❝ ဦးအောင်သင်းကို မော့ကြည့်ခြင်း ❞
( လူခါး )
ကျွန်တော့် ကလောင်ကလေးနှင့်များ ဦးအောင်သင်း အကြောင်း ရေးချင်သေးသလားဟု မေးလာလျှင် ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော့် ကလောင် နှင့်ပင် ဦးအောင်သင်း အကြောင်းကို ရေးချင်ပါသည်ဟု ဖြေပါရစေတော့ ။
••••• ••••• •••••
ဦးအောင်သင်း ဆိုသော နာမည်ကို စတင် ကြားဖူးခဲ့သော အချိန်မှာ ကျွန်တော်က ရှစ်တန်းကျောင်းသား အရွယ်မျှပင် ရှိပါသေး၏ ။ တကယ် တွေးကြည့်လျှင် ရှစ်တန်းကျောင်းသား အရွယ်သည် ဦးအောင်သင်း ကို လည်းကောင်း ၊ ဦးအောင်သင်း၏ စာများကို လည်းကောင်း အများကြီး မဟုတ်တောင် အတန်အသင့်တော့ သိနေသင့်ပြီဟု ကျွန်တော် ယူဆပါသည် ။
သို့သော် ကျွန်တော်၏ ရှစ်တန်းကျောင်းသားဘဝမှာ ဘောလုံး နှင့် ဗီဒီယို က လွဲ၍ အခြား ဘာမျှ မသိခဲ့ပါ ။ ထိုမျှဆိုလျှင် ကျွန်တော်၏ ငယ်ဘဝကို အနီးစပ်ဆုံး သုံးသပ်နိုင်ပြီဟု ထင်ပါသည် ။ စာမဖတ်ဘူးလား ဆိုတော့ ဖတ်နေပါပြီ ။သို့သော် ဦးအောင်သင်း၏ စာတွေကိုတော့ဖြင့် မဖတ်ဖူးသေးပါ ။
တစ်နေ့ ကျွန်တော်တို့ကျောင်း ( အထက ၂ ၊ တောင်တွင်းကြီး ) တွင် သတင်း တစ်ခု ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပြောဆို နေကြပါသည် ။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းသို့ “ တောင်တွင်းအောင်သင်း ” ဆိုသော စာရေးဆရာ တစ်ယောက် လာရောက် ဟောပြောလိမ့်မည် ။ ကျွန်တော်တို့က မဖြစ်မနေ နားထောင်ရမည်ဟုလည်း ပြောကြပါသည် ။ အချို့က စာမသင်ရသဖြင့် ပျော်ကြ၏ ။ အချို့က အတန်းထဲ စာသင်သကဲ့သို့ မလွတ်လပ်မှာကို တွေးပြီး စိတ်ညစ်ကြသည် ။ စိတ်ညစ်သည့် အထဲတွင် ကျွန်တော်သည်လည်း တစ်ယောက် အပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့ပါ၏ ။ တကယ်လည်း နေ့လယ် တစ်နာရီ ထမင်းစားကျောင်း ပြန်တက်သည့် အခါမတော့ ကျောင်းခန်းမတွင် သွားရောက်၍ ငယ်စဉ်ကြီးလိုက် စီတန်းပြီး ထိုင်ရပါသည် ။ မူလတန်းများ မပါဝင်သဖြင့် ကျွန်တော်က ရှေ့ဆုံးမှ စ,ရေလျှင် သုံးတန်းမြောက်လောက်မှာ ထိုင်ရပါသည် ။ အကောင်ငယ်တာလည်း ပါ,ပါ လိမ့်မည် ။
နေ့ခင်းဘက်လည်း နေ့ခင်းဘက် ၊ နေပူပူမှလည်း ပြန်လာခါစ ဆိုတော့ အတော် ပူအိုက်ပြီး အားလုံး ချွေးတစေးစေးနှင့် ဖြစ်နေကြပါသည် ။ ဆရာဆရာမများက ဘေးမှ နေပြီး
“ ဟိုကလေး မထနဲ့ ၊ ဒီကလေး ငြိမ်ငြိမ်နေ ” ဟု ကြပ်မတ်လျက် ရှိကြသည် ။ သို့သော် မရပါ ။ တစ်ယောက်ယောက်က “ လာပြီ .. လာပြီ ” ဟု အော်လိုက်လျှင် ခေါင်းထောင် ကြည့်လိုက် “ လှုပ်လှုပ် ... လှုပ်လှုပ် ” ဖြစ်လိုက်နှင့် “ တောင်တွင်းအောင်သင်း ” ဆိုသော စာရေးဆရာကို မျှော်ရသည်မှာ အညာပွဲ တစ်ည၌ မင်းသား ထွက်အလာကို မျှော်ရသည်နှင့် တူလှပါ၏ ။
ကျွန်တော် ကတော့ ဘယ်အချိန် အတန်းပိုင်ဆရာမ လစ်မလဲ ဟုသာ အသံတိတ် ချောင်းနေမိခဲ့သည် ။ ထိုအချိန်မှာပင် “ ဦးအောင်သင်း လာပြီ ၊ သားတို့သမီးတို့ ငြိမ်ငြိမ်နေ ” ဟူသော ဆရာတစ်ယောက်၏ အသံထွက်လာလေ၏ ။ ဆရာက “ ငြိမ် ” ဟု အော်လိုက်မှ ကျောင်းသားများက ဆတ်ခနဲ ဒူးထောက်ကာ ထ ,ကြည့်ကြပါတော့သည် ။ ကျွန်တော် မည်မျှ လျင်သနည်း ကြည့်ပါလေ ။
ကျောင်းသားများ ကြားထဲမှ လေးဖက် ထောက်ကာ ထောက်ကာ ဖြင့် လှေကားနှင့် နီးသော အပေါက်ဝမှာ အသာ သွားကပ်နေလိုက်သည် ။ ဗြုန်းဆို လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ် ကျောင်းပေါ် ရောက်လာသည်နှင့် လှေကားမှ ဒရောသောပါး ပြေးဆင်းလာခဲ့တော့၏ ။ “ တောင်တွင်းအောင်သင်း ” ဆိုတာ ဘာသားနှင့် ထုထားသည့် လူတစ်ယောက် ဆိုတာကိုပင် မသိခဲ့ ။ လှေကားထစ်များနှင့် ကျွန်တော့် ခြေထောက်တို့သည်ပင် ထိလေသည်လား ကျွန်တော် မပြောတတ်တော့ ။ သေချာသည်ကတော့ ထိုနေ့က “ တောင်တွင်း အောင်သင်း ” ဆိုသော စာရေးဆရာ၏ ရန်မှ လွတ်မြောက်အောင် ကြံစည်အားထုတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ကျွန်တော့် ကိုယ် ကျွန်တော် အလွန်ဂုဏ်ယူနေမိတာတော့ သေချာပါသည် ။
••••• ••••• •••••
ကျွန်တော့်ဘဝ၏ နောင်တရစရာ နေ့ရက်များ ထဲတွင် ထိုနေ့သည်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်ကြောင်း လူတောထဲ တိုးဝင်ခဲ့ရသည့် ကာလများ၌ ကျွန်တော် သိလာ ၊ နားလည်လာခဲ့ရပါသည် ။ ကျောင်းသားအရွယ်က တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်သော ဆရာ ဦးအောင်သင်း၏ ဖျတ်လတ်တက်ကြွမှုတို့ကို အခုချိန်မှာ ကျွန်တော် မြင်ချင်ကြားချင် နေမိသည် ။ ကလေးသာသာ ကျောင်းသားလေးများ ဖြစ်သော ကျွန်တော်တို့ကို ဆရာ ဦးအောင်သင်း ဘာတွေများ မျှဝေသွားခဲ့ပါသလဲ ၊ ဘာတွေ ဝေမျှချင်ခဲ့ပါ သလဲ ။ ကျွန်တော် အလွန် သိချင်နေသော်လည်း ပြန်မရနိုင်တော့ပါ ။ ကျွန်တော် စာတွေ ဖတ်ဖြစ်လာလေ ဆရာ ဦးအောင်သင်း နှင့် လွဲခဲ့ရလေအောင် အားထုတ်မိသည့် အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားမလို အားမရ ပြစ်တင် ဝေဖန်မိလေ ဖြစ်ဖြစ်နေခဲ့ရပါသည် ။ ကျွန်တော့် အဖြစ်က သိကြားမင်းက ရွှေထုပ်ကြီး ရှေ့တွင် ချပေးသည်ကို မော့ပြီး လမ်းလျှောက်လာသည့် လူနုံ လူအ , တစ်ယောက် အဖြစ်ပမာ ရင်နာစရာကြီးဖြစ်တော့၏ ။
သို့သော် ဆရာ ဦးအောင်သင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကံတရားကြီးက ကျွန်တော့် အတွက် နောက်ဆုံးနှင့် အရင်ဦးဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ခုကိုတော့ ပေးခဲ့ပါသေးသည် ။ ထိုအခွင့်အရေးကိုတော့ဖြင့် ကျွန်တော်ကလည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အမိအရ ယူနိုင်ခဲ့ပါ၏ ။
ထို့အတွက်ကိုတော့ဖြင့် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ နောင်တရနေရလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောရဲပါသည် ။
••••• ••••• •••••
“ ဖျန်း ... ဖျန်း ... ဖျန်း ... ”
ကျွန်တော် သူ့အနား ကပ်လိုက်လျှင် ကပ်လိုက်ချင်း သူ၏ ညာဘက်လက်က လေထဲ မြောက်တက်သွားပြီး ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်ပါးပေါ် သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ကျလာခဲ့ပါသည် ။ ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်ပါးသည် ဖျဉ်းခနဲ ဖျဉ်းခနဲ ပူဆင်းသွားခဲ့ပါ၏ ။ ကျွန်တော့် ဘဝတွင် ကျွန်တော်နှင့်လည်း တစ်ခါမျှ မရင်းနှီး ၊ ကျွန်တော်ကလည်း ဘာအပြစ်မျှ လုပ်မထားပါဘဲ ကျွန်တော့်ကို စတွေ့တွေ့ချင်း ယခုကဲ့သို့ ပါးရိုက်မည်ဟု ဆိုလျှင် ထိုသူ့ကို ထိုနေရာတွင်ပင် အသက်ချင်း လဲပစ်လိုက်မိမည်မှာ အလွန့်အလွန်ကို သေချာပါသည် ။
သို့သော် ။ လက်တွေ့တွင် ကျွန်တော့် အနေဖြင့် အသက်ချင်း လဲဖို့ မဆိုထားနှင့် မော့၍ပင် မကြည့်ရဲခဲ့ပါ ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူမှာ ဆရာကြီး ဦးအောင်သင်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည် ။
“ ငါ ... မင်းလို ပြန်ငယ်ချင်တယ်ကွာ ”
“ ငါ ... မင်းလို ပြန်ငယ်ချင်တယ်ကွာ ”
“ ငါ ... မင်းလို ပြန်ငယ်ချင်တယ်ကွာ ”
အသက် ရှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ် အဘိုးအိုက ထိုစကား တစ်ခွန်းတည်းကို အားမာန်အပြည့်နှင့် သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် ပြောခဲ့ပါသည် ။ မလေးရှား နိုင်ငံသို့ စာပေဟောပြောရန် ရောက်လာခဲ့သော ဆရာကြီး ဦးအောင်သင်းနှင့် စာရေးဖို့က လွဲပြီး ဘာမျှ မသိသေးသည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်၏ ပထမဦးဆုံး တွေ့ဆုံပွဲ ဖြစ်ပါ၏ ။
နေရာက ကိုတာရာယာ ကုန်တိုက် အနီးမှ “ ဇေယျာ ” ဆိုသော မြန်မာဆိုင် တစ်ဆိုင်၏ စားသောက်ခန်းထဲတွင် ဖြစ်သည် ။ ဆရာကြီးဦးအောင်သင်းက ထောင့်အကျဆုံးသော စားပွဲ၏ ထိပ်တည့်တည့်တွင် နုံးခွေခွေလေး ထိုင်နေပြီး ဆရာမ နုနုရည် ( အင်းဝ ) ၊ ဆရာ ကျော်ဝင်း ၊ ဆရာ ကာတွန်းအော်ပီကျယ် တို့လည်း အတူ ရှိနေခဲ့ကြသည် ။
ဆရာကြီး ဦးအောင်သင်း အတွက် အစားအစာများကို သီးခြား စီစဉ်ပေးထားခဲ့သော်လည်း “ သိပ်မစားနိုင် ” ဟုဆိုကာ ဆရာကြီးက တို့ရုံသာ တို့ကြည့်လေသည် ။ ကျွန်တော်က ဆရာကြီး ဦးအောင်သင်း ထိုင်နေသော ခုံဘေးမှာ ဒူးထောက်လျက် ။ ကျွန်တော့် ပါးသည် ဆရာကြီး၏ လက်ဝါးရာတို့ဖြင့် နီစွေးလျက် ။
စားသောက်ပြီးကြတော့ ဆရာ ၊ ဆရာမတို့ကို တည်းခိုမည့် ဟိုတယ်ဆီသို့ လိုက်ပို့ကြရသည် ။ ဆရာကြီး ဦးအောင်သင်း က တစ်ခန်းလုံးတွင် တစ် ယောက်တည်း ။ အခန်းထဲ ရောက်တော့ အသက် ရှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ဆရာကြီး၏ တစ်ယောက်တည်း နေရမှုကို စိုးရိမ်မိသော်လည်း ဆရာက “ ငါ တစ်ယောက်တည်း နေချင်လို့ နေတာ ” ဟု ဆိုသဖြင့် အသာ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ရတော့သည် ။
ဆရာကြီး အနားမှာ သိပ်ကြာကြာ နေခွင့် မရလိုက်ရပါ ။ ဆရာကြီးက “ နားချင်ပြီ ” ဟု ဆိုသဖြင့် မနက်ဖြန်မှ စောစောလာပါမည့်အကြောင်း ပြောကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်ခဲ့ရတော့သည် ။
ထိုမနက်ဖြန်သည် ကျွန်တော့် အတွက် သိပ်ကို အရေးပါလွန်းခဲ့သည် ဆိုတာကိုမူ ထိုနေ့က ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မသိခဲ့ရိုး အမှန် ။
••••• ••••• •••••
နောက်တစ်နေ့၏ နံနက်ခင်းတွင်ကား ဆရာကြီးတို့၏ တည်းခိုရာသို့ သွားသည့်သူမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ ။ ကျွန်တော်နှင့်အတူ စာဖတ်ဖော် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သော လင်းလက်တာရာ ၊ ရာဇာမျိုး ( အင်းကုန်း ) တို့လည်း တစ်နေရာစီမှ လာကာ ချိန်းဆို သွားရောက်ခဲ့ကြသည် ။
ဆရာကြီးဦးအောင်သင်းသည် ဖြူလွှလွှ မွေ့ရာပေါ်တွင် ပက်လက်ကလေး လှဲနေလေ၏ ။ အနွေးထည် အညိုလေးကို ဝတ်ထားပြီး ဘယ်ဘက်ခြေ ထောက်ပေါ်သို့ ညာဘက်ခြေထောက်ကို တင်ထားကာ လက်တစ်ဖက်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားလေသည် ။
ဆရာကြီး၏ ဘေးနားတွင် ကပ်လျက်ထိုင်မိကြသည်နှင့် ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်ချင်းစီ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ မိတ်ဆက်ပေးကြရသည် ။ ဆရာကြီးက “ အဟင်း .. အဟင်း ”နှင့် ချောင်းဟန့်ကာ ခေါင်းရင်းဘက်မှ ဖန်ခွက်ကလေးကို လှမ်းဆွဲသည်နှင့် ကျွန်တော်က အလိုက်တသိ ယူကာ ရေဖလားကို အဖုံး ဖွင့်လိုက်၏ ။
“ မဟုတ်ဘူး ... မဟုတ်ဘူး ... ”
ဆရာကြီးက အတင်း တားပြီး ခြေရင်းဘက်သို့ လက်ညှိုး ညွှန်သဖြင့် ကြည့်လိုက်တော့ အနီပုလင်း ။ သိပ်များများစားစားပင် မကျန်တော့ပေ ။ ကျွန်တော်လည်း အသာ ငှဲ့ပေးလိုက်ရသည် ။ ကျွန်တော်နှင့် အတူလာသူ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက်က ခေါင်းများကို အောက်ငုံ့ကာ ပြုံးနေကြလေသည် ။ ကျွန်တော်လည်း ပြုံးချင်သော်ငြား မပြုံးရဲပါပေ ။ မျက်နှာကို တည်ကာ အသာ ငြိမ်နေလိုက်ရ၏ ။
ဆရာကြီးက အနီကလေးကို အနည်းငယ်သာ အာဆွတ်ပြီး “ အဟမ်း .. အဟမ်း ” နှင့် ပြန်လုပ်လာတော့မှ ခွင့်တောင်းကာ ဖုန်းအသံသွင်း ခလုတ်ကို ဖွင့်ပြီး ဆရာကြီး ရင်ဘတ်ပေါ် အသာ တင်ထားလိုက်မိသည် ။
“ လောကကို မေတ္တာထားတဲ့ စာရေးဆရာဟာ ... ကြာရှည်ကို ခံတယ် ”
ဆရာကြီး ထံမှ ပထမဆုံး ကြားခွင့်ရသော စကားမှာ ထိုစကား ဖြစ်ပါသည် ။ ဆရာကြီး၏ အသံသည် ကြည်၏ ။ ဆရာကြီး မျက်လုံးတို့ကား အရောင်ဖိတ်ဖိတ်လက်နေကြလေ၏ ။
“ မင်းတို့ နောက်ကျနေတော့ တွေ့လာလိမ့်မယ် ။ လောကကို ... ပတ်ဝန်း ကျင်ကို မေတ္တာထားတဲ့ စာရေးဆရာတွေက ဘယ်လိုဟာမျိုးလဲ ဆိုတော့ ကိုယ် စောက်သုံးမကျတဲ့ ကိစ္စကို ပြန်ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဒီလို စောက်သုံးမကျပါဘူးလို့ ဆိုတာ တိုက်ရိုက် မပြောရင်တောင်မှ အဲဒီ ဥစ္စာ ပြန်ဝန်ခံတယ် ။ ပြောချင်မှ ပြောမယ် ၊ တိုက်ရိုက် ပြောချင်မှ ပြောမယ် ။ ဒါပေမဲ့ ... ဒါ မကောင်းဘူး ၊ ဒါ ကောင်းတယ် ၊ အဲဒါ ပြောတတ်တယ် ။ အဲဒီစာပေ အားဖြင့် အကုန်လုံး ခြုံလိုက်လို့ ရှိရင် လောကကို မေတ္တာပွားတတ်တဲ့ စာရေးဆရာတွေဟာ ကြာရှည်ခံလေ့ ရှိတယ် ။ အဲဒီ လောကကိုလည်း မေတ္တာထားရမှန်း မသိ ၊ ဘာမှန်းလည်း မသိ ၊ ညာမှန်းလည်း မသိ ကယောက်ကတမ်းနဲ့ လျှောက်ရေးတဲ့ စာရေးဆရာတွေဟာ ဘယ်တော့မှ ကြာရှည် မခံဘူး ”
“ ငါ တကယ် တွေ့ခဲ့တာတွေပါ ။ ဥပမာ ဆိုပါတော့ကွာ ၊ နမူနာတစ်ခုတင် ပြောမယ် ။ ဒါ နာမည်တွေတော့ မပြောတော့ပါဘူး ၊ ငါ မှတ်မိတယ် ။ ဘယ်သူလို့တော့ မပြောတော့ဘူး ။ ဥပမာ ဆိုပါတော့ ။ အမှောင်ခန်းတွေ ရေးကြတာ ၊ ကာမရာဂ ကိစ္စမျိုး ။ အဲဒါမျိုး ရေးတဲ့ စာရေးဆရာတွေက မရှိဘူးလား ဆိုတော့ ရှိတယ် ။ သူတို့ခေတ် သူတို့အခါလေး ထဲမှာ ခဏတစ်ဖြုတ် ရောင်းပန်းမပွင့်ဘူးလား ဆိုတော့ ပွင့်တယ် ။ နာမည်တော့ ဘာဖြစ်လဲ ။ နာမည်က ပျက်သွားတယ် ။ ကာမရာဂ အခန်း ဆိုတော့ ကောင်လေးတွေ ကြိုက်တာပေါ့ကွ ၊ ကာလသားတွေ ကြိုက်တာပေါ့ ။ အဲဒါကို အကြိုက် လိုက်ရေးတဲ့ စာရေးဆရာတွေ ငါ တော်တော်များများ ကြုံခဲ့ဖူးတယ် ။ ပြီးတော့ စာဖတ်တဲ့ လူက အစ ကောင်လေး ဖြစ်စေ ၊ ကောင်မလေး ဖြစ်စေ ဖတ်တော့ ဖတ်တယ် ၊ အငမ်းမရ ဖတ်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ အထင်မကြီးဘူး ။ အဲဒီ ကောင်လေးတွေ ကိုယ်တိုင်ကကို အထင်မကြီးဘူး ။ အဲဒီလိုတွေနဲ့ ပျောက်သွားတဲ့ စာရေးဆရာတွေ ငါ ကြုံခဲ့ဖူးပြီ ။ တကယ့်ကို ပြောတာပါ ”
ဆရာကြီးက ပြောလက်စ စကား ကို ခဏရပ်ပြီး အနားမှ အနီခွက်ကလေး ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြန်သဖြင့် ကျွန်တော်က ခွက်ကလေးကို ယူကာ ဆရာကြီးထံ ကမ်းပေးလိုက်ရပြန်သည် ။ ဆရာကြီးက သိပ်အများကြီးတော့ မဟုတ် ။ နည်းနည်း မြုံ့လိုက်ပြန်၏ ။
“ စာရေးရာမှာ နှစ်မျိုး ရှိတယ် ။ တစ်မျိုးက ဘာလဲဆိုတော့ မင်းတို့ အင်္ဂလိပ်စာ တော်တော် ဖတ်နိုင်လား ၊ မဖတ်နိုင်လား ငါ မသိဘူး ။ ဖတ်နိုင်ရင် တော့ အကောင်းဆုံးပဲ ။ မဖတ်နိုင်လို့ ရှိရင် လွယ်တဲ့ နည်းက ငါ ပြောမလို့ ။ အဲဒီ ဘာသာပြန် ကောင်းကောင်းတွေကို မင်းတို့ ရှာဖတ်ကြ ။ အဲဒီလို ဖတ်ခြင်းအားဖြင့် မင်းတို့ ကမ္ဘာ့စာပေကို မင်းတို့ ကျွမ်းငြိလာလိမ့်မယ် ။ ဘာသာပြန်စာပေ မှာလည်း နှစ်မျိုး ရှိတယ် ။ တစ်မျိုးက ဘာလဲဆိုတော့ Creative Writing လို့ခေါ် တဲ့ ဝတ္ထုလို ဟာမျိုးတွေ ၊ နောက်တစ်မျိုး နိုင်ငံရေးလို ဟာမျိုးတွေ ။ မင်းတို့က စာရေးချင်တဲ့ကောင်တွေ ။ Creative Writing လို့ ခေါ်တဲ့ ကမ္ဘာ့စာပေထဲမှာ ပါတဲ့ ၊ ဂန္ထဝင်ပြောင်မြောက်ပါတယ် ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုတွေကို မင်းတို့ ရှာဖတ်ကြ ။ နားလည်လား ”
“ အဲဒါ မင်းတို့ အတွက် သိပ် အထောက်အပံ့ ဖြစ်လိမ့်မယ် ။ ပြီးတော့မှ ဘယ်လို ရေးရမယ် ၊ သူ ဘယ်လို ရေးသွားတယ်ဆိုတာ ငါ ပြောလို့ မရဘူး ။ ဖတ်ရင်းဖတ်ရင်း မင်းတို့ သိသွားလိမ့်မယ် ”
“ ငါ ကိုယ်တိုင်လည်းပဲ .. ။ ဒီလို ပြောရမယ် ဆိုလို့ရှိရင် ကမ္ဘာ့ဂန္ထဝင်ဝတ္ထု တွေကို သူများ ဘာသာပြန်တာတွေ ဖတ်ခဲ့တာပါ ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျ တော့မှ ငါကိုယ်တိုင် အင်္ဂလိပ်စာ ဖတ်နိုင်လာတော့မှ ဖတ်ခဲ့တာ ။ ပြီးတော့မှ အဲဒါတင် မကဘဲနဲ့ အဲဒီ အင်္ဂလိပ်ဝတ္တုတွေကို ပြန်ပြီးတော့ သုံးသပ်ထားတဲ့ တခြား စာပေဝေဖန်ရေးဆရာတွေနဲ့ စာပေသဘောတရား သုံးသပ်တဲ့သူတွေ ရဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ခဲ့တာ ။ အဲဒီမှာကျတော့ အင်္ဂလိပ်လိုချည်း ဖြစ်သွားပြီ ။ ငါ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ အကြိုက်ဆုံး ဝတ္ထုတိုတို့ ဘာတို့ ဆိုတာတွေ ငါ ရေးခဲ့တာ ။ ရေးခဲ့တယ် ဆိုတာ ခုထက်ထိ ငါ့ကို ကျော်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး ။ ကြိုးစားပြီး သူတို့ ရေးကြပါတယ် ။ မရဘူး ၊ သူတို့ ငါ့ကို မကျော်နိုင်ဘူး ”
“ ပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်က လုပ်ပြီ ဆိုလို့ရှိရင် အဲဒါကို သေချာ ကျကျနန ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ရတယ် ။ ဒါပေမဲ့ မင်း လုပ်တဲ့ အတွက်ကြောင့် မင်း ကလောင်က အောင်မြင်ချင် အောင်မြင်မယ် ၊ မအောင်မြင်ချင် မအောင်မြင်ဘူး ။ ငါ မသိဘူး ၊ မပြောနိုင်ဘူး ။ ဒါပေမဲ့ သေချာတာ တစ်ခုကတော့ မင်း စာရိတ္တ မပျက်တော့ဘူး ။ မင်း စာရိတ္တ မပျက်တော့ဘူး ။ အဲဒါတော့ သေချာတယ် ”
“ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ နိုင်ငံခြားမှာ ခုရောက်နေတာ စာရိတ္တပျက်ပျက် သွားတာတွေ တစ်ပုံကြီး ၊ ဘဝပျက်သွားတာတွေလည်း တစ်ပုံကြီးပဲ ။ သို့ပေမဲ့လို့ သူတို့က တို့ ကယ်လို့ ရတာ မဟုတ်ဘူး ။ ငါ ဟောပြောတယ် ။ ငါ I never expected too much ... ၊ အများကြီး ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ဘူး ။ ဟောပြောတဲ့ ပွဲတွေမှာ ၊ လာတဲ့ အထဲထဲမှာ တစ်ရာမှာ ဆယ်ယောက် ... များလွန်းတယ် ၊ ငါးယောက် ။ ဒါတောင် နည်းနည်း များလွန်းသေးတယ် ။ နှစ်ယောက် သုံးယောက် ၊ ဒီလောက်ပဲ မျှော်လင့်တယ် ။ ဘယ်တော့မှ အများကြီး မမျှော်လင့်နဲ့ ။ များသောအားဖြင့် လူတော်တော်များများဟာ ပျက်ဖို့ဘက်ကို ဦးတည်တဲ့ လူက များတယ် ။ လူငယ်တော်တော်များများဟာ အဲဒီအတိုင်းပဲ ။ ငါ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ဘူး ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရာမှာ နှစ်ယောက် ၊ သုံးယောက် ၊ လေးယောက် ။ အဲဒါဟာ အမြတ် အများဆုံး ။ တော်တော့်ကို အောင်မြင်တဲ့ပွဲ အောင်သင်းရဲ့ ပွဲထဲမှာ တော်တော် အောင်မြင်တဲ့ပွဲ ”
“ မင်းတို့ကို တစ်ခု ပြောချင်တာက ၊ မင်းတို့ကို ငါ ပြောလိုက်ချင်တဲ့ ဥစ္စာက မင်းတို့ အဲဒီ စာကောင်းပေမွန်လို့ ကမ္ဘာက သတ်မှတ်တဲ့ စာအုပ်တွေကို အစွမ်းကုန် ဖတ်ပါ ၊ နော် ... ပထမ တစ်ချက်က အဲဒါ ဖတ်ပါ ။ နောက်တစ်ခုက မင်းတို့ ကိုယ် မင်းတို့ ပြန်ရှာပါ ။ ငါ ဘယ်လို ခံခဲ့ရလဲ ၊ ငါ ဘယ်လို ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရလဲ ။ ငါ ဘယ်လို စောက်သုံးမကျခဲ့သလဲ ။ အဲဒီ မှာ အရေးအကြီးဆုံးက ကိုယ် စောက်သုံးမကျခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ဥစ္စာကို ပြန် တွေ့အောင် ရှာပါ ။ ရှာပြီးတော့ အဲဒီဥစ္စာကို ပြန်ပြီးတော့ မင်းတို့ ကြိုးစားပါ ။ ကိုယ် ညံ့ခဲ့တဲ့ ဥစ္စာကို ပြန်ရှာပါ ။ အဲဒါ ပြန်ပြီးတော့ ဘယ်လို ရေးမလဲဆိုတာ တင်ပြပုံ ၊ တင်ပြနည်းကျတော့ ငါ မပြောတတ်ဘူး ။ မင်း ဟာနဲ့ မင်း တွေ့လာလိမ့်မယ် ။ ဒါပေမဲ့ စေတနာကတော့ အဲဒီ အတိုင်းထား ။ စေတနာ အရေးကြီးတယ် ”
“ စာရေးတဲ့ အခါမှာ မင်း စာရေးချင် ပြီဆိုရင် အရေးအကြီးဆုံးက စေတနာ ပဲ ။ အဲဒီ စေတနာ ဆိုတာ ပြောလိုက်တော့ ဘာမှလည်း မခက်ဘူး ။ လွယ်လွယ် လေးရယ် ။ ဘယ်တော့မှ မမှားတဲ့ဟာ တစ်ခု ငါပြောပြမယ် ။ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတော့ ဗမာလို ဆိုရင် ရိုးရိုးလေး ဖြစ်တယ် ။ မေတ္တာစိတ်ဓာတ် ၊ ကရုဏာစိတ်ဓာတ် ၊ မုဒိတာစိတ်ဓာတ် ။ အဲဒီဟာ အရေးကြီးဆုံးပဲ ။ အဲဒီကနေ ပွားပြီးတော့ မင်း ရေး ။ အဲဒါက မင်း စာရေးတဲ့ အခါမှာ သိပ်အောင်မြင်တဲ့ လက္ခဏာဟာ အဲဒါတွေပဲ ”
“ ပထမဆုံး အရေးကြီးဆုံး အချက်ကတော့ မင်းမှာ တစ်ခုခုပေါ့ ။ စိတ်ချမ်းသာမှု ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စမှာ သို့မဟုတ်လို့ ရှိရင် စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စမှာ မျှဝေပါ ။ အဲဒါမျိုး မပါဘဲနဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရေးတာကော မရဘူးလား ဆိုတော့ ရတယ် ။ သိပ္ပံမောင်ဝ မင်းတို့ ဖတ်ကြည့်ရမယ့် ကိစ္စက ... ။ စာရေးဆရာတွေ ထဲမှာ ငါ ပြောလိုက်မယ် ၊ အရေးအကြီးဆုံး ဖတ်စေချင်တဲ့ ကိစ္စက ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုတော့ သိပ္ပံမောင်ဝ ၊ နောက်တစ်ယောက်က ဇေယျ ၊ နောက်တစ်ယောက်က ဆရာကြီးရွှေဥဒေါင်း ။ အဲဒီသုံးယောက်ကို သေချာဖတ်ပါ ”
“ အဲဒီထက် ပိုပြီးတော့ ရသစာပေရဲ့ သဘောကို သွားချင်လို့ ရှိရင် ဆရာ ဇော်ဂျီရယ် ၊ မင်းသုဝဏ်ရယ် အဲဒီ နှစ်ယောက်ကို ဖတ်ပါ ။ သေချာဖတ် ။ ပေါ့တိပေါ့ဆ မလုပ်နဲ့ ။ သေချာဖတ် ။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ ငါ မင်းတို့ကို နိုင်ငံခြားမှာ ရောက်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် မင်းတို့ကို ကြီးပွားစေချင်လို့ ငါ ပြောတာ ”
“ ပထမ သိပ္ပံမောင်ဝ ၊ ဒုတိယ ဆရာဇေယျ ၊ နောက် တတိယ ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်း ။ နောက်တစ်ခုက ရသစာပေ အဖွဲ့အနွဲ့အတွက်ကို မင်းသုဝဏ် ၊ ဇော်ဂျီ ငါးယောက်ကို သေချာဖတ် ။ မင်းသုဝဏ် ကဗျာတွေကို ငါပြောတာ မဟုတ်ဘူး ။ ဆောင်းပါးတွေကို ဖတ်ပါ ။ ဇော်ဂျီ ဆောင်းပါးတွေကို ဖတ်ပါ ။ သေချာဂရုစိုက် ဖတ် ။ ဖတ်လို့ ရှိရင် မင်းတို့ ကိုယ် မင်းတို့ ပြန်ပြီး စူးစမ်းတတ်လာလိမ့်မယ် ။ ဒါဟာ အရေးကြီးတယ် ”
“ ငါ မင်းတို့ကို လက်ချာပေးသလို ဖြစ်နေတယ်နော် ။ ဒါပေမဲ့ လက်ချာပဲ ။ မင်းတို့ကို တက္ကသိုလ်သင်နည်း သင်နေတာ ”
“ မင်း ရသစာပေကို ရေးချင်လား ၊ ဆောင်းပါး ရေးချင်လား ။ရေးချင်တာ ရေးပါ ။ အဲဒီ ပြောတဲ့ ငါးယောက်ကို လက်မလွှတ်ပါနဲ့ ။ မင်းကိုယ် မင်း တွေ့ လာလိမ့်မယ် ။ ငါ ဘာရေးချင်တယ် ဆိုတာ တွေ့လာလိမ့်မယ် ။ စာရေးတယ် ဆိုတာ ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ရင် ပေါ့သေးသေး ထင်ရတယ် ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တွေ့ရတယ် ။ You Must Try to Discovery of Source. မင်းကိုယ် မင်း တွေ့အောင်ရှာပါ ။ မရှာရင် ဘယ်တော့မှ စာကောင်း မထွက်ဘူး ။ အဆင့်မြင့်တဲ့ စာ မထွက်ဘူး ”
“ ဥပမာ မင်း ပီနန်မှာ သွားတဲ့ သင်္ဘောလေး တွေ့မယ် ။ ဘာလေး တွေ့ မယ် ၊ ညာလေး တွေ့မယ် ရေးပါ ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအထဲမှာ မင်း ခံစားမှု ပါရမယ် ။ ဒီကနေ သွားတဲ့ ပီနန်သင်္ဘောလေးတွေ ။ ဥပမာ ဆိုပါတော့ ငါ လှမ်းမြင်ရတာလေးတွေ ၊ ငါ့ စိတ်ထဲမှာ လှမ်းပြီး တစ်ရပ်တစ်ရွာတွေ သွားကြ လာကြတာ ။ ငါ့ကိုယ် ငါ ပြန်ရှာတယ် ။ ငါ့ ခံစားမှုကို ပြန်ရှာတယ် ။ အဲဒီလို မရှာဘဲနဲ့ ပီနန် သွားတဲ့ သင်္ဘောပေါ့ကွ ။ ဘာအရေးကြီးလဲ ။ ထားပါ ၊ မင်း လိုက်ဖူးသလား ၊ မလိုက်ဖူးဘူး ။ ဒီကနေ လှမ်းမြင်ရတာလား ။ လှမ်းမြင်ရတယ် သွားပြီ ၊ မင်း ခံစားမှုကို ပြန်ရေး ။ အဲဒါ စာဖြစ်တယ် ”
“ ငါ ဆိုလို့ရှိရင် ခု ပြန်သွားလို့ ရှိရင် စာလေးတွေ ဘာလေးတွေ ၊ ဝတ္ထုလေးတွေ ဖြစ်တော့မှာ ။ ဖြစ်တော့မှာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ငါ ဒီမှာ ရှိတဲ့ ကလေးတွေ ခံစားနေရတဲ့ ဥစ္စာကို လှမ်းခံစားမိတာကို ။ ငါ့ကို လာကန်တော့ကြတယ် ။ ငိုကြတယ် ။ သူတို့ အန်ပေါင်းပေးသလိုပေါ့ ၊ စာအိတ်ကလေးတွေနဲ့ ပေးကြတယ် ။ တချို့လည်း တစ်ကျပ် နှစ်ကျပ်ပါ ။ ရင်းဂစ် တစ်ကျပ် နှစ်ကျပ်ပါ ၊ မများပါဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်ထဲ ခံစားမိတဲ့ ဥစ္စာလေးက သူတို့က သူတို့ရဲ့ အဘိုး ၊ သူတို့ရဲ့ ဘကြီး ၊ ဘထွေး ဝေးနေတာ ။ ငါ့ကို အဲလို သဘောထားပြီး ကန်တော့တာ ။ အဲဒီလို စဉ်းစားလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ သူတို့ ပေးတဲ့ တစ်ကျပ်ကလေးက ငါ့ရင်ထဲ ထိတယ် ။ သူက တစ်နေ့မှ ရင်းဂစ် ဘယ်လောက် ရမှန်းမှ မသိတာ ။ ကလေးမလေး တစ်ယောက်က လာပြီးတော့ ကြည့်လိုက်တော့ မျက်ရည်လေးလည်တော့ ဪ .. သမီးရယ် ၊ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာလို့ ပြော တော့ ပခုံးပေါ်ခေါင်းတင်ပြီး ရှိုက်ပြီး ငိုတယ် ။ ဟာ ငါ အဲဒါ မခံစားနိုင်ဘဲ နေမလား ။ ဪ သူ့ အဘိုး အစား ၊ သူ့ ဘကြီး ဘထွေး အစား .. အစားထိုးပြီး တော့ ငါ့ကို ကန်တော့တာပါလား ဆိုတဲ့ အခါကျတော့ သူပေးထားခဲ့တာက တစ်ကျပ်တန်လေးတွေ ၊ နှစ်ကျပ်တန်လေးတွေလည်းပါရဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ ရင်ထဲ ထိခိုက်တယ် ”
“ အဲဒါ ရေးမှာ ။ ရပ်ဝေးမြေခြား တိုင်းတစ်ပါးမှာ နေရသော်လည်းပဲ လွမ်းတယ် ။ ဟုတ်ဘူးလား ။ မလွမ်းရဘူးလား ။ လွမ်းတဲ့အခါ ကျတော့ ရောက်လာတဲ့အခါ ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ ဘကြီး ၊ ဘထွေးအရွယ် ငါ အောင်သင်း ရောက်လာတဲ့အခါကျတော့ ဟာ ငါ့စိတ်ထဲ ထိခိုက်တယ် ”
“ အရေးကြီးတာက မင်းစိတ်ထဲ ဘယ်လောက် ထိခိုက်လဲဆိုတာ အရေး ကြီးတယ် ၊ စာရေးတယ် ဆိုတာ အဲဒါပဲ ။ ငါ ရေးမှာ ။ တော်ပြီ ။ သူ ကန်တော့ခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံက တစ်ကျပ်ဖြစ်ဖြစ် နှစ်ကျပ် ဖြစ်ဖြစ် ၊ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ဖိုးလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ့စိတ် ထိခိုက်တယ် ။ ဟုတ်ဘူးလား ။ စာရေးတယ် ဆိုတာ မင်းတို့ အဲဒါပဲ ။ မင်း စိတ်ထဲ ထိခိုက်တဲ့ ဥစ္စာကို သေချာစဉ်းစား ၊ ပြန်သုံးသပ် ။ သုံးသပ်ပြီးတော့မှ တခြားသူ မျှဝေခံစားနိုင်အောင် မင်း ဝေဒနာ ၊ မင်း ဝမ်းနည်းတဲ့ ဝေဒနာ ၊ မင်း ဝမ်းသာတဲ့ ဝေဒနာ အဲဒီ ဥစ္စာ မျှဝေခံစားနိုင်အောင် ရေးလိုက်ရင် အဲဒါ စာပဲ ”
“ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ ရသ သဘော ပါသွားတယ် ။ ရသ ဆိုတာ အဲဒါပဲ ။ ရသ ဆိုလိုက်တဲ့ ကိစ္စက မင်းဝေဒနာကို ခံစားမှု ရအောင် ပေးလိုက်တာ ”
“ သုတကျ တစ်မျိုး ဖြစ်သွားတယ် ။ မင်း ပီနန်သွားတဲ့ဥစ္စာ ဘယ်ကနေ သွားရတယ် ၊ ဘယ်လို သွားရတယ် ၊ ဘယ်လောက် ရောက်တယ် ။ ဒါကျတော့ သုတ ဖြစ်သွားပြီ ။ အဲဒီတော့ မင်းတို့က နိုင်ငံခြားမှာ ရောက်နေတဲ့ အခါကျတော့ မင်းတို့ အဲဒီ နှစ်မျိုးရှိတယ် ။ သုတ နဲ့ ရသ ။ သုတ ရေးမှာလား ၊ ရသ ရေးမှာလား ကိုယ့်ကိုယ်ကို စဉ်းစားကြ ။ ငါ မပြောတတ်ဘူး ။ နှစ်မျိုးလုံး ရေးလို့ရတယ် ။ စဉ်းစားကြပေါ့ ။ အဲဒါ ”
“ ငါက စိတ်ထဲမှာ အခုတွေ့တာက ကျတော့ ၊ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ခံစားမိတဲ့ဥစ္စာ ကျတော့ မင်းတို့တစ်တွေရဲ့ ဘဝကို ငါ တော်တော့်ကို ခံစားမိတယ် ။ ဒါ ခုလာတဲ့ အလာမှာ ပြောတာ ။ မလွှဲသာလို့ ထွက်လာရတာကကိုး ။ ငါ အဲဒါတွေ ရေးမှာ ။ ခု ပြန်သွားလို့ရှိရင် အဲဒီဟာ အတွက်ကို ခေါင်းထဲမှာ ပြင်ဆင်နေပြီ ။ ဘာကို ပြင်ဆင်နေလဲ မင်းတို့ကို စာနာနားလည်သော စိတ်ဓာတ်မျိုး ။ ပီနန် ရောက်နေတဲ့ ကလေးတွေ ၊ ကွာလာလမ်ပူ ရောက်နေတဲ့ ကလေးတွေ ၊ မလေးရှားမှာ ရောက်နေတဲ့ ကလေးတွေ ။ အဲဒီ ကလေးတွေ အကြောင်းကို ငါ စာနာတဲ့ စိတ်နဲ့ ရေးတော့မှာ ။ ငါ မင်းတို့ ဘဝကို အကုန်လုံး မသိဘူး ။ မသိပေမဲ့လို့ သိတဲ့ ဥစ္စာ တစ်ချက်က ဘာလဲဆိုတော့ တစ်ချက်တည်းရယ် ။ ဒီလိုတော့ တိုက်ရိုက် မရေးဘူးပေါ့ ”
“ နိုင်ငံခြားမှာ မလွှဲသာလို့ လာပြီး ကျွန်ခံနေရတာ မဟုတ်ဘူးလား ။ မလွှဲသာလို့ ကျွန်ခံနေရတာ ။ ကိုယ့်ရပ် ကိုယ့်မြေမှာ နေချင်တာပေါ့ ။ ကိုယ့်အဖေ ၊ ကိုယ့်အမေနဲ့ နေချင်တာပေါ့ ။ နေလို့မှ မရဘဲနဲ့ ။ မောင်းထုတ်လိုက်သလို ထွက်ပြေးလာရတာ ။ မနေချင်သော်လည်း နေခဲ့ ၊ မသွားချင်သော်လည်း သွား ။ အဲလို လုပ်နေရတဲ့ ဘဝမျိုး မင်းတို့ ရောက်နေတာပါ ”
“ မျက်နှာငယ်တာပေါ့ ၊ မဟုတ်ဘူးလား ။ ငါ အဲဒါတွေ ခံစားမိတယ် ။ အကုန်တော့ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မယ် ။ ဒါပေမဲ့ များသောအားဖြင့်က အဲဒီ ပုံစံပဲ ။ မလုပ်ချင်ဘဲ လုပ် ၊ အိပ်ရာက မထ,ချင်သော်လည်း ထ ။ ကိုယ့်အိမ်မှာ ကိုယ် နေတုန်းကတော့ မိဘနဲ့ နေတဲ့ အခါတုန်းကတော့ အိပ်ရာက ထချင်မှ ထ,တာပေါ့ ။ မအေက ဆဲလားဆိုလား ပြောမှထ ၊ အိပ်ရာ ။ မင်းတို့ ရလို့လား ။ ရင်းဂစ် တစ်နေ့ ဘယ်လောက် ၊ ဒါ မောင်းထုတ်နေတာ ။ မဟုတ်ဘူးလား ။ မင်းတို့ ဘဝကို ငါ နားလည်တယ် ။ ငါရေးရင် အဲဒါမျိုးတွေ ပါသွားလိမ့်မယ် ။ စကားလုံးကတော့ ရင့်ရင့်သီးသီး သုံးချင်မှ သုံးမှာပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းတော့လည်း ကောင်းတယ်လို့ ။ ဘာကောင်းလဲ ဆိုတဲ့အခါကျတော့ မင်းကိုယ် မင်း ခိုင်းရကောင်းမှန်း သိလာတယ် ။ နည်းတဲ့တန်ဖိုး မဟုတ်ဘူးနော် ။ ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလို့ ထင်ရတယ် ။ တကယ် ကောင်းတာ တစ်ချက်က ဘာလဲဆိုတော့ မင်းကိုယ် မင်း ခိုင်းရကောင်းမှန်း သိလာတယ် ။ အဲဒီ အမြတ်တွေ ထွက်တယ်နော် ”
ထိုအချိန်တွင် ဆရာကြီးအား လာကြိုသော ကားသည် ဟိုတယ်အောက်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတင်းစကားက ဆရာကြီးနှင့် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်၏ စကားဝိုင်းကလေးဆီသို့ အလျင်တဆော ရောက်လာခဲ့သည် ။ “ ဆရာကြီး အောက်မှာ ကားရောက်နေပါပြီ ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်ရတော့သည် ။ ဆရာကြီးက “ ဟုတ်လား ” ဟု ပြန်မေးရင်း “ ဘယ်သွားမှာလဲ ” ဟု ထပ်ဆင့် မေးပြန်သေး၏ ။
“ နှုတ်ဆက် ညစာစားပွဲကို သွားဖို့ အတွက်ပါ ” ဟု ဖြေလိုက်တော့ လှဲနေရာမှ အားယူထရင်း “ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခိုင်းရမယ် ။ မင်း အဲဒီပညာကို တန်ဖိုးထားနော် ။ တစ်သက်လုံး တန်ဖိုးထားနော် ” ဟု အားအင်အပြည့်နှင့် အော်လိုက်သော ဆရာကြီး အသံက ဟိုတယ်ခန်းထဲတွင် ဟိန်းဟိန်းညံသွားပြန်၏ ။ ဆရာကြီးသည် မောနေလေပြီ ။ သို့သော် စကားသံသည် တိတ်မသွား ။ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာသေး၏ ။
“ သား တစ်သက်လုံး တန်ဖိုးထားနော် ။ ငါ့ကိုယ် ငါ ခိုင်းရမယ် ။ ငါ့ကိုယ် ငါ မခိုင်းရင် သူများ ခိုင်းတာ ခံရလိမ့်မယ် ”
ကျွန်တော်တို့က တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ တွဲပေးရင်း ဆရာကြီးအား ခုတင်အောက်သို့ ဆင်းစေရန် ဖေးကူ လိုက်သောအခါ ဆရာကြီးသည် ခုတင် အောက်သို့ အလိုက်သင့် ဆင်းလာပြီးဖြစ်သည် ။ ဆရာကြီး၏ စကားသံက မရပ်သေး ။ ပြောမြဲရှိ၏ ။ အသံကား ပို၍ မာကျောလာသည် ။
“ လူလေး ယောက်ျားကွ ၊ ယောက်ျား ။ အားမာန် ထားရတယ် ။ မင်းကိုယ် မင်း ခိုင်းလိုက်စမ်းပါ ။ အောင်သင်းလည်း ငါ့ကိုယ်ငါ အများကြီး ခိုင်းခဲ့တာနော် ။ မင်းတို့ကို ကိုယ်ချင်းမစာလို့ ပြောနေတယ် မထင်နဲ့ ။ ငါလည်း ငါ့ကိုယ်ငါ အများကြီး ခိုင်းခဲ့တာ ။ ကြားလား ”
စကားတို့သည် မရပ် ။ ပြောရင်းအော်ရင်းနှင့် ဆရာကြီးသည် အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ခဲ့ပြီ ။ ကျွန်တော်က ဆရာကြီး ခြေထောက်အား ဖိနပ်စီး ပေးလိုက်ရသည် ။ ဆရာကြီးသည် ပြောမြဲ အော်မြဲ ။
“ သားတို့ရေ ၊ လူလေးတို့ရေ မင်းတို့ကို ငါ မေ့ချင် မေ့သွားမှာနော် ။ ဒါပေမဲ့လို့ မင်းတို့ ငါ့ကို မမေ့နဲ့နော် ၊ မမေ့နဲ့ ။ အထူးသဖြင့် ငါ့ကို အောင်သင်း ဆိုတာကို မေ့ချင် မေ့ပစ်လိုက်စမ်း ။ ငါ ပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေ မမေ့ပါနဲ့ ”
ထိုစကားသည် နောက်ဆုံးစကား ဖြစ်လေ၏ ။ လာကြိုသော ကားလေးပေါ်သို့ ဆရာကြီးအား တင်ပေးပြီး ကျွန်တော်တို့သည် ကိုယ့်အလုပ်ရှိရာ နေရာများဆီသို့ ပြန်ခဲ့ကြရလေသည် ။ ဆရာကြီးနှင့် ကျွန်တော်တို့၏ တစ်သက်လုံးအတွက် ပထမဦးဆုံးနှင့် နောက်ဆုံးနေ့ပါပေပဲ ။
အလွန် ကြာခဲ့ပါပြီ ။ ၂၀၁၁ ခုနှစ်က ဆိုတော့ ခြောက်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီပဲ ။ ထိုစဉ်က ဆရာကြီး ပြောခဲ့သော အသံဖိုင်မှာ သုံးဆယ့်ခုနစ်မိနစ်နှင့် တစ်စက္ကန့်တိတိ ကြာမြင့်၏ ။ ကျွန်တော်သည် ထိုအသံဖိုင်လေးအား အချိန်မရွေး နေရာမရွေး နားထောင်ဖြစ်ခဲ့သည် ။ ဖုန်းတွေ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ပြောင်းသော်လည်း ထိုအသံဖိုင်လေးကိုတော့ဖြင့် ကျွန်တော် ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည် ။ ကျွန်တော် စာရေး ပျင်းသည့်အခါ ၊ ကျွန်တော် ပျက်စီးခြင်း ဆီသို့ ဦးတည်နေပြီဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိထားမိလာရသည့်အခါ ဆရာကြီး၏ ထိုအသံဖိုင်လေးကို နားထောင်ကာ အားမွေးရ ပြုပြင်ရပါသည် ။ အားမာန် အပြည့်နှင့် ဆရာကြီး၏ စကားသံသည် ကျွန်တော့်အား ယခုထိ စောင့်ရှောက်အားပေးနေခဲ့၏ ။ ဆရာကြီး၏ ထို သုံးဆယ့်ခုနစ်မိနစ်နှင့် တစ်စက္ကန့်တည်း ဟူသော စေတနာဗရပ္ပတို့ဖြင့် ချစ်မက်စွာ မှာကြား သွန်သင်ခဲ့လေသော အသံဖိုင်လေးသည် ကျွန်တော့် အတွက် လမ်းပြကြယ် ။
ဆရာကြီး မရှိသည်မှာလည်း ကြာခဲ့လေပြီ ။ ကျွန်တော်သည် ဆရာကြီးအား မမေ့သလို ဆရာကြီး၏ စကားတို့ အားလည်း မမေ့ခဲ့ပါလေ ။ တစ်သက်တွင် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ခွင့်ရခဲ့၏ ။ သို့သော် ထိုတစ်ကြိမ်သည်ကသာ ကျွန်တော့်အား တစ်သက်လုံး ထိန်းကျောင်း စောင့်ရှောက် လမ်းပြခဲ့ပါသည် ဆိုတာကို ဆရာကြီး သိခဲ့လျှင် ကောင်းကင် အထက် တစ်နေရာရာမှ ဆရာကြီး ကျေနပ်နေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်နေမိပါသည် ။
▢ လူခါး
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
နိုဝင်ဘာ ၂၀၁၇
