❝ တောင်လေကို မိတ်ဆွေဖွဲ့ပါလို့ ❞
( တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ် )
( ၁ )
သွေးသောက်ကြီး ကိုဒေဝသည် သူ့ ကိုယ်တွင် စလွယ်သိုင်းထားသော ငွေဓားကို ကွပ်ပျစ်ပေါ်သို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပစ်တင်လိုက်သည့် အတွက် မညီမညာ ကျိုးတိုးကျဲတဲ ထော်လော်ငေါက်လောက် ဖြစ်နေသော ဝါးကြမ်းပြင်နှင့် ထိရိုက်သောအသံသည် မိုးခေါ်ပွဲကို စူးစိုက်နေကြသော တပ်သား များအား အလန့်တကြား နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်အောင် ပြုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည် ။
ဇလွန်တောင် ဘုရားရှေ့တွင် ဖားထီး ဖားမပွဲ လုပ်၍ မိုးခေါ်နေကြသော ထားဝယ်သူ ထားဝယ်သားများကား သွေးသောက်ကြီး ကိုဒေဝ၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက်အမူအရာကို သတိပြုမိကြမည် မဟုတ်ချေ ။ ထို့ကြောင့်လည်း ...
မိုးမဝါဘဲ ကြာလေပြီ ၊ မိုးကီးလေကီး လာလေပြီ ၊ မိုးမိုး ဝါလိုက်ပါတော့ မိုး ... ။
ဟူသော မိုးခေါ်ဒိန်းသံမှာ ဇလွန်တောင်ဘုရား တစ်ဝိုက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်လျက် ရှိနေဆဲပင်ဖြစ်၏ ။
“ အီမိုးခေါန် မြောင်းထောင်ရအောင်မိုး ... မိုး ... ဝါလိုက် ပါတော့ မိုး ... ”
ထားဝယ်သို့ ရောက်သည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်၍ ‘ အီမိုးခေါန် ’ ဆိုသည်မှာ အိမ်မိုးခေါင်ကို လည်းကောင်း ၊ ‘ မြောင်း ’ ဆိုသည်မှာ မြှုံးကို လည်းကောင်း ၊ ‘ ဝါလိုက်ပါ ’ ဆိုသည်မှာ ရွာလိုက်ပါဟု ဆိုသည်ကို လည်းကောင်း နားလည်နေ၏ ။
ထားဝယ်သူ ထားဝယ်သားများက အိမ်မိုးခေါင်တွင် မြှုံးထောင်ရ လောက်အောင် မိုးရွာလိုက်ပါဟု မိုးခေါ်ပွဲ ပြုလုပ်နေကြသော်လည်း မိုးကား ရွာမည် ဝေးစွ ၊ မိုးရိပ်လေရိပ်ကိုပင် မမြင်ရ ။
ထို့ကြောင့်ပင် သွေးသောက်ကြီး ကိုဒေဝသည် သူ့ ကိုယ်တွင် သိုင်းထားသော ငွေဓားလွယ်ကို ဝါးကွပ်ပျစ်ပေါ်သို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပစ်ချလိုက်မိခြင်းဖြစ်၏ ။
ဝါဆိုဝါခေါင် ရေဖောင်ဖောင် ဟူသော စကား ရှိသော်လည်း ယခုအချိန်ထိ ထားဝယ် ဘက်တွင် မိုးတစ်ပေါက်မျှ မရွာသေးခြင်းမှာ သွေးသောက်ကြီး ကိုဒေဝ အတွက်သာမက ဘိုးတော်ဘုရား၏ အမိန့်တော်ကို ဦးထိပ်ရွက်တင် ပန်ဆင်၍ လာခဲ့ရသော ကိုဒေဝ၏ အရှင်သခင် မင်းကြီးမင်းကျော်ခေါင် အတွက်ပါ အသက်ဘေးနှင့် နီးလှသော အကြောင်းအရာ တစ်ရပ် ဖြစ်လျက် ရှိနေလေသည် ။
နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း မိုးကောင်းခဲ့သော ထားဝယ်နယ်ဘက်တွင် ယခုနှစ် အဖို့ ဝါဆိုလသို့ တိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မိုးက တစ်ပေါက်မျှ မရွာသေးသည့်အတွက် တောင်သူလယ်လုပ် ဓားမခုတ်တို့မှာ လာမည့်နှစ် အတွက် စပါး အထွက်ကို မမျှော်မှန်းရဲအောင် ရှိနေကြသလို တပ်မတော်သားပေါင်း နှစ်သိန်းကျော် သုံးသိန်းခန့် ပါဝင်မည့် ဘိုးတော်မင်းတရား၏ တပ်တောင် တာ ဗိုလ်ထု အဖို့ မည်ကဲ့သို့ ရိက္ခာစုရမည်ကို မကြံတတ်အောင် ဖြစ်နေသော မင်းကြီး မင်းကျော်ခေါင်နှင့် သွေးသောက်ကြီး ကိုဒေဝတို့ အတွက်လည်း ရတက်မအေးအောင် ဖြစ်နေကြရရှာသည် ။
ဘဝရှင် ဘိုးတော်မင်းတရားကြီးသည် ယခုနှစ် မိုးအကုန်တွင် နိုင်ငံခြား မင်းတစ်ပါးနှင့် စစ်ကစားရန်အတွက် အလုံးအရင်းနှင့် ချီလာပေတော့မည် ။ ထိုအချိန်တွင် ယခုလို မိုးခေါင်နေပုံနှင့် မည်ကဲ့သို့ မျိုးရိက္ခာ လုံလောက်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ပါမည်နည်း ။
ထားဝယ်သူ ထားဝယ်သားများသည် မိုးခေါင်လှသည့် အတွက် ဖားထီး ဖားမပွဲဖြင့် မိုးခေါ်လျက်ရှိကြသည် ။
ဖားထီးသဏ္ဌာန် ဆောင်ထားသော ယောက်ျားနှင့် ဖားမသဏ္ဌာန် ဆောင်ထားသော မိန်းမတို့သည် ဇလွန်တောင်ဘုရားရှေ့တွင် ရှစ်ပါးသီလ ခံယူကြသည် ။ ပြီးလျှင် ဘုရားလောင်း နုစဉ်အခါက ငါးရံ့မင်းဘဝနှင့် ကျင်လည်ကျက်စားခဲ့ဖူးသည်ဟု ရှေးလူကြီးများ ပြောခဲ့သော ငါးရံ့မင်းအိုင်တွင် ဖားထီး ဖားမတို့ ရေကစားဟန် ပြုကြသည် ။ ထိုသို့ ကစားနေစဉ် မိုး .. မိုး ... ဝါလိုက်ပါမိုး ဟူသော အသံများက ဇလွန်တောင်ဘုရား တစ်ဝိုက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည် ။ ဖားထီး ဖားမ ပွဲတော်သို့ တက်ရောက်လာသူ ပရိသတ် အပေါင်းသည် ငါးရံ့မင်းအိုင်မှ ရေများကို ဝါးကျည်တောက်ဖြင့် သယ်ကာ ဇလွန်ရှင်ပင်ဘုရားတွင် ရေသွန်းလောင်းကြရင်း မိုးရွာအောင် ဆုတောင်းကြ သည် ။
သို့သော် မိုးကား မရွာ .. ။
ယခင် မိုးခေါင်သည့်နှစ်များက ဆိုလျှင် ဤသို့ ဖားထီး ဖားမပွဲဖြင့် မိုး ခေါ်လိုက်ပြီဆိုလျှင် ခြုံသင်းဒိုင်းဆောင်သည့် မိုးနတ်မောင်သည် ဟန်ဆောင်၍ မနေသာတော့ဘဲ မိုးဖြူပုလဲများကို ပန်းဆိုင်းဆွဲသကဲ့သို့ ရွာချတတ်သည် ဟု ဆိုခဲ့ကြသည် ။
သို့သော် ယခုနှစ်တွင်ကား မိုး ... မိုး ... ဝါလိုက်ပါမိုးဟု မည်မျှပင် ကြိုးစား၍ ရွတ်ဆို တောင်းပန်ကြသော်လည်း တောင်လေသာ သဲ့သဲ့ လာပြီး မိုးကား တစ်ပေါက်မျှ မရွာခဲ့ ။
ထို့ကြောင့်ပင် သွေးသောက်ကြီး ကိုဒေဝသည် ငွေဓားလွယ်ကို ကွပ်ပျစ်ပေါ်သို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပစ်တင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည် ။
••••• ••••• •••••
( ၂ )
ဇလွန်တောင်ဘုရား တစ်ဝိုက်မှ ပရိသတ်သည် တဖြည်းဖြည်း စဲ၍စဲ၍ သွား၏ ။
သွေးသောက်ကြီး ကိုဒေဝသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေး၍ဝေး၍သွားသော ပရိသတ်ကို ကြည့်ကာ မိမိ အရှင်သခင် မင်းကြီး မင်းကျော်ခေါင်၏ ဘဝ သက်တမ်းသည်လည်း ကံအတိုင်းဆိုပါက လူ့ပြည်လောကနှင့် ဝေး၍ဝေး၍ သွားစရာရှိသည်ကို စဉ်းစားနေမိသည် ။
ယခု ဝါဆိုလ ရောက်နေသည့် တိုင်အောင် မိုးတစ်ပေါက်မျှမရွာသေး ။
တန်ဆောင်မုန်း ၊ နတ်တော်တွင် မည်ကဲ့သို့ မျိုးရိက္ခာ ရရှိနိုင်ပါမည်နည်း ။
“ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်း နေတဲ့တော ၊ ရွှေလွန်ချောတဲ့ ပေါလှတယ် ။ ညည်းတို့မောင် လွန်ခုတ်သွား တားလိုက်ကြပါ အေတို့ရယ် ... အားငယ်လှပါတယ်လေ့ ”
တပ်သားတစ်ယောက်သည် ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ သစ်မြစ်ဆုံတစ်ခုပေါ် တွင် ထိုင်ကာ မြေကြီးကို ဝါးချွန် တစ်ခုဖြင့် ထိုးဆွရင်း ရွှေဘိုဘက်တွင် လွန်ဆွဲရာ၍ လွန်ခုတ်သွားဟန် ဆိုလေ့ ရှိသော သီချင်း တစ်ပိုင်းတစ်စကို ခပ်တိုးတိုး ညည်းလိုက်၏ ။
ကိုဒေဝ၏ စိတ်အစဉ်သည် ထားဝယ်ရှိ ဇလွန်ရှင်ပင်ဘုရားခြေရင်းမှ နေ၍ မိမိ၏ မွေးရာဇာတိ ရွှေဘိုတောကျေး ဆီသို့ ပျံ့လွင့် ပျံထွက်သွားလေသည် ။
“ လူမနီးတဲ့ မြိုင်ကြီးလယ် ၊ တဝဲလည်လည် ကျောက်စီဓားနဲ့ မင်း လွန်ခုတ်သွား .. ။ လွန်ခုတ်ရပြန် ၊ မိလ္လာရောင် ဖန်ခွက် နှင့် တစ်ဝက်ကို မျိုလိုက်စမ်းပါ့ - သေလုအောင်ပန်း .. ”
လွန်ဆွဲရာ၌ အသုံးပြုရန် လွန်ကြိုးအတွက် တောသို့ တက်၍ လွန်ကြိုး ရှာဖွေ ခုတ်ထစ်ရပုံကို မြင်နေမိသည် ။
“ ရွှေနန်းတော် အနောက်နားက ၊ ပျိုကစားတဲ့ လွန်တံရှည် ၊ သုံးပတ်ရစ်ခွေလေ့ ... ။ လွန်တံရှည်နိုင်ပါစေတော့ ၊ ပန်းသပြေ ညောင်ရည်လောင်းမယ် ၊ မိုးရွာဆုတောင်း ... ”
ရွှေဘိုဘက်တွင် လွန်မဆွဲမီ အစီအစဉ် ပြုလုပ်ရာ၌ သဘောဖြူ မနောကျူသည့် တောသူ အလှတို့ သီဆိုလေ့ရှိသော သီချင်းပါတကား …. ။ ယခု ထားဝယ်သူများ မိုးမိုး ဝါပါ့မိုး ဟု ဆိုသကဲ့သို့ ရွှေဘိုသူတို့သည်လည်း မိုးကို တောင့်တကြရသည်သာ ... ။
“ မိုးရေတိမ်တောင် လျှပ်ရောင်ပြေး ၊ ပျိုလေးစက်လို့ ပျော်နိုင်ပေါင် ၊ အိုးစည်ထောင် တင်ကာပြ နားသ၍ထောင်လေ့ ။ ရွှေလွန်ပွဲကြီး လမ်းမှာခင်းလို့ ၊ ခန်းသာတွင်းက နေမပျော် ၊ အိုးစည်က ဆော်လေ့ ... ၊ ရွှေအိုးစည်တော် - တော်တော်ဆော်ပါ့ ၊ ငွေအိုးစည်တော် - တော်တော်ဆော်ပါ့ ၊ ပျိုလေးတွေ ကိုးတာကျအောင် ဆွဲပါ့မယ်လေး …. ။ ။ ”
မိုးရွာမှ ပျိုးသန် ပျိုးသန်မှ ငွေလျှံမည်ကို သိသော တောသူလုံမပျိုများသည် ယောက်ျားများနှင့် တန်းတူ လွန်ဆွဲပွဲတွင် ဝင်၍ ကြဲကြသည် ။
“ ညနေတိုင် ပျိုကိုင်တဲ့ ရွှေလွန်တုံးကို ၊ ဖဲပုဝါဖုံး ။ ။ ဇမ္ဗူဒီပ မင်းလောင်းစင် ၊ ပျိုလေးငင်တဲ့ လွန်အောင်ပန်းကိုဆွဲ မယ်လို့တန်း ။ ။ ရွှေလွန်းညို အောင်ပန်းနှင့် ၊ တန်းမိပြီနော် မိရဲ - စိစိကိုင်လေ့ ၊ နိုင်နေကျ ရပ်ကြီးသူရဲ့ ၊ ဟန်ယူကာ မြေသနင်း ကို ၊ သိုင်းကွက်ကျနင်း ။ ”
မြေကြီးကို သိုင်းကွက်ကျအောင် နင်းပြီး တစ်ဖက်နှင့် တစ်ဖက် ဆွဲကြပုံမှာ ပျော်စရာ ကောင်းလှသည် ။ လွန်ဆွဲနေစဉ်တွင်လည်း ...
“ လမ်းသာယာမြေနုလို့ ၊ ပါလုပြီရွှေလွန်ကဲရယ် ယိမ်းဆို လို့ဆွဲ ။ ။ ပျိုလေးတွေ လက်နာလှ လဲလှည့်ပါ့ မောင်တော် သခင် ၊ ပုံပန်းလို့ရင် ၊ စကားဝါခုနစ်ငုံ လွန်ဦးမှာပုံ ၊ ခုနစ်ငုံက ပွင့်လိုက်တော့ ၊ မြင့်လိုက်တဲ့ ဝတိံသာက ရွာလိုက်ပါမိုး ”
မယ်က လက်နာသဖြင့် မောင်က ဝင်၍ ကူရပုံ ၊ မောင်က မောနေသဖြင့် မယ်က မောင်နှင့်အတူ ဝင်ကူရပုံကို မြင်ယောင်နေမိသည် ။
လွန်ပွဲအပြီးတွင် ရှုံးသူကို နိုင်သူက ဤသို့ မခံချင်အောင် ခနဲ့ကြ ကျီစယ်တတ်ကြပြန်သည် ။
“ ရွှေလွန်ကြိုး တန်တန်ရှုံးလို့ ၊ အသုံးမကျလူတစ်တွေ ၊ အားနာလှတယ်လေ့ ။ ။ မရှက်ပလေ ၊ သက်ဝေတဲ့ညာဘွား ၊ လိပ်ဖြစ်ရင် ဒီဘဝမှာ ခေါင်းထွက်ပလား ... ”
သွေးသောက်ကြီးကိုဒေဝသည် မိမိအား လက်ညှိုးကလေး ငေါက် ငေါက်ထိုးကာ “ မရှက်ပလေ ၊ သက်ဝေတဲ့ ညာဘွား ၊ လိပ်ဖြစ်ရင် ဒီဘဝမှာ ခေါင်းထွက်ပလား ” ဟု ခနဲ့လိုက်သော လုံမပျို၏ အဆင်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်နေရသည် ။ မိမိမှာမူ လက်ဝါးနှစ်ဖက်လုံး အသားနီလန်အောင် ခံလိုက်ရသည့် ကြားထဲမှ လုံမပျို၏ ရူပါကြောင့် နာသည်ကိုပင် နာမှန်း မသိအောင် ဖြစ်ခဲ့ရပုံကို သတိရနေသည် ။ သတိရမည် ဆိုရင်လည်း ရလောက်ပါပေသည် ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလွန်ဆွဲပွဲမှ စ၍ မိမိနှင့် လုံမပျိုတို့သည် သမီးရည်းစား ဖြစ်ခဲ့ကြရသည် မဟုတ်ပါလား ။
ယခုကား ချစ်စခင်စ ကြင်နာစ အိမ်သူသက်ထား အဖြစ်သို့ မကြာမီကမှ ရောက်ရှိခဲ့သော လုံမကို ခွဲခွာကာ “ စစ်ညောင်းချီကာ ၊ မင်းရေးရာကြောင့် ” ဤ ထားဝယ်ဘက်သို့ ရောက်နေခဲ့ရပေသည် ။ မည်သည့်အခါမှ ချစ်သက်လျာ ထံပါးသို့ ခစားရန် ရောက်ရပါမည်နည်း ။
ကိုဒေဝသည် ဇလွန်ရှင်ပင်ဘုရားကို ဦးချရန်ပင် သတိမရဘဲ ဓားကို လက်ကဆွဲကာ တောင်အောက် မိမိ စခန်းချရာ တဲဆီသို့ ခေါင်းငိုက်စိုက်နှင့် ဆင်းလာခဲ့လေသည် ။
••••• ••••• •••••
( ၃ )
ဘဝရှင် ဘိုးတော်မင်းတရားကြီး အမရပူရမြို့တော်မှ ၁၁၄၇ - ခု ၊ တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း ၁၀ - ရက် ၊ သောကြာနေ့တွင် ချီတက်လာပြီဟူသော သတင်းကို ကိုဒေဝတို့ လူစု ကြားသိလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိမိတို့ အရှင်သခင် ဖြစ်သော မင်းကြီးမင်းကျော်ခေါင် အတွက် ရတက်မအေးနိုင်အောင် ဖြစ်ကြရသည် ။
မိုးဦးနှောင်းကာ မိုးလယ်ပါ ဟုတ်တိပတ်တိ မရွာခဲ့သောကြောင့် စားရေ ရိက္ခာ ရှားပါးလျက် ရှိသည်ကို သိနေသော ကိုဒေဝက မိမိ၏ အရှင်မင်းကြီး မင်းကျော်ခေါင်သည် မည်သို့မျှ ဘဝရှင်မင်းတရားကြီး၏ အလိုတော်ကို ဖြည့်စွမ်းရန် တတ်နိုင်မည်မဟုတ်သည်ကို မြင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည် ။
ဘဝရှင်မင်းတရားကြီးသည် ကိုဒေဝ အပါအဝင် မင်းကြီးမင်းကျော်ခေါင် ကြီးမှူးသော စစ်သည်သူရဲ တစ်သောင်း ပါရှိသော တပ်ကို လွန်ခဲ့သော လေးငါးလကပင် စားရေရိက္ခာ ဖြည့်တင်းရန် ထားဝယ်ကြောင်း ချီတက်စေခဲ့သည် ။ ယခုမူ မင်းတရားကြီး ကိုယ်တို င်ကွပ်ကဲသော တပ်မတော်ကြီး ချီတက် လာပေပြီ ။
နတ်တော်လပြည့်ကျော် ၄ - ရက်နေ့တွင် မင်းတရာကြီးကိုယ်တိုင် ကွပ်ကဲသော တပ်မတော်ကြီး မုတ္တမသို့ ဆိုက်ရောက်တော်မူပြီ ဆိုသော သတင်းကို ကြားရသည် ။
ထို့နောက်တွင် မြိတ်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေသော မင်းကြီးမင်းကျော်ခေါင်အား ရိက္ခာ မပြည့်စုံသည့်အတွက် အကျဉ်းဖြင့် ရှေ့တော်သို့ ခေါ်တော်မူသည်ဟူသော သတင်းကို ထပ်မံကြားသိရသည် ။ နောက်ဆုံး ကြားသိရသော သတင်းကား မင်းကြီးမင်းကျော်ခေါင် ကို စစ်မက်အရေး အကြောင်းတွင် တာဝန်ဝတ္တရား အကြီးအကျယ် လစ်ဟင်းမှုနှင့် ချုံးချုံးချစခန်းတွင် ကွပ်မျက်လိုက်ပြီ ဟူသော သတင်းပင် ဖြစ်လေသည် ။
ဤသတင်းကို ကြားသိလိုက်ရသော ကိုဒေဝတို့ သွေးသောက်အကြပ် တပ်သားများမှာ မိမိတို့ အရှင်သခင်အတွက် ရင်ထုမနာ ဖြစ်ကြရသည် ။ နှောင်းခဲ့သော မိုးဦးကိုပင် အပြစ်ဆိုရမည်လော ၊ လူနှစ်သိန်းကျော် သုံးသိန်းမျှဖြင့် အမရပူရ မှ နေ၍ တစ်ပါးနိုင်ငံသို့ အရောက် ချီတက်တိုက်ခိုက် လိုသော ရှင်ဘုရင် ကိုပင် အပြစ်ဆိုရမည်လော ၊ မင်းကြီးမင်းကျော်ခေါင်၏ ကံကြမ္မာကိုပင် ယိုးမယ်ဖွဲ့ရမည်လော ၊ မပြောတတ်အောင် ရှိနေကြသည် ။
သွေးသောက်ကြီး ကိုဒေဝသည် တဲအတွင်းတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေရာမှ ဘုရင့်တပ်မတော်ကြီး စခန်းချထားရာဒေသမှ ရောက်ရှိ လာသော ရောင်းရင်းတစ်ဦးထံသို့ ရှေ့ဆက်လက် ချီတက်မည့်အစီအစဉ်ကို ကြားသိလိုသဖြင့် ထွက်လာခဲ့ပေသည် ။
“ မင်းတရားကြီးကတော့ ရိက္ခာ အခက်အခဲနဲ့ ကြံကြိုက်ပေမယ့် တပ်မတော်များကို စည်းကြပ်ကွပ်ကဲပြီး အတင်း ချီတက်ဖို့ အကြံအစည် ရှိတော်မူတယ် ရောင်းရင်းရဲ့ ၊ မင်းတရားကြီးရဲ့ အမျက်တော်ကို ကြောက်ကြသော ဗိုလ်မှူး ဗိုလ်ချုပ်တွေတောင် နေပြည်တော် ပြန်ဖို့ အရေး မလျှောက်တင်ဝံ့ကြဘူး ။ တပ်မှူးငယ်မျှသာ ဖြစ်တဲ့ ခေါ်သန္တီစား တစ်ယောက်သာ အကျိုးကြောင်းကို မျှော်ပြီး မသင့်ကြောင်းနဲ့ လျှောက်ထားတယ် ရောင်းရင်းရဲ့ ”
“ ခေါ်သန္တီစားရဲ့စကားကို မင်းတရားကြီး နှစ်သက်တော်မူပါရဲ့လား ”
သွေးသောက်ကြီး ကိုဒေဝက မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းမိသည် ။
“ နှစ်သက်တော့ နှစ်သက်တော်မူပါတယ် ရောင်းရင်း ၊ သို့သော်လည်းပဲ ရပ်ဆိုင်းမရှိ ချီတက်ရမယ်လို့ မိန့်တော်မူတယ် ”
“ ခေါ်သန္တီစား လျှောက်ထားပုံ ကြားစမ်းပါရစေ ရောင်းရင်းရဲ့ ။ ဒီလောက် အမျက်တော်ရှပြီး ချီတက်ဖို့အရေးကိုသာ စိတ်စောနေတဲ့ မင်းတရားကြီးကို ဘယ်လိုသဘောတော်နှစ်ခြိုက်အောင် လျှောက်ထားတယ် ဆိုတာ ကြားချင်လှလို့ပါ ”
“ ခေါ်သန္တီစား လျှောက်ထားပုံကတော့ ဒီလိုပါ ရောင်းရင်း ၊ စစ်တို့ သဘောသည် ဆောဆောလျင်လျင် လုပ်ကြံသင့်သည်ကို နှေးနှေးဖြည်းဖြည်း စီစဉ်သောကြောင့် အောင်ခြင်းသို့ မရောက်ရှိရာသည် ။ နှေးနှေးဖြည်းဖြည်း စီစဉ်သင့်သည်ကိုလည်း ဆောဆောလျင်လျင် စီစဉ်လေသောကြောင့် အောင်ခြင်းသို့ မရောက် ရှိရာသည် ။ ယင်းသို့ဖြစ်သောကြောင့် ယခု အိမ်နီးချင်း တစ်ပါးနိုင်ငံကို သိမ်းယူမည်ဟု မရေတွက်နိုင်သော အလုံးအရင်းနှင့် ဘဝရှင်မင်းတရားကြီးဘုရား ထားရိုက်ကြောင်း ချီတက်တော်မူသည် ။ ဇင်းမယ်ကြောင်း ၊ ရွာဟိုင်းကြောင်း ၊ ထားဝယ်ကြောင်း ၊ မြိတ်ကြောင်း များကလည်း စစ်ကြီးလေးကြောင်း ချီတက်သည်များကို မကြားမသိ ရှိမည် မဟုတ် ။ ယင်းသို့ တစ်ပါးမင်း ကြားသိလျှင်လည်း ဘဝရှင်မင်းတရားကြီး ဘုရား ချီတက်တော်မူသည့် ထားရိုက်ကြောင်းချီကို တစ်ပါးမင်းကိုယ်နှင့် တကွ စစ်အားကြီး ကြိုး၍ ခံချိမ့်မည် ။ ထားရိုက်ကြောင်း ချီတက်တော်မူမည့် စခန်း နှစ်ဆယ်လောက်မှာလည်း မျိုးရိက္ခာ ရရန် ယူရန် မြို့ရွာ အချက်အလက် မရှိချေ ။ ယင်းသို့ဖြစ်သောကြောင့် ထားရိုက်ကြောင်း ဆောဆော လျင်လျင် ချီတက်တော်မူသည်ရှိသော် တပ်မတော်နှင့်တကွ ရှေ့တပ် နောက်တပ် အလုံးအရင်း များလှသည် ။ အစားအစာလည်း ကိုယ်စီ ပခုံး ထက်ဝယ် ပါနိုင်သမျှသာ ဖြစ်ခြေသည် ။ မျိုးရိက္ခာ မထောက်မလှမ်းမီ ရှိလေ၍ ခရီးလမ်းတွင် မတက်နိုင် မဆုတ်နိုင် ၊ အရေးတော် ပျက်ခဲ့သော် ဇင်းမယ်ကြောင်း ၊ ရွာဟိုင်းကြောင်း ၊ ထားဝယ်ကြောင်း ၊ မြိတ်ကြောင်း ချီလေသော စစ်လေးကြောင်းသည်လည်း ပျက်ချိမ့်မည် ။ ဘဝရှင်မင်းတရား ကြီး ချီတော်သည့် ထားရိုက်ကြောင်းက ကြံ့ခိုင်ပါမှ ခွဲ၍ချီစေသော စစ်လေးကြောင်းလည်း ချီတက်ပေါက်ရောက်နိုင်ချိမ့်မည် ။ သို့ဖြစ်၍ ဘဝရှင် မင်းတရားကြီး မုတ္တမမြို့က အခိုက်အတန့် ရပ်နေစီရင်တော်မူသည်ရှိသော် တစ်ပါးမင်း ထားရိုက်ကြောင်းက အလုံးအရင်းခွဲ၍ ခွာဝံ့မည် မဟုတ် ။ ယင်းသို့ ခံနေလျှင် ဇင်းမယ် ၊ ရွာဟိုင်း ၊ ထားဝယ် ၊ မြိတ်ကြောင်းချီစေသည့် စစ်လေးကြောင်း မြို့ရွာ အဆက်မပြတ် မျိုးရိက္ခာ ရသာသည်နှင့် ကွန့်ကွန့်လွန့်လွန့် တစ်ပါးမင်းရဲ့ မြို့ရင်းတိုင်ပေါက်မည် မချွတ် ။ ယင်းကာလတွင် ထားရိုက်ကြောင်းကလည်း မျိုးရိက္ခာ အပြည့်အဝ စုပုံမိသည်နှင့် ဘဝရှင် မင်းတရားကြီး ကိုယ်တော်တိုင် နှစ်စခန်းကို တစ်စခန်းပြု၍ အမြန်ချီ တော်မူရသော် မင်းနှင့် တကွ မြို့အလုံးကို အလိုတော်ပြည့်ပါမည်ဘုရားလို့ လျှောက်တင်ထားတယ် ရောင်းရင်းရဲ့ ”
“ အင်း … သည်လျှောက်ထားချက်ဟာဖြင့် ချီးကျူးစရာပေပဲ ။ သို့သော်လည်း မင်းတရားကြီးကိုယ်တော်တိုင်က အရပ်အနေမရှိရ ၊ အတင်း ချီတက်ရမယ်လို့ မိန့်တော်မူထားတော့လည်း အခက်သားကလား ရောင်းရင်းရယ် ။ ကဲ .. ကဲ ... ရောင်းရင်းလည်း ခရီးပန်းလှရော့မယ် ၊ အညောင်းအညာ ဖြေပေဦးတော့ ”
သွေးသောက်ကြီး ကိုဒေဝသည် မြန်မာတပ်များ ရှေ့တွင် ရင်ဆိုင်ရမည့် အခက်အခဲများကို တွေးရင်း မိမိ တဲစခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည် ။ တဲစခန်းသို့ ရောက်၍ ခဏကြာလျှင်ပင် မနက်အရုဏ်တက်တွင် ရှေ့သို့ ဆက်လက်၍ ချီတက်မည် ဟူသော အမိန့်တော် ရောက်ရှိလာသဖြင့် ပြင်ဆင်သင့်သည်ကို ပြင်ဆင်ထားကြရန် မိမိ ဆိုင်ရာ တပ်သားများအား ထပ်ဆင့် အမိန့်ထုတ်လိုက်ရလေသည် ။
••••• ••••• •••••
( ၄ )
ကမ္ဗူရီတွင် တိုက်ခိုက်ရသော မြန်မာတပ်များသည် မျိုးရိက္ခာ ပြတ်လပ်ငတ်မွတ်သောကြောင့် သစ်ဥသစ်မြစ်များကို စားသောက်နေကြရလေသည် ။
ထိုသတင်းကို ကြားသိရသည့်အတွက် သွေးသောက်ကြီး ကိုဒေဝ အပါအဝင် လူ ၅ဝဝ ပါသော တပ်တစ်တပ်သည် ဆင်အစီး ၆ဝ ဖြင့် မျိုးရိက္ခာများ ထောက်ရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည် ။
လမ်းခရီးက ကြမ်းတမ်းသည့် အထဲတွင် တစ်ဖက်မှ ခုခံနေသော တစ်ပါး မင်း၏ တပ်သားတို့ ရန်ကလည်း ရှိနေသောကြောင့် သတိကြီးစွာ ထား၍ ချီတက်ခဲ့ရသည် ။
ကိုဒေဝသည် ရှေ့မှ တရွေ့ရွေ့ ချီတက်လျက်ရှိသော ရဲမက်တော်များကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည် ။
ဘဝရှင် ဖြစ်သော ဘိုးတော်ဘုရားသည် အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်သော နိုင်ငံကို ချီတက်တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် မိမိ၏ မြန်မာနိုင်ငံတော်အား အဘက်ဘက်မှ နေ၍ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရန် ကြံရွယ်နေသော မျက်နှာဖြူ အင်္ဂလိပ်တို့၏ ရန်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ထိုအိမ်နီးချင်း မင်းနှင့် မဟာမိတ်ပြုရသော် မကောင်းပါသလော ။
အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံကို ချီတက်တိုက်ခိုက်ရန် အတွက် အသုံးပြုသော စစ်သည်ရဲမက် နှစ်သိန်းကျော် သုံးသိန်းတို့၏ အင်အားကို မြန်မာပြည်အား ရန်သတ္တရုပြုရန် ကြံရွယ်နေသော ရန်သူအား တိုက်ခိုက်ဖြိုခွင်းရန် အသုံးပြုသော် မည်မျှ ကောင်းပါမည်နည်း ။
ဤစစ်သည်အင်အား နှစ်သိန်းကျော် သုံးသိန်းတို့၏ အင်အားဖြင့် ဆည်မြောင်းကြီးများကို ဆည်ဖို့လိုက်ရလျှင် ၊ ရေကန်ကြီးများကို တူးဖော်လိုက်ရလျှင် ၊ စပါး , ပဲ , ပြောင်းများကို စိုက်ပျိုးလိုက်ရလျှင် ၊ ခိုးသား , ဓားပြ , တန္တ , မုဒိမ်း တို့၏ ရန်ကို နှိမ်နင်းလိုက်ရလျှင် မည်မျှ တိုင်းပြည်အတွက် အကျိုးသက်ရောက်ပါမည်နည်း ။
ကိုဒေဝ စဉ်းစားခန်း ဝင်၍ ကောင်းနေစဉ်မှာပင် လမ်းဘေး တောအုပ် နှစ်ဖက်မှ နေ၍ ပစ်ခတ်လိုက်သော သေနတ်မီးပေါက်တို့၏ နားကွဲမတတ် အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည် ။
ကိုဒေဝတို့၏ ရိက္ခာထောက်တပ်ကား တစ်ပါးမင်း တပ်သားများ၏ တောပုန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပေပြီတကား ။
ဆင်အစီး ၆ဝ - နှင့် မျိုးရိက္ခာတို့သည် တစ်ပါးမင်း၏ တပ်သားများ လက်တွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးလျှင် လူ ၅၀၀ - ပါလာသည့်အနက် ကိုဒေဝ နှင့် လေးငါးဆယ်ယောက်ခန့်သာ တပ်ရင်းသို့ ပြန်၍ ရောက်လာနိုင်ခဲ့ကြပြီးလျှင် ကျန်လူများမှာ သုံ့ပန်းများဘဝသို့ ရောက်သူ ရောက် ၊ သေသူ သေ ဖြစ်သွားခဲ့ကြရသည် ။
ဤသို့ဖြင့် ဗိုလ်မှူး တပ်မှူးမှ အစ ရဲမက်တော်သားများပါ ရိက္ခာ ပြတ်လပ်သဖြင့် သစ်မြစ် သစ်ဥကိုပင် ရှာဖွေမရနိုင်၍ မြင်းကတောင် ၊ လွှား ၊ မောက်တိုများမှ ခွာယူရသော သားရေပြားများကို ပြုတ်၍ စားရသော ဘဝသို့ ရောက်ကြရသည် ။
ဤတွင်မှ မင်းတရားကြီး သိ၍ ရံတပ်တော်များနှင့် တပ်မတော်ကို စစ်ဆေးစေရာ ၎င်းတို့တွင်လည်း ရိက္ခာစွံ့ရှားကြောင်း တွေ့ရတော့သည် ။ ဤသို့ တပ်မတော်နှင့်တကွ ရံတပ်သားများတွင်ပင် ရိက္ခာ မရှိ ဖြစ်နေလျှင် ရှေ့ချီ တပ်များမှာ ပို၍ ဆိုးရန်သာရှိသောကြောင့် နေပြည်တော် အမရပူရ မှ အကြီးအကျယ်စီစဉ်လာခဲ့သော လူနှစ်သိန်းကျော် ပါရှိသည့် တပ်ကြီးကို ရုပ်သိမ်းရန် အမိန့်ထုတ်ဆင့်လိုက်ရလေသည် ။
ကိုဒေဝမှာ တပ်ကြီးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရန် အမိန့်ပေါ်ထွက်လာသည့်အတွက် အထူးပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်မိသည် ။
ချစ်သူခင်သူ ကြင်သူသက်ထားနှင့် ပြန်လည် တွေ့ဆုံရမည့်အတွက် ကာမဘုံသားတစ်ယောက် ပီပီ ဝမ်းသာမိသည်မှာ မှန်ပါ၏ ။ သို့သော် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံနှင့် မြန်မာတို့သည် အကြီးအကျယ် စစ်ပွဲကြီး မဆင်နွဲခဲ့ရသည့် အတွက် ရှေ့အဖို့တွင် နှစ်ပြည်တစ်ပြည် ရွှေလမ်းငွေလမ်း ဖောက်၍ ကျရောက်လာမည့် နိုင်ငံခြားအန္တရာယ်ကို ပူးပေါင်းကာကွယ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် များစွာ ရှိသည့်အတွက် ပို၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်မိခြင်းပင် ဖြစ်လေသည် ။
ထို့ကြောင့်ပင် ကိုဒေဝသည် တပ်မှူး ဖြစ်သူက မိမိအား ထားဝယ် ကြောင်းချီမှ မြန်မာစစ်သည်တော်များ နေပြည်တော် အမရပူရ သို့ ပြန်လည် ရောက်သည့် အချိန်ထိ ထားဝယ်တွင် ဆောင်ရွက်ရန် ကိစ္စများကို ဆက်လက် ထမ်းဆောင်ရန် တပ်ချန်၍ ကျန်ရစ်ခဲ့ရဦးမည်ဟု အမိန့်ချမှတ်လိုက်သည်ကို ဝမ်းသာစွာလက်ခံခဲ့လေသည် ။
••••• ••••• •••••
( ၅ )
“ ရွှေနန်းတော် အနောက်နားက ၊ ပျိုကစားတဲ့ လွန်တံရှည် ၊ သုံးပတ်ရစ်ခွေလေ့ ... ။ လွန်တံရှည် နိုင်ပါစေတော့ ၊ ပန်းသပြေ ညောင်ရေလောင်းမယ် ၊ မိုးရွာဆုတောင်း ”
တောင်လေမြူးသည့် တန်ခူးလ၏ ကောင်းကင်ပြင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ကိုဒေဝ၏ စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးကလေး ရွတ်ဆိုလိုက်သည် ။
လွန်ဆွဲပွဲတွင် မိမိအား လက်ညှိုးငေါက်ငေါက် ထိုးကာ “ မရှက်ပလေ ၊ သက်ဝေတဲ့ ညာဘွား ။ လိပ်ဖြစ်ရင် ဒီဘဝမှာ ခေါင်းထွက်ပလား ” ဟု ခနဲ့ခဲ့သော ချစ်သော လုံမနှင့် ဆုံရပေတော့မည် ။
ယခင် ဝါဆိုလ မတိုင်မီက မိမိ အရှင်သခင်မင်းကြီး မင်းကျော်ခေါင် နှင့် ပင်လယ်ကြောင်းချီ၍ ထားဝယ်သို့ ချီတက်ခဲ့ရသလို ယခုလည်း ပင်လယ်ကြောင်းများဖြင့်ပင် တပ်ခေါက်၍ ပြန်ရပေတော့မည် ။
သို့သော် ယခု တပ်ခေါက်၍ အပြန်တွင်ကား မင်းကြီးမင်းကျော်ခေါင်မှာ ချုံးချုံးချစခန်းတွင် ခေါင်းချ၍ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသဖြင့် မိမိတို့နှင့် အတူ ပါမလာနိုင်တော့ပေ ။
ကိုဒေဝသည် လင်းယဉ်ဖွေးဖွေးနှင့် အေးဆေးစွာ ကမ်းမှခွာလာသော လှေကြီးပေါ်မှ နေ၍ ထားဝယ်မြို့ကို ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ မျှော်ငေး၍ ကြည့်နေမိသည် ။
ထိုစဉ်တွင် ပဲ့ချောင်မှ နေ၍ “ တောင်လေကို မိတ်ဆွေဖွဲ့ပါလို့ ၊ ကုက္ကလံ မြောက်ကို လှည့်ကာမှ ၊ ပြန်ခဲ့မယ် ရွှေညာသူရဲ့ - ငွေရှာသူ အသွား ” ဟူသော သီချင်းသံက ဆွဲဆွဲငင်ငင် ပေါ်ထွက်လာသည် ။
ကိုဒေဝသည် သူ့ကိုယ်မှ ငွေဓားလွယ်ကို ဖြုတ်ပြီး လှေပေါင်းမိုးတွင် ချိတ်လိုက်ကာ လှေဦးပိုင်းသို့ လျှောက်လာခဲ့၏ ။
ရှေ့တွင် မြင်နေရသော ရေပြင်ကျယ်ကြီးသည် ဆည်မြောင်းကြီးများ ၊ ရေကန်ကြီးများ ၊ လယ်ကွင်းပြင်ကြီးများ ၊ သစ်တောကြီးများ အဖြစ်သို့ ရောက်ပြီးလျှင် သူ စီးနင်းလိုက်ပါလာသော လင်းယဉ်ဖွေးဖွေးနှင့် အေးဆေးငြိမ်သက်လှသော လှေကြီးမှာလည်း မြန်မာတိုင်းရင်းသားတို့၏ အောင်နန်း ဗိမာန်ကြီး အသွင်သို့ ပြောင်းလဲလျက်ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်လေသည် ။
▢ တက္ကသိုလ်နန္ဒမိတ်
📖 မြဝတီ မဂ္ဂဇင်း
📖 ကိုတောလူ နှင့် အခြားဝတ္ထုများ
