အကြွားလွန်သော တံငါသည်ကြီး

 ❝ အကြွားလွန်သော တံငါသည်ကြီး ❞

           ( ပုံပြင် )

တစ်ခါတုန်းက ပြင်သစ်ပြည် မားဆေးမြို့တွင် အလွန် ကြွားဝါတတ်သော တံငါသည်ကြီး တစ်ယောက် ရှိလေသည် ။ တစ်နေ့သ၌ ထိုတံငါသည်ကြီးသည် မြစ်ဆိပ်တွင် ထိုင်၍ ငါးမျှား နေလေရာ တစ်နေကုန်သော်လည်း တစ်ကောင်မျှ မရသဖြင့် အလွန်ပဲ စိတ်ပျက် သွားလေ၏ ။ လက်ချည်း အိမ်ပြန်လျှင် မယား၏ အဆူအပူ ၊ အငြိုငြင် ခံရမည် ကိုလည်း တစ်ဖက်၌ တွေး၍ ပူပန်မိလေ၏ ။ “ ငါ့ ကံပဲလေ ၊ တစ်နေ့လုံး တစ်ကောင်မှ မရတော့လည်း မတတ်နိုင်ဘူး ၊ တစ်ခါမှလည်း ဒီလို အဖြစ်မျိုး မရောက်ခဲ့ဘူး ၊ ငါ ဒီကနေ့ ဘာအပြစ်များ ကျူးလွန်ခဲ့လို့လဲ ” ဟု တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို စစ်ဆေးနေလေ၏ ။ ထိုအခိုက် ငါးကလေး တစ်ကောင် ထ၍ ခုန်လိုက်၏ ။ ပထမ၌ ငါးသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ပြူ၍ အပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီးလျှင် အမြီးကို လှုပ်ရမ်း၍ အပေါ်သို့တစ်ချက်ခုန်လိုက် ပြီးလျှင် ရေထဲသို့ ပြန်ငုပ်သွားလေ၏ ။

တံငါသည်ကြီးသည် ငိုင်တွေးနေရာမှ ငါးကို မြင်သည့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်မျိုး အားတက်သွား၏ ။

“ ငါးတစ်ကောင်မှ မရပေမယ့် ငါးကလေး တစ်ကောင် မြင်လိုက်ရတာ အမြတ်ပဲ ” ဟု ပြော၍ အိမ်သို့ ထပြန်ခဲ့လေ၏ ။

လမ်း၌ အမယ်ကြီး တစ်ယောက်နှင့် တိုးမိလေ၏ ။

“ ဘယ့်နှယ်လဲ ၊ ဒီနေ့ ဘယ်နှစ်ကောင် ရခဲ့သလဲ ” ဟု အမယ်ကြီးက မေးလိုက်၏ ။ “ တစ်ကောင်မှ မရခဲ့ဘူး ၊ ဒါပေမယ့် ဖမ်းပြီးမှ လွတ်သွားတဲ့ ငါးကြီးကိုတော့ အမယ် ကြီး မြင်စမ်းစေချင်တယ် ၊ နှာခေါင်းက အမြီးအထိ သုံးပေလောက်ရှည်တယ် ” ဟု ကြွားလိုက်၏ ။ အမယ်ကြီးက အဟုတ်မှတ်ပြီး “ ဟုတ်လား ၊ ဒါဖြင့် ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ် ” ဟု ပြော၍ ထွက်သွားလေ၏ ။ တဖန် သင်္ဘောသား နှစ်ယောက်နှင့် တွေ့ပြန်လေ၏ ။ သူတို့သည် ကုန်တင်ရန် ရောက်နေသော နိုင်ငံခြားသင်္ဘောကြီးမှ သင်္ဘောသားများဖြစ်ကြလေသည် ။

“ ဒီနေ့ ရခဲ့ရဲ့လား ” ဟု တစ်ယောက်က မေးရာ တံငါသည်က “ မရခဲ့ပါဘူး ၊ ဒါပေမယ့် ဒီ ဆိပ်ကမ်းရဲ့ အင်မတန် ထူးဆန်းတဲ့ ငါးကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ မြင်စမ်းစေချင်တယ် ၊ အရှည်က ကိုးပေလောက် ရှိတယ် ၊ ဒီလိုငါးမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး ” ဟု ကြွားလိုက်ပြန်၏ ။

“ ဟုတ်လား ၊ ဒီလိုဆို သွားကြည့်ကြမယ် ” ဟု ပြော၍ ထွက်သွားကြ ပြန်လေသည် ။ တော်တော်ကလေး လျှောက်လာပြီးနောက် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးနှင့် တွေ့ပြန်လေ၏ ။ “ ဘယ်နှစ်ကောင် ရခဲ့သလဲ ဒကာကြီး ” ဟု ဘုန်းတော်ကြီးက မေးပြန်၏ ။

“ တစ်ကောင်မှ မရခဲ့ပါဘူးဘုရား ၊ ဒါပေမယ့် ဒီဆိပ်ကမ်းရဲ့ ငါးကိုတော့ အရှင်ဘုရား ရှုစားစေချင်တယ် ၊ ဘယ်လောက် ရှည်သလဲ ဆိုရင် မြို့တော်ဝန်ရဲ့ လှေလောက် ရှိပါတယ် ၊ ပြီးတော့ တော်တော်လည်း အရုပ်ဆိုးပါတယ်ဘုရား ” ဟု ဘုန်းကြီးပင် မရှောင်ဘဲ မုသား သုံးလိုက်ရာ ဘုန်းတော်ကြီးက အဟုတ် မှတ်ပြီး ခေါင်းညိတ်ရင်း ထွက်သွားလေ၏ ။

ယခုဆိုလျှင် တံငါသည်ကြီးသည် တောင်ပေါ်သို့ ရောက်လာ၍ ငါးစိမ်းတန်းကို ဝင်ပြီး ငါးကလေး အနည်းငယ် ဝယ်လိုက်၏ ။ ဤငါးနှင့်ပင် အိမ်ကမယားကို မျက်နှာ လုပ်ရပေတော့မည် ။ “ ဘယ်လိုလဲ ၊ ဒီနေ့ တစ်ကောင်မှ မမိခဲ့ဘူး ဟုတ်စ ” ဟု ငါးစိမ်းသည်များက ဝိုင်းမေးကြရာ တံငါသည်ကြီး တစ်ယောက်လုံးက ငါးတစ်ကောင်မှ မမိဘူး ဆိုလျှင် ရာဇဝင် ရိုင်းသွားမည် စိုး၍ ..

“ ရပြီးမှ လွတ်ထွက် သွားတာ ၊ သိပ်အသည်းနာဖို့ ကောင်းတယ် ၊ ဘယ်လောက်ရှည် သလဲဆိုရင် ဒီကနေပြီး ဘုရားရှိခိုးကျောင်းလောက်ရှိမယ် ၊ ပြီးတော့ တစ်ကိုယ်လုံး ပြာပြီး အချိန်ပေါင် ၁၀၀၀ - လောက် ရှိမယ် ၊ ဒီလို ငါးမျိုးတွေကို နင်တို့လို ငါးကလေး ရောင်းတဲ့ ငါးစိမ်းသည်တွေ မြင်စမ်းစေချင်တယ် ” ဟု အရှက်ပြေ တကယ့် အိန္ဒြေကြီးနှင့် ဖြီးလိုက်ရာ အားလုံးက ပါးစပ် အဟောင်းသားနှင့် ကြည့်နေကြလေသည် ။

ပြီးနောက် “ ဟုတ်လား ၊ ဒါဖြင့် လာကြဟေ့ ၊ သွားကြည့်ရအောင် ” ဟု ဆိုပြီး အုပ်ချီ၍ ဆင်းသွားကြလေသည် ။

တံငါသည်ကြီးသည် ငါးများကို ကြိုးနှင့် သီ၍ အိမ်သို့ ပြန်လာရာ လမ်းပေါ်၌ ဆော့ ကစားနေကြသော ကလေး အချို့ကို မြင်မိလေ၏ ။ ကလေးတို့လည်း သူ့အား မြင်သည်နှင့် ဝိုင်းအုံလာကြ၏ ။

“ ခင်ဗျားကြီး ၊ ဒီနေ့ မျှားတာ ဒါပဲ ရသလားဗျ ” ဟု အားလုံးက ဝိုင်း၍ သရော်ကြ၏ ။ “ ငါ ဒါမျိုးတွေ မဖမ်းပါဘူးကွာ ၊ ဖမ်းပြီးမှ လွတ်သွားတဲ့ ငါးကိုသာ မင်းတို့ မြင်ရရင် သိပ် အံ့ဩကြမှာ ၊ တောက် ... မင်းတို့ မြင်စမ်းစေချင်တယ် ၊ ဘယ်လောက်ရှည်သလဲ ဆိုရင် ဒီလမ်း လောက်ရှိတယ် ၊ အမြီးဟာ ဈေးကြီးလောက် ကျယ်တယ် ” ဟု တကယ့် တွေ့ဟန်မျိုးနှင့် ဝါးလိုက် ရာ ကလေးတို့သည် အဟုတ်မှတ်၍ အချင်းချင်း အဖော်ညှိပြီး ကျောက်ခဲများကို ပစ်ရင်း ပြေးဆင်းသွားကြလေ၏ ။

ဟိုတယ် တစ်ခုနားသို့ ရောက်သောအခါ စားပွဲတစ်ခုကို ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းထိုင်၍ ပုံတိုပတ်စများကို ပြောရင်း တသောသော ရယ်နေကြသော လူတစ်စုက လှမ်း၍ မေးလိုက်ကြပြန်၏ ။ “ ဒီနေ့ ဘာမှ မရခဲ့ဘူး ဦးကြီးတို့ရေ ၊ ဒါပေမယ့် ဒီဆိပ်ကမ်းရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ငါးကိုတော့ ဦးကြီးတို့ ကြည့်စေချင်တယ် ၊ တကယ့်ကို ဧရာမကြီးတဲ့ ငါးပဲ ၊ ခေါင်းက အမြီး အထိ ပင်လယ်ထဲ ခုတ်မောင်း နေတဲ့ သင်္ဘောကြီး လောက် ရှည်တယ် ” ဟု ကြွားလုံး ထုတ်လိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးက အဟုတ် မှတ်၍ အဖော်ညှိပြီး ထွက်သွားကြလေသည် ။

တစ်လမ်းလုံး၌ လူအမျိုးမျိုးကို ကြွားလုံးဖြီးလုံး အမျိုးမျိုး ထုတ်ခဲ့သဖြင့် ရေငတ်လာ ရာ နီးရာ အရက်ဆိုင်ထဲ ဝင်၍ အရက်တစ်ခွက် မော့လိုက်၏ ။ ပြီးနောက် နေရာတစ်ခု ရှာပြီး တရေးတမော အိပ်လိုက်လေ၏ ။

နိုးလာသော အခါဝယ် တစ်မြို့လုံး အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်မိလေ၏ ။ လှည်းနေလှေအောင်း မြင်းဇောင်းပါ မကျန် လူများသည် စုရုံး၍ သင်္ဘောဆိပ်ကမ်းသို့ ရှေးရှု သွားနေကြသည်ကို မြင်မိသဖြင့် အလွန့်အလွန် အံ့အားသင့်မိလေ၏ ။ နွားသတ်သမား အစ စာတိုက်စာရေး အလယ် ၊ ဆရာဝန် အဆုံး အထိ များပြားသော လူထု အဆောက်အအုံကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေ၏ ။

“ ဘယ်လိုများ ဖြစ်နေပါလိမ့် ၊ ဒီလူတွေ ဘယ်များ သွားနေကြပါလိမ့် ” ဟု တစ်ယောက် တည်း ရေရွတ်ရင်း တောင်မြောက်လေးပါးကို အကဲခတ် ကြည့်ရှု နေလေ၏ ။

ယင်းအချိန်၌ သူ့မိန်းမသည် အူယားဖားယားနှင့် ပြေးလာသည်ကို မြင်မိသဖြင့် လှမ်း ၍ခေါ်လိုက်၏ ။

“ ဒီလူတွေ ဘယ်သွား နေကြသလဲ ၊ ဘာလဲ တရုတ်ပြည်က သင်္ဘောများ ရောက်နေလို့လား ” ဟု မေးလိုက်၏ ။

“ ရှင် တော်တော်လည်း ရူးသေးတာပဲ ၊ ဒါလောက် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စကို ရှင် မသိတာ အံ့ပါရဲ့ ၊ ဒီလိုရှင့် ၊ ဒီလို ဟို ... ဟို ... ဆိပ်ကမ်းမှာ အင်မတန် ကြီးတဲ့ ငါး တစ်ကောင် ရောက်နေသတဲ့ ၊ ဘယ်လောက် ကြီးသလဲ ဆိုရင် သူ့အမြီးဟာ နှာခေါင်းတစ်ဖက် ကိုတောင် လာပြီး ထိနိုင်သတဲ့ ၊ ကမ္ဘာက လူတွေတောင် သွားကြည့်ကုန်ကြပြီ ၊ ကျွန်မလည်း သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ် ” ဟုပြော၍ လှည့်ထွက်သွားလေ၏ ။

ဤတွင် တံငါသည်ကြီးသည် မိမိ အကြွားလွန်သွားသည်ကို ပြန်၍ သတိရလာမိ၏ ။ အမှတ်မထင် ကြွားဝါမိသဖြင့်တစ်မြို့လုံးရှိ လူတွေ အလုပ်ပျက် အကိုင်ပျက်နှင့် အရူးဖြစ် ခံရသည်ကို တွေး၍ ယူကျုံးမရ ဖြစ်မိလေ၏ ။

သို့ရာတွင် မတတ်နိုင်တော့ပေ ။ လွန်ပြီးသော ကိစ္စကို ပြန်ပြင်၍ မရသဖြင့် နောက်နောင်ကို ထိုသို့သော အမှုမျိုး နောက်ထပ် မကျူးလွန်ရန် ပိုင်းဖြတ်ပြီးနောက် ငါးကလေးကို ဆွဲရင်း အိမ်သို့ ပြန်သွားရှာလေတော့သတည်း ။

( ဘာသာပြန် )

〇 ပုသိမ် - မင်းလွင် 

📖ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း

     ၁၉၆၅ ၊ ဇန်နဝါရီ

အကြံပိုင်သော လယ်သမားကြီး

 

❝ အကြံပိုင်သော လယ်သမားကြီး ❞
          ( ပုံပြင် )

တစ်ခါတုန်းက ရွာတစ်ရွာ၌ လယ်သမားကြီးတစ်ယောက် ရှိလေသည် ။ သူသည် လယ်သမားသာ ဆိုရသော်လည်း ကိုယ့်လယ်ကို ထွန်နေရသူ မဟုတ်ပါ ။ သူဌေးကြီးတစ်ယောက်၏ လယ်ကို ထွန်နေရသူ ဖြစ်သည် ။ တစ်ကြိမ်တုန်းက လယ်သမားကြီးမှာ လယ်များ ပိုင်ဆိုင်သော်လည်း ကြွေးမဆပ်နိုင်သဖြင့် ထိုသူဌေးကြီးက လယ်များကို မတရားသိမ်းယူသွားလေသည် ။ ယခုမူ လယ်သမားကြီးသည် ကိုယ့်လယ်ကို ပြန်ပြီး ငှားထွန်နေရလေ၏ ။

တစ်နေ့သ၌ လယ်သမားကြီးသည် လယ်ထွန် နေစဉ် “ ဂလုပ် ” ဟူသော အသံနှင့် ထွန်တုံးဝယ် တစ်စုံတစ်ခု ထိခိုက်မိသံ ကြားသဖြင့် ရပ်ပြီး မြေကြီးကို အနည်းငယ် တူးဆွကြည့်ရာ တစ်သက်နှင့် တစ်ကိုယ်တွင် ဤမျှလောက် ဝမ်းသာရွှင်မြူးခြင်း မဖြစ်ခဲ့ပါ ။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် မြေကြီးအောက်ဝယ် သူ တွေ့လိုက်ရသည်ကား မြှုပ်ထားသော ရွှေအိုး တစ်လုံးကို တွေ့မိသောကြောင့်ဖြစ်၏ ။

လယ်သမားသည် တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်လိုက်၏ ။ ဘယ်သူမှ မမြင်တော့မှ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကာ ၎င်းအိုးကို မည်ကဲ့သို့ ထုတ်ယူရမည်ကို အကြံထုတ်နေလေ၏ ။ အကယ်၍သာ သူဌေးကို အကြောင်းကြားလျှင် တစ်ဦးတည်း အပိုင် သိမ်းယူသွား၍ မိမိ အကျိုးခံစားခွင့် ရှိမည်မဟုတ် ။ ဆင်းရဲသားများကို မတရား အတိုးချေးစားပြီး သွေးစုပ်နေသော ဓနရှင်အား ကလဲ့စား ချေသော အနေဖြင့် တစ်ယောက်တည်း မောင်ပိုင်စီးရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်၏ ။

သို့ရာတွင် ထိုရွှေအိုးကို ထုတ်ရမည်မှာ လွယ်ကူလှသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ ။ တစ်ယောက်ယောက် အကူအညီကို ယူရမည်သာ ဖြစ်၏ ။ အပြင်လူ အကူအညီကို ယူလျှင် ပေါက်ကြား၍ ဆုံးရှုံးသွားမည် ဖြစ်သဖြင့် ထိုအကြံကို လက်လျှော့လိုက်၏ ။ နောက်တဖန် ဇနီးသည်၏ အကူအညီကို ယူရန် စိတ်ကူးမိ၏ ။ ဇနီးသည် မှာလည်း ပါးစပ်မလုံပေ ။ လော်စပီကာ ထက် ကျယ်၍ တစ်ရွာလုံး ပြန့်နှံ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိ၏ ။

လယ်သမားကြီးသည် လယ်ကို ထွန်ရင်း ရွှေအိုး ထုတ်ယူရေး အစီအစဉ်ကို စိတ်ထဲ၌ ကျိတ်၍ ရေးဆွဲ နေလေ၏ ။ နောက်တစ်နေ့နံနက် မိုးမလင်းမီ လယ်သမားကြီးသည် အိပ်ရာမှ နိုးပြီး ဈေးသို့ အစောကြီး ထွက်သွား၏ ။ ပြန်လာသောအခါ ကြက်တစ်ကောင်နှင့် ငါးများ ဝယ်လာလေ၏ ။ ငါးများကို အိမ်နောက်ဖေး နွားတင်းကုတ် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် တစ်ကောင်စီ တစ်ကောင်စီ ပစ်တင်ပြီး ပိုက်နှင့် အုပ်ထားလိုက်၏ ။ ကြက်ကိုမူ ခြင်းကလေး တစ်ခုတွင် ထည့်ပြီး ရွာ၏ မြစ်ဆိပ်နား တစ်နေရာတွင် ဝှက်ထားလိုက်၏ ။ ပြီးနောက် ဣန္ဒြေ မပျက်ဘဲ လယ်ထွန်ရန် ထွက်သွားလေ၏ ။

ညနေစောင်း၌ လယ်သမားသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာ၏ ။ ရောက်ရောက်ချင်း ဇနီးသည်အား ...

“ ရှင်မရေ ၊ ပြောဖို့ မေ့နေတယ် ၊ မနက်က နွားတင်းကုတ် ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ပိုက်ထောင် ထားတယ် ၊ ငါးတွေဘာတွေ ပျံလာပြီး မိထားသလား မသိဘူး ၊ လာ ... သွားကြည့်ရအောင် ” ဟု ခေါ်လိုက်ရာ ဇနီးက ...

“ ရှင် ၊ ဒီနေ့ စိတ်များ နောက်နေသလား ၊ ငါးပျံတတ်တယ်လို့ ရှင့်ကို ဘယ်ဘုရားက ဟောသလဲ ” ဟု ပြန်၍ ငေါက်လိုက်၏ ။

“ မယုံရင် လာကြည့်ပါကွာ ” ဟု ပြော၍ နွားတင်းကုတ် ဆီသို့ ခေါ်သွားပြီး ပြလိုက်ရာ ငါးများ ပိုက်ကွန်ထဲ အဟုတ် မိနေသည်ကို မြင်မိသောအခါ ဇနီးသည်က အလွန့်အလွန် အံ့ အားသင့်မိလေ၏ ။

“ ရှင်မရေ ၊ ငါ လယ်ထွန် နေတုန်း မြေကြီး ထဲမှာ ရွှေအိုးတစ်လုံး တွေ့တယ် ၊ လာ .. ဘယ်သူမှ မသိအောင် သွားတူးကြစို့လား ” ဟု ပြော၍ လယ်ထဲသို့ ခေါ်သွားလေ၏ ။ ယင်းအချိန်၌ အတော်အတန် မှောင်နေပြီ ဖြစ်ရာ လင်မယား နှစ်ယောက်စလုံးသည် ဘယ်သူမှ မမြင်အောင် ရွှေအိုးကို အောင်မြင်စွာ တူးဖော် ယူနိုင်ခဲ့ကြလေသည် ။ မြစ်ဆိပ်နားသို့ ရောက်သောအခါ လယ်သမားသည် ဇနီးသည် မသိအောင် နံနက်က ဝှက်ထားသော ကြက်ခြင်း ကို ရေထဲသို့ မျှောချလိုက်၏ ။ ပြီးလျှင် အသင့် ယူဆောင်လာသော ပိုက်ကွန်ကို ရေထဲသို့ ပစ်လိုက်၏ ။

ပြန်၍ ဆွဲယူသောအခါ စောစောက မျှောလိုက်သော ကြက်ခြင်းကလေး ပြန်ပါလာ၏ ။ ခြင်းကို မိန်းမ မသိအောင် လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ကြက်ကို ပိုက်ကွန်ထဲ ထည့်၍ ဇနီးအား ပြလိုက်ရာ ဇနီးက အံ့ဩပြန်လေ၏ ။

“ ထူးဆန်းလိုက်တာရှင် ၊ ရေထဲက ကြက်မိတယ် ဆိုတာ ဒီတစ်ခါပဲ ကြားဖူးတယ် ” 

အိမ်နားသို့ မရောက်မီ ကြိုတင်၍ ပြင်ဆင်ထားသော ရေပုံးထဲက နီကြင်ကြင် ရေများ ကို သူမ မသိအောင် နောက်မှနေ၍ ပက်ဖျန်းလေ၏ ။ သူမသည် မိုးပေါ်သို့ မော့ကြည့်ပြီး ... “ အံ့ဩစရာပဲလေ ၊ အချိန်မဟုတ် အခါမဟုတ် မိုးရွာတယ် ၊ မိုးကလည်း နီကြင်ကြင်နဲ့ ၊ ဧကန် သွေးမိုးရွာတာပဲ ” ဟု တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်၏ ။

အိမ်နား ရောက်သောအခါ လယ်သမားသည် ဇနီးသည်အား ရပ်ပြီး နားထောင်စေ၏ ။

“ ဟိုမှာ နားထောင်စမ်း ၊ သူဌေးကြီး အိမ်ဘက်မှာ တစ္ဆေတွေ အော်နေတယ် ၊ ကြားလား ” ဟုပြောရာ ကျွဲများနွားများ အော်နေသည်ကို တစ္ဆေအော်သည် အောက်မေ့၍ ခေါင်းညိတ် လိုက်၏ ။

အိမ်ထဲ ရောက်သောအခါ ရွှေအိုးကို အိမ်၏ ခြေရင်းဘက်၌ မြှုပ်ထားလိုက်ကြ၏ ။ ည သန်းခေါင်လောက် အချိန်တွင် ဇနီးသည် အိပ်မောကျနေစဉ် လယ်သမားက ထလာပြီး ခြေရင်း၌ မြှုပ်ထားသော ရွှေအိုးကို ဖော်ပြီး ခေါင်းရင်း၌ ပြောင်းရွှေ့ မြှုပ်ထားလိုက်၏ ။ နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ...

“ ကျွန်မတို့မှာ ဒါလောက် ချမ်းသာနေတာ ကျွန်မကို ရွှေတွေ ၊ အဝတ်အစားတွေ ဝယ် ပေးပါလား ” ဟု လင်ယောက်ျားအား ပူဆာလေ၏ ။ ယခုလောလောဆယ် ဝယ်လျှင် လူတွေ သိကုန်မှာ စိုး၍ နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေးဝယ်ရန် ဖျောင်းဖျလေ၏ ။ သို့သော် ခေါင်းမာသော ဇနီးက ချက်ချင်း ဝယ်ပေးရန် အကြပ်ကိုင်ရင်းမှ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ခွန်းကြီးခွန်းငယ်ဖြင့် စကားများပြီး ရန်ဖြစ်ကြလေ၏ ။

သူဌေးကြီးနားသို့ ပေါက်ကြားသောအခါ သူဌေးကြီးသည် လယ်သမားအား လူလွတ်၍ ခေါ်ခိုင်းကာ လယ်သမားအား ခြောက်လှန့်ပြီး စစ်လေတော့၏ ။ လယ်သမားလည်း မရ ကြောင်း ၊ ဇနီးသည်က ပေါကြောင်ကြောင်နှင့် လူတကာ တွေ့ကရာ လျှောက်ပြောကြောင်း ၊ ဘူးကွယ်လေ၏ ။ သူဌေးကြီးလည်း ဇနီးအား ခေါ်ခိုင်း၍ ကိုယ်တိုင် စစ်မေးလေ၏ ။

ဇနီးသည်က “ ရွှေအိုး ရတာ မှန်ပါတယ် သူဌေးမင်းရယ် ၊ အဲဒီညတုန်းက ငါးတွေပျံ တက်လာပြီး ပိုက်ကွန်ထဲ လာမိတယ် ၊ ကြက်တစ်ကောင် ရေကူးလာပြီး ပိုက်ထဲ လာမိတယ် ၊ ပြီးတော့ သွေးမိုး ရွာခဲ့တယ် ၊ သူဌေးမင်းရဲ့ အိမ်နောက်ဖေးမှာတောင် တစ္ဆေအော်သံ ကြားခဲ့ရသေးတယ် ၊ အဲဒါတွေ အားလုံး ကျွန်မ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပါ ” ဟု ပြောရာ ဝါးခနဲ ပွဲကျသွားလေ၏ ။ သူဌေးမင်းလည်း မနေနိုင်ဘဲ ရယ်ချလိုက်၏ ။

အားလုံးက ဒီမိန်းမ စိတ်သိပ်မနှံ့သူအဖြစ် မှတ်ချက်ချပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်ကြလေ၏ ။ သို့ရာတွင်...

လယ်သမားကြီး လင်မယားကား ထိုအချိန်မှစ၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝ မတောင့်မတ နေနိုင်သည့် ဘဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရပေတော့သတည်း ။

〇 ပုသိမ်မင်းလွင်
📖ရှုမဝ မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၆၇ ၊ အောက်တိုဘာ