ရက်ကျန်များ

 

❝ ရက်ကျန်များ ❞
  ( ကောင်းမြတ် )

သူသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသည်ပင် ဖြစ်သော်လည်း နေရသည်မှာ တစ်စက်မျှ မသက်သာလှ ။ သူ သူ့ခြေလက်တွေကိုပင် မသယ်နိုင်လောက်အောင်ပင် နွမ်းချည့်အားနည်းနေသည် ။ ပက်လက် လှဲနေရသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်ရာ သူ့ကျောတွင် ပူလောင်စပ်ဖျဉ်းနေသည် ။ သို့သော် ဟိုဘက်ဒီဘက်ကို ကိုယ်တိုင် စောင်းဖို့သော်မှ လုံလောက်သော အားအင် သူ့မှာ မရှိ ။ နောက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှ အရိုးတွေသည်လည်း အိမ်တိုင်တစ်လုံးကို သစ်ပိုးများ ဝင်ထိုးနေသလို တစစ်စစ် နာကျင်ကိုက်ခဲလို့ နေ၏ ။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ကျောရိုးမကြီး ။ အရင်ဆုံး စတင်ကိုက်ခဲခဲ့သော နေရာမှာ ထိုကျောရိုးမကြီး ပင် ဖြစ်ပြီး သူ့ဝေဒနာသည်လည်း ..

ထိုကိုက်ခဲခြင်းမှပင် စတင်ခဲ့ ၊ သိရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ သို့သော် ထိုသိရှိခဲ့ခြင်းသည် သူ့အတွက် အတော်ပင် နောက်ကျနေခဲ့ပြီ ။ အစကတည်းက သူဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့သလို ခုလည်း သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါ ။ ဝေဒနာသည် တစ်နေ့တခြား ပိုပို၍သာ ပြင်းထန်ဆိုးဝါးလာသည် ။ သို့သော် ခံစားနေရသော နေ့ရက်တို့သည်လည်း သူ့အတွက် များများစားစား ကျန်တော့သည် မဟုတ်ချေ ။

••••• ••••• •••••

သူ့ဝေဒနာ သူ့ရောဂါကို သူသိပါသည် ။ သူများတွေ သိသည် ဆိုသည်ထက်ကို သူက ပို၍ သိပါသည် ။ သူက သူ့နည်းတူ ရောဂါသည်တွေကို ကုသပေးနေသော ခွဲစိတ် ဆရာဝန်ကြီး တစ်ယောက်ပဲ ။ သူ သိပါသည် ။ ဒီရောဂါ သည် ယောက်ျားသားတွေမှာပဲ ဖြစ်တတ်ပြီး သူ့လို အသက်ကြီးပိုင်းတွေမှာ ဖြစ်တတ်တာ သူသိပါသည် ။ သူ့လို ဆေးလိပ်သောက်တတ်သူတွေမှာ ပိုဖြစ်တတ်တာလည်း သူသိသလို ၊ ရောဂါလက္ခဏာတွေကိုလည်း သူသိပါသည် ။ ရောဂါလက္ခဏာတချို့ ပြစဉ်က ပညာရှိ သတိဖြစ်ခဲ ၊ သူ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေခဲ့မိ၏ ။ နောက်ကျောရိုးဆစ်များ မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်လာသောကြောင့် ရောဂါရှာဖွေစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ကာမှ သူ့မှာ ကင်ဆာရောဂါ ရှိနေကြောင်း ၊ နောက်ကျောခါးရိုးဆစ်များအထိ ကင်ဆာ ပျံ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည် ။ ပျံ့နှံ့မှုများ ရှိနေပြီဖြစ်သော ထိုကင်ဆာမျိုး အတွက် ကုသထုံးများကို သူသိပြီးဖြစ်သလို ထိုရောဂါအဆင့်၏ အလားအလာကိုလည်း သူ သိပြီးဖြစ်၏ ။ ရောဂါ သက်သာအောင် ကုသစရာ ရှိသည်များကို သူ ဆက်လုပ်ရန်မှလွဲ၍ ရောဂါကြီး ပျောက်ကွယ်သွားဖို့ရာ သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ ။

သူ့အတွက် ရောဂါ သိရှိပြီး အစပိုင်း နေ့ရက်များသည် ခက်ခဲလွန်းလှ၏ ။ သေခြင်းတရားသည် သူ့လက်တစ်ကမ်းသို့ အလျင်မြန်ဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး နေ့ရက်တစ်ခု မရောက်မချင်း သူ့ အနီးအနားမှာပင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် အဖြစ်သည် ဘယ်လောက်တောင် ချောက်ချားစရာ ကောင်းလိုက်ပါသလဲ ။ တကယ်တော့ သူသည် သေခြင်းတရားကို အများတကာတွေထက် ပို ရင်းနှီးထားပြီးသူ မဟုတ်လား ၊ သူ့အနှစ်ငါးဆယ်ကျော် သက်တမ်းတွင် သူ့မိဘဘိုးဘွားဆွေမျိုးများ၏ သေခြင်းတရားများ ၊ သို့မဟုတ် သူ့မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းတို့၏ နာရေးကိစ္စများ ၊ သူ့လူနာဆောင်ထဲမှ ကယ်တင်ခွင့် မရနိုင်ခဲ့တော့ဘဲ သေမင်းခေါ်ရာနောက်သို့ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားခဲ့ရသော သူ့လူနာများ ၊ တကယ်ဆို သေခြင်းတရားသည် သူ့အတွက် သူစိမ်းတစ်ရံဆံ တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ ။ မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်း မဖြစ်ခဲ့လျှင်တောင် အမြဲစစ်ထိုး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော ရန်သူရင်း တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်ခဲ့ပါလိမ့်မည် ။ သို့သော် ထိုရန်သူက သူ့ကို တည့်တည့်တိုက်ခိုက်လာသော တစ်နေ့သည် သူ့ အတွက် အိပ်မက်ဆိုးများကိုပင် ညဆက် မက်စေခဲ့၏ ။

သူ့လူနာတွေကို သူတို့ ရောဂါအကြောင်း သူတို့မှာ နေ့ရက်တွေ သိပ်များများမကျန်တော့ကြောင်းကို ပြောပြခဲ့စဉ်က သူတို့ ဘယ်လိုများ ခံစားခဲ့ကြရပါလိမ့် ။ ထို စကားလုံးကို သူတို့ ဘယ်အကြားအာရုံမျိုးနဲ့များ နားထောင်ခဲ့ကြတာပါလိမ့် ။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ဆရာဝန် ပီသသော ၊ ဆရာဝန်တစ်ယောက်၏ ကျင့်ဝတ်သိက္ခာများကို အတိအကျ လိုက်နာသော ၊ လူနာတစ်ယောက်၏ အခွင့်အရေး ၊ လူ့အခွင့်အရေးကို အမြဲတစေ လေးစားသော ဆရာဝန်တစ်ယောက် အဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူတတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည် ။ လူနာသည် လူနာတစ်ယောက်၏ အခွင့်အရေး အပြည့်အဝ ရရှိရမည် ။ လူနာတစ်ယောက် အနေဖြင့် သူ့မှာ ဖြစ်နေသော ရောဂါသည် မည်သည့်ရောဂါ ဖြစ်သည် ။ ထိုရောဂါနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့်ကုထုံးများ ရှိသည် ။ ထိုရောဂါသည် ကုသ၍ မရ ၊ ကုသ၍ ရလျှင် ပျောက်ကင်းနိုင်ခြေ မည်မျှရှိသည်တို့ကို သိရှိသည်တို့ကို သိရှိနိုင်သော အခွင့်အရေး ရှိရမည် ။ ဒါ လူနာ၏ အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည် ။ ဆရာဝန်က ရှင်းပြပြီးသည့်အခါ မည်သည့် ကုထုံးကို ရွေးချယ်မည် ၊ မည်သည့်အထိ ကုသမည်ကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည် ။ ကုသမှုကို ငြင်းပယ်ပြီး သေလမ်းကိုပင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည် ။ ၎င်းတို့သည် လူနာတစ်ဦး၏ အခွင့်အရေးများအဖြစ် သူ အရေးတယူ တလေးတစားပြု ပေးခဲ့သည် ။

သူ့ဆရာဝန်သက်တမ်း တစ်လျှောက်တွင် ထိုကဲ့သို့ ရောဂါ အကြောင်း ရှင်းပြရခြင်းမျိုးသည် သူ ဟိုးအလုပ်သင် ဆရာဝန်လေးဘဝ ကတည်းက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည် ။ တချို့ လူနာရှင်များက လူနာကို မည်သည့်အကြောင်းအရာ အကောင်းအဆိုးကိုမျှ ပေးမသိလိုကြ ။ တချို့လူနာများမှာ သေသွားသည့်တိုင် သူတို့ ဘာရောဂါဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိခွင့် ရမသွားရှာကြ ။ လူနာကိုယ်တိုင်က သိချင်စိတ် ရှိနေခဲ့လျှင် သူ လူနာတိုင်းကို လိုလိုလားလားပင် ပြောပြဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လူနာရှင် တို့က လူနာကို ရောဂါအကြောင်း ပြောမပြရန် ကွယ်ရာမှာ လာတောင်းဆိုသောကြောင့် ပြောခွင့် မသာခဲ့သော အခါမျိုးတွင်မူ ထိုလူနာ အတွက် သူ ဝမ်းနည်းခဲ့ရ၏ ။ တကယ်ဆိုလျှင် လူနာသည် သူ့ရောဂါနှင့် ပတ်သက်၍ အကုန်အစင် သိခွင့်ရှိပြီး ၊ လူနာက ခွင့်မပြုလျှင် လူနာ အကြောင်း ၊ ရောဂါအကြောင်း လူနာရှင် သို့မဟုတ် လူနာ၏ မိသားစုကို ပြောပြခွင့်တောင် မရှိသည့်အကြောင်း ပြောပြလျှင်လည်း ထိုသူများက လက်ခံနိုင်ပါမည်မို့လို့ လား ။ အချို့သောနိုင်ငံများ အထူးသဖြင့် အာရှနိုင်ငံများတွင် လူနာ ၊ ရောဂါနှင့်ပတ်သက်၍ ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူ ( decision making unit ) သည် လူနာ တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ လူနာ၏ မိသားတစ်စုလုံး ဖြစ်နေတတ်သည်ကို သူ လျစ်လျူရှုမထားခဲ့ပါ ။ သို့သော် ဆုံးဖြတ်ချက် ချကြရာတွင် လူနာကို ပါဝင်ခွင့် မပေးကြခြင်းကိုတော့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ အခဲမကျေနိုင်ခဲ့ ။ ပြဿနာအချို့ တက်ခဲ့ပြီးသည့်နောက်မှာတော့ လူနာ၏ အခွင့်အရေး ဆိုတာထက် မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာတွေ ရှုပ်မလာအောင်သာ သူ ဦးစားပေးခဲ့ရ၏ ။ သို့သော် အခြေအနေပေးသော လူနာတိုင်းကိုမူ ရောဂါ အခြေအနေမှစ၍ လူ့ဘဝတွင် နေရရန် ကျန်နေသေးသော ခန့်မှန်းရက်ကိုပါ သူ ပြောပြ ဆွေးနွေးပေးခဲ့သည်ချည်းသာ ဖြစ်သည် ။

လူနာ၏ ရောဂါသည် ကင်ဆာရောဂါဖြစ်ကြောင်း ၊ သို့မဟုတ် ကုသ၍ ပျောက်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်တော့ကြောင်းကို လူနာကို ဘာကြောင့် သိခွင့်မပေးချင်ကြရသလဲ ။ လူနာ စိတ်ထိခိုက်သွားမှာ စိုးလို့ ၊ လူနာစိတ်ဓာတ် ကျသွားမှာ စိုးလို့ပါ ဆရာရယ် ၊ ဒီလိုလေးပဲ ထားလိုက်ပါ ။ သက်သာသွားမှာ ပျောက်သွားမှာပါလို့သာ ပြောပေးပါ ဆရာရယ် ဆိုတာမျိုးကို သူ လက်ခံချင်ခဲ့သူ မဟုတ် ။ လူနာကို အထင်သေးခြင်း ၊ လူနာကို တစ်ဆင့်နှိမ့်ချပစ်လိုက်ခြင်းဟုသာ သူ ယူဆခဲ့သည် ။ ရိုင်းရိုင်း ဆိုရလျှင် လူနာကို သေတော့မည်မှန်း သိ၍ လူရာမသွင်းတော့ခြင်း ဖြစ်သည် ဟုသာ သူ သတ်မှတ်သည် ။ စိတ်မထိခိုက်ရ မဟုတ် ၊ ထိခိုက်ရပါလိမ့်မည် ။ လူသားတစ်ဦး အတွက် မိမိ မကြာမီ သေဆုံးရတော့မည် ဟူသော သတင်းထက် ပို၍ ဝမ်းနည်း ထိခိုက်ဖွယ်ကောင်းသော သတင်း ဘယ်မှာ ရှိဦးမည်မို့လဲ ။

ထိုသတင်းသည် သူ့အတွက်လည်း ချောက်ချားစရာ အကောင်းဆုံး သတင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်လား ။ ထိုစဉ်က ဓာတ်မှန်အဖြေစာရွက်ကို ကိုင်ကာ အခန်းထဲတွင် ကျောက်ရုပ်ကြီး တစ်ရုပ်လို မလှုပ်မယှက် အကြာကြီး ငိုင်နေခဲ့ရသည် ။ သူ မကြာမီ သူ့မိသားစုကို ခွဲခွာသွားရတော့မည် ။ သူချစ်သော ဇနီးသည်နှင့် သားလေးနှစ်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့ရတော့မည် ။ သူ့မိဘနှစ်ပါး လျှောက်ခဲ့ရာလမ်းကို သူလိုက်ရတော့မည် ၊ သူချစ်သော သူ့လူနာတွေ အတွက် ပြုစုကုသပေးခွင့်ကို သူ စွန့်လွှတ်လိုက်ရတော့မည် ။ သူ့အားလပ်ချိန်များတွင် သားနှစ်ယောက်နှင့် အတူ ပြုစုခဲ့သော ဥယျာဉ်ကလေးတွင် ထိုင်ငေးအပန်းဖြေခွင့်ကို သူ ရတော့မည်မဟုတ် ။ ဟိုးငယ်စဉ်ကတည်းက စုဆောင်းယုယခဲ့သော သူ့ စာအုပ်ဗီရိုသုံးလုံးကို သူ့သား နှစ်ယောက် လက်ထဲတွင် သူထားခဲ့ရတော့မည် ။ သားနှစ်ယောက်ကရော သူ့စာအုပ်တွေကို သူ့လို ရိုသေပါ့မလား ။ သားကြီးကတော့ မဆိုးရှာ ၊ စာအုပ်တွေ ယူဖတ်ပြီးလျှင် စနစ်တကျ ပြန်ထားလေ့ရှိသည် ။ သားငယ်က နည်းနည်း ဆိုးချင်သည် ။ သားနှစ်ယောက်စလုံးကလည်း ပညာစုံသေးသည် မဟုတ် ။ သားငယ်က နောက်နှစ်ဆို ဆယ်တန်း တက်ရတော့မည် ။ သူ့ဇနီးသည် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ သားနှစ်ယောက် စလုံးအတွက် အဆင်မှ ပြေပါ့မလား ။ သူ စုဆောင်းထားခဲ့သော ငွေကြေးဥစ္စာတွေကလည်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမှာမို့လို့လဲ ။ သူ့ဇနီးသည်သည် သား နှစ်ယောက်ကို ပြုစုနိုင်ရန် သူ ရပ်တန့်ခိုင်းခဲ့သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို သားနှစ်ယောက် အတွက်ပဲ ပြန်လုပ်နေရဦး မှာလား ၊ တကယ်ဆို သူ အသက်ငယ်ငယ်ကတည်းက အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ဖို့ ကောင်းသည် ။ ကလေးတွေကို ဒါထက် စောစော မွေးခွင့်ရခဲ့လျှင် သူ့ဇနီးလည်း အိုကြီးအိုမ ကျမှ သားတို့ ကျောင်းစရိတ်အတွက် စီးပွားထွက် ရှာစရာ လိုမည် မဟုတ်တော့ ။ ဒီအရွယ်ကြီးကျမှ သူ့အတွက် တစ်ပင်ထူဖို့ ဆိုတာရော သင့်တော်ပါဦးမလား ။ ဇနီးသည် အတွက် အားဖြစ်မည် ဆိုလျှင်တော့ ထူချင်လည်း ထူပါစေ ၊ သူ ခွင့်ပြုနိုင်ပါသည် ။ တကယ်တော့ ခွင့်ပြုခြင်း မပြုခြင်း ဆိုတာတောင် သူနဲ့ သက်ဆိုင်တော့မှာမှ မဟုတ်ဘဲ ။ သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်မှာ လင့်ဝတ္တရား ၊ မိဘဝတ္တရား ကျေပွန်အောင် ကြိုးစားနိုင်ခဲ့သည်ကိုပင် သူ တွေး၍ ကျေနပ်ရ ပြန်ပါသည် ။ သူ့ဇနီးကိုလည်း မေးကြည့်ရပါဦးမည် ။ သူ့ဘက်က ဝတ္တရား မကျေပွန်ခဲ့သည်များရှိလျှင် သူ တောင်းပန်ရဦးမည် ။ သားနှစ်ယောက် ကိုရော ၊ သားတို့ ကရော သူ့သတင်းကို လက်ခံနိုင်ကြပါ့မလား ။ သူ့သတင်းကို ကြားလျှင် သူတို့နှလုံးသားနုနုကလေးများ နွမ်းဖျော့သွားကြလိမ့်မည် ။ သို့သော် သားတို့ကို သူ ပြောပြရလိမ့် မည် ။ သားတို့ကို သားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသော ၊ လေးစားသော စိတ်ကြောင့်ပင် သူ ပြောပြရလိမ့်မည် ။ အဖေကို အလွန်ချစ်ကြသောသူတို့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲကြလိမ့်မည် ။ ငိုကြလိမ့်မည် ။ သို့သော် မည်သူနှင့် မဆို တွေ့ဆုံကြပြီးလျှင် တစ်ချိန်ချိန်မှာ ရှင်ကွဲ သို့မဟုတ် သေကွဲ ကွဲရလိမ့်မည်ဆိုတာ ၊ လူတိုင်း၏ ဘဝအဆုံးသတ်တွင် သေခြင်းတရားနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းသည် သဘာဝပင် ဖြစ်သည်ဆိုတာ သားတွေကို သူချော့မော့ ရှင်းပြရလိမ့်ဦးမည် ။

••••• ••••• •••••

သူ့ရောဂါကို သိရှိရပြီးသော နောက်တွင် သူ့နေ့ရက်များသည် တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပို၍ ပို၍ အဓိပ္ပာယ် မဲ့လာခဲ့သည် ။ သူသည် သေသူပင်ဖြစ်သည် ။ သေမင်း၏ သေစာရင်းတွင် ဘွတ်ကင်ချိတ်ထားပြီးသူ ဖြစ်သည် ။ သူ့ ဆေးခန်းတွင် တိုကင်နံပါတ် အလှည့်ကျသူလို နာမည်ကို ခေါ်လိုက်လျှင် သေမင်းခေါ်ရာနောက်သို့ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားရတော့မည့်သူ ဖြစ်သည် ။ ထိုအချိန်ကိုသာ သူ ဝမ်းနည်းဆိတ်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေမိသည် ။

သူ့အကြောင်း ကြားသော မိတ်ဆွေများသည် သူ ကင်ဆာဆေးသွင်းသော ရက်များတွင် လည်းကောင်း ၊ သို့မဟုတ် သူ အလုပ်လုပ်ရာ လူနာဆောင်သို့ လည်းကောင်း ၊ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း သူ့အိမ်ဆီသို့ လည်းကောင်း သတင်းမေး အလည်အပတ် လာကြသည် ။ ယခင်က ဘာသိဘာသာနေကြသူများ ၊ အကြောင်းရှိ၍ ဖိတ်ကြားလျှင်တောင် မအားလပ်၍ မလာနိုင်ကြသူများ ၊ ထူးခြားလှသည်မှာ သူ့ကို ယခင်က ရန်သူတစ်ယောက်လို သတ်မှတ်ဆက်ဆံခဲ့သူများသည် အဘယ်ကြောင့် ခုမှ တခုတ်တရ လာရောက် တွေ့ဆုံနေကြရသလဲ ။ မကြာခင် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်၍ ဟိုးအဝေးကြီးသို့ အပြီးအပိုင် ထွက်ခွာသွားတော့မည့် သူကို လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြခြင်းမျိုးလား ။ သို့မဟုတ် နောက်တစ်ခါ လုံးဝ မတွေ့ရတော့မည်ဖြစ်၍ တွေ့ဖူးလိုက်ရအောင် လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြခြင်းမျိုးလား ။ သို့မဟုတ် နောက်တစ်ခါ လုံးဝ မတွေ့ရတော့မည်ဖြစ်၍ တွေ့ဖူးလိုက်ရအောင် လာရောက် ကြည့်ရှုခြင်းမျိုးလား ။ သို့တည်းမဟုတ် ငါတို့သည် သင့် အပေါ်တွင် မေတ္တာစေတနာ အပြည့်ရှိပါသည်ဟု သက်သေပြချင်သောကြောင့် လာရောက် ပြောဆိုပြသခြင်းမျိုးလား ။ လာရောက် တွေ့ဆုံကြသူ အချို့၏ မေတ္တာကို သူ ခံစားသိရှိရပါသည် ။ သို့သော် ဟိုးအရင် အချိန်တွေ တုန်းကရော ထိုမေတ္တာမျိုး ဂရုစိုက်မှုမျိုးကို ဘာလို့မပြသခဲ့ကြတာလဲ ။ ယခင်ကလည်း ထိုအပြုအမူမျိုးကို သူ လိုလားတောင့်တခဲ့ပါသည် ။ ဘာဖြစ်လို့များ ယခုမှ တစ်စုတစ်ပြုံကြီး လာရောက် မေးမြန်းနှစ်သိမ့်နေကြတာလဲ ။ မည်သည့် အကြောင်းကြောင့် လာသည်ဖြစ်စေ လာရောက်ကြသူတိုင်းတွင် ပါလာတတ်သော ၊ သူ့ကို သနားကရုဏာ သက်နေသော မျက်လုံးများ ၊ “ ကျွတ် .... ကျွတ် .... ကျွတ် သူတောင် သွားရှာရတော့မှာပါလား ” ဟု အသံထွက်နေသော အကြည့်များကိုမူ သူ အလွန် မုန်းတီးမိသည် ။ လူတစ်ဦး ရောက်လာပြီး ပြန်သွားတိုင်း ထိုသူတို့ထက် သူ့မှာ တစ်ဆင့်နိမ့်ကျသွားသလို ခံစား လိုက်ရသည် ။ သူသည် သူ့အခန်းတံခါးကို ပိတ်၍သာ ထားလိုက်ချင်သော်လည်း သူ့ဇနီးသည် အဖြေခက်မည် စိုးသောကြောင့် သူ အောင့်အည်းသည်းခံပေးခဲ့သည် ။ ဖြစ်နိုင်လျှင်တော့ “ ငါက မကြာခင် သေတော့မယ့်လူ ၊ မင်းတို့ကတော့ လူကောင်းပေါ့ ။ အေး ဒါပေမဲ့ ငါလည်း မင်းတို့လို လူပဲ ။ ငါ့ကို ဘယ်သူကမှ လာ သနားစရာ မလိုဘူး ။ ငါ့ဘဝမှာ ရက်များများစားစား မကျန်တော့တာနဲ့တင် ငါ့ဘဝက မင်းတို့အောက် နိမ့်ကျသွားတာ မဟုတ်ဘူးကွ ” လို့ လာတဲ့ လူတိုင်းကို အော်ဟစ်ပစ်ချင် မိသည် ။

သူရော အခြားလူတစ်ဦး နေထိုင်မကောင်း ဖြစ်စဉ်က ထိုကဲ့သို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသလား ။ သွားဖူးသလား မသွားဖူးဘူးလား ။ သူ မမှတ်မိ ။ သူ့မှာလည်း တစ်ချိန်က ထို မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးခြင်း ရှိမရှိ ဆိုတာ သူ မမှတ်မိချင်ပါ ။ လူနာများကို ရောဂါအကြောင်း ရှင်းပြဆွေးနွေးချိန် ၊ နှစ်သိမ့်အားပေးခဲ့ချိန်တွေတုန်းကတော့ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ မေတ္တာရည်တို့ဖြင့် စိုလက်တောက်ပနေခဲ့တာ သူ သတိတရ မှတ်သားထားမိခဲ့သည် ။ သူ့လူနာတွေရော ထိုစဉ်က သူ ခုခံစားနေရသလိုပဲ ခံစားခဲ့ကြရသလား ။ ရုတ်တရက် ကြီးမားခံ့ညားသွားသော မေတ္တာထုကြီး အလည်မှာ သေးနုပ်သိမ်ငယ် သွားခဲ့ကြသလား ။ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာခါနီးမှာ မေတ္တာတွေ တစ်ပွေ့တစ်ပိုက်ကြီး သယ်ဆောင်သွားနိုင်သည့်အတွက် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသလား ။ လူ့ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ကရုဏာတွေ ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေကို အများဆုံး ရရှိတတ်ခြင်းသည်လည်း သဘာဝလား ။ မည်သို့ဖြစ်စေ “ ငါ့ကို လူတွေ ပိုဂရုစိုက်လာကြတာ ငါ့ဘဝက နောက်ဆုံးအချိန် ရောက်နေပြီမို့လို့များလား ၊ ငါသေရတော့မှာလား ” ဟူသော သံသယနှင့် မရေရာခြင်း ၊ မသေချာခြင်းတို့နှင့် အမြဲတစေ ထိတ်လန့်အားငယ်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ရခြင်း မဟုတ်တာတော့ သူ အပြည့်အဝ အတိအကျ ယုံသည် ။ သူသည် ဘဝတွင် ရင်ဆိုင်ရမည့် ပြဿနာကြီးငယ်တို့ကို ရဲရဲရင့်ရင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ချင်ခဲ့သလို သူ့ လူနာများကိုလည်း ထိုသို့ပင် ရင်ဆိုင်စေချင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် ။ “ ရှေ့မှာ ရှောင်လွှဲ မရသော အန္တရာယ်ရှိသည် ။ လုပ်စရာ ရှိတာ လုပ်ပါ  ။ ရဲရဲရင်ဆိုင်ပါ ” ဟုသာ သူ ပြောချင်ခဲ့သည် ။ ဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်ရခြင်းကို သူ မုန်းပါသည် ။

••••• ••••• •••••

သူ ခု ရင်ဆိုင်နေရပါပြီ ။ သို့သော် သူ့မှာ ရင်ဆိုင်စရာ ခွန်အား မရှိခဲ့ ။ ရန်သူက အင်အားကြီးလွန်းသည် ။ ထို့ပြင် ဒီတိုက်ပွဲမှာ သူပဲ ရှုံးနိမ့်မည်ကိုလည်း ကြိုသိနှင့် နေပြီးဖြစ်သည် ။ မည်သူမှတော့ အရှုံးကို မလိုချင်ကြကြပါ ။ သို့သော် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည် ။ ရှုံးမည်ကို ကြိုသိနေခြင်းထက် ရှုံးမည်နိုင်မည်ကို ကြိုမသိခြင်းက ပိုမကောင်းဘူးလား ။ သေချာနေသော အရှုံးတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေရခြင်းကတော့ ပင်ပန်းလှပါသည် ။

နောက်ပြီး အရှုံး၏ အခြားတစ်ဖက် အလွန်မှာ ရှိမှာလဲ ။ အောင်မြင်သူကို လက်ခုပ်သြဘာများနှင့် ချီးမြှောက်ကြလျှင် ရှုံးနိမ့်သွားသူ အတွက်ကရော ဘယ်လိုပုံမျိုးနဲ့ ကြိုဆိုကြမလဲ ။ ဘယ်သူတွေကရော အရှုံးသမားကို ကြိုဆိုကြမှာတဲ့လဲ ။ ရှုံးနိမ့်သွားခြင်း၏ ဟိုတစ်ဖက်ကို သူ သိချင်လှပြီ ။

သူ သေဆုံးသွားပြီးတဲ့ နောက်ကို သူ ဘာဖြစ်မှာလဲ ။ သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာကို သက်ဝင်ယုံကြည်ခဲ့သူ ဖြစ်၍ သူ သိရှိနားလည်ယုံကြည်ထားခဲ့သလိုပင် တွေးသည် ။ သူ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် နတ်ပြည်ကို ရောက်မှာလား ။ သူ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ အများကြီး ပြုခဲ့သည်ပဲ ။ ဘာဝနာတရား မလိုက်စားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဒါန နှင့် သီလပါရမီ ကိုတော့ သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်လေ ။ သူ လုပ်ခဲ့သော အလုပ်သည်ပင် လူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရသည့် ကုသိုလ်တွေ အများကြီးရသော အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်လား ။ ထိုကုသိုလ်တို့၏ အကျိုးကိုတော့ သူ ပြန်ခံစားရမည်ဟု ယုံပါသည် ။ ကောင်းရာဘုံဘဝ တစ်ခုခုသို့ သူ ရောက်ချင်ပါသည် ။ သို့မဟုတ် လူပဲ ပြန်ဖြစ်မှာလား ။ လူပြန်ဖြစ်တဲ့ နောက်မှာရော လူဖြူလား ၊ လူမည်းလား ၊ ဘယ်နိုင်ငံမှာလဲ ၊ ဘယ်မြို့မှာလဲ ၊ သူ့ရဲ့ မိဘတွေကရော ချမ်းသာပါ့မလား ။ ဘာအလုပ်များ လုပ်ကိုင်စားကြမှာလဲ ။ ခုဘဝ ကုသိုလ်နှင့် ရှေးရှေးဘဝတုန်းက ကုသိုလ်များ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ပြည့်စုံကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရမည် ထင်ပါသည် ။ သို့သော် ထိုသို့ မဟုတ်ဘဲ ရှေးရှေးဘဝတုန်းက အကုသိုလ်တရားများ ပေါင်းစပ်လိုက် လျှင်ရော ။ သူ ထိတ်လန့်သွားမိသည် ။ ငရဲကြီးရှစ်ထပ်၏ တစ်ထပ်ထပ်တွင် အကုသိုလ်တရားများ ပေါင်းစပ်လိုက် လျှင်ရော ... သူ ထိတ်လန့်သွားမိသည် ။ ငရဲကြီးရှစ်ထပ်၏ တစ်ထပ်ထပ်တွင် ဆင်းရဲခြင်းမျိုးစုံ၏ အလယ်မှာ ဒုက္ခ ခံစားနေရမှာလား ။ ဆေးသုတေသန ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု၏ စားပွဲပေါ်မှ မေ့ဆေးပေးပြီး အခွဲစိတ်ခံ ၊ အစမ်းသပ်ခံနေရသော ကြွက်ကလေးတစ်ကောင်များ ဖြစ်စေမလား ။ ငယ်ငယ်တုန်းက အဘွား ပြောပြဖူးသော ပါးစပ်ပေါက် ကျဉ်းကျဉ်းကလေးနှင့် ကိုယ်လုံးကြီးကြီး ပြိတ္တာကောင်ကြီး အဖြစ် ဆာလောင်နေရမှာလား ။ သူ ကြောက်လန့်နေမိသည် ။ ယခုဘဝမှာတော့ ဆေးလိပ် နှင့် ဘီယာကလေး နည်းနည်းပါးပါး သောက်သည်မှ တစ်ပါး ကျန်သည့် ကံလေးပါးစလုံးကို သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းခဲ့ပါသည် ။ သို့သော် လူနာတွေကို ပြောခဲ့ရသော “ မုသားအဖြူ ” ဆိုသည့် မုသားတွေ အတွက်ရော အပြစ်ဒဏ်ခံကြရမှာလား ။ ဖြူဖြူမည်းမည်း မုသားသည် မုသားပဲ မဟုတ်လား ။

သူ့အတွက် သေချာခြင်းသည် သေဆုံးခြင်းတစ်ခုသာ ရှိ၍ ထိုမှတ်တိုင်မှ လွန်လျှင် မသေချာခြင်းများက ပြန်လည် စတင်၏ ။ ထိုမသေချာခြင်းများကို ကြိုတွေး၍ ပူပန်နေရခြင်းသည်လည်း ဆင်းရဲလှ၏ ။ ကုသိုလ်တို့၌ မွေ့ လျော်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သောသူပင် ထိုသို့ ဆင်းရဲလှလျှင် သားသ,တ်သမားတစ်ယောက် သို့မဟုတ် တံငါသည် တစ်ယောက် ဆိုလျှင် အဘယ်မျှလောက်အထိ စိတ်ပူပန် နေရလိမ့်မလဲ ။ တချို့သော လူနာများအား သေခြင်းတရားနှင့် မဝေးကွာတော့သော သူတို့ ရောဂါများ အကြောင်း အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ပြောခဲ့မိခြင်းကို သူ နောင်တ ရချင်လာသည် ။

သူ့ စိတ်ဒုက္ခအပေါင်းတို့သည် သူ ရောဂါကို သိရှိခဲ့ခြင်းမှ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ အစကတည်းကသာ မသိရှိခဲ့လျှင် သူ့ဘဝသည် ယခင်နေ့ရက်များကလိုပင် ဖြစ်နေလိမ့်မည် ။ သူသည် ယခင်ကလိုပင် ပြုမူနေထိုင်မည် ဖြစ်ပြီး အများကလည်း သူ့ကို ယခင်ကလိုပင် ပြောဆိုဆက်ဆံမည်ဖြစ်သည် ။ ဘာကိုမှ ဝမ်းနည်းစရာ မလို ၊ ဘာကိုမှ တွေးပူစရာမလို ။ အချိန်တန်လို့ သေဆုံးသွားရမည် ဆိုလျှင်လည်း ခဏတာပဲ ခံစားရပါလိမ့်မည် ။ အဲဒီ အတိုင်းဆို မကောင်းဘူးလား ။ နောက်ပိုင်းမှာ ဘာပဲ ကြုံလာလာ ၊ ကောင်းတာ ဖြစ်စေ ၊ ဆိုးတာ ဖြစ်စေ ၊ မိသားစုဝင်တွေ ၊ မိတ်ဆွေတွေလည်း ထိုအချိန်ကျမှ ပေါင်းစုံ ခံစားကြ ။ ဝမ်းနည်းကြပါစေပေါ့ ။ ဖျတ်ခနဲ ထွက်သွားတော့မည့် သူ့အဖို့ ကျန်တာတွေကို ဂရုစိုက်နေစရာမှ မလိုတော့ ။ ကျန်ချင်သလို ကျန်ခဲ့ပါစေတော့ ။ ထွက်သွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ သူ ဘာမှ သိနိုင်တော့မှာမှ မဟုတ်ဘဲ ။ ခုတော့ အဆုံးကို ကြိုတင်သိနေခဲ့ရသော သူ့မှာ နေ့ရက်များကိုသာ လက်ချိုးရေတွက်နေရ၏ ။

••••• ••••• •••••

သူ မမျှော်လင့်ချင်ခဲ့သော နေ့ရက်များသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုနီးကပ်လာပြီ ။ ဝေဒနာသည်လည်း ပို၍ ပြင်းထန်လာသည် ။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ခွန်အားတို့သည် မရှိတော့သလောက်ကို နည်းပါးနေခဲ့ပြီ ။ အရိုးပေါ်အရေ တင်ဖြစ်နေသော သူ့ ခြေလက်များကို ကြည့်၍ သူ့မျက်နှာသည် မှန်ထဲတွင် မည်သို့ ရှိမည်ကို မှန်းဆကြည့်နေမိသည် ။ ခုအချိန်တွင် မှန်တစ်ချပ်များ ပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင် ပြောင်းလဲသွားသော သူ့မျက်နှာကို သူ ကြည့်ရှုချင်ပါသည် ။ သူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော လူနာဆောင်က လူနာတွေလို သူ့မျက်နှာသည်လည်း ပိန်ကပ်နေမလား ။ ပါးရိုးကြီးများ ငေါထွက်ကာ မျက်လုံးတို့ ဟိုးအနက်ထဲအထိ ချိုင့်ဝင်နေမလား ။ နောက်ဆုံး မှန်းကြည့်ခဲ့သည့် အချိန်တုန်း ကတော့ သိပ်မဆိုးလှသေး ။ သို့သော် ထိုအချိန်သည် လွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်က ဖြစ်သည် ။

ရရှိခဲ့သည့် တစ်နှစ် မပြည့်သော အချိန်ကာလလေး အတွင်းမှာ မိတ်ဆွေကင်ဆာအထူးကု ဆရာဝန်များနှင့် တိုင်ပင်ကာ သူ လိုအပ်သော ဆေးကုသမှုများကို ခံယူသည် ။ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုများ ပုံမှန်လုပ်သည် ။ ပုံမှန်ဆေးသွင်း ၊ ဆေးသောက်လုပ်သည် ။ အာဟာရ ပြည့်ဝအောင် စားသည် ။ ကျန်းမာအောင် နေသည် ၊ ပျော်ရွှင်အောင် နေသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ ခံစားရသော နာကျင်မှုတို့မှ လွဲ၍ လွန်ခဲ့သော လေးငါးလလောက်အထိ သူ လူကောင်း တစ်ယောက်လိုပင် ကျန်းမာခဲ့သည် ။ အိပ်ရာထဲ မလဲခင် အထိ သူ့လူနာဆောင်သို့ သွားမြဲ သွားခဲ့သည် ။ လူနာများကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးပေးခဲ့သည် ။ ပြုစုကုသပေးခဲ့သည် ။ ခါတိုင်းလိုပင် ခွဲစိတ်ခန်းသို့ ဝင်ပြီး ခွဲစိတ်မှုကြီးငယ်များကို ပြုလုပ်ခဲ့သေးသည် ။ မိသားစုနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူ့အကျိုးငှာ တားမြစ်လိုကြသော်လည်း သူ လက်မခံခဲ့ ။ ဒီအလုပ်ကို နှစ်နှစ်ကာကာ မြတ်နိုးမိသောကြောင့် ဘဝကို ရင်းကာ ကြိုးစားဖက်တွယ်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည် ။ မိမိ ပိုင်ဆိုင်ထားသေးသော အချိန်ကလေး ၊ မိမိ လုပ်ကိုင်နိုင်သေးသော အတိုင်းအတာလေး အထိတော့ သူ ဆက်လုပ်သွားရပါလိမ့်မည် ။ နောက်ဘဝမှာ ဒီအလုပ်ကို ထပ်လုပ်ခွင့် ရဖို့မှာ သူ့အတွက် မသေချာလှ ။

ဆေးရုံတွင် မဟုတ်သော အချိန်တွင် သူ သူ့မိသားစု နှင့် ရှိနေခဲ့ပါသည် ။ သူစုဆောင်းထားသော ငွေကြေးများကို ရင်းနှီးကာ ဇနီးသည်၏ လုပ်ငန်းဟောင်းကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ကာ ပြန်တည်ထောင်သည် ။ မိတ်ဟောင်းများနှင့် ပြန်လက်တွဲခဲ့သလို မိတ်သစ်များစွာလည်း ရရှိခဲ့သောကြောင့် လုပ်ငန်းသည် အချိန်တို အတွင်းမှာပင် ပြန်လည်အောင်မြင်လာခဲ့သည် ။ သားတို့ ရှေ့ရေး ၊ ဇနီးသည်၏ နောင်ရေးအတွက် သူ စိတ်ချနိုင်ပြီ ။ နေ့တိုင်း မိသားစု လေးယောက် ထမင်းလက်ဆုံ စားကြသည် ။ ယခင်က အလုပ်များသည်ဟု တွေးနေမိခဲ့သောကြောင့် မိသားစု ထမင်းစားချိန် သူ အိမ်မှာ ရှိမနေနိုင်ခဲ့ခြင်းများသည် တကယ်တော့ ရယ်စရာပင် ကောင်းလှသည် ။ ညနေခင်းများတွင် မိသားစုလေးယောက် စကားပြောရင်း ရယ်မောနေ ဖြစ်ခဲ့ကြသည် ။ ခြံထဲ ဆင်းကာ သစ်ပင်ကလေးတွေ စိုက်ခဲ့ကြသည် ။ သို့မဟုတ် အိမ်ရှေ့က ခုံတန်းကလေး ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ရုပ်ရှင်ရုံတွင် ဇာတ်ကားသစ်တင်တိုင်းလည်း လေးယောက်သား ၊ တစ်ခါတစ်ရံ သားကြီး၏ ချစ်သူ မိန်းကလေးပါ ပါလျှင် ငါးယောက်သား သွားကြည့်ဖြစ်ခဲ့ကြသည် ။ ချစ်ဇနီး၏ အပြုံးသည် သူ့ အတွက် အားဆေး ဖြစ်သလို သားတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုသည်လည်း သူ့အနာဂတ် ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် ရခဲ့ဖို့ ကောင်းသော ဘဝတစ်ခုကို များများစားစား မကျန်တော့သော အချိန်ကလေးကျမှ ရရှိ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်း အတွက်မူ သူ တစ်စက်မျှ ဝမ်းမနည်းခဲ့ ။

ထိုများများစားစား မကျန်တော့သော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူ့ဘဝကို အလှပဆုံးဖြစ်အောင် အကောင်အထည် ဖော်သည် ။ သူ့စာအုပ်ဗီရို ထဲမှာ နောက်တစ်ခါ ပြန်ဖတ်လိုသော စာအုပ်များကို မွှေနှောက်ရှာဖွေကာ ပြန်ဖတ် သည် ။ သူ့ဆီမှာ မရှိနေခဲ့သော်လည်း တစ်နေ့နေ့ကျရင်တော့ သူဖတ်ဖြစ်အောင် ဖတ်ဦးမည်ဟု သူတွေးထားခဲ့သော စာအုပ်များကို မရ ရအောင်ရှာပြီး ဖတ်သည် ။ သားငယ်သည် သူ၏ စာအုပ်ရှာဖွေရေး ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်သည် ။ စနေ ၊ တနင်္ဂနွေ ညနေပိုင်းများတွင် အကူအညီတောင်းထားသော ဆရာမ အိမ်ကိုလာသည် ။ အဘိဓမ္မာတရားများကို သူ့အား သင်ကြားပေးသည် ။ သူ အဘိဓမ္မာ သင်ချင်ခဲ့သည်မှာ လက်ထောက်ဆရာဝန် ဘဝ အစကတည်းက ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြ၍ သူ မသင်ဖြစ်ခဲ့ ။ မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားခဲ့သော ခက်ခဲနက်နဲလှသည့် တရားတော်ကို နာကြားခွင့် ရှိသော ဘဝတွင် နာကြားသင်ယူလိုသော သူ့ဆန္ဒသည် ပြည့်ဝခဲ့သည် ။ အကုန် မပြီးခဲ့လျှင်လည်း ရှိပါစေ ။ သင် ယူပြီးသလောက်ကိုတော့ သူအပြည့်အဝ နားလည်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည် ။ သူ အလွန်ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမိ၏ ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်ကတည်းက ရပ်နားထားခဲ့မိသော အလုပ်တစ်ခုကိုလည်း သူ ပြန်စတင် ဖြစ်ခဲ့သည် ။ အချိန်လေးလအတွင်းမှာ ဝတ္ထုတို ဆယ့်ခြောက်ပုဒ် ၊ လုံးချင်းဝတ္ထုတစ်အုပ် ၊ ဆောင်းပါးသုံးပုဒ် သူ ရေးသားဖြစ်ခဲ့သည် ။ ကဗျာတွေကတော့ မရေမတွက် နိုင်အောင် ရှိခဲ့သည် ။ ဝတ္ထုတို အားလုံးကို မဂ္ဂဇင်းတိုက်များသို့ ပို့ဖြစ်ပြီး လုံးချင်းဝတ္ထုကိုလည်း စာအုပ်ထွက်ဖို့ လုပ်နေပြီ ဖြစ်သည် ။ သူ့ဝတ္ထုတွေအားလုံး စာမျက်နှာ ထက် ရောက်သည်ကို သူ မီချင်မှ မီမည် ၊ မမီသည့်တိုင်အောင် သူ အလွန်ကျေနပ်မိသည် ။ သူ့အိပ်မက်များ အကောင်အထည် ပေါ်ခဲ့ပြီ ။

သူ့ရက်ကျန်များ တိုတောင်းခဲ့မှန်း သူ သိခဲ့သည် ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ့ရက်များကို သူ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသည် ။ အစီအစဉ်များ ရေးဆွဲသည် ။ ပန်းတိုင်များ ချမှတ်သည် ။ မလိုအပ်သည်များကို အပြီးတိုင် ဖယ်ထုတ်သည် ။ အရေးကြီးသည်များကို တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူမသေခင် မဖြစ်မနေ လုပ်လိုသော ၊ ဖြစ်လိုသော ဆန္ဒများကို သူ့ ခေါင်းထဲမှာ စီစီရီရီ ထည့်သည် ။ အချိန်လုံလောက်မည် မလုံလောက်မည်မှာ သိပ်မသေချာလှသော်လည်း ရသလောက် အတိုင်းအတာအထိ သူ ကြိုးစားသွားမည် ။ လက်တွေ့တွင်လည်း သူ၏ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များသည် သူ့ဘဝ၏ ပျော်စရာအကောင်းဆုံး အချိန် အစိတ်အပိုင်းများပင် ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။ ရောဂါအကြောင်း စတင်သိရှိစက တွေဝေခြင်း ၊ စိတ်ညစ်ညူးခြင်းများနှင့် ဖြုန်းတီးခဲ့မိသော အချိန် တော်တော်များများကိုပင် နှမြောနေမိသေးသည် ။ ၎င်းသည်လည်း ဖြစ်စဉ်တစ်ခု၏ အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည် ။ သူ နောင်တ မရပါ ။

သူ့ကင်ဆာရောဂါမှ တစ်ဆင့် သူ့နောက်ဆုံးနေ့သည် မကြာခင် ရောက်ရှိမည်ကို သူ ကြိုသိခဲ့ပါသည် ။ လူများသည် မသိခြင်းငါးပါးနှင့် ရှင်သန်နေကြသည်ဟု ဆိုကြသည် ။ ဘယ်အသက်အရွယ် ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်အနာရောဂါနှင့် သေပြီး မည်သည့်သင်္ချိုင်းတွင် မြှုပ်နှံရမည်ကို မသိနိုင် ။ သေပြီးနောက် ဘယ်ဘဝသို့ သွားရမည်ကိုလည်း မသိနိုင်ကြ ။ ဘယ်အသက်အရွယ်မှာ ဘာရောဂါ နှင့် သေမည်ကို အနီးစပ်ဆုံး ကြိုသိနိုင်ခဲ့သော သူ့အတွက်တော့ သူများတွေထက် တစ်ပန်းသာခဲ့သည် မဟုတ်လား ။ သူ ကျေနပ်ပါသည် ။

ယခုအချိန်တွင် “ လက်လျှော့လိုက်ရတော့မည့် လူနာကို ရောဂါအလားအလာအကြောင်း ပြောပြဆွေးနွေး မည်လား ” ဟုမေးခဲ့လျှင် “ သေသေချာချာ ပြောပြပါမည် ” ဟု သူ နောင်တ ကင်းကင်းနှင့်ပင် ဖြေမိလိမ့်မည် ။ ယခင်က သူ ပြောပြခဲ့ဖူးသော လူနာများသည် စိတ်ထိခိုက်ခဲ့ရပါလိမ့်မည် ။ ဝမ်းနည်းကြေကွဲကာ ပူဆွေးခဲ့ရပါလိမ့်မည် ။ ရောက်ရှိလာတော့မည့် နောက်ဆုံးအချိန် အတွက်လည်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခဲ့ကြရပါလိမ့်မည် ။ သို့သော် ထိုအဆင့်ကလေး ကျော်လွန်သွားလျှင် သူ့လိုပင် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နိုင်ခဲ့ကြလိမ့်မည်ဟု သူ အသေအချာကို ယုံပါသည် ။ သူ့ ပေါင်ရိုးတို့သည် တစစ်စစ်ကိုက်ခဲလာသည် ။ အသက်ရှူရသည်မှာလည်း အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည် ။ ထထိုင်နေရလျှင် သူ အနည်းငယ် သက်သာသွားမည် ထင်သည် ။ သို့သော် သူ့ကို “ ယောနသံစင်ရော် ” စာအုပ် ဖတ်ပြပြီး ခုနလေးတင်မှ အခန်းထဲက ထွက်သွားသော သားငယ်ကို ပြန်လှမ်းခေါ်ရမှာ သူ အားနာမိသည် ။ မကြာခင် အဘိဓမ္မာ သင်ပေးမည့် ဆရာမလေး လာတော့မည် ။ ရောက်လာမှပဲ ဇနီးသည်ကို ခေါ်ပြီး ထူခိုင်းတော့မည် ။ နာကျင်မှုကတော့  အာနာပါနကမ္မဋ္ဌာန်း မှတ်ရုံနဲ့တင် သက်သာမည် ထင်ပါသည် ။

“ ဝင်လေ ... သိ ၊ ထွက်လေ ... သိ ၊ ဝင်လေ ... သိ ၊ ထွက်လေ ..... ”

▢ ကောင်းမြတ်
📖မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
     ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၆

ငါ့သားမရှိလို့

 

❝ ငါ့သားမရှိလို့ ❞
     ( ပီမိုးနင်း )

မိုးနှင်းတွေ ပိတ်ဆို့လျက် လွန်စွာ ချမ်းအေးသော တန်ဆောင်မုန်းလ ညအချိန် ။ အိမ်သားများသည် တံခါးများကို ပိတ်ကာ ကျယ်သော အိမ်ရှေ့အခန်းမကြီး၌ မီးလင်းဖို၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိုင်းဖွဲ့ကာ လက်ဖက်ရည် အကြမ်းပွဲ ထိုင်၍နေကြ၏ ။ ၎င်းတို့သည် အိမ်ခေါင်းရင်း ပက်လက်ကုလားထိုင်၌ စတိုင်ကျကျ ဣန္ဒြေရရ ပက်လက်လှန်ကာ နံဘေးရှိ စားပွဲငယ်ထက်၌ တင်ထားသော မီးအိမ်၏ အရောင်ဖြင့် သတင်းစာ ဖတ်၍နေသော စာရေးကြီး မောင်သန်းညွန့် ကို အရိပ်ကြည့်လျက် သဘောကျလျက် နေကြလေ၏ ။

မောင်သန်းညွန့်၏ မိခင် မသေးသေး သည် ခေါင်းအုံး ဖြူဖြူပေါ်၌ မေးထောက်ရင်း ကွမ်းသီးဖက်ဆေးလိပ်ကို ဖွာလျက် ရှေ့ဝပ်၍ နေသော မိမိ အစ်မဖြစ်သူအား မျက်စပစ်ကာ သန်းညွန့်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏ ။

“ အစ်မကြီး တူတော့ ဒီတစ်ခါ အဟုတ်ပဲလို့ ကျွန်မ ထင်တာပဲ ။ တစ်လနီးနီး ရှိသွားပြီ အစ်မကြီးရဲ့ ” 

မသေးသေး၏ အစ်မ ၊ သန်းညွန့်၏ အဒေါ် ဖြစ်သူ မပုက သန်းညွန့် ကို လှည့်ကြည့်ပြီး “ ဟုတ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းရတာပဲ ။ မောင်မင်းကြီးသား အတွက် စိတ်လက် အေးရတာတော့ တစ်လနီးနီး ရှိသွားပြီ ။ ဘယ်လောက် ကြာကြာများ အခုလို နေမလဲ မသိဘူး ” ဟု တိုးတိုးကလေး ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။

ဦးလေးဖြစ်သူ ကိုပန်း နှင့် သန်းညွန့်၏ အစ်ကို ဝမ်းကွဲ မောင်ခင် က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ မျက်စပစ်ကာ ပြုံးကြလေ၏ ။ မောင်ခင်က “ အဟင်း ” ဟု ချောင်းဟန့်ပြီး အိတ်ထဲက ပိုက်ဆံတစ်ပြားကို ထုတ်ကာ “ မှန်းစမ်း ” ဟု ပြောပြီး မြှောက်လိုက်လေ၏ ။ ပိုက်ဆံသည် ကြမ်းပေါ်သို့ ချွင်ခနဲ မြည်ကာ ကျ၏ ။ ငုံ့၍ ကြည့်၏ ။ “ အင်း ... ခေါင်းကျတယ် ၊ တော်သေးရဲ့ ။ ဟုတ်တန်ရာ၏ ။ ဟုတ်တန်ရာ ၏ ” ဟု သန်းညွန့် ကို မကြည့်ဘဲ မကြာမီက ပွဲမှ ဝယ်လာသော ပူနွေးသော ဘူးသီးပေါင်းကြော်ကို ဖဲ့လေ၏ ။

သန်းညွန့်သည် မသင်္ကာသော အမူအရာနှင့် လှည့်ကြည့်ပြီး “ အစ်ကိုလေး ဘာလုပ်တာလဲ ” ဟု မချိုမချဉ် မျက်နှာနှင့် မေးပြီး သတင်းစာကို နံဘေးသို့ လွှတ်ချလေ၏ ။ ခြေလက်ကို ဆန့်ကာ ထပြီး သမ်းဝေလေ၏ ။

“ ညောင်းလိုက်တာ ပျင်းစရာကြီး ၊ ပွဲသွားရကောင်း မှာပဲ ” ဟု ပြောရင်း စီးကရက်ဘူးမှ စီးကရက်ကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်၌ ဆောင့်၍ ပါးစပ်မှာတပ်ပြီး မီးအိမ်ပြောင်းထိပ်မှာ ကုန်း၍ ညှိဖွာပြီးလျှင် မီးခိုးများကို ရှေ့ တည့်တည့် နှစ်လံလောက် ကွာသော ပြတင်းပေါက်သို့ ရောက်ကာ မန်းမှုတ်၍ ထုတ်လိုက်လေ၏ ။

“ ပွဲကိုလား ဘယ်ကိုလဲ ။ သယ် ... အခုပဲ ချီးမွမ်းနေလို့ ပါးစပ်ပိတ်မပြီးသေး ” ဟု အရီးပုက ပြောပြီး ဝပ်နေရာမှ ပုဆစ်တုပ် ထိုင်လိုက်လေ၏ ။

“ အဟုတ်ပါ အဒေါ်ရဲ့ ၊ အောင်မယ် ကျွန်တော့်ကို အဒေါ်က အခုတောင် မယုံသေးဘူးလား ။ မလုပ်ဘူးဆို တကယ် မလုပ်ဘူးလို့ စိတ်မျိုး အဒေါ်ရဲ့ ” ဟု ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ ပြောလေ၏ ။

“ အင်း ... ကြည့်ရသေးတာပေါ့ ၊ ငါ့တူရယ် ” 

“ ခေါင်းကျတယ် ဦးလေးရဲ့ ၊ ဟုတ်ပါလိမ့်မယ် ” 

“ အစ်ကိုလေးက မငေါ့ပါနဲ့ ၊ အဟုတ် ပွဲကြည့်ချင်လို့ပါ ။ စိန်သုံကြီး မကြည့်ရတာ တော်တော်ကြာသွားပြီ ဦးလေးရဲ့ ” ဟု ပြောပြီး ကုလားထိုင်မှာ ပြန်၍ထိုင်လေ၏ ။

ပန်း ။  ။ “ ပွဲတကယ် ကြည့်ချင်ရင်တော့ ကောင်းပါရဲ့ ၊ မင်း ဘုရားကို တိုင်တည် ၊ ငါးပါးသီလ ခံပြီး မသောက်တော့ပါဘူးလို့ မင်းမမကို ကတိထားတာ တစ်လပြည့်တော့မယ် ။ တစ်လပြည့်သွားရင် နောက် တစ်လ နေနိုင်ဖို့ ပထမလလောက် ခက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ။ သည်တော့ ရက်ပိုင်းကလေး ကုန်ဖို့ နီးမှ ပျက်သွား မှာစိုးလို့ ပြောတာ ။ ဘုရားကို လိမ်တာဟာ အင်မတန် အပြစ်ကြီးတာဟေ့ ။ ဒါကြောင့် အင်း ...”

ပု ။  ။ “ ဒီတစ်ခါ ပြန်ဆက်ရင် ဒုက္ခဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ အဒေါ်ဖြင့် ထင်တာပဲ ။ မင်းတို့က သောက်မိရင် သူများနဲ့ တူတာ မဟုတ်ဘူး ။ ဖြစ်ချင်တာတွေဖြစ် ၊ ရောက်ချင်တာတွေ ရောက် ။ ဆက်ပြီး သောက်ရင် ဧကန် အလုပ်ပြုတ်မယ့် ဆဲဆဲပဲ ။ ထောင်နှုတ်ခမ်းတိုးတာ ဘယ်နှခါရှိပလဲ ။ အဲဒါတွေ ပြန်စဉ်းစားမှပေါ့ ။ ကိုယ့်ပညာ ၊ ကိုယ့်ရုပ်ရည် ၊ ကိုယ့်အလုပ်အကိုင်ကို ကြည့်ရင် ငယ်ပေမယ့် လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နေဖို့ တော်လှပြီကွယ့် ။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဟောဒီက အမေလုပ်သူ အရင် ဒုက္ခဖြစ်မှာ သူများ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ခင် ။  ။ “ မူးရင် ဘယ်နေရာမှ သူများနဲ့ တူတာ မဟုတ်ဘူး ။ ပွဲကြည့်ရာ ဖင်ဆိတ်ချင်လား ဆိတ်ချင်ရဲ့ ၊ စာရေးကြီး တစ်ယောက် လုပ်ပြီး ”

“ တော်ပါ အစ်ကိုလေးကလည်း ။ ဘယ်တုန်းက ဆိတ်တာ မြင်သလဲ ။ အင်မတန် မဟုတ်တာတွေ ပြောတယ် ”

“ အေးကွယ် ၊ မဟုတ်တာပဲ ထားလိုက်ပါ ။ နောက်သာ မကြားရအောင် အခုလို ဣန္ဒြေရရလေး နေစမ်းပါ ။ မောင်မင်းကြီးသား တစ်ခုခုဖြစ်တော့ သူများ ဒုက္ခရောက်တာ မဟုတ်ဘူး ။ အရင် ဗဟန်းမှာ ဖြစ်တုန်းကလည်း ဂါတ်တဲတွေ အနှံ့ သွားလိုက်ရတာ ။ ဘာမဟုတ်တဲ့ ကိုယ့် အောက်က အကောင်တွေကိုတောင် ကညရတာပဲ ။ အဲဒါတွေ ပြန်စဉ်းစားပြီး မောင်မင်းကြီးသား ငါ့ညီ သည်းခံပြီး အောင့်စမ်းပါ ။ မင်း ကောင်းကောင်း နေတော့ ဘယ်လောက် စိတ်အေးချမ်းသာ ရှိကြရသလဲ ဆိုတာ မြင်ရဲ့လား ”

ပု ။  ။ “ ဒါမျိုးဆိုတာကွယ် ဘယ်သူ ဆုံးမလို့မှ ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး ။ နောက်ဆုံးကျတော့ မိမိကိုယ် မိမိ ဆုံးမမှ ဖြစ်တာ ”

သေးသေး ။  ။ “ ငါ့သား ကောင်းကောင်း နေပါပြီကွယ် ။ မင်းတို့ကလည်း အရက်သောက်လာလို့ ဝိုင်းပြီး ပြောဆိုနေကြတာလိုပဲ ”

ညွန့် ။  ။ “ ဟုတ်ကဲ့ မမရယ် ။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနေမှ ဝိုင်းပြီး ဆူနေကြတာပဲ ။ အဲဒါကြောင့် တစ်ခါတစ်ခါ မသောက်ချင်ဘဲနဲ့ ဇွတ်သောက်ရတာ ။ လူ့ဘဝ တုံးရပါစေ့ ။ တစ်ခါတလေများ အဟုတ် မသောက်ချင်ပါဘူး ။ ဆူတာနဲ့ တမင် စိတ်ညစ်ပြီး လုပ်မိတာ ။ ကြီးကြီး မမြသွင်ပေါ့ ။ သူ အဆူဆုံး ။ ဒါထက် ဆာလိုက်တာ ခေါက်ဆွဲကလေး သွားစားရကောင်းမှာပဲ ” 

သေးသေး ။  ။ “ တကယ်လား သားရယ် ။ ဒီလိုဖြင့် မမတို့လည်း လိုက်မယ် ”

“ မမကလည်း ခုတောင် မယုံသေးဘဲကိုး အဲဒါ ခက်တာပဲ ”  ဟု ပြောကာ ရင်ဘတ်ကို လက်ဝါးနှင့် ရိုက်လေ၏ ။ ထို့နောက် “ လိုက်ကြလေ ၊ လိုက်ကြ အားလုံးပဲ သွားမယ် ။ မသောက်ပါဘူးဆို ယုံမှ မယုံဘဲ အဒေါ်ကော လိုက်ပါလား ”

“ မင်းတို့ပဲ သွားကြပါကွယ် ၊ အဒေါ် အိမ်စောင့်ရစ်ပါ့မယ် ။ မင်းတို့သာ သွားကြပါ ”

မိခင် ။  ။ “ မယုံလို့ မဟုတ်ပါဘူး သားရေ ။ မမတို့လည်း ဆာဆာရှိလို့ ။ သည့်ပြင် မနေ့က ပွဲမှာ ဓားထိုးမှု ဖြစ်တယ်လို့ ပြောကြတယ် ။ မင်းကလည်း စိတ်က မြန်ပါဘိနဲ့ ။ မမ စိတ်မချဘူး ”

“ ဒေါသကိုလည်း သတိထားဟေ့ ။ မခံချင်တဲ့ ဒေါသဟာ အင်မတန်ဆိုးတာ ။ ဘာမဟုတ်တာကလေးနဲ့ စပြီး ဒေါသကြောင့် အမှိုက်ကစ ပြာသာဒ် မီးလောင်တာမျိုး ။ ဦးလေးက မသောက်စေချင်တာ တခြားကြောင့် မဟုတ်ဘူး ။ မင်းမှာ နဂိုက စိတ်ထန်တဲ့ လူဖြစ်နေလို့ မသောက် စေချင်တာ ” စသည်ဖြင့် ပြောရင်းဆိုရင်း အိမ်ပေါ်မှ ဆင်း၍ သွားကြလေ၏ ။

မကြာမီ ဆူးလေဘုရားပွဲ ရောက်ကြလေ၏ ။ လူပရိသတ်တွေ ကြိတ်ကြိတ်တိုး၍ နေလေ၏ ။ ရှေ့ဦး ပထမတန်း ဈေးတန်းများမှာ လျှောက်ကြ၍ စားကြသောက်ကြလေ၏ ။ ဆိုင်တစ်ခု၌ ခေါက်ဆွဲစားနေကြစဉ် သန်းညွန့်၏ ကျောကို ဖြန်းခနဲ လက်ဝါးနှင့် ရိုက်ပြီး “ ဟေ့လူ .. အောင်မယ် မင်း ရှာလိုက်ရတာ ။ ငါ အခုပဲ မင်းတို့အိမ်ကို ရောက်ခဲ့တယ် ။ အိမ်ပေါ်တော့ မရောက်ခဲ့ဘူး ။ အောက်ထပ်က မိန်းမကြီးက မင်းတို့အားလုံး ဆူးလေဘုရားပွဲကို သွားကြတယ်လို့ ပြောလို့ လိုက်လာခဲ့တာပဲ ”  ဟု အရေးတကြီး ပြောသူမှာ တရုတ်ကပြားကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏ ။

မိခင် ။  ။ “ အလို ... မောင်ဘွန်ဟန် ။ ဘာကိစ္စများလဲကွယ် ။ အရေးကြီးလှချည့်လား ” 

“ အရေးကြီးတယ် ဒေါ်ဒေါ် ၊ အလုပ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စပဲ ။ စာရေးကြီးကို ရှာပေးပါ ပြောလို့ပါ အဒေါ် ။ လာပါ သူငယ်ချင်း စားဖို့အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါ တယ် ” ဟု မရမက ခေါ်လေ၏ ။

သန်းညွန့်သည် ငြင်းဆန်လေ၏ ။ မိခင်ကလည်း ကန့်ကွက်၏ ။ သို့သော်လည်း တရုတ်ကပြားကလေးက မရမက အလွန်အရေးကြီးကြောင်း ပြောသဖြင့် “ ဟုတ်တယ် မမ ၊ တကယ် အရေးကြီးတာပဲ ။ ကျွန်တော် လိုက်သွားမှ ဖြစ်မယ် ။ စိတ်ချပါ ဦးလေးရဲ့ ။ ကိစ္စ ပြီးလျှင်ပြီးချင်း ပြန်လာမယ် ။ မမတို့ မပြန်ကြနဲ့ဦးနော် ။ ပွဲကြည့်နေတာပေါ့ ” ပြောပြီး လေပွေမွှေ့ဆောင်ရာ လိုက်ပါသလို လိုက်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏ ။ ကျန်ရစ်သူ သုံးယောက်သားမှာ ငေး၍ ကျန်ရစ်ကြရ လေ၏ ။

သေးသေး ။  ။ “ တကယ် အရေးကြီးတာနဲ့ တူတာပဲ ”

ခင် ။  ။ “ ဟုတ်ပါလိမ့်မယ် ထင်ပါရဲ့ ”

သေးသေး ။  ။ “ ဒီလိုဖြင့် ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ ။ ပွဲကြည့်နေကြမလား ” 

ခင် ။  ။ “ သူ ပြန်လာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို မတွေ့ရင် ဒီညအိမ်ပြန်မရောက်မှာ စိုးရတယ် ။ ပွဲကြည့်နေတာပေါ့ ။ စိန်သုံကြီးပွဲ အကောင်းသားပဲ"

“ ဒါထက် ချမ်းလိုက်တာ ။ ငါ့စောင်လည်း ပါမလာဘူး ။ ဘယ့်နှယ်လုပ်ပါ့မလဲ ”

“ ကျွန်တော် ပြန်ယူလိုက်မယ်လေ ။ ဒီက စောင့်နေကြ ” ဟု ပြောပြီး မောင်ခင်သည် အိမ်သို့ လန်ချားနှင့် ပြန်သွားလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် သန်းညွန့် နှင့် ဘွန်ဟန်သည် ဟိုတယ် တစ်ခု၌ ရယ်မောပြောဆိုကာ ချီးယားရီယိုချီးရီယို ဟု ပြောကြပြီး ဖန်ခွက်များကို မော့၍ နေကြသည်ကို တွေ့ရှိနိုင်လေ၏ ။

သန်းညွန့်သည် အတန်တန် ငြင်း၏ ။ သို့သော်လည်း စားစရာ သောက်စရာတွေနှင့် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တို့မှာ တစ်လနီးနီး ကွဲပြီးနောက် ပြန်၍တွေ့ရသည်တွင် အချစ်ဆုံးသော လင်နှင့်မယား အကြာကြီး ကွဲကွာ ပြီးနောက် ပြန်၍တွေ့ကြရသည့် နည်းမျိုးအတိုင်း သံလိုက် နှစ်ခု၏ မြောက်ဝင်ရိုးနှင့် တောင်ဝင်ရိုး ရင်ဆိုင်တွေ့သလို ချပ်ခနဲ ကပ်မိလေ၏ ။ ဘွန်ဟန် သည်ကား အရေးတကြီး ထိုနည်းမျိုးနှင့် မခေါ်လျှင် သန်းညွန့်ကို အဘယ်နည်းနှင့်မျှရမည် မဟုတ်သည်ကို သိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်၍ ပရိယာယ်ဉာဏ်ဆင်ကာ အလန့်တကြား လာ၍ခေါ်ခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ အတန်ကြာသောအခါ နှစ်ယောက်သား လန်ချားတစ်စင်းနှင့် ဆူးလေပွဲတော်သို့ ပြန်၍လာကြလေရာ သန်းညွန့်က “ မတော်တဆ မမတို့ မြင်ရင် အခက်ပဲ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ဘာခက်သလဲ သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ ရော့ .. ဟောဒီကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ် ၊ မင်းအင်္ကျီကို ငါ့ပေး ။ ဟောဒီ ကက်ဦးထုပ် ဆောင်း ”  ဟု ပြောရင်း အင်္ကျီနှင့် ဦးထုပ်ကို ချွတ်၍ ပေးလေ၏ ။ သန်းညွန့်ကလည်း မိမိအင်္ကျီကို ချွတ်၍ ပေးလေ၏ ။ နှစ်ယောက်သား မိမိတို့ စီမံပုံကို သဘောကျကြသဖြင့် တစ်ယောက် လက်ကို တစ်ယောက် ဆွဲကာ တစ်ယောက်ကျောကို တစ်ယောက် ပုတ်ကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖက်ကာ ဘေးချင်းပါးချင်း ၊ နားချင်း ကပ်ကြလေ၏ ။ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်မှာ ကိန္နရီမောင်နှံကွဲပြီး ပြန်၍တွေ့ကြသည်ထက် အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်၍ လာကြလေ၏ ။ မကြာမီ ပရိသတ်ထဲ တိုးစပြုကြလေ၏ ။

သို့တိုးကြရာ သန်းညွန့်မှာ မူးဝေဝေနှင့် မိမိ၏ အဖော်ဖြစ်သူ တရုတ်ကပြားကလေးနှင့် လူထဲမှာ ကွဲပြီး ပရိသတ်အလယ်ကောင်သို့ ရောက်၍နေလေ၏ ။ အရပ်က ခပ်မြင့်မြင့် ကုတ်အင်္ကျီက တိုတို ၊ ကြီးသော ဦးခေါင်း၏ လေးပုံတစ်ပုံ မရှိတရှိသာ လွှမ်းအုပ်နိုင်သော ကက်ဦးထုပ် ကလေးကို နောက်ပြန်စွပ်လျက် အများထက် ပခုံးမှ စ၍ ဦးခေါင်းတစ်လုံး မြင့်၍နေသော သန်းညွန့် ကို အများကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောကြလေ၏ ။ ဘာကို က၍ လူပြက်များ ဘာကို ပြောကြသည်ဟု တစ်စုံတစ်ရာ မသိသော သန်းညွန့်မှာ ပွဲကြည့်သူများ လူပြက် ပြက်သည်ကို ရယ်ကြသည်ဟု မှတ်ထင်ကာ တစ်ယောက်တည်း တဟားဟား ရယ်၍နေလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ အတန်ငယ်ကြာသောအခါ ပူအိုက်သဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လေ၏ ။ မိမိ၏အဖော်ကို ရှာရင်း အခြား တစ်နေရာသို့ ရောက်၍သွားလေ၏ ။ ထိုနေရာမှ ရပ်ကာ ကြည့်၍နေရာ မိမိ၏ မနီးမဝေးတွင် သက္ကလတ်စောင် အနက်ကို တင်ခြုံကာ ရပ်၍ နေသော မိန်းမငယ်ငယ် သွယ်သွယ်သေးသေး တစ်ယောက်ကို မြင်ရလေ၏ ။ နောက်က လူတွေက တိုးသဖြင့် သန်းညွန့်သည် ထို မိန်းမ၏ ကျောနားသို့ ကပ်ရောက်၍ သွားလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် လူပြက်များက မော်တော်ကားဇာတ်ခင်း၍ နေကြသဖြင့် တစ်ပွဲလုံး အုန်းအုန်းကျက်ကျက် သောသောညံအောင် ရယ်မော၍ နေကြလေ၏ ။ သန်းညွန့်၏ စိတ်မှာ ရှေ့၌ ရပ်၍နေသော မိန်းမ၏ တင်ပါးကို ဆိတ်ချင် လိုသော အာသာဆန္ဒသည် တဖွားဖွား ထကြွထွက်ပေါ် ၍ လာလေ၏ ။ ထိုသေးငယ်သော မိန်းမမှာ ကြည့်၍ အလွန်ကောင်း၏ ။ အချိုးအစား လွန်စွာကျသည်ဟု စိတ်၌ မှတ်ထင်ရ၏ ။ သို့တွေးရင်း မိန်းမ၏ တင်ပါးကို လက်ခုံနှင့် ထိမိရာ တယ်နုပါကလားဟု သန်းညွန့်၏ စိတ်၌ မှတ်ထင်လေ၏ ။ မိန်းမသည်ကား ဂရုမစိုက်လေသလား ၊ လူပြက်ကို အာရုံစိုက်လွန်းသဖြင့် သတိမထားဘဲ နေသလား မသိရ ။ နောက်ကိုမျှ လှည့်၍ မကြည့်ဘဲ နေလေ၏ ။ ထိုအခါ သန်းညွန့်သည် တိုး၍ရဲလာပြီး လှည့်၍ ကြည့်အောင် တင်ပါးကို သိသိသာသာ လက်ညှိုး နှင့် ကုတ်လိုက်လေရာ မိန်းမသည် နောက်သို့ လှည့်ပြီး ဘယ်က မအေလဲ ၊ နှမလဲ ၊ နင့်နှမ နင် သွားဆိတ်ပါ လား ၊ ဘာလား ညာလား စသည်ဖြင့် အော်လေရာ သန်းညွန့်သည် ထိုမိန်းမ၏ မျက်နှာကို မြင်ရလေ၏ ။ ထိုမျက်နှာသည် အခြား မျက်နှာ မဟုတ် ။ မိမိ၏ မိခင် မသေးသေး၏ မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်ကို တွေ့မြင်ရလေလျှင် ရှက်ကြောက်လျက် ခေါင်းငုံ့ကာ နောက်သို့ လှည့်၍ ပြေးလေ၏ ။ အနီးအပါးရှိ လူများက “ ဖမ်းဟဲ့ဆွဲတဲ့ ဘယ်က ကု,လားလဲ ၊ ခွေးကု,လား ချဟယ် ၊ လိုက်ဟယ် ၊ မအေနှမ ဆာလာ ” စသည်ဖြင့် ဆူညံပြောဆို ရုန်းရင်း ဆန်ခတ် ဖြစ်ကြ၏ ။ ဖမ်းကြ ဆွဲကြ၏ ။ သန်းညွန့်က ရုန်း၍ ပြေးရာ အတော်ကလေး မှောင်သောနေရာ၌ မိကြလေ၏ ။ မိခင် မသေးသေးနှင့် အစ်ကိုတော် မောင်ခင် ၊ ဦးလေးပန်းတို့လည်း ပြေး၍ လိုက်ကြ၏ ။ မသေးသေး က မအေနှမ စသည်ဖြင့် ဆဲကာ ငါ့သား မပါလို့ပေါ့ သန်းညွန့် ပါရင် ဒီမအေနေရာတင် ပွဲချင်းပြီးသေမှာ စသည်ဖြင့် ပြောကာ အပါးသို့ လာပြီး ခေါင်းငုံ့နေသော တရားခံကို လက်ညှိုး ထိုးကာ ငါ့သား မပါလို့ အခုလို ခံရတာ သိလား မအေရဲ့ ၊ နှမရဲ့ ။ ငါ့သား ပါရင် နင့်ကို ညက်ညက်ကြေအောင် လုပ်မှာ စသည်ဖြင့် ပြောလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် ဦးလေးပန်း နှင့် မောင်ခင်သည် သန်းညွန့် ၏ ပါးနားကို ရိုက်ရင်း မျက်နှာကို မြင်ကြလေရာ “ ဟင် .. ဘယ့်နှယ်ဟာ သောက်ကျိုးနည်း ၊ ဟေ့ ... ဟေ့ .... တော်ကြပါ ၊ တော်ကြပါ ။ လက်လွန်ကုန်မယ် ။ ကိစ္စမရှိဘူး ။ ကျုပ်တို့ ဂါတ်ကို ဖမ်းပို့မယ် ”  ဟု ပြောကာ အခြား လူများ ဆက်လက် ရိုက်မှာ စိုးသဖြင့် တားဆီးကွယ်ကာရလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် လွန်စွာ ဒေါသထွက်နေသော မသေးသေးသည် တစ်ဖန် ကပ်၍လာပြီး “ ငါ့သား မရှိလို့ ၊ ငါ့သားများ ရှိရင် နင့်လို ကု,လားအသက် ပြွတ်ပြွတ်ထွက်မှာ ငါ့ကို အပျိုမှတ်လို့လား ”  စသည်ဖြင့် ပြောလေရာ မောင်ခင်က ပခုံးကို လာ၍ ကိုင်ပြီး “ တော်ပါ ဒေါ်လေး ရယ် ပြန်ပါ ။ တော်တော် နာပါပြီ ”

“ အသေလုပ်ပါ ။ သန်းညွန့် မလာသေးဘူးလား ။ သန်းညွန့် မရှိလို့ ငါ ခံရတာ ။ နင်တို့အဖေကိုလား ” စသည်ဖြင့် ပြော၍ နေလေ၏ ။

ခင် ။ ။ “ အေးပါ ၊ တော်ပါ ။ ဒီလောက်လုပ်ရ တော်ရောပေါ့ ”  စသည်ဖြင့် ပြောပြီး ပွဲဘက်သို့ ပြန်၍ တွဲခေါ်လာလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် ဦးလေးပန်းသည် ဝိုင်း၍ ကြည့်နေကြသူတို့ကို မောင်းနှင်ပြီး သန်းညွန့်ကို အခြား လူ တစ်ယောက် နှစ်ယောက်နှင့် တော်ရာသို့ ခေါ်သွားပြီး “ သွား ... ခွေ :လိုကောင် အိမ်ကိုပြန် ” ဟု ပြောပြီး လွှတ်လိုက်ရလေ၏ ။

ထိုည မသေးသေး အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သန်းညွန့်ကို အိပ်ရာထဲ၌ တွေ့ရလေလျှင် “ ဟဲ့ ... သန်းညွန့် ၊ နင် ဘယ်တုန်းက ရောက်နေသလဲ ။ ရောက်နေတာပဲ ကောင်းပါတယ် ။ နို့မဟုတ်ရင် ဟိုအကောင် ဒုက္ခပဲ ။ ဟိုအကောင် ဒုက္ခဖြစ်မှာထက် ဒီမှာ လူသ,တ်မှု ဖြစ်ဦးမှာ ။ ငါ့သား အိမ်ကို စောစောရောက်တာ ကံကောင်းလို့ပဲ ” ဟု ပြောပြီး တင်ထားသော စောင်ကို ကုလားထိုင်တစ်ခု ပေါ်သို့ တင်ပြီး နောက်ဖေးသို့ ဝင်သွားလေ၏ ။ ထိုနေ့မှစ၍ သန်းညွန့်သည် အဟုတ်တကယ် အရက်ကို စိတ်နာမုန်းထား အပြတ်ကြီး ပြတ်၍ သွားလေတော့သတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 သူရိယရုပ်စုံသတင်း
      အတွဲ ၃ ၊ အမှတ် ၁၅
      ဇူလိုင် ၁ဝ ၊ ၁၉၃၂

ဝိမုတ္တိရသ

 

❝ ဝိမုတ္တိရသ ❞
( ကြည်မွေ့အိမ် )

“ ဆရာတော် ဟိုဘက် ဘုရားကြီးကျောင်းမှာ ဦးပဉ္စင်း ဦးဝါယမ ကျောင်းထိုင်မလို့တဲ့ ” ဟူသော တော မီးပျံ့နှံ့သလို တစ်မုဟုတ်ချင်း အနီးချုပ်စပ် ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့လာသည့် သတင်းစကားက နားထဲသို့ ခါးသက်ပူလောင်စွာ စီးဝင်လာသည် ။ ပြီးတော့ ဤ ဝါယမ ဆိုသူမှာ အခြားသူလည်း မဟုတ် ။ ရွာ တောင်ပိုင်းက ဆန်စက်ပိုင်ရှင် ဒကာ လူမှန်၏ သား ပင် ။ ဒကာ လူမှန် ၌ သားယောက်ျားချည်း ခြောက်ယောက်ထွန်းကားရာ အားလုံးက လယ်ယာကိုင်း ကျွန်းပိုင်ရှင်တွေ ၊ ဆန်စက် ၊ ဆီစက်ပိုင်ရှင်တွေ အဖြစ် ရွာမှာ ကြွယ်ပိုးကြွယ်ဝ နေနိုင်သူများ စာရင်းဝင်တွေ ဖြစ်လေသည် ။ သို့စဉ်လျက် ဤ ‘ ဝါယမ ’ ခေါ် ဝင်းအောင် မှာ ကျန်ညီအစ်ကို ငါးဦးလို လူမှုနယ်ပယ် ၊ လောကီရေးရာ နယ်ပယ်တွေမှာ ကြီးပွားရေး ၊ စီးပွားရေး စိတ်မဝင်စားဘဲ အသက်ရှစ်နှစ်သားလောက်က တည်းက ရှင်ပြုရဟန်းခံပေးခဲ့ပြီး ၊ ထိုသည်မှစ၍ ယနေ့ထက်တိုင် သာသနာ့ဘောင်ထဲကနေ ရှင်လိင်ပြန် လာခြင်း မရှိတော့ချေ ။

ယခု ‘ ဝါယမ ’ တစ်ဖြစ်လဲ ဝင်းအောင် ကိုရင်ဝတ်တုန်းက ၎င်းကျောင်းထိုင်မည် ဖြစ်သော ဤဘုရားကြီးကျောင်းမှာပင် ဖြစ်သည် ။ ရှင်ဝါယမ၏ မိဘများ ဖြစ်ကြသော ဒကာလူမှန် နှင့် သူ့ဒကာမ မမြနှစ် တို့က ဘုရားကြီးကျောင်း ကိုးကွယ်သူများဖြစ်ကြ၏ ။ ထို့ကြောင့်ပင် ရှင်ဝါယမ၏ မိဘနှစ်ပါး သာမက ၎င်း၏ ဆွေတော်မျိုးတော်များ အားလုံး ဘုရားကြီးကျောင်းသို့ သီတွဲလိုက်ပါ သွားကြကုန်လေ၏ ။ ထိုစဉ်က ဘုရားကြီးကျောင်း ကျောင်းထိုင် မှာ သာသနဓဇ ဓမ္မာစရိယအရှင် စန္ဒောဘာသ ဖြစ်သည် ။ ဆရာတော်မှာ စာတတ်ပေတတ်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပီပီ ဘုရားကြီးကျောင်းမှာ ဦးပဉ္စင်းငယ်ကလေး များ၏ စာအံသံတို့ဖြင့် ညိုးညိုးညံလျက် ရှိရာ ရွာ ကျက်သရေဆောင် အဖြစ် လည်းကောင်း ၊ သာသနာ့ အမွေခံ အဖြစ် လည်းကောင်း ၊ ကြီးမားသော ဂုဏ်ပုဒ် တို့နှင့် ဝင့်ဝင့်ထည်ထည် ရှိခဲ့ဖူးလေသည် ။

ထိုစဉ်က မိမိ ကျောင်းမှာ ဒကာ ၊ ဒကာမ ချောက်ချီးချောက်ချက်သာ ။ လက်ဖွဲ့ မန်းကွင်း လိုချင်သောသူများ ၊ ဗေဒင်တွက်ချင်သောသူများ ၊ ယတြာချေချင်သောသူများ ၊ စုန်းပူးလို့ နတ်ရူးလို့ ဆိုကာ ရောက်လာကြသော အသိဉာဏ်နုံနဲ့သူများသာ ဖြစ်ကြလေကုန်လျက် မိမိကိုယ်တိုင်မူ ငယ်ဖြူ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးပင် ဖြစ်သော်လည်း ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် ကိုး ကွယ်ဆည်းကပ်ခဲ့သော ဤ ‘ တောင်ပေါ်စေတီ ’  ကျောင်း၌ ကျောင်းထိုင်ဖြစ်လာသည်အထိ ပရိယတ္တိ စာပေကို ဝင်ဆံ့အောင် ဟုတ်ဟုတ်လောက်လောက် သင်ယူတတ်မြောက်ခြင်း ၊ လေ့လာဆည်းပူးခြင်း မရှိခဲ့ ။

မိမိ၏ ဘိုးဘွားများကလည်း တကယ့် တောသူ တောင်သား ရိုးရိုးအအ လယ်သမားများမို့ အထူးတလည် အရေးတယူ ဟိုဟိုဒီဒီ တွေးခေါ်မြော်မြင် နိုင်ကြသည် မဟုတ်ဘဲ ဥပုသ်နေ့၌ သီလယူရန်နှင့် ဘုန်းကြီးကျောင်း၌ အေးအေးလူလူ ညအိပ်ရန် ၊ ပုတီး တချောက်ချောက် စိပ်ရန် ဒါပဲဖြစ်သည် ။ သို့အတွက် နားအေးပါးအေးရှိ တော်ပြီဆိုကာ သေတစ်ပန် သက်တစ်ဆုံး အနှီ ‘ တောင်ပေါ်စေတီ ’ ကျောင်း၌သာ အရိုးထုတ်ခဲ့ကြရှာလေ၏ ။

မိမိ ကို မူကား တစ်ဦးတည်းသော သား ဖြစ်ရကား မြို့ကျောင်းမှာလည်း ပညာ မသင်စေလို ။ မခွဲနိုင် မခွာရက်လှသဖြင့် စာသင်ချင်းသင် ဤ ‘ တောင်ပေါ်စေတီ ’  ကျောင်း၌သာ မျက်စိအောက် သင်စေလို၍ မသေလွန်မီကပင် မိမိကို တောင်ပေါ်စေတီကျောင်း ဆရာတော်ထံ အပ်နှံ၍ သာသနာ့ဘောင်သို့ အပြီးတိုင် သွတ်သွင်းသမှု ပြုခဲ့ကြလေ၏ ။ မိမိ ဘုန်းကြီး ဘဝ ရောက်ခဲ့သည်မှာ တစ်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် ကတည်းက ဆိုသဖြင့်လျှင် ယခု မိမိအသက် ငါးဆယ့်သုံးနှစ် ။ ဝါ လေးဆယ်နီးခဲ့ပြီ ။ ဆိုရရင်တော့ ဝါအရ မိမိကို ဝါဂုဏ်အားဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် ဘုန်းကြီးဟူ၍ ဤအနီးအပါး ဝန်းကျင်မှာ မပေါ်လေသေး ။

ကိုယ့်အရပ် ကိုယ့်ဇာတ် ၊ ကိုယ့်ရွာ ကိုယ့်ကျောင်း ဆိုသလို မိမိမှာလည်း ဘုန်းကံကြီးမားလှသည့် အချိန်တစ်ချိန် ဆိုတာ အမှန်တကယ်လည်း ရှိခဲ့ဖူးပါ၏ ။ ဘုရားကြီးကျောင်းဆရာတော် အရှင်စန္ဒောဘာသ ပျံလွန်တော်မူပြီးနောက် စာသင်သား ကိုယ်တော်များသည် စာသင်တိုက်အသီးသီးသို့ ကိုယ်စီ ကိုယ်င ပြောင်းရွှေ့ထွက်ခွာသွားကုန်ကြရကား မိမိ ကျောင်းမှာ လူစည်ကားဖို့ အကြောင်းဖန်လာခြင်း ဖြစ်လေသည် ။ မိမိ အနေဖြင့် ဝါအရ ဟုတ်ဟုတ်ဟတ်ဟတ် တရားဟောကိုယ်တော် ၊ ကျမ်းပြုကိုယ်တော် မဖြစ်ခဲ့ရငြား အင်းဘုန်းကြီး ၊ ဆေးဘုန်းကြီး ၊ ဗေဒင်ဘုန်းကြီး ၊ ယတြာဘုန်းကြီး ၊ ဓာတ်ဘုန်းကြီး ၊ နတ်ဘုန်းကြီး အဖြစ်တော့ အလွန် အင်မတန် နာမည်သတင်းကြီးသူ ဖြစ်လေ၏ ။

မူလ ‘ တောင်ပေါ်စေတီ ’ ကျောင်းဆရာတော်က မိမိအား ယတြာအတတ် ၊ အင်းအတတ် ၊ ဗေဒင် အတတ်များ သင်ပေးခဲ့သဖြင့် တတ်မြောက်တန် သလောက် တတ်မြောက်ခဲ့ရကား တစ်နေ့တစ်နေ့ ဘုရားဝတ်ပြု ၊ ဆွမ်းခံထွက် ၊ ကျောင်းသင်္ခမ်းကို တံမြက်လှည်း ၊ စေတီတော်ကို ထုံးသင်္ကန်းကပ်တန် ကပ် ၊ ကျောင်းရှိ ကိုရင်ငယ် လေးငါးပါးတို့အား ဘုရားရှိခိုးစာသင် ၊ ငါးပါးသီလ ၊ ရှစ်ပါးသီလပို့ချ ၊ ပြီးလျှင်တော့ မိမိ၏ အတတ်ပညာတို့ကို ပြန်လေ့လာ တစ်ခါတစ်ရံတော့ ပုတီးတချောက်ချောက် စိပ် ။

ရွာမှာ အဲ့ဟိုလွန်ခဲ့သည့် လေးငါးနှစ်လောက်တုန်းက ဘာဖြစ်သည်မသိ ။ လူတွေမှာ ကပ်သုံးပါး ဆိုက်လေ၏ ။ စပါးခင်းပိုးကျလို့  ၊ မိုးဖျက်လို့ ပဲခင်း ပျက်ပြန်ပြီ ၊ ဝမ်းရောဂါတွေ အိမ်တိုင်းလိုလိုပဲ ၊ ကလေးတွေမှာ အမျိုးအမည်မသိ ကူးစက်နာပေါက် လို့ အစရှိသဖြင့်သော ဘေးအပေါင်းနှင့် ရွာပျက် ခမန်းဖြစ်လိုက်သေး၏ ။ အချို့အယူသီးသူ လူကြီး သူမများက ရွာသနလို့ ဟု ပြောကြပြန်သည် ။ ပဋ္ဌာန်း ပွဲတွေ ဟိုကဒီက ပူဇော်ကြရာ မိမိကျောင်းမှာလည်း ဟိုကျောင်း ဒီကျောင်းမှ သံဃာတွေ ပင့်ပြီး သုံးရက် သုံးည အသံမစဲမဟာပဋ္ဌာန်းပူဇော်ပွဲ ကျင်းပခဲ့ရသေးသည် ။

ထိုအရေးအခင်း ပျက်၌ မိမိကျောင်းမှာ လူတွေ တရုန်းရုန်း တအုန်းအုန်းနှင့် စိတ်ကြည်နူးဖွယ်ပင် ကောင်းသေးတော့ ။ ဗေဒင်လာမေးသည့် ပရိသတ် နှင့် ၊ ပရိတ်ကြိုးစောင့်ယူသည့် ပရိသတ်နှင့် ၊ ဆေး လာကုသည့် ပရိသတ်နှင့် ၊ အနာမန်းချင်သည့် ပရိသတ်နှင့် ။ အိမ်း ... အဲသည်တုန်းက ကိုရင်ကုမာရ တို့ ၊ ကိုရင်သာဝရ တို့ မပြောနှင့် ။ ကပ္ပိယကြီး မောင်ညိုတို့ပင် ဟိတ်ဟန်တကားကားနဲ့ ။ တုံကင်နံပါတ်ပြား စောင့်နေရသည့်သူတွေများကလည်း မောင်ညို ဘေးမှာ ဝိုင်းလို့ ။ မောင်ညိုရဲ့ ဇနီးမယားဆွေမျိုး တစ်သိုက်ကလည်း မိမိ ကျောင်းပေါ်မှာ နေ့နေ့ညည ဆွမ်း ၊ ကွမ်း ၊ ဝေယျာဝစ္စကိစ္စများဖြင့် အသံတကျယ်ကျယ် ။ ဧည့်ပရိသတ်တွေ ပြန်သွားပြီးလျှင်တော့ သိမ်းပေဆည်းပေရော့ ။ နည်းနည်းနောနော အမှိုက်တွေ မဟုတ် ။ ဘုန်းကြီးလိုက်ပုံများ သူက ဆရာတော် ၊ ငါက ဆရာတော်နှင့် ။

“ ဆရာတော် ပြောတာ မှန်လိုက်တာဘုရား ။ တပည့်တော်မ ကံကောင်းလို့မသေတာ ဘုရာ့ ။ သေကိန်းရှိတယ်ဆိုပြီး ဆရာတော် ယတြာပေးလိုက် လို့သာပေါ့ ”

“ ဟယ် .... ခန္ဓာပျက်ကိန်းလို့ သုံးစမ်းပါကွဲ့  ။ မင်းတို့တွေ တယ်လည်း အာလုတ်ကြမ်းသကိုး ။ အေး .. အေး ကြပ်ကြပ်သတိထား ၊ ဇမ္ဗူ ဒီပါလက်ယာ တောင်ကျွန်း နိမိတ်ထွန်းသကွဲ့ ။ စကားတွေကို ဆင်ခြင်ပြောကြလကွယ် ”

“ တင်ပါ့ တပည့်တော်မ မေ့သွားလို့ပါဘုရား ”

“ အိမ်း .... အိမ်း ”

“ တပည့်တော်ရဲ့ သားကလေးတော့ အရှင်ဘုရား ကယ်တဲ့အသက်ပဲ ရှိပါတော့တယ်ဘုရာ့ ။ ဘုန်းဘုန်းပေးတဲ့ ဆေးနှစ်ခွက်ပဲ သောက်လိုက်ရ တယ် ။ တစ်ခါတည်း ယူပစ်သလို ပျောက်သွား တော့တာပါပဲ အရှင်ဘုရား ”

“ အေးလကွယ် ၊ ကျုပ် အပြောသားဟာ ၊ သုံးခွက် အပြင် ပိုမသောက်ရပါဘူးလို့ ”

“ တပည့်တော် သမီးလေး စုန်းပူးတာ ကောင်းသွားပေါ့ ဘုရာ့ ။ ဆရာတော့် မန်းကွင်းပရိတ်ကြိုးသာ မရရင် မတွေးဝံ့စရာဘဲ ။ ဝမ်းသာလွန်းလို့ပါ ဘုရား ။ တပည့်တော် စပါးသိမ်းပြီးရင် ဆွမ်းအုပ် ချက်ပါဦးမယ် ဘုရား ”

“ အိမ်း ... ကောင်းတာပ ”

အဲ့သလိုမျိုးတွေဆိုတာ မိမိအပြင် အခြား စွမ်းဆောင်နိုင်သည့် သူရယ်လို့မှ မရှိတာ ။ တစ်ခါတုန်းက ပေမယ့်လို့ ဒါက တကယ် ဖြစ်ခဲ့တာလေ ။ မိမိ ကျောင်းသင်္ခမ်းမှာ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ် ဖြည့်ရင်း တစ်ဝမ်းတစ်ခါး မပူမပင်မကြောင့်မကျ စားသောက်မှု ကိစ္စ ပြီးရသူတွေလည်း ဒုနဲ့ဒေး ။ ရှင်ပြုရဟန်းခံ ဘယ်မှာ ရှိလဲဆိုရင် တောင်ပေါ်စေတီကျောင်းပေါ့ ။ မိမိ ကလည်း လှူဖွယ်ပစ္စည်းရှင်များကို အနည်းဆုံး ဆေးတစ်ဖုံ ပြန်ပေးခဲ့သည်ချည်း ။ ဆေးအလှူ ဆိုတာ အာယုဒီဃကောင်းမှု ထဲမယ် ပါတယ် မဟုတ်လား ။

သို့ပေမဲ့ လူ့ဘောင်လောကက လူတွေ ဆိုတာမျိုးက တယ်လည်း ကြောက်စရာ ကောင်းဘိခြင်း ။ ကျေးဇူးကန်းချင်သူတွေ ၊ လိုလောဘကြီးမားသူတွေ ၊ တစ်ဘို့သာ ကြည့်တတ်ကြသူတွေ ဖြစ်ကြပါပေ၏ ။ အခုလိုမျိုး အလိုဆန္ဒတွေ ပြည့်ပြီး၍ ရစရာ ယူစရာ ဘာမှမကျန်တော့သည့်အခါမျိုး ဆိုလျှင်တော့ ဘုန်းကြီးကျောင်း ရောက်လာဖို့ ဝေးလို့ ဆွမ်းတောင် ထွက်လောင်းချင်ကြတော့သည် မဟုတ် ။ အိမ်း .. ဒင်းတို့တစ်တွေကို အပြစ်မြင်ဖို့လည်း မဖြစ်သေး ။ ဒင်းတို့တစ်တွေမှာ အသက်ရှူဖို့တောင် အချိန်လုပြီး တစ်ဝမ်းတစ်ခါးအတွက် ပြေးလွှားလုပ်ကိုင်နေကြ ရတာလေ ။ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ကျော်ပြီးတော့ ၊ ခလုတ်တိုက်ပြီးတော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ကလေးမျှသော်မှ မော် မကြည့်နိုင်ကြ ။ အိမ်း ... ။

“ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ဝါယမ ဆိုတဲ့ ကိုယ်တော်က အမေဒိကပြန် ဆိုလားပဲ ။ ပြောနေကြတယ်ဘုရား ”

“ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား မောင်ညိုရဲ့ ၊ အမေရိက ဆိုတာ သွားချင်တိုင်း သွားလို့ရတဲ့ နေရာမှ မဟုတ်တာဘဲကွဲ့ ”

“ တင်ပါ ၊ အဲ့ဒါကြောင့်မို့ပဲ နောက်လထဲမှာ အရှင်ဝါယမကို ပူဇာသဘင်နဲ့ ခမ်းခမ်းနားနား ဂုဏ်ပြုပွဲလုပ်ပေးမယ်လို့ စီစဉ်နေကြတယ်ဘုရာ့ ။ ပြီးတော့ အဲဒီ ဂုဏ်ပြုပွဲမှာ ရှင်ဝါယမ ကိုယ်တိုင် တရား ဟောမယ်တဲ့ ”

“ ဒီသူငယ်လေးက တရားဟောမယ် ၊ ဟုတ်ရဲ့လား ကပ္ပိယကြီးရယ် ”

“ တင်ပါ ၊ တရားဟောဓမ္မကထိကတဲ့ အရှင်ဘုရား ၊ ဒေါက်တာဘွဲ့ တောင် ရခဲ့ဆိုတာကိုး ဘုရာ့ ။ ဘုရားကြီးကျောင်းကို အရင်လို ပရိယတ္တိစာသင်တိုက် ပြန်ထူထောင်မယ်တဲ့ ။ မြို့နယ်သံဃာ့နာယက ဆရာတော်ကြီးတွေ ကိုယ်တိုင် ကြွရောက်ချီးမြှင့်ပေး မှာတဲ့ ။ ဒကာလူမှန်တို့များ မျက်နှာကို မော့နေတာ ပေါ့ဘုရား ။ တစ်မိပေါက် တစ်ယောက်ထွန်းမို့လား ဝမ်းသာရှာပေမပေါ့ ။ တပည့်တော်တောင် မဆီမဆိုင် ဝမ်းသာနေသေးတာလေ ”

“ အိမ်း .. ”

တပည့်တော်တို့ ရွာမှာ သံဃာတွေ ဆိတ်သုဉ်းလုလု ဖြစ်နေတာ ဘုရား ။ အခုလို စာသင်တိုက်ပြန် ဖြစ်မယ်ဆိုတော့ အားရတာပေါ့ဘုရား ။ ကိုယ့်ရွာ ကိုယ်ကျောင်းမှာ စာအံသံ တညံညံနဲ့ ဆိုတော့ ပီတိ ဖြစ်စရာကြီး ။ တပည့်တော်တောင်မှ ဟိုကောင်ငပွေး ကိုရင်ဝတ်နိုင်ရင် ဘုရားကြီးကျောင်းမှာပဲ ဝတ်ပေးမယ် ဘုရာ့ ၊ စာတတ် ပေတတ်အောင်လို့ ”

“ အိမ်း ... ”

ပဏ္ဍိတ ။ ဘာများ တုန်လှုပ်စရာ ရှိလို့တုန်း ။ ဝါယမ ဆိုတာ မနေ့တစ်နေ့ကမှ လူ့လောကထဲ ရောက်လာတာ ။ ဘုန်းကြီးလောကထဲ ရောက်လာ တာ ဘယ်နှဝါ ရှိသေးလို့များ တန်ခိုးထွားနေရ ပါလိမ့် ။ ပဏ္ဍိတ ။ မင်းလို ဝါလေးဆယ်နီးတဲ့ ၊ ဝါ ဂုဏ်ကြီးတဲ့ ကိုယ်တော်လား ။ ပြီးတော့ ဒီရွာ တစ်ဝိုက်မှာ ပဏ္ဍိတရဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ ကင်းပပြီး လူလားမြောက်လာတဲ့ ကလေးတွေ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး ။ ဘယ်အာဂန္တုပဲ ရောက်လာရောက်လာ ပဏ္ဍိတ ကို ကျော်လို့ ဖြစ်နိုင်မတဲ့လား ။ အသက်ကလေး သုံးဆယ်ကျော်ဝန်းကျင်လောက်နဲ့ နိုင်ငံခြားပြန် ဒေါက်တာဘွဲ့ ရခဲ့တယ် ဆိုပြီး မာန်မာန မောက်ကြွလေသလား ။ အသက်ဂုဏ်ဝါ ကြီးမားလှတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်လုံး အနီးကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးနေတယ် ဆိုတာများ မသိကျိုးကျွံပြုယောင်တကား ။

ပဏ္ဍိတ မတုန်လှုပ်နဲ့ ။

လောကဓံရှစ်ပါးလောက်ကတော့ ... ပဏ္ဍိတ ။ မင်းလည်း ဖြစ်ရဲ့ မဟုတ်လား ။

လာဘ ၊ အလာဘ ၊ ယသ ၊ အယသ ။ နိန္ဒာ ၊ ပသံသာ ၊ သုခ ၊ ဒုက္ခ ၊ ဒါလောက်ကတော့ ဖြစ်ပါသေး ။ အိမ်း ... ။

ဘုရားကြီးကျောင်း ဆရာတော် ပျံတော်မူပြီး နောက် မိမိကို ဘုရားကြီးကျောင်းမှာ ကျောင်းထိုင်ဖို့ လာပင့်ကြသေးသည် မဟုတ်လား ။ မိမိကကော ဘာဖြစ်လို့များ ကြွမသွားဖြစ်ခဲ့ပါလိမ့် ။ အနှီ တောင်ပေါ် စေတီကျောင်းမှာ ဧည့်ပရိသတ် တရုန်းရုန်းနှင့် နေဖြစ်ခဲ့ပါလိမ့် ။ မိမိကလည်း ဘာဖြစ်မှန်း မသိ ။ စာတတ်ပေတတ် အထင်ကရ ပုဂ္ဂိုလ်ရဟန်းတစ်ပါးပါး ရောက်လာပြီ ဆိုတိုင်း ချွေးဒီးဒီးကျအောင် တုန်လှုပ် အားငယ်ခြင်း ဖြစ်ရမြဲ ။ ဒါက စာပေကျမ်းဂန်နှံ့စပ်အောင် မသင်ယူ မတတ်မြောက်သူတို့ရဲ့ စိတ်အားငယ်ခြင်းမျိုးလား ။ ငါးပါးသီလလောက် ၊ ရှစ်ပါးသီလလောက် ၊ ဣဒံမေပုညံလောက် နှင့်သာ ပြီးနေရသော ရွာသူရွာသားများ တရားဓမ္မစစ်စစ်ကို ငတ်မွတ်တောင့်တနေတာ ကြာပါကော ။ မောင်ညို လို လူတစ်ယောက်ကပင် တရားသံကို ဆာလောင်နေခြင်း ။ မြတ်ဗုဒ္ဓ၏ သစ္စာတရား အဆီအနှစ်တွေဆိုတာ ဘာပါပဲရယ်လို့ မိမိ အနေဖြင့် တစ်ခါဖူးမျှ ဟောဖော် ညွှန်ပြပေးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ ။ ကိလေသာ အညစ်အကြေးများ ပယ်ကွာသွားအောင် ခန္ဓာဖြစ်ပျက် ၊ အနတ္တ ၊ သင်္ခါရတရားတို့ကို မိမိ နည်းမှန်လမ်းမှန်ဖြင့် ဟောပြောပြသနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ ။ ဤသို့သော အခါသမယ၌ လူတို့သည် ၊ ရွာသူရွာသားတို့သည် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ နှုတ်ကပါတ်တော်တို့ကို ပြန်ပြောင်း ပို့ချမည် ဖြစ်သော တရားဓမ္မတို့၏ အနှစ်သာရကို ဟောပြော ပြသမည်ဖြစ်သော အရှင်ဝါယမ ခေါ်သည့် ရဟန်းပျို့ ရဟန်းငယ်ထံသို့သော အုံးအုံးခဲခဲ ဝင်ထွက်ကြည်ညို ပူဇော်ခြင်း ပြုကြပေတော့မည် ။ ကွယ်ရာ၌ မိမိကို ‘ ဘိုပန် ’ ဟူ၍ နာမည်ပြောင်ပေးကာ မိမိ၏ ကျောင်းသင်္ခမ်းဝ၌ ကြိတ်ကြိတ်တိုးခဲ့သော လူဧည့်ပရိသတ် အပေါင်းတို့သည် မိမိကို မေ့ပျောက်၍ သွားကြပေလိမ့်မည် ။

အိမ်း ... ။

သို့နှင့်ပင် စိတ်မချမ်းသာဖွယ် နေ့ရက်တို့ကို မျက်စိပိတ် ၊ နားပိတ်ကာ နေပစ်လိုက်ချင်သော်လည်း မရချေတကား ။

“ ဆရာတော် အရှင်ဝါယမ အတွက် ဂုဏ်ပြုပူဇော် သဘင်မှာ ကြွရောက်ချီးမြှင့်ဖို့ ဖိတ်စာ ရောက်ပါတယ် ဘုရား ”

“ အိမ်း .... ကျုပ် ခရီးကြွစရာ ရှိတာကော မောင်ညို ရဲ့ ။ မင်းပဲ အချိန်မီ အကြောင်းပြန်လကွယ် ။ ခမျာတွေမှာ အခြား ရွာနီးချုပ်စပ် ကိုယ်တော်တစ်ပါးပါး ကိုယ်စား ပင့်ရအောင် ”

“ မကြွလို့ တော်ပါ့မလား ဘုရာ့ ၊ ကျောင်းအပ်ပွဲကြီးကို ။ ပြီးတော့ ဆရာတော်က သြဝါဒကထာ ပေးရမတဲ့ ”

“ အိမ်းလေ ဒါပေသည့် ဟိုမှာကလည်း ယခင် ရက်အတော်ကြာကတည်းက ကြိုပင့်ထားတာဆိုတော့ ဖျက်လို့ မတော်ဘူးကွဲ့ ။ ပြီးတော့ သေရေးရှင်ရေး လူနာသည်လည်း ရှိနေသကိုးကွယ် ။ မင်းပဲ သင့်သလိုလျှောက်ခဲ့ ”

“ တင်ပါ့ ”

သင်္ကန်းကို ပြင်ရုံ၍ စိပ်ပုတီးကြီး ဆွဲကိုင်ပြီး စေတီ ပရိဝုဏ်၌ စင်္ကြံလျှောက်ရင်း မိမိ အတွေးတွေက ဟိုရောက် ဒီရောက် တောင်စဉ်ရေမရ ကမောက်ကမ နိုင်လှလေ၏ ။ အိမ်း ... ။

မိမိသည် ပရိယတ္တိစာပေတို့ကို သင်ကြားတတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း မရှိသည်က ပညာမျက်စိ မရှိခြင်း ပေမို့ တကယ့် လူဗိုလ်ပုံအလယ် ၊ လုထုပရိသတ် အလယ် ၊ ရဟန်းပရိသတ်အလယ်တို့၌ ဝါဂုဏ် အရသာ မြင့်မြတ်ပြီး စာဂုဏ်အရ ဆွံ့အကန်းကြောင် သူလို ဖြစ်နေရကား မည်သည့် စာပြန်ပွဲ၌မဆို ၊ မည်သည့် ဓမ္မပူဇာ သဘင်ပွဲများ၌ မဆို ယခုကဲ့သို့ အကြောင်းပြချက် တစ်မျိုးမျိုး ပေး၍ တစ်နေရာရာသို့ ရှောင်ပြေးရစမြဲပင် မဟုတ်လော ။ မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာ့အရိပ် အောက်၌ နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်နီးပါး ခိုလှုံ၍ မြတ်စွာဘုရားရှင် မဟောပြော မပို့ချသည်များကိုသာ ပြုဖွယ်ကိစ္စ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပို့ချရင်း အချိန်တွေ ကုန်ခဲ့ပါကော ။

အမှန်ဆိုရသော် မိမိအနေဖြင့် ဓာတ်ကြီးလေးပါး၏ ဖောက်ပြန်မှု သဘောသဘာဝမျှလောက်ကိုတောင် မသိမူဘဲ လောကီရေးရာ ကိစ္စရပ်များဖြင့် အချိန်ကုန်ခံ၍ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်းမှာ ရှက်ဖွယ်လိလိ ပါတကား ။ ဤလို အနှစ်မဲ့မဲ့ အကာပြဲ့ပြဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် အထင်ကရ စာပေကျမ်းဂန် သင်အံတတ်မြောက်သူများ ရောက်လာလျှင် ဆင်ဖြူမျက်နှာ ဆင်မည်း မကြည့်ဝံ့ ဆိုသကဲ့သို့ ဝေးရာလေးပါး ပြေးရမြဲ မဟုတ်လား ။ မိမိ သင်္ကန်းရုံခါစကမှ ခြေလှမ်းပင် မခိုင်တတ်သေးသော ဤလူငယ်ကလေးသည်ပင် ယနေ့ မိမိ ထံပါးသို့ ပုဂ္ဂိုလ်ကျော် တစ်ဦး အဖြစ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလို့လာခြင်း ။

သို့သော်လည်း မိမိ စိတ်ထဲ မတင်မကျ ဖြစ်ရလှဘိတောင်း ။ ဤနယ်တစ်ဝိုက်တွင် မိမိက ဝါအရ အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပါလျက် ထိုရဟန်းပျိုသည် မိမိအား အဘယ့်ကြောင့် အပူဇော် မကြွရောက်လာဘိလေသနည်း ။ ၎င်းမှာ စာတတ်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်၍ မိမိမှာ စာပေ မတတ်သည့် တောနေဘုန်းကြီး ဖြစ်၍ ဂရုမပြု အရေးမစိုက်ခြင်းပေလော ။

မိမိသည်လည်း မိမိ၏ အဓိဋ္ဌာန်အရ ၊ မိမိ ကျွမ်းကျင်နိုင်နင်းသော သမထအားတို့ဖြင့် လူတို့၏ အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ခြင်းအမှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်ပင် မဟုတ်တုံလော ။ လူ့အသက်ကို ကယ်တင်စောင့်ရှောက်ခြင်း သည်လည်း ကောင်းမှုပြုခြင်း မမည်သလော ။ အိမ်း ... ။

လောကီရေးရာ ကိစ္စရပ်များ၌ မိမိ အလေ့အထုံ များခဲ့ခြင်းမှာ မိမိအပြစ်မဟုတ် ။ မိမိ ကျင်လည်ရာ အဝန်းအဝိုင်းက ပို့ချသင်ကြားပေးသော အမှုကို မိမိ အနေဖြင့် လက်ဆင့်ကမ်း သင်ယူခဲ့ခြင်းသာ ။ မည်သို့ဆိုစေ လက်တလောမှာ မိမိ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည် အမှန် ။

“ လူသာငယ်သာ ဂုဏ်မငယ်ဘူးဟေ့ ၊ အတော် တရားဟော ကောင်းတဲ့ ကိုယ်တော်ပဲကို ”

“ အေးကွ ၊ အခုမှပဲ တရားရဲ့အရသာ ဘာဆိုတာ နားလည်ရတော့တယ် ”

“ ဟုတ်တာပေါ့ကွယ် ။ ခုမှ မျက်စိပွင့် ၊ နားပွင့် ကရော ။ ရတနာသုံးပါးရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးဆိုတာ ဒါမျိုး ခေါ်တာကိုး ။ ဦးပဉ္စင်းလေး ကျေးဇူးကြီးပါ့တော် ”

“ အဘလူမှန် တို့တော့ ဟန်ကျသဟေ့ ။ သားက မွေးကျေးဇူးဆပ်ပါပေါ့လား ။ မွေးကျိုးနပ်ပေ့ကွာ ”

အိမ်း .. ။ ဟုတ်တော့လည်း အဟုတ်သား ။ အသံချဲ့စက်သံကြားလို့ နားစိုက်ထောင်လိုက်တိုင်း တကယ့် ကြည်ညိုဖွယ်လေးစားလောက်ဖွယ် ရှိဘိခြင်း ။ ဘာတဲ့ ၊ ဟိုး ... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ရက်ဆီက အသံချဲ့စက်ထဲက ကိုယ်တော်လေး ရှင်ဝါယမ ရဲ့ တရားစကားသံ ။

“ လောက၌ အကြင်အရာသည် အရိုအသေ အလေးအမြတ် ပြုအပ်၏ ။ အဖိုးအနဂ္ဃ ထိုက်တန်၏ ။ တွေ့မြင်ဖို့ရန်လည်း ခက်ခဲ၏ ။ အတုမဲ့လည်းဖြစ်၏ ။ မြတ်သောသူတို့သာ သုံးဆောင်ခွင့်ရ၏ ။ ထိုအရာမျိုးသည် ရတနာ မည်၏ ။ ထိုရတနာတို့ အနက် ဘုရား ၊ တရား ၊ သံဃာ တည်းဟူသော ရတနာတို့အား ရတနာမှန်း သိတတ်စွာ ဦးထိပ်ပန်ဆင်အပ်ရာ၏ ။ ” တဲ့ ။ ကောင်းလိုက်တဲ့ ဓမ္မ ။ ဪ .... ကျော်ဇောတိက္ကမ ရှိခြင်း ဟူသည် အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ချေတကား ။

“ ဒကာ ၊ ဒကာမတို့ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ ကျွေးမယ်တော် ဖြစ်တဲ့ ပဇာပတိမိထွေးတော် ဂေါတမီ က အခုလို မိန့်ဆိုခဲ့ဖူးတယ် ။ အဲ့ဒါ ဘာလဲဆိုတော့ ဘုန်းကံ ကြီးမားတဲ့ သူတွေမှသာ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်ကို ခိုလှုံခွင့်ရကြပေတယ်တဲ့ ။ ဒါကြောင့်မို့ ဒကာ ၊ ဒကာမတို့ အနေနဲ့  ”

အိမ်း ... ။

အေးကြည်သော ရှင်ဝါယမ၏ တရားသံသည်ကား သာယာညင်းပျောင်းဖွယ်ရှိပေစွ ။ ချိုအေးချမ်း မြေ့ဖွယ် ရှိပေစွ ။ သာဓု ၊ သာဓု ၊ သာဓု ။ မိမိသည် လူထုပရိသတ်ကို ဤလို တရားမျိုး တစ်ကြိမ် တစ်ခါမျှ မဟောပြောခဲ့စဘူး ။ စစ်မှန်သော တရားဓမ္မ ဆိုသည် ဤလို အရာဌာနမျိုးပေတကား ။ မိမိသည် သင်္ကန်းကို အနှစ်လေးဆယ် လုံးလုံး ခြုံရုံလျက် သာသနာ့ဘောင်သို့ ဝင်ပြီး ဘယ်အမှုမျိုးကို မဆင်မခြင် ပြုနေဘိသနည်း ။ အိမ်း ဇာတိ ၊ ဇရာ ၊ မရဏ တည်းဟူသော လက္ခဏာရေးသုံးပါး ကိုပင် မစီးဖြန်းခဲ့မိချေတကား ။

အချိန်တွေ ကုန်ခဲ့လှပါကော ။

“ ဆရာတော် ... ဆရာ့တော်ကို ဂါရဝပြုဖို့ ဘုရားကြီးကျောင်း ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော် ကြွလာပါတယ်ဘုရာ့ ”

“ ဟေ .... ”

အတွေးများနေရာမှ အနီးကပ်၍ ဝမ်းသာလှိုက်လှဲ အော်လိုက်သည့် ကပ္ပိယကြီးမောင်ညို အသံကြောင့် မိမိပင် ရုတ်တရက် ဣန္ဒြေပျက်လုလု ဖြစ်သွားရသေး ။ ကြည်လင်သော မျက်နှာတော်နှင့် တည်ငြိမ်လှသည့် အသွင်ဖြင့် ထံပါးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် ရှင်ဝါယမ ။

“ ဆရာတော် မာပါရဲ့လားဘုရား ”

ပုဆစ်ဒူးတုပ်ပြီး ထိခြင်းငါးပါးဖြင့် ဘုရားဝတ် ပြုကာ မိမိနှင့် တစ်လံအကွာ၌ ထိုင်၍ ပဋိသန္ဓာရ ဆိုလိုက်သည့် အသံတော်က နှလုံးအိမ်ထဲသို့ အတိုင်းမသိ အေးမြစွာ စီးဆင်းသွားလေ၏ ။

“ မာပါရဲ့ ကိုယ်တော် ။ နို့ ကိုယ်တော်မှာ တယ်ပြီး အလုပ်တာဝန် ပိနေတယ်လို့ ကြားရတယ် ”

“ မှန်ပါ ဘုရား ၊ ဒီ့အတွက်ပဲ ရောက်ရောက်ချင်း ဝတ်လာမဖြည့်နိုင် ဖြစ်ရတာပါဘုရား ၊ တပည့်တော်ကို သည်းခံတော်မူပါ ”

“ အိမ်း ... စာသင်တိုက် တစ်တိုက် ဖြစ်ဖို့က တယ် တာဝန်ကြီးတယ်ကိုး ”

“ တင်ပါ ၊ တပည့်တော် စာချကိုယ်တော်နှစ်ပါး သွားပင့်တာ ဘုရား ။ မနေ့ကမှ ကျောင်းပြန်ရောက်ပါတယ် ။ ကျောင်းမှာ သာမဏေနဲ့ ရဟန်းငယ် အပါးသုံးဆယ်တော့ ရောက်ပြီဘုရား ”

“ တရားပွဲရှိတော့ ကိုယ်တော် ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ ”

“ တပည့်တော် တရားပွဲ ပိတ်ထားပါတယ် ဘုရား ။ အခုနေ တပည့်တော် အရေးတကြီး ဆောင်ရွက်ချင်နေတာက စာသင်ဖြစ်ဖို့ပါပဲ ။ စာသင်တိုက်မှာ သံဃာငယ်တွေ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင် သာသနာ အတွက် ရင်လေးစရာကြီးပေါ့ ဘုရား ”

ကောင်းလေစွ ၊ ကောင်းလေစွ ။

“ ဆွမ်း ၊ ကွမ်းကိစ္စတော့ ရွာထဲမှာ မေတ္တာရပ် ထားပါတယ်ဘုရား ။ ကိုယ်စားတဲ့သောက်တဲ့ထဲက တစ်ဇွန်းတစ်ကော်လောက် ဖြစ်ဖြစ် လောင်းလှူကြဖို့ ”

“ အိမ်း ... ကျုပ်အနေနဲ့လည်း တတ်နိုင်သမျှ လောင်းလှူပြီး သာသနာအတွက် အကျိုးများအောင် လုပ်ပေးဖို့ တာဝန်ရှိပေသကွဲ့  ။ ကိုယ်တော်တို့လို သာသနာ့အာဇာနည်တွေ များများကြီး လိုတယ်ဆိုတာ တယ်မှန်တဲ့စကားပေကိုး ။ အိမ်း .. ”

“ တပည့်တော်ကို သြဝါဒ မြွတ်ကြားပေးပါဘုရား ”

“ အေး ... အေး ၊ လူ့လောကမှာ သတိတရား လက်ကိုင်ထားပြီး မမေ့မလျော့ မပေါ့ဆဘဲ တစ်မနက် အသက်ရှင်လျက် နေရခြင်းက မေ့မေ့လျော့လျော့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ အသက်တစ်ရာ နေရခြင်းထက် ပို၍မြတ်၏ ဆိုတဲ့ ဘုရားဟောဒေသနာအတိုင်း ကျင့်ကြံနေထိုင်တဲ့ ကိုယ်တော့်အတွက် ကျုပ် သာဓုခေါ်ပါတယ် ။ သာဓု ၊ သာဓု ၊ သာဓု ”

“ တပည့်တော်ကို ပြန်ခွင့်ပြုပါဘုရား ”

တရွေ့ရွေ့ လှမ်းကြွသွားတဲ့ ရှင်ဝါယမ နောက်ကျောကို ကြည့်၍ ရင်မှာ ပီတိလှိုင်းတံပိုးတို့က တလိမ့်လိမ့် ။

“ ဟဲ့ မောင်ညို ၊ မီးဖိုဆောင်ထဲက ဆန်သုံးအိတ် ၊ ကုလားပဲ ငါးပြည်နဲ့ ငှက်ပျောတစ်ခိုင် ဘုရားကြီးကျောင်း ပို့ချည်စမ်းဟေ့ ”

“ တင်ပါ့ ဘုရား ”

▢  ကြည်မွေ့အိမ်
📖 ရနံ့သစ် မဂ္ဂဇင်း
      ဖေဖော်ဝါရီလ ၊ ၂၀၁၂

သည်ခရီး

 ❝ သည်ခရီး ❞   

( မောင်သုတ - မြန်မာ )

“ မြောက်ဥက္ကလာ ၊ အောင်မင်္ဂလာအဝေးပြေး ၊ အဝေးပြေး ”

ဝူးခနဲ ထိုးဆိုက်လာသော အောင်မဟာ အန်စာတုံးကား၏ စပါယ်ယာအသံက ဆူးလေမှတ်တိုင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို သူ တတ်စွမ်းသလောက် ဖြိုခွင်းပစ်လိုက်သည် ။ တစ်ထောင်တန် ကားပါမချန် အလုအယက် တိုးတက်နေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏ ။ အခါတိုင်း ညများ ဆိုလျှင် ထိုလူအုပ်ထဲ ကျွန်တော်ပါ ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် ရောပါနေနိုင်သည် ။ ယခုညတော့ ထိုလူအုပ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေရုံမှ တစ်ပါး အခြား မရှိတော့ပြီ ။ တစ်ထောင် ဆိုသော်လည်း အေးအေးလူလူ ငိုက်မျဉ်း၍ လိုက်ပါစီးနင်းနိုင်သော ထို အောင်မဟာကား ကိုပဲ ညစဉ်မဟုတ် သော်လည်း အလုပ်ပင်ပန်းလာသည့် အချိန်နှင့် နေမကောင်းဖြစ်နေသည့် အချိန်မျိုးတွင် မက်မက်စက်စက် စီးချင်မိသည် ။ ပုံမှန်စီးနေကျ YBS တစ်နာရီခွဲကြာ ခရီးကို လေးဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် ဖြင့် ခြောက်ကွေ့သို့ ရောက်ရှိနိုင်သောကြောင့် ထို ကားစီးရသည်မှာ ငွေပိုကုန်သော်လည်း သက်သောင့်သက်သာရှိသည်ကတော့ အမှန်ပင် ။

“ ကြက်ဥပြုတ် ၊ ငုံးဥ ပြုတ် ၊ မြေပဲဆားလှော် ”

ငုံးဥပြုတ်သည်အစ်မကြီး၏ စူးရှရှအသံက ဆူးလေမှတ်တိုင်နားတစ်ဝိုက် ပျံ့ လွင့်ရောက်ရှိလာသည် ။ ငုံးဥထုပ် ၊ ကြက်ဥထုပ် ၊ မြေပဲ ဆားလှော်ထုပ်ကလေးများ ကို သွပ်ကြိုးအဝိုင်းကလေးဖြင့် ဖောက်သီတွဲပြီး ညာ လက်တစ်ဖက်ကို လျှိုသွင်းကာ ဂက်စ်မီးခြစ်နှင့် ရူဘီ ဆေးလိပ်ဘူးတစ်ဘူးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည် ။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ ငွေစက္ကူများကို ညီညီညာညာဖြင့် အထပ်လိုက် စုကိုင်ထား၍ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌လည်း ခပ်နွမ်း နွမ်း လွယ်အိတ်တစ်လုံးကို ဘုထုံးချည်ကာ စလွယ်သိုင်း ထားသေးသည် ။

“ မောင်လေး … ငုံးဥ မယူတော့ဘူးလား ”

စပန့်သားအင်္ကျီလက်တိုကလေးနှင့် ဒူးဖုံးဘောင်းဘီပျော့ပျော့လေးကို ဝတ် ဆင်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မလိုက်အောင် တက်ကြွဖျတ် လတ်နေသော ငုံးဥသည် အစ်မကြီးသည် ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြုံးချိုနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ငုံးဥမားကက်တင်း ချဲ့ထွင်နေ၏ ။

“ ဒီညတော့ အကြွေပါတယ်ဗျ ”

ကျွန်တော်က သူ့ကို အားနာပြုံးပြရင်း အင်္ကျီအိတ်ကပ်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်ပြ လိုက်တော့ အစ်မကြီးသည် တစ်ချက်ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် အနီးအနား ထိုးရပ်လာသော YBS ၁၂ အပေါ်သို့ လျင်မြန် သွက်လက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လွှားခနဲ ခုန်တက်သွားသည် ။ ညစဉ် မဟုတ်သော်လည်း အကြွေမရှိသည့် အခါတိုင်း တစ်ထောင်တန် ဖြင့် အစ်မကြီး ထံမှ ငုံးဥသုံးရာတန်တစ်ထုပ် ဝယ်ပြီး အကြွေဖျက်တတ်သော ကျွန်တော့်ကို မျက်မှန်းတန်းမိနေပုံ ရ၏ ။

••••• ••••• •••••  

“ ခြောက်ကွေ့ ၊ ခြောက်ကွေ့ ၊ မြောက်ဥက္ကလာ ခြောက်ကွေ့ ”

ဆူးလေဘုရားရှေ့နား သီတန်းရပ်နေကြသော YBS ယာဉ်တန်းကြီးကို ကျော်တက်ကာ ငါးရာတန် အောက်ဆိုဒ်ကားကြီးတစ်စီး ဝေါခနဲ ထိုးဆိုက်လာ၏ ။ ဆူးလေ လူအုပ်ကြီးသည် အိမ်ပြန် မရောက်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည့်အလား အောက်ဆိုဒ် ကားပေါ်သို့ သူ့ထက်ငါ အလုအယက် တိုးတက်ကြကုန်သည် ။

“ နောက်ဆုံးကားနော် ၊ နောက်ဆုံးကား ”

အောက်ဆိုဒ်ကား စပါယ်ယာ၏ ထပ်ဆင့်သတိပေးသံက ကျွန်တော့်ရင်ကို ဒိန်းခနဲ တုန်ခါသွားစေတာကြောင့် လက်က နာရီကို အမြန်ကြည့်မိတော့ ရှစ်နာရီခွဲ ။ ကျွန်တော့်စိတ်က စိုးရိမ်စပြုလာချေပြီ ။ အိတ်ကပ်ထဲရှိ တစ်ရွက်တည်းသာ ကြွင်းကျန်သော နှစ်ရာတန်ကို လက်ဖြင့် ဖိစမ်းရင်း လမ်း တစ်ဖက်အခြမ်းရှိ ဆူးလေ လူကူးကုန်းကျော်တံတား အောက်မှ ဖြတ်ဝင်လာမည့် YBS ၃၆ ဝါစိမ်းနီ ကိုသာ လှမ်းမျှော်နေမိသည် ။ ဝါစိမ်း နီ အရိပ်အယောင်လေးများ လှစ်ခနဲ မြင်လိုက်ရလျှင် ကျွန်တော့်ရင်တစ်ခုလုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်လာသည် ။ သို့သော် အနီးဆိုက်လာသော အခါ ၃၆ ဝါစိမ်းနီ မဟုတ်ဘဲ တခြား ဝါစိမ်းနီကားများ ဖြစ် နေတတ်ပြန်သည် ။

“ ဒိုးမယ် ဆရာရေ ၊ နောက်မှာ ၃၆ ပါလာပြီ ”

ငါးရာတန်အောက်ဆိုဒ်ကား စပါယ်ယာသည် ကားမောင်းဆရာကို ဆော်သြ အချက်ပေးလိုက်၏ ။ အောက်ဆိုဒ်ကားပေါ်တွင် ထိုင်ခုံပါ မကျန် မိုးတိုးမတ်တတ်ဖြင့် လိုက်ပါသွားကြသော ခရီးသည်များကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်စိတ်က အိမ်သို့ အမြန် ရောက်ချင်လွန်းလှပြီ ။ အိမ်ရှိ အိပ်ရာလေးပေါ်သို့ နုံးချည့်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားပါးတရ ပစ်တင်လိုက်ချင်သည် ။ တစ်နေကုန် ဆန်ပြုတ်နှင့်ပင် အာဟာရဖြည့်ခဲ့ရသော ဗိုက်ကိုလည်း လိုအပ်သည့် ဓာတ်စာများ ဖြည့်သွင်းရဦးမည် ။ တစ်နေ့တစ်နေ့ ထမင်းအစား ဆေးလုံးများကို မျိုမျိုချနေရသည်ကိုလည်း မုန်းလှပြီ ။ အစာအိမ် ရောဂါကြောင့် တစ်ပတ်လောက်အတွင်း သိသိသာသာ ပိန်ချုံးကျသွားသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း အားမလို အားမရ ဖြစ်ရ၏ ။

“ နောက်ဆုတ် ကောင်လေး ၊ ကားနဲ့ ငြိသွားမယ် ”

ဘကြီးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းအင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်ရင်း သတိပေးတော့မှ ပလက်ဖောင်းရှေ့နားအထိ တိုးရပ်နေမိသော ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိပြုမိသည် ။ စောစောက အောက်ဆိုဒ်ကား စပါယ်ယာပြောခဲ့သော ၃၆ ကားသည် ကျွန်တော့် မျက်နှာရှေ့အနီးလေး၌ တကျွိကျွိ အော်မြည်ရင်း ထိုးရပ်လာ၏ ။ ယခု ၃၆ ကား သည် အဝါရောင် ဖြစ်ပြီး အောင်မင်္ဂလာအဝေးပြေး နှင့် ထောက်ကြန့် သို့ သီးသန့်ပြေးဆွဲသော ကားဖြစ်သည် ။ ၃၆ နံပါတ်ချင်း တူနေသောကြောင့် ထောက်ကြန့် ၊ အောင်မင်္ဂလာ အဝေးပြေးသွားမည့် ခရီးသည်များသည် တစ်ခါတစ် ခါ ရွှေပေါက်ကံ ၃၆ ဝါစိမ်း နီကားကို မှားစီးလာတတ်ကြပြီး ခြောက်ကွေ့ ရွှေ ပေါက်ကံဘက် ချိုးကွေ့မည် ပြုတော့မှ အပြေးအလွား ဆင်းကြရသည်ကို ခဏခဏ တွေ့မြင်ရတတ်၏ ။

ကျွန်တော့် ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည့် ၃၆ အဝါရောင် ထောက်ကြန့် ကားကြီးကို ကြည့်ပြီး လိုက်ရ ကောင်းမလား ၊ မလိုက်ရ ကောင်းမလား စိတ်ထဲ၌ ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည် ။ ကားပေါ်တွင်တော့ ငါးပိသိပ် ၊ ဆားသိပ်ခံထားရသည့်အလား ခရီးသည်များက ပြည့်နှက်နေ၏ ။ ဖွင့်စက ကားတံခါးပေါက်မှ မျက်နှာသို့ လာရိုက်ခတ်သော အဲကွန်းလေအေးသည်ပင် လူပူ မိ၍ လေပူ အဖြစ် ဘဝပြောင်းနေပေပြီ ။

“ မလိုက်တော့ပါဘူးကွာ ” 

သက်ပြင်းချရင်း ဒွိဟ ဖြစ်နေသော စိတ်ကို စိတ်ထဲ၌ပင် တုံးတုံးချဆုံးဖြတ်လိုက် သည် ။ အမှန်တော့ အိတ်ကပ်ထဲ ရှိနေသည့် နှစ်ရာတန် တစ်ရွက်ဖြင့် ထိုထောက်ကြန့်ကား စီးပြီး ခြောက်ကွေ့အထိ လိုက်နိုင်သည် ။ ခြောက်ကွေ့ မှတစ်ဆင့် ရွှေပေါက်ကံ ဆင်ဖုံသို့ အောက်ဆိုဒ်ကား ၊ ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီတို့ဖြင့် ပြန်နိုင်ပါသည် ။ သို့ပေမဲ့ ယခုတလော ခြောက်ကွေ့တွင် အဖမ်းအဆီး ရှိသောကြောင့် သုံးရာတန် လိုက်ထရက် အောက်ဆိုဒ်ကားများ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်နေကြသလို ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီများလည်း အစအနပင် ရှာ မရပေ ။ အဖမ်းအဆီး မရှိ၍ အောက်ဆိုဒ်ကားများ ရှိသည်ဆိုဦး ၊ ကျွန်တော့်ထံတွင် ပိုက်ဆံက မရှိ ။ အိမ်ရောက်မှ ပေးမည် ဆိုပြီး တက္ကစီငှားသွားလည်း သော့တန်းလန်းခတ်ထားသော အိမ်ဟောင်းလောင်း၌ ပိုက်ဆံနှင့် တူသောအရာ ရှာ၍ပင် မရနိုင် ။ ဘေးအိမ်မှ ချေးယူပေး၍ ရနိုင်သော်လည်း အသားမကျသေးသည့် မြို့သစ် ပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သည့်မျက်နှာမျိုးဖြင့် ငွေချေးရမည်ဆိုသည် ကို မတွေးရဲ ။ ကျွန်တော့်ဇနီး နှင့် သမီးကလေးကလည်း ယောက္ခမကြီး တစ်နှစ်ပြည့် အလှူကြောင့် နယ်ပြန်သွားရာ မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာမည် ဟု သည်နေ့ ညနေစောင်းမှ ဖုန်းလှမ်းဆက်သည် ။

“ ဟူး .. လာပါတော့ ဝါစိမ်းနီရယ် ”

ကျွန်တော့်မျက်စိကို ဆူးလေကုန်းကျော်တံတား အောက်သို့ မမှိတ်မသုန် ပို့ လွှတ်ထားရင်း ဝါစိမ်းနီ ၃၆ ကို သာ ရင်တမမ စောင့်မျှော်နေမိသည် ။

••••• ••••• •••••

“ မောင်လေး အလှူငွေ ထည့်ဦးမလား ”

အလုပ်မှ အစ်မတစ်ယောက်၏အမေ ဆုံးသွား၍ ဌာနတွင် အလှူငွေ ကောက်ခံသည်ကို သတိပြန်ရသည် ။ မနက်က ပါလာသည့် ငွေ တစ်ထောင့် လေးရာအနက် YBS ကားခ နှစ်ရာ လျော့သွား သဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲ၌ တစ်ထောင်တန်နှင့် နှစ်ရာတန် တစ်ရွက်သာ ကျန်၏ ။ တစ် ထောင်တန်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး ထိုအစ်မကို လှမ်းပေးလိုက်တော့ “ ဘယ်လောက် ထည့်မှာလဲ ” ဟု မေးတော့ မေးရှာသည် ။

“ တစ်ထောင်သာ ထည့်လိုက်ပါတော့ဗျာ ”

တစ်ထောင်တန်တစ်ရွက်ကို နာရေးကူငွေအဖြစ် မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ရက်ရက်ရောရော လှူပစ်ခဲ့သည်ကို ပြန်မြင်ယောင်တော့ ဂလုခနဲ တံတွေးမျိုချမိသွားသည် ။ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်၌ ဝန်ထမ်းများသောကြောင့် တစ်လ တစ်လ သာရေး ၊ နာရေးကိစ္စ များ အလွန်ပေါသည် ။ သာရေးအတွက် အလွယ်တကူ ငြင်းပယ်နိုင်သော်လည်း နာရေးအတွက်ကိုမူ မငြင်းပယ်ရက် ။ တတ်နိုင်သလောက်တော့ အလှူငွေ ထည့်ဝင်စမြဲ ဖြစ်သည် ။ ယခုတော့ ထိုငွေ တစ်ထောင် အတွက် ကုက္ကုစ္စ ဖြစ်ချင်လာသည့် စိတ်ကို ကြိုးစား ပယ်ဖျောက်နေ ပြန်သည် ။

“ တောင်တောင် တောင်တောင် ” 

မှတ်တိုင်တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ဆူးလေမီးသတ်စခန်းမှ ကိုးနာရီအချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာ၏ ။ ကျွန်တော့် နဖူးစပ်တွင် ချွေးများစို့လာသည် ။ တစ်ပေါက်စ ၊ နှစ်ပေါက်စ ကျလာသည့် မိုးစက်များက မျက်နှာပေါ်ရှိ ချွေးစက်များကို သရော်နေကြ၏ ။ စိတ်က သိပ်ပြီး ဂနာမငြိမ်ချင်တော့ ။ ဆူးလေကုန်းကျော်တံတားဘက် မျှော်ကြည့်ရင်း ကိုးနာရီ ခေါင်ကားတော့ လာနိုင်ကောင်းပါရဲ့ဟု မဝံ့မရဲ မျှော်လင့်နေမိသည် ။ မှတ်တိုင်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့လျော့လာ၏ ။ တဂွီဂွီအော် မြည်လာသောဗိုက်က အချက်ပေးပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း အောင့်လာသည် ။ ခပ်လှမ်းလှမ်း ပလက်ဖောင်းပေါ်က အကြော်စုံ အထမ်းသည်က တော့ အိုးခွက်များကို သိမ်းစ ပြုနေပေပြီ ။ ရေသန့်ဘူးသည် နှင့် ကွမ်းယာသည်များကတော့ တစာစာ အော်၍ ကောင်းနေတုန်းပင် ။

“ နောက်ဆုံးကား နောက်ဆုံးကား ၊ ခြောက်ကွေ့ ၊ ခြောက်ကွေ့ ”

နှစ်စီးမြောက် ဖြစ်သော “ နောက်ဆုံးကား ၊ နောက်ဆုံး ကား ” ဟု အသိပေးအော်ဟစ် ရင်း ငါးရာတန်အောက်ဆိုဒ် ကားတစ်စီး ထိုးဆိုက်လာ ပြန်သည် ။ သည်တစ်ခေါက် တက်သွားကြသော ခရီးသည်များက သိပ်တော့ မများလှ ။ မှတ်တိုင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ခရီးသည်များထဲ၌ မြောက်ဥက္ကလာ ခရီးသည် ဆို၍ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်နေခဲ့လောက်မည်ဟု စိတ်က အလိုလို တွေးမိပြီး ဝမ်းနည်းသယောင်ယောင် ခံစားလာမိသည် ။ ပြားချပ်နေသော အိတ်ကပ်ထဲရှိ နှစ်ရာတန်ကို အသာစမ်းရင်း ဆုံးသွားသည့် အမေ့စကားများကို ပြန်အမှတ်ရမိသည် ။

“ ပိုက်ဆံဆိုတာ မရှိရင် ငါးကျပ် ၊ တစ်ဆယ်က အစ မရှိတာ ”

“ ပိုက်ဆံများ တစ်ခါ တစ်ခါ မူးလို့တောင် ရှူစရာ မရှိဘူး ”

“ အခုနေများ ပိုက်ဆံငါးဆယ် မရှိလို့ အသ,တ်ခံရမယ် ဆိုရင် ငါတော့ အရင်သေ မှာပဲ ”

ပိုက်ဆံ မရှိခြင်း အကြောင်းများကို အမျိုးမျိုး ဋီကာချဲ့၍ ဖွင့်ဆိုပြောနေတတ်သော အမေ့လေယူလေသိမ်း ကအစ နားထဲ ပြန်ကြားယောင်မိတော့ ပြုံးရမလို ၊ ငိုရမလို ဖြစ်ရသေး၏ ။

လက်က နာရီကို ငုံ့ကြည့်မိတော့ ကိုးနာရီခွဲပြီ ။ တစ်ပြိုင်တည်း ဆိုသလို ရုံးထံသို့ စိတ်ရောက်သွားပြန်သည် ။ အမြဲတစေ နောက်ကျမှ ပြန်ရတတ်သော ဌာနကို စိတ်ကုန်မိသော်လည်း ပါးစပ်ကတော့ ဖွင့်မပြောဖြစ်တော့ ။ နိုင်ငံခြားသွားပြီး အလုပ်လုပ်ကိုင်လိုပါသောကြောင့် နုတ်ထွက်ခွင့်ပြုပါရန် တင်ထားသော ထွက်စာလည်းသည် တစ်ပတ်တော့ ကျနိုင်လောက်မည် ထင်၏ ။

လုပ်ရသည့် အလုပ်က ဘောပင်လေးတစ်ချောင်းကိုင်ပြီး မပင်မပန်းလုပ်ကိုင်နေရသော်လည်း သည်အရွယ်နှင့်ပင် ရပ်တန့်မနေဘဲ တဖြည်း ဖြည်းကြီးထွားလာမည့် ကျွန်တော့်သမီးလေးနှင့် ရှေ့ဆက် တိုးပွားလာမည့် ကျွန်တော်တို့ မိသားစု၏ အနာဂတ်အတွက် သည်ဘောပင်ကို ရှေ့ဆက်ပြီး မကိုင်ဝံ့တော့ပါချေ ။ မိန်းမက မည်သို့ပင် စိတ်မချစေကာမူ ကျွန်တော့် မိသားစုအတွက် ဂျပန်တံမြက်စည်းကို ဆုပ်ကိုင်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည် ။ သည့်အတွက် သမီးကလေးကို ဝလုံး ရေးခိုင်းသည့်အချိန် ငြူငြူစူစူပြုသည့်အခါတိုင်း ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်မှ ဘောပင်လေးတစ်ချောင်း ကိုင်ပြီး မပင်မပန်း အလုပ်လုပ်ရမှာ ဟူသည့် ကျွန်တော် ပြောနေကျ စကားတစ်ခွန်းအတွက်တော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရ၏ ။ တစ်နယ်တစ်ကျေးတွင် နေပြီး သူ့အိမ်ထောင်နှင့်သူ ဖြစ်နေသော်လည်း ဂျပန်သွားချင်လျှင် သူ့ ရှိတာလေး စိုက်ထုတ်အကုန်ကျခံပြီး ပို့ပေးမည်ဆိုသော ကျွန်တော့်အစ်မကြီး ကိုသာ စိတ်ကူးထဲမှ နေ၍ အကြိမ်ကြိမ် ရှိခိုးနေမိသည် ။ ယခုတော့ အစ်မကြီး၏ ကျေးဇူးနှင့် အိမ်ထောင် မကျခင်က ရရှိထားခဲ့သော အခြေခံဂျပန်စာ အောင်လက်မှတ်ကလေးကြောင့် မိသားစု ရှေ့ရေးအတွက် အလင်းရောင်လေးတစ်စ မျှော်ကိုးနိုင်လောက်ပြီဟု ထင်မိသည် ။ သုံးနှစ်တန် ၊ ငါးနှစ်တန် ခွဲခွာမှုသည် မိသားစုတစ်ဘဝစာ အတူ လက်တွဲပြီး အေးအေးလူလူ လုပ်ကိုင်စားသောက် နေနိုင်ဖို့အတွက် အရင်းအနှီး ပေးဆပ်မှုတစ်ခုဟုသာ မှတ်ယူဖို့ ချစ်ဇနီး ပြန်လာသည့် အခါ ဖျောင်းဖျနိုင်ကောင်း လောက်ပါ၏ ။

“ ရွှေပေါက်ကံ ပြန်မယ့်သူတွေ ဒီကားက ကိုးနာရီ ခေါင်ကားပဲ ”

ရုတ်တရက် နားထဲဝင် ရောက်လာသော ခရီးသည် တစ်ယောက်၏ သတိပေးသံက စိတ်အဟုန်ကို ပျော်ရွှင်မှ ဒီဂရီအမြင့်ဆုံးသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည် ။ စိုးရိမ်မှု ၊ ဝမ်းနည်းမှု ၊ ဒေါသဖြစ်မှုများကို ဘေးချိတ်ရင်း ၃၆ ဝါစိမ်းနီ ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား ခုန်တက်လိုက်၏ ။ ဗိုက်က မျက်ခနဲ အောင့်သွားသော်လည်း မသိကျိုးကျွန်ပြုကာ ထိုင်ခုံလွတ် တစ်ခုတွင် ဝမ်း သာအားရ ဝင်ထိုင်လိုက်သည် ။ ကားထွက်ထွက်ချင်း အိတ်ကပ်ကို သတိရပြီး လက်ဖြင့် စမ်းလိုက်မိတော့ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွား၏ ။ ထို့နောက် တစ်ပြိုင်တည်း ဆိုသလို ဆူးလေဘုရားကြီးထံ အာရုံပြု ဆုတောင်းလိုက်မိသည်က -

“ လမ်းမှာ ကားတစ်ခုခု မဖြစ်ပါစေနဲ့ဘုရား ” ဟူ၍ပင် ။

 ▢  မောင်သုတ ၊ မြန်မာ ၊

📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း

      ဇူလိုင် ၊ ၂၀၁၉

ခေါက်ဆွဲစားမလား

 

❝ ခေါက်ဆွဲစားမလား ❞
         ( ပီမိုးနင်း )

မောင်ဖြိုးသည် အသက်နှစ်ဆယ်နီးနီး ရှိသော်လည်း အင်္ဂလိပ်မကလေးများကို ငရုတ်သီး ၊ ကြက်သွန် ထုပ်သော အင်္ဂလိပ်သတင်းစာ စက္ကူများ၌သာ တွေ့ရဖူးလေ၏ ။ အဟုတ်တကယ် အသက်ရှင်နေသော အင်္ဂလိပ်မကလေးများကိုမူကား အကောင်အထည်နှင့်တကွ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေ့မြင်ရဖူးချေ ။ အကြောင်းမူကား ၎င်းဇာတိချက်ကြွေဖြစ်သော ညောင်ကိုးပင်ရွာ သည် အငယ်ဆုံးသော မီးရထားဘူတာနှင့် ဆယ့်ငါးမိုင် ကွာသဖြင့် အနောက်တောင်ရိုးဘက်မှာ ကပ်၍ နေလေရာ တစ်ရံတစ်ခါ ထိုဘူတာရုံရှိသော မြို့ကလေး၏ ဈေးမှ တစ်ပါး အခြားမည်သည့် မြို့ကြီးများကိုမျှ မရောက်ခဲ့ဖူး ချေ ။ ထိုမြို့ကလေးကို သွားရာ၌ တစ်ခါတစ်ရံ အင်္ဂလိပ်မ အကြီးစားများကို မြင်ဖူးခဲ့၏ ။ ၎င်းတို့ကို မြင်ရခြင်း၌ မောင်ဖြိုး၏ စိတ်မှာ များစွာထူးဆန်းသည်ဟု မှတ်ထင်ခြင်းမရှိခဲ့ချေ ။ သို့ဖြစ်လေရာ ရွာအပြင်ဘက် တစ်ခေါ်လောက်ဝေးသော သရက်တော အနီး ရေတွင်း၌ တစ်ကိုယ်တည်း ရေခပ်၍ နေရာမှာ ထူးဆန်းသောနည်းအားဖြင့် ရောက်၍လာသော အင်္ဂလိပ်မကလေးကို မြင်ရသောအခါ ကြည့်၍မဝ အံ့သြ၍ မဆုံး ဖြစ်ရလေ၏ ။ အကြောင်း မူကား နေရောင်တွင် ကတ္တီပါ ကဲ့သို့ တောက်ပသော ဂါဝန်အနက်တိုတိုကလေးသည် လေထဲတွင် ဝိုင်းခနဲ ကားခနဲ ပျံကာ သစ်တော်သီးပါးအို့နီကလေးနှင့် တူသော ဒူးကလေးများနှင့် ခြေအိတ်မပါ တောက်လင်းဖြူစင် ပြည့်ဝပြေချောသော ခြေသလုံးကလေးများနှင့် နီမြန်းသော ခြေမျက်စိကလေးများကို မောင်ဖြိုး၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ထင်းခနဲ လင်းခနဲဖြစ်အောင် မွန်းတည့်နေရောင်တွင် ဖော်ပြခြင်းပြုလေ၏ ။

အလွန်လှပပြည့်တင်း၍ လုံးကျစ်သော ကိုယ်ကလေးနှင့် များစွာ အချိုးအစားကျသော လက်မောင်းများမှာ ပခုံးအထိ နေရောင်တွင် တောက်ပလျက်ရှိလေရာ မောင်ဖြိုး၏ စိတ်၌ ထိုလက်မောင်းသားနုနုကလေးများမှာ ကျွမ်းလောင်ကာ အဆီကွာ၍ သွားလေမလားဟု တထိတ်ထိတ်ဖြစ်၍နေလေ၏ ။

ထိုအင်္ဂလိပ်မကလေးမှာ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ခန့်မျှ ရှိလေရာ ၎င်း၏အဖော် အင်္ဂလိပ် အထီးကြီးမှာ အသက်အတော်ကြီးသဖြင့် သားအဖသော် လည်းကောင်း ၊ တူဝရီးသော် လည်းကောင်း ဖြစ်ရာ၏ ဟု မောင်ဖြိုး၏ စိတ်၌ စဉ်းစားကာ ၎င်းတို့ကို သေချာစွာ ကြည့်နေလေ၏ ။ အင်္ဂလိပ်ယောက်ျားကြီးမှာ သေနတ်ကို ထမ်းလျက်လာလေ၏ ။ မကြာမီ အင်္ဂလိပ်အမ ပေါက်စကလေးသည် အရှိန်နှင့် ပြေး၍လာပြီး ရေညှိများနှင့် ချော၍ နေသော စွတ်စိုသော ရေတွင်းအုတ်နှုတ်ခမ်း ပေါ်သို့ လက်ကို တင်ကာ ရေတွင်းထဲသို့ ငုံ့၍ကြည့်လိုက်ရာ လွတ်၍နေသော အုတ်တစ်ချပ်သည်နေရာမှ ရွေ့လျားပြီး ရေတွင်းထဲသို့ ကျ၍ သွားလေ၏ ။ အင်္ဂလိပ်မကလေးလည်း အားလွန်ကာ ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်ပြီး အုတ် နောက်ကို လိုက်တာ့မလို ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးသည် လက်တစ်ဖက်နှင့် ထိုး၍ ခံလိုက်လေ၏ ။ ကတ္တီပါ မှီအုံးကလေးလို နူးညံ့တင်းအိသော အင်္ဂလိပ်မကလေး၏ ရင်အုံသည် မောင်ဖြိုး၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ထစ်ကာ တင်မိလေ၏ ။ သို့ထစ်ကာ တင်မိခြင်းကြောင့် အင်္ဂလိပ်မကလေးမှာ အုတ်ခဲ၏ နောက်သို့ မလိုက်မပါ ဖြစ်ပဲနေလေ၏ ။ ၎င်း၏ အဖနှင့် တူသော အင်္ဂလိပ် အထီးကြီးသည်လည်း ရေတွင်း အနီးရှိ ချောသော ရေညှိများ၏ သဘောသဘာဝကို မသိဘဲ တစ်ဟုန်တည်းပြေး ၍ လာလေရာ ရေညှိကို နင်းမိ၍ လျှောခနဲ ဖြစ်ပြီး အကောင်လိုက် ကိုင်၍ အရိုက်ခံရသလိုဖြစ်မည့်ဆဲဆဲ ရှိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်မိဆဲဆဲအတွင်း လျင်မြန်သော သူရင်းငှား မောင်ဖြိုးသည် ဘောဖမ်းကောင်းသော ဂိုးသမားလို ပြေး၍ ဖမ်းလေရာ အင်္ဂလိပ်အထီးကြီးမှာလည်း မလဲအားပဲ နေလေ၏ ။

“ လူကလေး လက်က မြန်သည် အများချည်း ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီ လူကလေးနားမြီး ဘားခေါ်သလဲ ” ဟု မောင်ဖြိုး၏ ပခုံးကို ကိုင်ကာမေးလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးသည် နာမည်ကို ပြောလေ၏ ။ အင်္ဂလိပ်မကလေးကလည်း မိမိ ၏ ဖခင်အား မောင်ဖြိုးကို ကြည့်ကာ ရွှေပြည်စိုးငှက်သံ နှင့်တူသော အသံကလေးနှင့် လျင်မြန်ထက်သန်စွာပြော၍ ပြပြီး မောင်ဖြိုးအား ကျေးဇူးတင်သော အမူအရာနှင့် ပြုံးကာကြည့်လျက် “ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှင် ၊ ရှင် မဖမ်းလိုက်ရင် ကျွန်မ ရေတွင်းထဲ ကျသွားမှာပဲ ၊ ကျွန်မဖေဖေလည်း ရှင် မဖမ်းလိုက်ရင် တော်တော်နာမှာ ပဲ ” ဟု ပြောလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးသည် သာယာသောအသံ နှင့် ပီသသောစကားကို နားထောင်ရင်း အံ့အားသင့်၍ နေလေ၏ ။ အံ့သြကြောင်းကို အင်္ဂလိပ်မကလေးက ရိပ်မိသဖြင့် “ ကျွန်မအမေက မြန်မာလူမျိုးပါ မအံ့သြပါနဲ့ ” ဟု ပြောလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးမှာ အံ့သြခြင်း မလျှော့ဘဲ ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လေ၏ ။

“ ဒီရေဟာ သောက်လို့ ရသလား ၊ ကျွန်မတို့ ဟိုဘိုတဲမှာ နေတယ် ။ ယုန်ကလေးများ ၊ ချေကလေးများ တွေ့မလားလို့ သားအဖနှစ်ယောက်လည်ပတ်လာကြတာပဲ ” ဟု ပြောလေ၏ ။ ၎င်း၏ ဖခင်သည်ကား သမီးကလေး ပြောပုံဆိုပုံကို သဘောကျလျက် ကြည့်၍နေလေ၏ ။

“ ကောင်းပါတယ် ၊ ရွာနဲ့လည်း ဝေးတယ် ။ ရေလည်း အေးတယ် ၊ အညစ်အကြေး ဘာမှ မရှိပါဘူး ။ အကောင်းဆုံး ရေပဲ ” ဟု ပြောပြီး မောင်ဖြိုးသည် ရေတစ်ပုံးကို ဆွဲ၍ ပေးလေရာ အင်္ဂလိပ် သားအဖ နှစ်ယောက် သောက်ကြလေ၏ ။ ထို့နောက် မောင်ဖြိုးအား ကျေးဇူးတင် စကားများကို ပြောဆိုနှုတ်ဆက်ပြီး ဘိုတဲသို့ သွားကြလေ၏ ။

ထိုအခါမှစ၍ မောင်ဖြိုးမှာ ဘိုတဲသို့ မကြာမကြာ ရောက်လေ၏ ။ အင်္ဂလိပ်မကလေးနှင့် အသိမိတ်ဆွေ ဖြစ်လေ၏ ။ အင်္ဂလိပ်မလေး၏ ဖခင်မှာ သမီးကလေး ပျော်ရွှင်စွာ နေသည်ကို သိသဖြင့် ကျေနပ်လျက် မြန်မာ တောသားကလေး တစ်ယောက်အတွက် သမီးကို စိတ် မချစရာ အကြောင်းမရှိဟု အယူရှိကာ လွှတ်၍ထားလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးမှာ ၎င်းသားအဖနှစ်ယောက် ရှိနေသမျှသော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ နတ်ပြည်သုဂတိသို့ ရောက်သလို ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

မောင်ဖြိုးသည် ၎င်းတို့ သားအဖအအတွက် အမျိုးမျိုး လုပ်ကိုင်၍ပေး၏ ။ ၎င်းတို့အတွက် ချိုးရေကို ခပ်၍ ပေး၏ ။ ကြက် ၊ ငှက် ၊ ဝမ်းဘဲ ဟင်းကျွေးချက်ပြုတ်စရာတို့ကို ဝယ်၍ ပေး၏ ။ အခါများစွာ အင်္ဂလိပ်မကလေးနှင့် အတူ ဈေးသို့ သွားရ၏ ။ ငှက်ပစ်သွားသည့်အခါ၌လည်း လိုက်ရလေ၏ ။ ထိုအင်္ဂလိပ် သားအဖနှစ်ယောက်မှာ အရာရှိ မဟုတ် ၊ လယ်ထွန်စက်များ ၊ မြေသြဇာများကို အရပ်ရပ် လယ်ပိုင်ရှင်များအား စပ်ဟပ်ရောင်းချသော အရောင်းအဝယ်သမားများ ဖြစ်ကြလေ၏ ။

ငှက်ပစ်သွားကြရာ တစ်ရွာမှ တစ်ရွာ ကူးသန်းသည့်အခါ မောင်ဖြိုး လိုက်ပါလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ထိုအခါသည် အားလပ်သော နွေအခါဖြစ်လေ၏ ။ သို့ သွားလေရာ၌ ကြမ်းသောလမ်းများမှာ မောင်ဖြိုးသည် အင်္ဂလိပ်မကလေးကို တွဲကိုင်လျက် အတူယှဉ်ကာ သွားရလေ၏ ။ တစ်ရံတစ်ခါ ရိုးငယ်ချောင်းငယ်များကို ကူးဖြတ်သည့်အခါ မောင်ဖြိုးသည် အင်္ဂလိပ်မကလေးကို တစ်ဖက်ကမ်းမှ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ပွေ့ချီကာ ပို့ရလေ၏ ။ မောင်ဖြိုး၏ စိတ်၌ မိမိ၏ တစ်သက်တွင် ထိုကဲ့သို့ အဆီ ပါသော အလုပ်မျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မလုပ်ခဲ့ရဟု စဉ်းစားမိလေ၏ ။ ၎င်းတို့နှင့်နေရသော တစ်ခဏအတွင်း မှာ အလွန်သာသော အိပ်မက်ကို မက်၍ နေရသလို ဖြစ်၍နေလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့နေရာ ရက်များ မကြာမီ သားအဖနှစ်ယောက် ထိုအရပ်မှ ထွက်ခွာ၍ သွားကြလေရာ မောင်ဖြိုးသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထမ်းဆောင်ကာ မီးရထား ဘူတာရုံ အထိ လိုက်၍ ပို့လေ၏ ။ မောင်ဖြိုးက ကောင်မလေးအား ရန်ကုန်မြို့ နေရပ်နာမည်များကို မေးလေ၏ ။ ကောင်မကလေးကလည်း ပြော၍ ပြလေ၏ ။ မီးရထား ထွက်သောအခါ မောင်ဖြိုးအား ကောင်မလေးက လက် ပြ၍ သွားလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးကား ဘူတာရုံမှ ရွာသို့ ပြန်၍ လာသောအခါ ရင်ခေါင်း၌ အသည်းနှလုံး ပါ၍မလာ ။ အင်္ဂလိပ်မကလေး၏ နောက်သို့ အသည်းနှလုံး ထွက်ခွာ လိုက်ပါ၍သွားသလို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်၍ လာရှာလေသတည်း ။ ထိုနေ့မှစ၍ မောင်ဖြိုးမှာ လွမ်းနာဆွေးနာ ကျ၍နေလေ၏ ။ ဘိုမကလေး၏ သာယာသောအသံကလေးကို အမြဲကြားလျက်ရှိ၏ ။ ဂါဝန်တိုတိုကလေး၏ အောက်၌ ပေါ်နေသော ဒူးကလေး ၊ ခြေသလုံးကလေးများကို ထင်မြင်၍သာ နေလေ၏ ။ ပခုံးအထိ ပေါ်၍နေသော လှပသော လက်မောင်းကလေးများသည် မောင်ဖြိုး၏ မျက်လုံးများထဲမှ မထွက်ဘဲ နေလေ၏ ။ ငြိမ်သက်သော တောရွာ၌ ပလွေကလေးနှင့် အေးအေးဆေးဆေး နေသော မောင်ဖြိုး၏ ငြိမ်သက်သောဘဝမှာ ထူးခြားသော ရူပါရုံ လူမျိုးကွဲသည် ဝင်ရောက်ကာ မွှေနှောက်ပြီး ရုတ်တရက် လတ်တလော ကွယ်ပျောက်၍ သွားလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးမှာ အမေအိုကြီး မရှိချေက ၎င်းတို့၏ နောက်သို့ အခိုင်းအစေ အဖြစ်နှင့် လိုက်၍သွားခဲ့ဖို့ရှိလေ၏ ။ ယခု အခါမှာကား ထိုကဲ့သို့ မလိုက်နိုင် မိမိ လိုက်၍ သွားလျှင် အမေအိုကြီးမှာ များစွာ ဒုက္ခဖြစ်ဖို့ ရှိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ရှေ့လာမည့် တစ်မိုးနှင့် တစ်နွေ သူရင်းငှား လုပ်ရလျှင် စပါးခြောက်ဆယ်တော့ ရမှာပဲ ။ စပါး ခြောက်ဆယ်ကို အစဦးဆုံး ပေါက်ဈေးနှင့် ရောင်းပြီး မိခင်အိုအတွက် လုံလောက်စွာ ထားခဲ့ပြီး မဂျော် ကို ရန်ကုန် အရောက်လိုက်၍ ရှာမည်ဟု စိတ်အကြံပြု၍ နေလေ၏ ။ ထိုအင်္ဂလိပ်မကလေး၏ အမည်မှာ ဂျော်ဂျီ ဖြစ်လေရာ ၎င်းအား မောင်ဖြိုးက မဂျော် ဟု ခေါ်လေ့ ရှိလေ၏ ။ သို့ကိုးစားမျှော်လင့်ခဲ့ရာ မိုးလေရာသီ နီးကပ်၍ လာလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးသည် ထွန်သွားခုတ်စ ပြုလေ၏ ။ ဒီတစ်မိုး ငါအစွမ်းကုန်ရှာမယ် ။ မဂျော် ကို တွေ့အောင် ရှာဖို့ စရိတ်ကို ငါ ရတော့မည်ဟု ကိုးစားကာ အလုပ်လုပ်လေ၏ ။ မိုးတွေလေတွေ သောင်းကျန်း ဟိန်းဟောက်စပြုလေ၏ ။ မိုးကြိုးလျှပ်စစ်တို့သည် ချုန်းထစ် ပြိုးပြက်စ ပြုကြလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးသည် တေးတကြော်ကြော်နှင့် လယ်ထွန်၍ နေလေသတည်း ။ လအနည်းငယ် လွန်သောအခါ စိမ်းစိုသော လယ်ပြင်၌ ပျိုးနုတ်လေ၏ ။ မြက်များရိတ်၏ ။ လများသည် လျင်မြန်စွာ လွန်၍ သွား လေ၏ ။ လယ်အလုပ်များ ငြိမ်းပြန်လေ၏ ။ မောင်ဖြိုးမှာ စပါးဈေးကောင်းသောအခါနှင့် တွေ့၍ ငွေတစ်ရာကျော် ခန့်ရလေရာ မိခင်အား ချွေတာစားသုံးရန် ငွေငါးဆယ် ပေးခဲ့ပြီး ဘုရားဖူးသွားသော အဖော်များနှင့်အတူ ရန်ကုန်သို့ လိုက်၍ သွားလေ၏ ။ မဂျော်ကို တွေ့အောင်ရှာမည် ငါ့ကို တွေ့ရင် မှတ်မိမှာပဲ ။ ငါ သူတို့ဆီမှာ နေချင်တယ် ဆိုလည်း ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ငါသူတို့ အိမ်မှာ အစေခံလုပ်ရင်း ပညာသင်မယ် ပညာတတ်ရင် သူ့အဖေ ငါ့ကို အလုပ်ရှာပေးမှာ ။ အမေတော့ ငွေငါးဆယ်နဲ့ ရင်းနှီးစား မှာပဲ ။ တောကိုဖြင့် ငါ မပြန် လူဖြစ်အောင် လုပ်တော့မည် ။ အင်မတန် ကံဆိုးသူများမှာသာ လယ်သူလယ်သား ဖြစ်ကြရတာပဲ ။ ငါမြို့သား လုပ်မည် ။ တောမှာ နေရင် စုတ်မှာပဲ ။ ရွှံ့ထဲမှာ မြုပ်ပြီး ပျောက်ကွယ်နေမှာပဲ ။ မြို့မှာ နေရင် လူဖြစ်ကျိုးနပ်မည် ။ ဆင်းရဲတောင် ပြောင်ပြောင်လက်လက် ဆင်းရဲရမည် ။ တောမှာ နေရင် နွားများနဲ့ အဆင့်အတန်း တူရုံရှိမှာပဲ ။ ငါ သူတို့သားအဖ အတွက် ကြက် ၊ ငှက် ၊ ဝမ်းဘဲတို့ကို ဝယ်၍ ပေးခဲ့၏ ။ သူတို့ သားအဖချိုးဖို့ ရေကို ခပ်၍ပေးလေ၏ ။ မဂျော်က ပိုက်ဆံ ပေးသည့်အခါ ငြင်းပယ်ခဲ့၏ ။ ဒီကျေးဇူးများကို ထောက်ကာ မိမိကို ဂရုစိုက်ကြမှာပဲဟူ၍ မိမိစိတ်၌ စဉ်းစားကာ ရန်ကုန်မြို့ကြီးကို ရောက်လျှင် အများကြီး အားတက်ခဲ့လေ၏ ။

အဖော်များသည် ဝယ်ဖို့ခြမ်းဖို့ ဘုရားဖူးဖို့ အလုပ်တွေ များသဖြင့် မောင်ဖြိုး၏ ကိစ္စ၌ ကူညီရန် အချိန်မရကြ ချေ ။ ကူညီရှာဖွေ၍ပေးဖို့ရန်မှာလည်း လွန်စွာခက်လေ၏ ။ သို့ဖြစ်၍ ရန်ကုန်မှာ ရက်ကြာသောအခါ အားတက်သောစိတ်သည် လက်လျှော့၍ သွားလေ၏ ။ အဘယ်ပုံ မေး၍ အဘယ်ပုံ ရှာရမည်ကိုမသိ ။ မြန်မာလူမျိုးတစ်ယောက်ယောက်ဖြစ်ချေက တစ်နည်းနည်းဖြင့် စုံစမ်း၍ ရနိုင်ဖွယ်ရှိလေ၏ ။ ထို့အပြင် ၎င်းသားအဖမှာ ခရီးသွား၍ နေခိုက်နှင့် ကြုံ၍နေချေက ပင်ပန်းကျိုးနပ်မည်မဟုတ်ချေ ။ ရန်ကုန်မြို့ကြီးမှာလည်း လွန်စွာကြီးလေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ ခြောက်လခန့် ငွေကြေးစုဆောင်းကာ ခဲ၍ လာသမျှမှာ သဲရေကျဖြစ်ရတော့မည့်ကဲ့သို့သော အခြေအနေသို့ ရောက်၍နေလေတော့တည်း ။

ညတစ်ည၌ အဖော်များနှင့် တရုတ်တန်းဘက်သို့ ရောက်၍ သွားလေ၏ ။ မောင်ဖြိုး၏ အဖော်များသည် ခေါက်ဆွဲဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ခေါက်ဆွဲစား၍ နေကြလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးသည်ကား တစ်ကိုယ်တည်းရပ်ကာ သွား လာကြသော လူစုလူဝေးများကို ကြည့်၍နေလေ၏ ။ သို့ ကြည့်၍နေခိုက်တွင် ခပ်လှမ်းလှမ်း လမ်းထိပ်တစ်ခု သစ်ပင်တစ်ပင်၏အောက် မှောင်ရိပ်ကလေးကျကျမှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်၍နေသော သဏ္ဌာန်တစ်ခုကို မြင်ရလေရာ ရင်ထဲမှာ ဖိုထိုးသလို ဖြစ်၍သွားလေ၏ ။ ထို မြင်ရသော သဏ္ဌာန်သည်ကား လွန်ခဲ့သော ခြောက်လကျော်အခါက ရွာရှိရေတွင်းမှာ မြင်ခဲ့ရသော သဏ္ဌာန်အတိုင်း ဖြစ်၍နေလေ၏ ။

ဂါဝန်အနက်မှာ ထိုအခါက မြင်ရသည့်အတိုင်း ဒူးအထက် မြင့်တက်၍နေလေ၏ ။ ဒူးမှ ခြေမျက်စိအထိ ခြေသလုံးသားသည် အားနည်းသော ဓာတ်မီးရောင်တွင် ဝင်းလဲ့လဲ့ မြင်ရလေ၏ ။ လက်မောင်းများမှာ ပခုံး အထက်သို့တိုင်အောင် ဝင်း၍ နေလေ၏ ။ ထိုပုံသဏ္ဌာန်သည် မိမိဘက်သို့ ကျောခိုင်းလျက် လက်ပိုက်၍ နေဟန် ရှိလေ၏ ။

မောင်ဖြိုးသည် ခေါင်းမှ ခြေဖျားတိုင်အောင် ခါး တင် အကျအဆင်း အဟိုက်အတက်တို့ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ရူပါရုံရမ္မက်စွဲကာ ကြက်သေသေ၍ နေလေ၏ ။ မိမိ၏ မျက်လုံးများကိုမျှ မယုံနိုင်အောင် ရှိလေ၏ ။ တွေ့ရတော့မည်မဟုတ်ဟု လုံးလုံးကြီး စိတ်ကိုလျှော့ခါမှ ရူပါရုံကိုယ်ယောင် ပြသလို ဤကဲ့သို့ မြင်ရသည်မှာ ဝမ်းသာလုံးတက်ကြွပြီး ရင်ထဲကို ဆောင့်ကာဆို့သောကြောင့် မနည်းကြီး သတိထားပြီး ရင်ဝကို နှိပ်၍ ထားရလေ၏ ။

ငါ တောကို မပြန်တော့ဘူး ။ သူတို့ အိမ်မှာ အစေခံ ဖြစ်နေရစေတော့ ကျေနပ်ပြီ ။ အစေခံ ဖြစ်ရင် နီးမှာပဲ နီးရင် သခင်မကော ခံနိုင်ပါ့မလား ။ ငါနဲ့လည်း အကျွမ်း ဝင်ပြီသား ။ ငါ သူတို့အတွက် အဘယ်လောက်အကျိုးဆောင်ခဲ့သလဲ ၊ ငါ့ကို မြင်ရင် ဝမ်းသာမှာပဲ ။ သူ့ ရှေ့ကို ငါ သွားပြီး အမှတ်တမဲ့ ရပ်မယ် ။ ငါ့ကို မြင်ရင် သူ အံ့သြမှာပဲ ။ ဟိုကို လာတုန်းကအတိုင်း ဝတ်ဆင်လျက်ပါပဲကလား ၊ ငါ့ကို သူမှတ်မိပါဦးမလား ။ အခုနည်းနည်းကလေး အရပ်မြင့်လာတယ် ထင်ပါရဲ့ ။ ယောက်ျားတော့ ရမယ်မဟုတ်သေးပါဘူး စသည်ဖြင့် တွေးတောကာ ဓာတ်မီးရောင်တွင် လင်းတောက်၍နေသော ခြေသလုံးကလေး နှစ်ဖက်ကို ပြေး၍ ဖက်ချင်လေ၏ ။ သေးသွယ်သော ခါးကလေးကို ပြေး၍ ပွေ့ချင်လေ၏ ။ ရေတွင်း၌ လက်နှင့် ဖမ်းလိုက်ရာ ရင်ဘတ်မှာ တင်းခနဲ လက်မောင်း နှင့် ထိမိထားသည့် အခြင်းအရာကို ပူပူနွေးနွေး သတိရပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဖိုလှိုက်၍နေလေ၏ ။ ကြော့ရှင်းယဉ်ကျေးသေးသွယ်သော ငါးရံ့ကိုယ်ကလေး၏ ခိုင်ခံ့သော ညွတ်ပျောင်းခြင်းကို ဆင်ခြင်ကာ မျက်လုံးအရသာခံလျက် နေလေသတည်း ။

ထို့နောက် ဆိုင်တစ်ဆိုင်၌ ခေါက်ဆွဲစား၍ နေကြသော အဖော်များထံပြေးပြီး “ ခင်ဗျားတို့ စားနေကြနှင့်ဦး ကျုပ်ကိစ္စ ရှိသေးတယ် ။ ဟိုမှာမြင်ရဲ့လား မဂျော် လေ ”  ဟု ရွှင်ပျသော အမူအရာဖြင့် မြင်ရသောသဏ္ဌာန်ဘက်သို့ လက်ပြပြီး ပြေး၍သွားလေ၏ ။ မကြာမီ ထိုသဏ္ဌာန်၏ ရှေ့သို့ရောက်၍ သွားလေရာ ကြီးလှစွာသော အံ့အားသင့်ခြင်းနှင့် ကြက်သေ,သေ၍ နေလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ခါးထောက်လျက် သွားကိုဖြဲကာ ပြုံးရယ်ပြီး “ ပေါက်ဖော် ဘာစားလဲ ဆန်ပြုတ်သောက်လား ၊ ခေါက်ဆွဲ စားမလား ” ဟု မေးသော သူသည်ကား ဘောင်းဘီတို အနက် ၊ စွပ်ကျယ်အင်္ကျီလက်တို အနက်ကို ဝတ်သော ခေါက်ဆွဲပေါက်ဖော် တစ်ယောက် ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။

မောင်ဖြိုးမှာ ဦးဆက်ကို အချခံရသော သူကဲ့သို့ ဖြစ်၍သွားလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးသည် မိတ်ဆွေများအပေါ် ၌ အတော်ပင် ကြွားခဲ့မိလေ၏ ။ မဂျော်နှင့် မိမိ ချစ်ခင် စုံမက်နေကြောင်း ၊ မဂျော်က ရန်ကုန် လိုက်ခဲ့ပါဟု အတန်တန်မှာကြောင်း စသည်ဖြင့် ကြွားဝါခဲ့ဖူး၏ ။ ရွာ ၌လည်း ထိုနည်းအတိုင်း ကြွားခဲ့မိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် အဖော်များထံ မပြန်ဘဲ မိမိ၌ ရှိသော ငွေအနည်းငယ်မျှနှင့် ရန်ကုန်မြို့မှာ ကြံစည်၍ အသက်ဆက် နေထိုင်တော့မည်ဟု စိတ်ကိုတင်းကာ ခြေဦးတည့်ရာသို့ ထွက်သွားရှာလေတော့သတည်း ။

မောင်ဖြိုးသည် နောက်တစ်နေ့ တိရစ္ဆာန်ရုံသို့ ရောက်၍သွားရာ ခြင်္သေ့ပေါက်စကလေးတစ်ကောင်ကို ကြည့်၍နေရင်း ခြင်္သေ့ကလေးသည် တန်ခိုးကြီးသော အမျိုးဖြစ်၏ ။ အခု ငယ်သော်လည်း ကြီးလျှင် တန်ခိုး ကြီးရမည် ။ ကြီးလျှင် တန်ခိုးကြီးတဲ့ ခြင်္သေ့ကြီးဖြစ်မှာ ဟု တွေးလေ၏ ။ သို့တွေးခိုက်တွင် အင်္ကျီအိတ်ထဲမှာရှိသော ငါးဆယ်ကျော် ခြောက်ဆယ်ကျပ်နီးနီးရှိသော အထုပ်ကို ခါးပိုက်နှိုက်မှာ စိုးသဖြင့် လက်နှင့်ကိုင်ဆုပ်၍ ထားလေရာ ဒီငွေလည်း တန်ခိုးကြီးတဲ့ အမျိုးပဲ ၊ မကုန်ရင် ဒီငွေကလေးဟာ ငွေကြီး ဖြစ်မှာပဲ ၊ ငွေဖြစ်ရင် အင်မတန်တန်ခိုးကြီးမှာပါကလား ၊ ငါ မကုန်အောင်မွေးနိုင်လျှင် ဧကန်ကြီးမှာပဲ ၊ ငါမသေရုံ စားလျှင် ဒီငွေ သေမှာ မဟုတ် ၊ သေအောင် စားသုံးမှ ဒီငွေ သေမှာပဲ ငွေထက် အစွမ်းကောင်းတာ လောကမှာ မရှိ ဟူ၍ စဉ်းစားမိလေ ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ တိရစ္ဆာန်ရုံမှ ဘုရား ၊ ဘုရားမှ သိမ်ကြီးဈေးကို သွားပြီး မသေရုံစားသောက်ကာ သိမ်ကြီး၌ အိပ်ပြီး အလုပ်အမျိုးမျိုးတို့ကို စုံစမ်းလေ၏ ။ မကြာမီ လယ်တောမှာ လုပ်ရသလောက် မပင်ပန်းဘဲ ငွေကို ရနိုင်သော နည်းလမ်းတို့ကို သိ၍ လာလေ၏ ။ မိမိ၏ ငွေကို ကျစ်စွာထုပ်ပြီး ဈေးဆိုင်သည် တစ်ယောက်ထံ အခိုင်းအစေခံလေရာ ငွေရင်းအနည်းငယ်ထုတ်နိုင်လျှင် တစ်ဆ နှစ်ဆ တိုးပွားမည့် စားကျက်တွေကို တွေ့လေ၏ ။ သို့ စားကျက် နှစ်ချက်သုံးချက် မိသောအခါ လူရော ငွေရော လည်စ ပြုလေ၏ ။

နောက်ဆယ်နှစ်ကျော် ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့် ကြာ၍ သွားလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးသည် မိမိ၏ အလုပ်တိုက် အခန်း၌ တစ်ကိုယ်တည်းထိုင်ကာ စက္ကူများကို လှန်လှော၍ နေခိုက်တွင် ဒရဝမ်ကု,လားသည် စာကလေးတစ်စောင်ကို လာ၍ ပေးလေ၏ ။ မောင်ဖြိုးက စာကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်လေ၏ ။ မကြာမီ အလွန်လှသော မြန်မာမိန်းမပျိုတစ်ယောက်သည် သားရေအိတ်ကလေးကို ကိုင်လျက် ဝင်၍ လာပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းမျက်နှာနှင့် မောင်ဖြိုးကိုကြည့်ကာ “ ကိုဖြိုး ကျွန်မမှာ အလုပ်မရှိဘူး ၊ အလုပ်ကလေးများ မပေးနိုင်ဘူးလား ” ဟု မေးလေ၏ ။

“ မင်း ငါ့ကို ဘယ်တုန်းက သိတာလဲ ၊ ထိုင်ထိုင် ပြောစမ်းပါဦး ”

“ ကျွန်မ မဂျော်လေ ၊ ကျွန်မအဖေ ဘိလပ်ပြန်သွားရာမှာ သေတယ် ။ ကျွန်မ ဆင်းရဲနေတယ် ”

“ နို့ ငါ ဒီမှာရှိတာ မင်း ဘယ့်နှယ်သိသလဲ ”

“ ရှင့်ဆိုင်းဘုတ်ကိုလည်း မြင်တယ် ၊ ရှင့်ကိုလည်း မြင်တယ် ”

“ မှတ်မိသလား ”

“ ရှင် ဒီကနေ့ တိုက်ရှေ့မှာ လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားရယ်မောပြောနေတာ ကျွန်မ မြင်ရတယ် ၊ ရှင် ရယ်လိုက်တော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို မြင်ဖူးတယ်ထင်ပြီး စဉ်းစားရင်း သတိရလို့ အားရဝမ်းသာ ဝင်လာတာပဲ ”

“ ဆင်းရဲလို့ သတိရတာပေါ့လေ ၊ ချမ်းသာတုန်းက ငဖြိုး ဆိုတဲ့အကောင် ငါ့ကို ချိုးရေတောင် ခပ်ပေးပါကလား ဆိုတာ သတိများရရဲ့လား ”

“ ရပါတယ် ကိုဖြိုးရယ် ၊ ကျွန်မ မရိုင်းပါဘူး ”

မောင်ဖြိုး မှာမူ ရင်ထဲ၌ ဝမ်းသာလုံးဆို့ နေလေရာ မနည်းကြီး ဟန်ဆောင်၍ ထားရလေ၏ ။

“ ရှင်ဘယ်လို ဖြစ်ပြီး အခုလို ကြီးပွားလာတာလဲ ”

ဟု မဂျော်က မေးလေ၏ ။

“ ဒါမင်း ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ ”

ဟု ပြောကာ မောင်ဖြိုးသည် ဆယ့်ငါးနှစ်အခါက အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လှန်၍ ပြောလေလျှင် မဂျော်သည် ရှက်စနိုးအမူအရာနှင့် ပြုံးကာ မျက်နှာကို အောက်ချ၍ နေလေ၏ ။

“ မဂျော် ဘာလုပ်တတ်သလဲ ”

“ ကျွန်မ အကုန်တတ်တာပဲ ”

“ ဒီလိုဖြင့် အကုန်လုပ်ရလိမ့်မယ် ”

“ အကုန် လုပ်ရမှာဖြင့် လခ ဘယ်လောက်ပေးမလဲ ”

“ အကုန် လုပ်ရတဲ့အတွက် အကုန်ပဲရရင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား ”

ဟု ပြောကာ မဂျော်၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆွဲကိုင်လေ၏ ။ မဂျော်က “ ကိုဖြိုး သဘောပဲ ကျွန်မ မှာတော့ ခိုကိုးရာမဲ့သလို ဖြစ်နေပါတယ် ” ဟု ငြိမ်သက်စွာ ပြန်၍ ပြောရှာလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 သူရိယရုပ်စုံသတင်း
      အတွဲ ၃ ၊ အမှတ် ၁၂
      ဇွန် ၁၉ ၊ ၁၉၃၂

တစ်ပွင့်ကျန် ပန်းရိုင်းသစ္စာ

 ❝ တစ်ပွင့်ကျန် ပန်းရိုင်းသစ္စာ ❞  

     ( လမင်းမောင်မောင် )

“ ဟင် ”

စာအုပ်တွေကို စီစီရီရီ ထပ်သင့်တာထပ် ၊ ထောင်သင့်တာထောင်ရင်း ၊ တချို့ ဖုန်တွေ တက်နေတာမို့ အဝတ်နဲ့ သုတ်လိုက် ၊ ခါချလိုက် လုပ်လိုက်တော့ မာသာထရီဇာ စာအုပ်ကလေးထဲကနေ ထွက်ကျလာတဲ့ ဓာတ်ပုံကလေး ၊ ပလတ်စတစ်အိတ်ကလေးထဲမှာ ဆေးရောင် သစ်လွင်နေဆဲ ၊ ကြည့်ရင်း အံ့သြမိရပါပြီ ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၆ နှစ် နေဝင်တောင် ရှိရာ သစ်ခွရှာ ထွက်ခဲ့တုန်းက ဘုရားကုန်းပေါ် အမှတ်မထင် ဆုံခဲ့ရတဲ့ ကလေး ၇ ယောက် နဲ့ ဘုရားလှေကားမှာ ရိုက်ခဲ့တဲ့ပုံ ၊ ကျွန်တော်က အလယ်မှာ ၊ ဘေးက ကလေး ၂ ယောက် ဖက်ထားလျက်သား ။ ပြုံးလို့ ၊ ကိုးနှစ် ၊ ဆယ်နှစ်အရွယ်တွေချည်း ၊ ယောက်ျား ကလေး ၆ ယောက် ၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ၊ ဦးထုပ် အဖြူဆောင်းထားပြီး ပန်းရောင်အင်္ကျီနဲ့ ဂါဝန်ဝမ်းဆက်ကလေး ဝတ်လို့ ၊ အားလုံးက အဝတ်နွမ်းနွမ်းကလေးတွေနဲ့ချည်းပါ ။ မျက်နှာဝိုင်းသူ ၊ သွယ်သူ ၊ တချို့ ပါးကွက်တွေနဲ့ ၊ အားလုံးက ကင်မရာကို အထူးအဆန်း ပစ္စည်းတစ်ခုလို ငေးစိုက်ကြည့်နေပုံက ပေါ်လွင်လွန်း နေတယ် ။ ရှမ်း ၊ ဓနု ကလေးတွေမို့ ဗမာလို ဟုတ်တိပတ်တိ မတတ်ကြ ။ ကျွန်တော် ၊ အာနန္ဒာ ၊ နေလင်းမောင် တို့ ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်နေတာတွေ့တော့ ၊ ချုံတွေကြားက ၁ဝ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက် ပြေးထွက်လာပြီး

“ ဦးဦး .. ကျွန်တော်တို့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးပါ ”

လေသံဝဲဝဲ မပီကလာ ပီကလာပေမဲ့ ဒီကလေးက ဗမာလို တော်တော်ပြောတတ်ပုံပါ ။ တောင်းဆိုနေပုံကလည်း တကယ့်ကို အရေးတကြီး ၊ တမက်မောမော ၊ ကျွန်တော်ကလည်းပဲ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးသား ... ။

“ ကဲ .. လာဗျာ ”

“ နေဦး .. သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ် ခဏ ”

လှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားပြီး အုတ်တံတိုင်းအပြင်ကို အော်ခေါ်တော့တာ ။

“ လာကြဟေ့ ဒီမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးမယ်တဲ့ ” 

ချက်ချင်းပဲ ညစ်ပတ်ပေရေနေတဲ့ ကလေးတွေ ဘုရားထဲ ပြေးဝင်လာကြပြီး ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဝိုင်းထိုင်ကြတယ် ။ ကျွန်တော်က စပ်စုမိရော ... ။ 

“ သားတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲကွ ” 

“ ဥပုသ်နေ့မို့ ကျွဲတွေ ၊ နွားတွေ ကျောင်းရင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးနေကြတာပါ ”

ကောင်လေးကပဲ ပြန်ဖြေတယ် ။ ကျန်ကလေးတွေက ကင်မရာကိုသာ ဝိုင်းကြည့်နေကြလေရဲ့ ၊ နေလင်း မောင်က ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးတာမို့ ၊ အာနန္ဒာက မြေစိုက်သစ်ခွပင်တွေ လိုက်နုတ်နေပါပြီ ။

“ ကျောင်းမနေကြဘူးလား သားရယ် ” 

“ နေတယ်လေ ၊ ဒီနေ့ ဥပုသ်နေ့လေ ဝါတွင်း ဆိုတော့ ကျောင်းပိတ်တယ် ” 

“ ဪ ဟုတ်ရဲ့လား ”

“ ဦးဦးတို့ ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ ” 

“ ဘုရားဖူးရင်း သစ်ခွတွေ လာနုတ်တာကွ ”

မြို့ထဲက ပျိုးပင်ဆိုင်တွေမှာ ဈေးကြီးကြီး ပေးဝယ်ရတဲ့ မြေစိုက်သစ်ခွမျိုးစုံက ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ အလေ့ကျပေါက်နေကြတာပါ ။ မြေမှ ပေါက်တဲ့ သစ်ခွမျိုးကို တချို့က မကြိုက်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အရွက်ထွက် ပုံကအစ သဘောကျမိတယ် ။ အပွင့်ကလေးတွေက မျိုးစုံ ၊ ထူးခြားတဲ့ရနံ့တော့ ရှိပေမဲ့ တချို့ အပွင့်တွေက ပုံစံလည်း လှ ၊ ကြာရှည်လည်း ခံ ၊ အပင်ကလည်း မြေကြီး ရှိရင် စိုက်လို့ရတဲ့အမျိုး ၊ စကားပြောကြတုန်းမှာ ကျောင်းထဲက ဦးပဉ္ဇင်းတစ်ပါး ထွက်လာတာကို မြင်တော့ ကလေးတွေ ဖုတ်ဖက်ခါထ ပြေးထသွားကြတယ် ။ ကောင်လေးက ရပ်နေဆဲ ။

“ ဦးဦး ဓာတ်ပုံပို့ပေးနော် ၊ ဦးဦးတို့ မပြန်သေးဘူး မဟုတ်လား ”

ပြောပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေပုံက သနားစရာလေးမို့ ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်ရပေမဲ့ ဒီတောင်ဘက်ကို နောက်တစ်ခေါက် ရောက်ဖို့ရာ မသေချာတာ သိပြီးသားပါ ။ ကောင်လေး ပြေးထွက် သွားတော့မှ သစ်ခွတွေ လိုက်နုတ်ရင်း မြင်ရတဲ့ ရှုခင်းတွေရဲ့အရသာကို ခံစားရတော့ ရင်ထဲ အေးသွားအောင် တကယ့်ကို လှမှလှ ။

အဲဒီနေ့က တောင်ပေါ်ဘုရားကနေ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ကယ်နှစ်စီး ဆင်းလာတော့ အနောက်ဘက် ဘုရားဖြူတောင်ဘက်က ကလေးတွေရဲ့ အော်သံဟစ်သံတွေ ကြားခဲ့ရတာကိုလည်း ခုထိ မှတ်မိနေဆဲပဲ ။ အာနန္ဒာက .. 

“ ကလေးတွေ ဆော့နေကြတာနေမှာပါ ဆရာရယ် ”

နောင်တော်က နောက်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီ ။ နောက်တစ်ခေါက် မရောက်ဖြစ်ခဲ့ပါ ။ ဓာတ်ပုံတွေ ကူးခဲ့ပေမဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ပုံကို ပို့ဖို့ရာလည်း စိတ်ကူးမရခဲ့တာ ဒီနေ့ အထိပါပဲ ။ မြို့ထဲနဲ့ ဝေးလှတယ်တော့ မဟုတ် ၊ ဆိုင်ကယ်နဲ့ဆို နာရီဝက်ပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ အတက်အဆင်း အကွေ့အကောက်တွေနဲ့ လူသူပြတ်လှတဲ့ နေရာ ၊ နာနတ်သီး ပေါ်ချိန်မှာသာ ထော်လာဂျီတွေ သွားကြပြီး ၊ ပုံမှန်လိုင်းကား လည်း မရှိ ၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ရဲ့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လျစ်လျူရှုမှုနဲ့ ဒီဓာတ်ပုံကလေးက လက်ထဲမှာ ခြောက်နှစ်တောင် ကြာခဲ့ရတာပါလေ ။

••••• ••••• ••••• 

“ ခုချိန်ဆို ဒီကလေးတွေ အကောင်တော်တော်ကြီး ကြရောပေါ့ဆရာ ”

ဓာတ်ပုံကလေးကို ကြည့်ရင်း အာနန္ဒာလည်း အံ့သြလို့ ။ ဒီအချက်ကို ကျွန်တော် သတိမပြုမိ ။ ဟုတ်မှာပေါ့ ၊ မူလတန်း ကတည်းက စာသင်ပေး ပွေ့ချီကစားခဲ့တဲ့ ခြံနီးနားချင်းက ဆီပေါ တောင် ခုတော့ ကိုယ်က ပြန်မော် ကြည့်နေရပြီ မဟုတ်လား ။ အတန်းကလည်း ဆယ်တန်း ရောက်နေပါပြီ ။ ကျွန်တော့် အချစ်ဆုံးကလေး ဖြစ်လို့ ခုထိ လက်ပွန်းတတီးရှိနေဆဲ ။ ကလေးတွေကို ချစ်ပေမဲ့ အားလုံးကိုတော့ မပေါင်း ။ စာကြိုးစားပြီး လိမ္မာယဉ်ကျေးတဲ့ ဆီပေါ လို ကလေး ဆိုရင်တော့ မိဘရင်းတွေထက် ပိုပြီး ကျွန်တော်က ပံ့ပိုးပေးတတ်သူပါ ။ 

“ မင်းအားတဲ့ တစ်ရက် လိုက်ပို့ပေးစမ်းပါ အာနန္ဒာရယ် ”

ခရီးဝေး ၊ လမ်းမကောင်းရင် ကျွန်တော်က ဆိုင်ကယ် ၊ ကား ကိုယ်တိုင်မမောင်းသူမို့ အာနန္ဒာ ကိုသာ အကူအညီ တောင်းရမြဲ ။ ဒီကလေးကလည်း အားတယ် မရှိလှ ။

“ ရတယ်ဆရာ ၊ ကျွန်တော် အလုပ်တွေ ကြိုလုပ် ထားလိုက်မယ် ၊ သုံးလေးရက်လောက် ရှိရင် သွားကြမယ်လေ ”

လွယ်နေကျ အိတ်ထဲ ဓာတ်ပုံကလေးကို ထည့်လိုက်တယ် ။

“ ဦးပဉ္စင်း တစ်ပါးပါးကို ပြကြည့်ရင်တော့ သိမှာ သေချာပါတယ်လေ .. ”

ကိုယ့်ဘာသာ သေချာရင်း သွားရမယ့် ရက်ကို စိတ်ဇောနဲ့ မျှော်နေမိတော့တာ ။

••••• ••••• ••••• 

တောင်ကုန်းတွေ တကြော နာနတ်ခင်းတွေချည်း ။ စီရရီနဲ့ လှလိုက်ပါဘိ ။ လမ်းက အရင်အတိုင်း ၊ ဆိုင်ကယ်က ခုန်ဆွခုန်ဆွ ၊ ဆင်လမ်းဆည်ကို ရောက်တော့ နေဝင်တောင်ကို မြင်ရပါပြီ ။ သစ်ပင်ခုတ်ထွင်းခြင်း မပြု လို့ ထင်ပါရဲ့ ။ ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက် စိမ်းစိုအုံ့ဆိုင်းနေပါ တယ် ။ ‘ သမိုင်းဝင် နေဝင်တောင်ဘုရား ’ မုခ်ဦးထဲ ဝင် လာခဲ့ကြပါပြီ ။

တောင်တက်လမ်းမို့ ဂီယာ ၂ နဲ့ အာနန္ဒာ က အရှိန်ယူ အတက် ၊ မုခ်ဦးတစ်ဖက် ကျောက်ဂူရှိရာ တောင်ကုန်းဘေး မြက်ခင်းထဲက ကျွဲကျောင်းသားကလေး ပြေးထွက်လာတာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ် ။

“ ဟိုး ... ဟိုး ။ နေပါဦး ... နေပါဦးဗျို့ ... ဟိုးထား ” 

ဘာကို ဘယ်သူ့ကို အော်နေသလဲ ကျွန်တော် မသိ ။ ဆိုင်ကယ်သံနဲ့ မို့ အာနန္ဒာ ကလည်း မကြား ၊ မောင်း တက်ခဲ့တော့တာပါ ။ အနောက်ဘက်ရှိ ဘုရားမုခ်ဦး အဝင်မှာ ဆိုင်ကယ်ကို ရပ် ၊ ဆိုင်ကယ်ပေါ်က ဆင်း ၊ ကျောင်းဝင်းထဲ လှမ်းကြည့်တော့ တိတ်ဆိတ်လို့ ၊ လေ အဝှေ့မှာ ဆည်းလည်းသံ တချွင်ချွင်ကသာ လွှမ်းခြုံလို့နေပါတယ် ။

“ နေ့ခင်းမို့ ဘုန်းကြီးတွေ ကျိန်းစက်နေကြထင်ပါရဲ့ ”

“ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိမှာပါ ဆရာ ၊ ခဏ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့ ”

မရောက်တာ ကြာပြီမို့ ရှုခင်းတွေကို ကြည့်ရင်း လေအေးအေးကို တဝကြီး ရှူရှိုက်မိကြတယ် ။ ခဏနေတော့မှ ဖိနပ်တွေကို ချွတ်ပြီး ဘုရားဝင်းထဲ ဝင်မယ် အလုပ်မှာပဲ တောင်ရဲ့ မြောက်ဘက်ခြမ်း လှေကားထစ် ကနေ ပြေးတက်လာတဲ့ ကောင်လေးကို လှမ်းတွေ့လိုက်ကြတယ် ။ ၁၅ နှစ် ၊ ၁၆ နှစ် အရွယ်ကလေး ၊ လက်ပြလို့ နှုတ်ကလည်း တစ်ခုခုကို မောကြီးပန်းကြီး အော်နေသေးရဲ့ ။ ကျွန်တော်တို့ပဲ ရှိတာမို့ ၊ အသာရပ်ကြည့်နေလိုက်ကြရပါတယ် ။ မောနေတဲ့ ကြားက ကောင်လေးရဲ့မျက်နှာက ပြုံးနေရှာသေးတာပါ ။

“ ဦးဦး ... ဦးဦး ”

“ ဟေ ”

“ ဟင် ”

“ ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးခဲ့တဲ့ ဦးဦး ၊ မှတ်မိတယ် ၊ ဦးက အရင် အတိုင်းပဲနော် ”

ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ပြုံးမိကြတယ် ၊ ဝမ်းသာလိုက်တဲ့ဖြစ်ခြင်း ။

“ ဒါ .... ဒါဖြင့် သားက အဲဒီ အထဲက .... ”

“ ဟုတ် ... ကျွန်တော်က စိုင်းလုံပါ ”

“ ဪ ... ” 

ပြုံးရွှင်နေရာက ကောင်လေးမျက်နှာ နည်းနည်း ညှိုးသွားပြန်တယ် ။ တစ်ခုခုကို မေးချင်နေပေမဲ့ မမေးရဲဘဲ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပုံပါ ။

“ ဒီတစ်ခါလည်း သစ်ခွ လာရှာတာပဲလား ဦးဦး ” 

“ မဟုတ်ပါဘူး သားရယ် ၊ သက်သက် သားတို့ကို လာရှာတာပါ ”

“ ဗျာ .. တကယ် ”

စိုင်းလုံရဲ့ မျက်နှာ ဝင်းလက်သွားပြန်တယ် ။ ရှေ့ကို နည်းနည်းတိုးလာပြီး မေးတယ် ။

“ ဒါ ဒါဆိုရင် သား ... သားတို့ရဲ့ ဓာတ်ပုံကလေးပါ ... ပါလာလားဟင် ဦးဦး ”

အငမ်းမရ မေးနေပုံကြောင့် ကျွန်တော် အံ့သြသွားရတာအမှန် ။

“ ဒါဆို သားက ဓာတ်ပုံ ပို့ပေးဖို့ ပြောခဲ့တဲ့ ကလေးလေးပေါ့ ဟုတ်လား ”

“ ဟာ ဟုတ်တယ် ... ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်ပဲလေ ” 

အံ့သြဘနန်း တစ်ခုကို မြင်နေရသလိုပါ ။ ဓာတ်ပုံထဲကနဲ့ ခြားနားသွားခဲ့ပြီပဲ ။ ရက်လနှစ်တွေ မနည်း ၊ ဒီဓာတ်ပုံကို ကောင်လေးက မမေ့သေးရုံမက အရေးပါနေတာ ပေါ်လွင်နေသေးရဲ့ ။ စိုင်းလုံ က ကျွန်တော့် လွယ်အိတ်ကို လှမ်းကြည့်ရှာတာမို့ ၊ ဘာမှ ဆက်မမေးတော့ဘဲ ဓာတ်ပုံကိုထုတ်ပေးတော့ လှမ်းယူတဲ့ စိုင်းလုံ ရဲ့ လက်အစုံဟာ တုန်ယင်နေလိုက်ကြတာ ၊ တန်ဖိုးကြီးလှတဲ့ အရာတစ်ခု ကြည့်သလိုကို စူးစိုက်ကြည့်နေတဲ့ စိုင်းလုံရဲ့ မျက်လုံးအစုံက ချက်ချင်းပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်လျှံ လာပါတော့တယ် ။

“ ကျေးဇူး ... ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ ဦးဦးရယ် ၊ ဒီ ဓာတ်ပုံကလေး ရမယ်ဆိုတာ ဒီနေ့အထိ ယုံကြည်နေခဲ့တာ ။ လူကြုံတွေနဲ့များ ပါလာမလားလို့ မျှော်ခဲ့မိသေးတယ် ။ ပြီးတော့ ဦးဦးက ဟိုးအဝေးကြီးက ဆိုရင် နောက်တစ်ခါ လာမှ ယူလာမယ်နဲ့ တူပါရဲ့လို့ ထင်မှတ် ထားခဲ့တာ ။ ဘုရားပေါ် တက်တဲ့ ကားတွေ ၊ ဆိုင်ကယ်တွေ လာတိုင်း ကြည့်ရတာ အခုထိပဲ ။ စောစောက ဦးဦး တို့ကို လှမ်းမြင်လိုက်တော့ ဝမ်းသာပြီး အော်ခေါ်သေးတယ် ။ မမီလို့ ဒီဘက်ကနေ ပြေးလိုက်လာခဲ့တာ .. ကျ .. ကျွန်တော် ... ဟီး ဟီး ” 

ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး စိုင်းလုံ က မထိန်းနိုင် ၊ မသိမ်းနိုင် ငိုတာမို့ ကျွန်တော်တို့လည်း တုန်လှုပ်မှုနဲ့ အတူ ငေးငိုင်ကြည့်နေမိကြတုန်းမှာပဲ ဆွမ်းစားကျောင်း ထဲက ဦးပဉ္ဇင်းတစ်ပါး ထွက်လာပါတယ် ။ နည်းနည်း ဝ လာပေမဲ့ ဟိုဟုန်းက ဦးပဉ္စင်း မှန်း ကောင်းကောင်း မှတ်မိလိုက်ပါတယ် ။ ဓာတ်ပုံအပေါ်ထားတဲ့ စိုင်းလုံရဲ့ စွဲလမ်းမှုက အရမ်းထင်ရှားနေတာမို့ နောင်တ ပါးပါးကလေးက ကျွန်တော့် ရင်ထဲ ဝင်ရောက်စ ပြုလာနေပါပြီ ။ ဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ...

“ ကျန်တဲ့ကလေးတွေကရော စိုင်းလုံ .. မငိုပါနဲ့ သားရယ် ”

တသိမ့်သိမ့် ရှိုက်နေတဲ့ စိုင်းလုံ မဖြေနိုင်ရှာပါဘူး ။ အနားရောက်လာတဲ့ ဦးပဉ္စင်းကို ဝယ်လာတဲ့ မုန့်တွေနဲ့ ဆက်ကပ် ကန်တော့လိုက်ကြပြီးတော့ ...

“ ကျန်တဲ့ ကလေးတွေက ဒီမှာ မရှိကြတော့ဘူး ဒကာကြီးရဲ့ ။ အင်း စိုင်းလုံ စိတ်ကို လျှော့စမ်းဟယ် ၊ နင်ကလည်း တယ်အစွဲအလမ်းကြီးတာကိုးနော် ” 

“ ဘုရား ဘာဖြစ်ကြတာလဲဘုရား ” 

“ ဒီဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့တဲ့ နေ့က ကလေးတွေ ဒီမှာ ဆုံတာ နောက်ဆုံးပဲလေ ”

ဦးပဉ္စင်းက ရှမ်းသံတဝဲဝဲနဲ့ ဖြည်းဖြည်းလေး ရှင်းပြရှာတယ် ။

“ အားလုံးက တစ်ဝမ်းကွဲ ၊ နှစ်ဝမ်းကွဲတွေ ချည်းပါပဲ ။ ဘိုးဘွားဘီဘင်လက်ထက်ကတည်းက မြေကွက်ကြီး တစ်ခုမှာပဲ စည်းစည်းလုံးလုံးနေခဲ့ကြရာက မြေဈေးတွေ ကောင်းလာတော့ သူ့အတွက် ကိုယ့်အတွက် အဝေ မတည့်ကြ ။ တုတ်တပြက် ၊ ဓားတပြက် ဖြစ်နေကြတဲ့ အချိန်ကလေးတွေကတော့ ဒီနေရာမှာ ဆုံကြ ၊ ဆော့ကြ ရတာကိုး ။ လူကြီးချင်းတွေ မတည့်ကြတော့ ကလေးချင်း ပေါင်းတာလည်း မကြိုက်ကြဘူးလေ ။ အင်း ... သဘောထားတွေပါ ကျဉ်းမြောင်းကုန်ကြတာ ပိုဆိုးတာပေါ့ ”

“ ဖြစ်မှဖြစ်ရလေဘုရား ”

စိုင်းလုံ ကတော့ ငိုရှိုက်နေဆဲ ၊ သူ့ ရင်ထဲက ခံစားချက်ကို နည်းနည်းတော့ နားလည်လာရပြီ ။ 

“ ဆိုင်ရာတွေနဲ့ ရှင်းကြ ၊ ခွဲဝေကြတော့ ၊ ရောင်းချပြီး တချို့က မြို့ထဲ ၊ တချို့ကလည်း ယောက်ျားအမျိုး ၊ မိန်းမအမျိုးတွေ ရှိရာ ပြောင်းကုန်ကြတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဖတဆိုး စိုင်းလုံ ပဲ ကျန်နေရစ်ခဲ့ရှာတာ ။ သူက မွေးချင်းလည်း မရှိ ။ တစ်ဦးတည်း သားလေ ။ သူ့အဖေက လည်း တမြန်နှစ်ကပဲ ဆုံးသွားခဲ့တော့ .... ” 

ဦးပဉ္စင်း ကိုယ်တိုင် အသံတွေ တိမ်ဝင်သွားသလို ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာလည်း ကိုယ်ချင်းစာစိတ်နဲ့ ယှဉ်တဲ့ ကရုဏာက ထုနဲ့ထည်နဲ့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ရပြီပဲ ။ 

“ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဒကာကြီးနဲ့ တွေ့ ၊ တစုတဝေးတည်း ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့် ရလိုက်တာဟာ သူတို့ အတွက် ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေး တစ်ခုရလိုက်သလိုပါပဲ ။ စိုင်းလုံ က ဒီပုံကို ခုချိန်ထိ မျှော်လင့်နေခဲ့တာ ၊ သိပ်အစွဲအလမ်းကြီးတဲ့ကောင် ခုတော့ စောင့်ရကျိုးနပ်ပြီပေါ့ ဟလားဟင် ”

ဦးပဉ္စင်းက ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်တော့ စိုင်းလုံ ငိုရင်းက ရှက်နေရှာရဲ့ ။ ကျွန်တော်သာ မလာခဲ့ရင် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်မယ့် ကလေး ဆိုတာ သိရတော့ စိတ်ထဲမှာ ဘာသာ အပြစ် တင်မိရပြန်တယ် ... ။

“ ပြီးတော့ ဒကာကြီးတို့က မသိလို့ အဲဒီ နေ့ကပဲ ဒီကောင်လေ ... ”

“ ဦးဇင်း ... ဦးဇင်း ”

ရုတ်တရက် အလန့်တကြားအော်လိုက်တဲ့ စိုင်းလုံ အသံကြောင့် ဦးပဉ္စင်း နှုတ်ဆွံ့သွားရသလို ကျွန်တော်တို့ မသိစေချင်တဲ့ အကြောင်း တစ်ခုခုရှိနေတယ်ဆိုတာကိုပါ ရိပ်မိလိုက်ပေမဲ့ မစပ်စုရဲပါ ။

“ မင်းရဲ့ သစ်ခွတွေ သွားယူလေ သွား ... သွား စိုင်းလုံ ”

ဦးပဉ္စင်း စကားကိုတော့ လွန်ဆန်ရဲဟန် မတူ ။ မျက်ရည်တွေကို လက်ခုံနဲ့သုတ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထော့နင်း ထော့နင်းနဲ့ စိုင်းလုံ ထသွားတော့မှ ... 

“ စိုင်းလုံ ငယ်ငယ်က ခြေထောက်က အကောင်းပါ ။ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲဘုရား ”

ဦးပဉ္စင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်ပါတယ် ။

“ ဒီကလေးက ခင်တွယ်တတ် ၊ ရိုးသားပြီး ၊ စေတနာလည်း ကောင်းရှာတယ် ။ ဟိုအနောက်ဘက် ဘုရားဖြူကုန်းက ချောက်ကမ်းပါးကို ဒကာကြီး သတိထားမိမလားပဲ ”

“ မှန်ပါ့ အာနန္ဒာတောင် သစ်ခွနုတ်ဖူးတယ်နော် ” 

“ ဟုတ်တယ် ပေ ၂၀/၃၀ လောက်တော့ နက်မလားပဲ ဘုရား ”

“ အဲဒီ ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့နေ့ ကပဲလေ ။ ကမ်းပါးယံမှာ ပေါက်နေတဲ့ သစ်ခွပင်အကြီးကြီးကို နုတ်တာလေ လက်တစ်ဖက်က ပိန္နဲပင်ကို ဆွဲ ၊ တစ်ဖက်က လှမ်း အနုတ် လက်ချော်ပြီးတော့ ပြုတ်ကျခဲ့တာပါပဲ ” 

“ ဟာ ” 

“ ဟင် ... ဟောဗျာ ကံဆိုးလိုက်တာ စိုင်းလုံရာ ”

လေနုအေး တိုက်ခတ်နေပါလျက်နဲ့ ကျွန်တော့် ရင်တွေ ပူလောင်လာခဲ့ပါရော ။

“ ဘာလုပ်ဖို့လဲဘုရား ၊ ရောင်းစားဖို့လား ”

သိချင်စိတ်ကို မတားမိတော့ပါ ၊ တစ်ခုခုကို ခပ်ရေးရေး နားလည်လာရသလိုလို ... ။

“ မဟုတ်ပါဘူး ။ ဒီမှာက ပေါပါတယ် ။ မြို့ထဲလည်း သွားမရောင်းနိုင်ကြပါဘူး ”

ဆက်နားထောင်ရမှာကို ကျွန်တော် ထိတ်လန့်နေမိပေမဲ့ သိချင်စိတ်ကလည်း တားမရ ဆီးမနိုင် ၊ ရင်တွေလည်း တထိတ်ထိတ်နဲ့ပါ ။

“ ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးတဲ့ ဦးဦးက သဘောကောင်းတယ် ။ ငါတို့ကို ဓာတ်ပုံပြန်ပို့ပေးချင်အောင် သစ်ခွ လက်ဆောင် ပေးလိုက်ရအောင် ဆိုပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်တာကို ရပ်ပြီးတော့ .. ”

“ တော်ပါတော့ ဘုရား ... တော်ပါတော့ ” 

ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကြီး တစ်ခုလုံး အရည်ပျော်ကျ သွားသလိုကြီး စိုင်းလုံ ကို လှမ်းကြည့်တော့ သစ်ခွပင်တွေကို စုစည်းနေလေရဲ့ ။ ကျွန်တော့် ခေါင်းကလည်း ချာချာလည်နေပါပြီ ၊ အာနန္ဒာ လည်း မကောင်းတော့ ။

“ ဒကာကြီးတို့က နည်းနည်းလေး အပြန်စောသွား ခဲ့တာကိုး ၊ အဲဒီ သစ်ခွတွေကို ဒကာကြီးလာရင် ပေးဖို့ဆိုပြီး ခုထိ စိုက်ထားခဲ့တာ အပင်တွေလည်း ပွားနေတာ များလှပေါ့ ၊ ဘယ်သူ တောင်းတောင်း မပေးဘူး ၊ မြေပြန့်က ဘုရားဖူးတွေဝယ်တာတောင် မရောင်းရှာဘူး ဒကာကြီး ”

လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့လာတဲ့ ဝေဒနာတစ်ခု ... ။ 

“ ထိထိရောက်ရောက် မကုမိခဲ့ကြဘူး ။ အရိုးဆက်တာ လွဲသွားပြီး ၊ ဒုက္ခိတ ဖြစ်နေရှာတော့တာ ။ လေးတန်း လည်း အဲဒီ နှစ်မှာပဲ အောင်ပေမဲ့ ကျောင်းလည်း ဆက်မတက်နိုင်ခဲ့တော့ဘူးလေ ။ စောစောက တားတာ ဒကာကြီးတို့ မသိစေချင်ရှာလို့ပေါ့ ”

ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာတာ ထိန်းမရ ၊ ဓာတ်ပုံကလေးတစ်ပုံ ၊ သစ်ခွပင် ၊ ကလေးငယ် တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်စွဲလမ်းမှု ၊ သံယောဇဉ်နဲ့ စေတနာတွေ အားလုံးဟာ ရိုးသားဖြူစင်စွာ အပြစ်ကင်းနေခဲ့ပါလျက်နဲ့ ဘာကြောင့်များ ကံဆိုးလှစွာ အချိတ်အဆက် လွဲခဲ့ကြရပါသလဲ ။ ကိုယ်က ဖန်တီးခဲ့တာ မဟုတ်ပေမဲ့ ကိုယ့်ဆီကို တည့်တည့်ကြီးကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ရိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီ ။ စာနာသနားစိတ်က ရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှ မလန်းတော့သလို ၊ ၆ နှစ်လုံးလုံး စိုင်းလုံ ရဲ့ ယုံကြည်မျှော်လင့်မှုကို ညှဉ်းပန်းရာ ရောက်ခဲ့ရတာ ဘယ်လိုမှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တော့ ... ။

“ ရော့ ဦးဦး ၊ ကျွန်တော် ကျွဲကျောင်းရင်း ခူးထားခဲ့တာတွေ ”

အနားရောက်လာတဲ့ စိုင်းလုံ ၊ မျက်နှာက နီရဲနေသေးပေမဲ့ ပြန်ပြီး ကြည်လင်စ ပြုလာနေတဲ့ အရိုးခံဖြူစင်မှုနဲ့ ပကတိကြည်စင်နေပုံက ကျွန်တော့် ရင်ကို တစ်ခုခုနဲ့ ထုရိုက်နေသလိုမျိုး ... ။

“ ကျေးဇူး ... ကျေးဇူး အများကြီးတင်ပါတယ် သားရယ် ”

 

နှုတ်ခမ်းတွေ တုန် ၊ လက်တွေ တုန်ခါနေတဲ့ ကျွန်တော် ၊ ဘယ်လိုမှ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပါ ။ မျက်ရည်တွေက လှမ်းယူတဲ့ သစ်ခွပင်တွေပေါ် စီးကျကုန်တယ် ။ စိုင်းလုံ က ဦးပဉ္စင်းကို မကျေမနပ် လှမ်းကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချရှာတယ် ။

“ ဦးဦး ဒီပုံကို လာပေးမှာလို့ ယုံခဲ့တာ ခုတော့ မှန်ပြီ ။ ကျွန်တော့်ညီတွေနဲ့ ညီမလေးတို့ကလည်း သိပ်ကြည့်ချင်ကြရှာတာဗျ ။ ပြန်ဆုံခဲ့ကြရင် ကျွန်တော် ပြလို့ ရပြီပေါ့ ။ တစ်နေ့နေ့တော့ ပြန်ဆုံချင်တယ် ” 

စောစောကလို မငိုတော့ပေမဲ့ စိုင်းလုံရဲ့ အသံတွေ တုန်ခါနေဆဲပဲ ။

“ ရော့ စိုင်းလုံ ၊ ဦးဦးရဲ့ လိပ်စာကတ် ... အချိန်မရွေး လာခဲ့ ဟုတ်လား ”

ကမ်းပေးတဲ့ လိပ်စာကတ်ကို စိုင်းလုံ က ဖတ်ကြည့်ရင်း အံ့ဩသွားရှာတယ် ။ 

“ ဟင် .. ဦးဦးက မြို့ထဲမှာပဲ နေတာပါလား ။ ဘယ်တုန်း ကတည်းက ... ”

ကျွန်တော် မညာချင် ၊ မညာရက်ပါ ။ ရက်စက်လိုက်တာလို့ ထင်ရင်လည်း ထင်ပါစေတော့ ။ 

“ သားတို့နဲ့ စပြီး ဆုံခဲ့တဲ့ နှစ်ကတည်းကပါ သားရယ် ”

အပြစ်ဗွေယူလိုဟန် လုံးလုံး မတွေ့ရ ။ လိပ်စာကတ်ကို ဓာတ်ပုံနောက်ကျောမှာ သေသေချာချာ ထည့်လိုက်ရှာတယ် ။ ဒီကလေး အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်စိတ် စေတနာက ရင်ထဲ ဝင်လာခဲ့ပေမဲ့ ဘာရယ်လို့လည်း မစဉ်းစားတတ်ပါ ။ စိုင်းလုံ ကြည့်ရတာက ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ အဆက်ပြတ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ။

“ သွားတော့မယ်နော် ၊ ဦးဦး ... သားက ဒီဘက်ကနေ ဆင်းရမှာ ၊ ကျွဲတွေတော့ လိုက်ကောက်ရတော့မှာပဲ ၊ ဦးဇင်း .... သွားမယ်ဘုရား ”

ထိုင်ကန်တော့ပြီး တောင်ကုန်းအတိုင်း ဆင်းသွားတဲ့ စိုင်းလုံရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဝေဒနာ ကိုယ်စီနဲ့ တကယ့်ကို ကျောက်ရုပ်တွေအတိုင်း ။ ခပ်လှမ်းလှမ်း ရောက်တော့မှ .. ။ 

“ ဦးဦးရေ ... ဓာတ်ပုံ ... ကျေးဇူးနော် .. နောက် လာခဲ့ဦး ၊ ကျွန်တော်လည်း လာမယ်နော် ” 

နောက်ပြန်လှည့် လက်ပြရင်း အော်နေတဲ့ စိုင်းလုံ ကို လက်ပြန်ပြရင်း ပြန်အော်ပြောမိတယ် ။ 

“ အေး ... အေး ... ဦးဦး မျှော်နေမယ် သားရေ ” 

တောင်ကြောတစ်ပိုက် ပဲ့တင်သံတွေ ထပ်နေလို့ပါ ။ အဲဒီ ပဲ့တင်သံတွေမှာတော့ ဝေဒနာမျိုးစုံနဲ့ တုန်ယင်နေတာ စိုင်းလုံ နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကသာ အသိဆုံးပဲ ဖြစ်မှာပါလေ ။ ဦးပဉ္စင်းကို ကန်တော့ပြီး ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆင်းလာခဲ့ကြတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ထော့နင်း ထော့နင်းနဲ့ ကျွဲတွေ လိုက်ကောက်နေရှာတဲ့ စိုင်းလုံရဲ့ ပုံရိပ်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ဖျောက်ဖျက်လို့ ရနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ ။

••••• ••••• •••••

အပြန်ခရီးမှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေတဲ့ ရင်အစုံက အာနန္ဒာ ရဲ့ မှတ်ချက်စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ပိုပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားခဲ့ရပြန်ပါရောလား ... ။

“ တကယ်လို့သာ အဲဒီ ပုံကလေးကို မကူးမိခဲ့ရင် ၊ စာအုပ်ကြားက ပြန်မတွေ့ခဲ့ရင် ၊ ခုလို လာမပို့မိခဲ့ကြရင် ဒီကောင်လေး ဘယ်လိုများ ဘယ်အထိ ခံစားနေရမလဲ မသိဘူးနော် ဆရာ မတွေးဝံစရာပဲ ”

ဟုတ်ပါရဲ့ ။ ကျွန်တော်လည်း ဘယ်တော့မှ တွေးဝံ့မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူးလေ ။

 ▢ လမင်းမောင်မောင်

📖Treasure Land မဂ္ဂဇင်း

     ဧပြီ ၊ ၂၀၁၄