွေး ပစ်ထည့်သည့် အစာတို့ ကို တမြုံ့မြုံ့ဝါးဝါး နေကြစဉ် အခိုက်အတန့် မှာပင် သားတော်အထွေး လည်း ဘေးအန္တရာယ် မရှိဘဲ အိမ်တွင်း သို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လေ၏ ။

သားတော်အထွေး ပထမဆုံး ဝင်မိသော အိမ်ကြီး ၏ အခန်းတွင် စစ်သားပေါင်း အမြောက်အများ သည် မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း တစ်ဦးကို တွေ့ရ သကဲ့သို့ သားတော်အထွေး အား ဆီးကြိုလျက် ရှိကြပြီး လျှင် တစ်ဦးသော စစ်သားသည် လိုတရဓား တစ်လက် ကို သားတော် အထွေး ၏ လက်သို့ ပေးအပ်လေ၏ ။ ထို အခန်း မှ ကျော်လွန် လျှင် ဒုတိယအခန်း ထဲ သို့ သား တော်အထွေး ရောက်ရှိ သွားပြန်လေ၏ ။ ဒုတိယအခန်း ထဲ မှ အလွန် လှပချောမွေ့သော မင်းသမီး တစ်ပါး သည် သားတော်အထွေး အား ရွှင်ပြုံးစွာ ဆီးကြိုပြီးလျှင် “ အလွန် ရဲရင့်သော မင်းသား လေး ၊ သင် နှင့် ငါ သည် နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည်၍ တွေ့ဆုံကြရလိမ့်မည် ၊ ထိုအခါတွင် သင်သည် ကျွန်ုပ် ၏ ကြင်ယာ ခင်ပွန်း ဖြစ်လတ္တံ့ ” ဟု ချေငံစွာ ပြောလေ၏ ။

“ ကောင်းပြီ မင်းသမီး ၊ ကျွန်ုပ် အား နတ်ရေကန် ရှိရာ ကို လမ်းညွန်ပါလော့ ၊ ထိုရေကန် တို့မှ ရေတို့ ကို ကျွန်ုပ် ယူဆောင်လာသော အိုးများဖြင့် ဆောင်ကြဉ်း၍ ကျွန်ုပ် ၏ နာမကျန်း ဖြစ် လျက်ရှိသော ဖခမည်းတော် အား ကုစားရအံ့ ” ဟု သားတော်အထွေး သည် မင်းသမီး အား နတ်ရေကန် ရှိရာ ကို မေးမြန်းလေ၏ ။

မင်းသမီး လည်း သားတော်အထွေး အား နတ်ရေကန် ရှိရာကို ညွှန်ပြ၍ အိုးတို့ ကို အလျင်အမြန် ဖြည့်ပေးလျက် သားတော်အထွေး အား အိမ်ကြီး ၏ အတွင်း မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာ သွားစေလေ၏ ။

သားတော်အထွေး လည်း အလျင်အမြန် အိမ်ကြီး မှ ထွက်ခွာခဲ့လျက် လူပုကလေး နှင့် တွေ့ဆုံရာ နေရာသို့ အလျင်အမြန် လာခဲ့လေ၏ ။ လူပုကလေး နှင့် တွေ့လျှင် သားတော်အထွေး သည် မိမိ ၏ အောင်မြင်မှု ကို လူပုကလေး အား ပြန်ကြား ပြောဆိုလေ၏ ။ လူပုကလေး လည်း အားရရွှင်လန်းခြင်း ဖြစ်လျက် သားတော်အထွေး က ဆုအဖြစ် ပေးကမ်းသည့် ရွှေ ၊ ငွေ ၊ ကျောက် သံပတ္တမြား တို့ အား “ အလိုမရှိ ” ဟု ငြင်းဆန်၍ မယူဘဲ နေပြီးသော် “ သင် မင်းသား သည် ကျွန်ုပ် ထံ မှ အခြား တစ်စုံတစ်ရာ အကူအညီ လိုသေး သလော ” ဟု မေးပြန်၏ ။

“ ကျွန်ုပ် ၏ နောင်တော် နှစ်ပါး ရှိရာ အရပ်ကို သိလျှင် ကျွန်ုပ် အား ညွှန်ကြား၍ ပြပါ အရှင် ” ဟု သားတော်အထွေး က ဤသို့ ထပ်မံတောင်းပန် ပြန်လေ၏ ။

“ သင့် နောင်တော် တို့ကား ကျွန်ုပ် အား ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ဆံ၍ ကျွန်ုပ် ကိုယ်တိုင် ဒဏ်ခတ် လိုက်သဖြင့် အသက် ဆုံးရှုံးလျက် ရှိကြသည် ၊ သူတို့ ကို တွေ့လိုလျှင် ရှေ့နား က တောအုပ် တွင် သင် သွားရောက် ရှာဖွေလော့ ” ဟု လူပုကလေးများ သေဆုံးလျက် ရှိကြသော တောအုပ် ဆီသို့ ညွန်ကြား လိုက်လေ၏ ။

မင်းသားကလေး သည် လည်း လူပုကလေး ညွှန်ကြားသည့် တောအုပ် သို့ အပြေး အလွှား သွားရောက် ကြည့် လေသော် နောင်တော်နှစ်ပါး ၏ အသက်မဲ့သော ခန္ဓာကိုယ် တို့ကို တွေ့ရှိ၍ ချက်ချင်းပင် နတ်ရေကန် တို့မှ ရေတို့ ဖြင့် လောင်းပေး လိုက်လေ၏ ။ ထိုခဏ၌ နောင်တော် နှစ်ပါး လည်း ပြန်လည် အသက်ရှင် လာကြလေ၏ ။ သို့ရာတွင် သူတို့ သည် ညီအထွေး အပေါ်တွင် ကျေးဇူး မတင်ဘဲ သူတို့ မယူဆောင်နိုင်သော နတ်ရေကန် မှ ရေကို ညီအထွေး ကိုယ်တိုင် အောင်မြင်စွာ သယ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည့် အတွက် ကြီးစွာသော မနာလိုခြင်း ဖြစ်ကြလျက် ညီအထွေး အပေါ်တွင် အကောက် ကြံရန် စောင့်ဆိုင်း နေကြလေ၏ ။

သူတို့ ပြန်လာသော လမ်း ၌ ကျွန်းကြီး တစ်ကျွန်း ကို တွေ့ရှိ၍ ထို ကျွန်း ပေါ်မှ ဘုရင်ကြီး ကို သူပုန်များစွာ တို့ သည် တော်လှန်ပုန်ကန် လျက်ရှိ ကြလေ၏ ။ ဘုရင်ကြီး လည်း စစ်ရှုံး တော့ မည့် အခြေအနေ တွင် ရှိသဖြင့် သူ့ ကျွန်းပေါ် သို့ ဝင်ရောက် ခိုနားသော သားတော်အထွေး အား အကူအညီ တောင်းလေ၏ ။ သားတော်အထွေး လည်း မှော်ဘုရင်ကြီး အိမ် မှ ရရှိခဲ့သော လိုတရ ဓားဖြင့် သူပုန် တို့အား နှိမ်နင်း လေသော် သူပုန် တို့ ပျက်စီးလေ၏ ။ ထို့နောက် ညီနောင်သုံးပါး ဆက်လက် ခရီးထွက်ခဲ့ရာ ကျွန်းပိုင်ရှင် ဘုရင်ကြီး လည်း သားတော်အထွေး အပေါ် တွင် ကျေးဇူး တင်မဆုံး ကျန်ရစ်လေ၏ ။

ဆက်လက် ခရီး ထွက်ခဲ့ကြစဉ်ပင် တစ်ညဉ့် သော အခါ သားတော်အထွေး သည် အလွန် အိပ်မောကျခြင်း အဖြစ် သို့ ရောက်၏ ။ အခွင့်ကောင်း ကို စောင့်လျက် ရှိကြသော နောင် တော် နှစ်ပါးလည်း ညီအထွေး အိပ်မောကျ နေစဉ် ညီအထွေး ၏ အိုးတို့ မှ ရေတို့ ကို သူတို့ အိုးများ တွင် ဖြည့်လျက် ညီအထွေး အိုးများတွင် ဆားငံရည်များ ဖြင့် ဖြည့်ထား လိုက်ကြလေ၏ ။

ညီနောင် သုံးဦး တိုင်းပြည် သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိကြသော အခါ ညီတော်အထွေး သည် သူ့ တွင် ယူဆောင်လာသည့် အိုး ထဲ မှ ရေ အချို့ကို ၎င်း ၏ ဖခမည်းတော် အား တိုက်ကျွေး လေသော် ဆားငံရည် တို့ သာ ဖြစ်ရကား ရောဂါ သက်သာခြင်း မရှိသည့် ပြင် ရောဂါ အခြေအနေမှာ ပိုမို၍ ဆိုးသွားလေ၏ ။ ထိုအခါ နောင်တော် နှစ်ပါးသည် ညီတော် အထွေး အား ဖခမည်းတော် ကို အဆိပ်ရေများ တိုက်ကျွေးပါသည် ဟု လျှောက်ထားစွပ်စွဲ ကြပြီးနောက် တစ်ပါးသော နောင်တော် သည် သူ ၏ အိုးထဲ မှ ရေ ကို ဘုရင်ကြီး အား တိုက်ကျွေး၍ တစ်ပါးသော နောင်တော် သည် သူ ၏ အိုးထဲ မှ ရေ ကို သုံးသပ်စေလေသော် တစ်ခဏချင်း မှာ ပင် ဘုရင်ကြီး လည်း ရောဂါပျောက် ကင်းလျက် ကျန်းမာရွှင်လန်းခြင်း နှင့် ပြည့်စုံသွားလေ၏ ။

ထို့နောက် မိမိ ၏ ရောဂါ ပိုမို ဆိုးရွားအောင် ရေတိုက်သည် ဟု အထွေးဆုံး အပေါ်တွင် ယုံကြည်လျက် ဘုရင်ကြီး မှာ စိတ်ဆိုးလှရကား ချက်ချင်း တိုင်းပြည် မှ နှင်ထုတ်လေ၏ ။ များ မကြာမီ အထွေးဆုံး သားတော် ကျေးဇူး ပြုခဲ့သည့် ကျွန်းပိုင်ရှင် ဘုရင် သည် ထိုတိုင်းပြည် သို့ ရောက်ရှိ လာ၍ ဘုရင်ကြီး အား နတ်ရေကန် မှ ရေ ကို ရှာဖွေဆောင်ကြဉ်းခဲ့ သူ မှာ သားတော် အထွေးဆုံး သာ ဖြစ်ပါသည် ဟု ပြောကြား၏ ။ သို့ရာတွင် သားတော်သုံးဦး ၏ ခမည်းတော် ဘုရင်ကြီးက မယုံချေ ။

နောက်ဆုံးတွင် မှော်ဘုရင်ကြီး အိမ် မှ မင်းသမီး ရောက်ရှိ လာလျက် ဘုရင်ကြီး ထံ သားတော်အထွေးဆုံး ၏ စွန့်စွန့်စားစား နတ်ရေကန် မှ ရေများ ဆောင်ကြဉ်းပုံ ကို အသေးစိတ် ရှင်းလင်းပြောကြား လျှောက်ထားလေမှ ဘုရင်ကြီး လည်း ယုံကြည်တော်မူလျက် ကောက်ကျစ် သော သားတော်အကြီး နှစ်ပါး အား တိုင်းပြည် မှ နှင်ထုတ်၍ သားတော် အထွေးဆုံး ကို လည်း ပြန်လည် ခေါ်ယူကာ ထို မင်းသမီး နှင့် ထိမ်းမြားလက်ထပ် ပေးလေ၏ ။

နောင် ဘုရင်ကြီး နတ်ရွာစံ လေသော် သားတော် အထွေးဆုံး နှင့် ကြင်ယာတော် မင်းသမီး တို့သည် ထို တိုင်းပြည် ပြည့်ရှင်ဘုရင် နှင့် မင်းမိဖုရား တို့ အဖြစ် ကို ရရှိကြလေ၏ ။

▢ ကိုကြီးမြင့်သိန်း

📖 ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၆၃ ၊ဒီဇင်ဘာ

မောင်စိတ်ကောင်း နှင့် မလောဘကြီး

 

❝ မောင်စိတ်ကောင်း နှင့် မလောဘကြီး ❞
        ( ပုံပြင် )

တရံရောအခါ တိုင်းပြည် တစ်ပြည် တွင် မောင်စိတ်ကောင်း ခေါ် လူငယ်ကလေး တစ်ဦး သည် မုဆိုးဖို ဖခင်ကြီး နှင့် အတူ နေထိုင်၏ ။ မောင်စိတ်ကောင်း ၏ မိခင် သည် မောင်စိတ်ကောင်း လေးငါးဆယ်နှစ်သား တွင် မြစ်လယ်တွင် ငါးရှာ ထွက်ရင်း သေဆုံးခဲ့၏ ။ ထို့ကြောင့် မောင်စိတ်ကောင်း မှာ လည်း အမိမဲ့သား ဖြစ်ရရှာ၍ မောင်စိတ်ကောင်း ၏ ဖခင်ကြီး လည်း မုဆိုးဖို ဖြစ်ခဲ့ရ လေ၏ ။

မောင်စိတ်ကောင်း ၏ ဖခင်ကြီး သည် အလွန် အပျင်းကြီးသူ ဖြစ်သည် ။ မောင်စိတ်ကောင်း ၏ မိခင် ရှိစဉ် ကတည်း က မည်သည့် အလုပ်ကိုမျှ မလုပ်ကိုင်ချေ ။ မောင်စိတ်ကောင်း ၏ မိခင် လုပ်ကိုင်ကျွေးသမျှ ကိုသာ စားသောက် နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်လေသည် ။ မောင်စိတ်ကောင်း ၏ ဖခင်ကြီး သည် ဇနီးသည် သေဆုံးသွားပြီး ကတည်း က မိမိ ကိုယ်တိုင် အလုပ် လုပ်၍ သား ဖြစ်သူ မောင်စိတ်ကောင်း ကို လုပ်ကိုင်ကျွေးမွေးရန် ဝတ္တရား ရှိသော်လည်း နည်းနည်းကလေးမျှ အလုပ် မလုပ်ချေ ။ မောင်စိတ်ကောင်း ကို လှေတစ်စင်း နှင့် မြစ်သို့ လွှတ်၍ တံငါ အလုပ် ကို လုပ် စေပြန်၏ ။ ထို ကတည်းက မောင်စိတ်ကောင်း မှာ တံငါ လုပ်၍ ဖခင်ကြီး ကို လုပ်ကျွေးရရှာလေသည် ။

ငါးများများ ရ၍ ပြန်လာလျှင် မောင်စိတ်ကောင်း ကို သူ့ ဖခင်ကြီး က ပြုံးရွှင်စွာ ဆီးကြို နေလေ့ ရှိသော်လည်း ငါးနည်းနည်း ရ၍ သော်လည်းကောင်း ၊ အလျဉ်း ငါးမရဘဲ သော်လည်းကောင်း ပြန်လာလျှင် မူ မောင်စိတ်ကောင်း အား သူ့ ဖခင်ကြီး က သေမတတ် ရိုက်နှက်လေ့ ရှိ၏ ။ ထို့ကြောင့် မောင်စိတ်ကောင်း မှာ ငါးများများ မရဘဲ အိမ်သို့ မပြန်ဝံ့ချေ ။

တစ်နေ့သော် မြစ်ပြင် ၌ လေမုန်တိုင်း ကြီးစွာ ကျ၏ ။ မောင်စိတ်ကောင်း မှာ ငါးရှာရန် မတတ်နိုင်သည့် ပြင် လှေကလေး ကိုပင် မမှောက်စေရန် ကမ်းတွင် ကပ်၍ မြဲမြံစွာ ချည်နှောင် ထားရလေ၏ ။ မိုးချုပ်သည့် တိုင်အောင် လေမုန်တိုင်း က ထန် နေလေသည် ။ မောင်စိတ်ကောင်း  မှာ ငါး မရသဖြင့် အိမ်သို့လည်း မပြန်ရဲရှာချေ ။ နံနက်စာ ရော ၊ ညစာ ပါ မစားရသော မောင်စိတ်ကောင်း မှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်းဒဏ် ကို အလူးအလဲ ခံစားရလေ၏ ။

ထိုအခါ မောင်စိတ်ကောင်း သည် သူ ဆာလျှင် ဆာတိုင်း အစားအစာ ကျွေးမွေးလေ့ ရှိသော မိခင်ကြီး ကို အောက်မေ့ လွမ်းဆွတ်လျက် သနားစဖွယ် ငိုကြွေးမြည်တမ်း ရှာလေ၏ ။ ထိုခဏ၌ အံဩဖွယ်ရာပင် မုန်တိုင်း သည် ငြိမ်သက် သွား၍ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ ထွန်းလင်းစွာ ဖြင့် နတ်သမီးတစ်ပါး သည် မောင်စိတ်ကောင်း ၏ ရှေ့တွင် ကိုယ်ထင် ပြ၍ “ လူကလေး ၊ ဘာမျှ အားငယ်နှင့် ၊ အမေ သည် လူကလေး စားသောက်ရန် အစားအစာများ ကို ယူဆောင်ခဲ့ပြီ ။ ယခု ပင် စားလော့ ” ဆိုလျက် မောင်စိတ်ကောင်း အား အစားအစာအထုပ်များ ကို ပေးကမ်းလေ၏ ။

မောင်စိတ်ကောင်း လည်း အစားအသောက် စားပြီး လျှင် ပြီးခြင်း “ အရှင် နတ်သမီး ၊ အရှင် နတ်သမီး သည် အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ် ၏ အမေ ဟု ဆိုသနည်း ။ ထိုအကြောင်း ကို ကျွန်ုပ် သိပါရစေ ” ဟု မေး၏ ။

“ လူကလေး အမေ သည် သေပြီး ကတည်း က သမုဒ္ဒရာစောင့် နတ်သမီးကြီး ထံ တွင် ခစားရသော နတ်သမီး တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့၍ ဤ ယနေ့ပင် ဤ မြစ်ပြင်ကို မုန်တိုင်းထန်အောင် ပြုလုပ် သော နတ်ဆိုး ကို နှိမ်နင်းရန် နှင့် ဤ မြစ်တရိုး ကို အမြဲတစေ စောင့်ကြပ်ရန် အမေ့ အား အပိုင်စား ပေးလိုက်၏ ၊ အမေ ကား ဤ မြစ်စောင့် နတ်သမီး တည်း ၊ သို့ဖြစ်၍ လူကလေး ၊ ဘာမျှ မပူနှင့် ၊ ဤ မြစ် ၏ တစ်နေရာဝယ် ရွှေငါးတို့ ကို သိုလှောင် ထားသော ဥစ္စာသိုက်ကြီး တစ်သိုက် ရှိ၏ ၊ ထို သိုက် အတွင်းမှ ရွှေငါး တစ်ကောင် ကို ယူ၍ လူကလေး အား ယခု ပေးလိုက်မည် ၊ ထိုရွှေငါး ကို ထုခွဲ ရောင်းချ၍ သင့်ဖခင် အား ကျွေးလော့ ” ထိုသို့ ပြော၍ မောင်စိတ်ကောင်း ၏ မိခင် မြစ်စောင့်နတ်သမီး သည် မောင်စိတ်ကောင်း အား ရွှေငါးတစ်ကောင် ပေးပြီး လျှင် မြတ်နိုးလှစွာသော မိခင် ၏ ချစ်ခြင်း ဖြင့် မောင်စိတ်ကောင်း အား ရင်ဝယ် ပွေ့ပိုက်သည် ခဏ၌ မောင်စိတ်ကောင်း လည်း အိပ်မောကျ သွားလေ၏ ။

နံနက် လင်း လျှင် မောင်စိတ်ကောင်း သည် ပန်းထိမ်ဆရာ တစ်ဦး ထံတွင် ရွှေငါး ကို အသပြာ တစ်ထောင် နှင့် ရောင်းချ၍ အိမ် သို့ ပြန်လေ၏ ။ တစ်နေ့ နှင့် တစ်ညလုံးလုံး နေပြီး မှ ငါး တစ်ကောင် မျှ မပါဘဲ ပြန်လာသော မောင်စိတ်ကောင်း ကို မြင်လျှင် ဖခင်ကြီး သည် ဆီးကြို၍ ရိုက်နှက်မည် ပြု၏ ။ မောင်စိတ်ကောင်း သည် အသပြာ တစ်ထောင်လုံး ကို မပေးဘဲ အသပြာ တစ်ဆယ် ကို သာ ဖခင် လက်သို့ ပေး၏ ။ ဖခင် လည်း အသပြာ တစ်ဆယ် ကိုရလျှင် နှစ်သိမ့် ရွှင်လန်းလျက် မောင်စိတ်ကောင်း အား ထို ငွေ ကို ဘယ်ကဲ့သို့ ရရှိသနည်း ဟု မေး၏ ။ မောင်စိတ်ကောင်း က လမ်းတွင် ငါး ရောင်းချ၍ ရခဲ့ကြောင်း ပြော၏ ။ ဤတွင် သူ့ ဖခင်ကြီး သည် နောင် လည်း ရသမျှ ငါး ကို လမ်းတွင်ပင် ရောင်းချခဲ့ ဟုပြော၏ ။

“ ကောင်းလှပါပြီ ဖခင် ” ဟုဆို၍ မောင်စိတ်ကောင်း လည်း ဆိတ်ဆိတ်နေ၏ ။

ထိုနေ့မှ စ၍ မောင်စိတ်ကောင်း သည် တံငါအလုပ် ကို မလုပ်ရတော့ချေ ။ သို့ရာတွင် ဖခင်ကြီး မရိပ်မိ စေရန် နေ့စဉ် မြစ်ပြင် သို့ ထွက်သွား၍ မြစ်စောင့်နတ်သမီး ဖြစ်သော သူ့ မိခင် ၏ ရင်ခွင် တွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ရလေ၏ ။

ဤသို့ နှစ်ရှည်လများ နေထိုင်ခဲ့ ပြီးနောက် တစ်နေ့သော အခါတွင် မြစ် ထဲ တွင်မျော လာသော မိန်းမကြီးတစ်ဦး ကို တွေ့လျှင် မောင်စိတ်ကောင်း သည် ကယ်ဆယ်ရန် ကြိုးစားလေ၏ ။ မိခင် မြစ်စောင့်နတ်သမီး က ထို အမှု ကို မပြုရန် အတန်တန် တားဆီးလေသော်လည်း မောင်စိတ်ကောင်း က မနာယူချေ ။ ထို မိန်းမကြီး ကို ဆယ်ယူပြီး နောက် မောင်စိတ်ကောင်း သည် မိန်းမကြီး အား သတိရအောင် အမျိုးမျိုး ပြုစုပြီးလျှင် အိမ် သို့ ခေါ်ဆောင် သွားလေ၏ ။

မိန်းမကြီး ၏ အမည် မှာ မလောဘကြီး ဟု သိရ၏ ။ အိမ် သို့ ရောက်လျှင် ထို မိန်းမကြီး ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်းပင် နှစ်သက်လှသော မောင်စိတ်ကောင်း ၏ ဖခင်ကြီး သည် ထို မိန်းမကြီး နှင့် အိမ်ထောင် ပြု၏ ။ ထိုနေ့ မှစ၍ ဖခင် လက် သို့ ပေးရသော အသပြာ တစ်ဆယ် ကို မောင်စိတ်ကောင်း သည် မိထွေး ဖြစ်သော မလောဘကြီး ၏ လက်သို့ ပေးရ၏ ။ မလောဘကြီး ကား နာမည် နှင့် လိုက်အောင် လောဘကြီးသူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ဆယ် မျှ နှင့် အားမရချေ ။ နှစ်ဆယ် တောင်း၏ ။ နှစ်ဆယ် ပေး လျှင် သုံးဆယ် တောင်း၏ ။ သုံးဆယ် ပေး လျှင် လေးဆယ် တောင်း၏ ။ သို့နှင့် မောင်စိတ်ကောင်း လည်း မလောဘကြီး တောင်းသည့် အတိုင်း ပေးခဲ့ရာ အသပြာ တစ်ရာ သို့ တိုင်လေ၏ ။

မောင်စိတ်ကောင်း လည်း လက် ထဲ တွင် ငွေ ကုန်သွားတိုင်း မိခင် မြစ်စောင့်နတ်သမီး ထံ သို့ ရွှေငါးတောင်းရလေ၏ ။ မိခင် က အဘယ်ကြောင့် ရွှေငါး တို့ ကို ယခင် က ထက် ခဏခဏ တောင်းရသနည်း ဟု မေး၏ ။ မလောဘကြီး အကြောင်း ကို မောင်စိတ်ကောင်း က ပြောပြသော အခါ တစ်နေ့လျှင် အသပြာ တစ်ရာ ထက် ပိုမပေးနှင့် တော့ ဟု မြစ်စောင့်နတ်သမီး က မှာကြား လေ၏ ။

နေ့စဉ် အသပြာ တစ်ရာ ရသော်လည်း မလောဘ သည် အေးအေးဆေးဆေး မနေ ချေ ။ မောင်စိတ်ကောင်း သည် နေ့စဉ် အသပြာ တစ်ရာ ကို ဘယ်က ရသနည်း ဟု စဉ်းစား၍ မောင်စိတ်ကောင်း နောက်မှ လိုက်လံ ချောင်းမြောင်း၏ ။ ရွှေပန်းထိမ်သည် ထံတွင် ရွှေငါးတစ်ကောင် အား အသပြာ တစ်ထောင် နှင့် ရောင်းချနေသည့် မောင်စိတ်ကောင်း ကို မြင်လျှင် အားရ ဝမ်းသာစွာဖြင့် မလောဘကြီး သည် အိမ် သို့ပြန်ခဲ့၏ ။

ထိုနေ့တွင် မောင်စိတ်ကောင်း သည် မလောဘကြီး လက်သို့ ခါတိုင်း ကဲ့သို့ ငွေ အသပြာ တစ်ရာ ကို ပေး၏ ။ ထိုအခါ မလောဘကြီး သည် အသပြာ တစ်ထောင် ပေးရမည် ဟု အတင်း တောင်း၏ ။ မောင်စိတ်ကောင်း က မရှိပါ ဆိုသော်လည်း မလောဘကြီး သည် ဒေါသမီး တောက် နေသော မျက်လုံးကြီးများ ဖြင့် မောင်စိတ်ကောင်း အား စားတော့ဝါးတော့မည် ကဲ့သို့ ကြည့်ရှု၍ မောင်စိတ်ကောင်း ၏ အိတ်တွင်း မှ ငွေ အားလုံး ကို လုယက်ယူငင်လေ၏ ။

ငွေအသပြာ တစ်ထောင်လုံး ကို ရသော်လည်း မလောဘကြီး သည် ဤအတိုင်း မနေပေ ။ “ သင် သည် ငါ လိုသမျှ သော ရွှေငါး တို့ ကို ပေးရမည် ၊ မပေး လျှင် သင့် အား ရွှေငါးတို့ ကို ခိုးယူ တိုက်ခိုက် နေသော သူခိုးဓားပြ တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ၊ ဘုရင့် ထံ သို့ သွားရောက် တိုင်တန်း မည် ” မလောဘကြီး က ဤသို့ ခြိမ်းခြောက်လေသော် မောင်စိတ်ကောင်း လည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ် ချောက်ချားခြင်း ဖြစ်လျက် မြစ်ဘက် သို့ အပြေးအလွှား ငိုကြွေး သွားလေ၏ ။

မြစ်ဆိပ် တွင် မိခင် နတ်သမီး နှင့် တွေ့လျှင် မောင်စိတ်ကောင်း က အကျိုးအကြောင်း
အစုံအလင် ပြောကြား ပြလေ၏ ။ ထိုအခါ “ သည်လို ဆိုလျှင် ငါ့ သား မပူနှင့် ၊ ဤရွှေငါး တစ်တင်း ကို ယူ၍ မလောဘကြီး အား ဤသို့ ပြောကြား၍ ပေးလော့ ။ နောက်ထပ် ကျွန်တော့် မှာ ရွှေငါး ပေးစရာ မရှိတော့ပါ ။ ရှိရှိသမျှ ရွှေငါး အားလုံး မှာ ဤမျှသာ ဖြစ်ပါသည် ” ဟု သင်ကြား ပြီးလျှင် မြစ်စောင့်နတ်သမီး သည် ရွှေငါးတစ်တင်း ကို မောင်စိတ်ကောင်း အား ပေး၍ လွှတ်လိုက်လေ၏ ။

မောင်စိတ်ကောင်း လည်း ရွှေငါးတစ်တင်း ကို ထမ်းလျက် အိမ်သို့ ရောက်လျှင် မိခင် သွန်သင်လိုက်သည့်အတိုင်း မလောဘကြီး အား ပြောကြား၍ ရွှေငါး တစ်တင်း ကို ပေးလေ၏ ။ ထိုအခါ မလောဘကြီး သည် ရွှေငါးအိတ်ကြီး ကို မနိုင့်တနိုင် ပွေ့ပိုက်လျက် “ ဒီ တိုင်းပြည် တွင် ငါ့ ထက် ချမ်းသာတဲ့ လူ မရှိတော့ဘူး ၊ ငါ့ ထက် ပျော်ရွှင်တဲ့ လူ မရှိတော့ဘူး ” ဟု အော်ဟစ်ကခုန် လျက် မောင်စိတ်ကောင်း ပြောသမျှ ကိုလည်း တကယ် ယုံကြည် သွားလေ၏ ။

မလောဘကြီး ကား ထိုမျှလောက် ချမ်းသာ သော်လည်း မောင်စိတ်ကောင်း ကြောင့် မိမိ ချမ်းသာလာရကြောင်း ကို လူ သိမည် စိုးရိမ်မိ ပြန်သဖြင့် မောင်စိတ်ကောင်း အား သ,တ်ရန် ကြိုးစားလေ၏ ။

မလောဘကြီး သည် ရွှေငါးတစ်ပြည် ကို ဘုရင့် ထံ ဆက်သ၍ သူကြွယ်မဘွဲ့ ပေးရန် တောင်းခံပြန်လေ၏ ။ ရှင်ဘုရင် လည်း မလောဘကြီး အား တောင်းခံသည့် ဘွဲ့ကို ပေးသနားပြီး လျှင် ရွှေငါး တို့ အား ဘယ်ကဲ့သို့ ရရှိသည် ကို မေးလေ၏ ။

မောင်စိတ်ကောင်း ထံ မှ ရကြောင်း ပြောပြလေလျှင် ရှင်ဘုရင် လည်း မောင်စိတ် ကောင်း ကို ရှေ့တော်သို့ ချက်ချင်း သွင်း၍ ရွှေငါး ငါးတင်း ကို ဆက်သရမည် ။ ဆက်သနိုင် က သမီးတော် နှင့် လက်ထပ်ထိမ်းမြား ၍ အိမ်ရှေ့မင်း အရာ ကို ပေးမည် ။ မဆက်သနိုင်က အသ,တ်ခံ ရမည်ဟု မလောဘကြီး ရှေ့မှောက် မှာပင် အမိန့် ချမှတ်လေ၏ ။ မလောဘကြီး ကား ဆွေ့ဆွေ့ခုန် ဝမ်းသာ သွားလေ၏ ။

မောင်စိတ်ကောင်း ကား သေမည့် ဘေးကို ကြောက်လန့်၍ မြစ်ဘက် သို့ ငိုကြွေး၍ ရှေးနည်းတူ ပြေးပြန်လေ၏ ။ မြစ်စောင့် နတ်သမီး လည်း အကျိုးအကြောင်း စုံလင်စွာ မောင်စိတ်ကောင်း ထံ မှ သိရှိရလျှင် “ ယခုပင် ရွှေငါး ငါးတင်း ကို ယူသွားလော့ ၊ ထို့ပြင် ဘုရင့်သမီးတော် နှင့် လက်ထပ်ပွဲ တွင် တက်ရောက်ကြသော တိုင်းသူပြည်သား တို့ ကိုလည်း ရွှေငါး တစ်ကောင် စီ ကမ်းလှမ်းနိုင်ရန် အလို ရှိသမျှသော ရွှေငါးတို့ ကို လာယူဦးလော့ ” ဟု ပြောကြား၍ မောင်စိတ်ကောင်း အား နှစ်သိမ့်စေပြီးလျှင် ရွှေငါး ငါးတင်း ကို ပေးလေ၏ ။

မောင်စိတ်ကောင်း သည် ရွှေငါး ငါးတင်း ကို ရှင်ဘုရင် အား ဆက်သ လျှင် ရှင်ဘုရင် လည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံ၍ ကတိ ရှိသည့် အတိုင်း သမီးတော် နှင့် ထိမ်းမြား၍ အိမ်ရှေ့ မင်းသား အရာ ကို ပေးလေ၏ ။

မောင်စိတ်ကောင်း လည်း ဘုရင့်သမီးတော် နှင့် လက်ထပ်ပွဲ တွင် မိခင် မြစ်စောင့်နတ် သမီး ထံမှ ရွှေငါး တို့ ကို ယူဆောင်၍ တိုင်းသူပြည်သား တို့အား တစ်ကောင်စီ လက်ဆောင်ကမ်း လေ၏ ။ ရွှေငါး ရသော တိုင်းသူပြည်သား တို့ သည် ပျော်မဆုံးရွှင်မဆုံးရှိကြလေ၏ ။

ထို အကြောင်း ကို ကြားသိရသော မလောဘကြီး ကား တစ်တိုင်းပြည်လုံး တွင် မိမိ တစ်ဦးတည်း သာလျှင် အပျော်ရွှင်ဆုံး ၊ အချမ်းသာဆုံး ထင်မှတ် နေရာမှ စိတ်အဆင်းရဲဆုံး ဖြစ် သွားလေ၏ ။ မိမိ သေစေချင်လှသော မောင်စိတ်ကောင်း မှာ မသေရုံမျှ သာမက ဘုရင့်သမီး ကို ရလျက် အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်သွားသောကြောင့် ဒေါသ ဖြစ်လှလေ၏ ။ တစ်တိုင်းပြည်လုံး ပျော် ရွှင်မြူတူး နေကြသည်ကို လည်း မနာလိုဝန်တို ဖြစ်လှလေ၏ ။ ထို စိတ် တို့ကြောင့် မလောဘကြီး သည်မိမိ ရွှေငါးတို့ ကို ပြန် ကြည့်မိလေ၏ ။

မလောဘကြီး ၏ မျက်စိ တွင် ရွှေငါး တို့သည် ကြေးငါး များ ဖြစ်နေကြလေ၏ ။ ဤတွင် မလောဘကြီး သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာ နန်းတော်သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်၍ ရှင်ဘုရင် အား ရွှေငါး တို့သည် ရွှေငါး မဟုတ်ဘဲ ကြေးငါးများ ဖြစ်ကြောင်း ၊ မောင်စိတ်ကောင်း သည် မှော်အတတ် နှင့် ကြေးငါးများ ကို ရွှေငါး အသွင် လှည့်စားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်းတို့ ကို လျှောက်ထား ပြန်လေ၏ ။ ထိုအခါ ရှင်ဘုရင် နှင့် တကွ မှူးကြီးမတ်ကြီး များသည် ရွှေငါးများ ကို သေချာစွာ ပြန်လည် စစ်ဆေးကြ၏ ။ မလောဘကြီး ပြောသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ရွှေငါး တို့ဖြစ်သည် ကို တွေ့ လျှင် “ ဟယ် ... သူကြွယ်မ ၊ သင့်လက် မှ ငါးတို့ သည် လည်း ရွှေငါးများ ဖြစ်ကြကုန်၍ ငါ့နန်းတော် မှ ရွှေငါး တို့လည်း ရွှေငါး ဖြစ်ကြကုန်၏ ” ဟု ပြောဆို၍ မလောဘကြီး အား ပြန် လွှတ်လိုက်လေ ၏ ။

မလောဘကြီး အား ရှင်ဘုရင့် ရှေ့မှောက် တွင် မိမိ ငါးများ ကို ရွှေငါး ဟု အမှန်မြင်၍ ပြန် လာခဲ့ သော်လည်း မိမိ အိမ်သို့ ရောက်လျှင် မိမိ ရွှေငါး တို့ မှာ ကြေးငါးတို့ အသွင် ပင် မြင်ရပြန်လေ ၏ ။

ထိုအခါ နန်းတော် သို့ ပြေး၍ ကြေးငါးတွေ ဖြစ်ကြောင်း ရှေးနည်းတူ လျှောက်ထား တိုင်တန်း ပြန်လေ၏ ။ ရှင်ဘုရင် လည်း ရွှေငါး တို့ ကို ရွှေငါး မှန်း စစ်ဆေး သိရှိလျှင် ရှေးနည်းတူ ပင် မလောဘကြီး အား အိမ် သို့ ပြန်လွှတ်လေ၏ ။

မလောဘကြီး သည် အိမ်သို့ ရောက်ပြန်လျှင် ရှေးနည်းတူ ပင် မိမိ ရွှေငါး တို့ ကို ကြေး ငါးတို့ အသွင် မြင်ရ ပြန်လေ၏ ။ ဤတွင် နန်းတော် သို့ ပြေးလွှား ပြန်လေ၏ ။

နောက်ဆုံးတွင် နန်းတော် သို့ ပြေးလိုက် ၊ အိမ်သို့ ပြန်လိုက်နှင့် မလောဘကြီး သည် လမ်းခရီးမှာ ပင် နှလုံးကွဲ၍ သေဆုံးလေ၏ ။

▢ ကိုကြီးမြင့်သိန်း

📖 ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၆၃ ၊ မတ်

ဘီလူးကြီး ၏ နှလုံးသား

 ❝ ဘီလူးကြီး ၏ နှလုံးသား ❞

        ( ပုံပြင် )

တရံရောအခါ ဘုရင်ကြီး တစ်ပါး ၌ သားတော် ခုနစ်ပါး ထွန်းကား၏ ။ သားတော် အကြီး ခြောက်ပါး မှာ အရွယ် သို့ ရောက်လျှင် ရောက်ချင်း အလှဆုံးသော သတို့သမီး ခြောက်ပါး အား ရရှိရန် တိုင်းပြည် မှ ထွက်ခွာ သွားကြ၏ ။ အငယ်ဆုံး သားတော် တစ်ပါး သာလျှင် နေပြည်တော် တွင် ကျန်ရစ်လေ၏ ။

သားတော် အကြီး ခြောက်ပါး သည် အတိုင်းတိုင်း အပြည်ပြည် သို့ ရောက်ရှိကြ၍ မြောက်များစွာသော မင်းသမီးများ ကို တွေ့ကြသော်လည်း နှစ်သက်ခြင်း မဖြစ်ကြပေ ။ နောက်ဆုံးတွင် သမီးတော် ခြောက်ပါး ရှိသော ဘုရင်ကြီး တစ်ပါး ၏ တိုင်းပြည်သို့ ရောက်ရှိ သွားကြ၏ ။ မင်းသား ခြောက်ပါး မှာ ထိုမျှလောက် ချောမော လှပသည့် မင်းသမီးများ ကို မတွေ့ဘူးကြချေ ။ ထို မင်းသမီးများ အား အလွန် နှစ်သက်ကြသောကြောင့် ဘုရင်ကြီး ထံ ဝင်ရောက်၍ လက်ထပ်ရန် ခွင့်ပန်ကြ လေသည် ။ ဘုရင်ကြီး လည်း မင်းသားတို့ အား ဘုန်းတော်ကြီးလှသော ဘုရင် တစ်ပါး ၏ သားတော်များ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရ သောကြောင့် ၎င်း ၏ သမီးတော်များ နှင့် လက်ထပ် ထိမ်းမြားခြင်း ပြုလေ၏ ။

လက်ထပ်ထိမ်းမြား ပြီးနောက် မင်းသား ခြောက်ပါး နှင့် မင်းသမီး ခြောက်ပါး တို့ သည် ဘုရင်ကြီး ၏ တိုင်းပြည် မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြလေ၏ ။ မင်းသား ခြောက်ပါး သည် ၎င်းတို့ ၏ ဇနီးသည် များ မည်မျှ ချောမောလှပသည် ကို ခမည်းတော် အား ပြသရန် သူတို့ ၏ တိုင်းပြည် သို့ ထွက်ခွာ ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည် ။ သို့ရာတွင် သူတို့ ပြန်လမ်း တွင် ကျောက်တောင်ကြီး တစ်တောင် ကို တွေ့ရ၏ ။ ထို ကျောက်တောင်ကြီး မှာ ဘီလူးကြီး တစ်ကောင် နေထိုင် လေသည် ။ ထို ကျောက်တောင်ကြီး ပေါ် သို့ မင်းသား မင်းသမီးများ ဖြတ်သန်း သွားကြသော အခါ ဘီလူးကြီး သည် အမျက် ပြင်းစွာ ထွက်လျက် ကျောက်တောင်ကြီး ၏ ဂူတွင်း မှ ထွက်လာ၏ ။

ဘီလူးကြီး သည် မင်းသားမင်းသမီး တို့ ကို တွေ့လျှင် ဒေါသ မချုပ်တည်း နိုင်ဘဲ “ သင် တို့ သည် ငါ ၏ ပိုင်နက်အား အခွင့် မတောင်းဘဲ ကျူးကျော် ဖြတ်သန်းသူများဖြစ်ကြ၍ သင်တို့ အား ချက်ချင်း ဒဏ်ခတ်အံ့ ” ဟု ကြုံးဝါး ပြီးလျှင် ဘွဲ့ဖြူလက်နက် ဖြင့် ပစ်ခတ်၏ ။ ထိုအခါ မင်းသား မင်းသမီး အားလုံး ကျောက်ရုပ်များ ဖြစ်ကုန်ကြလေသည် ။

၎င်းတို့ ၏ ခမည်းတော် ဘုရင်ကြီး မှာ သားတော်များ ၏ ကျောက်ရုပ် ဖြစ်ခြင်း အကြောင်း ကို လုံးဝ မသိရှာပေ ။ အငယ်ဆုံး သားတော်လေး အရွယ် သို့ ရောက်လာသည့် တိုင် အောင် တစ်နေ့ ရောက်နိုး တစ်နေ့ ရောက်နိုး နှင့် စောင့်စားလျက်ပင် ရှိ၏ ။ ထိုအခါ အငယ်ဆုံး သားတော်ငယ် သည် အချိန်တန် ၍ ပြန်ရောက် မလာကြသည့် ၎င်း ၏ နောင်တော်များ အား အရှာ ထွက်ရန် ဖခင် ဘုရင်ကြီး ထံ ပူဆာ၏ ။ သို့ရာတွင် ဘုရင်ကြီး က နောင်တော်ကြီးများ ကဲ့သို့ ပြန် မလာဘဲ နေမည် စိုးသောကြောင့် ခွင့် မပြုဘဲ နေလေသည် ။ နောက်ဆုံး မင်းသားကလေး က အလျှော့ မပေးဘဲ ဇွတ်အတင်း ပူဆာသော အခါ ဖခင်ဘုရင်ကြီး သည် နောင်တော်များ ကဲ့သို့ ပြန်မလာဘဲ မနေရန် အထပ်ထပ် မှာကြား၍ မင်းသားလေး ၏ အလိုအတိုင်း သဘောတူ လိုက်ရ လေ၏ ။ ခမည်းတော် ခွင့်ပြုချက် ရလျှင် ရချင်းပင် တွေ့ရာ မြင်း ကို စီး၍ နန်းတော် မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့ရာ မင်းသားလေး စီးသည့် မြင်းမှာ မြင်းကျိုးကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်၍ နေလေသည် ။ သို့ရာတွင် မင်းသားလေးသည် ထို မြင်းကျိုးကြီး ကို ပင် စီးလျက် ဆက်လက် ထွက်ခွာလေ၏ ။

နန်းတော် နှင့် အတော် လှမ်း၍ တောအုပ်ကြီး တစ်အုပ် ၏ အဝင်ဝ သို့ ရောက်လျှင် အစာပြတ် ၍ လဲနေသော ဝံပုလွေကြီး တစ်ကောင် အား တွေ့လေသည် ။ ဝံပုလွေ သည် အားအင် ကြုံလှီသည့် အသံ ဖြင့် မင်းသား အား အစားအသောက် ပေးရန် တောင်းခံ၏ ။ ထိုအခါ မင်းသားကလေး က သနားသဖြင့် ဝံပုလွေ အား အစားအစာ ကျွေးမွေး၏ ။

အစားအစာ စားသောက် ပြီးသော ဝံပုလွေ သည် အလွန့်အလွန် အားအင် သန်မာလျက် မင်းသားကလေး အား သူ့ ကျော ပေါ်သို့ တက်စေ ပြီးလျှင် မင်းသားကလေး ညွှန်ပြသည့် လိုရာ ခရီး သို့ တဟုန်တည်း ပြေးလွှား လေ၏ ။ ဝံပုလွေ သည် အပြေးသန်လှသည် ဖြစ်ရာ မင်းသား ကလေး တစ်သက် နှင့် တစ်ကိုယ် တွင် ထိုမျှလောက် လျင်မြန်သည့် အရာကို တစ်ခါဖူးမျှ မစီးဖူးခဲ့ ပေ ။ ဤသို့ ဝံပုလွေ ပြေးနေစဉ် အတွင်း မှာ ပင် မင်းသားလေး သည် နန်းတော် မှ ထွက်ခွာ လာရသည့် အကြောင်း ကို ဝံပုလွေ အား ပြောကြားလျက် “ သင် သည် ကျွန်ုပ် ၏ နောင်တော် ခြောက်ပါး အကြောင်း ကို တစ်စုံတစ်ရာ သိပါသလော ” ဟု မေးမြန်းစုံစမ်း လေသည် ။

ထိုအခါ ဝံပုလွေ သည် မင်းသားလေး ၏ နောင်တော်များ အကြောင်း ကို ကောင်းစွာ သိကြောင်း နှင့် ကျောက်ရုပ်များ ဖြစ်လျက် ရှိကြောင်း ကိုပါ ဖြေကြားလျက် ထိုနေရာ သို့ အပြင်း ပြေးလွှား လေ၏ ။ ကျောက်တောင်ကြီး သို့ ရောက်ကြ၍ နောင်တော်များ နှင့် ၎င်းတို့ ၏ ဇနီးသည် များ ၏ ကျောက်ရုပ်များ ကို မင်းသားကလေး တွေ့ရသော အခါ တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

“ အို ... အသင်မင်းသား ၊ မကြောက်လင့် ၊ ဤ အပေါက် မှ ဂူ အတွင်း သို့ ဝင်ရောက်ပါ ၊ ဂူ အတွင်း ၌ မင်းသမီးလေး တစ်ပါး ကို တွေ့ရှိပါလိမ့်မည် ၊ ထို မင်းသမီးကလေး သည် သင့် အား အကူအညီ ပေးနိုင်ပါလိမ့်မည် ထင်ပါသည် ” 

ဝံပုလွေ သည် ဤသို့ ပြောကြား ပြီးလျှင် မင်းသားကလေး အား ဂူပေါက်ဝ သို့ ညွှန်ပြ လေ၏ ။

မင်းသားလေး သည် ဝံပုလွေ ညွှန်ပြသည့် ဂူပေါက်ဝ မှ လိုဏ်ဂူ အတွင်း သို့ ဝင်ရောက် ခဲ့၏ ။ သို့ရာတွင် သူသည် အလွန် ကြောက်လန့်လျက် ရှိသည် ။ မင်းသားကလေး သာ မဟုတ် ၊ ညီလေး ညီမလေး တို့လည်း ဘီလူးကြီး ၏ လိုဏ်ခေါင်း အတွင်း သို့ ဝင်ရောက် ရသော် မင်းသားကလေး ကဲ့သို့ပင် ကြောက်လန့်ခြင်း ဖြစ်ကြမည် မဟုတ်ပါလား ။

အတွင်းသို့ ရောက်သော အခါ မင်းသားကလေး သည် ဘီလူးကြီး အား မတွေ့ရချေ ။ ထိုအချိန် တွင် ဘီလူးကြီး သည် အပြင် သို့ ထွက်၍ လည်ပတ်လျက် ရှိသည် ။ ဂူ အတွင်း ၌ အခန်းပေါင်း များစွာ ရှိသည့် အနက် အခန်း တစ်ခန်း တွင် တစ်ပါးတည်း သော မင်းသမီးကလေး အား တွေ့ရှိလေသည် ။ မင်းသားကလေး မှာ ထိုမျှလောက် ချောမောလှပသည့် မင်းသမီးကလေး ကို ဘယ်အခါ က မျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ ။

မင်းသမီးကလေး သည် မင်းသားကလေး အား မြင်သောအခါ “ အလို ... ဘုရားရေ ၊ ကယ်ပါ ၊ သင်သည် ဤအထဲ သို့ အဘယ်ကြောင့် ဝင်ရောက်လာသနည်း ။ သင် သည် မုချ သေရလိမ့်မည် ၊ ဤ ဂူ ကို ပိုင်ဆိုင်သည့် ဘီလူးကြီး ကား မည်သည့် သူ မျှ မသ,တ်ဖြတ်နိုင်ပါ ၊ သူ့ မှာ အသက် ထည့်ထားသည့် နှလုံးသား အား လုံခြုံသော နေရာ တစ်နေရာတွင် လျှို့ဝှက် ထားပါသည် ” 

ဤသို့ ပြောပြီးလျှင် ဘီလူးကြီး လာချိန် နီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မင်းသားကလေး အား ၎င်း ၏ အိပ်ရာ သလွန် အောက် တွင် လုံခြုံစွာ ဝှက်ထား လိုက်လေ၏ ။

များမကြာမီ ဘီလူးကြီး လည်း ဝင်ရောက်လာ၏ ။ မင်းသမီးကလေး သည် ဘီလူးကြီး အား ညစာ ပြင်ဆင် ကျွေးမွေး၏ ။ အစာ ဝသော ဘီလူးကြီး သည် အလွန် စည်းစိမ်ကြီး လျက် စိတ်ကောင်း ဝင် နေလေပြီ ။

“ အရှင် ဘီလူးမင်း ၊ ကျွန်မ အား ခွင့်ပြုပါလျှင် သင့် အား ကျွန်ုပ် မေးလိုသော အရာ ရှိပါသည် ၊ ခွင့်ပြုပါမည်လား ရှင် ”

“ သင် မေးလိုသော အရာသည် မည်သည့် အရာနည်း ၊ မေးလို က မေးတော့ ၊ ကျွန်ုပ် ခွင့်ပြု၏ ”

ဟု ဘီလူးကြီး သည် မင်းသမီးကလေး အား ခွင့်ပြုလိုက်၏ ။

“ အခြား မဟုတ်ပါ ၊ အရှင် ၏ နှလုံးသား ကို အရှင် ဘယ် အရပ် မှာ သိမ်းဆည်းထားပါသနည်း ”

မင်းသမီးကလေး သည် အားတက်ရွှင်လန်းစွာ မေး၏ ။

“ အား ... ဤအရာ ကို သင် မေးရန် မဟုတ်သည် ကို သင် သိပါ၏လော ၊ သို့ရာတွင် သင် သိလိုလျှင် ကျွန်ုပ် ပြောအံ့ ၊ ကျွန်ုပ် ၏ နှလုံးသား ကို ကျွန်ုပ်သည် ဗီရိုကြီး အပေါ် တွင် ထားရှိပါသည် ” 

ဟု ဘီလူးကြီး သည် ရယ်မော ပြောကြား ပြီးနောက် အိပ်ရာ ထဲ သို့ ဝင်ရောက် သွားလေ၏ ။ 

နောက် တစ်နေ့ နံနက် တွင် ဘီလူးကြီး သည် ခါတိုင်း ကဲ့သို့ပင် အစောကြီး အိပ်ရာ မှ ထ၍ အပြင် သို့ ထွက်ခွာ သွားလေသည် ။ ဘီလူးကြီး ထွက်ခွာ သွားလျှင် သွားခြင်းပင် မင်းသားလေး နှင့် မင်းသမီးလေး တို့သည် ဗီရိုကြီး ၏ အပေါ် တွင် ဘီလူးကြီး ၏ နှလုံးသား ကို အတန်တန် ရှာဖွေကြ လေသည် ။ သို့ရာတွင် ဘီလူးကြီး ၏ နှလုံးသား ကို မတွေ့ကြပေ ။

“ ဘီလူးကြီး သည် သင့် အား အမှန် အတိုင်း မပြောကြားခဲ့ပေ ။ နောက်ထပ် မေးဦးလော့ ”

မင်းသားကလေး သည် မင်းသမီးကလေး အား ပြောကြားပြန်လေသည် ။

“ ကောင်းပါပြီ ” ဟု ဆိုလျက် မင်းသမီးလေး သည် အလှပဆုံး နှင့် အမွှေးကြိုင်ဆုံးသော ပန်းပွင့်များ ကို ဆွတ်ခူးလျက် ဗီရိုကြီး ၏ တစ်ဝိုက် တွင် ဖြန့်ခင်း၍ ထားလိုက်၏ ။

ဘီလူးကြီး ပြန် မရောက် လာမီ မင်းသားကလေး သည် ယခင် အတိုင်း ပြန်လည်၍ ပုန်းအောင်း နေလေ၏ ။ ဘီလူးကြီး ရောက်၍ ဖြန့်ခင်း ထားသည့် ပန်းများ ကို တွေ့လျှင် မည်သူ ထား သနည်း ဟု မေး၏ ။

“ အို ... အရှင် ဘီလူးမင်း ၊ ကျွန်ုပ် သည် အရှင့် အား အလွန် ကြင်နာလှပါသည် ၊ အရှင့် အား ကြင်နာလှ၍ အရှင် ၏ နှလုံးသား ရှိသော ဗီရို တစ်ဝိုက် တွင် ဤ ပန်းများ ကို ဖြန့်ခင်း၍ အရှင့် နှလုံးသား အား ရွှင်လန်းစေပါသည် ” 

ဟု မင်းသမီးကလေး သည် ချစ်ဖွယ်သော စကား ဖြင့် ဖြေ ဆို လေ၏ ။

“ အလို .. သင် ကား ဘာမျှ အဓိပ္ပာယ် မရှိသည့် မိန်းကလေး ပါလား ၊ အမှန်မှာ ဤ ဗီရိုကြီး ပေါ်တွင် ကျွန်ုပ် ၏ နှလုံးသား လည်း မရှိပါ ၊ ကျွန်ုပ် လည်း မထားခဲ့ပါ ၊ ဘယ်မှာ ဝှက်ထားသည် ကို လည်း ကျွန်ုပ် ပြောနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ ” 

ဘီလူးကြီး သည် ဤသို့ ပြောဆို၍ မင်းသမီးကလေး  အား သရော်ကျီစယ်လေ၏ ။ သို့တိုင် မင်းသမီးကလေး သည် အလျှော့ မပေးချေ ။ ဘီလူးကြီး အား ပွတ်သီးပွတ်သပ် ပြု၍ မရမက အတင်း မေးလေ၏ ။ နောက်ဆုံး တွင် ဘီလူးကြီး သည် မထီတရီ ပြုလျက် မင်းသမီးကလေး အား အောက်ပါအတိုင်း ပြောကြားလေ၏ ။

“ ဟို အလွန် ဝေးသော နေရာ တစ်နေရာ တွင် ရေကန်ကြီး တစ်ကန် ရှိ၏ ။ ထို ရေကန် ကြီး ၏ အလယ် တွင် ကျွန်းကြီး တစ်ကျွန်း ရှိ၏ ။ ထို ကျွန်းကြီး ၏ အပေါ် တွင် လှပသော ဗိမာန် တစ်ခု ရှိ၏ ။ ဗိမာန် အလယ် တွင် ရေတွင်း တစ်တွင်း ရှိ၍ ထို ရေတွင်း ထဲ ၌ ဝမ်းဘဲ တစ်ကောင် ရှိ၏ ။ ထို ဝမ်းဘဲ တွင် ဥ တစ်လုံး ရှိသည် ။ ထို ဥ ထဲ တွင် ကျွန်ုပ် သည် ကျွန်ုပ် ၏ နှလုံးသား ကို ထည့် ထားပါသည် ”

ဘီလူးကြီး လည်း ပြောကြား ပြီးလျှင် အိပ်ရာ ဝင်၏ ။

နောက် တစ်နေ့ နံနက် ဘီလူးကြီး ထွက်ခွာ သွားလျှင် သွားချင်း မင်သားကလေး သည် ဘီလူးကြီး ၏ နှလုံးသား ရှိသည့် နေရာ ကို မင်းသမီးကလေး ထံ မှ သိရှိရ သဖြင့် လိုဏ်ဂူ ၏ အပြင်ဘက် သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခဲ့၏ ။ အပေါက်ဝ တွင် ထိုင် စောင့်လျက် ရှိသည့် ဝံပုလွေ အား တွေ့ ရှိလျှင် ဂူအတွင်း ၌ ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းစုံ ကို ဝံပုလွေ အား ပြောကြားပြီးလျှင် ဝံပုလွေ အား ဘီလူးကြီး နှလုံးသား ရှိရာ ကန်ကြီး သို့ ပို့ခိုင်း၏ ။

လယ်တော နှင့် သစ်တော အချို့ ကို ဖြတ်သန်း သွားကြပြီး နောက် ဝံပုလွေ နှင့် မင်းသားကလေး တို့ သည် ကန်ကြီး သို့ ရောက် ကြ၏ ။ ဝံပုလွေ သည် ရေကန်ကြီး ကို ဖြတ်ကူး၍ မင်းသား ကလေး အား ရေကန် အလယ် မှ ကျွန်းကြီး သို့ ပို့ပေး၏ ။ ကျွန်းကြီး အထက် ရှိ ဗိမာန် အလယ် တွင် ရေတွင်း တစ်တွင်း တွေ့၍ ထို ရေတွင်း ထဲ ၌ ဝမ်းဘဲ တစ်ကောင် သည် ပျော်ရွှင်မြူးထူး ၍ ဟိုမှ သည်မှ ကူးသန်းလျက် ရှိ၏ ။

ဝမ်းဘဲလေး ကို တွေ့လျှင် တွေ့ချင်း ပင် မင်းသားကလေး သည် ထို ဝမ်းဘဲ အား ချက်ချင်း ဖမ်း လိုက်၏ ။ ထိုသို့ ဖမ်းလိုက်စဉ် ပင် ဝမ်းဘဲ သည် ဥတစ်လုံး ကို ဥ လိုက်ရာ ကံအားလျော်စွာ ပင် ထို ဝမ်းဘဲဥ ရေ ထဲ သို့ ကျ မသွားမီ မင်းသားကလေး သည် ကပျာကယာ ဖမ်းယူ လိုက်နိုင်၏ ။ ထို ဝမ်းဘဲဥ သည် အခြား ဝမ်းဘဲဥများ ကဲ့သို့ အပေါ်ယံခွံ မှာ မာ၍ မနေဘဲဥ တစ်လုံးလုံး ပင် ပျော့စိ ပျော့စိ ဖြစ် နေလေသည် ။

ဝံပုလွေ သည် ထို ဥ အား ဖိညှစ်ရန် မင်းသားကလေး အား ပြောဆိုလေသည် ။ မင်းသားကလေး လည်း ဝံပုလွေ ဆိုသည့် အတိုင်း ပြု၏ ။ ထိုသို့ ညှစ်စဉ် ဘီလူးကြီး သည် နာကျင်လွန်းလှ ၍ အော်ဟစ် ရောက်လာ ပြီးလျှင် မင်းသားကလေး အား သူ့ အသက် ကို ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်၏ ။ ထိုအခါ မင်းသားကလေး သည် ၎င်း နောင်တော် နှင့် မရီးတော် ၏ ကျောက်ရုပ်များ ကို လူ ဖြစ်အောင် ဘီလူးကြီး အား စေခိုင်း၏ ။ ဘီလူးကြီး လည်း မင်းသားလေး စေခိုင်းသည့် အတိုင်း ဆောင်ရွက်ရာ နောင်တော် နှင့် မရီးတော် တို့ အားလုံး မှာ ကျောက်ရုပ် မှ လူ ပြန်ဖြစ်လာကြ၏ ။

သို့ရာတွင် မင်းသားကလေး သည် ဘီလူးကြီး အား ချမ်းသာ မပေးပေ ။ လက်တွင်း ရှိ ဥ ကို ဖိညှစ်၍ ခွဲ လိုက်ရာ ဘီလူးကြီး လည်း နှလုံးကွဲ ၍ သေလေ၏ ။ ထို့နောက် မင်းသားကလေး သည် လိုဏ်ဂူ အတွင်း မှ ချစ်သူ မင်းသမီးကလေး အား ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်၍ နောင်တော် ၊ မရီး တော်များ နှင့် အတူ တိုင်းပြည် သို့ ပြန်ခဲ့ကြ လေ၏ ။ တိုင်းပြည် သို့ ပြန် ရောက်ကြသော အခါ ဘုရင်ကြီး လည်း အားရ ရွှင်လန်းလျက် သမီးတော် ၊ သားတော်များ နှင့် အသက်ထက်ဆုံး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြလေ၏ ။

☐ ကိုကြီးမြင့်သိန်း

📖 ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း

      ၁၉၆၂ ၊ အောက်တိုဘာ

.

စုန်းမကြီး နှင့် မင်းသမီးကလေး

 

❝ စုန်းမကြီး နှင့် မင်းသမီးကလေး ❞

ရှေးသရောအခါ တိုင်းပြည့် အရှင် ဘုရင်ကြီး တစ်ပါး ၌ အလွန် ချောမောလှပသော သမီးတော်ကလေး တစ်ပါး ရှိ၏ ။ ထို မင်းသမီးကလေး အရွယ် သို့ ရောက် လျှင် ရောက်ချင်း စုန်းမကြီး တစ်ဦး လာရောက်၍ အရပ်တစ်ပါး သို့ ခိုးဝှက် ယူဆောင် သွားလေ၏ ။

မင်းသမီးကလေး သည် စုန်းမကြီး ၏ တဲကလေး တွင် စုန်းမကြီး နှင့် အတူ နေထိုင်ရ၏ ။ ထို တဲကလေး ၏ အနီးတွင် အလွန် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် ကောင်းသော တောအုပ် တစ်အုပ် ရှိ၏ ။ မင်းသမီးကလေး သည် ထို တောအုပ် အတွင်း သို့ ဝင်ရောက် လည်ပတ်လိုလှ သော်လည်း စုန်းမကြီး က မည်သည့် အခါက မျှ ခွင့် မပြုချေ ။

မင်းသမီးကလေး သည် စုန်းမကြီး နှင့် အတူတကွ နေထိုင်ရင်းပင် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ် သို့ ရောက်လတ်၍ မိမိ ခမည်းတော် နှင့် တိုင်းပြည် ကို အလွန့်အလွန် လွမ်းဆွတ် အောက်မေ့ခြင်း ဖြစ်၏ ။ ထို့ကြောင့် မင်းသမီးကလေး သည် စုန်းမကြီး အား မိမိ တိုင်းပြည် သို့ ပြန်လည် ပို့ပေးပါရန် သနားဖွယ်ရာ တောင်းပန်ရှာလေ၏ ။

ထိုအခါ စုန်းမကြီး က “ သင် ရဲစွမ်း သတ္တိ ရှိလျှင် ကျွန်ုပ် ၏ တဲ အနီး မှ သင် လည်ပတ်လို သော တောအုပ် အတွင်းသို့ ဝင်၍ တစ်ညလုံး အိပ်စက်ရမည် ။ ထိုသို့ အိပ်စက်၍ အိပ်ပျော်သည့် အခါတွင် သင့် ၌ အိပ်မက် မြင်မက် လိမ့်မည် ။ ထို အိပ်မက် ကို ကျွန်ုပ် အားပြောကြားရန် ကတိပြုပါ ။ အိပ်မက် ကို ကျွန်ုပ် နားထောင်ပြီး က သင့် အား သင်၏ တိုင်းပြည် သို့ ပြန် လွှတ်သင့်က လွှတ်ပါ မည် ” ဟုပြော၍ မင်းသမီးကလေး ထံ က ကတိ တောင်းခံလေ၏ ။

မင်းသမီးကလေး လည်း စုန်းမကြီး တောင်းသည့် အတိုင်း ကတိ ပေးပြီးလျှင် ထိုနေ့ ည တွင် ထူးဆန်းသည့် တောအုပ် အတွင်း၌ အိပ်စက်ရန် တစ်ပါတည်း တောအုပ် အတွင်း သို့ ဝင်ရောက် သွားလေ၏ ။

တောအုပ်ကြီး အတွင်းရှိ တစ်ခုသော နေရာသည် ရှင်းလင်းသန့်ပြန့်လျက် အိပ်ချင် စဖွယ် ကောင်းလှလေ၏ ။ ထိုနေရာ မှာပင် မင်းသမီးကလေး သည် အိပ်စက်ရန် လဲလျောင်း သောအခါ ပတ်ပတ်လည် တွင် ပန်းပွင့် ဖြူဖြူကလေးများ သည် တွဲလောင်းခို၍ လှပစွာ ပွင့်လန်း နေကြသည် ။ ၎င်း ပန်းပွင့်များ သည် ငွေလရောင် တွင် ငွေကြယ်ကလေးများ ကဲ့သို့ မျက်တောင် တဖျတ်ဖျတ် ခတ်၍ တောက်ပလျက် ရှိကြ၏ ။

ထိုအခါ မင်းသမီးကလေး ၏ စိတ် တွင် “ ဤ ပန်းပွင့်ကလေးများ သည် မိုးကောင်းကင် မှ ကြယ်ပွင့်ကလေးများ ကြွေကျ သကဲ့သို့ ကြွေကျလာကြမူကား ကောင်းလေစွ ။ သူတို့ အားလုံး သည် လှပသည် နှင့်အမျှ နူးညံ့ကြလွန်းသည် ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ် ၏ ကိုယ် ပေါ်သို့ ကြွေကျသော် ကျွန်ုပ် မှာ မည်မျှ ပျော်စရာ ကောင်းမည်နည်း ”

ထိုခဏမှာပင် ပန်းပွင့် တို့သည် တဖွဲဖွဲ ကြွေ၍ မင်းသမီးကလေး ၏ ကိုယ် ပေါ် သို့ ရွရွ ရွရွ နှင့် ကျလာကြလေ၏ ။ မင်းသမီးကလေး သည် ကြွေကျလာသော ပန်းပွင့်ကလေးများ ကို အဖော် ပြု၍ ကြည်နူး ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းခြင်း ဖြစ်လျက် ၎င်းတို့အား စုရုံးကောက်ယူ သိမ်းဆည်း ပြီး ခေါင်းအုံး ပြုကာ အိပ်စက် လေသော် အိပ်မောကျခြင်း သို့ ရောက်လေ၏ ။

အိပ်ပျော်၍ မကြာမြင့်မီ ၌ပင် ပန်းနွယ် အချို့သည် မင်းသမီးကလေး အား တဖြည်းဖြည်း မ၍မ၍ အထက် သို့ ယူဆောင်ကြ ပြီးလျှင် ကျန်ကြကုန်သော အချို့ပန်းနွယ်တို့ သည် အစိမ်းရောင် တောက်သောလက်တံရှည်ကြီးများ ဖြင့် မင်းသမီးကလေး အား ခြံရံ ဝိုင်းပတ်လျက် က ကြလေ၏ ။

ထိုသို့ ကကြ ပြီးလျှင် ထို အစိမ်းရောင်လက်တံရှည်ကြီးများ အနက် အလှဆုံး ဖြစ် သော လက်တံရှည်ကြီး နှစ်ချောင်း တို့သည် ဓားရှည်ကြီးများဖြင့် ပန်းပွင့်ကလေးများ ကို လှီးဖြတ် ပြီးသော် ထိုအရွက်တို့ ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် သရဖူ တစ်ခု ကို မင်းသမီးကလေး ၏ ဦးခေါင်း ပေါ် သို့ ညင်သာစွာ အုပ်ဆောင်း ပေးကြ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်းသမီးကလေး လည်း အိပ်ပျော်ရာ မှ နိုးလတ်၍ တောအုပ် အတွင်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့ကာ မိမိ အိပ်မက် တွင် သရဖူ ဆောင်းရသည့် အကြောင်း ကို စုန်းမကြီး အား အကုန်အစင် ပြောပြလေ၏ ။

ထိုအခါ မင်းသမီးကလေး ၏ အိပ်မက်အကြောင်း ကို စုန်းမကြီးလည်း သေချာစွာ နားထောင်၍ “ သင် မက်သော အိပ်မက် သည် ထိုမျှလောက်သာ ဖြစ်၍ နောက် တစ်နှစ် ဆိုင်းငံ့ဦး လော့ ” ဟုပြောဆိုပြီးလျှင် မင်းသမီးကလေး အား သူ့ တိုင်းပြည် သို့ ပြန်ခွင့် မပြုချေ ။

နောက်တစ်နှစ် စေ့၍ ရောက်ပြန်သောအခါ မင်းသမီးကလေး သည် ရှေးနည်းတူပင် တိုင်းပြည် သို့ ပြန်ခွင့်ပြုရန် စုန်းမကြီး အား သနားဖွယ်ရာ တောင်းပန်ရှာပြန်၏ ။

ထိုအခါ စုန်းမကြီး က “ သင် ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိလျှင် ကျွန်ုပ် ၏ တဲ အနီး မှ သင် လည်ပတ်လို သော တောအုပ် အတွင်း သို့ ဝင်၍ တစ်ညလုံး အိပ်စက်ရမည် ၊ ထိုသို့ အိပ်စက်၍ အိပ်ပျော်သည့် အခါတွင် သင့် ၌ အိပ်မက် မြင်မက်လိမ့်မည် ၊ ထို အိပ်မက် ကို ကျွန်ုပ် အား ပြောကြားရန် ကတိပြု ပါ ၊ အိပ်မက် ကို နားထောင်ပြီး က သင့် အား သင် ၏ တိုင်းပြည် သို့ ပြန်လွတ်သင့် က လွတ်ပါမည် ” ဟု ရှေးနည်းတူ ပြော၍ မင်းသမီးကလေး ထံ မှ ကတိ တောင်းခံပြန်လေ၏ ။

မင်းသမီးကလေး ကလည်း စုန်းမကြီး တောင်းသည့် အတိုင်း ကတိ ပေးပြီးလျှင် ထိုနေ့ ညတွင် ထူးဆန်းသော တောအုပ် အတွင်း၌ အိပ်စက်ရန် တစ်ပါတည်း တောအုပ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် သွားလေ၏ ။

ယခင်အတိုင်း အလွန် သန့်ပြန့်၍ အိပ်ချင်စဖွယ် ကောင်းလှသည့် နေရာ တစ်နေရာ ကို မင်းသမီးကလေး တွေ့ ပြန်၍ အိပ်စက်ရန် လဲလျောင်း၏ ။ သူ ၏ ပတ်ပတ်လည် တွင် ပန်းပွင့်ဝါဝါကလေးများ မှာ တွဲလောင်း ခိုလျက် ရှိကြပြီးလျှင် ရွှေ ဖြင့် အတိ ပြီးသော လက်စွပ်ကလေးများ ကဲ့သို့ လှပလှလေ၏ ။

ထိုအခါ မင်းသမီးကလေး ၏ စိတ် တွင် “ ထို ပန်းပွင့်ကလေးများ သည် မိုးပေါ် မှ ကြွေကျ သော ကြယ်ပွင့်ကလေးများ ကဲ့သို့ ကြွေကျလာဘိမူကား ကောင်းလေစွ ” ဟု တွေးတော အောက်မေ့ကြည်နူးခြင်း ဖြစ်၏ ။

ထိုခဏမှာပင် ပန်းပွင့်ကလေးများ သည် မင်းသမီးကလေး တောင့်တသည့် အတိုင်း ကြွေကျလာကြ၏ ။ မင်းသမီးကလေး သည် ကြွေပွင့်ကလေးများ အား စုရုံး ခေါင်းအုံး လုပ်လျက် အိပ်စက်လေသော် အိပ်မောကျခြင်းသို့ ရောက်လေ၏ ။

အိပ်ပျော် ၍ မကြာမီမှာပင် အချို့သော ပန်းနွယ် တို့သည် မင်းသမီးကလေး အား တဖြည်းဖြည်း မ၍ မ၍ အထက်သို့ ယူဆောင်ကြ ပြီးလျှင် အလွန်တရာ မွှေးကြိုင်ထုံသင်း လှသော ရနံ့ချိုများ ဖြင့် လှုပ်ရမ်း ယပ်ခပ် လျက် နေကြလေ၏ ။ ထို့နောက် ပန်းနွယ်လက်တံရှည်ကြီး တစ်ခု သည် အလှဆုံးသော အပွင့်တစ်ပွင့် ကို ဓားဖြင့် လှီးဖြတ် ၍ မင်းသမီးကလေး ၏ လက် သို့ လက်စွပ် ဝတ် ပေးလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အိပ်ရာမှာ နိုးလတ်သော် မင်းသမီးကလေး သည် တောအုပ် အပြင် သို့ ထွက်ခဲ့ ပြီးလျှင် မိမိ အိပ်မက် ထဲ၌ လက်စွပ် ဝတ်ဆင်ခဲ့ရသည့် အကြောင်း ကို စုန်းမကြီး အား ပြောပြလေ၏ ။

ထိုအခါ စုန်းမကြီး သည် မင်းသမီးကလေး ၏ အိပ်မက်အကြောင်း ကို သေချာစွာနား ထောင်၍ “ သင့် အိပ်မက်သည် ထိုမျှလောက်သာ ဖြစ်လျှင် နောက် တစ်နှစ် ဆိုင်းငံ့ဦးလော့ ” ဟု ပြောဆိုပြီး မင်းသမီးကလေး အား တိုင်းပြည် သို့ ပြန်ခွင့် မပြုချေ ။

နောက် တစ်နှစ် စေ့ရောက် ပြန်သော အခါ မင်းသမီးကလေး သည် ရှေးနည်းတူပင် တိုင်းပြည် သို့ ပြန်ခွင့်ပြုရန် စုန်းမကြီး အား သနားဖွယ်ရာ တောင်းပန်ရှာပြန်သည် ။

ထိုအခါ စုန်းမကြီး က “ သင် ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိလျှင် ကျွန်ုပ် ၏ တဲ အနီး မှ သင် လည်ပတ်လို သော တောအုပ် အတွင်းသို့ ဝင်၍ တစ်ညလုံး အိပ်စက်ရမည် ၊ ထိုသို့ အိပ်စက်၍ ပျော်သည့် အခါ တွင် သင့် ၌ အိပ်မက် မြင်မက် လိမ့်မည် ။ ထို အိပ်မက် ကို ကျွန်ုပ် အား ပြောကြားရန် ကတိပြုပါ ၊ အိပ်မက် ကို နားထောင်ပြီး က သင့် အား သင် ၏ တိုင်းပြည်သို့ ပြန်လွှတ်သင့် က လွှတ်ပါမည် ” ဟု ရှေးနည်းတူ ပြော၍ မင်းသမီးကလေး ထံမှ ကတိ တောင်းခံပြန်၏ ။

မင်းသမီးကလေး လည်း စုန်းမကြီး တောင်းဆိုသည့် အတိုင်း ကတိ ပေးပြီး လျှင် ထိုနေ့ ည တွင် ထူးဆန်းသော တောအုပ် အတွင်း၌ အိပ်စက်ရန် တစ်ပါး တည်း တောအုပ် အတွင်းသို့ဝင် ရောက် သွားလေ၏ ။

သန့်ရှင်း၍ အိပ်ချင်စဖွယ် ကောင်းသော နေရာ တွင် အိပ်စက်ရန် လဲလျောင်းသည့် အခါ မင်းသမီးကလေး ၏ ပတ်ပတ်လည် တွင် ပန်းပြာပြာများ သည် လှပစွာ ပွင့်လန်းလျက် မိုးတိမ်အပြာများ ကို ကောင်းကင်ယံ တွင် ချိတ်ဆွဲထား သကဲ့သို့ တိုးလိုးတွဲလောင်း နှင့် လေပြေ လေညင်း တိုက်ခတ်ရာ ၌ ယိမ်းသမားများ ပမာ ညီညာစွာ ကနေကြလေ၏ ။

မင်းသမီးကလေး သည် ထို ပန်းပြာပြာကလေးများ ကို ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်း ပင် မိုး ကောင်းကင်ပြာကြီး သည် မိမိ ကိုယ် ပေါ် သို့ ပြိုကျတော့မည် ဟု ထင်မှတ် မိလေ၏ ။ ထို့နောက် မင်းသမီးကလေး သည် ပန်းပြာပြာကလေး အား “ သင်တို့ သည် ကမ္ဘာ ပေါ် တွင် အလှဆုံးသော ပန်းပွင့်များပေတကား ” ဟု ချီးကျူး ပြောဆို၍ အိပ်မောကျခြင်း သို့ ရောက်လေ၏ ။

အိပ်မောကျ၍ မကြာမီ ပန်းပွင့်ပြာပြာကလေးများသည် ဟိုမှ သည်မှ ယိမ်းထိုးလှုပ် ရှားလျက် အားလုံး ခေါင်းချင်းဆိုင် ၍ ပွတ်သပ်လေရာ မင်္ဂလာဘိသိက် အခမ်းအနား တွင် သီ မှုတ်သော ခရုသင်း ၏ မြည်ခြင်း ကဲ့သို့ သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းလှသည့် အသံများ ဖြစ်ပေါ် နေလေ၏ ။

ထို့နောက် ပန်းပွင့် ပြာပြာကလေးများ သည် မင်းသမီးကလေး ၏ အနီး သို့ တိုးကပ်လာ ၍ “ ကျွန်ုပ်တို့ သည် သင် ၏ ကောင်းမြတ်သော မင်္ဂလာ ဘိသိက်ပွဲတော် အတွက် သီမှုတ်သော ခရုသင်း ၏ အသံများဖြင့် သင့်အား ဖြေဖျော်နိုင်ပါ၏ ” ဟု ထပ်ကာထပ်ကာ တီးတိုး ပြောကြားကြ လေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက် တွင် မင်းသမီးကလေး သည် အိပ်ပျော် နေရာမှ နိုးလတ်၍ တောအုပ် အတွင်း မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့ကာ မိမိ ၏ အိပ်မက် မက်သော အကြောင်း ကို စုန်းမကြီး အား အစုံအလင် ပြောကြားလေ၏ ။

စုန်းမကြီး လည်း အိပ်မက် ကို သေချာစွာ နားထောင် ပြီးလျှင် မင်းသမီးကလေး အား “ သင်တို့ တိုင်းပြည် ရှိရာသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် ပြန်လော့ ” ဟု ဆို၍ မင်းသမီးကလေး အား ပြန်ခွင့် ပြုလေ၏ ။

မင်းသမီးကလေး တိုင်းပြည် သို့ ပြန် ရောက်လျှင် မိမိ အား စောင့်မျှော် နေသော ခန့် ညားချောမောလှသည့် မင်းသားကလေး တစ်ပါး အား အဆင်သင့် တွေ့ ရလေ၏ ။

ထို မင်းသားကလေး သည် ငွေကြယ်ပွင့်များဖြင့် မွမ်းမံ ဆင်ယင်ထားသော သရဖူ တစ်ခု ကို မင်းသမီးကလေး ၏ ဦးခေါင်း ပေါ်သို့ ဆောင်း ပေး၏ ။

ထိုသို့ ဆောင်း ပြီးလျှင် မင်းသမီး လက်ကလေး ကို ဆွဲ၍ ရွှေလက်စွပ် တစ်ကွင်း ကို ညင်သာစွာ ဝတ်ဆင် ပေး၏ ။

ထို့နောက် မင်းသားကလေး သည် အသင့် ပြင်ထားသော မင်္ဂလာပွဲ သို့ မင်းသမီးကလေး အား ခေါ်ဆောင် သွား၍ ပုဏ္ဏားဖြူ ၊ ပုဏ္ဏားညို တို့အား မင်္ဂလာ ရှိသော ခရုသင်းများ ကို တစ်ပြိုင်တည်း တီးမှုတ်စေ၏ ။

ခရုသင်းတို့ ၏ မြည်သံ သည် မင်းသမီးကလေး အိပ်မက် ထဲမှ ပန်းပွင့်ပြာပြာကလေး များ ခေါင်းချင်းဆိုင် ပွတ်သပ်၍ မြည်သော ခရုသင်း မြည်သံ တို့နှင့် ထပ်တူထပ်မျှ တူလှလေ၏ ။

မင်္ဂလာပွဲ ပြီးဆုံးသော အခါ မင်းသားကလေး နှင့် မင်းသမီးကလေး တို့ အား မင်းသမီးကလေး ၏ ခမည်းတော် ဘုရင်ကြီး သည် မိမိ ၏ ထီးနန်း အား ပေးအပ်လေ၏ ။

⎕ ကိုကြီးမြင့်သိန်း

📖 ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၆၂ ၊ ဇန်နဝါရီ

#ကိုအောင်နိုင်ဦး

.