နှလုံးသားထဲက ဗိုင်းရပ်စ်များ

 ❝ နှလုံးသားထဲက ဗိုင်းရပ်စ်များ ❞ 

          ( ခင်မြဇင် )

( ၁ )

တစ်ခါတုန်းက ကျွန်မ သည် အိပ်ရာ ထဲမှာ လဲလျောင်းစဉ်မှာပင် အိပ်ရာ ဆီသို့ ပြန်မရောက်နိုင်ဘဲ ခရီး တစ်ခုကို သွားခဲ့ရသည် ။

ထိုခရီးကို ယခု ကျွန်မ ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ အစစ်အမှန်ခရီး ပဲလား ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကသာ လိုက်ပါခဲ့ပြီး ခန္ဓာ ကိုယ်က အိပ်ရာထဲ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသလား ၊ သို့မဟုတ်လျှင် စိတ်ဝိညာဉ် ဖြင့်သာ လိုက်ပါခဲ့သည့် ခရီးလေလား ဝေဝါးဆဲဖြစ်သည် ။

ကျွန်မကို လာရောက်ခေါ်ဆောင်သူတို့၏ ရုပ်လက္ခဏာများကို ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ပါ ။ ဂမ္ဘီရဝတ္ထု တစ်ပုဒ်မှ ဇာတ်ဆောင်တစ်ယောက် ပမာ ခံစားရလျက် ၊ ကျွန်မကို လာရောက်ခေါ်ငင်ကြသူများသည် ပရ လောကမှ မဟုတ်လျှင် အဆင့်မြင့် ဂြိုဟ်တစ်ခုခုမှလေလား ။

အသူရကာယ်ဘုံစံသတ္တဝါတို့သည် ပကတိ လူသားထက်ပို၍ အဆင့်မြင့်သည့် စွမ်းအင်များရှိကြောင်း ကြားဖူးပါသည် ။ လူ့လောက အစစ်အမှန်နှင့် အတန်ငယ်အလှမ်းကွာသော နေရာဒေသတစ်ခုဖြစ်ဟန် တူပါသည် ။

စီးစရာ ယာဉ် တစ်ခုခု ပေါ်သို့ ကျွန်မကို တင်ဆောင်သွားခဲ့ရာ ည၏ တရိပ်ရိပ်မှောင်မိုက်နေသော အမှောင်ထုထဲသို့ တစ်စတစ်စတိုးဝင် သွားခြင်းဖြင့် ကျွန်မသည် လည်း အမှောင်ထုနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားမယောင် ထင်ခဲ့မိပါသည် ။

ကျွန်မသည် အသက်ကို ဖက်နှင့် ထုပ်ထားရမလောက် ကြောက်ရွံ့ နေသော်ငြား စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာထားနိုင်ဖို့ ကြိုးစားကာ ဗုဒ္ဓ၏ဂုဏ်တော် များကို အောက်မေ့နေမိပါသည် ။ ထိုစဉ်မှာပင် ကပ်ဖ်ကာ၏ ‘ ရဲတိုက် ’ အမည်ရှိ ဝတ္ထုကို ပြေး၍ သတိရမိသည် ။

တကယ်တော့ ကျွန်မ ၏ အိပ်ရာလေးမှာ နွေးနွေးထွေးထွေးရှိသည့် တိုင် ပျော်မွေ့စရာကောင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပါ ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဆေးလိပ်နံ့သင်းလျက် ခုတင်ပေါ်တွင် အညာစောင်ပါးပါးကို ခပ်စုတ်စုတ် ဂွမ်းကပ်တစ်ခုပေါ်ခင်းထားပြီး အညာစောင် တစ်ယောက် တစ်ထည် စီ ခြုံကာ ခင်ပွန်းကလည်း သူ့ထောင့်မှာ သူ ကပ်၍ အိပ်စဉ် ကျွန်မ ကလည်း စောင်ပါးပါးတစ်ထည် ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ ကျွန်မ ထောင့်မှာ ဝေဒနာ ကို ရှုမှတ်နေလေ့ရှိပါသည် ။

သို့တိုင် စာအုပ်နံ့များ အောက်သိုးသိုးနံ့များထွက်နေသည့် အခန်းကျဉ်းကလေး ထဲမှ နှစ်ယောက်အိပ်ခုတင်တစ်လုံးပေါ်တွင် အိမ်ထောင် သက် နှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ လူသားနှစ်ဦးတို့ တစ်ထောင့်စီမှာကပ်လျက် ကိုယ့်ရှုမှတ်နှင့် ကိုယ် ရှိနေကြခြင်းသည်ပင် ပြီးပြည့်စုံသော အိမ်ထောင်မှု ဘဝ သို့မဟုတ် နှစ်လိုဖွယ် ညဉ့်ယံများ အဖြစ် ကျွန်မ အောက်မေ့မိလေ သလား မသိပါ ။ ထိုယာဉ်ပေါ်တွင် လိုက်ပါစဉ် ကျွန်မ၏ အိပ်ရာလေးကို တမ်းတမိသေးသည် ။

တကယ်တော့ ညစဉ်လိုပင် ကျွန်မ တွေးမိနေသေးသည်မှာ ကျွန်မ တို့နှစ်ယောက်နှင့် သေခြင်းကြားတွင် ခပ်ပါးပါးနံရံလေးသာ ခြားနေပြီးလူ့ဘဝတွင်နေရဖို့ နှစ်ကာလ များများစားစား မကျန်တော့ကြောင်းပင် ။ ကျွန်မ မသေဆုံးမီ စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်သွားချင်ပါသည် ။ သို့ရာတွင် အချိန်မတိုင်မီ ကျွန်မ မသိသော ဘုံတစ်ခုခုမှ လောက သားတို့က ကျွန်မအား လာရောက် ခေါ်ငင်ခြင်းဖြင့် ကျွန်မ၏ စိတ်ဝိညာဉ် သည် အစွဲတစ်ခုခုကြောင့် မလွတ်မြောက်နိုင်မှာကို စိုးကြောက်မိပါသည် ။ သို့တိုင် ယခုတော့ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပါ ။

ကျွန်မ၏ သားကတော့ အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းမှာ အိပ်လေ့ရှိသည် ။ ည အိပ်ခါနီးလျှင် စာအုပ်ပုံများကို တွန်းရွှေ့ပြီး အိပ်ရာခင်းကာ ကျောချ အိပ်လေ့ ရှိသည့်တိုင် ခြင်ထောင်ထောင်ဖို့ အလွန်ပျင်းသော ကလေးဖြစ်သည် ။ သိုးတစ်ကောင်၏ အမွေးများပမာ ကောက်ကွေ့ တွန့်လိမ်မည်း မှောင်နေသည့် ရှုပ်ရှုပ်ပွပွ သူ့ဆံပင်လေးများကို ကျွန်မ ကိုင်ရင်း သိုးမည်းကလေး ဟု ခေါ်တတ်သည် ။ သိုးမည်းကလေးက အမေကို မချစ်တော့ ဘူလား ။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်မက်တွေပဲ မက်နေကြသလား ။ သိုးမည်းကလေး ငယ်ငယ်လေးတုန်းက အမေဘယ်သွားသွား ထဘီစ ဆွဲပြီး လိုက်ချင်ခဲ့သည် ။ ခုတော့ သိုးမည်းကလေးက ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်ရောက်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ထောင့်မကျိုးသည့်ပုံစံကလေးနှင့် ဂျစ်ကန်ကန် လုပ်တတ်လာသည် ။ သိုးမည်းကလေးသည် အမေ ကွယ်လွန်ပြီးမှ သားမိုက် နောင်တရသည့်အကြောင်း ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးထားရာ ကျွန်မ မှာ ပြုံးမိပါသေးသည် ။ ယခု အမေ တစ်ယောက် အမည်မသိ ဘုံဆီသို့ ခရီးသွားနေသည့် ယာဉ်ပေါ်မှာ လိုက်ပါသွားရကြောင်း သူ မသိလိုက်ဘူးလား ။

ကျွန်မ သည် ဘဝတွင် စာရေးဆရာ အဖြစ်နှင့်လည်း အောင်မြင်သူ မဟုတ်ခဲ့ပါ ။

သူလို ကိုယ်လို လူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ပါသည် ။ အိမ်ရှင်မ တစ်ယောက် အနေနှင့်မူ လင်နှင့် သား အပေါ်တွင် ရံဖန်ရံခါ အနိုင်ယူလို စိတ် ပြင်းထန်ပြီး အငြင်းအခုံ သန်သူ ဖြစ်ပါသည် ။

သို့အတွက် ကျွန်မ အား ထိုသို့လာရောက် ခေါ်ငင်ကြခြင်းကို ခင်ပွန်းရော သားကပါ ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ထည့်ရက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်လေ သလား ၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ထက် အင်အားကြီးမားသည့် လောကသားတို့ကို မြင်နိုင်စွမ်း မရှိကြ၍ပဲလား ၊ သို့မဟုတ်လျှင် ထိုလောကသား တို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အဆင်သင့်မဖြစ်ကြသေး၍ပဲလား ။ အိပ်မွေ့ချပဲ ခံခဲ့ရလေသလား ။ ကျွန်မ မသိပါ ။ ကျွန်မကား ကျွန်မ မသိသည့်လောက သားတို့ ခေါ်ဆောင်ရာ ယာဉ်ပေါ်တွင် လိုက်ပါခဲ့ရပါပြီ ။

ကျွန်မအား တခြားဂြိုဟ်မှ လာခေါ်လေသလား ။

လနှင့် အင်္ဂါဂြိုဟ်ပေါ်တွင် လူများနေထိုင်ရန် မြေနေရာများ ရောင်း ချနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားဖူးခဲ့သည် ။

ယခု ထိုမြေကွက်များတွင် စမ်းသပ် နေထိုင်ခိုင်းစေရန် ကျွန်မကို ခေါ်ငင်သွားခြင်းလေလား ။

ယာဉ်သည် မြေပြင်မှ လဆီသို့ အတောင်ပံဖွင့်လျက် ပျံသန်းလေမည်လား ။

သူတို့ က ကျွန်မကို ပြာမြနက်ရှိုင်းသည့် အမှောင်ထုကြီးတစ်ခု ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည် ။ ပြာ၍နက်ရှိုင်းသော တွင်းတစ်ခု၏ လေမှုတ်စွမ်းအားဖြင့် ယာဉ်သည်ဝဲ၍ တွင်းချိုင့်နှုတ်ခမ်းဝမှာ အတန်ကြာ နားနေခဲ့သည် ။

ပြီးလျှင် တွင်းဆီသို့ ဝင်ခဲ့ရာ ယာဉ်၏ အသံ မကြားရသဖြင့် ကျွန်မ အံ့သြမိသည် ။ မီးရောင်လေးများကို ဟိုနေရာ သည်နေရာက တွေ့မြင် ရပြီး ငြိမ့်ခနဲ ငြိမ့်ခနဲ နိမ့်ဆင်းသွားမှုကို ခံစားနေရသည် ။ ရင်ထဲမှာလည်း တသိမ့်သိမ့်တုန်လာသည် ။

ငရဲဘုံ သို့မဟုတ် အသူရကာယ်ဘုံလေလား ။ 

ထိုဘုံများသို့ အချိန်မတိုင်မီ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံနေရသူများ အကြောင်း ကျွန်မ တွေးနေမိသည် ။ ဘာသာရေးမဂ္ဂဇင်းများတွင် ထိုသို့ သောအကြောင်းများ မကြာခဏဖတ်ရပါသည် ။

ယာဉ်သည် တွင်း၏ နက်ရှိုင်းသော တစ်နေရာမှာ ရပ်တန့်ကာ မီးရောင် တဖျတ်ဖျတ်လင်းနေသော နံရံတစ်ခုထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည် ။ ပြာမှိုင်းမှိုင်းမြူနှင့် သဏ္ဌာန်တူသည့်အရာများက မီးရောင်ထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေကြသည် ။

ယာဉ်၏ တံခါးပွင့်သွားပြီး အေးစက်စက်လက်များက ကျွန်မကို ခေါ်ငင် သွားခဲ့သည် ။ လူရိပ် ပုံသဏ္ဌာန်များသာ တွေ့မြင်ရသော်လည်း မြူလို နှင်းလို ရစ်ဝဲနေသောအရာများကြောင့် ဘယ်သူ ဘယ်ဝါ ဘယ်လို ပုံသဏ္ဌာန်ဟု ကျွန်မ မသိမြင်ဘဲ လက်များ၏အေးစက်မှုကိုပဲ ခံစားနေ ရပါသည် ။

လူနာခုတင်နှင့် တူသည့် ခပ်ရှည်ရှည်ခုံတစ်ခုတွင် ထိုင်ခိုင်းပါ သည် ။ မီးရောင်များသည် ပြာလဲ့ပြီး ခပ်မှိန်မှိန်ဖြစ်ကာ အရိပ်လို ရှည် လျားသည့် အရာများက နံရံပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေကြသည် ။

ဖြူဖြူရှည်ရှည်သဏ္ဌာန်တစ်ခုက ကျွန်မပခုံးကို ညင်သာစွာတို့ လိုက်ပြီး လဲလျောင်းခိုင်းလိုက်ရာ နဂိုကမှ အသည်းငယ်နေရသည့်အထဲ ထိတ်လန့်သွားရသည် ။

ထိုသဏ္ဌာန်မှာ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေ၍ အတော်အတန် သက်သာရာ ရသော်လည်း

“ ဘာလုပ်မလို့ပါလဲ ”

ရင်မှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေပါသည် ။

ဘုရားဂုဏ်တော်များ မှ တစ်ပါး ကျွန်မ ကို ကူကယ်ရာ မရှိပါ ။

ထိုအမျိုးသမီး သဏ္ဌာန်က ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ကို နားကြပ်လိုလို အရာတစ်ခုဖြင့် ထောက်၍ ကြည့်နေခဲ့ပါသည် ။

မီးရောင်မှာ ပြာလဲ့လဲ့ နှင့် ခပ်မှိန်မှိန်လင်းနေရာ အခန်းထဲတွင် ကျွန်မလို လဲလျောင်းနေကြသော အခြား လူများကို တွေ့မြင်ရသည် ။

ထိုသူများ ကို ကြည့်လိုက်ရာ စိုးရွံ့ဟန် ဖြူဖပ်ဖြူရော်မျက်နှာများ နှင့် ဖြစ်နေသော ကျွန်မ၏မိတ်ဆွေများကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ ကျွန်မကို လည်း တွေ့မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြုံး၍နှုတ်ဆက်ကြသည်ဟု ထင်မိခဲ့သည် ။ သို့တိုင် မီးကလည်းမှိန်မှိန် မျက်လုံးတွေကလည်း ခပ်မွဲမွဲဖြစ်ရာ ပြုံး သလား မဲ့သလားတော့ မသေချာလှပါ ။

အမျိုးသမီးသဏ္ဌာန်က ကျွန်မ၏ လက်နှင့် ခြေချင်းဝတ် ကို ဝါယာကြိုးနှင့်ရစ်ပတ်ပြီး သူမ က စက်တစ်ခု ထဲမှ အဖြေများ ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည် ။

တစ်ခါက အသိ တစ်ယောက် အီးစီဂျီ ရိုက်ခဲ့ဖူးတာကို သတိရမိသည် ။

ယခုလည်း ကျွန်မ ကို အီးစီဂျီ ရိုက်နေတာပဲလား ။

ကျွန်မ အသည်းယား လာသည် ။

ယခု ကျွန်မ မသိသော ရောဂါအဖြေကို ရှာဖွေဖို့ ပရလောကသို့ ရောက်ရှိနေကြသော ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်သူများကပဲ ကူညီနေကြသလား ။

ဒါမှမဟုတ် တခြားဂြိုဟ်ကမ္ဘာမှ အဆင့်မြင့်သတ္တဝါတို့က လူသား တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများမှ တုံ့ပြန်မှု အလုပ်လုပ်မှုတို့ကိုပဲ စူးစမ်းလေသလား ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စိုးရိမ်စိတ်က ပျောက်မသွား ။ 

ကျွန်မ မျက်လုံးမှိတ်၍ တွေးနေခဲ့သည် ။ 

ကြောက်၍ မလှုပ်ဝံ့ပါ ။

ခဏကြာလျှင် စက်ဖြင့် တိုင်းတာမှုက ပြီးဆုံးသွားပါသည် ။ 

ခုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်၍ ရကြောင်း သူမ က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောပါသည် ။

သူမ ၏ မျက်နှာ ကျွန်မ မမြင်ရပါ ။

လေသံက မှ ညင်ညင်သာသာပါ ။

သူမ က စက်ထဲမှ အဖြေများ ကို ယူပြီးထွက်သွားပါသည် ။

•••••   •••••   •••••

( ၂ )

တခြားခုတင်များ မှ ကျွန်မ ၏ မိတ်ဆွေများ သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည် ။ သူတို့ရော သည်နေရာကို ဘယ်လို ရောက်လာသလဲ ကျွန်မ မသိပါ ။

သို့တိုင် သူတို့သည် အသက်ရှင်ဆဲ လူများမှ ဟုတ်မှဟုတ်ရဲ့လား ။ ကျွန်မ ထိတ်လန့်မိပါသည် ။ သစ္စာဖြူ ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရမှ စိတ် သက်သာရာ ရသွားပါသည် ။ နေ့လယ်ပိုင်း ကပင် ကျွန်မ ထံ ဖုန်းဆက် ခဲ့ပါသေးသည် ။ ခါတိုင်း ခေါ်ပေးလေ့ရှိသည့် ဖုန်းဆိုင် က တစ်ဆင့် ခေါ်ခြင်းဖြစ်ပါသည် ။

အင်း ... သူ ကတော့ဖြင့် သေပြီးသားလူ မဖြစ်နိုင်ပါ ။

ကျွန်မ ထထိုင်စဉ် သူတို့ လည်း ခုတင် ပေါ်က ထလာကြသည် ။ ကျွန်မ အနီးသို့ လျှောက်လာကြပါသည် ။ သစ္စာဖြူ က ... 

“ ခုမှ ရောက်လာတာလား ”

“ ဒါ ဘယ်နေရာလဲ ” 

“ ရောဂါရှာဖွေရေးဌာနတစ်ခုပဲ ” 

“ ရောဂါရှာဖွေရေး ” 

ကျွန်မသည် ပြာမှိုင်းမှိုင်းတွင်းဆီသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည့် ယာဉ် ၊ ပရလောကသားဆန်ဆန်လူများနှင့် ကျွန်မကို စမ်းသပ်ခဲ့သော အမျိုးသမီးတို့ အကြောင်းကို တွေးနေမိခဲ့သည် ။ 

“ ဘယ်နေရာမျိုးပါလိမ့် ” 

ကျွန်မ စဉ်းစား၍မရပါ ။

သစ္စာဖြူ က ပြောလိုက်သည် ။

“ ဟုတ်တယ် ၊ ကျွန်မတို့အားလုံး နှလုံးထဲမှာ ဖိစီးကိုက်ခဲမှုတွေ ရှိနေခဲ့တယ်လို့ ယူဆပြီး အဲ့ဒါတွေကို ကုစားပေးဖို့ ကြိုးစားပေးတဲ့နေရာပဲ ”

ကျန် လူများကို ကျွန်မ ကြည့်လိုက်သည် ။

သူတို့ ကလည်း ကျွန်မထ က် ပို၍ ဘာမှ သိကြပုံမရပါ ။ 

“ သူပြောတာပဲလေ ”

တစ်ယောက် က ပြောသည် ။

ဘယ့်နှယ် ကျွန်မနှင့် အနှစ်နှစ်ဆယ်နီးပါး သိကျွမ်းခင်မင်ခဲ့သည့် သစ္စာဖြူ မှာ သည်လောကသားတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်များလား ။ 

နေ့လယ် က ဖုန်းခေါ်သံကို ပြန်တွေးကြည့်သည် ။ 

“ အစ်မ ဘယ်မှ မသွားဘူးလား အိမ်မှာပဲ ရှိခဲ့တာလား ” 

“ အင်း အိမ်မှာပဲ ဘယ်မှ မထွက်ဖြစ်ပါဘူး ”

ကျွန်မ ပင့်သက် ရှိုက်လိုက်သည် ။

“ ရှင် ရော ကုဖူးလို့လား ”

“ ကျွန်မ ကုဖူးတယ် ၊ နှလုံးထဲမှာ ဖိနေတဲ့ အကျိတ်အမြစ် တစ်ခုခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်တာပဲ ။ အပြာရောင် မီးငြိမ်းပြီး အစိမ်းရောင်လဲ့လဲ့ လင်းလာ ရင် အိမ်ကို ပြန်လို့ရတယ် ”

“ အဲ့ဒါ ဘယ်တော့လဲ ”

“ ရှင့် ရောဂါ အခြေအနေပေါ် မူတည်လို့ပဲ ” 

သစ္စာဖြူက ပခုံးတွန့်ပြပြီး ပြောလိုက်သည် ။ 

စိတ်ထဲမှာ သူ့ ကို မနှစ်မြို့ဖြစ်သွားရသည် ။

ကျွန်မ စဉ်းစားနေမိသဖြင့် စောစောက အမျိုးသမီးသဏ္ဌာန် ပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး ကျွန်မ ဘေးမှလူများ အလျှိုလျှို သူတို့ ခုတင် သူတို့ ပြန်သွားကြ သည်ကို မသိလိုက်ပါ ။

စောစောက အမျိုးသမီးသဏ္ဌာန် က ကျွန်မ ပခုံးကို ညင်ညင်သာသာ ဖိပြီး

“ အိပ်လိုက်ဦး ”

ခုတင် ပေါ်မှာ ပြန် အိပ်ရမှာကို ကြောက်နေမိသည် ။

သစ္စာဖြူ ကို လည်း ဒေါသ ဖြစ်နေသည် ။

တစ်ဖက်ကိုစောင်းပြီး လှဲနေရင်း နှင်းမြူငွေ့ လို တရိပ်ရိပ် ထင်နေသော အခန်း ၏ ဟိုမှာဘက်တွင် လူရိပ် သဏ္ဌာန်တချို့ကို တွေ့ ရပါသည် ။

မျက်လုံး ကို မမှိတ်ဝံ့ပါ ။

မျက်လုံး မှိတ်ကာ အိပ်ပျော် သွားခဲ့လျှင် ထာဝရ မနိုးတော့မှာကို စိုးရိမ် နေမိပါသည် ။

ဘယ်နှနာရီ ရှိသွားပါလိမ့် ။

ထိုအခန်းထဲမှာ နာရီ နှင့် တူသော အရာ ရှိပုံမရပါ ။ ကျွန်မ ၏ လက်မှာလည်း နာရီ မရှိပါ ။

နာရီပတ်တိုင်း အလာဂျီ ဖြစ်ရသဖြင့် နာရီ မပတ်သည်မှာ ကြာပါပြီ

သည်က ရှေ့ဆက်၍ ကျွန်မ ၏ ဘဝမှာ နာရီ ဆိုတာ လိုပါဦးမည်လား ။

ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်း ၏ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲတွင် ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်က ကမ္ဘာမြေကြီး၏ ဗဟိုချက် ကို ဆင်းကာ ကမ္ဘာ၏ စောင်းနေသည့် ဝင်ရိုးကို လှည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပုံကို သတိရနေပါသည် ။

ယခုတွေ့ ရသူများသည်လည်း ပရလောကသားများ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မ ဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် ဝတ္ထု တစ်ပုဒ်ထဲက ဇာတ်ကောင်များပဲလား ။

တွင်းနက်ထဲ ဆင်းသွားကြောင်း ရေးတတ်သည့် လူတွေထဲမှာ ဂျပန်စာရေးဆရာ မူရာကာမိ ကို သွားသတိရပါသည် ။ မွန်ဂိုလီးယား စစ်မြေပြင် မှာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်တုန်းက ရေတွင်းဟောင်းထဲ ပစ်ချခံရ သည့် ဂျပန်စစ်သား ၊ ဒါ့အပြင် ကြောင်ပျောက် ရှာရင်း ရေတွင်းဟောင်းထဲ ဆင်းသွားခဲ့သူ ။ ဒါမှမဟုတ်ရင် တွင်းနက်ထဲမှာ သိပ္ပံဓာတ်ခွဲခန်းလိုလို ဝတ္ထု ။ အင်း အဲ့ဒီထဲက လူတွေနှင့်များ တူနေသလား ။ 

တွေးကြည့်တော့လည်း မတူပါ ။

သို့ရာတွင် အခြားစာရေးဆရာ တစ်ယောက်ယောက် ၏ ကျွန်မ မမှတ်မိသည့် ဇာတ်ဝင်ခန်း တစ်ခုမှာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဝင်၍ သရုပ်ဆောင် မိနေခြင်းများလား ။ တွေးရင်း ကျွန်မ ခေါင်းနောက်လာပါသည် ။

“ ရှူး ”

ခေါ်သံကြောင့် လှည့်ကြည့်လျှင် တစ်ဖက် ခုတင်မှာ ကိုဒေဝါ ကို တွေ့လိုက်သည် ။

ကိုဒေဝါ မှာ ကဗျာဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်သည် ။

စောစောက သူ့ ကို ကျွန်မ မမြင်မိပါ ။

ကိုဒေဝါ နှင့် ကျွန်မ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်ဖူးပါသည် ။ 

ကဗျာများ အကြောင်း ငြင်းခုံဖူးပါသည် ။

ဂျင်းမောရစ်ဆန် ၏ ကဗျာများအကြောင်း ပြောဖြစ်ဖူးသည် ထင်သည် ။

သူ ရော နှလုံးထဲမှာ အကျိတ်ရှိသူလား ။ 

ကျွန်မ တီးတိုး လှမ်းမေးလိုက်မိသည် ။ 

“ ရှင့် နှလုံးထဲက အကျိတ် ထုတ်ပြီးပြီလား ”

ကိုဒေဝါ က ခပ်တိုးတိုး ရယ်နေပါသည် ။ သူ ရယ်သဖြင့် ကျွန်မ လန့်သွားပါသည် ။

“ ရှင် ကဗျာ ရေးနေတာလား ”

ဧကန္တ သူ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ထဲ မှာ ကျွန်မ ရောက်နေလေသလား ။ ရံဖန်ရံခါ သူ က ကဗျာ ထဲ မှာ လူနာမည်တွေ ထည့် ရေးတတ်သေးသည် ။ 

“ မဟုတ်ဘူး ”

သူ က ခပ်တည်တည်ဖြင့် တိုးတိုး ဖြေပါသည် ။ နောက် ကျွန်မ ကို မကြည့်တော့ဘဲ မျက်နှာကြက် ကိုသာ မော့ကြည့် နေသဖြင့် ဘာ ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည် ။

ဧကန္တ အကျိတ် ဆိုတာရော တကယ် ဟုတ်ရဲ့လား ။ 

သစ္စာဖြူ ဖြီး နေတာလား ။

ဒါမှမဟုတ် လူတွေ ရဲ့ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေ လှီးထုတ်ရောင်း ဝယ်တဲ့ နေရာ တစ်ခုပဲလား ။

အိုး ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့  ။

ပါရဂူ ဟု ထင်ရသူ တစ်ဦး ၏ ရှေ့မှာ ကျွန်မ ထိုင်နေပါသည် ။ 

ကျွန်မ ၏ ရုပ်ပုံကို ဖန်သားပြင် တစ်ခုတွင် ပြန်မြင်နေရပါသည် ။ 

ပီပီသသတော့ မရှိပါ ။

ခဏကြာလျှင် ကျွန်မ နှလုံး၏ ဖြတ်ပိုင်းပုံ ပေါ်လာပါသည် ။ 

“ ခင်ဗျား မှာ အကျိတ် မရှိဘူး ”

တိုးသော်လည်း သူ့ အသံက ခပ်မာမာလေးလေး ဖြစ်ပါသည် ။ အကျိတ် ရှိမနေခြင်းကြောင့်ပင် ကျွန်မ ကို အပြစ်တင်ချင် သလိုလို ။

ကျွန်မ စောစောက အိပ်ရာငယ် မှာ ပြန်၍ လဲလျောင်းရပြန်သည် ။ 

ခြေချင်းဝတ်နှင့် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ သွေးကြောများနေရာတွင် ဝါယာကြိုးနှင့်ရစ်ပတ်လျက် ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ကို ဂျယ်လီလိုအရည် တွေ သုတ်လိမ်းကာ ကိရိယာ တစ်ခုဖြင့် လှည့်မွှေပြန်ပါသည် ။ 

ကျွန်မ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားမိသည် ။

စောစောက အမျိုးသမီးသဏ္ဌာန်ကပင် စက်ကို စောင့်ကြည့်ခြင်း ၊ ကျွန်မ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်တွယ်စမ်းသပ်ခြင်း ပြုလုပ်နေပါသည် ။ 

ကျွန် မကို အသက်ရှူဖို့ ပြောထားသော်လည်း ကျွန်မ အသက် မရှူရဲ ၊ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေပါသည် ။

ခဏကြာလျှင် သူမ စက်မှ အဖြေကို ယူ၍ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားပြန်သည် ။

ကိုဒေဝါ ၏ ခုတင် မှာ ကိုဒေဝါ မရှိပါ ။

သူသည် ကဗျာများ ကို လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် ရွတ်တတ်သူ ဖြစ်သည် ။

မိတ်ဆွေများ ကို ခင်မင်တတ်သူ ဖြစ်ပါသည် ။

ရံဖန်ရံခါ အရက်ဖိုး တောင်းတတ်သည် ။

ခုမှ သတိရသည် ။

ယခုလို စမ်းသပ်မှုတွေ အတွက် ကုသစရိတ်တွေ ပဲ တောင်းခံလာလေမလား ။

ကျွန်မ မပြောတတ်ပါ ။

အသက်ရှူ မဝ သလို ဖြစ်လာသည် ။

စောစောက အမျိုးသမီးသဏ္ဌာန် ရောက်လာပြန်သည် ။ ဘာကြောင့်မှန်း မသိ အခန်း ထဲမှာ အေးစိမ့်လာ သလို ခံစားရသည် ။

“ ရှင့် မှာ အကျိတ် မရှိဘူး ”

သူမ က ခပ်တိုးတိုး နှင့် ခပ်လေးလေး ပြောလိုက်သည် ။ ကျွန်မ ဝမ်းသာသွားသည် ။

“ ဒါဆို ပြန်လို့ ရပြီလား ”

အရဲစွန့် မေးကြည့်မိသည် ။ 

“ မရသေးဘူး ”

အကျိတ် မရှိဘဲ ပြန်လို့လည်း မရရင် ဘာလုပ်ရမှာပါလိမ့် ။

“ ဘာလို့လဲဟင် ” 

“ ဗိုင်းရပ်စ် ရှိလို့ ”

“ ဘယ်လို ဗိုင်းရပ်စ်မျိုးလဲ ”

ကျွန်မ ရင်ဘတ် ထဲက နှလုံးသား တစ်ခြမ်းကိုပင် ခွဲစိတ်လှီးထုတ် ပစ်တော့မှာလား ကြောက်လာသည် ။

ဗိုင်းရပ်စ် စားသွားပြီလို့ ပြောမှာလား ကျွန်မ တွေးမရဲပါ ။ 

မျက်ရည် ဝိုင်းလာပါသည် ။

သိုးမည်းလေး နှင့် ကျွန်မ တွေ့ နိုင်ပါဦးမလား ။

သူမက ခပ်တိုးတိုး ခပ်မာမာ လေသံဖြင့် ...

“ ဗိုင်းရပ်စ် က ဗိုင်းရပ်စ်ပဲ ၊ ဆေးသောက်ရမယ် ခဏစောင့် ” 

သူမ ထွက်သွားပြန်ပါသည် ။ ကျွန်မ ကျိတ်၍ ငိုမိသည် ။ 

တစ်ဖက်ခုတင်မှာ ကဗျာဆရာ ကိုဒေဝါ ကို တွေ့ရသည် ။ 

“ ရှူး ”

သူ က ကျွန်မ ကို လေသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည် ။ 

ကျွန်မ သူ့ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် 

“ ခင်ဗျား ဝတ္ထုရေးနေတာလား ” 

ကျွန်မ သူ့ ကို ပြန်မဖြေပါ ။

“ ခင်ဗျား ဝတ္ထု ထဲမှာ ကျုပ် ကို ထည့်ရေးထားတာလား ” 

ကျွန်မ ငိုနေသည့် ကြားမှ သူ့ ကို ညင်သာစွာ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးပြလိုက်သည် ။ ဒီလူ ဒီလောက် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းမှန်း ခုမှ သိရသဖြင့် စိတ် မသက်မသာ ပြုံးပြမိခြင်းပါ ။

 •••••   •••••   •••••

( ၃ )

ကျွန်မ ၏ အိပ်ရာလေးပေါ်သို့ ကျွန် မပြန်ရောက်လာခဲ့သည် ။ 

ဆေးလိပ်နံ့ သင်းသည့်အိပ်ရာ ။

ခုတင်ပေါ်တွင် ခပ်စုတ်စုတ်ဂွမ်းကပ်ပေါ်မှာ အညာစောင်ပါးပါး လေး ခင်းထားသည့် အိပ်ရာဖြစ်ပါသည် ။

ကျွန်မ ၏ ခင်ပွန်းက ခါတိုင်းလိုပင် စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံလျက် အိပ်ရာထောင့်မှာ ခပ်ကွေးကွေး အိပ်နေပါသည် ။ သူ့ကို တွေ့၍ ကျွန်မ ဝမ်းသာသွားပါသည် ။

ကျွန်မ အသက်ရှူ မှတ်နေသည် ။

ရင်ဘတ် ထဲ က မအောင့်တော့ပါ ။

အသက်ရှူရတာ ပိုကောင်းလာပါသည် ။

ကိုယ့် အိပ်ရာပေါ် ကိုယ် ရောက်နေသဖြင့်ရော အသက်ရှူရ အဆင် ပြေနေသဖြင့်ပါ စိတ်ချမ်းသာ သွားရပါသည် ။

ထိုနေ့ည မှစ၍ ကျွန်မ နှလုံးသားထဲမှ နာကျင်မှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာခဲ့ပါသည် ။ ကိုဒေဝါ နှင့် ဖြစ်စေ အခြားမိတ်ဆွေများ နှင့် ဖြစ်စေ မတွေ့လိုတော့ပါ ။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိ ။ သူတို့ ကို ခပ်လှမ်းလှမ်းက မြင်တွေ့လိုက် သည်နှင့် သူတို့နှင့် ဝေးရာသို့ ကျွန်မ ရှောင်သွားလေ့ ရှိလာသည် ။

စိတ်သစ်လူသစ် ဖြစ်သွားသလိုပင် ။ သို့သော် စာရေးဆရာ ဖြစ်ခဲ့ သော ကျွန်မ၏ ဘဝသည် တစ်စတစ်စ ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ပါသည် ။ စာ တစ်လုံး မှပင် ချရေး၍ မရပါ ။ စိတ်ကူးများ အိပ်မက်များ အရာ အားလုံး ခြောက်ခန်းသွားခဲ့ပါသည် ။

ကျွန်မ ကုသခံခဲ့ရသည့် ဆေးများ၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကြောင့်ပဲလား ကျွန်မ မသိပါ ။

သစ္စာဖြူ ဆိုသည့် မိန်းမ ဖုန်းဆက် လာလျှင် ကျွန်မ မရှိဘူး ပြောဖို့ ဖုန်းဆိုင်က လူများ ကိုတော့ မှာထားမိပါသည် ။

▢ ခင်မြဇင်

📖 မဟေသီမဂ္ဂဇင်း

     ၂၀၀၇

ကီးမား ပလာတာ

 ❝ ကီးမား ပလာတာ ❞

အသက် ရ လာ လေ ဘဘထွန်း အဖို့ ပစ္စုပ္ပန် မှာ နေထိုင်ခြင်း ထက် အတိတ် ဆီ သို့ သာ အာရုံ ကျက်စား လျက် ။ အသက် က လည်း ၈ဝ ကျော် ချေပြီ ။ သူ့ ထက် ၁၀ နှစ် ခန့် ငယ် သော ဇနီး ကွယ်လွန် တာ ပင် ၈ နှစ် ခန့် ရှိ ခဲ့ပြီ ။ အသက် ၄ဝ ကျော် ၊ ၅၀ နီးပါး အပျိုကြီး ကျောင်းဆရာမ သမီး အငယ် နှင့် အတူ နေသည် ။ သီတင်းကျွတ် လောက် သာ သားသမီး တချို့ လာ လည် ကြသည် ။ သည် သီတင်းကျွတ် မှာ တော့ သမီးကြီး က ပင်စင် ယူခါနီး ၄ လ ခံစားခွင့် ရ သဖြင့် ရန်ကုန် မပြန်ဖြစ်သေးဘဲ အဖေ့ ကို ပြုစုဖို့ လာ နေသည် ။ မြေး တွေ ကျောင်း ပို့ ၊ ကျောင်း ကြို လုပ်ပေးရဦး မှာ မို့ ကြာကြာ မနေနိုင် ။ သားတွေ က တော့ သည် နှစ် သီတင်းကျွတ် မှာ ရောက်လို့ မလာကြ ။ ဘဘ က တော့ သားတွေ ၊ မြေးတွေ ကို တွေ့ ချင်ပေမဲ့ နယ် မှာ သမီး အပျိုကြီး တစ်ယောက် တည်း နေရ မှာ ကို စိတ်မချဘူး လို့ သာ သူ့ စကား အရ ပြော ရသည် ။ ဘဘထွန်း က သန်သန်မာမာ မဟုတ် တော့ ၊ လေဖြတ် ထား သဖြင့် လမ်း ပင် ကောင်းကောင်း မလျှောက် နိုင် တော့ ။ သတိ တွေ က လည်း မေ့ ချင်ချင် ။ မေ့ လိုက်ပုံ က မနက် က အကြောင်း ပင် သတိ မရ ချင်ချင် ။ 

“ ဒီ မနက် ဖေဖေ ထမင်း စား ပြီးပြီလား ” 

“ ထမင်း စားပြီးပြီ လား ”

သမီး ကို မေးတတ်သည် ။

“ ဆေး သောက်ပြီးပြီလား ”

ဆေး သောက်ပြီး ၊ မပြီး လည်း မမှတ်မိ ။

အိပ်ခန်း ထဲ မှာ လျှပ်စစ် မီးရောင် နှင့် အမြဲ လိုလို နေရ သူ ဖြစ်ရာ နံရံ ထက် က နာရီ ကြီး ကို လှမ်း ကြည့်ပြီး -

“ ဒါ မနက် ၇ နာရီ လား ၊ ည ၇ နာရီ လား ဟု လည်း မေးတတ်သည် ။ အိပ်ရာ ထဲ နေရတာ များ လာ သဖြင့် နေ့ လား ၊ ည လား သိပ် မမှတ်မိ ချင် ။ အိပ် ၊ စား ၊ ဆေးသောက် ၊ တီဗွီ ကြည့် ၊ ပြန် အိပ် ၊ ဆေး သောက် ၊ အစာ စား နေခဲ့ရသည် က များ တော့ အာရုံတွေ တောင် ခပ်ထိုင်းထိုင်း ။

သူ ကြိုက်သည့် စားစရာ မှန် သမျှ တော့ သမီးငယ် က ဝယ် ကျွေးသည် ။ ဖေဖေ သေ ရင် မကျွေးလိုက်ရ ရှိမှာ စိုးလို့ ဆို လား ။

တစ်ခါတော့ သမီးငယ် ဝယ်ကျွေး သည့် ပဲပလာတာ ကို စား ရင်း ရန်ကုန်မြို့ က လေဟာပြင် ဈေး ထဲ ရည်းစားဟောင်း နှင့် အတူ ကီးမား ပလာတာ စား တာ သွား သတိရသည် ။ သည်တုန်း က ရန်ကုန် ကို အလုပ် ကိစ္စ နှင့် လာခိုက် ရည်းစားဟောင်း က သူနာပြုသင်တန်း တက် နေရာ လမ်းမတော် ဘက် မှာ အမှတ် မထင် တွေ့ကြသည် ။ လက်ထပ်ခါ နီး ခန်းဝင် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပြီး မှ ထို ငယ်ရည်းစား ၏ မွေးစား ဖခင် က သဘော မတူနိုင် ဟု အကြောက်အကန် ငြင်း ကာ ချစ်သူ ကို သူနာပြုသင်တန်း သို့ တက်စေ ခဲ့သည် ။

“ ဒီကောင် နဲ့ တော့ မပေးစား နိုင်ဘူး ”

အကြောင်းပြချက် ခိုင်ခိုင်လုံလုံ မရှိဘဲ အတင်း ဖြတ် ခိုင်းကာ သင်တန်း သို့ ပို့ခဲ့သည် ။ အသား ညိုညို ရွန်းလဲ့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်း များ နှင့် ချစ်စရာ ကောင်း သော ချစ်သူ က လည်း သူ့ ကို ကျောင်း ထား ပေးခဲ့သော မွေးစားဖခင် စကား ကို မပယ်ရှား ဝံ့ ။ ဆင်းရဲလို့ လား ၊ ကျောထောက် နောက်ခံ မရှိလို့ လား ။ ချစ်သူ ကို ပါ စိတ်ဆိုး ခဲ့သည် ။ သိပ် မကြာမီ ချစ်သူ ထက် ငယ်ရွယ်လှပသူလေး နှင့် လက်ထပ် ခဲ့သည် ။ သည် မိန်းကလေး မိဘ က လည်း သဘော မတူ ။ သို့သော် သူ့ နောက် ကို ခိုးရာ လိုက် ခဲ့သည် ။ ခုတော့ သည် မိန်းကလေး နှင့် သမီးလေး တစ်ယောက် ပင် ရခဲ့ပြီ ။ လှပနုပျိုဆဲ မသင်း က သူ့ ကို နှုတ်ဆက် လိုက်သည် ။

“ ထွန်းထွန်း နင် ကလေး ရနေပြီ ဆို ”  

မသင်း လည်း သူ့ သတင်းတွေ သိသား လို့ အောက်မေ့ လိုက်ရသည် ။ သူ က လည်း အညံ့ မခံ ။ 

“ ဟုတ်တယ် ၊ ငါ့ သမီး က ချစ်စရာလေး ”  

အိတ်ကပ် ထဲ က ဇနီး နှင့် သမီး ဓာတ်ပုံ ကို ထုတ် ပြလိုက်သည် ။

“ အချောတွေ ချည်းပါ့လား ၊ နင် ကံကောင်းတာပေါ့ ” 

မသင်း က ဓာတ်ပုံ ကို ကြည့် ပြီး ခပ်အေးအေး ပြော လိုက်သည် ။ 

“ အေးဟယ် ၊ နင့် မင်္ဂလာဆောင် လည်း လက် မဖွဲ့လိုက်ရဘူး ။ နင့် ကလေး ဖို့ အရုပ် ဝယ်ပေး ချင်တယ် ” 

သည့် နောက် အရုပ်ဆိုင် လိုက် ရှာကြပြီး ဧရာမ ကော်ပတ်ရုပ်ကြီး တစ်ရုပ် ဝယ်ပေးသည် ။

“ နင် ရော လင် မယူသေး ဘူးလား ”  

“ ယူမှာ ပေါ့ ” 

“ တွေ့ထားပြီ လား ၊ ဘာ လဲ ငါ့ လောက် မလှလို့လား ” 

ရယ်လိုက်မိကြ ရင်း ရင် ထဲ မှာ မျက်တက်တက်လေး ခံစား လိုက်ရသေးသည် ။ လက်ထပ်ခါ နီး မှ မွေးစား ဖခင် စကား နားယောင် ပြီး ထွက်ပြေး ခဲ့ သူ ၊ ကျောင်းနေဖက် ငယ်ချစ် ။ သို့သော် လည်း ခု အချိန်မှာ သမီးလေး နှင့် ချိုချို က သူ လက်ရှိ ဘဝ မှာ အရေးပါဆုံး လူတွေ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ။ အရုပ် ဝယ်ပေး ပြီး နောက် မသင်း က ခပ်ချွဲချွဲလေး ဆို သည် ။ 

“ ငါ့ ကို မုန့် လိုက် ကျွေးပါလား ” 

“ နင် ဘာ စားမှာလဲ ” 

“ ကီးမားပလာတာ ” 

လေဟာပြင် ညဈေးတန်း ၏ ညှော်နံ့ သင်းသင်း ထဲ မှာ သူ က မသင်း ဝယ်ပေး ထားသော အရုပ်ကြီး ကို ပိုက် လျက် ။ မသင်း က အပြာနုရောင် အင်္ကျီလက်ပြတ် နက်ပြာ တွင် အဖြူ နှင့် အဝါ ပန်းခိုင်လေးများ ပါသော လုံချည် ၊ ကျစ်ဆံမြီးအရှည် နှစ်ဖက် ချ ကာ တော်တော်လေး လှ နေခဲ့သည် ။ အသားအရေ က လည်း ဟိုတုန်း က လောက် မညိုတော့ ဘဲ စိုပြည် ဝင်းပ နေခဲ့သည် ။

သူတို့ နှစ်ယောက် သား မုန့်ဆိုင် လိုက် ရှာခိုက် သူ တာဝန် ကျ ရာ နယ် မှ အသိ ကုန်သည် တစ်ယောက် နှင့် တွေ့ သေးသည် ။ ထို သူ့ အကြည့် က အံ့သြ နေ သယောင်ယောင် ။

“ ဘယ်လိုလဲ ဆရာ ၊ နယ် မပြန်သေးဘူးလား ” 

နောက် သလို ၊ စ , သလို မေးသွား လိုက် သေးသည် ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၆ဝ က တစ်ခုသော ညနေခင်းကလေး ကို မနေ့ ၊ တစ်နေ့ က လို သူ့ စိတ် ထဲ အောက်မေ့ လျက် ။ 

“ ကီးမားပလာတာ ”  

သူ့ နှုတ်ဖျား က စကားသံ ထွက် သွားသည် ။ 

“ ဘာလဲ ဖေဖေ ၊ ဘာလဲ ” 

ဪ ပဲပလာတာ ကို တစ်ဝက် တစ်ပျက် စားရင်း အသက် ၂၅ နှစ် ခန့် က ငယ်ချစ် နှင့် အတူ လေဟာပြင်ဈေး ထဲ မှာ ကီးမားပလာတာ စားခဲ့ ကြ ပုံ ကို အာရုံ ရောက်သွားခဲ့ မိ ရာ နှုတ် မှ ကီးမားပလာတာ လို့ အော် လိုက်မိခြင်း ပင် ။ 

“ ဖေဖေ ဘာ ပြော လိုက်တာလဲ ၊ ကီးမားပလာတာ စားချင်လို့ လား ”

“ ဒီ မြို့ မှာ ရှိလို့လား ”

သမီးကြီး က ဝင် ပြော သည် ။ သမီးငယ် က - 

“ တွေ့တော့ မတွေ့မိဘူး ထင်တယ် ။ ရန်ကုန် ရောက် ရင် ဝယ် ကျွေး မှာ ပေါ့ ” 

“ ရန်ကုန် ၊ ရန်ကုန် ကို ဘယ်တော့ ပြန်မလဲ ” 

“ ထရန်စဖာ ရ ရင်ပေါ့ အဖေ ရယ် ”

“ နင့် ထရန်စဖာ က ဘယ်တော့လဲ ၊ ငါ လေဟာပြင်ဈေး သွားချင်တယ် ” 

“ လေဟာပြင် ဈေး ၊ ဘယ်နား မှာ လဲ ဖေဖေ ”  

“ ဒီလောက် တောင် မသိဘူးလား ဟ ” 

ဘဘထွန်း က မာန်မဲ လိုက်သည် ။ 

“ ရှလဘွတ် တွေ လေဟာပြင် တောင် မသိဘူး ”

“ လေဟာပြင် ဪ သိပြီ ၊ ဗိုလ်ချုပ်ဈေး နား က ”

ဘဘထွန်း ၏ မျက်လုံး တွေ လက် လာပြီး - 

“ ဟုတ်တယ် ၊ ဟုတ်တယ် ၊ ငါ့ သမီးကြီး က သိတယ် ”

“ အဲ ... အခု မရှိတော့ဘူး ဖေဖေ ရဲ့ ၊ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးသစ် နေရာ ဖြစ် သွားပြီ ” 

“ အေး ဟုတ်ချင် လည်း ဟုတ်မှာပေါ့ ။ ငါ မသိဘူး ၊ ငါ သိတာ က လေဟာပြင်ဈေး မှာ မသင်း နဲ့ ငါ ကီးမားပလာတာ စားခဲ့ကြတာ ” 

“ မသင်း ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ ဖေဖေ ”

သမီးငယ် က မေးသည် ။ အဖေ့ ဖြေပုံ က အားရပါးရ ။

“ အဖေ့ ငယ်ရည်းစား ” 

သမီးကြီး က ရယ် နေ သည် ။ သူ့ အမေ ပြောတာ ကြားဖူး နေသလား မသိ ။ 

“ ဒီလို သမီး ရဲ့ မသင်း နဲ့ အဖေ က သိပ် ချစ်ခဲ့ကြတာ ” 

အဖေ က ဇာတ်ကြောင်း စ,သည် ။ 

“ အမေ့ ကို တော့ မချစ်ဘူး ပေါ့ ၊ ဟုတ်လား ဖေဖေ ” 

သမီးငယ် က ခပ်စွာစွာ အသံ ဖြင့် မေး လိုက်သည် ။ 

“ ချစ်သင့် သလောက် တော့ ချစ်တာပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ ငယ် က ချစ် အနှစ်တစ်ရာ ဆို လား ဘာလား ၊ ကီးမားပလာတာ စားခဲ့ကြတာ လေ ” 

အမေ့ ကို ချစ်သင့် သလောက် ဆိုသည့် စကား ကြောင့် - 

“ အဖေ တော့ မဟုတ်တော့ဘူး နော် ” 

သမီးငယ် အပျိုကြီးမ က ရန်ထောင်သည် ။ ဘဘထွန်း က ပြုံးပြုံးကြီး လုပ်ရင်း ငယ်ချစ်ဟောင်း နှင့် လေဟာပြင် မှာ ကီးမားပလာတာ စားခဲ့ပုံ ကို စားမြုံ့ပြန်သည် ။ 

သမီးကြီး က “ ဩော် ဟုတ်လား ၊ သမီး ကို အရုပ် ဝယ်ပေးခဲ့တာလား ၊ တယ် ဟုတ်ပါလား ” စကား ထောက်သည် ။

“ နောက် လေး ၊ ငါးလ ကြာ တော့ လေဟာပြင် မှာ မသင်း နဲ့ အတူ မုန့်စားတာ သမီး တို့ အမေ သိသွားပါ ရော ။ အရုပ်ကြီး ကို ရွှံ့ဗွက် ထဲ လွှင့် ပစ်လို့ ကလေး က ငို ၊ အဖေ့ မလဲ အရုပ် ကို ကောက် ပြီး ရေဆေး ၊ သမီး လက် ထဲ ထည့် ရ ၊ အမေ့ ကို ချော့ ရ ၊ ဗျာ ကို များ သွားတာပဲ ။ အဲဒီ တစ် ခါပဲ တွေ့တာပါ ကွာ ။ ဒါကို မိချို က မယုံဘူး ။ ညည်း တို့ အမေ မိချို လေ မနာလို တာ ”

“ ဖေဖေ နော် ဖေဖေ ၊ အမေ့ ကို သစ္စာ ဖောက်တယ် ” 

အသက် ၄ဝ ကျော် အပျိုကြီးမ က အော် ပြော လိုက်သည် ။

“ ဘယ်မှာ ဖောက်လို့လဲ ဟ ”

“ သေသွားတဲ့ အမေ့ ကျ သတိ မရ ၊ သူ့ ငယ်ရည်းစား သတိရ နေ ။ တော်ပြီ တော်ပြီ ကီးမားပလာတာ မပြောနဲ့ ၊ ရိုးရိုးပလာတာ တောင် ဝယ် မကျွေးတော့ဘူး ” 

ပြောရင်း - 

“ အမေ ရေ အို အမေ ရဲ့ ၊ သေ တာ မကြာသေးတာ တောင် သတိမ ရတော့ဘူး နော် ၊ ဟို ခုနစ်ဆွေး ၊ ရှစ်ဆွေး က ငယ် ရည်းစား ကို သတိရ သတဲ့ ဟီး ... ဟီး ... ”

အမေချစ် သမီးငယ် အသက် ၄ဝ ကျော် ၊ ၅၀ တွင်း က မကြီးမငယ် နှင့် ငို ပါ လေတော့သည် ။ 

သမီးကြီး က ရယ် ရင်း - 

“ ကဲ ... ပြောပါဦး ဖေဖေ ၊ မေမေ့ ကို ဘယ်သူ သွား ပြော တာလဲ ဖေဖေ ပဲ နေမှာပဲ ” 

“ ဒီလိုကွ သမီး ရ ၊ ဖေဖေ တို့ နဲ့ တွေ့ခဲ့တဲ့ ကုန်သည် မိန်းမ က မင်းတို့ အမေ မိချို သူငယ်ချင်း ရဲ့ ယောက်မ ဆို တော့ သူတို့ ဆီ က ကြား ရင် အထင် လွဲ မှာ စိုး လို့ ကြို ပြော ထားတာ ”

သမီးငယ် က -

“ တော်ပြီ ၊ တော်ပြီ အဲဒီ အကြောင်း မပြော ကြ နဲ့ ၊ အဖေ ကို က မဟုတ်ဘူး ” 

အကြီးမ က -

“ ပြောတာပဲ ဘာဖြစ်လဲ ဟယ် ၊ လူ့ ဘဝ ဆိုတာ အမှတ်ရစရာလေး တွေ ရှိတတ်တာပဲ ” 

“ ဟင် ... အမေ နဲ့ ရ ပြီး မှ ရည်းစားဟောင်း နဲ့ တွေ့တာ သစ္စာဖောက် တာ ပဲ ၊ အဖေ သစ္စာ မရှိဘူး ”

“ အဲဒါကြောင့် အမေ စောစော သေတာ နေ မှာ ” 

အငယ်မ က ရန် တွေ့သည် ။

သမီးကြီး က ရယ်ရင်း - 

“ အဲဒီ အဒေါ်ကြီး တောင် သေလောက်ပြီ ၊ အဖေ ပဲ ရှစ်ဆယ် ကျော် နေပြီ ၊ သူ ပြောချင် တာ တွေ ပြောပါစေပေါ့ ”

သမီးငယ် က - 

“ အဖေ တော်ပြီ ၊ မုန့် စား ပြီးရင် ပုတီးစိပ် တော့ အကုသိုလ် မများ နဲ့ ” 

ဘဘထွန်း က ခပ်လေးလေး အသံ ဖြင့် - 

“ အဖေ မစိပ် ချင်ဘူး ”

သမီးငယ် က တော့ သူ့ ကို ဇိကုပ် နတ်ပြည် တင်ချင် နေပုံ ရသည် ။

သမီးငယ် က ခပ်ဆတ်ဆတ် လေသံ ဖြင့် –

“ ဘာလို့လဲ အဖေ က ကုသိုလ် ရ တာ ကျ မလုပ်ချင်ဘူး ”

“ ပျင်းတယ် ၊ တီဗွီ ကြည့်မယ် ရီမု ပေး ” 

“ တရားခွေ ဖွင့် ၊ ရုပ်ရှင် မကြည့် နဲ့ ”

“ မဖွင့်ဘူး ၊ ငါ့ ကို ရီမု ပေး ”

သမီးကြီး က ရယ် နေသည် ။ သမီးငယ် က စိတ်တို နေသည် ။

“ မမကြီး အဖေ ထိန်း လို့ မရနိုင်ဘူး ၊ ရန်ကုန် ခေါ် သွားစမ်းပါ ” 

“ ဖေဖေ လိုက်မှာလား ”

“ သမီး ညီမ ယောက်ျား ယူ မလို့ ထင်တယ် ” 

“ အဖေ နော် လာ မစနဲ့ ၊ တရား နာ ၊ အကုသိုလ် ကင်း အောင် နေ သေ ဖို့ က နီးနေပြီ ” 

သမီး အငယ် က နာမည်ကျော် ဆရာတော် တစ်ပါး ၏ တရားခွေ ကို အောက်စက် ထဲ ထည့် ဖွင့်သည် ။ 

“ ကိုရီးယားကား ထည့် ပေး ၊ မပေး ရင် ငါ အိပ်တော့မယ် ” 

“ ဖေဖေ တရား မှတ်ရင်း အိပ် ” 

“ အနိစ္စ ... အနိစ္စ ... အနိစ္စ ၊ ကဲ မှတ် ပြီးပြီ ရီမု ပေး ”

“ ကဲ ဒါဆိုလည်း အိပ်တော့ ”

တကယ်တော့ စောစော က စကားပြော အဆင် မပြေ သဖြင့် သာ သမီးငယ် က လည်း သူ့ အဖေ ကို ပြန် ဂျီကျ နေခြင်း ဖြစ်သည် ။ စကိုင်းနက် က ရုပ်ရှင်လိုင်းတွေ အဖေ အိမ် မှာ တစ်ယောက် တည်း ဆို တော့ ဖွင့် ကြည့်လို့ ရအောင် ဝယ်ပေး ထား ရသည် ။ 

ခု တစ်လော ကိုရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲ တွေ က လည်း အဘိုးကြီး ၊ အဘွားကြီး တွေ ကြင်ဖက် ရှာသည့် နေရာ မှာ ဆုံ ကြ ၊ သားသမီးတွေ က အထီး ကျန် မနေရအောင် လက်တွဲ ဖော် ရှာ ပေးသည့် ဇာတ်လမ်းမျိုး တွေ ။

သမုဒယ တဏှာ ၏ လောင်မြိုက်မှု ကို ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး ခံစားခဲ့ ပြီး ပြီ မို့ ဖေဖေ့ ကို အေးအေးချမ်းချမ်း နေစေ ချင် သော် လည်း ခေါင်းမာ သည့် ဖေဖေ က သူ စိတ် ထင်သလို နေမြဲ ။ သို့သော် လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကြီး က တော့ စိတ် သွားတိုင်း ကိုယ် မပါ ခဲ့ ပြီ ။ ဆီးချိုရောဂါ ၊ သွေးတိုးရောဂါ တို့ ဖိစီး လျက် ဆေး အသက် သာ ရှိတော့သည် ။

သမီးကြီး က ဖေဖေ ခြင်ထောင် ထဲ ဝင်သွား သဖြင့် ခြေထောက်များ ကို စောင် နှင့် ဖုံး ပေးပြီး ခြင်ထောင် ကို အဝတ်များ နှင့် ဖိပေး နေ သည် ။ မေမေ ရှိစဉ် က ဖေဖေ က စ,လိုက် နောက်လိုက် ပျော်ပျော် နေတတ်သူ ။ 

တကယ်တော့ မသင်း အကြောင်း ဆက် ပြောချင်ပုံ ရ သည် ။ မေမေ တစ်ခါ က ပြောခဲ့ဖူးသည် ။ ဖေဖေ ပြည်မြို့ ကို ပြောင်းဖို့ ခရီး သွားကြ စဉ် မင်းဘူးဆိပ်ကမ်း မှာ မြင်းလှည်း မှောက် တော့ သုံးနှစ် သား အကြီးကောင်လေး လက်ကျိုး သွား ခဲ့သည် ။ ဆေးရုံ ကို ပြေး ကြတော့ ဆေးရုံ မှာ မသင်း ကို တွေ့သည် ။ မသင်း က ပျာပျာသလဲ ဆီးကြို ကူညီ ပေးခဲ့ကြောင်း ပြောပြ ခဲ့ ဖူးသည် ။ အဲသည် တုန်း က အငယ်မ ပင် မမွေး သေး ။ မေမေ က အသက် ရ လာတော့ စကား သိပ် မပြော ၊ တရား မှတ်သည့် အခါ မှတ် ၊ ပုတီး စိပ် ချင် စိပ် လုပ် နေ တတ်သည် ။ နေ မကောင်း လျှင် လည်း ဂျီမကျ ၊ သားသမီးတွေ ပင်ပန်း မှာ စိုးရိမ်တတ်သူ ။ ဘဝ ထဲ က ရုပ်ပုံ တွေ မှိန် ချင် ရာ မှိန် ၊ လင်း ချင် ရာ လင်း လျက် သေမင်း ဆီ သို့ သာ တရွေ့ရွေ့ သွားနေကြ သော ဘဝ တွေ ကို တွေး ရင်း သမီးကြီး က သက်ပြင်း ချသည် ။ သူ လည်း အသက် ၆ဝ ထဲ မှာ ဆိုတော့ အဖေ့ အရင် ပဲ သွားရမလား မသိနိုင် ။ အတိတ်ဟောင်း တွေ အပေါ် တော့ အဖေ့ လို အသေးစိတ် သတိရ ဖို့ မအားသေး ။ သည့် ထက် အသက်ကြီး လာ လျှင် တော့ လက်ရှိ ဘဝ ကို မေ့ပြီး အတိတ် မှာ ပဲ ပျော်မွေ့လေ မလား ။ 

သူ က တော့ “ အဖေ ပြော ချင်ရာ ပြောပါစေ ၊ လူကြီးတွေ က ဒီလိုပဲ ” ဟု ညီမ ကို ပြော လိုက်ရာ ဟိုတုန်း က စောင် ပုခက်လေး ထဲ မှာ သူ လွှဲလွှဲ ပေးပြီး သီချင်း ဆို သိပ်ခဲ့ရ သည့် ညီမ ၊ ခုတော့ လေးလုံးခြောက်ဖက် ကျား ကိုးစီး စား မကုန်သော ခန္ဓာကိုယ် နှင့် ဝဝဖြိုးဖြိုး ဆရာမကြီး က - 

“ စိတ် ကို ထင် သလို လွှတ်ထား ခိုင်းလို့ ရမလား ၊ သေ ရင် အပါယ်ငရဲ တန်း ကျသွား မှာ ” 

ပက်ခနဲ ပြန် ပြောလိုက် သည် ။ 

သည်အခါ မှာ တော့ အဖေ့ စိတ် ကို ပါ ထိန်းချုပ် ထား ချင်ပြီး ၊ ကွန်ထရိုး လုပ်ချင် နေပုံ ရသည့် ညီမ ကို ကြည့် ရင်း အစ်မ ဖြစ်သူ က ရယ် လိုက်သည် ။ သူ က သား သမီး သုံးယောက် မိခင် မုဆိုး မ ၊ မြေး လူပျိုပေါက် ၊ အပျို ပေါက်များ ကြား နေခဲ့ရ သူ ဖြစ် ရာ ကိုယ် လုပ်တာ မှ အမှန် ထင် တတ်သော လူ့ သဘာဝ ကို တွေးရင်း ဘာမှ ပြန် မပြော တော့ ဘဲ ရယ် နေ လိုက်သည် ။ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ၊ နှစ်ယောက် က တရားရိပ်သာ မှာ တစ်ပါးကျောင်းလေး တွေ ဆောက် ပြီး သွား နေကြပြီ ဆိုခဲ့သည် ။ သူ က တော့ မြေး က မွေး မည့် မြစ် အထိ ထိန်းနေ မိ လေ မလား ။

တွေး ရင်း တက္ကသိုလ် တက်စဉ် က သူ့ အဆောင် ရှေ့ သနပ်ခါး သွေး ပြီး သား ဘူးကလေး လာ လာ ပေးတတ် သော ချစ်သူ ကို သတိရ သွား သည် ။ ချစ်သူ က နေ့ကျောင်းသား ဖြစ်သည် ။ သူ့ ထက် လည်း တစ်တန်း ငယ် သူ ။ 

“ မောင် သွေး ပေးတဲ့ သနပ်ခါးလေး လိမ်းရဲ့လား လာ ကြည့်တာ ” 

အတန်း ရှေ့ က စောင့် တတ်သူ ။

အင်းလျားကန်စောင်း မှာ နှစ်ယောက်သား တွေ့ လျှင် သူ သွေး ပေးသည့် ပါးပြင် က သနပ်ခါး ကို  ပြန် ယူသွား လေ့ ရှိသူ ။ ချစ်ခဲ့ကြ သော် လည်း မဆုံဖြစ် ခဲ့ကြသော ချစ်သူ ကို သတိ ရ သွားသည် ။ ဖေဖေ့ ကီးမားပလာတာ က နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကျော် က ။ သူ မေ့လိုက်သည် မဟုတ်သည့် တိုင် စိတ် မအား ၊ လူ မအား သတိ မထား မိ တော့ သော အတိတ် ကို လှမ်း ၍ တွေ့လိုက်သည် ။

ထိုခဏ တွင် သူ့ ပါးပြင် သူ အမှတ်တမဲ့ စမ်း ကြည့် လိုက်ရင်း ရင် ထဲ မှာ နွေးသွားရသည် ။

◾ခင်မြဇင်

📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း

      ၂၀၁၇ ၊ ဇန်နဝါရီ 

#ကိုအောင်နိုင်ဦး

.

ဆောင်းနှောင်းရွက်ကျင်

 

❝ ဆောင်းနှောင်းရွက်ကျင် ❞

၁ ။

ဆောင်းနှောင်း သစ်ရွက်တို့ သည်  ဝါရွှေသော အရောင် သို့ ပြောင်းကြ လေသည် ။ ထို့နောက် လေ အဝှေ့ မှာ ရင့်ရော်သော သစ်ရွက်တို့ မြေ ပေါ် သို့ ကြွေဆင်း ကြသည် ။ အမေနှင်း မှာ အဘခိုင် ဆုံးပြီး ကတည်း က အထီးတည်း ပင် ရှိခဲ့သည် ။ ဆောင်းနှောင်း လေရူးကလေး ဝှေ့၍ ချမ်းအေး လာပြီ ဆိုလျှင် အမေနှင်း ရင် မှာ ကျဉ်ခနဲ စစ်ခနဲ ကိုက်ခဲ လာရမြဲ ဖြစ်သည် ။

ကိုခိုင်မင်း သာ ရှိခဲ့လျှင် မြေ ပေါ် မှာ ကြွေကျသော သစ်ရွက်တို့ ကို လှည်းကျင်း ကာ ၊ ဗာဒံပင်အိုများ ၏ ခြေရင်း ၌ အမှိုက် တို့ ကို စုပုံ မီးရှို့ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည် ။ မီးဖိုကလေး ၏ အနွေးဓာတ် ဘေး မှာ ထိုင်ရင်း ရှေးဟောင်း နှောင်းဖြစ်တွေ ပြော ဖြစ်ကြမည် ။ သူတို့ မှာ တော့ ပြောစရာတွေ မရေမတွက် နိုင်အောင် ရှိခဲ့ကြသည် ။ ဆောင်း ၏ နှင်းငွေ့နှင်းရည် ဖြင့် စိုစွတ်သော ရော်ရွက် တို့ ကြောင့် မီးခိုး အူ လျှင် အမေနှင်း ချောင်း တဟွတ်ဟွတ် ဆိုး တော့သည် ။

“ မနှင်း နှယ် ညည်း ညှော်လှသယ် ”

သစ်ရွက်မှိုက်များ ကို တံမြက်စည်းရိုးဖြင့် မီးတောက် ညီအောင် ထိုးဆွ ကာ သူ့ အဘွားအို ထံ သို့ မီးခိုးများ မလာစေရန် ကာကွယ်သည် ။ အမေနှင်း ကတော့ မှုန်ရီမှုန်ဝါး မျက်လုံးများ ဖြင့် မီးတောက် နီကြင်ကြင် ထဲ မှ ခြောက်သွေ့ မွဲရော်ကာ လွင့်ကြွေ လိမ်ကောက် သွားသော အရွက်များ ကို ငေး နေသည် ။

“ ကိုခိုင်မင်း ရဲ့ တော့် တူကလေးများ လည်း ပေါ်မလာ ပြန်ဘူး ”

“ အေးကွယ် ၊ လုပ်ခင်း ကိုင်ခင်း အတန် ဟန်ကြ ထင်ရဲ့ ”

အဘခိုင် ပြော လည်း ပြောစရာ ပင် ။ အဘခိုင် တူကလေး မောင်ပန်းလှ ( ခုတော့ အသက် လေးဆယ် ကျော် လို့ ငါးဆယ် တွင်း မှာပါ ) က ကျပ်တည်း ကျဉ်းမြောင်း မှ ၊ လုပ်ခင်း ကိုင်ခင်း အဆင် မပြေပါ မှ လူအို လူမင်းတွေ ကို သတိ ရ တတ်သည် ။

“ အမေနှင်း ရဲ့ ကျွန်တော့် မြေကလေး အပေါင် ဆုံးတော့ မှာ မို့ ရွေး ပေးစမ်းပါဦး ၊ ကျွန်တော့် သမီးလေး အလှူ သွားစရာ ရှိလို့ ကြိုး တစ်ကုံး လောက် ငှားပါဦး ” ဆိုကာ ပေါက်ချ လာတတ် သည် ။ အမေနှင်း ကတော့ ဆွေမျိုးသားချင်း နည်းပါးသူ ပီပီ သည် တူကလေး ကို ခင်တွယ်သည် ။ မြေးကလေးများ အလည် လာ လျှင် လည်း ပေါက်ပေါက်ဆုပ် ၊ မုန့်သြဇာ ချ ကျွေးရသည် မှာ အမော ။ အင်း ... ခုတော့ ဖိုးခိုင်မင်း မရှိမှ သူတို့ ချူချာ လို့ ဖြူခါ ပြာခါ လဲကျပေါ့ ။ 

အမေနှင်း ဗာဒံပင်အိုကြီး နှစ်ပင် အောက် မှာ ရွက်ခြောက် တွေ ကို ဒန့်ကျွဲတံမြက်စည်း ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း လှည်း ထုတ် ရင်း အတွေးတွေ စီ နေသည် ။ သူ့ ဘေး မှာ တော့ ကြောင်ကလေး နတ်မှောင် က တညောင်ညောင် အော် နေသည် ။

“ ဪ သူ့ ခမျာ ဆာ ရှာပေါ့ လေ ။ ငါ့ မလည်း တမေ့ တမော ”

အမေနှင်း က အမှိုက်လှည်းခြင်း ကို လက်စ သိမ်း ကာ ကြောင်နက်ကလေး ကို ယုယစွာ ပွေ့သည် ။ လေရူး တစ်ချက် ဝှေ့ လိုက်ရာ သစ်ရွက် တို့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ လွင့်သည် ။

“ ရော် ကမြင်းမ လေနှယ် ” 

လေ ကို ကျိန်ဆဲသည် ။ ကြောင်ကလေး နက်မှောင် မှာ သူ မွေးမထားဘဲ သံယောဇဉ် တွယ် နေရသော ကြောင့် ဖြစ် သည် ။ ဖိုးခိုင်မင်း ရှိစဉ် ကတော့ သူ သည် သတ္တဝါတွေ သည်းညည်းခံ ခဲသည် ။ ခွေး မွေး ဖို့ ဝါသနာ ပါသော ဖိုးခိုင်မင်း က သင်္ဘောခွေး ၊ ချင်းခွေး ၊ အင်းခွေး စုံအောင် ယူလာလေ သမျှ ...  ။

“ ပြန်ပေး လိုက်စမ်းပါ တော် ၊ ဘယ့်နှယ် အိမ် ခေါ်လာ ပြန်ပြီ ”

တဆူဆူ တပူပူ လုပ် တတ်သည် ။ ခုတော့ မောင်ပန်းလှ တို့ လင်မယား အစာ ဝဝ ကျွေး မထား လို့ မျက်ခမ်းကလေး ပေမှေး နှင့် မွေးရာပါ ဒုက္ခိတ ကြောင်ပိန်လေး တစ်ကောင် သူ့ အိမ် ပေါ်သို့ မခေါ်မပင့် ချေဘဲ ရောက် လာခဲ့သည် ။ ငါးကလေး ၊ သားကလေး ပင် ကိုယ့် တစ်ကိုယ် မစားရက် လို့ ချွေတာ သာ ရှိမည် နက်မှောင်ကလေး တော့ ကျွေး ရသည် ပင် ။

နက်မှောင်ပေမှေး က ခေါင်းကလေး ထောင်ပြီး အမေအို လက် ထဲ က ဆင်း ပြေးလေသည် ။ ထို့နောက် အမေနှင်း ၏ အိုးမည်း ခွက်မည်းကလေးများ ဗုံ စီ သလို စီထားရာ မီးဖိုချောင် ကလေး ထဲ မှ ပိုးဟပ်များ ကို လိုက် ဖမ်းပြီး စားသည် ။

“ ဟဲ့ကောင် အနှံ့ စပ်ကရာ စား လို့ နင် ပိန် နေသာဟဲ့ ”

အမေနှင်း က ကြုံးဝါးရင်း သူ့ ကြောင်ကလေး လည်ပင်း မှ ချူသံကလေး ကို ခေါင်း တညိတ်ညိတ် နားထောင် ကာ -

“ ပူစီ ... မီမီ ... မီမီ ... လာလာ ”

ငါးကျပ်တင် ပေါက်စကလေး တစ်ကောင် ဖြတ်ကာ ကျွေးသည် ။ မီးဖို ထောင့် မှ သစ်သား ငရုတ်ဆုံကြီး ကို သယ်ကာ သူ့ အတွက် ငါးကျပ်တင် တစ်ကောင် ကို အရိုးသင်ပြီး ထောင်း သည် ။ တစ်ဖက် က ထောင်း ရင်း လက် တစ်ဖက် က ကျပ်ခိုးစင် နိမ့်နိမ့် ပေါ် မှ ကြက်သွန်တောင်း ကို လှမ်း ဆွဲသည် ။ ကြက်သွန် များ က ပြန့်ကျဲ မှောက်ကျ ကုန် သည် ။

ကြက်သွန်တွေ က အတက် အစို့တွေ ထွက်ပြီ ။ မနှစ် က မောင်ပန်းလှ တို့ လင် မယား ကြက်သွန်ခင်း စိုက် လို့ တစ်တောင်း ပေး ထားတာပေါ့ ။ ကြက်သွန် အူပွ တစ်လုံး ကို ဓား ခပ်တုံးတုံး ဖြင့် အခွံ သင်သည် ။ ကြက်သွန် သင် နေစဉ် နက်မှောင် မောင်မင်းကြီးသား က နှုတ်ခမ်းပါးနား သပ်ကာ ကျောဆန့် လာရာက အမေနှင်း ဆုံ ထဲ မှ ငါးဖတ် တစ်စ ကို နှိုက်ဖို့ ကြိုးစားသည် ။ အမေနှင်း က ဓား အမြီး ဖျားကလေး နှင့် မရိုက်ရက် ရိုက်ရက် ရွယ်ရင်း

“ ဟင်းနော် ... ဟင်းနော် ၊ မင်းကြီးဘုရား က မျိုလို့ စားလို့ မဝနိုင်ပေဘူးနှော ... ”

ကြောင် က ညောင်ခနဲ မြည်သည် ။ အမေနှင်း ခြေဖမိုး ကို ပွတ်သပ်ကာ တအီအီ လုပ်သည် ။ သည်လို ချွဲ ပြ လိုက်တော့ တင်းထားသော မာန်ကလေး လျှောကျ သွားကာ -

“ ဟဲ့ ငါ့ သား ဝပြီလား ဟဲ့ ၊ ငနက်ကြီး ရဲ့ ”

ငါးအမြီး ကို ဖဲ့ကာ ကျွေး လေသည် ။

ooooo   ooooo   ooooo

၂ ။

နေခြည် တဝင်းဝင်း လင်း လာလျှင် အရှေ့ဘက် တောအုပ် ၌ သစ်ပင်တို့ ၏ အနားစွန်း ဝယ် နေခြည် ၏ ရောင်လျှံ ဖြင့် တဝင်းဝင်း တလျှံလျှံ တောက်ပ လာသည် ။ အမေနှင်း ၏ အိမ်ခန်း ထဲ သို့ နွေးသော နေခြည်ပေါက်များ ပြောက်ကျိ ပြောက်ကျား ခုန်ဝင် လာသည် ။ မနက်ခင်း ၏ လင်းကျင်း သန့်ရှင်းမှု နှင့်အတူ ဆိပ်ဖလူးပင် နှင့် ကရမက်ပန်းချုံ မှ ပန်းနံ့ တို့ သန့်ခနဲ ဝင် လာသည် ။ မေတ္တာပို့ ၊ ပုတီးစိပ်ပြီး မနက်ခင်း ဝမ်းမီး ကို ထမင်းရည် ဖြည့်တင်း ပြီးသော အမေနှင်း သည် ပြတင်းတံခါးများ ကို လိုက်လံ ဖွင့်လေသည် ။ အမေနှင်း ၏ နှလုံးသား တွင် လည်း ပေါ့ပါးလျက် ဟောင်းမြင်း သော ကြိမ်ခြင်းဝိုင်းဝိုင်းကလေး ကို ဆွဲ ကာ ဈေး သွားဖို့ ပြင်သည် ။

“ မမယ်သင် တို့ မထားမြင့် တို့ ၊ ဟဲ့ ဈေး လိုက်ကြဦးမလား”

အိမ်ရှေ့ ဝင်းခြံ အနီး မှာ ထူထပ်စွာ ပွင့် နေသော ကရမက် နွယ်ပင်မှ အခက်တို့ ကို လှမ်း ချိုးကာ အိမ်နီးချင်းများ ကို ခေါ်ငင် နေသည် ။

“ သွားနှင့် အရီး ရေ ၊ သွားနှင့် ”

အရီး မှာ မသွားနိုင်သေးပါ ။ ပန်းရနံ့များ က အေးသော ဆောင်းလေ ထဲ တွင် သင်းကြိုင်ပျံ့မွှေး နေသည် ။ ပန်း အခက်အခက် အဆုပ်ဆုပ် နှင့် ပန်းချုံကြီး မှာ နှင်းပွင့်ဖြူတွေ သီးနေ သည့်နှယ် ။ ခိုင်မာသော နွယ်များ က ဆီးချုံ ကို ယှက်ဖြန့် အုပ်မိုး ကာ ပန်းထီး ဖြန့်ကြက် သလို နွယ်တွေ တခွေခွေ ။ ပန်းခိုင် အသွယ်သွယ် နွယ်ကျ နေသည် ။ သည်ပန်း ရနံ့ ကား အမေနှင်း ယနေ့ တိုင် မြတ်နိုးစွာ လိမ်းကျံဆဲ ဖြစ်သော ကရမက် သနပ်ခါး ၏ ရနံ့မျိုး ဖြစ်သည် ။ ရင်ထဲ လှိုက်အောင် တသင်းသင်း ရှိုက်ငင် မွှေး သည် ။

ကိုခိုင်မင်း ရှိစဉ် က ပေါ့ ။ သည် ကရမက်ပင်ကလေး ကို တယုတယ ရှာကြံ တောင်း လာပြီး အိမ်ရှေ့ ဝင်းခြံနား မှာ ပျိုးပေး သည် ။ ပန်းပင်ပေါက်ကလေး သွား တောင်း ရင်း ဘုန်းကြီး လူထွက် ကိုစံခ အိမ် က ခွေးကြီး ကိုက် လွှတ် လိုက် သမို့လား ။ သင်း ခြေထောက် မှာ ခွေး စွယ်ရာကြီး နက်ရှိုင်းလျက် သွေးခြင်း ခြင်း နီရဲလျက် ။ သို့ပေတဲ့ သင်း က အပြုံး မပျက် ။ 

“ နည်းနည်းလေးသာပ ၊ အစွယ် နဲ့ ခြစ်သာပါ ။ ကျားစွယ် သွေး လိမ်းရင် ပျောက် မှာ ပဲ ”

အမေနှင်း မတော့ ဘုန်းကြီး ဦးရေဝတ ရေမန်း လည်း တိုက် ရ ၊ အညှော် မဝင် အောင် အုပ်ဆေး လိမ်းပေးရ နှင့် ပူပင်ခဲ့ရ သည် ။

“ ရှင်နှင်း ရ ဒီ အပင်မျိုး က တစ်ရုံကြီး ပွားမှာ ပ ။ မင်း မြေးတွေ တဝကြီး ပန် ပေရော့ ”

အင်း သင်း ရော ငါ ရော ရယ်လိုက်ကြရတာလေ ။ ဂျပန် သ,တ်တာ က တစ်ယောက် ၊ ကုန်ဝယ်ရင်း လှေမှောက်တာ က အငယ်ကောင် ၊ စစ်တွင်း က ငါ့ သား နှစ်ယောက်လုံး ဆုံးခဲ့ပါရော့ လား ။ သည် ကတည်း က ငါ့ မှာ ကလေးသားမြေး မရှိ ။ သင်း မို့ ပြောရက်ပေသည် ။

“ ဘွားလေး ပန်း တစ်မတ်ဖိုး ပေးပါ ဘွားလေး ”

တံချူကလေး ကို လက် တစ်ဖက် က ကိုင်ရင်း ပန်းများ နှင့် ပီတိ ဖြစ်နေသော အဘွား ၏ ပါးခွက်ခွက်ကြီး ချိုင့်ဝင် သွားအောင် ပြုံးလိုက်ပုံ က ကလေးမငယ် က နားမလည် သလို တွင်တွင် ခေါ်နေသည် ။

“ ဟဲ့ အို ကြည်ကြည်တင်လေး ပါလား ။ အေး အေး အဘွား ခူးလိုက်ဦးမယ် ”

အဘွား က ကလေးမ အတွက် ပန်းများ ကို ခူးပေး ရင်း မျက်ရည် စို့ ချင်လာသည် ။

“ အင်း သင်း ကတော့ ငါ့ တစ်သက်စာ စားရော့ စိုက်ပေး သွားတာပဲ ”

ပန်းရနံ့ က သင်းပျံ့နေသည် ။ ဆယ့်နှစ်နှစ် သမီးကလေး က တော့ အမေနှင်း ၏ တုန်ချည့် တုန်ချည့် လှုပ်ရှားကာ တံချူ ဖြင့် တစမ်းစမ်း ပန်းခူး နေသော လက်များ ကို အားမလို အားမရ မော့ ကြည့်နေသည် ။

ooooo   ooooo   ooooo

၃ ။

နေ မွန်းတည့် လှပြီ ။ သည် ကနေ့ တော့ ဆွမ်း မီဖို့ မလွယ် တော့ ။ ဆွမ်းခံ ပြန်ချိန် လည်း တန်ပါပြီ ။ ပန်း ရောင်းပြီး ဈေးဝယ် ပြန်ခဲ့သော အမေနှင်း ၏ ခြင်းအိုကလေး ထဲ တွင် အကောင်းဆုံး အစားအစာများ ပါ ပါသည် ။ နက်မှောင် အတွက် ငါးစိုငါးစိမ်း ကလေးများ ရယ်ပါ ။

ကြက်တွေ က စည်းရိုး မလုံသော သူ့ ခြံ ထဲ သို့ တိုးဝင် ကာ မြေစမ်း ခရမ်းပျိုး စိုက်ထားသော သစ္စာပန်းပင်ကလေးများ ကို ဆိတ်ဆွ ကြသည် ။ နှီးရေပုံးစုတ် ထဲ မှာ ပျိုး ထားသော ဒန်းကြီး ပင်ပေါက်ကလေးများ နှင့် သလဲပင်ပေါက်ကလေးများ ကို လည်း ဆိတ်ဖဲ့ စား ကြသည် ။

အမေနှင်း မှာ လက် ထဲ က ခြင်းကလေး ကို အိမ် အောက် ကွပ်ပျစ် မှာ တင်ကာ ခေါင်း ပေါ် မှ ပဝါ ကို ပင် မဖြုတ်နိုင် သေးဘဲ

“ ရွှေ ... ရွေး... ”

ကြက် ခြောက်ရပါသည် ။ လူ အိုတော့ ကြက် က မလေး ပါ ။ ကြက် သားအမိ သားအဖ တစ်သိုက် သည် လည် တညိတ်ညိတ် ခေါင်း တခါခါ နှင့် ကလွတ်ကလွတ် မြည်ကာ အစာ ရှာ နေကြဆဲ ဖြစ်ပါသည် ။ အမေနှင်း က ခဲလုံးသေးသေးလေးများ နှင့် ပေါက် မှ ခြေဦးတည့်ရာ ပြေး ကြသည် ။ ခြေနာ နေသော ကြက်ပေါက်စကလေး တစ်ကောင် မှာ အမေ နှင့် အဖေ ကို မမီဘဲ တကျည်ကျည် အော်ကာ ကျန်ခဲ့သည် ။ နက်မှောင် က မီးဖိုချောင် ပြာပုံမှာ ကွေး ရာ က ပြေး ထွက် လာပြီး ကြက်ကလေး နောက် က လိုက်သည် ။ ကြက်ကလေး က စူးစူးဝါး အော်သည် ။ နက်မှောင် မာန်ဖီ နေစဉ် အမေနှင်း က နက်မှောင် ကို ပွေ့ချီ လိုက် ရသည် ။

“ အင်း သင်းကလေး လည်း ငါ့ လိုပဲ ထော့နင်းထော့နင်း နဲ့ သေမင်း နဲ့ တွေ့ဖို့ ကျန်ခဲ့ သလိုပဲ ။ သွားပါစေ သား ရယ် ”

ooooo   ooooo   ooooo

၄ ။

“ မောင်ပန်းလှ တို့ လင်မယား က တော့ ဒီ အိမ်ကြီး ကို ရောင်းပြီး သူတို့ နဲ့ လာ နေဖို့ ခေါ်ပါတယ် ။ ကျုပ် မှာ က မရောင်း ရက် လို့သာ အငှား ထားဖို့ ကြံရသာ ။ လူလေးတို့ မိန်းကလေး တို့ ကြည့်ကြပါ ၊ လသာဆောင် နဲ့ အတွင်းခန်းတွေ က လည်း အကျယ်ကြီး ပါ ပဲ ။ အပေါ်ထပ် ၊ အောက်ထပ် ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ကြီး လည်း နှစ်စုံတောင် ရှိပါတယ် ။ အင်း ... ဖိုးခိုင်မင်း ရှိစဉ် ကတည်း က ဒီ မှန်ကြီးတွေ ဘုန်းကြီးကျောင်း လှူကြ မလို့ မလှူဖြစ်သေးလို့ဘဲ ။ ဘုရားစင် က ဘုရား က လည်း ဒက္ခိဏ သာခါရုပ်ပွားတော် ပါ ၊ တစ်မြို့လုံး မီးကြီး နှစ်ခါ လောင် သာ တောင် ကွင်း ခဲ့ပါတယ် ။ ကျုပ် လည်း တစ်ကိုယ်ရေ တစ်ကာယ သမား ၊ အေးအေး နေတယ် ။ လူကလေးတို့ ၊ မိန်းကလေးတို့ လည်း ဒီ ကလေး သုံးယောက် မဟုတ်လား ။ အခန်းတွေ က အကျယ်ကြီး ပါ ။ စိတ် ချမ်းသာ သလို သာ နေကြပေရော့ ။ ကျုပ် က တော့ မီးဖိုနား က အဖီကလေး ထဲ မှာ နေမယ် ။ လောလောဆယ် တော့ တစ်မီးဖိုတည်း အတူ ချက်ကြတာပေါ့ ”

မြို့သိမ်မြို့ငယ်ကလေး သို့ ရာထူးတိုး ပြီး ပြောင်းရွှေ့ လာရသည့် အရာရှိငယ်ကလေး သည် ကြုံလှီသော အဘွားအို နှင့် မလိုက်အောင် ကြီးမား ခံ့ထည်သော ဝါးကပ်မိုး ၊ ထရံ ကာ ၊ ပျဉ်ခင်း ၊ အဖီသွပ်တန်းချ အိမ်ကြီး ကို အားရ ကျေနပ်စွာ ကြည့်သည် ။ ဇနီးသည်ကလေး ကတော့ အိမ်ပေါ် မှာ တဒုန်း ဒုန်း ပြေးလွှား ဆော့ကစား နေကြသည့် ကလေးများ ကို ထိန်း ရင်း

“ အမေရယ် ရှစ်ဆယ် ဆိုတာ တော့ လျှော့ပါ ။ သမီးတို့ လည်း သူ့ တစ်ယောက် လုပ်စာ နဲ့ ဒီ ကလေးတွေ နဲ့ စားရတာ ဆိုတော့ ”

ချွဲသံကလေး ဖြင့် တောင်းပန်သည် ။ စိတ် ထဲ မှာ တော့ တစ်ရာ မက တန်သည် ဟု လက်ခံ ယုံကြည်ပြီး ဖြစ်သည် ။

အမေနှင်း ပါးပြင် မှာ တင်း သွားသည် ။ နေခြည်ဝင်းဝင်း က သူ့ နားပေါက်ကျယ်ကြီးများ မှ တွဲကျ နေသော တစ်ဖက်ပိတ် နားတောင်း အစုံ ကို ရွှေရည် ဝင်းစေသည် ။ သို့သော် သူ့ မှာ ရင် ထဲ က မချိလှ ။ ဟိုစဉ်က လင်စုံ မယားဖက် ၊ တပည့်တွေ တပန်းတွေ တစ်လှေကြီး နှင့် စားသောက် ဝိုင်းဖွဲ့ ရာ အိမ်ကြီး ပေါ် မှာ သူစိမ်း ပြင်ပြင်တွေ တင် ရဦးမည် ။ ဈေး စကား ပြောနေ ရသေးသည် ဆိုတော့ ရင် ထဲ မှာ အနင့်သား ။ သို့သော် သူ့ မှာ ပန်းကလေး ရောင်း လိုက် ၊ ရာသီ ပေါ် အသီးအနှံကလေး ဖလှယ် လိုက် နှင့် လူပေး သူပေး စား နေရသည့် ဘဝ ၊ ရှိခဲ့ သမျှ လည်း လှူတာ ရော ၊ ဆေးဖိုးဝါးခ ရော ၊ အလိမ် ခံရတာ ရော ကုန်သလောက် ရှိခဲ့ပြီ မို့ ရွှေနားတောင်း တဝင်းဝင်း နှင့် မငြင်းသာ တော့ ။ လေသံ ပျော့ကလေး နှင့် -

“ အင်း ... သာ ဆို လည်း ခုနှစ်ဆယ် တော့ ထားပေါ့ သမီး တို့ ရယ် ၊ အမေ့ မလည်း လှူရေးတန်းရေး နဲ့ ”

“ ဟုတ်ပါတယ်ကွာ ၊ မင်း ကလည်း ပေးလိုက်ပါ ”

“ ကဲ ညနေကျ တစ်ခါတည်း ပြောင်းလာမယ်နော အမေ  ”

အမေနှင်း က ခေါင်း ကို လေးလေး ညိတ်သည် ။ ကလေး တစ်ယောက် က ပြတင်းပေါက် မှ နေပြီး ဆိပ်ဖလူးကိုင်း ကို လှမ်း ဆွဲသည် ။

သူ့ အဖေ က “ ဟေ့ကောင် သေတော့မှာပဲ ” အော်ကာ ပြေး သွား သည် ။ အမေနှင်း က ဘုရား တ , သည် ။

ooooo   ooooo   ooooo

၅ ။

ရွက်ခြောက်ရွက်အို တို့ကို လှည်းကြ ကျင်းကြသံများ ကြား နေရသည် ။ သစ်ရွက်များ အသံ က တဂျွမ်းဂျွမ်း မြည်သည်  ။ ကလေး အဖေ က တံမြက်စည်း လှည်းရင်း သီချင်းတစ်ပုဒ် ဆိုသည် ။ သားများ က လိုက် ဆိုကြသည် ။ ထို သီချင်းသံ ကို အမေနှင်း နား လည်ပါ ။

ထို့နောက် ညှော်နံ့ စူးစူးရှရှ နှာခေါင်း ထဲ သို့ တိုးဝင် လာ သည် ။ ကြက်သွန်ဖြူ ဆီသတ် သော ညှော်နံ့ ဖြစ်သည် ။ အမေ နှင်း က ချောင်း တဟွတ်ဟွတ် ဆိုးသည် ။ ခြင်ထောင်ကလေး ထဲ သို့ ကပျာကယာ ဝင်သည် ။

“ ဟဲ့ကြောင် ကြောင်စုတ် ၊ ငါ့ ငါးကြော်တွေ ခိုးစားပြန်ပြီ ”

မီးဖို ထဲ မှ ကြုံးဝါးသံ ၊ ရိုက်နှက်သံ ၊ ကြောင် တစ်ကောင် ၏ နာနာကြည်းကြည်း အော်သံများ ထွက်ပေါ် လာသည် ။ အမေနှင်း စိတ် မှာ ထောင်းခနဲ ဖြစ်သွားကာ “ အုပ်ဆိုင်း မှ မထားတာ  ခိုးစား တာ တောင် နည်းသေး ” ဟု တွေး လိုက်သည် ။ နက်မှောင် က ထုပ်တန်း မှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ဆင်း လာပြီး အမေနှင်း ခြင်ထောင် ဘေး မှာ တညောင်ညောင် မြည်သည် ။ အမေနှင်း က နက်မှောင် အမြီး ကို ဆွဲကာ ခြင်ထောင် ထဲ သို့ သွင်းသည် ။ ခြင်ထောင် ဖွင့်စဉ် လေအပင့် မှာ သစ်ရွက် ညှော်နံ့ က ကြက်သွန် ဖြူ ညှော်နံ့ နှင့် အတူ လုံးခနဲ ခဲခနဲ တူးတူးခါးခါးကြီး ဝင်လာသည် ။ ကြောင် က တအင်အင် ညည်း ကာ အဘွား ကိုယ်ငွေ့ လှုံသည် ။

အမေနှင်း က နက်မှောင် ကို စမ်း ကာ -

“ သား သား ကို နှိပ်စက်ကြ ပြန်ပလား ”

ကြောင် က နားမလည် သော်လည်း တအင်အင် မြည်ကာ တိုင်တန်း နေသည် ။ အမေနှင်း က နက်မှောင် ကျောပြင် ကို ပွတ်သပ်ရင်း မီး လောင် ၍ အမွေးစား သွားသော အနာရွတ် ကို စမ်းသပ် ကာ -

“ သင်းတို့ ငရဲ လားမယ့် ဟာတွေပါ သား ရယ် ။ အကုသိုလ် များလိုက်ကြတာ ”

ပြီးခဲ့သည့် တစ်ရက် နှစ်ရက် က နက်မှောင် မီးဖိုဘေး မှာ ခွေ နေစဉ် အလတ်ကောင် က မီးစ နှင့် ကောက် ထိုး သဖြင့် သည် ဒဏ်ရာ ရ ခဲ့သည် ။ အမေနှင်း မျက်ရည် ကျ ရသည် ။ အမေနှင်း ကိုယ်တိုင် အားကိုးရာ မဲ့ မှ တော့ သူ့ ကြောင် မှာ လည်း သည်လို ဖြစ်ရမပေါ့ ။ တရား နှင့် ဖြေသည် ။

“ အိမ်ကြီး ရောင်းပြီး မောင်ပန်းလှ တို့ လင်မယား ဆီ သွား နေလည်း သင်းတို့ က ပိုက်ဆံကလေး လက် ထဲ ရှိတုန်း ကြည်ဖြူ ကြမှာပဲ ။ အင်း ... ဒီ အိမ်ကြီး ငှား တာတောင် သင်းတို့ မတိုင်ပင် ကောင်းလားလို့ တဖျစ်ဖျစ် ။ ငါ က ခုလို ပြောရင် ငါ့ ကို ပဲ ဝိုင်း အပြစ်တင် ကြမှာ ။ သူ့ မယား မိရွှေ က လည်း စွာစွာ နဲ့ ။ ဪ ကိုခိုင်မင်း ရေ ၊ ရှင် မရှိလို့ သာ နှော ကျေးဇူးရှင်ကြီး ရဲ့ ”

မျက်ရည် မကျတော့ သော်လည်း တမ်း တ မိသည် ။ နက်မှောင် က တညောင်ညောင် တကျည်ကျည် လုပ်လာပြန် သည် ။ လူအိုနံ့ ၊ ဆေးလိပ်နံ့ နှင့် မွန်းပိတ် နေသော ခြင်ထောင်အိုကြီး ထဲ မှာ နေလိုဟန် မရှိပါ ။ အမေနှင်း လက် ကို ကိုက်သည် ။

“ သင်းကလည်း လေ ... ”

အမေနှင်း က ခြင်ထောင် ကို ဖွင့် ကာ ကြောင် ကို ထုတ် သည် ။ မီးခိုးများ က အပေါ်ဆင့် ဝါးကပ် ထဲ မှ လုံးခနဲ ဝင် လာ သည် ။

“ ရော် အိမ် ကို မီးတင်ရှို့တော့မယ် ထင်ရဲ့” 

ညှော်နံ့ ကို ဂရုမပြုနိုင်ဘဲ ထ , ထိုင်သည် ။ ချောင်း တဟွတ်ဟွတ် ဆိုးသည် ။ သစ်ရွက်တို့ တဖျစ်ဖျစ် မြည်သံ ကြားရသည် ။

“ အဖေကြီးတို့ ပြီးရင် လာကြတော့ ၊ ထမင်းစားမယ် ”

“ ခဏနေဦး ဟေ့ အမှိုက် မကုန်သေးလို့ ”

ခါတိုင်း တော့ အမှိုက် ရှင်းသည့် အလုပ် ကို အမေနှင်း ကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့သည် ။ ခုတော့ အမြင် မတော် လို့ ထင့် ၊ ကလေး အဖေ အခွန်ဦးစီးမှူးလေး က -

“ ကျွန်တော်တို့ လှည်း ပါ့မယ်ဗျာ ” ဟု ဆိုသည် ။

အမေနှင်း ကိုယ်တိုင် အပူ ပြန်လိုက် ၊ အချမ်း ပေါ်လိုက် နှင့် ကိုယ်တွင်းဓာတ်တွေ ဖောက်ပြန် နေချိန် မို့ သင်းတို့ ကို ခွင့်ပြု လိုက်ရသည် ။

“ အင်း ... သင်းမိန်းမ ကလည်း ထမင်းစား အတင်း ခေါ် ၊ မီးတန်းလန်း နဲ့ ထ သွား ရင်တော့ အမှိုက်တွေ ကလည်း ကြွပ်ရွ လို့ ဖိုးခိုင်မင်း ဆောက် သွားတဲ့ အိမ်ကြီး ပေါ် မီးပွား ကျ ရင်တော့ ဘုရား ဘုရား ”

အမေနှင်း က တောင်ဝှေး ကို အားပြု ကာ လှေကား မှ ဆင်း သည် ။ မပြုံးချင်ဘဲ ပါးချိုင့်ခွက် အောင် ပြုံး လိုက်ပြီး -

“ ဟဲ့ သားအဖ တစ်တွေ မပြီးကြသေးဘူးလား ”

သူ့ အမေး ကို ကြားကြဟန် မတူ ။ ကလေးများ သည် မီးဖို ဘေး မှာ ဝိုင်း ထိုင်ကာ မီးစများ ကို ထိုး ဆွ ကစား နေကြသည် ။ စိမ်းဝါပြာလဲ့ နီရွှေသော မီးတောက် ထဲ မှာ ပျော်စရာ ကမ္ဘာကလေး တစ်ခု ရှိသည့် နှယ် ။ မီးပွားမီးစများ က လေရူး အဝှေ့ မှာ တဖျစ်ဖျစ် တဖြောက်ဖြောက် မြည်ကာ ဝဲပျံ ကြသည် ။ ကလေး အဖေ က ရေတွင်း မှာ ရေ ငင် နေသည် ။

အမေနှင်း က မီးဖိုနား သို့ သွား ကာ

“ ဟဲ့ ဟဲ့ မဆော့ကြနဲ့ ”

နက်မှောင် က သူ့ ခြေထောက် တို့ ကို ဝှေ့လျက် တညောင်ညောင် မြည် ပြန်သည် ။ အမှတ်တမဲ့ မို့ လဲ မလို ဖြစ်သွားကာ -

“ ဟဲ့ ပလုတ်တုတ် ”

ယောင် လိုက်သည် ။ ကလေးများ က အမေနှင်း ကို ကြည့် ကာ ရယ် လိုက် ကြသည် ။ နီရဲသော မီးပွားကလေးများ တဖျပ် ဖျပ် လွန့်လူးပြီး ရွက်အို ဘဝ ကို အဆုံးသတ် သွား ကြသည် ။ ညနေ ၏ နီရဲသော ကောင်းကင် တိမ်တိုက်များ သည် နေရောင် ကို ပွေ့ပိုက်လျက် မည်းမှောင်သော အိမ်ကြီး ပေါ် ၌ လှပစွာ ကွန့်မြူး နေကြသည် ။

ကလေးငယ် တစ်ယောက် က ဗာဒံပင်အို ပေါ် မှ ရွက်ခြောက် နီကြင်ကြင် ကို ကောက် ကာ မီး ထဲ သို့ ပစ် ထည့် လိုက် သည် ။ နီရဲ ငြိမ်းသေစ မီး ထဲ တွင် ရွက်အိုကလေး သည် ခဏမျှ တည်ငြိမ် နေသေးသည် ။ ပြီးတော့ တဖျစ်ဖျစ် မြည်ကာ တွန့်လိမ် လာသည် ။ နောက်တော့ မည်းမှောင် လောင်ကျွမ်း သွားသည် ။ လေရူး တစ်ချက် ဝှေ့ လိုက်သော အခါ မီး အမှုန်အစကလေး များ မြေ ပေါ် သို့ လွင့်စဉ် သွားပြီး ပြာစကလေးများ အဖြစ် ဘဝ ပြောင်း ကြသည် ။ 

အမေနှင်း က ငြိမ်းသေ သွားသော မီးပွားမီးစကလေးများ ကို စိုက် ကြည့် နေစဉ် ကြောင်ကလေး နက်မှောင် က တအင်အင် မြည် လေသည် ။  ။

◾ခင်မြဇင်

📖 ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
      ဖေဖော်ဝါရီလ ၊ ၁၉၈၃ ခုနှစ်

#ကိုအောင်နိုင်ဦး

.

တစ်နပ်စာ

 ❝ တစ်နပ်စာ ❞

ကျုပ် တို့ သားအဖ နှစ်ယောက် သီချင်းတွေ အော် ဆိုပြီး ပြန်လာခဲ့ကြ တယ် ၊ ဒီနေ့ အတွက် တော့ နေ့တွက်ကလေး စီ လာ ပြန်ပြီပေါ့ ။ ဘုန်းကြီးပျံ ပွဲ မှာ ပူဖောင်းတွေ တော်တော်လေး ရောင်း ခဲ့ ရတာကိုး ။ ကျုပ် နောက် က ကျုပ် သားလေး က တကောက်ကောက် လိုက်လို့ ။ ကျုပ် က ပူဖောင်းတွေ ချိတ်ထား တဲ့ ကပ်ကလေး ထမ်းလို့ ။ လွယ်အိတ်စုတ်ကလေး တယမ်းယမ်း ပေါ့ ။ ကျုပ် သား က တော့ မရန်းပြားလေး ဝါး ရင်း ဟိုကြည့် ဒီကြည့် နဲ့ ။

“ အဖေ ၊ အဖေ ဒီ နေ့ ဝက်သား ချက်မှာ နော် ”  

“ အေးပေါ့ ဟ ၊ ဝက်သား ဝက်သား ”  

ကျုပ် က ဝက်သား ၁၅ ကျပ်သား အထုပ် ပါ တဲ့ ဘေးလွယ်အိတ် ကို လွယ်ပြီး ပြန် အော် ပြောလိုက်တယ် ။ စိတ် ရွှင်လန်း နေ တဲ့ အတွက် ကျုပ် အသံ နည်းနည်း ကျယ် သွားတယ် ။ သား နဲ့ ကျုပ် က အနေအစား ဆင်းရဲပါတယ် ၊ အသားဟင်း ဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံ မှ ပါ ။ ဒီတော့ အသားကလေး ငါးလေး ဝယ်နိုင်တဲ့ နေ့ ဆိုရင် ကျုပ်တို့ မှာ ပျော်လို့ ။ ကျုပ် အနေ နဲ့ က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စား နိုင်ပေမဲ့ သား က ငယ် သေးတယ် ။ ပြီးတော့ အမေ မရှိတဲ့ သား မို့ ကျုပ် ပို ပြီး ညှာ မိတယ် ။

“ ဟော ... သားအဖ ပြန် လာ ကြပြီလား ” 

လမ်းထောင့် မုန့်ဆိုင်သေးသေးလေး က မိန်းမကြီး က နှုတ်ဆက်တယ် ။ 

“ ဟုတ်ပဗျား ၊ ပြန်ခဲ့ပြီပေါ့ ” 

“ အပြန် အပြန် × × ×  အပြန်လားဟေ့  အသွား × × ×  အသွား × × × အသွားပါပေ့ ဝတ်ရည်ကူးကာ လူးလာပျံကြကုန် ... ” 

ကျုပ် က ပြန် ဖြေ ရုံ မက သီချင်းကလေး ပါ ဆို လိုက် မိတော့ မိန်းမကြီး က ပြုံး ကြည့် နေတယ် ။

“ ကိုတိုက်အေး ၊ တော် က တော့ ပျော်ပျော်ပဲ နော် ” 

“ ဟာ မပျော်လို့ ဘယ်လို နေပါ့ဗျာ ၊ ဟေ့ သား ...  မင်း အဒေါ် ဆီ မှာ အကြွေး ပေးစရာ ရှိ သေးသလား ” 

ကျုပ် သား က ကျုပ် ကို ပြူးကြောင်ကြောင် နဲ့ ခေါင်းယမ်း ပြတယ် ၊ ပြီးတော့

“ ထမင်းဆာပြီ အဖေ ရ ” 

“ အောင်မယ် ... အောင်မယ် ၊ ဘယ် မရှိရမှာလဲ ။ တစ်နေ့ က ကောင်လေး ငှက်ပျောသီး ယူ သွားတဲ့ ၁၅ ပြား လေ ” 

မိန်းမကြီး က ဝင် ပြောသည် ။ 

“ ဟုတ်လား ၊ ဟေ့ကောင် ” 

ဒီတော့မှ ကျုပ် သား က ခေါင်း ညိတ်ပြတယ် ။ ဒီကောင်လေး က တစ်ခါတစ်ခါ အူတူတူ နဲ့ သိပ် အတွေး လွန်တာပဲ ။ ၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ် ၊ ဘာတွေ ဒီလောက် တွေး နေသလဲ မပြောတတ်ဘူး ။

“ ရော့ဗျား ၊ ခင်ဗျား အကြွေး ။ သွားမယ် အစ်မ ရေ ၊ အိမ် မှာ ညစာ ချက် ရဦးမှာ ” 

“ ကောင်းပါ့တော် ကောင်းပါ့ ၊ နောက်လည်း မုန့် ယူစားပေါ့ ၊ ပိုက်ဆံ က တော့ ရှိကာ မှ ပေး ဖြစ်တာပဲ ” 

သူ က ကျုပ်တို့ သားအဖ ကို ဘာတွေ သဘော ကျတယ် မသိဘူး ၊ ပြုံးလို့  ၊ ရှိကာ မှ ပေး ဆိုလို့ ၊ ကျုပ် မှာ ရှိကာ မှ ပေးရမယ့်အကြွေးတွေ က လည်း များသား ။

လမ်းကြား ထဲ ကို ကွေ့ချိုး ဝင် လိုက်ပြီ ဆိုရင် ကျုပ်တို့ အိမ်ကလေး ကို မြင် ရ တော့တာပဲ ။ ကျုပ်တို့ အိမ်ကလေးက  သေးသေး ဆို မှ တကယ့် သေးသေး လေး ။ တိုင်တွေ က လည်း ပိုး စား လို့ ယိုင်နေပြီ ။ သက်ငယ်အမိုးတွေ ကလည်း ကျိုးတိုးကျဲတဲ နဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် အိမ် ကို မြင် ရတော့ ရင်ထဲ မှာ အေး သွားတယ် ။ ကိုယ့် အရိပ် ကိုယ့် အာဝါသ အောက် ပြန် ရောက်ရပြီ ဆိုရင် သိပ် စိတ်ချမ်းသာ တာပဲ ၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် အိမ်ကလေး မှာ ဆီးကြို နေမယ့် အိမ်ရှင်မ မရှိ တာ ကြာပြီကော လေ ။

“ အဖေ အဖေ  ... အိမ် ထဲ မှာ ကျွန်တော် ဝှက်ထားခဲ့တဲ့ သေနတ်ကလေး က အကောင်းလား အပျက်လား ” 

“ မင်း ဟာ အမှိုက် ထဲ က ကောက် လာတာ နေမှာပါကွာ ” 

“ နည်းနည်းတော့ သစ်သေးတယ် အဖေ ရ ၊ ဘာကြေး လောင်းမလဲ ”  

ဒီ ကလေး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် နဲ့ လောင်းကစား အလွန် ထက်သန်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် သား က မညာတတ်ဘူး ။ အဲဒါ တစ်ခုတော့ တော် တယ် ။ ခုတော့ သူ ထမင်း ဆာ နေပြီလေ ။ ကျုပ် အိမ်တံခါး ကို ဖွင့် လိုက်တယ် ။ ထမင်းကြမ်း တော့ ကျန်ဦးမှာပဲ ။ ဝက်သား က ချက်ရတာ ကြာတယ် ၊ နူးဖို့ နပ်ဖို့ စောင့် ရသေးတယ် ။

အိမ် ထဲ မှာ ရှုပ်ပွ နေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ကို ကလေး က ကောက် သိမ်းနေ တယ် ။ ဒါတွေ က လည်း သူ့ ကစားစရာ တွေ ပါ ။ ကျုပ်တို့ မှာ ဘာ အိမ်ထောင် ပရိဘောဂ မှ မရှိပါဘူး ။ သူ့ ကို ထမင်းကြမ်း စား နှင့် ခိုင်း ရတယ် ။ ဟင်း ချက် မလို့ ကြည့် တော့ ဆီ က မရှိပြန်ဘူး ။

“ သားရေ ၊ ဆီ ကုန် ပြန်ပြီဟ ” 

ဆီပုလင်း ကို ဆွဲပြီး ကုန်စုံဆိုင် ဆီ ထွက် လာခဲ့တယ် ။ ကျုပ် ရောက်တော့ ဆိုင် ထဲ မှာ ဘယ်သူ မှ မရှိဘူး ။ ငါးမုန့်ထုပ်တွေ ၊ အချိုမှုန့်ထုပ်တွေ တွဲလွဲ ဆွဲ ထားတယ် ၊ ခေါက်ဆွဲစည်း ၊ ကြာဆံစည်းတွေ လည်း စီရီ တင်လို့ ။ ကုလားပဲ ခွက်တွေ ၊ ပဲစင်းငုံခွက်တွေ မြင် ရတော့ မနက်ဖြန် ပဲဟင်း ချက်ဦးမှပဲ တွေး မိ တယ် ။ ချိတ်ဆွဲ ပြထားတဲ့ ဒန်အိုး ၊ ဒန်ခွက်တွေ က တောက်ပြောင် နေကြတယ် ။

အိမ် ထဲ က ကျုပ်တို့ အရွယ်လောက် လူ တစ်ယောက် ထွက် လာတယ် ။ 

“ ဘာ ဝယ် မလို့လဲ ” 

အသံ ခပ်မာမာ နဲ့ မေး တယ် ။ ကျုပ် က လည်း စိတ် တိုသွားပြီး ၊ 

“ ဆီ ၊ ဆီ ” လို့ ပြန် အော် လိုက်တယ်  ၊ သူ က ကျုပ် ကို မျက်စောင်း ထိုး ကြည့် ပြီး ဆီပုလင်း ကို လှမ်း ယူ လိုက်တယ် ။

“ ဘယ်လောက်ဖိုးလဲ ” 

ကျုပ် က တစ်ကျပ်ဖိုး ဆို တော့ သူ က အိမ် ထဲ ကို လှမ်း အော်ပြီး 

“ မမြစိန် ရေ ၊ ဆီ တစ်ကျပ်ဖိုး တဲ့ ရောင်း ရ မလား ” 

အိမ် ထဲ က အိပဲ့ အိပဲ့ နဲ့ မိန်းမဝဝကြီး တစ်ယောက် ထွက် လာတယ် ၊ သူ့ ပါးစပ် က လည်း ဗျစ်တောက် ဗျစ်တောက် နဲ့ ။

“ ဆီတွေ က ဈေး တက် နေတာ တော့ တစ်ကျပ်ဖိုး ငါးမူးဖိုး ဆို ရောင်းလို့ ကိုက် တာ မဟုတ်ဘူး ” 

ကျုပ် စိတ်ပျက် သွားတယ် ။ တကယ်ပါပဲ ။ ပိုက်ဆံ ပေး ဝယ် ရတာ တောင် မျက်နှာ ငယ် လိုက်တာ ။

“ ကဲ ကဲ ပေးပါလေ ၊ ဒီတစ်ခါ တော့ ရောင်း လိုက်တာပေါ့ ” 

ဒီ တစ်ခါတော့ တဲ့ ဗျာ ၊ ကျုပ် ပြန် အော် ပစ် လိုက်ချင်တယ် ။ မရှိ လို့ သာ တစ်ကျပ်ဖိုး ငါးမူးဖိုး ဝယ် ရတာပေါ့ ဗျာ ။ ဘယ်သူက နည်းနည်းလေး ဝယ်ချင်ပါ့မလဲ ။ ကျုပ် လည်း တတ်နိုင်ရင် ဆီတွေ ကို ပီပါ လိုက် လှောင် ထား လိုက်ချင်သားပေါ့ ။ ဒါကို သူတို့ သိဖို့ ကောင်းပါတယ် ။ ကျုပ် ခေါင်းယမ်း မိ တယ် ။ မခံချင်တာနဲ့

“ ဆီ ဗျ နော် ၊ ငံပြာရည် မဟုတ်ဘူး ”  

“ သိပါတယ်ဗျ ” 

ကျုပ် ပြုံးချင်လာတယ် ။ အဲဒီ လို လူမျိုးတွေ ကို ကျုပ် က နည်းနည်း လောက် ကလိ ချင် လာတယ် ။ မိန်းမ ထဘီနား ကပ် စားပြီး ဟန်ကြီးပန်ကြီး လုပ် နေတတ်တဲ့ လူမျိုး ကို ကျုပ် မုန်းတယ် ။ ပြီးတော့ သူ က ကျုပ် အမူအရာ မှန်သမျှ ကို စောင့် ကြည့်နေသေး ။

အဲဒီနေ့ က ညစာ ကို ၈ နာရီ လောက် မှ စား ကြရတယ် ။ ကလေး က လည်း ထမင်း စားပြီး အိပ် တော့တာပဲ ။ စာ တောင် မကျက်နိုင်ရှာဘူး ။ သူ့ခမျာ လည်း ကျုပ် နောက် က တကောက်ကောက် နဲ့ ပင်ပန်း ရှာပါတယ် ။ သူ့ အမေ သာ ရှိရင် သူ့ ကို ချော့ သိပ်မှာပေါ့ ။ ခုတော့ အိမ်ထောင့်ကလေး ထဲ မှာ ခပ်ကွေးကွေးလေး အိပ်လို့ ။ ပြတင်းပေါက် က လေ တိုက် နေတော့ ကလေး အအေး မိ မှာ စိုးလို့ တံခါး ကို ဆွဲ ပိတ် လိုက်တယ် ။ ကြည့်စမ်း လ သာ လိုက်တာ ၊ မန်ကျည်းကိုင်းတွေ ပေါ်မှာ လရောင် ကျ လို့ စိမ်းလက် နေတာပဲ ။ အဝေး က ဂီတာ သံ သဲ့သဲ့ ကြား လိုက် ရတယ် ။ ကျုပ် ရင် ထဲ မှာ နာကျင် သွားတယ် ။ တံခါး ကို မြန်မြန် ပိတ် လိုက်မိတယ် ။ အတိတ်တွေ က ကျုပ် ရင် ထဲကို တိုးဝင် လာပြန်ပြီ ။ မှောင်မည်းဆိတ်ငြိမ် နေ တဲ့ အိမ် ထဲ မှာ ကျုပ် မိန်းမ က ကျုပ် တို့ ကို စောင့်ကြည့် နေ သလိုလို ... 

တကယ်တော့ ကျုပ် ဘ၀ မှာ စိတ်ကူးယဉ်စရာ ဆို တာ ရှားပါး လွန်း လှ ပါဘယ် ။ ခုတော့ အသက်ကလေး လည်း ရ လာပြီ ။ သားကလေး က လည်း ကျောင်း စ နေပြီ ဆိုတော့ ရှေ့ရေး ကို တွေးစရာတွေ အများကြီးပေါ့ ။ အရင်က တော့ ကျုပ် မိန်းမ က ရေထမ်း ၊ ကျုပ် က ရွာရိုး ကိုး ပေါက် ပူဖောင်း အရောင်း ထွက် ရတယ် ။ ဘုန်းကြီးပျံ တို့ ၊ ဘုရားပွဲ တို့ ၊ အလှူအတန်း တို့ ရှိတဲ့ ရွာတွေ ကို ညဉ့်အိပ် ညနေ သွား ရောင်း ခဲ့ရတယ် ။ ကျုပ် မိန်းမ က လောဘ ရှိတယ် ။ ကြိုးစားတယ် ။ သားကလေး ရလာပြီ ဆိုတော့ လည်း ကလေး အတွက် အလုပ် ကို ပိုပြီး ကြိုးစားတယ် ။ သူ့ မှာ သား အတွက် မျှော်မှန်းချက် တွေ ပြည့်လို့  ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ ခမျာ ကံ ဆိုး ရှာပါတယ် ။

“ ဟေ့ ကိုတိုက်အေး ၊ ခင်ဗျား မိန်းမ ဆေးရုံ ရောက် နေပြီ ” 

အဲဒီတုန်း က ကျုပ် က တောင်ဘက်ရွာ က အလှူ မှာ ၊ လူ တစ်ယောက် က လာ ပြော တော့ အံ့သြ သွားတယ် ။ ထိတ်လန့် သွားတယ် ။ ကျုပ် လည်း ရွာ ကို ချက်ချင်း ပြန်ပြေး ၊ မြို့ဆေးရုံ ကို အတင်း လိုက်ပေမဲ့ သူ့ အသက် ကို မမီတော့ဘူး ။ အရွယ် နဲ့ မလိုက်အောင် ပင်ပန်းဆင်းရဲ တဲ့ ဒဏ်တွေ ရယ် နောက် ကလေး ကိုယ်ဝန် နဲ့ ရေတွင်း ပေါ် ချော်လဲ တဲ့ ဒဏ်တွေ ရယ် စု ခံ ရ ရှာတာ ပါဗျာ ။ သူ့ ကို “ ရေ မထမ်းပါနဲ့ တော့ လို့ ကျုပ် အတန်တန် တားလျက် နဲ့ ဖြစ်ရတာမို့ ကျုပ် ကရုဏာဒေါသ ဖြစ်ရတယ် ။ 

ဆိုင်းထမ်း နဲ့ ထမ်းပိုး ကို မြင်ရင် ကျုပ် စိတ်နာတယ် ။ ကျုပ် မိန်းမ ဟာ သူ့ ဘဝ တစ်လျှောက် လုံး ကျွဲ လို နွား လို ရုန်းပြီး သေ သွားတော့ လည်း အသေ ဆိုး နဲ့ သေ ခဲ့ရတယ် ။ ဒါကြောင့် ကျုပ် ပူဖောင်းလေးတွေ ပဲ ရောင်း တော့တယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ အလုပ် က လည်း ပွဲကလေး လမ်းကလေး ရှိ မှ ကိုက်တာ ဆိုတော့ မစားလောက် ပြန်ဘူး ။ ပြီးတော့ သား အတွက် စာအုပ် ဖိုး ၊ အင်္ကျီ ဖိုး လို လာ ပြန် တော့ ကျုပ် အလွန် မုန်းတဲ့ ဆိုင်းထမ်း ကို ကောက် ကိုင် ရ ပြန်တယ် ။ ကျုပ် ဘဝ ဟာ ခက်ခဲတယ် ၊ ကြမ်းတမ်းတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ညည်းညူ မနေခဲ့ပါ ဘူး ။ ကျုပ် တို့ ဘုန်းကြီး က မှာဖူးတယ်  ၊

“ လောကဓံကြုံ ၊ မဖြုံစမ်း နဲ့ မတုန်တမ်းပ စိတ်ခိုင်စေ ” တဲ့ ။

ဒါပေမဲ့ ကျုပ် လည်း လူ တစ်ယောက်ပဲ ၊ ဝမ်း သာရင် သီချင်း ဆိုမယ် ၊ ဝမ်း နည်း ရင် ငိုမယ် ။ ဒါပေမဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်လှုပ်အောင် တော့ မဟုတ် ဘူးပေါ့ ။ ကျုပ် ဘယ်လောက် ပဲ ပင်ပန်းပါစေ ၊ ကျုပ် သား ပျော်တာ မြင် ရတယ် ဆိုရင် ကျုပ် လည်း ပျော် တာ ပါပဲ ။ သား က ငယ် သေးဘယ် ။ ဒီ အရွယ်လေး နဲ့ ကျုပ် ရဲ့ သောက ဒုက္ခ တွေ မျှဝေ ခံစား နေရတာ ကျုပ် မလိုလားဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ရေထမ်းသမား သား က ကိုယ့် ကိုယ် ကိုယ် ဘုရင့် သား လို့ ထင်လာအောင် မြှောက်စားတာ မျိုး တော့ ကျုပ် လည်း မုန်းတယ် ။ သား ကို ကိုယ့် ဘဝ နားလည် စေ ချင်တယ် ။ ဒါနဲ့ အတူ သူ ဝမ်းနည်း ညိုးငယ် မှာ လည်း ကျုပ် စိုးရိမ် တယ် ။ ကျုပ် ဘ၀ မှာ ကျုပ် သား ဟာ ကျုပ် မျှော်လင့်ချက်ပဲ ။ အင်အားပဲ ၊ သား သာ မရှိရင် အကြင်နာမေတ္တာ ခေါင်းပါးတဲ့ အထီးကျန် ဘဝ မှာ ကျုပ် ဘယ်လို နေရမလဲ မသိဘူး ။ သား ကို တော်စေချင်တယ် ။ တတ်စေချင်တယ် ။ ကျုပ် ဘဝ မှာ မရခဲ့တဲ့ သာယာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ သူ့ ကို ရစေ ချင်တယ် ။ သား အတွက် ရွှေငွေ စည်းစိမ် ချမ်းသာ ကျုပ် မမျှော်မှန်းပါဘူး ။ ရိုးသားတဲ့ စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာတဲ့ လူတော် လူကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ် ဆို ရင် တော်ပါပြီ ။ ဆင်းရဲနုံချာပြီး အောက်ကျ နောက်ကျ နိုင် လွန်းတဲ့ ကျုပ် ဘဝမျိုး ကျုပ် သား မရစေချင်တာ ကျုပ် ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ပါ ။

ကျုပ် အလုပ် က ရေထမ်းတယ် ။ ပွဲကလေး လမ်းကလေး ရှိရင် ပူဖောင်း ကလေး ရောင်းတယ် ။ စားလောက်သလား ဆို တော့ အကြွေး သံသရာ ထဲ မှာ အသစ် ယူ ၊ အဟောင်း ပေး ရရစားစား ပါ ပဲ ။ ကလေးအင်္ကျီ တစ်ထည် နှစ်ထည် တိုး ရင် ကျုပ် အဖို့ ပိုလျှံတယ် ပြော ရမှာပဲ ။ ရေ ထမ်း ရတာ ကို ကျုပ် မုန်းတော့ ရေ ထမ်း ရင် ဘယ်တော့ မှ သီချင်း မဆိုဘူး ။ 

ကလေးတွေ ကျောင်း လွှတ်ခါ နီးတော့ ရေ ကို မြန်မြန် ငင် ၊ မြန်မြန် ထမ်း ရတယ် ။ တစ်ခါတစ်ခါ ရေတွင်း ထဲ မှာ ရေပုံး နစ် ကျ သံ ကို နှေး လွန်းတယ် ထင်မိပါရဲ့ ။ ညစာ ချက်ရမယ်လေ ။ ကလေး က ကျောင်း ပြန် လာရင် ဆာ တတ် တယ် ။ ဒီနေ့ သူ အင်္ကျီ အသစ်ကလေး ၊ ကျောက်သင်ပုန်း အသစ်ကလေး နဲ့ ကျောင်း သွားတော့ ကျုပ် ရင် ထဲ မှာ ပီတိ ဖြာ နေတာပဲ ။ သူ့ အတွက် အင်္ကျီသစ် က လပေး နဲ့ ဝယ် ထားတာလေ ။ တစ်နေ့ နှစ်ကျပ် ဆပ်ရတယ် ။ ဒီနေ့ ကျုပ် ရေ ထမ်း ခ က ၄ ကျပ် ။ အင်္ကျီဖိုး ဆပ် ရင် ကျုပ် မှာ ၂ ကျပ် ပဲ ကျန်မယ် ။ ဆန်ဖိုး တောင် အနိုင်နိုင် ပါ ပဲ ။

ရေထမ်း ကို မ ပြီး ပခုံးပေါ် တင် လိုက်တော့ ရေစက်တွေ ဖြာစင်သွား တယ် ။ လမ်း ပေါ် မှာ ကျောင်းသားကလေး တွေ ဆူဆူညံညံ ရယ်ရယ်မောမော နဲ့ ပြန်လာ ကြပြီ ။ ကြည့်စမ်း ကလေး ဘဝ ဆို တာ ဘယ်လောက် အားကျဖို့ ကောင်း လိုက်ပါသလဲ ။ အပူအပင် ကင်းမဲ့တဲ့ မျက်နှာကလေးတွေ ဟာ ကြည် လင်ရွှင်ပျ လို့ ။ ကျုပ် က သား ကို ရှာ ကြည့်မိတယ် ။ ကျုပ် စိတ် က လော နေပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေ က သိပ် မသွက်ချင်ဘူး ။ ရေ ကို အမြန် ထမ်း ၊ ပြီးတော့ ညစာ ချက် ။ ကျုပ် စိတ် ထဲ မှာ ရေရွတ် နေတယ် ။ သား သူငယ်ချင်းတွေ နဲ့တွေ့ တော့ .. 

“ ဟဲ့ ကလေးတွေ ၊ သိန်းထွန်း ကော ဟ ” 

“ ဦးလေး သား နောက် မှာ ကျန်ခဲ့တယ် ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ မသိဘူး ငို လို့ ဗျား ” 

ကျုပ် ထိတ်လန့် သွားတယ် ။ ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့် ။ မနေ့ည က သူ စာ မကျက်ခဲ့ရတော့ စာ မရလို့ ဆရာမ က ရိုက် လေသလား ထင်မိတယ် ၊ ရေထမ်း ကို ချပြီး လိုက် သွားတယ် ။ ဒီကောင် ကျုပ် ကို တောင် မမြင်ဘူး ။ ရှိုက်ကြီး တငင် ငို နေ လိုက်တာ ။ ကျုပ် က သူ့ ခေါင်း ကို အသာ ပုတ်ပြီး .. 

“ ဟဲ့ သား ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ” 

“ အဖေ ကျွန်တော့် ကျောက်သင်ပုန်း ကွဲ သွားပြီ ” 

“ ဟင်  ” 

ကျုပ် ဒေါသ ဖြစ် သွားတယ် ။ မနက် က မှ ဝယ် ပေးတယ် ၊ ခု သူ က ခွဲ ပစ်လိုက်ပြီ ။ အင်္ကျီအသစ်ကလေး က လည်း ဖုန်တွေ နဲ့ ညစ်ထေး ပေရေလို့ ၊ ဒီကောင် တော်တော် ဆိုးတယ် ။ အဖေ က မရှိမဲ့ ရှိမဲ့ ဝယ် ပေး ထားတာလေးတွေ ကျုပ် ကို မျက်ရည်ခံ ထိုးတယ် ထင် မိလို့ ကျုပ် ပိုပြီး စိတ် ဆိုးတယ် ။ သူ့ ကို လှုပ်ယမ်းရင်း ...  ။

“ ခွေးကောင်လေး ၊ နင် သိပ် ကစား မက်တယ် ။ ကိုယ့် ကျောက်သင်ပုန်း ကို ကွဲအောင် လုပ်ပစ်တယ် ဟင် ” 

“ မဟုတ်ဘူး အဖေ ။ သူများကြောင့် ကွဲတာ ” 

“ ဘာ ... သူများကြောင့်လဲ ၊ ငါ့ ကို ညာ ပြန်ပြီ ” 

ကျုပ် သား က ကျုပ် ကို ငိုမဲ့မဲ့ ကြည့် ပြီး ကျောက်သင်ပုန်းကွဲစလေးတွေ လိုက် ကောက် နေတယ် ။ ပြီးမှ ... 

“ သန်းဦး ကြောင့် ကွဲ တာ အဖေ ၊ သူ က ကျွန်တော့် ကို အတင်း ဝင် တိုး သွားတယ် ” 

“ ဘာ သန်းဦး ဟုတ်လား ။ ဘယ်မလဲ ဒီကောင် ” 

“ ဦးလေး ၊ ဦးလေး ။ သန်းဦး က အိမ်ပြန် ပြေး ပြီ ” 

ကလေး တစ်ယောက် က ဝင် ပြောတယ် ။ ကျုပ် ရင် ဟာ ဒေါသ ကြောင့် တုန်ယင် နေတယ် ။ ဒီ ကျောက်သင်ပုန်း တစ်ချပ် ကို ကျုပ် ဘယ်လို လုပ် ဝယ် ခဲ့ရ တယ် ဆိုတာ သူတို့ မသိဘူး ။ ပြီးတော့ ကျုပ် သား ကို လည်း မျက်နှာ မရှိလို့ အနိုင် ကျင့်တယ် ထင်တယ် ။

“ လာ ဟေ့ကောင် ... ငို မနေနဲ့  ၊ အဖေ အစား ဝယ် ပေးမယ် ”  

“ တောက် ၊ သူများ သားသမီး ကို စော်စော်ကားကား ကွာ ။ မင်း က ဒီလောက် အ ရသလား အဖျင်းလေး ရဲ့ ” 

ကျုပ် တစ်ယောက် ယောက် ကို ထိုး ရိုက် ပစ်ချင်သလိုပဲ ၊ ကျုပ် အနား မှာ ဟို ကလေး သာ ရှိရင် ရိုက်ပစ် မလားပဲ ။ ကျုပ် သား ကို စိတ်တိုတို နဲ့ ဆံပင် ကလေး စုပြီး ဆွဲခေါ် လာခဲ့တယ် ။ သား က ငို တော့ ကျုပ် ရင် ထဲ မှာ နာကျင် လို့ ။ ရေ ထမ်းပြီး တဲ့ အထိ ဒေါသ က မပြေသေးဘူး ။ ကျုပ် သား ကတော့ အသံ မထွက်ဘဲ တိတ်တိတ်ကလေး ကျိတ် ရှိုက်နေတယ် ။ နောက် မှ ကျုပ် စဉ်း စားမိတယ် ။ ကလေး ချင်း မတော်တဆ ဖြစ်တာ နေမှာပါပဲ ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ မတော်တဆကလေး အတွက် ကျုပ် ဘယ်နှရက် ရေ ပို ထမ်း ရမယ် မသိဘူး ။ 

“ ဒါနဲ့ နေပါဦး ၊ သန်းဦး ဆိုတာ ဘယ်သူ့ သား လဲ ကွ ”  

သား က မဖြေ ချင် ဖြေချင် နဲ့ ... 

“ ကုန်စုံဆိုင် က ဒေါ်မြစိန် ရဲ့ သား ” တဲ့ ။

ဒီတော့ ကျုပ် မျက်စိ ထဲ မှာ ဟိန်း နေတဲ့ ကုန်စုံဆိုင် နဲ့ ကျုပ် ကို မယုံသင်္ကာ သလို စောင့်ကြည့် နေတဲ့ ဒေါ်မြစိန် ယောက်ျား ကို မြင်ယောင် လာတယ် ။ ကျုပ် ပိုပြီး စိတ် တို သွားတယ် ။ 

“ အလကား အယုတ်တမာတွေ ” 

“ ကဲပါကွာ ငိုမနေပါနဲ့ ။ အဖေ အစား ဝယ်ပေးမှာပေါ့ ။ အင်္ကျီကလေး လည်း လဲ ထား လိုက်တော့လေ ” 

ပါးပေါ် မှာ မျက်ရည် စီးကြောင်းတွေ နဲ့ သား က မထ ချင် ထချင် ထလာတယ် ။

“ အဖေ ” 

မရဲတရဲ ခေါ်တယ် ။

“ ဘာလဲဟ ” 

ကျုပ် က အော် ထူး တော့ သူ လန့် သွားတယ် ။ ပြီးမှ ...  

“ မနက်ဖြန် ဆရာမ က စာ ရေးခိုင်း မှာ အဖေ ရ ” 

“ ဟေ ... မနက်ဖြန် ” 

“ အင်း ကျောက်သင်ပုန်း က နက်ဖြန် ရ မှ ဖြစ်မှာ ၊ ဆရာမ က နေ့တိုင်း စာ ရေး ခိုင်းနေတာ ” 

ကျုပ် စိတ်ရှုပ် သွားတယ် ။

“ ဟာကွာ မင်းတို့ ဟာတွေ က လည်း တစ်ရက် နှစ်ရက် မှ မဆိုင်းနိုင်ဘူး ”  

နောက်မှ ကလေး ကို သနားတာနဲ့ 

“ အေးကွာ .. မနက်ဖြန် ဆို လည်း ရစေ့မယ် ၊ သိလား ” 

တကယ်တမ်းကျ ဘယ်မှာ လဲ ပိုက်ဆံ ။ ကျုပ် လက် ထဲ မှာ ဆန်ဖိုး ၂ ကျပ် က လွဲလို့ တစ်ပြား မှ မရှိ ။ စိတ် ထဲ မှာ လေးလံ သွားတယ် ။ ကလေး က ကျုပ် ဘေး မှာ ခပ်မဲ့မဲ့ကလေး ရပ် လို့ ။ ကျုပ် ရင် ထဲ မှာ သား ကို ချစ်တဲ့ စိတ် သနားတဲ့ စိတ် ကြောင့် နူးညံ့ သွားတယ် ။ သူ့ အမေ သာ ရှိရင် သူ့ သား ကို ဒီလောက် ဆူတာ မာန်တာ ကြိုက် မှာ မဟုတ်ဘူး ။ သား ဘက် က ခုခံကာကွယ် ပေးမှာပဲ ။ ခုတော့ သားခမျာ ခေါင်းကလေး ငုံ့ ရပ်လို့ ။ ကျုပ် ရင် ထဲ မှာ တစ်ခုခု ကြောင့် စူးရှ နာကျင်နေတယ် ၊ သား ကို ပွေ့ယူပြီး သူ့ ခေါင်း ကို ပွတ် သပ်မိတယ် ။ ကျုပ် သား က ကျုပ် ရင်ခွင် ထဲ တိုး ဝင်ပြီး ကျုပ် ကို ဖက် ထားလို့  ။

ကျောက်သင်ပုန်း အချပ်ပေါင်း များစွာ ခွဲပစ် ၊ လွှင့်ပစ် နိုင်ကြသူတွေ ၊ ညစာ အထပ်ပေါင်း များစွာ တနင့်တပိုး စား နိုင်ကြသူတွေ အတွက်တော့ ဒီ အဖြစ်တွေ ဟာ သာမန် အသေးအဖွဲကလေးတွေ ပါ ပဲ ။ ကျုပ် တို့ ဘဝ ကတော့ ပင်လယ်ကမ်းစပ် က သဲမြေတွေ လိုပဲ ။ ဒီလှိုင်းတွေ နဲ့ အတူ ဆင်းရဲခြင်း ၊ ချို့တဲ့ခြင်းတွေ ကို ယူ လာလိုက် ၊ ကျုပ် တို့ အပေါ် ပစ် တင်လိုက် ၊ နောက် တစ်ခါ ယူ လာလိုက် ၊ ပစ် တင်လိုက် ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျုပ်တို့ ကိုယ်တိုင် လည်း ဒီလှိုင်းတွေ နဲ့ အတူ ပင်လယ် ထဲ ပါ သွားပြီး အနယ်အနှစ်တွေ ဖြစ် သွား တာပါပဲ ။

“ ဆာပြီ အဖေ ရယ် ” 

သား အသံ ကြောင့် ကျုပ် လန့် သွားတယ် ။ ပြီးမှ ထမင်းအိုး ကို ကမန်း ကတန်း ဖွင့် ကြည့် လိုက်တယ် ။

“ ဘုရား မ တာပဲ သားရေ ၊ မင်း အတွက် ထမင်းကြမ်း ကျန် သေးတယ် ။ အဖေ အကြော် ဝယ် ပေးမယ် ၊ သား စား ” 

သား က စိတ် မဖြောင့် သလို နဲ့ ကျုပ် ကို မော့ ကြည့်တယ် ။

 “ အဖေ ကော ” 

ကျုပ် ရင်နင့် သွားတယ် ။ အိုး ထဲ မှာ ထမင်းကြမ်း က နည်းနည်း ပဲ ကျန် တယ် ။ ဆန် ဝယ်ပြီး ကျုပ် အတွက် ထပ် ချက်ရင် မနက်ဖြန် သူ့ ကို ဘယ်လို လုပ် ကျောက်သင်ပုန်း ဝယ်ပေးနိုင်တော့မှာလဲ ။ ကျုပ် ခေါင်း ခါတယ် ။ 

“ အဖေ က စားပြီးသားပါ ကွာ ” 

သား ကို လိမ် လိုက်ရပေမဲ့ တစ်နေ့ခင်းလုံး ရေ ထမ်း ထားလို့ ကျုပ် ရင် ထဲ မှာ ဟာ နေတယ် ။ ဆာ လည်း လာပြီ ။ 

ဝင်တော့ မလို မေး တင်နေတဲ့ နေလုံး က နောက်ဆုံး ရောင်ခြည်တွေ ထုတ်လွှင့် နေတယ် ။ ဆည်းဆာချိန် ဟာ အလှဆုံးလို့ ဆိုကြပေမဲ့ ဒီနေ့ ဆည်းဆာ ချိန် ဟာ ကျုပ် အဖို့ အရုပ်ဆိုးတဲ့ အချိန်တွေ ထဲ မှာ အပါအဝင် ပါ ပဲ ။ ရေညှိ တက် နေတဲ့ သံပုံး ရဲ့ ဘေးနားကွပ်တွေ ဟာ နေရောင်တန်း ကျ လို့ ပြောင်လက် နေတယ် ။ ဆာလောင်မှု ဟာ လည်း ကျုပ် ကို ဖိစီး နေတယ် ။ ဝမ်းဗိုက် ထဲ က နေ ရင်ဘတ် ၊ ရင်ဘတ် က နေ တစ်ကိုယ်လုံး ကို ပျံ့နှံ့ သွားတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် မငိုညည်းပါဘူး ။ လက်သီး ဆုပ် မိတယ် ။

“ တောက် ” 

တောက် ခေါက်မိတယ် ။ ပြီးတော့ မချိပြုံး ပြုံးတယ် ။ ပိုက်ဆံ က နှစ်ကျပ် ။ ထမင်း တစ်နပ် အငတ် ခံရပြီ ၊ မနက်ဖြန် ကျောက်သင်ပုန်း ဝယ်ဖို့ ရော လောက်ပါ့မလား ၊ မနက်ဖြန် မနက်စာ ရော ဘာ နဲ့ စားကြမလဲ ။ 

“ မိန်းမ ရေ ... မင်း ကတော့ အ‌ေ သ စော လို့ ဝဋ် ကျွတ် သွားပြီ ဟေ့ ၊ ငါတို့ မှာ သာ အနေ ဆင်းရဲ အစား ဆင်းရဲ တဲ့ ဝဋ် ဒုက္ခတွေ ထဲ က ဘယ်တော့များ မှ ကျွတ်နိုင် လွတ်နိုင်ပါ့မလဲ ကွာ ” 

ကျုပ် ရင် ထဲ က ဒေါသတွေ က စကားလုံးတွေ အဖြစ် ပွင့်အံ ထွက်လာ တယ် ။ ညနေခင်း ဟာ မည်းမှောင်ရှည်လျား တဲ့ အရိပ်တွေ အောက် မှာ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေတယ် ။ ကျုပ် သား က လည်း အကြော် ဝယ် ပေးဖို့ မပူဆာဘဲ တိတ်တိတ်ကလေး ထမင်း စား လို့ ။ ကျုပ် ရင် ထဲ က ဆာလောင်မွတ်သိပ် တဲ့ ဝေဒနာတွေ ပို လို့ သာ တိုး လာတော့တယ် ။

◾ခင်မြဇင်

📖 စီးပွားရေးတက္ကသိုလ် နှစ်လည် မဂ္ဂဇင်း 

       ( ၁၉၇၅ - ၇၆ )

#ကိုအောင်နိုင်ဦး

.

သစ်သီး တစ်ခြမ်း

 

❝ သစ်သီး တစ်ခြမ်း ❞

နေရောင် က တရှိန်ရှိန်လောင်မြိုက် နေသည် ။ ချွေးစေး တဖြိုက်ဖြိုက် ကျလျက် တစ်ကိုယ်လုံး ခွန်အား တို့ ဆုတ်ယုတ် ခဲ့ရပြီ ။ ကြည့်လေလေရာ တံလျှပ်ရောင် တလက်လက် ထ နေ သည့် သဲပြင် ။

လေပူကြီး က ဝှေ့ လာပြန်သည် ။ သဲများ ဝှေ့ရမ်း တိုက်ခတ် သွားသည် ။ မျက်လုံးများ ကို မှိတ် လိုက်ပြီး လက်အစုံ နှင့် ကွယ် ထားလိုက်သည့် တိုင် သဲများ က မျက်လုံး ၏ ထောင့်များ ထိ ကပ်၍ ကျန်ရစ်ခဲ့သည် ။ မျက်နှာတစ်ခု လုံး စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ။

ချွေးတို့ သည် သဲ နှင့် လူးနေ၏ ။ ပါးစပ် ထဲ မှာ လည်း သဲ နှင့် ရှပ်ရှပ် ။ အဝေး ကို လှမ်းမျှော် ကြည့် လိုက် လျှင် နေရောင် က စူးရှလွန်း သဖြင့် မျက်စိများ ပြာဝေ သွား ရသည် ။ သဲရောင် တပြောင်ပြောင် တလက်လက် ။ တံလျှပ်ရောင် လက်လက် ထနေသည် ။ မှိုင်းညို့ညို့ အရိပ်များ က တော့ မျက်စိ သူငယ်အိမ် ထဲ က အရိပ်တွေ ပဲလား ။ အမြင် အာရုံတွေပင် ဝေဝါး လာခဲ့ပြီ ။ ခွန်အား ရှိသမျှ သုံး ပြီး တစ်ကုန်း ပြီး တစ်ကုန်း ကျော်ဖြတ် ခဲ့ရသည် ။ ကျယ်ပြော လွန်းလှသည့် ကန္တာရ ထဲ က မလွတ်နိုင်သေး ။

အပူဒဏ် နှင့် အတူ ဆာလောင်ခြင်း သာ မက ရေ ငတ်ခြင်း က ပါ ဖိစီး လာခဲ့ပြီ ။ ရေဘူး ကိုကြည့် လိုက်တော့ လည်း အာစွတ် ရုံ မျှ အနိုင်နိုင် ။ ရေတွေ လည်း ခြောက်သွေ့ အငွေ့ ပျံ ကုန်လေသလား ။ သူ အာစွတ်ရုံ ... အာစွတ်ရုံ နှင့် တစ်ငုံ ပြီး တစ်ငုံ သောက် ခဲ့ရင်း ပဲ ကုန်ခဲ့ရသလား မမှတ်မိ ။

ခြေထောက် တွေ က တရွတ်ဆွဲနေခဲ့ပြီ ။ နားစရာ ၊ ခိုစရာ မရှိပါ ။ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး လည်း မီး ဟုန်းဟုန်း တောက် မျှ ပူလောင် နေခဲ့ပါပြီ ။

ကန်ရေ ကြည်ကြည်အေးအေး ထဲ မှာ သာ ကျွဲ တစ်ကောင် လို တစ်ကိုယ် လုံး နှစ် ၍ စိမ် ပစ် လိုက်ချင်မိသည် ။ ပြီးတော့ ရေ တွေ တဝကြီး သောက် ပစ် လိုက် ချင်မိသည် ။

သည်ခရီး ကို ဘယ်လို စ ခဲ့ပြီး ဘာကြောင့် သည်လို ဆက် လျှောက် နေရသလဲ ဆိုတာကိုပင် မသိလောက် အောင် အာရုံတို့ က ထုံထိုင်း နေခဲ့ပြီ ။

ခရီးဆုံး ကို ရောက်ကော ရောက်နိုင် ပါဦးမလား ။ သဲကုန်း တစ်ခု ကို လွန်လျှင် နောက်ထပ် တစ်ကုန်း ၊ ကုန်းတွေ ကို ကျော် … ကျော် … နောက်ထပ် သဲတောင်ကုန်း များ က စောင့် လျက် ။

လဲပြို ကျ လိုက် ။ ကုန်းရုန်း ထလိုက် ။ ခုလည်း လဲပြို လုလု ။

ဟိုတုန်းက တော့ သည် နေရာတွေ မှာ စိမ်းစိုသော တောအုပ်တွေ ရှိခဲ့ဖူးသည် ထင်သည် ။ သိပ်သည်းသော မြိုင်ကြီး ရဂုံ ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏ ။ နေညို လျှင် ဒေါင်းငှက် တို့ တွန်သံ ကို ကြား ရ တတ် သလို ဘုတ်ငှက် တို့ အီသံ ကို လည်း ကြားဖူးသည် ထင်သည် ။ ခုတော့ ပကတိ သဲတောင်ကုန်းများ ချည်း ဆက်တိုက် ဖြတ်သန်း လာ နေရသည် ။ သဲတွေ က ခြေ ကို တုံ့ဆွဲ နေကြသည် ။ စိမ်းသော ယာများ ၊ ချောင်းများ ကို စွန့်ခွာ ခဲ့ရသည်က ကျွဲအုပ် ၊ နွားအုပ်များပမာ မောင်း ထုတ် ခံခဲ့ရပုံများ ကို ရေးရေး သာ သတိ ရတော့၏ ။ ဟိုတုန်း က တော့ ရှေ့မှာ ဘေး မှာ အဖော် တွေ ပါ ခဲ့ကြသေးသည် ။

ပြေး … ပြေး ...

မိုင်းခွဲသံများ ဆက်တိုက်ပေါက်ကွဲသံများ အကြား မှ ပင် မမြင်နိုင်သော ဧရာမ အင်အားကြီး တစ်ခု က သူ တို့ လူအုပ်စု ကို အတင်း ပင် ပြေး အောင် တွန်းထိုး နေလေသည် ။ သူ့ လိုပင် ပြေးခဲ့ကြသူ တွေ ဘယ်ရောက် သွားပါလိမ့် ။ လဲကျ ၍ ပဲ ကျန်ရစ် ခဲ့လေသလား ။ သိုးအုပ် ၊ ဆိတ်အုပ် တွေ လို ကျွဲအုပ် ၊ နွားအုပ် တွေ လို တမောင်း တည်း မောင်းထုတ် ခံခဲ့ကြရသည် ။ သစ်ရိပ်ကလေး မျှ နားစရာ မရခဲ့ ။

ဘေး မှာ ရှေ့ မှာ နောက် မှာ အတူ ပါ လာကြသည့် အဖော်တွေ ကို မမြင်တွေ့ မိတော့ ။ လေပူကြီး အရှေ့ မှာ သဲပွင့်သဲမှုန်တွေ နှင့် အတူ လွင့်ပါ သွားခဲ့လေပြီလား ။ ကောင်းကင် ထက် က မည်းမည်း အရိပ်များ ကြောင့် လက် နှင့် မျက်လုံးတွေ ကို ကွယ်၍ ကြည့် မိသည် ။ မြေ ပေါ် သို့ ဝဲပျံ ဆင်းလာကြသည့် လင်းတများ ။

“ အား ”

သူ အော် လိုက်မိသည် ။

သဲတို့ က ခြေ ကို တုံ့ဆွဲ နေစဉ် မှာ ပင် ရှေ့သို့ အားသွန်၍ လျှောက်ဖို့ ကြိုးစား နေရသည် ။ လင်းတတွေ က သဲပူ ထဲ မှာ ခုန်ဆွ ခုန်ဆွ နှင့် သူ့ ကို စောင့်ကြည့် နေခဲ့ကြသည် ။ ခေါင်းလုံးလုံး ၊ အရုပ်ဆိုးဆိုး လင်းတတွေ က ဝဝဖြိုးဖြိုး ။

ခုတော့ သူ သည် သူ့ လမ်းဆုံး ဘယ် မှာ ဆို တာ ရိပ်စား မိ လာ ရသည် ။ သူ့ အဖော်တွေ ဘယ်မှာလဲ ။ ကျွဲအုပ် ၊ နွားအုပ်တွေ လို မောင်းနှင် ထုတ်ခံရ ၊ ပြေးလွှား ခဲ့ကြရပြီး သဲတောင်ကုန်းများ ပေါ် မှာ အားကုန် လဲကျမယ့် အချိန် ကို စောင့်ကြည့် နေကြသည့် လင်းတများ ။

အားလုံး ကို သူ နားလည် သွားရသည် ။

ဟား ဟား ဟား ဟား

လင်းတများ ကို ကြည့် ၍ အရူးတစ်ယောက် လို ရယ် လိုက် သည် ။ အသံ က ခြောက်သွေ့သွေ့ ခပ်အက်အက် ။ လက် ထဲ က ရေဘူး နှင့် အနီးဆုံး လင်းတ ကို လှမ်းပေါက် လိုက်သည် ။ လင်းတအုပ် ရှဲ သွားပြီး တစ်ကောင် ပြီး တစ်ကောင် မိုးပေါ် သို့ ပျံတက် သွားကြသည် ။ သူ့ မှာ တော့ အား လွန်ပြီး လဲကျ မလိုဖြစ် သွားရသည် ။ နောက်ထပ် ငို ဖို့ ဖြစ်ဖြစ် ၊ ရယ် ဖို့ ဖြစ်ဖြစ် အားအင် မရှိတော့ ။

ထိုစဉ်မှာ ပင် ချုံပင် တစ်ပင် ၏ အရိပ် ကို မျက်လုံး ထောင့် မှာ မြင်တွေ့ လိုက်မိသည် ။ ကိုယ့်မျက်စိ ကိုယ် မယုံချင် ။ သူ့ ကိုယ် သူ ပြန် စမ်း ကြည့်မိသည် ။ ပါးရိုး ငေါငေါ ။ ဖူးရောင်နေသည့် နှုတ်ခမ်းများ ။ ခပ်အန်းအန်း လက်ချောင်းများ ။ ဖူးရောင်ပေါက်ပြဲလျက် တရွတ်ဆွဲ နေသည့် ခြေထောက်များ ။ မသေ လို သေး ။ မသေချင်သေး ။ သူ့ အသွေးအသား တို့ ကို လင်းတ တို့ မစားစေရ ။

ရေ .. ရေ .. ရေ သာ ရှိမည် ဆိုလျှင် …

•••••   •••••   •••••

ရှားစောင်းပင် လို ချုံပင်စုစုကလေးများ ကို စ၍ တွေ့ ရသည် ။ ဆူးဖြင့် ကြမ်းရှရှ အပင်များ ။ အရွက်များ ကို ခူး၍ ဝါးမိသည် ။ လက် တို့ ရှလျက် သွေးဖြင့် နီရဲလျက် ။ ခါးသက်သက် ချွဲကျိကျိ အနှစ်သားများ ကို စား မိသည် ။ ထွီခနဲ ထွေး လိုက်မိသည် ။ အန်ချင် လာသည် ။

နေရောင် က ကျဆင်းစ ပြုလာသည် ။ လေရိုင်း တစ်ချက် ဝှေ့ လာသည် ။ နင်း ရ သည့် သဲများ ပင် နူးညံ့ လာသည် ထင် မိသည် ။ ကျောက်တုံး ကျောက်ဆောင်များ ကြား တွင် မြက်ပင်ရှည်များ ၊ တောပန်းနွယ်ပင်များ ကို တွေ့ လာ ရသည် ။

ရေ … ရေ … ရေ ... ရေ ဘယ်မှာပါလိမ့် ။

မြက်များ ကြား ၌ လဲလျောင်း ၍ ပင် နားချင် မိလာသည် ။ ပန်းရနံ့များ က တော့ စူးရှရှ ။ လျှောက်ရင်း လျှောက်ရင်း မြင့်မား တုတ်ခိုင်သော ဧရာမသစ်ပင်ကြီးများ ကို တွေ့ လာရသည် ။ နေရောင် ပြောက်တိပြောက်ကျား ကျ နေသည့် သစ်ရိပ်များ အောက် သို့ ရောက်လာ ခဲ့ရပြီ ။

တချို့ အပင်များ ပေါ် တွင် အရည် ရွမ်းမည့် ဟန် သစ်သီး တစ်လုံး တလေ တွေ့  ရသည် ။ ဘာပင်ရယ် လို့ တော့ သူ မသိပါ ။ အပင် အောက် မှာ ကြွေကျနေမည့် အသီး တစ်လုံး တလေ တွေ့ ရလေမလား ကြည့် သည် ။ မတွေ့ရ ။ တက် ခူး ဖို့ရာလည်း မဖြစ်နိုင် ။ အပင်များ က မြင့်လွန်း လှသည် ။ တံချူ လုပ်ဖို့ ရာ လည်း ဘာမှ မရှိပါ ။ ကြွေ ပဲ ကြွေ ကျ လာပါတော့ ။ အပင် ပေါ် က အနီရောင် မှည့်ဝင်း နေသည့် အသီး ကို မော့၍ ကြည့်ရင်း သွားရည် များပင် ကျ လာမိသည် ။ အစာ မစား ခဲ့ရသည် မှာ ဘယ်မျှ ကြာခဲ့ပြီလဲ ။

သစ်ပင် ကို မှီ ၍ နားရင်း မျက်လုံးများ ကို မှိတ်ထား လိုက် မိသည် ။ စိတ်ကူး ထဲ မှာတော့ အရည်ရွှမ်းရွှမ်း အသီး ကို တဂျွမ်းဂျွမ်း ကိုက်ဝါးနေမိသည် ။ ချို၍ အေး၍ လာရသည် ။ ပါးစောင် မှ အချိုရည်များ ပင် စီးကျလာသည် ထင် နေမိသည် ။

မျက်လုံး ကို ဖွင့် လိုက်တော့ အသီး က အပင် ပေါ် မှာ ။ တက် ဖို့ လည်း အား က မရှိ ။ ကြွေ ကျပါစေ လို့ ပဲ မျှော်လင့် ရ မည်လား ။ တုတ် တစ်ချောင်း ( သို့ ) သစ်ကိုင်းခြောက် တစ်ခု တလေ မှ လည်း ရှာ လို့ မတွေ့  ။

ထိုအခိုက် မှာ ပင် တခြား အပင်မှ ဖျတ်ခနဲ ကူးလာသည့် မျောက် လိုလို ၊ လူ လိုလို သတ္တဝါ တစ်ကောင် ကို သူ တွေ့ လိုက်ရသည် ။ ထိုသတ္တဝါ က အသီး ကို ခူး ယူ လိုက်ပြီ ။

ငါ့ အသီး ၊ ငါ့ အသီး မခူးပါနဲ့ ။ အသံ က ပီပီသသ မထွက် ။ သတ်နိုင် ဖြတ်နိုင်သည့် ခွန်အားသာ ကျန်နေသေး လျှင် အရုပ်ဆိုးဆိုး သတ္တဝါ လက် ထဲ မှ သစ်သီး ကို လု ယူ လိုက်ချင်သည် ။

“ ပေးပါ … ပေးပါ ၊ ငါ့ ကို ပေးပါ ”

လည်ချောင်း က အက်ကွဲနေသည် ။ သူ လဲကျ သွားခဲ့သည် ။ နား ထဲ မှာ အသံ တစ်သံ က နီး လိုက် ဝေးလိုက် ။

ခေါင်း ထဲ မှာ လည်း နောက်ကျိ နေသည် ။ မျက်လုံး တွေ ကို အားယူ ဖွင့် လိုက်တော့ ကြောက်မက် ဖွယ်ရာ မျက်နှာကြီး ကို မြင်တွေ့ လိုက်ရ၍ ထိတ်လန့် သွားမိသည် ။ အသားတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်လာသည် ။ တစ္ဆေ တစ်ကောင် ၏ ဖမ်းဆီးခြင်း ကို ခံ ရလေပြီလား ။ ဒါမှ မဟုတ် သူ သေသွားပြီလား ။ တစ္ဆေကောင် ၏ မျက်နှာ က ပွဖောင်းဖောင်းအန်းအန်း ၊ အရေပြားတွေ က အဖတ် အဖတ် ကွာ ကျ နေခဲ့သည် ။ ခေါင်း ပေါ်  မှာ လည်း အမွှေးအမှင် မရှိ ။ ငယ်ထိပ် က ဖုဖောင်းဖောင်း ။ လက် တွေ က အပိန်းအပိန်း ထနေသည် ။ အရေပြား က သားရေ လို ပြောင်လျက် ညိုပြာပြာအရောင် သန်းနေသည် ။

ထို သတ္တဝါ ၏ လက် ထဲ မှာ စောစော က အသီး ကို စား လက်စ အခြေအနေ ဖြင့် တွေ့ ရသည် ။ လက်သည်း ရှည်များ ဖြင့် အတိ ပြီးသော လက် တစ်ဖက် ဖြင့် သစ်သီး ကို ဆုပ်ကိုင် ထားသည် ။ သူ တုန်လှုပ် သွားရသည် ။ အသီး နှင့် အတူ ရောပြီး သူ့ ကိုပါ စား ပစ် လိုက်မှဖြင့် ...

“ ဟေ့လူ ဟေ့လူ ”

ထို သတ္တဝါ က သူ့ ပခုံး ကို ပုတ်လိုက်သည် ။ လူ လို စကား ပြော တတ်သဖြင့် အံ့သြ သွားရသည် ။ လူး လဲ ထ ဖို့ ကြိုးစားသည် ။

“ ဒီ အသီး ကို စားချင် သလား ”

လက် ထဲ က အသီး ကို သူ့မျက်စိ ရှေ့ မှာ ဝှေ့ရမ်းပြသည် ။ သူ က လု ယူ ဖို့ ပြင်တော့ ထို သတ္တဝါ က တွန်းဖယ် ပစ်သည် ။ ထို သူ ၏ သန်မာသော အင်အားကြောင့် သူ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ငေးစိုက် ကြည့် နေရသည် ။

“ အဲဒီ အသီး ကို စားရင် မင်း လည်း ငါ့ လို ပဲ အရုပ် ဆိုးဆိုး ကြီး ဖြစ် သွားမယ် ။ စားချင်သလား ”

“ အင်း စားမယ် ၊ စားချင်တယ် ”

သူ က သွားရည် ကျလုမတတ် လု ယူ ချင်လောက်အောင် တပ်မက်သော မျက်လုံး အစုံ ဖြင့် အသီး ကို ကြည့်နေသည် ။ စားချင် စိတ် ကြောင့် ကြောက်လန့်မှု ကို ပင် မေ့ သွားသည် ။

“ မစားနဲ့ … မစားနဲ့ … မစားချင်နဲ့ ”

ထို အရုပ်ဆိုးဆိုး တစ္ဆေသရဲ ၏ မျက်လုံးများ ထဲ မှ မျက်ရည်များ စီးကျ လာသည် ။

“ ငါ လည်း မင်း လို ပဲ ဟိုက သဲကုန်းတွေ ကို ဖြတ် ပြီး ဒီ တောအုပ် ထဲ ရောက် စ က ဘာမသိ ညာမသိ ဝမ်းသာအားရ နဲ့ ခူးပြီး စားခဲ့ကြ လို့ … ခုလို ”

သူ စဉ်းစား တွေးတောနိုင်စွမ်း ပျောက်လုလု ဖြစ်ခဲ့ပြီ မို့ ရုတ်တရက် နားမလည်လိုက် ။

“ အဆိပ်သီး ကွ ၊ အဆိပ်သီး ”

ပုံပျက်ပန်းပျက် သတ္တဝါ က ကုန်းအော် ပြောလိုက်သည် ။ သူ က စဉ်းစား မနေဘဲ ...

“ စားမယ် ၊ ပေး - ပေး ”

ထို သတ္တဝါ က အသီး ကို လှမ်း မပေး သေးဘဲ သူ့ ကို ကြင်နာစွာ တွဲ ထူ လိုက်သည် ။ ထို သူ က သန်မာ လှသည် ။

“ အခု မင်း သိပ် ငတ်နေလို့ပါ ၊ စား ပြီး မှ ငါ့ လို ဖြစ် သွားရင် ငါ့ကို ရန် လုပ်မှာ စိုးရတယ် ။ မင်း ကို စမ်းချောင်း ထိပ် ကို ခေါ် သွားမယ် ၊ အဲဒီမှာ ခဏ နား ၊ ရေ သောက် ပြီးရင် စား မစား ဆုံးဖြတ်ပေါ့ကွာ ၊ ရေ သောက် ပြီး ရင် မင်း မျက်နှာ လည်း ပုံ မပျက်သေးခင် နောက်ဆုံး မြင် လို့ ရတာပေါ့ ”

ထို သူ ၏ ကရုဏာ သံ ကြောင့် ကြောက်ရွံ့စိတ်များ လျော့ပါး သွားရသည် ။ သို့သော် တစ်နေရာရာ ကို ခေါ် သွားပြီး သူ့ ကို များ သတ်စားလိုက်လေမလား ။

ငါး တစ်ကောင် လို တံစို့ မှာ ကင်ထားမည့် သူ့ ရုပ်ပုံ သူ တွေးမြင် ကြည့်လိုက်မိတော့ ထို သတ္တဝါ လက် က ရုန်း လိုက်သည် ။

ရုန်း ၍ မရ ။ သတ္တဝါ က သူ့ ကိုချုပ်ကိုင်ပြီး ခေါ် လာခဲ့သည် ။ ကျောက်တုံးများ ကို ဖြတ် ၍ ရေစီးသံ ကြား ရသည် ။ ရေစီး သံ က သူ ၏ သွေးကြောများကို လှုပ်နိုး လိုက် သလိုပင်

“ ရေ … ရေ ”

အသီး ကို မေ့လျက် ၊ ရေ ရှိရာ သို့ ခြေလှမ်းများ က ထို သတ္တဝါ ဦးဆောင်မှု နောက် မှာ အလိုက်သင့် ပါလာသည် ။ စမ်းချောင်း အစပ် မှာ သူ့ ကို ညင်သာစွာ လွှတ်ပေး လိုက်သည် ။

“ ကဲ သောက်ချင် သလောက် သောက် ။ ပြီး ရင် မင်း မျက်နှာ ကို လည်း မင်း မှတ်မိအောင် ကြည့် ထားလိုက်ဦး ”

ရေ ကို အငမ်းမရ သောက် လိုက်မိသည် ။ သီး သွား သဖြင့် ခေါင်း တွေ ပူထူ သွားရသည် ။ ဗိုက် ထဲ မှာ ရေ ဖြင့် ပြည့် သွားသည့် တိုင် ၊ ရေ ၏ အေးသည့် အရာ ၊ ချို သည့် အရာ ကို စွဲလမ်း နေမိသည် ။ ရေ ထဲ မှာ သူ့ မျက်နှာ ကို ကြည့်ဖို့ တော့ သတိ မရ ။ သူ့ ဘေး မှာ ထိုင် နေသည့် သတ္တဝါ က

“ စမ်းချောင်း က ဒီ အပိုင်း အထိ အကောင်း ကွ ၊ တောအုပ် ထဲ က ဖြတ်သွားတဲ့ အပိုင်းကျ ရေ က ပါ အဆိပ် သင့် သွားပြီး အဆိပ်သီးတွေ က အမြဲ ကြွေကျ နေတာကိုး ၊ ဘယ်လို အဆိပ် ဖြစ်သွား လဲ တော့ မသိဘူးပေါ့ ကွာ ။ ပထမ တော့ လူတွေ စိုက်ထား ပျိုးထားခဲ့ကြပုံ ရ ပါတယ် ။ ငါတို့ ကို တော့ သတိ ပေး မယ့် သူ မရှိခဲ့ဘူး ပေါ့ ကွာ ၊ ငတ်ငတ် နဲ့ တွယ် လိုက်ကြတာ အရေပြားတွေ အလွှား လွှား ကွာ ကျကုန်တာပဲ ”

သူ က ခေါင်း ကို ပါ ရေ ထဲ စိမ်ထား လိုက်မိသည် ။ ရေစီး အား က သန်လှသည် ။ ထို သူ သာ လက် တစ်ဖက် ဖြင့် ထိန်း ထား မပေးလျှင် ရေစီး ထဲ သို့ ပါလု မတတ် ။ ဆံပင်တွေ က ရေ နှင့် ရွှဲလျက် ။ တခိုက်ခိုက် တုန် လာသည် ။ ခေါင်း ကို ရေ ထဲ မှ ထုတ် လိုက်ပြီး ၊ မျက်နှာ မှ ရေတွေ ကို လက် နှင့် သပ်မိသည် ။

ဘုရား …. ! ! ဘုရား ... ! !

အရေပြားတွေ အလွှာလွှာ ကွာကျ လျက် ဖောသွပ် နီရဲ နေ သည့် မျက်နှာ နှင့် ခြေထောက်တိုတို ၊ ပုကွကွ သတ္တဝါ က သူ့ ကို ဘာလို့ ကရုဏာ စကားတွေ ပြောနေ ပါလိမ့် ။ သူ ဘာတွေ ပြော နေသလဲ ။ တစ်ပိုင်း စီ ၊ တစ်စ စီ ဆက်စပ် စဉ်းစားနေရသည် ။ ဗိုက် ထဲ မှာ ရေ ဖြင့် ပြည့်လျက် ။ ရေ သောက်လိုက်ရသဖြင့် အား ရှိသလို ခံစား ရသည် ။ မျက်လုံး များ ပြန်၍ ကြည်လင် လာသည် ။

“ ရော့ စား ”

ထို သတ္တဝါ က သူ့ လက် ထဲ က စားလက်စ သစ်သီး ‌ကို လှမ်း ပေးသည် ။ ထို သတ္တဝါ ၏ တစ္ဆေသရဲ ပမာ ရုပ်ဆိုး လှသည့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ပုံသဏ္ဌာန် ကို ကြည့်ရင်း သူ လက် တွန့်သွားသည် ။ သစ်သီးက ချိုမြိန် မည့် အရသာ ။ မှည့်ဝင်းလျက် ။

“ ယူလေ ... စားလေ ၊ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

ထို သတ္တဝါ က သူ တွန့် နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရယ်လေသည် ။

“ ရုပ်ဆိုးတယ် ဆိုတာ ကိုယ့် ကိုယ် ကိုယ် ပြန် မြင် ရတာ မှတ်လို့ ။ မင်း ကိုယ် မင်း စမ်းချောင်း ထဲ မှာ ပြန် မကြည့် ဖြစ်ရင် အိုကေ ပါတယ်ကွ ။ စား စမ်းပါ ။ ငါ တို့ ဘော်ဒါ တိုး တာပေါ့ ။ ငါ မပြောရင် မင်း အဆိပ်သီး မှန်း မသိဘဲ စား ပြီးလောက်ပြီ ပဲ ”

သူ မဖြေနိုင် ။ စား တော့ စား ချင်သည် ။ သည်နေရာ မှာ စားစရာ က သည် အသီး တစ်မျိုးတည်း ဆိုရင်ကော ၊ သူ က စဉ်းစားပြီး ပြန် ဖြေသည် ။

“ ရွေးစရာ မရှိ ရင်တော့ စား ရမှာပေါ့ဗျာ ။ ဘယ်တတ် နိုင်ပါ့မလဲ ။ ခင်ဗျား တို့ တောင် စား သေးတာပဲ ”

ထို တစ္ဆေသရဲ လို လူ က ခွက်ထိုးခွက်လန် ရယ်တော့ သည် ။ ပြီးမှ

“ မင်း ကို မြင် တော့ ငါ မေ့လျော့ နေ တဲ့ လူ စိတ် ဆိုတာ ကြီး ခေါင်း ထဲ ဝင် လာလို့ ကွ ၊ မစား နဲ့ လို့ ပြော မိသွားတာ ၊ တို့ က တော့ သေမထူး နေမထူးပါပဲကွာ ၊ ဟော သစ်သီး က လည်း ချိုသကွ ”

သစ်သီး ကို တဂျွမ်းဂျွမ်း ကိုက်ပြ လိုက်သည် ။ သူ့ မျက်နှာကြီး က ပို၍ နီရဲလာသယောင် ။

“ ဘယ်လိုလဲ ၊ စားမလား ၊ စဉ်းစားချင် လည်း စဉ်းစားဦး လေ ၊ ဟိုဘက် တောစပ် မှာ သူတို့ ကိုယ် သူတို့ သူတော်စင် လို့ ထင် နေတဲ့ ကောင်တွေ ရှိတယ် ။ အဲဒီ ကောင်တွေ က အဆိပ်သီး မစားဘဲ မြေကြီး ထဲ က သစ်ဥ သစ်ဖု ကို တူး ပြီး စားသတဲ့ ၊ ရုပ်တော့ ဆိုး မသွားဘူးပေါ့ ကွာ ။ ဒါပေမဲ့ ငတ်ပြတ် ပိန်လှီ နေတာပဲ ၊ မင်း လည်း အဲဒီ အဖော်တွေ နဲ့ ပေါင်း ချင်ရင် သွား ပေါ့ကွာ ၊ တို့ နဲ့ နေရင်တော့ သစ်သီး နဲ့ ရေ က အဆင်သင့် ရ နေမှာပဲ ၊ သစ်ဥ သစ်ဖု တူး စား ဖို့ရော မင်း မှာ အား ရှိ သေးရဲ့လား ”

သူ ပြန် မပြောနိုင် ။ စမ်းချောင်းဘေး မှာ မှောင်၍ အေး နေသည် ။ လေရိုင်း တိုက် သဖြင့် ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးများ ၏ သစ်ကိုင်းများ ကို လေတိုးသံ ကြား ရသည် ။ စမ်းချောင်း ထိပ် ရှိ အပင်များ မှာတော့ စောစော က သူ တွေ့ခဲ့သည့် တောအုပ် ထဲ က အပင်မျိုး ကို မတွေ့ရ ။ စိမ်းမှောင် အုံ့ဆိုင်း နေ ပုံ ၊ လေရိုင်းတို့ ထန်ပြင်း နေ ပုံ က ပင် ချောက်ချားစရာ ။ ငှက်သံ ဆူဆူ ကြားရသည် ။ လင်းတများ နှင့် ရင်ဆိုင် ခဲ့ ရ ပုံ ကို သတိ ရ လာသည် ။ သူ ဆက် မသွားနိုင် ။ မသွားချင်တော့ ။ ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးများ ပေါ် တွင် ကန္တာရ ထဲ မှာ သူ တွေ့မြင် ခဲ့ရသည့် လင်းတငှက်တွေ အသိုက် လုပ် ပြီး နေကြ လေသလား ။ ချောက်ချားဖွယ် လှုပ်ရမ်း နေသည့် သစ်ကိုင်းများ ။

အရေပြားတွေ အဖတ်ဖတ် အလွှာလွှာ ကွာကျလျက် ဖောင်းပွပွ ၊ ဖောသွပ်သွပ် သတ္တဝါ က တော့ သူ စား လက်စ သစ်သီး ကို သူ့ ထံ သို့ လက်ကမ်း ပေး နေခဲ့သည် ။

◾ခင်မြဇင်

📖 စုံနံ့သာမဂ္ဂဇင်း
      ဇန်နဝါရီ ၊ ၂၀၁၄

#ကိုအောင်နိုင်ဦး

.

ပန်းတစ်ပွင့် ၏ အရောင်အသွေး

 ❝ ပန်းတစ်ပွင့် ၏ အရောင်အသွေး ❞

မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ် လာရခြင်း အတွက် ဝမ်းနည်း သောအခါ ထွေးငယ် မျက်ရည် ဝဲ မိလေသည် ။ ပြူတင်းပေါက် မှ ကြည့် လိုက်လျှင် အောက်ဖက် ရှိ လမ်း တစ်ခုလုံး ဆူဆူညံညံ နှင့် လှုပ်ရှားသွား လာကြသူတွေ ကို မြင် ရစမြဲ ။ ဆိပ်ကမ်း မှ ဝင် လာသော မော်တော်သံ ၊ တဂျောက်ဂျောက် တဂျက်ဂျက် မြင်းလှည်းသံတွေ ကြားတိုင်း ခရီး တခုခု ကို သွားချင် မိတတ်သည် ။ အဝေး မြစ်ပြင် ဆီ မှာ မီးခိုးတလူလူ နှင့် သင်္ဘော တစ်စင်း တလေ ရွေ့လျား ပျောက်ကွယ်သွားတာ မြင်ရတိုင်း ငှက်ကလေး လို ပျံဝဲပြီး လိုက်ပါ သွားချင်သည် ။

မရောက်ဘူးသော ကမ်းခြေတွေ ၊ အရပ်ဒေသတွေ ၊ သူ မသိ သော နေရာတွေ ကို တခါတခါ စိတ်ကူး ယဉ်မိသည် ။

မေမေ က “ သမီးလေးရေ ” လှမ်း မခေါ် မချင်း ပြူတင်းဝ မှာ ထိုင် ပြီး အကြာကြီး နေ တတ်သည် ။ အစ်ကို ( ၂ ) ယောက် နှင့် အစ်မ ( ၃ ) ယောက် ကြား က အထွေးဆုံး သမီးကလေး မို့ ဖေဖေ နဲ့ မေမေ က အချစ် ပို လှသည် ။ ဖေဖေ ကတော့ သမီးငယ် ကို အစ်ကိုတွေ အစ်မတွေ ထက် အလိမ္မာဆုံး ၊ အတော်ဆုံး သမီးကလေး ဖြစ်စေ့ချင် လှသည် ။ မေမေ က လည်း သည်အရွယ် တိုင် ပွေ့ပွေ့ပိုက်ပိုက် နှင့် ကြင်နာသည် ။ ထွေးငယ် ကလဲ မေမေ့ ရင်ခွင်မှာ ခေါင်းခွေ့ ဆိုးနွဲ့ဆဲ ။ ကတ်တီးကပ်ဖဲ့ လည်း မေးတတ်သည် ။

“ မေမေ သမီး ကို ဘာဖြစ်လို့ မိန်းကလေး ဖြစ်အောင် မွေးခဲ့တာ လဲ ဟင် ၊ ရဲလင်း တို့ လို ယောက်ျားလေး ဖြစ် ရ ရင် သိပ် ကောင်းမှာဘဲ ”

မေမေ က သူ့ လက်မောင်း ညိုညိုတွေ ကြား မှာ သမီး ခေါင်း ကို ဆွဲယူ ထွေးပွေ့ပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်သည် ။ ရဲလင်းသူ က မျက် စောင်းထိုး အိမ် က သူ့ ကစား ဖေါ်  ဖြစ်သည် ။ အစ်ကိုတွေ မှာ ဖေဖေ က ကျောင်း ထားသော်လည်း စာဘက် ကို စိတ်မသန် ။ မိဖရိုးရာ လက်သမား အလုပ် ကိုလဲ ဝါသနာ မပါကြ ။ တစ်ယောက် က စစ်ထဲ ဝင်သည် ။ တစ်ယောက် က ( ၇ ) တန်း နှင့် ကျောင်း ထွက် ကာ ကောက်ပဲသီးနှံရုံး မှာ ရုံးအကူ ဝင် လုပ်သည် ။ ခုတော့ သူတို့ အိမ်ထောင် နှင့် သူတို့ ရုန်းကန် နေကြပြီ ။

ထွေးငယ် က သူ့ အစ်မတွေ လို အပျို မလုပ်တတ်သေး ။ စာကျက် ဖို့လဲ စိတ် မဝင်စားလှဘဲ သူငယ်ချင်း ကောင်လေးတွေ တရုန်းရုန်း နှင့် ကျောက်ဒိုး ထုကြ ၊ ဘောလုံးပစ်ကြ နှင့် ညနေတိုင် လျှင် တစ်လမ်းလုံး စီစီ ညံ အောင် ဆော့ တတ်သည် ။ အနီးအနား မိန်းကလေး အဖေါ်လဲ မရှိပေ ။ ဘောလုံး အမှန် ခံရပြီး ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ငို ပြန်လာလျှင် မလေး က အမေ မသိအောင် အိမ်ပေါက် ဝ က ဆီးပြီး ခေါင်း ခေါက် တတ်သည် ။

နောက်တော့ အစ်မတွေ က သနပ်ခါး လိမ်းပေး ၊ ပန်း ပန်ပေး ကာ မိန်းကလေး ဘဝ ကို ခုံမင် စေကြသည် ။ သို့သော် ထွေးငယ် က အိမ် တွင်းပုန်းကလေး လို အခန်း အောင်း တတ် တာ က လွဲ၍ မိန်းကလေး ပီသစွာ မနေလှ ။

သူ့ စိတ် သူ့ ဝိညာဉ် ကို စင်္ကြာဝဠာ အပြင်ဘက် ထိ ခြေ ဆန့်ချင် ဆန့် နေတတ်သည် ။ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အစွန်ထိ ပြေးလွှားချင် ပြေးလွှား နေတတ်သည် ။ ရံဖန်ရံခါ မျက်လုံးကလေးများ မှိုင်းညိုဝေသီရာ တရုတ် တရက် ကမ္ဘာသစ် တစ်ခု ကို ရှေ့မှာ တွေ့ လိုက်ရသလို တဖြတ်ဖြတ် တ လက်လက် တောက်ပ လာသည် ။ 

ခဏအတွင်း ပင့်သက်ရှိုက်သံ နှင့် အတူ မျက်ရည်စ တို့ ရစ်ဝဲ ဝေ့လည်လာကာ ..

“ ငါ ဘာလို့ မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ် လာပါလိမ့် ”

နှလုံးသား ထဲ မှာ အနှစ်တည် စွဲမြဲလာသော အမေး ပုစ္ဆာ ကို ထပ်ခါ မေးမိပြန်သည် ။ ရင် ထဲ မှာ နင့်ကနဲ စူးစူးရှရှ ခံစားလိုက်ရပြီး နှုတ်ခမ်း ကို ကိုက်ကာ မှန်ထဲ က သူ့ ပုံရိပ် ကို အမှတ်တမဲ့ စိုက် ကြည့် နေသည် ။ ထိုအခါမျိုး တွင် ထွေးငယ် မှာလှောင်အိမ် ထဲ တွင် မပျော်နိုင်ဘဲ နှုတ်သီး သွေး နေသော ငှက်ကလေး နှင့် တူသည် ။

( ၂ )

“ ငါ မေးတာ ၃ ခါရှိပြီ ၊ မကြားဘူးလား ထွေးငယ် ဟင် ”

ရဲလင်း က လက်ထဲ က ဂျီဩမေတြီ စာအုပ်  ကို စားပွဲပေါ် ဗုန်း ကနဲ ပစ် ချလိုက်သည် ။ ထွေးငယ် က စာအုပ်ကလေး ကို ကပြာကရာ ကောက် ကိုင်ရင်း ...

“ နင် ကလဲ စိတ် တိုလိုက်တာ ”

“ မတွက်တတ်ရင်လဲ ငါ တွက် ပေးမှာဘဲ ။ ဒါပေမယ့် ပြ တာတော့ သေသေခြာခြာ နားထောင်ဟ ၊ ပြီးတော့ မေးတာလဲ ဖြေအုံး ၊ သိပ်မတွေး နဲ့ ပေါက် သွားမယ် ”

ထွေးငယ် က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံး ပြသည် ။ သင်္ချာ နှင့် ပတ် သက်လျှင် ဘယ်တုန်းကမှ သူ စိတ် မဝင်စား ။ ရဲလင်းသူ က ယောက်ျား လေးမို့ သူ့ ထက် ဉာဏ် ထက်သည် ထင်သည် ။ ဖေဖေ ရွေဘော် ထိုး နေသံ တရှဲရှဲ ကြားရသည် ။ သစ်တိုသစ်စ နံ့များ ပျံ့လွင့်လာသည် ။ စောစောက သည် အသံ မှာ သူ အာရုံ ရောက်နေခဲ့ သည် ။ မကြီး က အိမ်ထောင် ကျ သွားပြီ ။ မလေး က တက္ကသိုလ် မှာ ။ မသေး နဲ့ သူ က ဆယ်တန်း မအောင်ကြသေး ။ သည် အိမ်ထောင် ဝန်တာ အတွက် ဆံဖြူဖွေးလွလွ ဖြစ်သည့်တိုင် အားသွန် နေရသော ဖေဖေ့ ကို သနားသည် ။ ပြန်ပြီး မှိုင်းညို သွားသော ထွေးငယ် မျက်လုံးများ ကို စူးစမ်းရင်း ရဲလင်း က ဂရုဏာ ဖြစ်မိသည် ။ နှစ်သိမ့်သံ ဖြင့် ...

“ ဒီနှစ် အောင်မှာပါ ဟာ ... စိတ် ကို မလျှော့စမ်းပါနဲ့  ၊ သင်္ချာ နဲ့ ဓါတုဗေဒ ကို ဖိဖိစီးစီး တွက်ဖို့ ပဲ လိုတယ် ”

“ အေးဟယ် ... နင့် ကျလဲ ကံ ကောင်းလိုက်တာနော် ၊ နှစ်ချင်း ပေါက် ပဲ ၊ ငါ တော့ ဖြေ သာ ဖြေ ရမှာ ၊ စိတ် ကုန်တယ် ။ ဖေဖေ သာ မဆူရင် မသေး လို မြောက်ပိုင်း မှာ ဆေးလိပ် သွား လိပ်ဖြစ်မှာ ”

“ ထားလိုက်ပါ ခု တို့ သင်ရမှာ က သီအိုရမ် ( ၄၉ ) ၊ ပုံ အရင် ရှင်းပြ မယ် ” .

“ အေးပါ ... သင် သာ သင်ပါ ဟယ် ၊ ဒါပေမယ့် ဒီ သီအိုရမ် တွေ နိယာမတွေ က ငါ့ ဘဝ အတွက် ဘာမှ ထူးခြားလာမယ် မထင်ပေါင် ” 

“ ဘာပြောတယ် ” 

“ အော် ... နင် စာ သင်စရာ ရှိတာ ဆက် သင်ပါ ပြောတာ ” 

“ နင်နော် ... သိပ်လည်ပါးတယ် ”

ရဲလင်း စကားကြောင့် ထွေးငယ် က ရဲလင်း မမြင်ခင် ဖြတ်ကနဲ မျက်စောင်း ထိုးလိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ထွေးငယ် က သူ့ အပြစ် သူ ဝန်ခံ ကာ ခေါင်း ငုံ့ပြုံးသည် ။ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အကြည့်ဖြင့် ရဲလင်း ကို မော့ ကြည့်သည် ။ထိုခဏ တွင် ဝံ့ဝံ့စားစား စိုက်ကြည့်နေသော ရဲလင်း မျက် လုံးအစုံ နှင့် ဒက်ထိ တိုးမိကာ ပါးပြင် မှာ ပန်းသွေး ယှက်ဖြာသွားသည် ။

ရဲလင်း က ရုတ်တရက် အဖြေ တောင်း လာတော့ ထွေးငယ် အံ့ဩ မိသည် ။ 

သင်္ချာပုစ္ဆာတွေ လောက် ခေါင်း ပူအောင် မခက်ခဲသော် လည်း သည် ပုစ္ဆာ က နက်နဲလှသည် ။ သူ့ နှလုံးသား မှာ ခိုင်မာစွာ အမြစ် တည် စွဲနေသော အကြောက်တရား က သူ့ တကိုယ်လုံး လွှမ်းခြုံသွားကာ လက်ဖျားများ အေးစက်လာသည် ။

“ နင် က ငါ့ ကို ဘယ်လိုပြော လိုက်တာလဲ ဟင် ”  

ရန်ထောင်မည် ပြင်ပြီးမှ ရှက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် မျက်ရည် ဝဲ လာသည် ။ 

“ ဟင့်အင်း ... ငါ မသိဘူး ”

ခေါင်း ကို တွင်တွင် ခါ ရမ်းရင်း လက်ထဲ က စဉ့်ပန်းအိုး ကို သဲ ဆပ်ပြာဖြင့် တကျီကျီ ပွတ် တိုက်မိသည် ။ ရဲလင်း က ရေစက်တွေ စိုရွဲ နေသော မေမြို့ပန်းစည်းများ ဆီ မျက်နှာ လွဲ ကာ ...

“ ငါ က တစ်ရက် နှစ်ရက် ဆို ကျောင်း ကို ပြန် ရတော့မှာ ထွေးငယ် ၊ ပြောပါ ဟာ ။ မုန်း ရင်လဲ မုန်းတယ် ပေါ့ ။ နင့် နှုတ်ဖျားက တခုခု ကြား ရရင် တော်ပါပြီ ” 

ထွေးငယ် လက်ချောင်းကလေးများ မှာ တုန်ရီ နေသည် ။ ပန်း စည်း မှ လျှော်ကြိုးစကို အနိုင်နိုင် ဖြည်ရင်း ခေါင်းငုံ့ ငြိမ်သက်နေသည် ။

“ ထွေးငယ် က စိတ်ဆိုးလို့လား ၊ တို့ ကို စကားတောင် မပြော ချင်တော့ဘူးလား ”

ထွေးငယ် က ခွန်းတုန့်မပြန် ။ သလဲပင်များ ပေါ် မှ ရှဉ့်ကလေးတွေ ကွိကွိ အော်မြည်ကာ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှား နေကြသည် ။ သလဲ စေ့ နီနီတချို့ ထွေးငယ် တို့ အနား မှာ ကျလာသည် ။ ထွေးငယ် က ပန်း စည်း ကို ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ဆက် ဖြည်နေသည် ။ နှစ်ယောက် စလုံး ငြိမ်နေ ကြသည် မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာ သော်လည်း ထွေးငယ် က ကမ္ဘောကမ္ဘာ မက ကြာခဲ့ပြီ ထင်သည် ။ ရဲလင်း က သလဲစေ့ နီနီကလေး များ ကို ကောက်ယူကာ ရေအိုင်ကွက်ကလေး ထဲ ပစ် ပေါက်ပြီး ...

 “ ရှဉ့်ကလေးတွေ ဘဝ က မှ ကောင်း သေးတယ် ၊ တစ်ကောင် နဲ့ တစ်ကောင် အခွင့်အရေးသမား လို့ ထင်စရာ မရှိဘူး ၊ လွတ်လပ်လိုက်တာ ၊ ပြောပါ ထွေးငယ် ... နင် ငါ့ ကို အထင် လွဲနေသလား ၊ နင့် ကို ငါ တကယ် ချစ်တာပါ ဟာ ၊ ဒါတော့  ”

ရဲလင်း အသံ က တုန်ရင်လှိုက်လှဲနေသည် ။ မျက်နှာ ညိုနေ သည် ။ ထိုစဉ် ထွေးငယ် က အမှတ်မဲ့ ပြုံးမိသည် ။ နှုတ်ခမ်းကလေးများ တုန်ရီကာ အပြုံး မှာလမ်းခုလပ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည် ။ ခေါင်းမော့ သည့် အခိုက် မှာ ပင် ဈေးတောင်း ကို ရွက်ကာ လက်တဖက် က ဈေးခြင်း နှင့် မနိုင်မနင်း ခြံဝ မှ ဝင်လာသော မသေး ကို လှမ်း မြင်သည် ။ ရဲလင်း ဖက် ကို တချက် မှ လှည့် မကြည့်ဘဲ ...

“ ဟင့်အင်း ... နင့် ကို ငါ ချစ်လို့ မရဘူး ၊ ပြန်ပါ ရဲလင်း ရယ် ၊ ငါ့ အစ်မ လာ နေပြီ ” 

ရဲလင်း က ... 

“ နင် စဉ်းစား ... ”

“ အို ... ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားဘူး ”

ထွေးငယ် က ပြောရင်း ခလုတ် တိုက်လု မတတ် ပြေးသွားကာ မသေး ကို ဆီးကြိုသည် ။ ရဲလင်း က ရေတိုင်ကီ နား မှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်လျက် ကျန်ခဲ့သည် ။

( ၄ )

ဆယ်တန်း ကို လေးကြိမ်မြောက် ရှုံးပြီးသော အခါ ထွေးငယ် မှာ မိန်းမကြီး တစ်ယောက် လို ရင့်ကျက် လာသည် ။ သူ့ ဘဝ ကို မကြီး တို့ မသေး တို့ ကလေးတွေ ကူ ထိန်းရင်း ကုန်ဆုံးစေမည် ထင်လာသည် ။ ရဲလင်း နှင့် လည်း သိပ် မဆုံတော့ ။ တစ်ယောက် ကို တစ်ယောက် ရှောင် နေကြသည် ။ ရဲလင်း ကတော့ ထွေးငယ် ကို စိတ် နာသည် ဆိုသည် ။ ထွေးငယ် ကတော့ မိန်းကလေး ဘဝ ကို စိတ် နာသည် ပြောရင်း အိမ်ထောင်သားမွေးမှုတွေ ကို စက်ဆုတ်ဟန် ပြုသည် ။

“ ကြည့်ပါလား  ၊ မကြီး တို့  မသေး တို့ ဆို အမေ့ အိမ် ပဲ ပြန် ကပ် ရတာဘဲ ၊ ကလေးတွေ ကျ ထွေးငယ် ပဲ ထိန်းရတာ ” 

ထိုနှစ်မှာ ပင် ဖေဖေ့ လက်ထောက် ကိုမြင့်ဆွေ နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ လေသည် ။ အိမ် မှာ အနေ များ သော ထွေးငယ် နှင့် အိမ် ကို အလုပ် လာ လုပ်သော ကိုမြင့်ဆွေ တို့ တွေ့ဆုံသည်မှာ မဆန်း ။ ဖေဖေ က အထွေးဆုံး သမီး ကို ဖြင့် သူ့ အလုပ်ဝိုင်း က သာမန် လက်သမား ဆရာကလေး နှင့် သဘော မတူနိုင်ပါလေ ။ ထွေးငယ် ကလည်း အမ တွေ ဘယ်လို တားသော် လည်း သည်လက်သမား ဆရာကလေး ပေါ် မှ မေတ္တာ ပို မိသည် ။

မော်တော်စက်သံ က တဂျုန်းဂျန်း နဲ့ ဆူညံနေသည် ။ မီးခိုး တန်းများ မှာ ဆိပ်ကမ်း ဆီ သို့ လွင့်မျော ကျန်ရစ်သည် ။ ဦးခန်းဖက် မှ ခေါင်းလောင်းသံ က ဒေါင်ဒေါင်ဒင်ဒင် မြည် နေသည် ။ ထွေးငယ် နှင့် ကိုမြင့်ဆွေ က ခရီးသွားဖေါ်တွေ ကြား မှာ ခပ်လျှို လျှို ထိုင် နေကြသည် ။ ကိုမြင့်ဆွေ က မှ အသိတွေ နှင့် တိုး လေမလား စောင်းငဲ့ ကြည့်ဖေါ်ရသေးသည် ။ ထွေးငယ် က နေခြည်လက်ဖြာနေ သော လှိုင်းကြက်ခွပ်ငယ် တို့ ကို ငေး နေသည် ။ နှုတ်ခမ်းအစုံ ကို တင်း တင်း စေ့ထားသည် ။ လေကြောင့် ဆံစများ ဝဲဖြာနေသည် ။ ခဏကြာ

“ ညောင်ဦး မှာ ကိုမြင့်ဆွေ အသိ တွေ ရှိ ပါတယ်နော် ”

တွေးတွေးဆဆ ဆိုသည် ။ ကိုမြင့်ဆွေ က ခေါင်း ကို ခပ်သွက်သွက် ညိတ်သည် ။ သူ့ ရင်ထဲ မှာလည်း ဧရာဝတီ ထဲ က တဖြတ်ဖြတ် တလက်လက် လှိုင်းကြက်ခွပ်တွေ လို တုန်ရင် ရိုက်ခတ် နေသည် ။ နှလုံး ခုန်သံ က မော်တော်စက်သံ နှင့် အပြိုင် တဒုန်းဒုန်း မြည်ဟီးသည် ။ ကိုမြင့်ဆွေ က အိပ်မက် ထဲ မှာ လေလား ဝိုးတဝါး တွေးသည် ။ ထွေးငယ် အပြုံး တွေ မြင်ရတော့ အားတက် ရွှင်ပြလာသည် ။

“ အထွေး အရင်က ဟိုဟိုဒီဒီ သွားဖူးလား ”  

“ ဟင့်အင်း ” 

 “ မော်တော် တောင် ခုမှ စီးဖူးတာ ”  

“ ရေလမ်း က သွားစ လာစ မရှိရင် ကြောက် တတ်ကြတယ် ” 

“ ထွေး တော့ မကြောက်ပေါင် ”

ထွေးငယ် က ကလေးတစ်ယောက် လို နူးညံ့ချိုသာစွာ ရယ် မောလိုက်သည် ။ ကိုမြင့်ဆွေ လက်တွေ က နွေး နေသည် ။ ထွေးငယ် ဆီ က မေတ္တာ တောင်းခံစဉ် က ကြမ်းထရော်သော သူ့ လက်တွေ ကို ဖြန့် ပြပြီး ...

“ အထွေး အချစ် ကို ရမယ် လို့တော့ ကျနော် မမျှော်လင့်ရဲပါဘူး ။ ဆောက်သွား ကို ကိုင်တဲ့ ကျွန်တော် လက်တွေ ကို အထွေး လက် တွဲ နိုင်ပါ့ မလား ။ အထွေး က နုနုနယ်နယ် နဲ့ ဆယ်တန်း ဖြေ ထားတာ ။ ကျွန်တော် က ခြောက်တန်း တောင် အောင်တဲ့ ကောင် မဟုတ်ဘူး ”

ထွေးငယ် က ရုတ်တရက် အံ့သြသွားပြီး မှ မျက်စောင်း ထိုး ကာ ...

“ ပြောပြော .. ကိုမြင့်ဆွေ .. ရှင့် ဘာသာ ဆုံးဖြတ်တော့ ၊ ဒါပေမယ့် ထွေး က ဘုရင့်သမီး မဟုတ်ဘူး ရှင့် ... ရှင့် လိုပဲ ဆောက်သွား ကိုင် တဲ့ လက်သမားဆရာ သမီး ” 

ကိုမြင့်ဆွေ က ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကာ 

“ ဟာဗျာ .. အထွေး ရယ် ”

ထွေးငယ် နောက် နေသည် ထင်သည် ။ ထွေးငယ် က ခေါင်း ကို ခါရမ်း ကာ ...

“ ထွေးငယ် နောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ဒါပေမယ့် အောင်စာ ရင်း ထွက်တဲ့ အထိ တော့ စောင့်ပါ ၊ ခုတော့ ထွေးငယ် ခေါင်းတွေ နောက် နေတယ် ကိုမြင့်ဆွေ ၊ စာမေးပွဲ အောင်ရင် ဆိုပြီး ထွေးငယ် မျှော်လင့်ခဲ့ တာ အများကြီး ပဲ ၊ ဘာမှ ဖြစ်မလာတော့ သစ်ရွက်ကလေး တစ်ရွက် လို လေတိုက်ရာ မှာ လွင့် သွားချင်တယ် ” 

ကိုမြင့်ဆွေ က ပြန် တွေးရင်း ထွေးငယ် ကို ကြင်နာစွာ ငုံ့ ကြည့် သည် ။ သူ့ ရင်မှာ ကြည်နူးစိတ် တဝက် စိုးရွံ့စိတ် တဝတ် နှင့် သက်ပြင်း ညင်သာစွာ ချသည် ။

( ၆ )

ပြူတင်းပေါက် မှ ကြည့် လိုက်လျှင် ဆေးရုံ အပြင်ဖက် ပန်းခြံ ထဲ က နှင်းဆီပင်တွေ ကို လှမ်း မြင်ရသည် ။ အပင်တွေ မှာ အပြုအပြင် ကင်းမဲ့သဖြင့် ရိုင်း နေကြသည် ။ နေခြည် ကို ငံ့လင့်ကာ ရှည်လျား ကျုံလှီ သော ကိုင်း တို့သည် သူ့ ထက် ငါ မိုး သို့ ထိုး တက်ကြသည် ။ ကိုင်း အချို့က မြက်ပင်ရှည်များ ကြား တွင် တွားသွား နေကြသည် ။ ရှေ့လမ်း မ မှာတော့ သွားသူလာသူ မစဲ ။ ဆေးရုံ တက် လာသူတွေ ၊ ပြန်ဆင်းသွား သူတွေ မျက်နှာပေါ် က ပျော်ရွှင်မှု နှင့် ပူဆွေးမှု တို့ ကို အတိုင်းသား မြင်ရသည် ။

သည်တော့ ဟိုတုန်းက နှစ်တွေ ကို သတိ ရလာသည် ။ ပြူတင်း ပေါက် တစ်ခု ကနေ အောက် က လူတွေ ကို ငုံ့ ကြည့်ရင်း ဆိတ်ဆိတ်ငြိမ် ငြိမ်သွားခဲ့ရသော ရက်များ ၊ စိတ် မောခဲ့ရသော အချိန်များ ၊ သူ မသိသော ကမ်းခြေမြို့ရွာတွေ ကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ ရသော အချိန်များ ၊ အခန်းကျဉ်း ကလေးထဲက အတွေး ဝတ်ရုံကြီး အောက်မှာ ကလေးဘဝ ကို နှစ်မြုပ် ကုန်ဆုံးစေရင်း စိတ်ညစ်ညူး နောက်ကျိခဲ့ သော အချိန်များ အားလုံး ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီ ။

ညဉ့်ဦး က နှင်းဆီဖူးများ ပွင့်အာလာသော မနက်ခင်း မှာ ပင် သမီးငယ် ကို သူ မွေးဖွားခဲ့လေသည် ။ ထွေးငယ် မျက်နှာ မှာ ချောင် ကျလျက် ပါးရိုးတွေ ထွက်နေ သည် ။ အသက် ကို ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ရှုရင်းက ဖြူဆွတ်ချိနဲ့သော လက် ချောင်းများ ဖြင့် နဘေး ရှိ ကလေး ကို စမ်း သည် ။

“ သမီး ဒီမှာလေ အထွေး ၊ ကလေး ကြည့်ချင်လို့လား ”

ကိုမြင့်ဆွေ အသံ က တိုးတိတ်ညင်သာသော်လည်း တစုံတရာ ကို မျိုသိပ် ထားရသလို ဆို့နစ်တုန်ရီနေသည် ။ နှင်းဆီပန်း ရနံများ ကို လေ က ခုန်ပေါက် သယ်ယူလာသည် ။ ထွေးငယ် က မျက်လုံးများ ဖြင့် ကိုမြင့်ဆွေ ကို အားတင်း ပြုံးပြဖို့ ကြိုးစားသည် ။

“ အထွေး ... နေကောင်းရဲ့ လား ၊ ကိုယ် တံခါး ပိတ် လိုက်မယ် လေ ။ အပြင် က နဲနဲ အေးတယ် ”

ထွေးငယ် က မျက်လုံးများ ဖြင့် တားဆီးသည် ။ အသက် ကို အမောတကော ရှုရှိုက်လိုက်ရသဖြင့် ရင် မှာ လှိုက်ဖိုသွားသည် ။အေးကနဲ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားသည် ။ ကိုမြင့်ဆွေ က သူ့ ရင်ဝ ကို ဖိပေးရင်း ခေါင်း ကို မထူကာ ..

“ နေသာရဲ့ လား အထွေး ”

ထွေးငယ် က နှင်းဆီပွင့်ဖတ်ကလေး လို နူးညံ့နီရဲသော ပါး ပြင် နှင့် ကလေးငယ် ကို အားယူ ငဲ့ ကြည့်သည် ။ သမီးကလေး က ' အင့် ကနဲ ' လှုပ်ရှားရင်း နိုးလာသည် ။ မိခင် ကို လဲ့ရွမ်းနက်မှောင်သော မျက် ဝန်းကလေးများ ဖြင့် မော့ ကြည့်ကာ ကျောကော့ ငိုယိုသည် ။ ထွေးငယ် နှုတ်ခမ်းများ နှင့် မျက်လုံးများမှာ အပြုံးရိပ် သန်းလာသည် ။ ထွေးငယ် က တုန်ရင်သော လက်ချောင်းများ ဖြင့် သမီးငယ် ကို ကိုင်တွယ်ရင်း ပွေ့ချီမ လိုဟန် ပြသည် ။ ကိုမြင့်ဆွေ က သမီး ကို မရင်ခွင်နား သို့ တိုးကပ် ပေး သည် ။

ထွေးငယ် ပါးပြင် မှာ နေခြည် ဟပ်၍ သွေးရောင် ရွှမ်းစိုလာ သည် ။ တခဏချင်းပင် သွေးဆုတ်ဖြူယော် သွားကာ လေသံ သဲ့သဲ့ ဖြင့် ...

“ ထွေးငယ်သမီးကလေး လေ ... ဘယ်လောက် ကျက်သရေ ရှိလိုက်သလဲ လို့ ”

ထို့နောက် မျက်ဝန်းများ မှာ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်သွား သည် ။ လက်ချောင်းများ မှာ လျော့ သွားသည် ။ နှုတ်ခမ်းအစုံ တွင် မူ ခပ်သဲ့သဲ့ အပြုံးတို့ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည် ။ စူးရှမွှေးကြိုင်သော နှင်းဆီ ပန်းရနံ့များ ကို သယ်လာသောလေက ဆံစတို့ ကို လွင့်ဖြာလှုပ်ရှား စေလေသည် ။

◾ ခင်မြဇင်

📖 မိုးဝေ စာပေ မဂ္ဂဇင်း

      မေလ ၊ ၁၉၈၀ ၊ 

www.facebook.com/aung.naingoo.3726613

.